Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2657/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61par 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2009 r. postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

A. C. , dalej jako "Skarżąca" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2009 r.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż jej jedynym źródłem utrzymania jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości minimalne płacy krajowej (1680 zł brutto). To jedyne źródło dochodu Skarżącej oraz źródło utrzymania osób wchodzących w skład jej gospodarstwa domowego. Nie posiada żadnych oszczędności, oraz właściwie żadnego wartościowego majątku rzeczowego. Skarżąca jest osobą samotnie wychowującą dwójkę dzieci w wieku [...] i [...] lat, którzy uczą się w publicznych szkołach. Skarżąca mieszka wraz z dziećmi w kwaterunkowym mieszkaniu w W. , którego właścicielem jest W. . Z tego tytułu Skarżąca ponosi opłaty w wysokości około 750 zł miesięcznie. Dodatkowo, Skarżąca ponosi opłaty za media (gaz, prąd itp.), w wysokości około 300 zł miesięcznie. Opłaty za mieszkanie pochłaniają niemal całe zarobki Skarżącej. Pozostałe kwota w całości przeznaczona jest na wyżywienie osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego, zakup książek do szkoły dla dzieci Skarżącej, bilety komunikacji miejscowej, opłaty za telefon i inne bieżące wydatki.

W ocenie Skarżącej wykonanie decyzji pozbawi Skarżącą i jej dzieci środków do życia, w konsekwencji spowoduje konieczność zwrócenia się do pomocy społecznej.

Skarżąca podkreśliła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, iż nie będzie w stanie uiszczać opłat za mieszkanie w W. . W związku z faktem, iż właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest W. , Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w [...] , może rozwiązać umowę najmu ze Skarżącą w przypadku braku regularnego uiszczania opłat za mieszkanie.

Konsekwencją powyższego będzie eksmisja Skarżącej i jej dzieci z przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca wskazuje, że w przypadku, gdyby nawet następnie uchylona została zaskarżona decyzja, a Skarżąca odzyskałaby wyegzekwowane należności, nie będzie miała właściwie żadnych możliwości odzyskać przedmiotowe mieszkanie, tj. nie będzie mogła na powrót odzyskać prawa do dysponowania nim podstawie umowy najmu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z analizy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Analiza powołanych przez Skarżącą we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd zauważa, iż Skarżąca podniosła, że jej jedynym dochodem jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości minimalne płacy krajowej (1680 zł brutto). Wykonanie decyzji pozbawi Skarżącą i jej dzieci środków do życia, w konsekwencji spowoduje konieczność zwrócenia się do pomocy społecznej. Ponadto spowoduje, iż nie będzie posiadać środków na uiszczenie opłat za mieszkanie. W konsekwencji właściciel przedmiotowej nieruchomości, może rozwiązać umowę najmu ze Skarżącą w przypadku braku regularnego uiszczania opłat za mieszkanie. Dalszą konsekwencją powyższego będzie eksmisja Skarżącej i jej dzieci z zajmowanego mieszkania.

Zła sytuacja majątkowa – możliwa w następstwie wykonania decyzji – mogłaby zagrozić sytuacji bytowej rodziny skarżącego. Dlatego, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie wykazane zostało istnienie przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyżej wzmiankowane okoliczności w zestawieniu z wysokością zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji prowadzą do wniosku, iż realizacja decyzji w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku strony i w zdolnościach strony do zaspokajania potrzeb życiowych Skarżącej i jej dzieci, a tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji