Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1380/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2006 r. sprawy ze skargi "C." Spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego "C." Spółka z o.o. w W. kwotę 500zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją znak [...]wydaną dnia [...] kwietnia 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania W. K. i L. W., uchylił decyzję Prezydenta [...] wydaną dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie pozwolenia na rozbudowę i umorzył postępowanie I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż rozpatrując wniosek inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę złożony w dniu [...] stycznia 2006 r. przez "C." spółkę z o.o. a dotyczący rozbudowy budynku magazynowo-socjalnego o część biurową, poddasze i dobudowanie klatki schodowej, organ I instancji nie powiadomił o toczącym się postępowaniu osób, które winny być stronami tego postępowania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła "C." Sp. z o.o.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący podnieśli, iż organ naruszył art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 138 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie. Zdaniem skarżących, Wojewoda [...] umarzając postępowanie przez organem pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął, że stało się ono bezprzedmiotowe, mimo że przesłanka bezprzedmiotowości w niniejszej sprawie nie zachodziła.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] wydana dnia [...] kwietnia 2006 r., którą uchylił on decyzję organu I instancji wydaną dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę i ustalając, że organ ten naruszył art. 10 kpa poprzez niepowiadomienie osób, które winny być stronami w postępowaniu – umorzył postępowanie I instancji.

Zaskarżona decyzja, zdaniem składu orzekającego, zapadła z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 kpa, który wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie ma jednakże swobody w wyborze tego sposobu zakończenia postępowania odwoławczego, ponieważ jest ograniczony kryterium umorzenia postępowania określonym w art. 105 § 1 kpa, tzn. możliwe jest ono tylko wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że postępowanie organu I instancji było bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed rozstrzygającym w sprawie organem I instancji.

W przypadku, gdy nie wystąpi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania przed pierwszą instancją, organ odwoławczy obowiązany jest sprawę rozstrzygnąć merytorycznie, chyba że są podstawy do uchylenia decyzji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (art. 138 § 2 kpa).

W rozpoznawanej sprawie umorzenie postępowania pierwszej instancji nastąpiło nie z powodu bezprzedmiotowości tego postępowania, lecz na tej podstawie, że postępowanie organu I instancji – zdaniem organu odwoławczego – było prowadzone z naruszeniem art. 10 § 1 kpa.

Umorzenie postępowania pierwszej instancji z tej przyczyny nastąpiło więc z naruszeniem art. 105 § 1 kpa, gdy chodzi o określone w tym przepisie przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.