Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 463/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.70
journal: Dz.U. 2018 poz 138
law: Ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za 2018 r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] października 2019 r.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. J. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] października 2019 r. nr [...]o odmowie przyznania nagrody rocznej za 2018 r.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] czerwca 2018 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której z dniem [...] sierpnia 2018 r. przeniósł M. J.. pełniącego służbę w Policji, do służby w Służbie Ochrony Państwa, z zachowaniem ciągłości służby.

Podaniem z dnia 3 października 2019 r. M. J. zwrócił się do Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji o wypłacenie zaległej nagrody rocznej za rok 2018 wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2019 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji odmówił przyznania M. J. nagrody rocznej za rok 2018.

W dniu 12 listopada 2019 r. (data stempla pocztowego) M. J. złożył, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie od powyższej decyzji.

Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym Komendant Główny Policji wskazał, że w związku z przeniesieniem M. J. ze służby w Policji do pełnienia służby w Służbie Ochrony Państwa, konieczne jest rozróżnienie sytuacji policjanta, który na podstawie decyzji wydanej przez właściwy organ administracji zostaje przeniesiony do innej służby, od sytuacji funkcjonariusza zwalnianego ze służby.

Organ wskazał, że instytucja przeniesienia funkcjonariusza innej służby do służby w Służbie Ochrony Państwa została zamieszczona w przepisie art. 70 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 828, z późn. zm.). Zgodnie z art. 70 ust. 1 tej ustawy funkcjonariusz Policji (...) może być na własną prośbę przeniesiony do służby w Służbie Ochrony Państwa, jeżeli wykazuje predyspozycje do jej pełnienia. Przepis art. 70 ust. 2 ustawy o SOP stanowi, że funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do służby w Służbie Ochrony Państwa przenosi Komendant SOP w porozumieniu z komendantem albo szefem właściwej służby, z której dany funkcjonariusz ma zostać przeniesiony za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Jednocześnie przeniesienie funkcjonariusza innej służby może nastąpić również w sytuacji braku takiego porozumienia, w przypadkach uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi lub kadrowymi SOP. W takiej sytuacji o przeniesieniu decyduje minister właściwy do spraw wewnętrznych (art. 70 ust. 3 ustawy o SOP), co leż miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Ponadto z treści przepisu art. 70 ust. 4 ustawy o SOP wynika, że funkcjonariusz innej formacji przeniesiony do służby w Służbie Ochrony Państwa zachowuje ciągłość służby. Stosownie natomiast do art. 70 ust. 5 cytowanej ustawy funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1 nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby.

Wynika z tego, że w sytuacji omawianego przeniesienia następuje rozwiązanie dotychczasowego stosunku służbowego z równoczesnym nawiązaniem nowego stosunku służbowego w Służbie Ochrony Państwa.

Organ wskazał ponadto, że zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Analogiczne rozwiązanie przewiduje art. 174 ust. 1 ustawy o SOP.

Organ powołał się również na zasadę, że wypłata nagrody rocznej następuje do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (art. 110 ust. 9 cyt. ustawy), przy czym zgodnie z art. 110 ust. 10 ustawy o Policji policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia. W tym ostatnim przypadku jest zatem, podobnie jak odprawa, należnością przewidzianą dla funkcjonariusza odchodzącego ze służby, a ta, zgodnie z treścią art. 70 ust. 5 ustawy o SOP, nie przysługuje policjantowi przenoszonemu w trybie art. 70 ust. 1 ustawy o SOP.

Zdaniem organu przełożony, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji., nie jest zatem uprawniony do przyznania nagrody rocznej za okres pełnionej służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym następuje przeniesienie funkcjonariusza Policji do SOP. Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w SOP przysługuje nagroda roczna za służbę pełnioną w roku kalendarzowym w SOP na podstawie art. 174 ust. ustawy o SOP, z uwzględnieniem okresu służby pełnionej w Policji. Funkcjonariusz ten zachowuje ciągłość służby, a ponadto zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 111). Komendant SOP, określając okres służby i stażu funkcjonariusza, uznaje je za równorzędne i przyjmuje odpowiednio, że jeden dzień służby i stażu w Policji odpowiada jednemu dniowi służby i stażu w SOP.

Z kolei zgodnie z § 13 wymienionego rozporządzenia Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych.

Wobec powyższego Komendant Główny Policji stanął na stanowisku, że prawo do nagrody rocznej materializuje się wobec policjanta z upływem roku, za który nagroda ta przysługuje, a zatem w przypadku przeniesienia do SOP, w chwili w której nie jest on już policjantem, a jest funkcjonariuszem SOP, który w wyniku przeniesienia pomiędzy służbami zachowuje ciągłość służby, to jego służba w Policji jest równoważna ze służbą w SOP, a co za tym idzie przysługuje mu uprawnienie do nagrody rocznej za służbę pełnioną w SOP, za cały rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie, tj. z uwzględnieniem służby w Policji, jako równoważnej ze służbą w SOP. Tym samy brak jest podstaw do przyjęcia, że wobec Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji powstało roszczenie z tytułu przyznania prawa do nagrody rocznej, w którym nastąpiło przeniesienia funkcjonariusza Policji do Służby Ochrony Państwa, tj. za rok 2018 r.

Decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2020 r. stała się przedmiotem skargi M. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie jednakże z innych powodów aniżeli w niej podniesione.

Poza sporem jest, że decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]czerwca 2018 r. nr [...] M. J., z dniem [...] sierpnia 2018 r., został przeniesiony, na podstawie art. 70 ust. 3 ustawy o SOP, do służby w Służbie Ochrony Państwa z zachowaniem ciągłości służby.

Spornym w niniejszej sprawie jest to, organ której ze służb jest właściwy do wypłaty skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r. w sytuacji, gdy skarżący nie otrzymał tego świadczenia w Policji.

Podstawą zmiany formacji, w której skarżący pełnił służbę było przeniesienie. Instytucja ta znana jest przede wszystkim tzw. stosunkom służbowym o charakterze publicznoprawnym i jest wyrazem dyspozycyjności funkcjonariusza pełniącego służbę, wyrażającej się w jego zależności od podmiotu, na rzecz którego pełni służbę. Natura prawna przeniesienia nie jest jednorodna, jednak najczęściej oznacza ono zmianę określonych elementów stosunku służbowego przy zachowaniu jego bytu prawnego (tożsamości prawnej), np. zmianę stanowiska służbowego albo miejsca pełnienia służby.

W rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z przeniesieniem znacznie dalej idącym. Przeniesienie przewidziane w art. 70 ustawy o SOP powoduje bowiem zmiany w zasadzie wszystkich, poza podmiotem pełniącym służbę, elementów dotychczasowego stosunku służbowego. Trudno zatem przyjąć, że dotychczasowy stosunek służbowy zachowuje swą tożsamość - jest tym samym stosunkiem prawnym po przeniesieniu. Przede wszystkim nie jest już stosunkiem służbowym w Policji, lecz stosunkiem służbowym w odrębnej formacji - Służbie Ochrony Państwa. Niemniej jednak ustawodawca nie wiąże tego przeniesienia z ustaniem dotychczasowego stosunku służbowego (w Policji) i nawiązaniem następnego (w SOP). Wprowadza instytucję przekształcenia stosunku służbowego, opartego na fikcji prawnej, tj. uznaniu, że stosunek przekształcony jest nieprzerwaną kontynuacją stosunku służbowego sprzed przeniesienia, z wynikającymi stąd konsekwencjami dla uprawnień przeniesionego funkcjonariusza.

W przypadku funkcjonariusza Policji ustawa o Policji nie traktuje przeniesienia policjanta do innej formacji jako przesłanki ustania jego stosunku służbowego - zwolnienia ze służby (art. 41). Ustawa o SOP nie uznaje natomiast przeniesienia funkcjonariusza innej formacji do służby w SOP za sposób powstania stosunku służbowego funkcjonariusza SOP (art. 76 ust. 1). Teza ta znajduje potwierdzenie w przepisach, obowiązującego od dnia 19 stycznia 2019 r., rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa. Według § 6 ust. 2 pkt 4 i 5 tego rozporządzenia, w porozumieniu w sprawie przeniesienia zawartym pomiędzy Komendantem SOP i Komendantem Głównym Policji określa się: datę ustania służby w jednostce organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę i datę, od której liczy się początek służby funkcjonariusza w SOP (analogiczne regulacje zawierał § 7 ust. 2 pkt 4 i 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 15 lutego 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa).

Nie powinno budzić wątpliwości, że terminologia rozporządzenia odnosi się do faktów związanych z przeniesieniem, a nie do czynności prawnych (decyzji) składających się na przeniesienie. Data ustania służby i data, od której liczy się początek służby funkcjonariusza SOP to nie to samo, co data zwolnienia ze służby i data nawiązania stosunku służbowego.

Potwierdzeniem i zarazem konsekwencją przyjętego przez ustawodawcę modelu przeniesienia funkcjonariusza innej służby do służby w SOP, mającego zresztą swój odpowiednik w ustawie o Policji (art. 25a) są regulacje zawarte w przepisach art. 70 ust. 4 i 5 ustawy o SOP. W myśl tego pierwszego funkcjonariusz Policji przeniesiony do służby w SOP zachowuje ciągłość służby. Funkcjonariuszowi przeniesionemu w tym trybie do SOP nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby (art. 70 ust. 5). Ustawodawca nie wyjaśnia pojęcia ciągłości służby. Zdaniem Sądu należałoby przyjąć, że chodzi tu o potraktowanie przekształconego stosunku służbowego jako nieprzerwaną kontynuację stosunku zatrudnienia przed przeniesieniem, a więc przyjęcie, jakby nie nastąpiła zmiana formacji. Innymi słowy, chodzi o uznanie służby w innej formacji (Policji) za równorzędną ze służbą w SOP m.in. z punktu widzenia zachowania i nabycia uprawnień związanych ze służbą. Przemawia za tym również treść § 12 rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r., według którego Komendant SOP, określając okres służby i stażu funkcjonariusza, uznaje je za równorzędne i przyjmuje odpowiednio, że jeden dzień służby i stażu w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Wywiadu Wojskowego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Więziennej, Służbie Celno-Skarbowej lub Centralnym Biurze Antykorupcyjnym odpowiada jednemu dniowi służby i stażu w SOP (tożsame rozwiązanie przewidywał § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 15 lutego 2018 r.).

Przepis art. 70 ust. 5 ustawy o SOP, który stanowi, że funkcjonariuszowi przeniesionemu do SOP nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby ma wobec tego charakter deklaratywny. Jedynie potwierdza, że skoro w następstwie przeniesienia nie nastąpiło odejście ze służby wskutek zwolnienia ze służby, to przeniesionemu funkcjonariuszowi nie przysługują świadczenia z tytułu takiego odejścia.

Nagroda roczna jest świadczeniem przewidzianym zarówno w ustawie o Policji, jak i w ustawie o SOP. Uprawnienie do tego świadczenia w razie przeniesienia policjanta na podstawie art. 70 ustawy o SOP do służby w SOP należy zatem oceniać na podstawie obu tych regulacji prawnych, z uwzględnieniem charakteru prawnego i skutków przeniesienia.

Według art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3 tego artykułu). Policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 10).

Przepis art. 174 ustawy o SOP stanowi, że funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje (ust. 1). Nagrodę roczną wypłaca się w I kwartale roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (ust. 2). Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 2a). Nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi mianowanemu do służby w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, jeżeli pełnił służbę w roku mianowania przez okres co najmniej 3 miesięcy kalendarzowych, w wysokości proporcjonalnej do liczby rozpoczętych miesięcy służby w danym roku (ust. 3). Przepisu ust. 3 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz korzystał:

1) z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego;

2) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z przyczyn, o których mowa w art. 186 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy;

3) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka funkcjonariusza, zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 2982 Kodeksu pracy;

4) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (ust. 4).

Z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że nagroda jest świadczeniem przysługującym za dany rok kalendarzowy służby w Policji, pod warunkiem że policjant pozostawał w tym roku w służbie co najmniej przez 6 miesięcy. Prawo do nagrody powstaje zatem z upływem roku kalendarzowego. Zasada ta odnosi się również do policjanta, który w trakcie roku kalendarzowego został przeniesiony do Służby w SOP. Nie ma w tym przypadku zastosowania przepis art. 110 ust. 10, ponieważ przeniesienie policjanta do służby w SOP nie wymaga zwolnienia go ze służby w Policji.

Policjant przeniesiony do służby w SOP nabywa zatem prawo do nagrody rocznej dopiero z upływem roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie jako funkcjonariusz SOP, a nie jako policjant. Zgodnie z wyżej przedstawionym rozumieniem ciągłości służby, znajdującym potwierdzenie w § 12 rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018 r., okres służby w Policji policjanta przeniesionego do służby w SOP należy traktować na równi z okresem służby w SOP. Prowadzi to do wniosku, że policjant przeniesiony w ciągu roku kalendarzowego do SOP nabywa z upływem tego roku prawo do nagrody rocznej w SOP.

Przyjęcie odmiennej interpretacji, zakładającej, że w takiej sytuacji nagroda roczna jest wypłacana w stosownej części za okres faktycznej służby w Policji przez właściwy organ Policji, a w części związanej ze służbą w SOP przez Komendanta SOP nie znajduje, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, dostatecznego uzasadnienia zarówno w art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, jak i w przepisach o nagrodzie rocznej zawartych w ustawie o SOP. Przepis przytoczonego wyżej art. 174 ustawy o SOP nie przewiduje możliwości nabycia prawa do nagrody rocznej w SOP przez funkcjonariusza, który nie służył w SOP przez cały rok kalendarzowy z wyjątkiem określonym w ust. 3 tego artykułu. Ten wyjątek nie dotyczy jednak funkcjonariusza przeniesionego do służby w SOP, lecz funkcjonariusza mianowanego do służby w SOP w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego. A zatem stanowisko, że funkcjonariusz przeniesiony z Policji do SOP nabywa prawo do nagrody rocznej w Policji, proporcjonalnie do okresu pozostawania w służbie w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie, prowadzi - w świetle art. 174 ustawy o SOP - do pozbawienia funkcjonariusza prawa do "uzupełniającej" nagrody w SOP za ten rok kalendarzowy. Takie rozwiązanie podważałoby zawartą w art. 70 ust. 4 ustawy o SOP gwarancję zachowania ciągłości służby w razie przeniesienia.

Można stwierdzić, że przedstawionego stanowiska Sądu nie podważają przepisy wykonawcze do ustawy o SOP, w szczególności § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r. Przepis ten stanowi, że Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych (przepis o tożsamej treści zawierał § 14 rozporządzenia MSWiA z dnia 15 lutego 2018 r.).

Odnosząc się do ww. przepisu rozporządzenia należy mieć na uwadze hierarchię norm prawnych, z której wynika po pierwsze, że akt wykonawczy nie może być niezgodny z ustawą i po drugie, że przepisów ustawy nie można interpretować kierując się treścią aktu wykonawczego (rozporządzenia). Przyjęty w § 13 rozporządzenia sposób bilansowania należności pieniężnych, które przeniesiony funkcjonariusz otrzymał pozostając w służbie przed przeniesieniem i które mu przysługują z tego samego tytułu w SOP po przeniesieniu, nie przystaje do ustawowych regulacji dotyczących nagrody rocznej. Jak już wyżej wskazano, z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji nie wynika, że policjant przeniesiony do innej służby, a więc niezwolniony ze służby w Policji, nabywa prawo do nagrody rocznej w Policji w roku przeniesienia. Ustawa o służbie w SOP (art. 174) również nie daje policjantowi przeniesionemu do SOP prawa do nagrody rocznej w SOP za okres służby w tej formacji pozostały do końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie.

Przedstawiony powyżej pogląd wskazuje na zasadność stanowiska organów Policji obu instancji jedynie co do obowiązku wypłaty pełnej nagrody rocznej skarżącemu przez organ SOP i nie przesądza o trafności wydanych przez te organy rozstrzygnięć w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r. Odmowa przyznania nagrody rocznej jako merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie może mieć miejsca, albowiem brak jest podstaw prawnych do wydania takiego rozstrzygnięcia. Zarówno odmowa przyznania funkcjonariuszowi nagrody rocznej, jak i jej obniżenie uregulowane są w sposób ścisły w ustawach pragmatycznych obu służb - w art. 110 ustawy o Policji i art. 174 ustawy o SOP, a żadna z wymienionych tam okoliczności w stosunku do skarżącego nie zachodzi.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji KGP powołał się na stanowisko zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1848/10 (publ. CBOSA), dotyczącym także przeniesienia funkcjonariusza z jednej służby do drugiej "z zachowaniem ciągłości służby" (ze Straży Granicznej do Policji). Nie dostrzegł jednak, że wyrok ten dotyczył nie odmowy przyznania nagrody rocznej - jak w niniejszej sprawie - a przekazania wniosku funkcjonariusza organowi właściwemu do wypłaty takiej nagrody rocznej na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zawarty w tym orzeczeniu i wskazuje, że organ Policji - uznając się niewłaściwym w sprawie wniosku skarżącego o wypłatę nagrody rocznej - miał obowiązek przekazania podania do organu właściwego zgodnie z art. 65 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie (§ 1). Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (§ 2).

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP z zachowaniem ciągłości służby nie jest rozwiązaniem stosunku służbowego, a jedynie kończy wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Policji - przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej i automatycznie poddaje takiej podległości tego funkcjonariusza w innej formacji - w tym przypadku w SOP - w ramach kontynuacji stosunku służbowego. Przeniesienie w trybie art. 70 ustawy o SOP jest więc instrumentem specyficznej migracji funkcjonariuszy pomiędzy formacjami. W konsekwencji wypłata nagrody rocznej dla skarżącego nie może być zrealizowana przez Komendanta CBŚP, bowiem skarżący od dnia [...] sierpnia 2018 r. nie jest już funkcjonariuszem Policji, a funkcjonariuszem SOP.

Zauważyć również należy, że w związku z przeniesieniem skarżący zachował ciągłość służby, z czego wynika, że nabył prawo do otrzymania nagrody rocznej za 2018 r. w pierwszym kwartale 2019 roku, a nie otrzymawszy jej w tym terminie jego roszczenie o wypłatę nagrody rocznej stało się wymagalne w dniu 1 kwietnia 2019 r., a więc 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Oznacza to, że roszczenie skarżącego nie stało się wymagalne jeszcze w czasie pełnienia służby w Policji, tj. do dnia 31 lipca 2018 r. Tym samym, organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej jest właściwy organ SOP.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy Policji wydając zaskarżone decyzje nie uwzględniły treści art. 65 k.p.a. i wbrew braku własnej właściwości merytorycznie rozstrzygnęły o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r., chociaż zapewne miały na względzie jedynie brak własnej kompetencji do wypłaty tego świadczenia.

Rozpatrując sprawę ponownie organ Policji będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku.

Końcowo zauważyć należy, że Sądowi znane są odmienne, co do meritum sprawy, poglądy wyrażone np. w wyrokach WSA w Warszawie: z dnia 13 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2166/19 i z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2722/19 (publ. CBOSA). Jednakże z powodów przedstawionych powyżej Sąd tych zapatrywań nie podziela.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.