Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1309/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 146 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 13 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 3 pkt 7, art. 70
journal: Dz.U. 2018 poz 505
law: Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty.
article: art. 107, art. 11, art. 25
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Krajowej Rady F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1362/18 w sprawie ze skargi J. P. na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia 27 marca 2018 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

| Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2019 r. sygn.. akt VII SA/Wa 1362/18 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. |

|P. na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia 27 marca 2018 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty, |

|uchylił zaskarżoną uchwałę. |

| Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. |

| Do Krajowej Izby F. wpłynął wniosek J. P. z dnia 15 listopada 2017 r. o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Do wniosku, poza |

|wymaganymi oświadczeniami, załączono również odpis dyplomu nr ... z dnia 7 maja 1979 r., potwierdzającego ukończenie studiów magisterskich w |

|zakresie wychowania fizycznego w Akademii Wychowania Fizycznego w K., a także odpis świadectwa nr ... z dnia 25 lutego 1991 r., wydanego przez |

|Akademię Wychowania Fizycznego w K. potwierdzającego ukończenie studium podyplomowego w zakresie "korekty wad postawy", a także szereg |

|dyplomów, certyfikatów i zaświadczeń potwierdzających udział w konferencjach i kursach. |

|Organ, uznając że żaden z dokumentów załączonych do wniosku nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 25 |

|września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 505 - dalej jako ustawa), wezwał Skarżącą do przedstawienia |

|suplementu lub siatki godzin do dyplomu ukończenia studiów. Strona nadesłała szczegółowy plan studiów. |

|Krajowa Rada F. (dalej jako organ) uchwałą z dnia 27 marca 2018 r., nr ..., na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy, odmówiła Skarżącej stwierdzenia|

|prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W uzasadnieniu przywołała treść przepisów regulujących prawo wykonywania zawodu F. w Polsce. |

|Szczególną uwagę zwróciła przy tym na konieczność przedstawienia dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego kwalifikacje |

|określone w art. 13 ust. 3 ustawy. Jednym z takich dokumentów jest dyplom potwierdzający, że osoba starająca się o nadanie jej uprawnień |

|fizjoterapeuty rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym |

|kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu |

|(art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy). |

| |

| |

| |

|Sygn. akt II OSK 1309/19 |

|W ocenie organu przedłożony dyplom ukończenia studiów wraz z ich planem nie spełnia wymogu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji |

|do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Podstawy do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu nie może też stanowić świadectwo wydane w dniu 25 |

|lutego 1991 r. przez Akademię Wychowania Fizycznego w K., potwierdzające ukończenie studium podyplomowego w zakresie "korekty wad postawy". |

|Wymienione dokumenty nie są dyplomami nadającymi tytuł zawodowy określony w art. 13 ustawy. Również inne dokumenty przesłane przez Skarżącą nie|

|mogą stanowić podstawy do uznania, że spełnia ona warunki do uzyskania prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. |

|W związku z tym Wnioskująca nie spełnia wymogów określonych w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty dla stwierdzenia prawa wykonywania zawodu. |

|W końcowej części wskazano, iż w głosowaniu w sprawie przyjęcia uchwały wzięło udział 50 członków Krajowej Rady F. na ogólną liczbę 65, przy |

|czym, za uchwałą głosowało 49 członków, zaś 1 się wstrzymał. |

| Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że organ rozstrzygał w przedmiocie wniosku Skarżącej o przyznanie jej prawa wykonywania zawodu |

|fizjoterapeuty. Należy w związku z tym wyjaśnić, iż zawód ten jest stosunkowo niedawno utworzonym zawodem z rodziny zwodów medycznych (stosowna|

|ustawa weszła w życie dnia 31 maja 2016 roku), posiadającym własny samorząd i ukształtowane przez ustawodawcę zasady dostępu do niego. W ocenie|

|organu, Skarżąca nie spełnia jednak wymagań postawionych przez ustawodawcę, za czym ma przekonywać uzasadnienie uchwały oraz odpowiedź na |

|skargę, szeroko akcentująca brak możliwości oceny i interpretowania przepisów prawa ustanawiających wspomniane zasady dostępu do tego zawodu. |

|Niezależnie jednak od merytorycznych zagadnień występujących w niniejszej sprawie, Sąd w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na formalną sferę |

|rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 3 ustawy, prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty stwierdza, na wniosek osoby zainteresowanej,|

|Krajowa Rada F. w drodze uchwały, która przyznaje prawo wykonywania zawodu albo odmawia stwierdzenia tego prawa. Co istotne, ustawodawca w art.|

|25 ust. 1 ustawy wskazał, iż do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu |

|postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych. W ocenie Sądu uchwała o przyznaniu jak i o odmowie stwierdzenia tego prawa |

|musi zatem spełniać takie same wymogi jakie przewidziane zostały dla decyzji administracyjnej, chociaż nie ma wątpliwości, iż z woli |

| |

| |

|Sygn. akt II OSK 1309/19 |

|ustawodawcy aktem takim nie jest. Omawiana uchwała jest bowiem aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnienia wynikającego z |

|przepisów prawa - art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. |

|U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). Spełnia kryteria przewidziane dla tego rodzaju aktywności organów gdyż nie jest ani |

|decyzją administracyjną, ani postanowieniem, ma charakter zewnętrzny i indywidualny, a nadto pochodzi od uprawnionego organu administracji |

|publicznej, czerpiącego swoje umocowanie z przepisów prawa i nie ma charakteru cywilnoprawnego oraz dotyczy sfery uprawnień konkretnego |

|podmiotu, które także wynikają z przepisów prawa. Wskazana uchwała rozstrzyga władczo o prawach Skarżącej, a jednocześnie na mocy przepisu |

|szczególnego stosuje się do niej jedynie te przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które odnoszą się do decyzji administracyjnych |

|(samo postępowanie nie toczy się w ramach procedury określonej w k.p.a.). Brak jest więc podstaw do przyjęcia, iż jest to decyzja |

|administracyjna. W związku z powyższym, skoro - jak wskazano - do uchwał o odmowie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty stosuje|

|się odpowiednio przepisy k.p.a., jednakże tylko w zakresie dotyczącym decyzji administracyjnych, to pełne zastosowanie znajduje treść art. 107 |

|§ 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., określające wymogi stawiane przez prawo dla decyzji. Tak jak każda decyzja administracyjna, tak i |

|kontrolowana uchwała powinna zawierać zatem uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno przy tym wskazywać fakty, które |

|organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.|

|Z kolei uzasadnienie prawne powinno wyjaśniać zastosowaną podstawę prawną, z przytoczeniem i szczegółowym omówieniem przepisów prawa |

|znajdujących zastosowanie w sprawie. |

|Kontrolowana uchwała w ocenie Sądu nie spełnia żadnego z tych wymogów, zaś naruszenie w tym zakresie jest istotne i stanowi wystarczającą |

|podstawę do jej wyeliminowania z obrotu. Sąd wskazując na stawiane w art. 107 § 3 k.p.a. wymogi uzasadnienia podkreślił, że motywy uchwały |

|podjętej w niniejszej sprawie muszą być zatem tak ujęte, aby jej adresatka mogła poznać i ewentualnie zaakceptować zasadność przesłanek |

|faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy wydaniu negatywnego dla niej rozstrzygnięcia. Zgodne ze wskazanymi |

|przepisami uzasadnienie uchwały daje również rękojmię tego, że organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, tym |

|bardziej, że w niniejszej sprawie - jak |

| |

| |

|Sygn. akt II OSK 1309/19 |

|wskazano na wstępie - decyduje o zawodowym losie Skarżącej, odmawiając jej uczestnictwa w nowoutworzonym zawodzie. Sąd stwierdził, że organ w |

|tej sprawie obowiązkowi temu nie podołał. Przede wszystkim Sąd podkreślił zdawkowość tak podstawy prawnej (powołano jedynie ogólny przepis |

|kompetencyjny - art. 21 ust. 3 ustawy), jak i uzasadnienia faktycznego. W tym ostatnim brak jest stanowiska co do istotnych okoliczności |

|sprawy, w szczególności organ nie wyjaśnił w kontekście jakiego przepisu prawa (który punkt art. 13 ust. 3 ustawy) prowadził rozważania co do |

|posiadanych przez Skarżącą uprawnień. O tym, iż chodzi o art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy należy się bowiem domyślać z całokształtu okoliczności |

|sprawy, podczas gdy to organ zobowiązany był szczegółowo tę kwestię omówić i wyjaśnić, nie pozostawiając miejsca na jakiekolwiek wątpliwości. |

|Tymczasem uzasadnieniem odmowy są w zasadzie twierdzenia znajdujące się na stronie trzeciej uchwały. Wynika z nich jednak tylko to, że zdaniem |

|organu ani dyplom AWF wraz z planem studiów ani też świadectwo studium podyplomowego z dnia 25 lutego 1991 r. nie spełniają wymogu dokumentu |

|potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy. Dokumenty te nie są zdaniem |

|KRF dyplomami nadającymi wymagany tytuł zawodowy. Stopień ogólnikowości rozważań organu w tym względzie dało podstawę do stwierdzenia przez |

|Sąd, iż organ w zasadzie w ogóle nie rozpoznał istoty sprawy. W żadnym miejscu uchwały nie podjęto wystarczającej i przekonującej próby |

|wyłożenia przesłanek określonych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy. Organ nie podejmuje się wyjaśnienia jak rozumie przesłanki |

|określone w przywołanym przepisie, zwłaszcza zaś jak widzi problematykę wymaganego przez prawo ukończenia 3-miesięcznego kursu |

|specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu. W uzasadnieniu brak jest szczegółowych |

|rozważań w tym względzie co powoduje, iż uchwała nie poddaje się pełnej merytorycznej weryfikacji. Organ w ogóle nie precyzuje o jaki kurs |

|chodzi, wedle jakich przepisów należy go oceniać. |

|W sprawie, poza wskazanymi uchybieniami, Sąd stwierdził, że zabrakło także wyjaśnienia dlaczego dokumenty złożone przez stronę nie są |

|wystarczające do uznania ich za odpowiadające 3-miesięcznemu kursowi z rehabilitacji. Organ miał obowiązek wyjaśnić klarownie i bez |

|jakichkolwiek wątpliwości, dlaczego dokumenty przedłożone przez Skarżącą nie mogą zostać uznane za wystarczające. |

| Dokonując oceny prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, Sąd podkreślił, że z okoliczności sprawy, niekwestionowanych |

|ostatecznie przez Skarżącą wynika, |

| |

| |

|Sygn. akt II OSK 1309/19 |

|iż ubiega się ona o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy. Zgodnie z brzmieniem tego |

|przepisu dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia |

|wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z |

|rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (dalej jako GKKFiS). |

|Nie ma wątpliwości, iż Skarżąca spełnia pierwszą z przesłanek, tj. rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku |

|wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tymże kierunku. Strona ukończyła bowiem studia na AWF w K. i uzyskała w dniu 7 maja 1979 r. |

|dyplom magistra. Problematyczna jest natomiast druga z przesłanek, tj. ukończenie 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji |

|zgodnie z przepisami GKKFiS. W odpowiedzi na skargę organ przedstawił stanowisko, iż Skarżąca sama przyznaje, że nie ukończyła takiego kursu. |

|Nie przytacza jednak jej dalszej wypowiedzi, w której zwraca ona uwagę, iż w toku postępowania domagała się wyjaśnienia przez organ (oraz inne |

|podmioty) jak należy rozumieć ów 3-miesięczny kurs zgodny z przepisami GKKFiS. W toku sprawy, a także w samej uchwale - jak wskazano - brak |

|jest dostatecznego wyjaśnienia tej kwestii. |

|Zdaniem Sądu całościowa i celowościowa wykładnia wskazanego przepisu (art. 13 ust. 3 ustawy) wskazuje, iż wolą ustawodawcy było zapewnienie |

|możliwości dostępu do zawodu fizjoterapeuty szerokiej grupie osób, które na przestrzeni minionych kilkudziesięciu lat zdobywały różnego rodzaju|

|wykształcenie i doświadczenie kierunkowe, które w chwili obecnej może zostać uznane za wystarczająco potwierdzające ich umiejętności a w z |

|związku z tym przydatne w zawodzie. Rację ma organ wskazując w odpowiedzi na skargę, iż nie można przepisów ustawowych i woli ustawodawcy |

|interpretować w sposób zbyt szeroki, dopuszczając w istocie do tworzenia przesłanek dostępu do zawodu. Nie można jednak nie zauważyć, iż organ |

|jest zobowiązany do interpretacji zapisów ustawowych i ich oceny w każdej konkretnej sprawie. O ile bowiem przesłanek i wymogów dostępu do |

|samorządnego zawodu nie można |

|interpretować "prawotwórczo" o tyle nie można ich widzieć wyłącznie formalistycznie jako wymogów zamykających drogę do zawodu. Po to |

|ustawodawca określa przesłanki dostępu do zawodu, ustalając przepisy odnoszące się do osób już funkcjonujących "na rynku" tego rodzaju usług |

|(które obecnie stają się w pewnym sensie reglamentowane), aby przy spełnieniu wymaganych i uznanych za relewantne standardów umożliwić im |

|udział w tworzonym |

| |

|Sygn. akt II OSK 1309/19 |

|samorządzie zawodowym. Przesłanki te, zwłaszcza odnoszące się do tzw. kwestii międzyczasowych, należy więc wykładać przy uwzględnieniu celu, |

|jaki przyświecał ustawodawcy, ale również realnych możliwości zdobycia w latach poprzednich odpowiedniego i uznanego przez prawodawcę za |

|wystarczające, poziomu wykształcenia lub wyszkolenia. |

|Jak wskazano, ustawodawca jako jedną z przesłanek dostępu do zawodu przewidział potrzebę ukończenia 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z |

|rehabilitacji zgodnie z przepisami GKKFiS. Należy zatem zauważyć, iż wskazany organ został utworzony ustawą z dnia 26 maja 1978 r. o utworzeniu|

|Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (Dz. U. z 1978 r., nr 14, poz. 59 ze zm.) i istniał od dnia 6 czerwca 1978 r. do dnia 12 listopada|

|1985 r., w którym to dniu weszła w życie ustawa z dnia 12 listopada 1985 r. o zmianach w organizacji oraz zakresie działania niektórych |

|naczelnych i centralnych organów administracji państwowej (Dz. U. z 1985 r., nr 50, poz. 262) znosząca GKKFiS. Jego uprawnienia przejął wówczas|

|Główny Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki. Zwrócić także trzeba uwagę na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 lipca 1978 r. w sprawie |

|szczegółowego zakresu działania Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (Dz. U. z 1978 r., nr 18, poz. 82), określające formalną sferę |

|działalności tego podmiotu. Powyższe akty prawne, określające pozycję ustrojową GKKFiS, przywołane zostały z uwagi na konieczność |

|zinterpretowania wskazanej przesłanki, w szczególności pojęcia kursu specjalizacyjnego. Na ich tle nie budziło wątpliwości Sądu, iż z uwagi |

|właśnie na wspomnianą pozycję ustrojową GKKFiS, organ ten jako taki - co do zasady - sam nie prowadził żadnych kursów specjalizacyjnych z |

|rehabilitacji. Był to bowiem organ centralny, wyznaczający w tamtym czasie kierunek rozwoju sfery kultury fizycznej i sportu. |

|Należy zatem przyjąć, iż wskazany organ wyznaczał zasady takiego kursu (np. liczbę godzin zajęć teoretycznych i praktycznych, ich tematykę, |

|konieczne "zaliczenia" czy też pozostałe |

|wymagania formalne), zaś realizacją kursu zajmowały się inne podmioty np. uczelnie, jednostki lecznicze, itp. |

|Z uwagi jednak na stosunkowo krótki okres trwania takiego kursu specjalizacyjnego (3-miesiące), a także znaczący rozwój w ostatnich kilkunastu |

|latach samej dziedziny medycznej jaką jest rehabilitacja (w szczególności jej zaawansowane wyspecjalizowanie), dopuszczalne i uzasadnione jest |

|takie rozumienie tego przepisu, które nakazuje jako kurs traktować wszystkie te "szkolenia", które spełniają kryteria zakreślone przez GKKFiS. |

|Sąd wskazał, że rolą organu w ponownym postępowaniu będzie zatem ustalenie jakie były przepisy GKKFiS, o których mówi ustawodawca w art. 13 |

|ust. 3 pkt 7 ustawy, wskazując na |

| |

|Sygn. akt II OSK 1309/19 |

|konieczność legitymowania się odbytym 3-miesięcznym kursem z rehabilitacji, a następnie organ dokona zestawienia tych wymogów z dokumentami |

|przedłożonymi przez Skarżącą, obrazującymi odbyte przez nią szkolenia z dziedziny rehabilitacji. Sąd nie przesądził końcowego wyniku sprawy, |

|wskazując jedynie na konieczność dokładnego odniesienia się do dokumentów przedłożonych przez Stronę i kierowania się celem ustawy a nie jej |

|literalnym brzmieniem. Za niewystarczające Sąd uznał takie podejście organu, który dopuszcza jedynie dokumenty, które posiadają adnotację o |

|zgodności odbytego kursu z przepisami GKKFiS. |

|Sąd wskazał na uchybienie art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja powinna zwierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz |

|stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - |

|kwalifikowany podpis elektroniczny. Z uwagi na odesłanie z art. 25 ust. 1 ustawy przepis ten ma zastosowanie do uchwał organu jakim jest KRF. |

|Mając jego treść na względzie Sąd zwrócił po pierwsze uwagę, iż uchwała, skoro stosuje się do niej określone w k.p.a. wymagania przewidziane |

|dla decyzji administracyjnych, powinna zawierać rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie. Kontrolowana uchwała takie elementy wprawdzie zawiera, |

|jednakże podpisana została jedynie sama sentencja. Pod uzasadnieniem brak jest natomiast jakiegokolwiek podpisu. Po drugie zwrócił uwagę na |

|wątpliwości w kwestii prawidłowego podpisywania uchwał wyłącznie przez Prezesa Krajowej Rady F., nie zaś przez wszystkich członków tego organu,|

|biorących udział w jej podejmowaniu. Nie może budzić wątpliwości to, że Krajowa Rada F. jest organem kolegialnym, który jest wyłącznie |

|uprawniony do podejmowania uchwał, o których mowa w art. 21 ust. 3 ustawy. Skoro tak, pod uchwałą (rozumianą jako jej rozstrzygnięcie i |

|uzasadnienie) powinny się znaleźć podpisy wszystkich osób biorących udział w jej podjęciu. Z art. 70 ust. 1 ustawy wynika, że organy kolegialne|

|Krajowej Izby F. (a zatem KRF) podejmują uchwały, a po ich podjęciu są obowiązane do niezwłocznego sporządzenia ich tekstu na piśmie. |

|Z uwagi na to, iż w aktach sprawy nie ma jakiegokolwiek dokumentu, który mógłby wskazywać, że treść uchwały została podjęta i podpisana przez |

|wszystkich członków biorących udział w posiedzeniu KRF, w brzmieniu jaki posiada jej dokument znajdujący się w aktach Sąd przyjął, iż także z |

|tej przyczyny należało sporną uchwałę uchylić. |

| Z wywiedzionych naruszeń prawa, na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami |

|administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną |

| |

|Sygn. akt II OSK 1309/19 |

|uchwałę. |

| Krajowa Rada F. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie: |

| 1. przepisów postepowania tj.: |

|1) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks |

|postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), dalej: k.p.a., oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy z |

|dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz.U.2018.505), przez uznanie, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przed organem|

|w postaci niedochowania wymogów dla uzasadnienia faktycznego i prawnego i jednocześnie nie wyjaśniono stronie przesłanek, którymi organ |

|kierował się przy rozstrzygnięciu, podczas gdy zaskarżona uchwała zawierała wszystkie wymagane przepisami elementy i nie wymagało dodatkowych |

|wyjaśnień fakt niespełnienia podstawowego elementu wymaganego przepisami, tj. braku dyplomów określonych w art. 13 |

|ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, w związku z czym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały na podstawie przepisu art. 146 § 1|

|p.p.s.a.; |

|2) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o zawodzie |

|fizjoterapeuty oraz art. 70 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty przez błędne przyjęcie, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przed |

|organem przez brak podpisu pod uzasadnieniem uchwały oraz brak podpisów wszystkich członków organu, podczas gdy rozstrzygnięcie zostało |

|podpisane przez uprawnioną osobę a odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w przypadku uchwał organu nie oznacza obowiązku podpisywania uchwały|

|przez wszystkich jego członków pod uzasadnieniem uchwały, skoro rozstrzygnięcie zostało przegłosowane w trakcie posiedzenia organu, a wobec |

|istotnych wątpliwości co do tego, czy uchwała była podjęta prawidłowo, Sąd winien był przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów w postaci |

|protokołu z przebiegu posiedzenia organu z 27 marca 2018 r. oraz listy obecności na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., w związku z czym brak było|

|podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały na podstawie przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a. |

| 2. przepisów prawa materialnego, tj.: |

|3) art. 13 ust. 3 pkt 7 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że |

|dopuszczalne i uzasadnione jest takie rozumienie tego przepisu, które nakazuje jako 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji |

| |

|Sygn. akt II OSK 1309/19 |

|przeprowadzony zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (GKKFiS) traktować wszystkie te "szkolenia", które spełniają |

|kryteria zakreślone przez GKKFiS, podczas gdy z ww. regulacji wynika, że prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, iż prawo do wykonywania |

|zawodu fizjoterapeuty może uzyskać osoba, która ukończyła (oprócz wskazanych w art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty studiów |

|wyższych) kurs specjalizacyjny zgodnie z przepisami GKKFiS, a fakt ten powinien zostać potwierdzony odpowiednim zaświadczeniem i organ nie ma |

|możliwości traktowanie innych "szkoleń" na równi z takim zaświadczeniem. |

| Na tych podstawach wniosła: |

|1) o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania: |

|2) zasądzenie na rzecz Organu od Strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. |

|Oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. |

| |

| Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: |

| |

|1. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze|

|zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.|

|W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki |

|nieważności |

|postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi |

|kasacyjnej. |

|2. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c |

|p.p.s.a. nie jest zasadny. Artykuł 146 § 1 p.p.s.a. regulując stosowany środek prawny wobec zaskarżonego aktu - środek uchylenia aktu, nie |

|określa podstaw przez wyliczenie rodzaju naruszenia przepisu prawa. Brak ten jest wypełniony przez odesłanie w art. 146 § 1 p.p.s.a. do art. |

|145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. |

|uregulowano rodzaje naruszenia przepisów prawa, które stanowią podstawę do zastosowania środka prawnego – uchylenia decyzji (postanowienia), |

|jeżeli została wydana z naruszeniem |

| |

| |

|Sygn. akt II OSK 1309/19 |

|przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli miało charakter kwalifikowany |

|oraz innych naruszeń przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą zastosowania wobec aktu, o |

|którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 |

|lit. a p.p.s.a.) oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). |

|Wprawdzie w art. 146 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi się, że art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio, to oznacza jedynie, czy przepis |

|ten może być stosowany wprost, czy z modyfikacjami, czy też nie podlega zastosowaniu. Należy ze względu na konstytucyjną zasadę praworządności |

|(art. 7) przyjąć, że wprost zastosowanie ma art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Każde działania organów państwa oraz innych podmiotów, którym państwo |

|powierzyło sprawowanie orzecznictwa przez rozpoznawanie i rozstrzyganie spraw indywidualnych jednostki związane jest przepisami prawa. |

|Przekazując zatem samorządom zawodowym prawo dopuszczenia do wykonywania zawodu (art. 17 ust. 1 Konstytucji RP), samorządy związane są |

|przepisami prawa, przy czym przy poszanowaniu standardów demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), prawo do wyboru wykonywania |

|zawodu (art. 65 ust. 1 Konstytucji RP). Związanie przepisami prawa materialnego, organ rozpoznając sprawę obowiązany jest ustalić stan |

|faktyczny sprawy. Pełne prawidłowe ustalenie |

|stanu faktycznego daje możliwość do wyprowadzenia konsekwencji prawnych zapisanych w przepisie prawa materialnego. |

|2.1. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a. W zaskarżonym wyroku Sąd zasadnie |

|wywodził o dokonaniu wykładni obowiązujących przepisów art. 13 ust. 1 pkt 5 i art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty z |

|uwzględnieniem, że wprowadzona regulacja zawodu fizjoterapeuty wymaga uwzględnienia czasu wprowadzenia obowiązującego stanu prawnego. Ta |

|konieczność uwzględnienia stanu prawnego wynika wprost z art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, który przyjmuje dopuszczalność |

|do zawodu fizjoterapeuty osoby, które rozpoczęły studia przed dniem 1 stycznia 1980 r. |

|2.2. Nie jest zasadny zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Według art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty: |

|"Dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która: rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na |

|kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz |

|Sygn. akt II OSK 1309/19 |

|ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu,(...)". Spełnienie |

|tego wymogu co do ukończenia 3-miesięcznego kursu specjalistycznego z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i |

|Sportu wymaga ustalenia i oceny. Nie ustalenie tego wymogu, nie daje podstaw do podjęcia uchwały o dopuszczeniu do zawodu. Trudno nie zauważyć,|

|że wnosząc o dopuszczenie do zawodu J. P. powołała się na licznie odbyte kursy i szkolenia oraz na fakt, że od 1992 r. jest członkiem stałym |

|Polskiego Towarzystwa Rehabilitacyjnego. Brak w tym przedmiocie ustaleń stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny |

|wpływ na wynik sprawy. W zaskarżonym wyroku Sąd wskazał na brak w tym przedmiocie ustaleń, nie przesadzając o tym jaki będzie wynik tych |

|ustaleń dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd wskazał, że należy ustalić jaki 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji przeprowadzony |

|zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu jest wymagany. To właśnie zgodnie z regułami demokratycznego państwa |

|prawnego, które dają jednostce prawo do obrony, organ obowiązany jest wskazać o jaki kurs specjalizacyjny chodzi przy rozstrzygnięciu |

|odmawiającym przyznania prawa do wykonywania zawodu. W skardze kasacyjnej nie wskazano w tym przedmiocie ustaleń, które dają podstawę do |

|aprobowania formalistycznego stanowiska przyjętego w uchwale o odmowie stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. |

|2.4. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. i art. 25 ust. 1 i art. 70 |

|ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Jednym z podstawowych wymogów konstytutywnych decyzji, od spełnienia którego uzależnione jest nadanie decyzji|

| |

|bytu prawnego, jest podpis. W przypadku organu kolegialnego, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, podpis wszystkich członków organu |

|kolegialnego. Zasadnie Sąd wywiódł, że art. 25 ust. 1 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty odsyła do przepisów k.p.a. dotyczących decyzji. Nie ma |

|podstaw do wyprowadzenia, że art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. regulujący podpis decyzji nie ma zastosowania lub ma zastosowanie odpowiednio. Artykuł |

|107 § 1 pkt 8 k.p.a. ma zastosowanie wprost do uchwał w sprawie stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu. Powołany art. 70 ustawy o |

|zawodzie fizjoterapeuty normuje jedynie reguły co do kworum warunkujące podjęcie skutecznej prawnie uchwały i obowiązku niezwłocznego |

|sporządzenia tekstu uchwały na piśmie. Nie reguluje podpisów uchwały. W skardze kasacyjnej nie wskazano przepisu szczególnego, który dopuszcza |

|możliwość prawną delegowania podpisania uchwał. Uchwała rozstrzygająca sprawę indywidualną musi zawierać podpisy, |

| |

| |

|Sygn. akt II OSK 1309/19 |

|zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Tego braku nie można uznać za brak, który podlega uzupełnieniu przez przeprowadzenie dowodu z posiedzenia |

|organu z dnia 27 marca 2018 r. i listy obecności. Uchwała jest wyrazem woli członków organu kolegialnego, a wyraz woli jest uzewnętrzniony |

|przez jej podpisanie. |

|3. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o |

|postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |