Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 918/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 57 par. 1, art. 85, art. 86, art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Towarzystwa [...] im. [...] z siedzibą w K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi [...] Towarzystwa [...] im. [...] z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odmówić [...] Towarzystwu [...] im. [...] z siedzibą w K. przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi


UZASADNIENIE

[...] Towarzystwo [...] im. [...] z siedzibą w K. wniosło w dniu 1 kwietnia 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] (pismo datowane na 22 kwietnia 2014 r., k. 2 akt sprawy). Następnie pismem datowanym na 14 kwietnia 2015 r. (k. 4 i nast.) uzupełniła skargę, nadsyłając jej uzasadnienie.

Zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 30 kwietnia 2015 r. wezwano stronę skarżącą do nadesłania jednego odpisu skargi, złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł. Wezwania zawierające pouczenie o sposobie i terminie ich wykonania oraz konsekwencjach niewykonania strona skarżąca odebrała w dniu 26 maja 2015 r., zatem termin do ich wykonania upływał w dniu 2 czerwca 2015 r.

W zakreślonym terminie strona skarżąca nadesłała własnoręcznie poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię odpisu z KRS i kopię statutu, zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, wniosek o przyznanie prawa pomocy wraz z wydrukiem wyciągu z konta oraz odpis pisma datowanego na 14 kwietnia 2015 r., stanowiącego uzasadnienie skargi.

W tej sytuacji Sąd postanowieniem z dnia 9 września 2015 r. odrzucił skargę. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 2 października 2015 r.

W dniu 9 października 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) skarżący nadesłał wniosek o przywrócenie terminu nadesłania egzemplarza skargi, wskazując, że cyt. "w dobrej wierze wysłało uzupełnienie odpisu skargi, w celu przedstawienia argumentacji merytorycznej, zakładając, że uzupełnienie jest kontynuacją formuły wysłanej do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przez co jest bardziej wartościowe". Skarżący wskazał, że odpis z KRS wysłał w formie takiej, jak dotychczas, i była ona akceptowana, zaś wysyłanie kopii miało miejsce z uwagi na brak środków finansowych. Skarżący wskazał, że Sąd może zweryfikować treść odpisów, jednocześnie informując, że na wezwanie Sądu zostanie wykupiony odpis w Sądzie Rejonowym w K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawiają określone wymogi formalne dla czynności procesowej, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi, że strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. i wraz z nim skarżący dokonał czynności, której nie dokonał w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Nie ulega też wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 p.p.s.a., albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.

Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (tak: Naczelny Sąd Administracyjny, postanowienie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14).

Oceniając wskazane przez stronę skarżącą okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu uznać należy, że w świetle przedstawionej argumentacji i zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie zasługują one na uwzględnienie.

Strona skarżąca została wezwana do nadesłania odpisu skargi, nadesłała zaś odpis uzasadnienia. Różnica między tymi dwoma rodzajami pism jest oczywista –skarga wszczyna postępowanie mające na celu weryfikację zgodności z prawem orzeczenia organu administracji, samo uzasadnienie zaś ma na celu wskazanie argumentów, przy czym skarga nie musi zawierać uzasadnienia, bowiem ten element nie znajduje się wśród wymogów formalnych (art. 57 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga przy tym, że jedynie skarga, tj. pismo noszące datę "22 kwietnia 2014", została wniesiona w terminie przewidzianym przez ustawodawcę w art. 53 § 1 p.p.s.a. (data odbioru decyzji organu drugiej instancji – 2 marca 2015 r., data nadania skargi – 1 kwietnia 2015 r., zaś uzasadnienie sporządzono dopiero 14 kwietnia 2015 r.).

Przekonanie skarżącego co do większej wartości merytorycznej uzasadnienia nie może przemawiać za brakiem winy w uchybieniu terminu. Z pism wniesionych przez skarżącego wynika, że odróżnia on skargę od jej uzasadnienia – wnosząc skargę wskazał, że uzasadnienie zostanie wysłane do 7 dni, zaś pismo z dnia 14 kwietnia 2015 r. nie tylko zawiera formułę "przesyła uzasadnienie do skargi", ale też jest zatytułowane "Uzasadnienie". Należy uznać zatem, że skarżący zdawał sobie sprawę, które z jego pism jest skargą, zaś nadesłanie odpisu uzasadnienia wynikało z przeświadczenia, że jest ono bardziej wartościowe, ponieważ zawiera argumenty skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji. Pozostawanie w błędzie co do wagi wysyłanych pism nie może być dla strony usprawiedliwieniem w sytuacji uchybienia terminowi.

W tej sytuacji uwzględnienie wniosku nie jest możliwe, bowiem strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

Na marginesie należy wskazać, że odpis z Krajowego Rejestru Sądowego skarżący mógł bezpłatnie pobrać ze strony Ministerstwa Sprawiedliwości, a następnie wydrukować i przesłać do Sądu – bez konieczności uiszczania opłaty za odpis sądowy. Odpisy te mają taką samą moc dokumentów urzędowych, co wynika z art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1142). To na stronie postępowania spoczywa obowiązek wykazania, że osoba, która podpisała skargę, miała do tego prawo, i przerzucanie na Sąd konieczności weryfikowania informacji zawartych w nieprawidłowo poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z KRS, uzyskanego w sądzie powszechnym, jest nieakceptowalne z punktu widzenia zasady skargowości. Niezależnie od tego skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do nadesłania odpisu z KRS i nie nadesłał prawidłowo sporządzonego odpisu z tego rejestru.

Uwzględniając powyższe, Sąd postanowił jak na wstępie.