Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1013/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.240, art. 128, art. 241, art. 233, art. 145, art. 148
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia WSA del. Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. z siedzibą w Finlandii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2012/14 w sprawie ze skargi O. z siedzibą w Finlandii na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2011 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania administracyjnego.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O. z siedzibą w Finlandii (skarżąca/Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 14 kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2011 r.

1.2. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że 7 czerwca 2012 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego Spółka złożyła wniosek o zwrot VAT za wskazany okres, który załatwiony został decyzją z 7 grudnia 2012 r. o zwrocie podatku w kwocie niższej, od żądanej. Po rozpatrzeniu odwołania od w.w. decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z 13 czerwca 2013 r., stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Skarga na powyższe postanowienie wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, została oddalona.

1.3. W dniu 18 lipca 2013 r. do organu wpłynął wniosek Spółki o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm. dalej O.p.) z uwagi na nieskuteczne doręczenie skarżącej decyzji z 7 grudnia 2012 r., tj. doręczenie jej osobie nieuprawnionej do odbioru. Organ po przeprowadzeniu kontroli formalnej wniosku stwierdził, że został złożony po terminie, który zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. upływał po miesiącu od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu rozstrzygnięcia. Skarżąca w dniu 7 lutego 2013 r. złożyła odwołanie datowane na 28 stycznia 2013 r. W związku z tym organ stwierdził, iż Spółka powzięła wiadomość o wydaniu decyzji najpóźniej w dniu 28 stycznia 2013 r., a tym samym termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął 28 lutego 2013 r. W efekcie organ decyzją z 21 listopada 2013 r. odmówił skarżącej wznowienia postępowania. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie:

- art. 240 § 1 O.p. przez uznanie, że żądanie wznowienia postępowania może być złożone w sytuacji, gdy decyzja kończąca sprawę podatkową nie jest ostateczna,

- art. 241 § 2 pkt 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez uznanie, iż w dniu 18 lutego 2013 r. upłynął miesięczny termin do złożenia żądania o wznowienie postępowania,

- art. 145 § 2, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 229 i w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. przez błędne ustalenie, że B. K. był osobą upoważnioną przez Spółkę I. J. do odbioru korespondencji.

3. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wyrokiem z 6 lutego 2015 r. Sąd powołując się na zasadę trwałości decyzji wynikającą z art. 128 O.p., wskazał, że postępowanie o wznowienie postępowania, jest wyłomem w tej zasadzie. Sąd powołał się na art. 241 § 2 pkt 1 O.p., zgodnie z którym wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe toczy się w dwóch fazach: pierwszej, w której organ jest zobowiązany do zbadania dopuszczalności wniosku o wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją podatkową, oraz drugiej, w której organ bada, czy zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 240 § 1 O.p. W pierwszym etapie organ bada, czy wniosek strony opiera się o przesłankę z art. 240 § 1 O.p. oraz czy został złożony w terminie określonym w art. 241 § 2 O.p. Jest to etap wstępny. Jeżeli organ uzna, że wniosek o wznowienie postępowania jest dopuszczalny, to wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.), natomiast jeżeli nie - wydaje decyzję odmawiającą wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.).

3.2. Sąd zgodził się z organem, że skarżąca nie dochowała miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p., na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Tym samym istniały podstawy do odmowy wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją podatkową. Zasadnie organy uznały bowiem, że w dniu 7 lutego 2013 r. pełnomocnik Spółki złożył odwołanie z dnia 28 stycznia 2013 r. od decyzji organu pierwszej instancji z 7 grudnia 2012 r. W związku z tym skarżąca powzięła wiadomość o wydaniu decyzji najpóźniej w dniu 28 stycznia 2013 r., tym samym termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie upłynął 28 lutego 2013 r. Tymczasem żądanie wznowienia postępowania pełnomocnik Spółki wniósł 18 lipca 2013 r. stąd zasadnie odmówiono wznowienia postępowania. Miesięczny termin do żądania wznowienia postępowania upłynął bowiem najpóźniej w dniu 28 lutego 2013 r.

3.3. Sąd podkreślił, że istotna pozostaje data "powzięcia wiadomości" o wydaniu decyzji, a nie o tym, że jest ona ostateczna. Prawidłowo zatem organy podatkowe nie uznały, iż pełnomocnik powziął wiadomość o treści decyzji dopiero 18 czerwca 2013 r., w związku z doręczeniem postanowienia z 13 czerwca 2013 r., w którym stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Sąd podkreślił, że decyzja ostateczna wydana przez organ pierwszej instancji to taka, od której nie wniesiono odwołania, lub od której odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu, bądź też od decyzji nie służy odwołanie. Upływ terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji skutkuje tym, że decyzja taka staje się ostateczna, a jej weryfikacja może nastąpić wyłącznie w trybie nadzwyczajnym.

3.4. Sąd wyraził także pogląd co do tego, że brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości doręczenia skarżącej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 7 grudnia 2012 r., gdyż dokonano tego do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w imieniu I. J., miejscu pracy pełnomocnika. W tym kontekście powołał się na wyrok z dnia 2 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2062/13 oddalający skargę Spółki na postanowienie z 13 czerwca 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 7 grudnia 2012 r., gdzie badana była prawidłowość doręczenia. Wskazał, że w uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd stwierdził, iż doręczenia pełnomocnikowi dokonuje się jako osobie fizycznej, w związku z czym może nastąpić w miejscu pracy pełnomocnika - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Skoro ustanowiony przez skarżącą w sprawie do "decyzji VAT-owskich" pełnomocnik wskazał, jako miejsce pracy, I. J., to zgodnie z art. 148 § 2 pkt 2) O.p., pismo można było doręczyć osobie upoważnionej przez pracodawcę do jej odbioru, przy braku innych zastrzeżeń. W efekcie Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 145 § 2, art. 187 § 1 art. 191 w zw. z art. 229 i w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 O.p., za chybione.

4. Skarga kasacyjna

4.1. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm. dalej ustawa p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy p.p.s.a. w zw. art. 240 § 1 i art. 128 O.p. przez uznanie, że żądanie wznowienia postępowania może być złożone w sytuacji, gdy decyzja kończąca sprawę podatkową nie jest ostateczna;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy p.p.s.a. w zw. art. 241 § 2 pkt 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez uznanie, że 18 lutego 2013 r. upłynął miesięczny termin do złożenia żądania o wznowienie postępowania;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w zw. art. 145 § 2 i art. 148 § 1 pkt 2 O.p. przez uznanie, że wywołuje skutki prawne doręczenie pisma pełnomocnikowi w jego miejscu pracy osobie nieupoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji.

4.2. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że ustalenie terminu, w którym decyzja organu I instancji stała się ostateczna ma zasadnicze znaczenie dla oceny zachowania przez Spółkę terminu z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. Stanowisko Sądu skutkuje tym, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął 28 lutego 2013 r., czyli przed wydaniem postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania a postępowanie odwoławcze miało charakter deklaratoryjny, potwierdzając jedynie wcześniejszy skutek w postaci ostateczności decyzji Naczelnika.

4.3. Zdaniem skarżącej miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie upłynął 28 lutego 2013 roku, gdyż wówczas decyzja z dnia 7 grudnia 2012 r. nie była jeszcze ostateczna, stając się taką dopiero 18 czerwca 2013 r. tj. po zakończeniu postępowania odwoławczego. Spółka wskazała, że nie kwestionuje co do zasady, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji staje się ostateczna wskutek stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jednak podnosi, że istotny jest moment, w którym decyzja organu podatkowego pierwszej instancji nabywa przymiot ostateczności. Ponieważ samo wniesienie odwołania wszczyna postępowanie odwoławcze, to decyzja organu podatkowego I instancji nie może stać się ostateczna do czasu jego zakończenia, tym samym nie mogła stać się ostateczna do dnia 28 lutego 2013 tj. do dnia, w którym zdaniem Sądu upłynął Spółce termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

4.4. Skarżąca podniosła, że zasadność stanowiska, że decyzja organu pierwszej instancji staje się ostateczna dopiero z dniem wydania przez organ odwoławczy postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania potwierdza również dalsze sądowe procedowanie nad sprawą. Skargę do sądu administracyjnego składa się na postanowienie o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, a nie na decyzję ostateczną organu pierwszej instancji.

4.5. Skarżąca zarzuciła, że Sąd analizował tylko art. 241 § 2 pkt 1 O.p., pomijając art. 240 § 1 O.p. Gdyby skarżąca 28 lutego 2013 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania, to organ podatkowy na podstawie art. 243 § 3 O.p. odmówiłby wznowienia postępowania, ze względu na nieostateczny charakter decyzji I instancji. Reasumując, stwierdziła, że wniesienie odwołania wywołuje skutki prawne nawet wówczas, gdy zostało dokonane po upływie ustawowego terminu.

4.6. Skarżąca przedstawiła też uzasadnienie do zarzutu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w zw. art. 145 § 2 i art. 148 § 1 pkt 2 O.p. Podniosła, że jeśli decyzja nie została prawidłowo doręczona, to nie weszła do obrotu prawnego, a zatem nie stała się ostateczna. B. K. nie był umocowany do odbioru pism w imieniu Spółki I. J.. Podkreślił, że jedyną prawidłową formą doręczenia, byłoby jego dokonanie do rąk pełnomocnika w jego miejscu pracy.

4.7. Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając jedynie nieważność postępowania, której przypadki zostały określone w § 2 tego artykułu. Żadna ze wskazanych w tym przepisie przesłanek nieważności nie zachodziła w sprawie. Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na zarzucie wymienionym w art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a. tj. naruszeniu przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

5.2. W ramach powyższego, skarżąca sformułowała dwie grupy zarzutów procesowych: podnosząc naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 240 § 1 i art. 128 O.p. i art. 241 § 2 pkt 1 w związku z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. podważała stanowisko Sądu pierwszej instancji co do oceny momentu, w którym decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 7 grudnia 2012 r. stała się ostateczna i terminu, od którego rozpoczął dla Spółki bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. W ramach drugiej grupy zarzutów podnosiła z kolei naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 i art. 148 § 1 pkt 2 O.p. wobec zaaprobowania w zaskarżonym wyroku stanowiska, że doręczenie pisma pełnomocnikowi w jego miejscu pracy, osobie nieupoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji, mogło wywołać skutki prawne skutecznego doręczenia.

5.3. W ramach uzasadnienia pierwszej grupy zarzutów, skarżąca podkreślała, że zaaprobowanie stanowiska Sądu pierwszej instancji skutkuje wnioskiem, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynie zanim decyzja, której taki wniosek dotyczy, stanie się ostateczna. Tym samym, w stanie faktycznym sprawy, zachodzi kolizja pomiędzy zachowaniem warunku przewidzianego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. a zrealizowaniem wymogu z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. W tym kontekście zasadniczą kwestią w sprawie pozostawało rozstrzygnięcie, kiedy przedmiotowa decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego stała się ostateczna.

5.4. Odnosząc się do tego zarzutu, podkreślić należy, że z art. 128 O.p. wynika podstawowa zasada postępowania – zasada trwałości (stabilności) decyzji ostatecznych. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Jednocześnie art. 240 § 1 O.p., rozpoczynający regulacje dotyczące wznowienia postępowania, stanowi, że instytucja ta ma zastosowanie wyłącznie w sprawach zakończonych decyzją ostateczną. Stronie przysługują zwyczajne środki zaskarżenia wobec rozstrzygnięć nieostatecznych, natomiast środki nadzwyczajne mogą być skierowane jedynie przeciwko orzeczeniom ostatecznym. W przeciwieństwie do postępowania głównego, przedmiotem nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest wznowienie postępowania, pozostaje nie rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz skontrolowanie według określonych ustawowo kryteriów, prawidłowości ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu głównym. Analiza podstaw wznowienia postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że chodzi o wady postępowania administracyjnego, a nie o samo rozstrzygnięcie.

5.5. Oparcie dopuszczalności wznowienia postępowania na przesłance ostateczności decyzji jest konsekwencją zasady niekonkurencyjności środków zaskarżenia i dróg weryfikacji decyzji administracyjnych. Jeśli strona ma możliwość wniesienia odwołania od decyzji, nie ma podstaw do jej weryfikacji w drodze wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 223 § 1 i 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego w terminie 14 dni od doręczenia stronie decyzji. Odwołanie wniesione po tym terminie skutkuje uznaniem, że zostało wniesione od decyzji, która stała się już ostateczna. Wydanie postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji potwierdza jedynie okoliczność, że wniesiono je od decyzji ostatecznej. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, termin uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności nie może być utożsamiony z momentem wydania postanowienia (jego doręczenia stronie) o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, albowiem o ostateczności decyzji decydowałby szereg pozaprawnych, indywidualnych okoliczności. Tymczasem przepis, na potrzeby stanu faktycznego sprawy, uzależnia ostateczność decyzji organu pierwszej instancji jedynie od skutecznego wniesienia odwołania. W braku takiej możliwości decyzja taka staje się ostateczna z upływem terminu do jego wniesienia.

5.6. Przenosząc powyższe uwagi na grunt stanu faktycznego sprawy, należy wskazać, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia 7 grudnia 2012 r. doręczona została Spółce (pełnomocnikowi) w dniu 10 stycznia 2013 r Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 24 stycznia 2013 r. a skarżąca wniosła 7 lutego 2013 r. odwołanie datowane na 28 stycznia 2013 r. W efekcie postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r. organ wydał postanowienie o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Skarga od tego postanowienia została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem w sprawie III SA/Wa 2062/13 oddalona. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r. w sprawie I FSK 1914/14 oddalił skargę kasacyjną Spółki od tego wyroku (ta ostatnia okoliczność znana jest Sądowi z urzędu).

5.7. Zgodnie z jednoznacznie brzmiącym art. 241 § 2 pkt 1 O.p. miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. rozpoczyna bieg od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Ustalenie, że datą powzięcia przez Spółkę wiadomości o wydaniu decyzji był 28 styczeń 2013 r. nie była w sprawie kwestionowana. Zaistniały więc podstawy do uznania, że termin upłynął w dniu 28 lutego 2013 r. Tymczasem skarżąca wniosek taki złożyła do organu w dniu 18 lipca 2013 r. obliczając miesięczny termin na dokonanie tej czynności od dnia doręczenia jej postanowienia o uchybieniu terminowi do złożenia odwołania.

5.8. Wbrew zarzutom skarżącej, miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie zakończył się przed okresem uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności. To działania skarżącej, która – powołując się na tę samą okoliczność związaną z nieprawidłowym, jej zdaniem, trybem doręczenia decyzji – uruchomiła różne możliwe procedury, które uczyniły niejasną sytuację procesową, w jakiej się znalazła. Nie zmienia to jednak oceny, że wniosek o wznowienie postępowania oparty na przesłance z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. był spóźniony. Należało bowiem konsekwentnie złożyć w terminie wniosek o wznowienie, a rzeczą organu było rozstrzygnięcie - ustalenie, czy decyzja jest ostateczna w oparciu o efekt postępowania odwoławczego. Jak to wskazano wyżej, kwestia ostateczności decyzji nie może podlegać modyfikacjom, zależnie od tego kiedy wydane zostanie postanowienie o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu.

5.9. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 240 § 1 i § 2 pkt 1 O.p., art. 128 O.p. i art. 233 § 1 pkt 1 O.p. za niezasadne.

5.10. Odnosząc się do drugiej grupy zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczących naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 i art. 148 § 1 pkt 2 O.p. w zakresie uznania przez Sąd pierwszej instancji, że wywołuje skutki prawne doręczenie pisma pełnomocnikowi w jego miejscu pracy, osobie nieupoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Dla takiej oceny istotna pozostaje treść podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a. zgodnie z którą zachodzić musi naruszenie przepisów postępowania w takim zakresie, by uchybienie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

5.11. Przedmiotem kontroli przez Sąd pierwszej instancji była decyzja o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za wskazane okresy 2011 r. Przesłanką do wydania takiej decyzji było ustalenie, że skarżąca złożyła wniosek po upływie terminu do dokonania tej czynności, co dało organowi podatkowemu podstawę do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 O.p. Rozstrzygnięcie miało charakter formalny i nie stwarzało podstaw do rozważań, czy w sprawie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., z którą integralnie powiązany jest zarzut Spółki o prawidłowości doręczenia decyzji z 7 grudnia 2012 r.

5.12. Jakkolwiek Sąd pierwszej instancji zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywody co do prawidłowości doręczenia przedmiotowej decyzji, powołując się głównie na stanowisko zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2062/13, w którym kontrolowano ocenę prawidłowości spornego doręczenia, to nie miały one żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Stąd zarzuty kasacyjne w tym zakresie nie spełniały warunku wymaganego w art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a. Dla odmowy wznowienia postępowania istotne pozostawało, że w okresie miesiąca od powzięcia przez skarżącą wiadomości o wydaniu decyzji - 28 stycznia 2013 r. (okoliczność niekwestionowana) - tj. do dnia 28 lutego 2013 r. nie został złożony wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Prawidłowość doręczenia decyzji, będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania została oceniona w odrębnym postępowaniu, także przez sądy obu instancji. Ponowne podnoszenie tych samych kwestii zmierza do nieuprawnionej weryfikacji prawomocnego stanowiska.

5.13. Mając na uwadze przedstawioną argumentację Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Wobec braku wniosku strony uprawnionej, nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.