Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 610/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 grudnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego K.P. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25.04.2012 r., Nr [...], znak sprawy: [...] Prezydent Miasta na wniosek J. L., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalno - usługowego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wod-kan, c.o. i n.n. oraz zagospodarowaniem terenu (drogi dojazdowe i parkingi) na działce nr [...] i [...] obr. [...] wraz z sieciami c.o., kanalizacji deszczowej i n. n. ze stacją transformatorową oraz wjazdami na działkach nr [...] i [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. C. w K."

W uzasadnieniu wskazano, iż teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i n. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano wymagane uzgodnienia i opinie oraz ustalono, iż spełnione są przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Projekt decyzji został sporządzony przez mgr inż. arch. I. I., wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów nr ewid. [...], nr uprawnień [...]. Ponadto organ I instancji ustosunkował się do podniesionych przez strony w trakcie postępowania uwag i zastrzeżeń. Integralną częścią decyzji są załączniki: załącznik opisowy Nr 1 - zawierający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, załącznik graficzny Nr 2- przedstawiający linie rozgraniczające teren inwestycji na mapie syt/wys. w skali 1:500, załącznik Nr 3 - zawierający wyniki analizy urbanistyczno -architektonicznej w postaci tekstowej oraz załącznik Nr 4 - zawierający wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej w postaci graficznej - mapa w skali 1: 1000.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył T. T., podnosząc, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], który przewiduje dla przedmiotowych działek przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Po drugie, podniesiono w odwołaniu, że wniosek inwestycyjny nie zawiera zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania ścieków, wobec czego nie można stwierdzić, czy istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto, zdaniem odwołującego w przedmiotowej sprawie nie jest zachowana zasada dobrego sąsiedztwa, błędnie wyznaczono linię zabudowy, brak możliwości zapewnienia dostatecznej ilości miejsc parkingowych. Realizacja planowanej inwestycji spowoduje jeszcze większe obciążenie ulicy C., związane ze zwiększeniem liczby mieszkańców.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 19.12.2012 r. znak: [...], na podstawie art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 647), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał na analizę, opracowaną przez mgr inż. arch. . I. I., (k: 163 -169).W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach [...], [...] obr. [...] (inwestycja kubaturowa) oraz na części działek [...], [...], [...], [...] obr. [...] (infrastruktura techniczna i drogowa), przy ul. C. w K., wyznaczono obszar analizowany, którego granice zostały zaznaczone na części graficznej, stanowiącej załącznik do analizy. Obszar ten wyznaczono zgodnie z § 3ust. 2 ww. rozporządzenia w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 m. Obszar przyjęty do analizy - o ile przy jego ustaleniu zostanie wzięta pod uwagę zasada dobrego sąsiedztwa - może być większy od wyznaczonego trzykrotną szerokością frontu działki. Może on także zostać wyznaczony nie w formie koła, lecz zawsze musi obejmować minimalny teren wytyczony zgodnie z treścią § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2009 r. (sygn. akt II SA/Gd 585/08). Z analizy wynika, iż obszar analizowany, zarówno pod względem funkcji, jak i typu zabudowy posiada niejednorodny charakter sposobu zagospodarowania. W obszarze znajduje się bardzo zróżnicowana zabudowa zarówno pod względem funkcji jak i gabarytów istniejących budynków. W obszarze występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jak i zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa usługowa, obiekty infrastruktury technicznej, układ komunikacyjny. Wskazano, iż w obszarze analizowanym są działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób umożliwiający określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Są to m.in. działki nr [...], [...], [...], [...] obr. [...]. W obszarze tym zauważa się tendencję do likwidacji starej zabudowy jednorodzinnej, stanowiącej strefę dawnej zabudowy podmiejskiej i wprowadzenie w jej miejsce zabudowy głównie mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej. W obszernej analizie dokładnie opisano formę architektoniczną istniejącą w obszarze analizowanym oraz wypowiedziano się w przedmiocie parametrów charakteryzujących istniejącą zabudowę, w szczególności, co do wysokości budynków.

W ocenie Kolegium ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji mieszczą się w parametrach i wielkościach istniejącej już w obszarze analizowanym zabudowy. Linie zabudowy od ul. C. w odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z powołanym przepisem dopuszczalne jest wyznaczenie innej, niż przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie wynika to z analizy, iż obszar analizowany charakteryzuje swobodny układ istniejącej zabudowy. Brak jest jednorodnie wykształconej linii zabudowy. Budynki sytuowane są w układach swobodnych, w różnych konfiguracjach, wielokrotnie w kilku liniach zabudowy. Dlatego też ustalono linię zabudowy od ul. C. w odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Tak ustalona linia zabudowy jest zgodna z wymogami art. 43.1 ustawy o drogach publicznych. Będzie kontynuować uskokowy charakter kształtowania istniejącej linii zabudowy w obszarze analizowanym. Powyższe ustalenia wynikają z analizy sporządzonej przez architekta i Kolegium w ramach kontroli instancyjnej w całości je akceptuje.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, co do sposobu wyznaczenia linii zabudowy Kolegium wskazało, iż na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznaczenie linii zabudowy planowanej inwestycji oznacza nakaz ustalenia odległości do pasa drogowego. Prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy nie bada zgodności istniejącej zabudowy z prawem budowlanym i warunkami technicznymi, a jedynie z przepisami dotyczącymi porządku przestrzennego. W kwestii usytuowania budynku oraz jego kształtu rozstrzygają organy właściwe do wydawania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie II OSK 779/07, na etapie ustalania warunków zabudowy, organ nie ma kompetencji do przesądzenia, jaka precyzyjnie ma być odległość budynku od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu, dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych.

Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu został wyznaczony w wysokości od 26 % do 30%, na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z powołanym przepisem, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Powyższe ustalenia, w ocenie Kolegium, znajdują uzasadnienie w sporządzonej analizie, w której szczegółowo z podaniem numeracji działek wskazano jak kształtuje się ten wskaźnik na terenie analizowanym w zabudowie usługowej, jednorodzinnej i wielorodzinnej.

Kolejny parametr, tj. szerokość elewacji frontowej wyznaczono na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia, czyli na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym. W analizie wskazano w sposób szczegółowy i wyczerpujący z podaniem numeracji działek jak kształtuje się ten wskaźnik i wyliczono średnią szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, co uzasadnia ustalenie tego wskaźnika dla planowanej inwestycji na poziomie 14 m z tolerancją do 20 %.

Wysokość górnej krawędzie elewacji frontowej lub attyki, okapu wyznaczono na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia. Powołany przepis daje podstawę do wyznaczenia w/w parametru w innej wysokości niż jako przedłużenie krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W analizie wskazano, iż parametr ten wyznaczono w oparciu o najczęściej występujące wysokości budynków usługowych oraz wielorodzinnych obszarze analizowanym. M.in. na działkach sąsiednich nr [...], [...] tj. od 15 m do 17 m, wysokość do gzymsu lub attyki (k: 166).

Ponadto w decyzji zawarto ustalenia dotyczące geometrii dachu, ustalając dach płaski, spadek połaci dachowych do 15 %. Tak ustalona geometra dachu, nawiązuje do przeważającej formy dachów występujących w obszarze analizowanym, a w szczególności do formy dachów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy usługowej.

Co do pozostałych zarzutów Kolegium wskazało, że akta sprawy zawierają warunki techniczne na odprowadzenie wód opadowych wydane przez ZIKiT - dowód: k. nr 5, informację Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej s.c. w K. na temat możliwości przyłączenia do miejskiej sieci ciepłowniczej ze wskazaniem zapotrzebowania ciepła - dowód: k. nr 4, zaopatrzenie w energię elektryczną, według opinii dysponenta sieci ze wskazaniem mocy - dowód: k. nr [...], oraz zaopatrzenie w wodę Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w K. - dowód: k. nr [...]. W zakresie ilości miejsc parkingowych organ l instancji wskazał w decyzji, że inwestor winien zapewnić/zrealizować miejsca postojowe stosownie do wielkości i charakteru planowanej inwestycji. Takie określenie znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądowym (patrz wyrok NSA W-wa z dnia 2011-10-20, sygn.akt II OSK 719/11, opubl. Wyd. LEX nr 1132127), w którym Sąd stwierdził, iż "przepis §18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) jest przepisem nieostrym, brak w nim wskazania określonej liczby minimalnej projektowanych miejsc i w odróżnieniu od przepisów § 19-21 nie zawiera żadnych precyzyjnych wyliczeń czy parametrów dotyczących projektowanych miejsc postojowych. Ocena więc spełnienia wymogów tego przepisu przez pryzmat obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego powinna uwzględniać w każdym przypadku konkretne okoliczności faktyczne dotyczące projektowanej inwestycji".

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. P., zarzucając iż decyzja narusza interes skarżącego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 10 i 28 kpa z uwagi na pominiecie go jako strony postępowania oraz niepełną analizę warunków zabudowy zawartych w załączniku nr 1 do decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego od 12 października 2012r. tj. nabycia lokalu mieszkalnego oraz udziału we współwłasności działki, stał się współwłaścicielem sąsiedniej w stosunku do inwestycji działki nr [...] obręb [...] w K.. W związku z tym, skoro inny współwłaściciel tejże działki – [...] sp. z o.o. był stroną postępowania to również skarżący winien brać udział jako strona w toczącym się postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Powyższe organy mogły ustalić w toku postępowania w oparciu o treść kw nr [...], gdzie wpisano roszczenia z przedwstępnej umowy sprzedaży wydzielonych lokali. Ponadto skarżący zarzucił, zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji brak faktycznego uzasadnienia ustaleń w nich zawartych powodujące tym samym naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 6 ust. 1 i § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dotyczyło to w jego ocenie nieprawidłowego wyliczenia szerokości elewacji frontowej a także górnej krawędzi elewacji frontowej. Skarżący zarzucił także naruszenie ustawy Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. oraz ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. poprzez zbyt ogólne powołanie się na przepisy powyższych ustaw, co dotyczy w szczególności braku informacji w zakresie ścieków komunalnych i opadowych, oraz brak inwentaryzacji drzew i krzewów na działce nr [...] i [...]. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 62 ust. 1ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na brak zawieszenia przez organ postępowania pomimo pozostawania w obrocie prawnym obwieszczenia Prezydenta Miasta z dnia 1 kwietnia 2011 r. o wyłożeniu do wglądu publicznego projektu planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpatrzeniu wniosku K. P. przywrócił mu termin do złożenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

W myśl tego przepisu Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga skutkuje uchyleniem tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z redakcji zacytowanego art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. wynika, że tzw. podstawa wznowieniowa jest odrębną od naruszenia prawa materialnego i innego naruszenia przepisów postępowania, przesłanką do uchylenia zaskarżonego aktu i tak jak naruszenie prawa materialnego, jak też inne naruszenie przepisów postępowania, uwzględniana jest przez sąd administracyjny z urzędu. Jak bowiem wynika z wcześniej przytoczonych przepisów, sąd administracyjny zobowiązany jest z urzędu dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, w kontekście wszystkich obowiązujących przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że w myśl art. 145 p.p.s.a., w przypadku naruszenia przez organ prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd administracyjny zobligowany jest do uchylenia zaskarżonego aktu bez konieczności dokonywania oceny, czy stwierdzone uchybienie miało i ewentualnie jaki wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Jak wynika z treści tego przepisu, dokonanie takiej oceny jest konieczne jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.), czy też w wypadku naruszenia innych przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.).

Przechodząc do niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżącemu K. P. przysługiwał przymiot strony w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Wnosząc skargę wykazał on w sposób nie budzący wątpliwości, że jako współwłaściciel sąsiadującej z terenem inwestycji działki nr [...] obr. [...] i właściciel samodzielnego lokalu mieszkalnego w budynku usytuowanym na wspomnianej działce, posiadał interes prawny i winien być traktowany przez organ jako strona w przedmiotowym postępowaniu. Niewątpliwie organ II instancji nie zweryfikował kręgu stron postępowania i nie ustalił go prawidłowo, co było jego obowiązkiem, czym naruszył przepisy postępowania, w stopniu obligującym Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skoro bowiem skarżący bez własnej winy nie brał udziału w kontrolowanym postępowaniu, doszło do naruszenia zarówno art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., jak również art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. tj naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak udziału strony w postępowaniu, uniemożliwił jej zajęcia stanowiska w sprawie i przedstawienia swoich argumentów, które o ile byłyby przedstawione i wnikliwie przez organ rozważone, mogły prowadzić do innego rozstrzygnięcia sprawy. Powyższe naruszenie prawa stanowi samodzielną przesłankę uzasadniającą uchylenie zaskarżonej decyzji.

Przechodząc do dalszych rozważań wskazać należy, że w kontrolowanym postępowaniu doszło również do innych uchybień, które uzasadniają wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że przyjęty dla dokonania analizy urbanistyczno architektonicznej obszar analizowany, nie został wyznaczony prawidłowo. Wskutek tego, jak również innych uchybień, sporządzona w sprawie analiza również nie jest prawidłowa, co doprowadziło do określenia parametrów planowanej inwestycji w wartościach nie znajdujących uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym.

Zgodnie z § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W niniejszym postępowaniu architekt sporządzający analizę ograniczył się jedynie do zacytowania w/w przepisu, nie podając nawet jaka jest szerokość frontu terenu inwestycji. Uwzględniając skalę mapy można przyjąć, że szerokość ta wynosi ok. 30 metrów. Nie uzasadnił również dlaczego obszar analizowany nie został wyznaczony jako równomierny krąg wokół terenu planowanej inwestycji, lecz przesunięty w kierunku, gdzie znajdują się wysokie budynki wielorodzinne, a w szczególności dlaczego granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w odległości o ponad 60 % większej niż trzykrotna szerokość frontu działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. O ile co do zasady, samo wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem jest dopuszczalne, to w orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że niedopuszczalne jest takie wyznaczanie obszaru analizowanego, które niejako zmierza do "poszukiwania" obiektów budowlanych, które dadzą podstawę do uzasadnienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego wparametrach określonych we wniosku. W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Jak już bowiem wskazano, bez żadnego uzasadnienia granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w odległości o ponad 60 % większej niż trzykrotna szerokość frontu działek objętych wnioskiem, obszar analizowany został przesunięty w kierunku, gdzie znajdują się wysokie budynki wielorodzinne, a jako uzasadnienie dla określenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, czy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wnioskowanego przedsięwzięcia, przyjęto wyłącznie parametry 4 budynków wielorodzinnych, w tym 3, które w przypadku wyznaczenia obszaru analizowanego jako trzykrotna szerokość frontu działek objętych wnioskiem, znalazłyby się poza granicami obszaru analizowanego (budynek na dz. nr [...] i dwa budynki na dz. nr [...]). Nie wiadomo również dlaczego w analizie całkowicie pominięto zabudowę na działce nr [...], która bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji. Brak w tym zakresie jakiegokolwiek uzasadnienia, mimo że konieczność zachowania ładu przestrzennego wymaga wkomponowania nowej zabudowy, w zabudowę już istniejącą. Działka nr [...] jest zabudowana dwoma budynkami jednorodzinnymi, bezpośrednio graniczy z terenem planowanej inwestycji i jest dostępna z tej samej drogi publicznej. Jej całkowite pominięcie bez jakiegokolwiek uzasadnienia stanowi zatem istotną wadę sporządzonej analizy. Podobna sytuacja dotyczy kolejnej działki, bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, tj działki nr [...]. W analizie została ona również całkowicie pominięta, mimo iż jak wynika z dokumentów przedłożonych przez skarżącego do akt sądowych, przed datą kiedy decyzja o warunkach zabudowy stała się ostateczna, istniał już na niej zamieszkany budynek. Z analizy nie wiadomo również jaka zabudowa znajduje się na działce nr [...]. W części analizy:charakterystyka terenu,wskazano, że na w/w działce znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, natomiast przy określaniu wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wskazano, że znajduje się tam zabudowa usługowa. Powyższe istotne uchybienia w sporządzeniu analizy, przełożyły się na określenie parametrów planowanej inwestycji, w wartościach nie znajdujących żadnego uzasadnienia. Z uwagi na powyższe również decyzja organu I instancji, jako naruszająca przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, zasługuje na wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Kończąc wskazać należy, że z uwagi na wyjście w życie w dniu 13 października 2013 roku Uchwały Nr LXXX/1219/13 Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", który swoim zasięgiem obejmuje teren planowanej inwestycji, rzeczą organu będzie umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego.

W tej części rozważań dodać jedynie można, że postanowienia w/w planu miejscowego, nie dopuszczają na terenie inwestycji i w jej pobliżu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i takie postanowienia istniały już na etapie procedury planistycznej. W tym stanie rzeczy zdziwienie mogą budzić już same wstępne założenia przyjęte w analizie, że "W tej części miasta zauważa się tendencję do likwidacji starej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wprowadzenie w jej miejsce zabudowy głównie mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej...", które to założenia zdeterminowały treść analizy oraz błędne, wyciągnięte na jej podstawie wnioski.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a-c w zw. z art. 135 oraz art. 152ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.