Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 995/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 24 ust. 2a pkt 1 i 2 oraz ust. 2b, art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. a i b, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: § 45 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1034
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M.Z. (dalej: Skarżąca) jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] (dalej: WINGiK) z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.

Z akt sprawy wynika, że J.Z. (dalej: Wnioskodawca) pismem z dnia 14 września 2017 r. skierowanym do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] zwrócił się z prośbą "o dokonanie wpisu do Rejestru Gruntów zgodnie z stanem faktycznym posiadania i użytkowania", na podstawie załączonych dokumentów.

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], Starosta [...], odmówił wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obr. [...] dotyczącej wpisania właściciela działki nr 84 na podstawie załączonej do wniosku dokumentacji.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], WINGiK uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Powodem takiego rozstrzygnięcia było nie ustalenie przez Organ I instancji, jakie jest rzeczywiste żądanie wniosku.

Prowadząc ponownie postępowanie Starosta [...] pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. zwrócił się do Wnioskodawcy o sprecyzowanie żądań zawartych we wniosku z dnia 14 września 2017 r., poprzez podanie czy wnosi o wpisanie jego jako właściciela działki nr 84 położonej w [...], czy jako władającego na zasadach samoistnego posiadania.

W piśmie z dnia 22 stycznia 2018 r. Wnioskodawca wyjaśnił, że wnosi o wpisanie go do rejestru gruntów jako samoistnego posiadacza działki o nr 84 położonej w [...]. Ponadto wniósł o wyznaczenie rozprawy administracyjnej i przesłuchanie świadków podanych w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 r., którzy potwierdzą objęcie przez niego w/w nieruchomości w samoistne posiadanie oraz fakt, że w budynku mieszkalnym znajdującym się na działce nr 84 umieścił swojego brata W.Z., który mieszka tam od kilku lat jako posiadacz zależny.

W piśmie z dnia 10 kwietnia 2018 r. W.Z. oświadczył, że chce być wpisany jako współwładający w/w działką nr 84.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], Starosta [...], działając na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej: k.p.a.), art. 20 ust. 1 i 2, art. 22 ust. 1 oraz art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2101 – dalej: P.g.ik.) orzekł o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] poprzez wykreślenie w jednostce rejestrowej nr G.1081 władającego: M.Z. c. B. i H. oraz wpisanie współwładających: J.Z. s. E. i M. i W.Z. s. E. i M.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Skarżąca, zarzucając Organowi pominięcie faktu, że opłacała ona podatki od nieruchomości do roku 2018 r., na co przedłożyła stosowne decyzje o wymiarze podatku i dowody opłaty tych podatków oraz faktu, że J.Z. pod nieobecność Skarżącej wymienił zamki w domu mieszkalnym, przez co uniemożliwił jej władanie nieruchomością, jak również obił ogrodzenie blachą pomimo, że Skarżąca posiadała upoważnienie od J.R. i testament, w którym powołał ją do całego spadku.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], WINGiK, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 20 ust. 1 i 2 i art. 24 ust. 2b pkt 2 P.g.ik., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na podstawie materiału dowodowego Organ ustalił, że działka ewidencyjna nr 84 położona w [...] zgodnie z danymi ewidencji gruntów i budynków ma nieuregulowany stan prawny. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b e.g.i.b., w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się - w przypadku gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Dalej Organ podał, że w rejestrze gruntów z odnowienia operatu ewidencji gruntów w 1989 r., w jednostce rejestrowej nr 1081 - jako osoba władająca działką nr 84 w miejsce I.R. został wpisany J.R. s. J. i A. bez podania podstawy prawnej wpisu. Natomiast w obowiązującym operacie ewidencyjnym w jednostce rejestrowej G.1081 dla działki nr 84 jako podmiot ewidencyjny związany z władaniem samoistnym wpisana jest M.Z. c. B. i H. Powyższego wpisu dokonano na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2009 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po J.R. Na podstawie zeznań J.Z. Organ ustalił, że po śmierci J.R. w dniu 23 listopada 2008 r. postanowił on przejąć w/w działkę z budynkiem. W dniu 31 stycznia 2009 r. z udziałem świadków wymienił zamki i przejął posesję i budynek, na okoliczność czego został spisany protokół znajdujący się w aktach sprawy. Z zeznań tych wynikało, że od dnia 31 stycznia 2009 r. M.Z. nie przebywała i nie wchodziła na działkę do dnia oględzin 23 lutego 2018 r. Przesłuchani świadkowie: J.G., E.P. oraz M.Z. potwierdzili, że brali udział w komisyjnym otwarciu budynku na przedmiotowej działce i złożyli podpisy w protokole z dnia 31 stycznia 2009 r. Ponadto Organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy zawiera postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. sygn. akt [...], oddalające wniosek M.Z. o zasiedzenie przedmiotowej działki oraz postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. akt [...] odrzucające apelację od w/w postanowienia, a także odpis postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. sygn. akt I [...] o odrzuceniu wniosku M.Z. o zasiedzenie przedmiotowej działki. Natomiast zalegające w aktach sprawy dokumenty potwierdzają, że J.Z. od kilku lat opłaca wszystkie media związane z przedmiotową działką. Zdaniem PINGiK zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do ujawnienia w miejsce M.Z. - dotychczasowej osoby władającej, J.Z. oraz W.Z. jako współwładających w/w działką.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Organ wyjaśnił m.in., że przy wymiarze podatku od nieruchomości organ podatkowy korzysta z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i są one dla niego wiążącą informacją zarówno co do wielkości działek podatnika, jak i sposobu ich klasyfikacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżąca wniosła o zmianę w/w decyzji oraz w konsekwencji decyzji Starosty poprzez oddalenie wniosku J.Z. i W.Z. o wpisanie ich jako współwładających działką nr 84 położoną w [...], w każdym razie o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisu art. 20 ust. 2 pkt. 1 lit. b p.g.i.k. poprzez uznanie, że nie można ustalić właścicieli działki nr 84 położonej w [...], pomimo, iż nie przeprowadzono w tym przedmiocie kompleksowego postępowania wyjaśniającego;

2. błędne ustalenie, że uczestnicy pozostają we władaniu nieruchomości, które ma znamiona posiadania samoistnego;

3. pominięcie faktu, że Skarżąca została pozbawiona władania nieruchomością poprzez zastosowanie wobec niej przymusu, poprzez wykorzystanie przez J.Z. jej nieobecności w domu i wymianę zamków, co spowodowało, że nie tylko nie mogła wejść do budynku, ale również do chwili obecnej zabrać swoich rzeczy osobistych;

4. pominięcie faktu, że przy tzw. komisyjnym otwieraniu budynku brali udział bliscy znajomi uczestników oraz ich rodzina i brak jest wiarygodnego dowodu, np. pisemnego wezwania na okoliczność wzywania Skarżącej do dobrowolnego oddania kluczy, stąd też dowody te nie są wiarygodne i przedstawione tylko na potrzeby niniejszego postępowania;

5. pominięcie faktu, że Skarżąca do chwili obecnej opłaca podatki od nieruchomości.

Uzasadniając podniesione zarzuty Skarżąca podała, że przepis art. 20 ust. 2 pkt. 1 lit. b P.g.ik. stosuje się, gdy nie można ustalić właścicieli gruntu, nie zaś gdy status prawny jest nieuregulowany. Jej zdaniem Organy skoncentrowały się wyłącznie na ustaleniu, kto faktycznie włada nieruchomością, bez podjęcia chociażby próby ustalenia stanu prawnego działki o nr 84. Skarżąca wyjaśniła, że do momentu wymiany zamków traktowała przedmiotową nieruchomość jak swoją własność, nie tylko opiekowała się nieżyjącym już J.R., ale również zarządzała budynkiem i działką. Została pozbawiona posiadania pod swoją nieobecność. Skarżąca powołała się ponadto na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II CSK 231/17, wskazując, że opłata podatku stanowi okoliczność, która powinna podlegać analizie łącznie ze wszystkimi faktami, które stanowią podstawę oceny prawnej charakteru posiadania nieruchomości. Podniosła, że w dalszym ciągu płaci podatek od spornej nieruchomości, natomiast J. i W.Z. w ogóle się tą kwestią nie zainteresowali.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona, została przez Sąd oddalona w całości.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Stan faktyczny sprawy został przez Organy ustalono w sposób właściwy, a więc zgodny z regulacjami art. 7, 77 i 80 k.p.a. Wobec tego, może stanowić przedmiot wyrokowania przez WSA.

Przedmiotem rozpoznanej przez Sąd skargi M.Z. uczyniła decyzję WINGiK o wprowadzeniu zmian podmiotowych w operacie gruntów i budynków. Skontrolowaną przez WSA decyzję wydano w oparciu o przepisy P.g.ik. Po prawidłowym zastosowaniu tych regulacji Organy obu instancji wprowadziły żądaną przez J.Z. i W.Z. zmianę, polegającą na wykreśleniu M.Z. jako osoby władającej działką o nr 84 i wpisaniu w Jej miejsce współwładających J.Z. oraz W.Z.

Z uwagi na przedmiot zgłoszonego żądania wskazać należy, iż w myśl art. 24 ust. 2a punkt 1 i 2 P.g.ik. oraz ust. 2b tej ustawy, aktualizacja operatu ewidencyjnego odbywa się z urzędu lub na wniosek; następuje zaś w drodze czynności materialno - technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast według § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 z późn. zm.; dalej zwane rozporządzeniem), aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi; ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; wyeliminowania danych błędnych

Aktualizacja operatu ewidencyjnego polega zatem na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu. Zmiany o jakich mowa wyżej mogą dotyczyć nie tylko samych gruntów jak powierzchnia, przebieg granic, ale także danych podmiotów władających gruntami. Jest to konsekwencją art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. a i b P.g.ik., który nakazuje wykazać w ewidencji gruntów i budynków: 1) właścicieli nieruchomości, 2) podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się nieruchomości, 3) w przypadku gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Zawarte w ewidencji gruntów i budynków informacje dotyczące uprawnień prawno - rzeczowych do nieruchomości, mają charakter wiadomości pochodnych (zależnych od) w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 rozporządzenia wykonawczego, m.in. prawomocnych orzeczeń sądowych. Wynika to z faktu, iż organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej mogą dokonywać czynności rejestrujących stany prawne ustalone w innym trybie lub w innych postępowaniach. Organy te z uwagi na brak wymaganych uprawnień, nie mogą samodzielnie rozstrzygać o kwestiach dotyczących praw do dysponowania gruntem, budynkiem czy lokalem. Dlatego też, poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością (zob. wyroki NSA z dnia 18 marca 1999 r., II SA 1728/98, z dnia 18 kwietnia 1999 r., II SA 1632/98, z dnia 20 sierpnia 1998 r., II SA 766/98, CBOSA). Otóż typowo pochodny charakter informacji znajdujących się w ewidencji w stosunku do źródeł tych informacji wymienionych w § 12 ust. 1 pkt 1 - 6 i § 11 ust. 2 rozporządzenia oznacza, że wszelkie zmiany danych ewidencyjnych powinny mieć charakter bezsporny. Można to osiągnąć wyłącznie przez dokonywanie ich rejestracji w sposób przewidziany w rozporządzeniu. Obowiązek zamieszczenia w ewidencji wyłącznie danych bezspornych wyklucza samodzielne rozstrzyganie przez organ rejestrujący wszelkich kwestii związanych z prawem do nieruchomości (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. I OSK 2174/15, CBOSA).

Odnosząc powyższe treści do okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należało, iż WINGiK nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego jak i materialnego, które skutkowałoby koniecznością uwzględnienia skargi. Ocena prawna Organu jest adekwatna wobec zgłoszonego żądania oraz ujawnionego w toku postępowania stanu władania działką o nr 84.

Sąd opowiada się za poglądem, że w sytuacji gdy władanie nieruchomością nie jest bezsporne z uwagi na brak konsensu pomiędzy podmiotem ewidencyjnym a wnioskodawcą, to bez rozstrzygnięcia tej kwestii w stosownym postępowaniu cywilnym dokonanie takiego wpisu w postępowaniu ewidencyjnym, naruszałoby istotę postępowania ewidencyjnego, które co wyżej podkreślono, jest zależne od innych postępowań i trybów, zwłaszcza w przypadku konfliktu interesów podmiotów zainteresowanych. Innymi słowy, nie można od organu ewidencyjnego oczekiwać, aby rozstrzygnął spór dotyczących posiadania samoistnego nieruchomości, jako stanu faktycznego podlegającego reglamentacji prawnej na podstawie przepisów prawa cywilnego (zob. wyrok NSA z 23 czerwca 2015 r., sygn. I OSK 2431/13, LEX). W sytuacji zaś gdy sprawa posiadania nieruchomości została przesądzona w postępowaniu przed sądem powszechnym, rolą organu ewidencyjnego będzie uwzględnienie tego orzeczenia w treści ujawnianych w ewidencji danych. Wówczas działania aktualizacyjne będą w pełni uzasadnione w świetle powołanych przepisów P.g.ik., zaś organowi ewidencyjnemu nie będzie można stawiać zarzutu wkraczania w domenę zastrzeżoną dla władzy sądowej.

Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego wynika, że pomiędzy aktualnie ujawnionymi w ewidencji J.Z., W.Z. a M.Z. istniał spór, co do tego kto faktycznie włada nieruchomością. Kwestia posiadania działki, której dotyczyło przedmiotowe postępowanie została przesądzona w postanowieniu sądu powszechnego o oddaleniu wniosku o zasiedzenie działki. Otóż na mocy postanowienia z dnia [...] lipca 2014 r., o sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w [...] oddalił wniosek M.Z. o zasiedzenie działki o nr 84 położonej w [...]. W powołanym orzeczeniu Sąd uznał, że M.Z. winna mieć świadomość, że w/w nieruchomość oddana jej spadkodawcy – J.R. - została oddana do użytkowania jedynie grzecznościowo. Niemniej nawet gdyby przyjąć, że takiej wiedzy nie posiadała to M.Z. utraciła samoistne posiadanie nieruchomości, gdyż w 2009 r., działka ta została objęta w samoistne posiadanie przez uczestników niniejszego postępowania J.Z. oraz W.Z. Sąd prawomocnie oddalając wniosek o zasiedzenie uznał więc, że od 2009 r. samoistnymi posiadaczami działki są w/w osoby, zaś skarżąca nie włada nieruchomością w sposób pozwalający na nabycie prawa własności na podstawie art. 172 § 1 Kodeksu cywilnego. Organy miały więc pełne podstawy do uznania oczywistości stanu posiadania gruntu przez wnioskodawcę i jego brata, co tym samym ucina jakiekolwiek wątpliwości co do legalności dokonanej w ewidencji zmiany podmiotowej.

Przeprowadzone przez Organ pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające jednoznacznie potwierdziło, że aktualnymi samoistnymi posiadaczami gruntu działki oraz znajdujących się na niej zabudowań są J.Z. oraz W.Z. Okoliczności wpisujące się w stan korzystania z działki w sposób w jaki czyni to właściciel zostały stwierdzone w trakcie jej oględzin przeprowadzonych w dniu 23 lutego 2018 r., jak również rozprawy administracyjnej z dnia 27 lutego 2018 r. Także zeznania świadków dowodzą zasadności dokonanej przez Organy modyfikacji zapisów ewidencji gruntów. Przeprowadzone dowody są spójne z przedłożonymi przez wnioskodawcę – J.Z. - kopiami rachunków za energię elektryczną czy odbiór odpadów komunalnych. Wydane przez Sąd Rejonowy w [...] orzeczenie wraz z zebranymi dowodami w pełni uzasadniało konieczność modyfikacji informacji podmiotowych, poprzez ich aktualizację czyli doprowadzenie do zgodności ze stanem rzeczywistym. Działania WINGiK oraz Starosty znajdują pełne potwierdzenie w § 45 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, a więc w przepisie zobowiązującym te organy do zastąpienia danych ewidencyjnych niezgodnych z aktualnym stanem faktycznym. Obszerny materiał dowodowy wraz z orzeczeniem Sądu o oddaleniu wniosku Skarżącej o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości nakazuje określać wprowadzone zmiany jako należycie udokumentowane.

Zdaniem Sądu, w tych okolicznościach nie może być mowy o jakimkolwiek naruszeniu art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b P.gi.k. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej podnieść należy, iż wniosek J.Z. dotyczył stanu ewidencyjnego, w którym działka o nr 84 była we władaniu samoistnym M.Z., co potwierdza wypis z rejestru gruntów sporządzony przez Starostę [...] w dniu 27 października 2017 r. Oznacza to, że na chwilę złożenia wniosku o zmianę podmiotową właściciel nieruchomości nie był w/w rejestrze ustalony. Jako władającą była zaś wpisana Skarżąca, która nie wskazywała wówczas jak i obecnie osoby będącej właścicielem gruntu. Nie sposób powoływać się na nieustalony stan prawny gruntu, jeżeli wcześniejsze zapisy ewidencji nie były przez Stronę kwestionowane. Argumenty przeciwne wraz z ewentualnymi dowodami nie zostały przez stronę złożone zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak również sądowego. Wobec takiego stanu ewidencyjnego przy braku dowodów potwierdzających ustalenie stanu prawnego nieruchomości, Organy obu instancji w pełni zasadnie rozpatrzyły wniosek J.Z. jako że dotyczył działki, dla której z przyczyn podanych w art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b P.g.ik. nie można ustalić właściciela. Jest faktem, że skarżąca opłacała należności podatkowe, tyle że czyni to na skutek wpisu w ewidencji nieodpowiadającego obecnemu stanowi faktycznemu. Do tej kwestii odniosły się należycie Organy podkreślając w uzasadnieniach swych decyzji treść art. 21 ust. 1 P.gik - Podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego jasno zaś wynika, że współposiadaczami samoistnymi nieruchomości, w tym budynków, są Panowie J.Z. i W.Z. i nie jest tego w stanie zmienić opłacanie podatku od nieruchomości, które nie może przesądzać o tym czy opłacający włada nieruchomością jak właściciel. Ponadto, okoliczności nie przebywania na nieruchomości nie zaprzecza sama Skarżąca, co tym samym potwierdza stan jaki ustaliły organy obu instancji. Należy także wyjaśnić, że w postępowaniu aktualizacyjnym nie bierze się pod uwagę okoliczności w jakich uprzedni posiadacz działki utracił władztwo, stąd nie można czynić Organom obu instancji zarzutów, co do nie zwrócenia należytej uwagi na zdarzenia, które miały miejsce jeszcze w 2009 r.

Wobec tych argumentów Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji zarzucanych w skardze naruszeń prawa. Nie doszło do naruszenia art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b i 2b w zw. z art. 22 P.g.ik. i art. 336 k.c.

Z tych przyczyn Sąd zobligowany był do oddalenia wszystkich zarzutów wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Jednocześnie działając z urzędu WSA nie dostrzegł takich naruszeń prawa, które nakazywałyby wykorzystanie kompetencji kasacyjnych w postaci uchylenia decyzji WINGiK lub stwierdzenia jej nieważności - art. 134 § 1 i 135 p.p.s.a.