Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 593/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-01-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 178
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 05 października 2016r., sygn. akt I SA/Bd 593/15 oddalającego skargę M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2011r. postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić skarżącemu M. B. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 250,00 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 05 października 2016r., sygn. akt I SA/Bd 593/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2011r. Wyrok wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 09 listopada 2016r. W konsekwencji termin do złożenia skargi kasacyjnej upływał dla strony w dniu 09 grudnia 2016r.

Pismem z dnia 08 grudnia 2016r., nadanym tego samego dnia, pełnomocnik skarżącego radca prawny P. P., złożył od ww. wyroku skargę kasacyjną.

Wraz z pismem z dnia 16 grudnia 2016r. nadanym w placówce pocztowej w dniu 20 grudnia 2016r., pełnomocnik skarżącego przesłał do Sądu "sprecyzowaną skargę kasacyjną".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015r., Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto, zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Stosownie zaś do art. 177a p.p.s.a., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Z kolei na mocy art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Powołany art. 177a w zw. z art. 176 p.p.s.a. wyraźnie przesądza, że w przypadku braków skargi kasacyjnej, takich jak brak oznaczenia zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; brak wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany; brak jednego z wymagań przewidzianego dla pisma strony w postępowaniu sądowym (art. 46 - 47 p.p.s.a.) - przewodniczący wzywa stronę do usunięcia tych braków skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, a dopiero w sytuacji ich nieusunięcia przez stronę, w zakreślonym terminie, skieruje sprawę na posiedzenie niejawne w celu jej odrzucenia.

Jednocześnie z treści art. 177a w zw. z art. 176 p.p.s.a. wynika, że przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie są elementami konstrukcyjnymi skargi kasacyjnej i ich brak nie może być konwalidowany, co skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej, bez uprzedniego wzywania do usunięcia któregoś z tych braków. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, zgodnie z dyspozycją art. 174 p.p.s.a., polega na wskazaniu przez skarżącego naruszenia konkretnego przepisu prawa, materialnego bądź procesowego, ewentualnie obu tych naruszeń łącznie, jakich dopuścił się sąd I instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. W tym miejscu zauważyć należy, że sformułowanie zarzutów nie może być ogólnikowe. Przytaczając podstawy kasacji należy wskazać konkretny przepis prawa, który został naruszony, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu lub ewentualnie innych jednostek redakcyjnych. Prawidłowe przytoczenie tych podstaw ma istotne znaczenie z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakreślonymi przez skarżącego granicami skargi kasacyjnej, zgodnie z dyspozycją art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Z urzędu Sąd II instancji bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Podkreślić należy, że przy rozpoznawaniu tego środka zaskarżenia niedopuszczalne jest poszukiwanie przez Sąd II instancji we własnym zakresie ewentualnych uchybień popełnionych przez wojewódzki sąd administracyjny (oprócz okoliczności mogących skutkować nieważnością postępowania) i ocenianie pod tym kątem prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 20 października 2010 r., II OSK 2025/10). Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, czy też korygowania zarzutów strony skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., I FSK 182/12).

Jednocześnie w literaturze oraz w orzecznictwie wskazuje się, że braki w zakresie elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej mogą być uzupełnione jedynie w terminie przewidzianym do jej wniesienia. Po upływie tego terminu braki w tym zakresie stają się brakami nieusuwalnymi (zob. Jan Paweł Tarno, Odrzucenie skargi kasacyjnej, Przegląd Podatkowy nr 6/2005, str. 35; wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r., II GSK 223/07; wyrok NSA z dnia 9 marca 2016 r., II FSK 3887/13).

W rozpoznawanej sprawie, skarga kasacyjna z dnia 08 grudnia 2016r. złożona przez M. B. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, nie spełnia wymagań określonych w art. 176 p.p.s.a, albowiem nie przytoczono w niej żadnych podstaw kasacyjnych. W treści skargi strona przedstawiła argumentację, w której odniosła się do uzasadnienia wyroku, zarzucając, iż Sąd dokonał błędnej oceny stanu faktycznego sprawy. Zawarte w skardze sformułowanie: "przedstawione zarzuty do uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy potwierdzają, że wyrok został wydany z naruszeniem prawa i z braku rzetelnej i obiektywnej oceny materiału dowodowego i z naruszeniem sprawiedliwości społecznej", bez wskazania jakiegokolwiek przepisów prawa, nie czyni zadość wymogom wynikającym z art. 176 p.p.s.a. Stąd skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, jako obarczona brakiem nieusuwalnym.

Braków w zakresie przedstawienia przepisów, będących podstawą skargi kasacyjnej, nie może konwalidować złożone przez pełnomocnika pismo z dnia 16 grudnia 2016r. Wprawdzie wskazano w nim przepisy stanowiące podstawę skargi kasacyjnej wraz z ich uzasadnieniem, jednak pismo to zostało nadane w dniu 20 grudnia 2016r. Jak jednak wskazano wyżej tego rodzaju barki skargi kasacyjnej mogą być uzupełnione jedynie w terminie przewidzianym do jej wniesienia. W niniejszej sprawie zaś termin ten upłynął dla strony w dniu 09 grudnia 2016r. Bezskuteczność takiej czynności w postępowaniu sądowym wynika z art. 177 § 1 w zw. z art. 85 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Niemożność przedstawiania zarzutów kasacyjnych niepodniesionych w złożonej w przewidzianym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminie skardze kasacyjnej wynika też a contrario z art. 183 § 1 zd. 2 p.p.s.a., który to przepis umożliwia stronom jedynie przytaczanie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych, a nie przytaczanie nowych podstaw (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., I FSK 515/11; wyrok NSA z dnia 27 listopada 2014 r., I OSK 1048/13). W przedmiotowej sprawie podstawy kasacyjne zostały przywołane dopiero w piśmie wniesionym 20 grudnia 2016r. Jednak czynność ta, jako dokonana po upływie terminu, jest bezskuteczna w świetle art. 176, art. 177 § 1 i art. 183 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 85 tej ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2011r., I FSK 1892/11).

Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.