Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Wodociągów Sp. z o.o. w Słupsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 26 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w na rzecz strony skarżącej kwotę 5617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: Spółka, skarżąca), od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) z dnia [...] r. odmawiającej Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 01.01.2008-31.12.2008 w kwocie 119.258,00 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

W dniu 5 stycznia 2015 r. Spółka złożyła korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 za 2008 r. wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty i wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w kwocie 119.258,00 zł. Zgodnie z wyjaśnieniami Spółki, korekta zeznania związana była z korektą kosztów uzyskania przychodów o kwotę 627.668,69 zł, stanowiącą wydatek pracodawcy na wypłatę dla pracowników przedsiębiorstwa nagród z zysku netto za rok 2007, wypłaconych w 2008 roku zgodnie z uchwałą Zgromadzenia Wspólników o podziale zysku oraz zgodnie z "Regulaminem wypłaty nagród z funduszu załogi tworzonego z zysku do podziału".

Organ pierwszej instancji rozpatrując wniosek strony o stwierdzenie nadpłaty uznał, że sporne premie bilansowe oraz nagrody z zysku o charakterze premii i o charakterze nagród, nie spełniają przesłanek niezbędnych do zakwalifikowania ich do kosztów uzyskania przychodów, gdyż wypłaty te stanowią element podziału wypracowanego przez Spółkę zysku, nie mając charakteru kosztowego. Ponadto nawet gdyby wypłata spornych nagród i premii nie została sfinansowana z zysku, ale w ciężar kosztów działalności operacyjnej, to i tak ww. świadczenia nie mogłyby zostać uznane za koszt uzyskania przychodów ze względu na brak prawidłowego udokumentowania podstaw prawnych ponoszenia ww. wydatków oraz ich związku z działalnością mającą na celu uzyskanie przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. W związku z powyższym Naczelnik US decyzją z dnia [...]r. odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 01.01.2008-31.12.2008 w kwocie 119.258,00 zł.

Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym podniosła, że stanowisko organu w zakresie, w jakim wyłącza z kategorii kosztów uzyskania przychodu wydatki na wypłatę nagród na rzecz pracowników ze względu na źródło finansowania, tj. środki pieniężne pochodzące z zysku Spółki, nie znajduje żadnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Nagrody z zysku wypłacane pracownikom stanowią część zwykłego wynagrodzenia pracownika, a ich wysokość jest kalkulowana po zakończeniu roku obrachunkowego w oparciu o zysk netto. Tego rodzaju nagrody są w istocie rocznymi premiami. Należy przy tym przyjąć, iż premia (nagroda wypłacona z zysku) stanowi dodatkowy składnik wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w art. 78 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. Zdaniem Spółki to, że nagrody wypłacane z zysku wypracowanego przez pracodawcę, powinny być traktowane, jako część wynagrodzenia pracownika potwierdza również treść art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie nagrody zostały wymienione jako przychody ze stosunku pracy, obok m.in. wynagrodzenia zasadniczego ze stosunku pracy. W związku z tym kwoty nagród wypłacane pracownikom są wydatkami, które służą osiąganiu przychodów i jako takie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów - zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.p.

Spółka zarzuciła ponadto organowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na wynik sprawy dotyczący ustalenia, że nagrody wypłacone na podstawie uchwał o podziale zysku i zgodnie z "Regulaminem wypłaty nagród z funduszu załogi tworzonego z zysku do podziału" wypłacone zostały pracownikom Spółki bez podstawy prawnej.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US.

Organ wskazał, że dla właściwego odczytania definicji kosztów uzyskania przychodów - określonej w art. 15 ust. 1 u.p.d.p. istotne znaczenie mają przepisy art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 12 ust. 1 tej ustawy, które kształtują podstawowe dla tego podatku kategorie pojęciowe takie jak dochód, przychód, koszty uzyskania przychodu. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.d.p. przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj przychodów z jakich dochód ten został osiągnięty; w wypadkach, o których mowa w art. 21 i 22, przedmiotem opodatkowania jest przychód. Z kolei art. 7 ust. 2 wprowadza legalną definicję dochodu, stanowiąc, że dochodem jest (z zastrzeżeniem art. 10 i 11) nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli zaś koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Powołując się na orzecznictwo sądowe organ stwierdził, że treść przepisów art. 7 ust. 2 oraz art. 15 i art. 16 u.p.d.p., nie pozwala powtórnie ujmować w kosztach uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nagrody wypłacone pracownikom z zysku netto, a więc po wcześniejszym obciążeniu tego dochodu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Nie ma przy tym znaczenia okres podatkowy, za jaki wypłacone zostały wynagrodzenia zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów oraz nagród, dla których źródłem jest zysk po opodatkowaniu, podobnie jak forma wypłaty nagród. Doliczanie do kosztów uzyskania przychodów osoby prawnej wypłaconych nagród z zysku spowodowałoby niezgodne z przepisami art. 7 ust. 2 oraz art. 15 i art. 16 u.p.d.p. powiększenie kosztów uzyskania przychodów o tę kwotę. Odmienna interpretacja przepisów art. 15 oraz art. 16 ww. ustawy prowadzi natomiast do błędu w konkluzji, a więc niepoprawnego wnioskowania co do miejsca i znaczenia w konstrukcji podatku dochodowego od osób prawnych, dochodu oraz kosztów uzyskania przychodów, w tym podatku. Organ powołał się m.in. na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2208/10; z 3 października 2012 r., sygn. akt II FSK 332/11; z 5 marca 2013r., sygn. akt II FSK 1375/11, z 16 kwietnia 2013r., sygn. akt II FSK 1692/11 oraz II FSK 1694/11.

Organ podniósł ponadto, że sam fakt wypłacenia środków pieniężnych pracownikom nie stanowi wystarczającej przesłanki pozwalającej na zaliczenie poniesionych z tego tytułu wydatków do kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, gdy Regulamin wypłaty nagrody z funduszu załogi tworzonego z zysku do podziału, na podstawie którego nastąpiła wypłata świadczeń, nie został wprowadzony do Układu Zbiorowego Pracy, ani też nie został zatwierdzony w trybie wskazanym w Układzie Zbiorowym Pracy. Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organ faktu, iż tworzenie funduszy celowych jest w Spółce dopuszczalne, a Spółka tworząc fundusz działała w ramach przysługujących jej uprawnień o charakterze korporacyjnym, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w toku prowadzonego postępowania Spółka nie wykazała istnienia podstawy prawnej w oparciu o którą funkcjonował w Spółce fundusz załogi, w szczególności pomimo wezwania nie przedłożyła dokumentów statuujących i regulujących funkcjonowanie w Spółce w latach 2007-2008 funduszu załogi. Umowa Spółki, którą przedłożyła Spółka stanowi jedynie w § 20, iż Spółka może tworzyć z zysku kapitały rezerwowe i inne fundusze. Jednak nie wymienia wprost funduszu załogi jako jednego z funduszy Spółki.

Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie:

1. art. 15 ust. 1 u.p.d.p. poprzez jego niezastosowanie i odmowę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nagród wypłaconych na podstawie uchwały o podziale zysku i zgodnie z "Regulaminem wypłaty nagród z funduszu załogi tworzonego z zysku do podziału" w sytuacji gdy w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały wszelkie przesłanki zastosowania ww. przepisu warunkujące zaliczenie przedmiotowych nagród do kosztów uzyskania przychodów;

2. art. 15 ust. 1 u.p.d.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż przepis wyłącza możliwość zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, gdy wydatkowane środki pieniężne zostały wygenerowane z zysku podatnika;

3. art. 15 ust. 1 u.p.d.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż przepis uzależnia możliwość zaliczenia wypłaty nagród do kosztów uzyskania przychodów od skutków poniesienia tych wydatków wynikających z przepisów prawa bilansowego;

4. naruszenie art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 229, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., poprzez błąd w ustaleniach faktycznych dotyczący ustalenia, że nagrody wypłacone na podstawie uchwał o podziale zysku i zgodnie z "Regulaminem wypłaty nagród z funduszu załogi tworzonego z zysku do podziału" wypłacone zostały bez podstawy prawnej oraz nie mają uzasadnienia ekonomicznego.

Zdaniem Spółki, organ błędnie uznał, iż w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, Spółka nie była uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wartości nagród wypłaconych na podstawie uchwały o podziale zysku oraz zgodnie z "Regulaminem wypłaty nagród z funduszu załogi tworzonego z zysku do podziału". W ocenie strony nagrody z zysku wypłacane pracownikom stanowią część zwykłego wynagrodzenia pracownika, stanowią ekwiwalent za świadczenie pracy, mają charakter motywacyjny i służą osiągnięciu dobrych wyników finansowych w przyszłości. Organ błędnie przyjął, że źródło finansowania świadczeń wypłacanych pracownikom wpływa na możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów oraz że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych uzależniają możliwość zaliczenia wypłaty nagród wypłaconych pracownikom do koszów uzyskania przychodów od skutków poniesienia tych wydatków wynikających z przepisów prawa bilansowego.

Skarżąca zarzuciła też, że organ nie wskazał podstawy zakwestionowania "Regulaminu wypłaty nagród z funduszu załogi tworzonego z zysku do podziału" jako aktu o charakterze korporacyjnym, wiążącym w relacjach między Spółką a jej pracownikami. Organ w ramach swojej kompetencji nie jest uprawniony do kwestionowania ważności i skuteczności czynności prawnych podejmowanych przez organy Spółki. Jeśli organ miał wątpliwości w tym zakresie to powinien był złożyć do sądu powszechnego powództwo o ustalenie prawa lub stosunku prawnego zgodnie z art. 199a § 3 O.p. Ponadto organ pominął fakt, że tworzenie funduszy celowych jest w spółkach kapitałowych dopuszczalne. Fakt, że regulamin wypłaty nagród z funduszu załogi tworzonego z zysku do podziału nie stanowi elementu układu zbiorowego pracy nie oznacza jeszcze, że wykonywanie jego postanowień jest bezpodstawne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

W rozpoznawanej sprawie spór stron dotyczył możliwości uznania za koszty uzyskania przychodów, wypłaconych przez skarżącą jej pracownikom nagród z tytułu zysku osiągniętego przez spółkę.

Zdaniem skarżącej wydatki na wypłaty nagród z zysku stanowiły koszty podatkowe, jako poniesione na wynagrodzenia pracowników, związane z jej przychodami.

W opinii organów podatkowych przedmiotowe wydatki w ogóle nie miały charakteru kosztowego, jako że ich źródłem był zysk netto po opodatkowaniu, zatem nie miały one związku z przychodami skarżącej.

W ocenie Sądu w tak zarysowanym sporze prawidłowe jest stanowisko strony skarżącej. Należy wskazać, że zagadnienie związane z kwalifikacją do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z nagrodami i premiami wypłaconymi pracownikom podatnika podatku dochodowego od osób prawnych z dochodu po opodatkowaniu, było przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt II FPS 3/15 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzono w niej, że "w świetle art. 7 ust. 2 i art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 40 i art. 15 ust. 4g ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) nagrody i premie wypłacone pracownikom przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych z dochodu po opodatkowaniu mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tego podatnika".

W jej uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny po uprzedniej analizie pojęcia "koszty uzyskania przychodów" w relacji do przepisów art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. podniósł m.in., że "Przy takim rozumieniu pojęcia "kosztów uzyskania przychodów" nie może budzić wątpliwości, że wszelkiego rodzaju nagrody (premie) są swoistym wynagrodzeniem za dobrze wykonaną pracę, czego wynikiem jest osiągnięty dochód, który następnie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Jednocześnie nagrody te mają charakter motywacyjny i służą osiągnięciu dobrych wyników (przychodów) w przyszłości (w kolejnych latach podatkowych).

Bez znaczenia jest w tym przypadku okres podatkowy, za który wypłacone zostały wynagrodzenia zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów oraz nagrody, dla których źródłem jest zysk po opodatkowaniu, podobnie jak forma wypłaty nagród".

W dalszej części NSA odnosząc się do przepisu art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. stwierdził, że: "Analiza wyłączeń zawartych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. prowadzi do wniosku, że przepisy nie przewidują wprost wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów nagród z dochodu po opodatkowaniu. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 40 u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie społeczne oraz na Fundusz Pracy i na inne fundusze celowe utworzone na podstawie odrębnych ustaw – od nagród i premii wypłacanych w gotówce lub w papierach wartościowych z dochodu po opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Z treści tego przepisu można wyprowadzić wniosek, że gdyby zamiarem ustawodawcy było wyłączenie z kosztów całej nagrody wraz z pochodnymi, to by tak postanowił. Skoro natomiast w tym przepisie odwołał się tylko do składek na ubezpieczenie społeczne oraz na Fundusz Pracy i na inne fundusze celowe utworzone na podstawie odrębnych ustaw, to tylko te wydatki są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. W regulacji zawartej w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. brak jest zatem normatywnej podstawy do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wypłat nagród i premii wypłacanych z dochodu po opodatkowaniu

Wskazać również należy na treść art. 15 ust. 4g u.p.d.o.p., zgodnie z którym należności pracownicze stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem, że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. Co istotne, koszty tych nagród nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

Wynagrodzenie jest przede wszystkim ekwiwalentem za pracę wykonaną, nagrody z zysku stanowią zatem normalny składnik wynagrodzenia należnego pracownikom w zamian za wykonaną przez nich pracę.

Skoro zatem nagrody z zysku są wynagrodzeniem, to nic nie stoi na przeszkodzie wypłaceniu ich po zakończeniu roku, którego dotyczą. Następczy charakter wypłaty wynagrodzenia wobec wykonanej pracy jest normą, zwłaszcza w kontekście przepisów prawa pracy. Zgodnie z art. 85 § 2 k.p. wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego. Świadczy to o tym, że zgodnym z prawem pracy jest wypłacanie wynagrodzenia np. za grudzień danego roku – w styczniu roku kolejnego. Nie ulega jednak wątpliwości, że wynagrodzenie to stanowi koszt uzyskania przychodu podmiotu wypłacającego to wynagrodzenie.

Reasumując powyższe wywody należy przyjąć, że językowe brzmienie przepisów jednoznacznie wskazuje na to, że wydatki na wypłatę nagród z dochodu po opodatkowaniu mają charakter kosztowy."

NSA stwierdził również, że "przyjęcie w wyniku wykładni systemowej, iż nie istnieje możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na wypłatę nagród z dochodu po opodatkowaniu ze względu na konstrukcję i charakter podatku dochodowego od osób prawnych, pozostaje nie tylko w sprzeczności z rezultatami wykładni językowej przepisów rangi ustawowej. Powoduje także niekorzystne skutki dla podmiotów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób prawnych. W tej sytuacji należy uznać ten sposób wykładni przepisów art. 7 ust. 2, art. 15 i art. 16 ust. 1 pkt 40 u.p.d.o.p. za niedopuszczalny".

Konkludując NSA przyjął, że "Skoro pracownicy swoją pracą przyczyniają się do wypracowania jak największego zysku przedsiębiorstwa, to wypłacone im w nagrodę z tego zysku wynagrodzenie jest ekonomicznie elementem kosztu wypracowania tego zysku. Prawo podatkowe nie stawia natomiast expresis verbis żadnych przeszkód, aby tego rodzaju wypłata stanowiła koszt uzyskania przychodów w ujęciu prawnopodatkowym".

Ponadto należy zauważyć, że także w kolejnej uchwale podjętej przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2016 r., II FPS 5/15 na przedstawione zagadnienie prawne: czy w świetle art. 7 ust. 2 i art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 40 i art. 15 ust. 4g ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, ze zm.) przekazane pracownikom wypłaty (bez składki ZUS płaconej przez pracodawcę) z podziału wyniku finansowego netto (dochodu po opodatkowaniu) w miesiącu ich wypłaty stanowią koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych" NSA podjął następującą uchwałę: "W świetle art. 7 ust. 2 i art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 40 i art. 15 ust. 4g ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) wypłacane pracownikom nagrody i premie z dochodu po opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w tym podatku w miesiącu ich wypłaty".

Zapoznanie się z motywami podjętej uchwały będzie możliwe po sporządzeniu jej pisemnego uzasadnienia, niemniej uchwała ta wzmacnia dotychczasowe stanowisko, że nagrody wypłacone z zysku netto (dochodu po opodatkowaniu) mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 269 P.p.s.a. stanowisko zajęte w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z wyżej wskazaną normą prawną, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przy czym owa ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 994/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zawarte we wskazanych uchwałach. W konsekwencji stwierdza naruszenie przez organ podatkowy kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy art. 7 ust. 2 i art. 15 ust. 1 u.p.d.p. poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że przepisy te wyłączają możliwość zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, gdy wydatkowane środki pieniężne pochodzą z zysku podatnika (dochodu po opodatkowaniu). Konsekwencją dokonania błędnej wykładni wskazanych przepisów było ich niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Wbrew stanowisku organów podatkowych, źródło wypłaty nagród i premii (z dochodu po opodatkowaniu) nie ma znaczenia dla prawnopodatkowej kwalifikacji poniesionych wydatków, nie wynika to bowiem z żadnego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ani też z innych przepisów. Wydatki te, stanowiące swoiste wynagrodzenie za dobrze wykonaną pracę, czego wynikiem jest osiągnięty dochód, spełniają także warunek związku jego poniesienia z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Błędne jest też stanowisko organu co do braku prawidłowego udokumentowania podstaw prawnych ponoszenia spornych wydatków. Organ powołując się na art. 3 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, obowiązującego w Spółce, zgodnie z którym decyzję w sprawie przysługiwania pracownikom określonych dodatkowych i dodatkowego wynagrodzenia podejmuje dyrektor w porozumieniu z zakładową organizacją związkową, wskazał, że przedłożony przez Spółkę regulamin, na podstawie którego dokonano spornych wypłat, został uzgodniony tylko z Zarządem NSZZ oraz zatwierdzony uchwałą Rady Pracowniczej Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Słupsku a nie został zatwierdzony przez dyrektora i nie został uzgodniony ze wszystkimi organizacjami związkowymi. W konkluzji organ stwierdził, że regulamin ten nie może stanowić podstawy do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wypłaconych na jego podstawie nagród z funduszu załogi tworzonego z zysku do podziału oraz do wypłaty premii bilansowej.

Odnosząc się do tej argumentacji przede wszystkim należy stwierdzić, że przeprowadzona przez organ ocena zgodności regulaminu wypłaty nagrody z funduszu załogi tworzonego z zysku do podziału z zakładowymi przepisami prawa pracy obowiązującymi u danego pracodawcy (tu: skarżącej Spółki), wykracza poza kompetencje organu podatkowego. Zadaniem organu podatkowego jest wyłącznie zbadanie, czy dany wydatek spełnia warunki do uznania go za koszt uzyskania przychodu, tj. czy został faktycznie poniesiony, czy został właściwie udokumentowany, czy został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. Organ nie wykazał, aby opisane przez niego naruszenie art. 3 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy było relewantne z punktu widzenia którejkolwiek z wymienionych przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Ewentualne naruszenie tej normy nie może być w szczególności traktowane jako brak udokumentowania wydatku.

W niniejszej sprawie świadczenie z tytułu nagród i premii zostało pracownikom wypłacone a podstawa prawna tego świadczenia nie została zakwestionowana w żadnym trybie przewidzianym przez przepisy prawa pracy. Nie budzi również wątpliwości związek opisanych wydatków poniesionych z tytułu nagród z zysku z działalnością Spółki mającą na celu uzyskanie przychodów, co wyjaśniono wyżej. W tej sytuacji brak jest podstaw do zanegowania możliwości zaliczenia wskazanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie z powodu ewentualnego niedochowania przez pracodawcę zakładowych przepisów prawa pracy, bowiem ocena tego, czy dane świadczenie na rzecz pracowników wypłacone zostało zgodnie z zakładowymi przepisami prawa pracy czy też nie, pozostaje poza kompetencjami organu podatkowego.

Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę prawną sprawy, biorąc pod uwagę także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale wydanej w sprawie II FPS 3/15.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na ich wysokość składa się kwota 2000 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi, 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 3600 zł ustalone zgodnie z § 6 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego udzielonego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).