Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 66/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 92a, 92b, 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Barbara Pasternak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 października 2019 r. ([...]) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2019 r. ([...]) na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2019. 58 ze zm.), art. 104 kpa oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr: [...] z dnia 5 marca 2019 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A Sp. z o. o. sp. k. karę pieniężną w wysokości 12000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych) za posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą – 3000 zł; przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu – 2800 zł; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – 9100 zł; skrócenie dziennego czasu odpoczynku – 1700 zł.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:

• przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin:

1) o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny;

2) o czas od l godziny do mniej niż 2 godziny;

3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin;

4) za każdą rozpoczętą godzinę od 13 godzin i 30 minut, w przypadku braku

jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30;

• przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone:

1) o czas do mniej niż 1 godziny;

2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin;

3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin;

• skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej:

1) o czas do 1 godziny;

2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin;

3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

• przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy

1) o czas do mniej niż 30 minut,

2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut,

3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut;

• posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą.

Powyższe okoliczności stwierdzono w dniu 5 marca 2019 r. podczas kontroli drogowej na ul. K, w miejscowości L, zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki VOLVO o nr rej. [...] oraz naczepy marki Wecon o nr rej. [...] którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował T. O. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Niemiec do Polski, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 5 marca 2019 r.

Od powyższej decyzji A Sp. z o.o. Sp. k. złożyła odwołanie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 7, art. 77, art. 80 kpa oraz art. 92b i art. 92c utd poprzez niezastosowanie w sprawie. Podniesiono, że kierowca miał być prawidłowo przeszkolony oraz posiadać wiedzę o kategorycznych zakazach odstępstw od norm czasu pracy czy manipulowania przy rejestrowaniu aktywności, obowiązujących w przedsiębiorstwie.

Decyzją z dnia 25 października 2019 r. ([...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2019. 58 ze zm.), dalej u.t.d., lp.5.1.1, Ip. 5.1.2, Ip. 5.1.3, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.2.3, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2, Ip. 5.7.3, Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3, Ip. 6.3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej rozporządzenie 561/2006 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 27, art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa.

Na podstawie analizy danych z karty kierowcy T. O. oraz z tachografu cyfrowego stwierdzono, że:

- W okresie od godz. 17:55 w dniu 08.02.2019 r. do godz. 07:39 w dniu 09.02.2019 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 59 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 9 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 1 godzinę 59 minut.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 200,00 zł (słownie: dwieście złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.1.1 oraz Ip. 5.1.2 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

- W okresie od godz. 17:58 w dniu 22.02.2019 r. do godz. 08:56 w dniu 23.02.2019 r. prowadził pojazd łącznie 11 godzin 7 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 9 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 2 godziny 7 minut.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 400,00 zł (słownie: czterysta złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.1.1, Ip. 5.1.2 oraz Ip. 5.1.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

Łączna kara za wszystkie przypadki naruszenia Ip. 5.1 załącznika nr 3 u.t.d. wyniosła 600,00 zł (słownie: sześćset złotych).

- W okresie od godz. 11:02 w dniu 05.02.2019 r. do godz. 00:55 w dniu 06.02.2019 r. prowadził pojazd łącznie 11 godzin 6 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 1 godzinę 6 minut.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 300,00 zł (słownie: trzysta złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.2.1, lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

- W okresie od godz. 08:56 w dniu 07.02.2019 r. do godz. 22:38 w dniu 07.02.2019 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 50 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 50 minut.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 100,00 zł (słownie: sto złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

- W okresie od godz. 08:32 w dniu 11.02.2019 r. do godz. 00:58 w dniu 12.02.2019 r. prowadził pojazd łącznie 11 godzin 15 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 1 godzinę 15 minut.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 300,00 zł (słownie: trzysta złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

- W okresie od godz. 09:00 w dniu 18.02.2019 r. do godz. 00:07 w dniu 19.02.2019 r. prowadził pojazd łącznie 12 godzin 13 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 2 godziny 13 minut.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 550,00 zł (słownie: pięćset pięćdziesiąt złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

- W okresie od godz. 08:29 w dniu 21.02.2019 r. do godz. 22:43 w dniu 21.02.2019 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 56 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 56 minut.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 100,00 zł (słownie: sto złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

- W okresie od godz. 08:43 w dniu 25.02.2019 r. do godz. 00:13 w dniu 26.02.2019 r. prowadził pojazd łącznie 11 godzin 58 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 1 godzinę 58 minut.

Z uwagi na kara pieniężna w wysokości 300,00 zł (słownie: trzysta złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

- W okresie od godz. 08:27 w dniu 28.02.2019 r. do godz. 02:13 w dniu 01.03.2019 r. prowadził pojazd łącznie 12 godzin 17 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 2 godziny 17 minut.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 550,00 zł (słownie: pięćset pięćdziesiąt złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Łączna kara pieniężna za wszystkie przypadki naruszenia Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 2.200,00 zł (słownie: dwa tysiące dwieście złotych).

Odnośnie do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; Ip. 5.7 załącznika nr 3 do utd. organ wskazał :

Analiza okazanych do kontroli danych z kart kierowców wykazała, iż kierowca T. O. w dniu 11.02.2019 r. rozpoczął pracę o godz. 08:32. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 08:32 w dniu 11.02.2019 r. do godziny 08:32 w dniu 12.02.2019 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 00:58 (12.02) do 08:32 (12.02). Odpoczynek ten trwał 7 godzin 34 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 1 godziny 26 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 500,00 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.7.1, lp. 5.7.2 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

Ponadto analiza okazanych do kontroli danych z kart kierowców wykazała, iż kierowca w dniu 25.02.2019 r. rozpoczął pracę o godz. 08:43. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 08:43 w dniu 25.02.2019 r. do godziny 08:43 w dniu 26.02.2019 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 00:13 (26.02) do 08:43 (26.02). Odpoczynek ten trwał 8 godzin 30 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 30 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 150,00 zł (słownie: sto pięćdziesiąt złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.7.1 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

Analiza okazanych do kontroli danych z kart kierowców wykazała, iż kierowca w dniu 28.02.2019 r. rozpoczął pracę o godz. 08:27. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 08:27 w dniu 28.02.2019 r. do godziny 08:27 w dniu 01.03.2019 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 02:13 (01.03) do 08:27 (01.03). Odpoczynek ten trwał 6 godzin 14 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 2 godzin 46 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 1.050,00 zł (słownie: jeden tysiąc pięćdziesiąt złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2 oraz Ip. 5.7.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

Łączna kara pieniężna za wszystkie przepadki naruszenia Ip. 5.7 załącznika nr 3 do utd wyniosła 1.700,00 zł (słownie: jeden tysiąc siedemset złotych).

Odnośnie do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut; Ip. 5.11 załącznika nr 3 do utd., na podstawie analizy danych karty kierowcy i z tachografu cyfrowego stwierdzono :

- kierowca w dniu 18.02.2019 r. - od godz. 09:01 do godz. 18:34 prowadził pojazd przez 7 godzin 44 minuty. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 3 godziny 14 minut.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 1.750,00 zł (słownie: jeden tysiąc siedemset pięćdziesiąt złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

- kierowca w dniu 25.02.2019 r. - od godz. 08:43 do godz. 18:31 prowadził pojazd przez 7 godzin 42 minuty. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 3 godziny 12 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe, kara pieniężna w wysokości 1.750,00 zł (słownie: jeden tysiąc siedemset pięćdziesiąt złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

- kierowca w dniu 05.02.2019 r. - od godz. 11:02 do godz. 20:05 prowadził pojazd przez 7 godzin 18 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 2 godziny 48 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 1.400,00 zł (słownie: jeden tysiąc czterysta złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

- kierowca w dniu 07.02.2019 r. - od godz. 08:56 do godz. 17:40 prowadził pojazd przez 7 godzin 27 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 2 godziny 57 minut.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 1.400,00 zł (słownie: jeden tysiąc czterysta złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

- kierowca w dniu 28.02.2019 r. - od godz. 08:27 do godz. 18:27 prowadził pojazd przez 6 godzin 36 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 2 godziny 6 minut.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 1.050,00 zł (słownie: jeden tysiąc pięćdziesiąt złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

- kierowca w dniu 21.02.2019 r. - od godz. 08:29 do godz. 18:00 prowadził pojazd przez 7 godzin 33 minuty. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 3 godziny 3 minuty. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 1.750,00 zł (słownie: jeden tysiąc siedemset pięćdziesiąt złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Łączna kara pieniężna za wszystkie przypadki naruszenia Ip. 5.11 załącznika nr 3 do utd wyniosła w sprawie 9.100,00 zł (słownie: dziewięć tysięcy sto złotych).

Organ wskazał też we wszystkich przypadkach stwierdzonych naruszeń, że strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków.

Odnośnie natomiast do naruszenia polegającego na posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą; Ip. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., wskazano, że w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 05.03.2019 r. wykazano, iż aktywność kierowcy została zarejestrowana na karcie kierowcy S. P. W czasie kontroli w kabinie pojazdu znajdował się jedynie T. O. W tachografie zalogowana była jedynie karta S. P. W czasie przesłuchanie w trakcie kontroli kierowca zeznał : "Jeżeli chodzi o 28 dni poprzedzających kontrolę, to wszystkie przypadki, gdy w tachografie pojawia się karta S. E. P., jest to zarejestrowane moje prowadzenie pojazdu, gdy używałem karty kierowcy S. E. P. W tym czasie gdy używałem karty pani P., jej nie było w pojeździe. W trakcie poprzednich 28 dni, S. E. P., nie prowadziła pojazdu o nr rej. [...]".

Z uwagi na powyższe, kara pieniężna w wysokości 3.000,00 zł (słownie: trzy tysiące złotych) z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. jest zasadna.

Odnośnie do wszystkich stwierdzonych w sprawie naruszeń, strona odwołująca podniosła brak wpływu na ich powstanie. Używanie cudzej karty kierowcy miało być samowolnym działaniem kierowcy, o którym nie poinformowano przedsiębiorcy. Kierowca miał być prawidłowo przeszkolony i poinformowany o zakazie naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców oraz używania tachografu. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie znajdą zastosowania przepisy art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Odnośnie do zastosowania art. 92b ust. 1 u.t.d. należy wskazać, iż liczne naruszenia czasu pracy świadczą o niewłaściwej organizacji pracy i źle planowanych zleceniach transportowych. Kierowca z jednej strony zeznał, iż przewozy zlecane przez przedsiębiorcę są możliwe do zrealizowania, a z drugiej strony wskazał, iż używał cudzej karty "aby być częściej w domu i dłużej." Trasy zlecenia powinny być planowane w taki sposób, by kierowca nie musiał stosować niedozwolonych praktyk, w celu dotarcia do domu. Przedsiębiorca nie okazał również żadnych dokumentów potwierdzających, że zlecenia transportowe są prawidłowo planowane. Ponadto kierowca w czasie drugiego przesłuchania zeznał, iż pojazd jest wyposażony w GPS i że pracodawca znał lokalizacje pojazdu w czasie wykonywania przewozu. Stały nadzór nad działaniem kierowcy doprowadziłby do wcześniejszego wykrycia używania przez kierowcę dwóch kart kierowców. Jak wykazano powyżej kierowca używał karty S. P. regularnie przez cały okres objęty kontrolą. Odnośnie zastosowania w sprawie art. 92c utd należy wskazać, iż strona nie przedstawiła dowodów, że do naruszeń doszło w okolicznościach, których strona nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Regularne stosowanie przez kierowcę dwóch kart nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności, której strona nie mogła przewidzieć. Jak wykazano powyżej pojazd został wyposażony w system GPS co umożliwiało przedsiębiorcy stały nadzór nad działaniem kierowcy, z czego strona nie skorzystała. Z uwagi na powyższe okoliczności, przepisy egzoneracyjne nie znajdą zastosowania w niniejszej sprawie.

Łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia wyniosła w sprawie 16.600,00 zł (słownie: szesnaście tysięcy sześćset złotych), ale z uwagi na art. 92a ust 3 utd została ona zredukowana do 12.000,00 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych).

W ocenie organu odwoławczego, postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy. Organ zebrał kompleksowo materiał dowodowy i na tej podstawie wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy. Strona natomiast winna była upewnić się, czy kierowcy wykonujący przewozy na rzecz strony prawidłowo zrozumieli obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz czy stosują się do nich w trakcie wykonywania transportu. Właściwy system kontroli i nadzoru obowiązujący w przedsiębiorstwie strony doprowadziłby do ujawnienia faktu wykonywania przez kierowców transportu z naruszeniem przepisów z zakresu norm czasu pracy. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń u.t.d. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem u.t.t., z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu, powinien każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe oraz mieć kontakt telefoniczny z kierowcą, który znajduje się w trasie. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Brak więc podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. To przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu.

Na powyższe rozstrzygnięcie A Sp. z o.o. Sp. k. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:

- art. 7 i 77, 80, 107 kpa w związku z art. 140 kpa poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sprawie, co przybrało postać zaniechania dokonania wszechstronnego zgromadzenia oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, powodującego brak wyjaśnienia sprawy co do istoty, a to zwłaszcza w perspektywie zarzutów oraz argumentacji odwołania, które to zaniechanie spowodowało wadliwe niezastosowanie przez Organ l oraz II Instancji przepisów prawa materialnego;

- art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. prowadzące do utrzymania w mocy wadliwej decyzji, pomimo, że strona wykazała, że zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców m.in. rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a zatem zachodziły przesłanki do odstąpienia od nakładania kary pieniężnej,

- art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. prowadzące do utrzymania w mocy wadliwej decyzji, w sytuacji gdy strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć;

- art. 93 ust. 3 u.t.d. w zw. z art. 92b ust. 1 i art. 92c u.t.d., prowadzące do utrzymania w mocy wadliwej decyzji, podczas gdy zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania, co doprowadziło do nieuprawnionego zastosowania art. 93 ust. 1 u.t.d. i obciążenia strony karą 12 000,00 zł.

Zdaniem skarżącego dla ustalenia odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy zasadnicze znaczenie ma przepis art. 92b ust. 1 u.t.d., który stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów (rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy europejskiej (AETR) oraz zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Podniesiono, że kierowca wskazał, że pracodawca planuje trasy w sposób umożliwiający ich wykonanie bez naruszenia obowiązujących norm a wszelkie odstępstwa, stwierdzone podczas przedmiotowej kontroli, były wynikiem samowolnego działania kierowcy, bez wiedzy i zgody strony skarżącej. Przekroczenie norm wynikało z chęci spędzania większej ilości czasu z rodziną, przy jednoczesnym zachowaniu dotychczasowego zakresu obowiązków. Istotne w sprawie jest, że kierowca nie był zainteresowany ograniczeniem wymiaru czasu pracy, nigdy nie sygnalizował takiego zamiaru. Kierowca zeznał ponadto, że był świadomy, iż u pracodawcy obowiązuje kategoryczny zakaz naruszania norm dotyczących czasu prowadzenia pojazdu i wymaganych przerw/odpoczynków a mimo to, kierując się osobistymi pobudkami, dopuścił się naruszeń.

W ocenie strony skarżącej, w realiach badanej sprawy zachodzą również podstawy do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, których strona skarżąca nie mogła przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Działanie kierowcy spowodowane było sytuacją rodzinną, na którą pracodawca nie miał wpływu i o której nie był informowany. Co więcej, okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, aby podmiot wykonujący przewóz - skarżący miał jakikolwiek wpływ na powstanie ujawnionych w sprawie naruszeń. Jednocześnie zarzut Organu II Instancji polegający na stwierdzeniu, że kierowca użył nieswojej kary kierowcy ze względu na to, że pracodawca niewłaściwe organizuje pracę w przedsiębiorstwie transportowym należy uznać za dowolną ocenę zaistniałego stanu faktycznego. Żadna bowiem z okoliczności sprawy nie potwierdza powyższego stwierdzenia.

W analizowanym przypadku powodem, dla którego doszło do nieuprawnionego działania kierowcy była chęć spędzenia czasu z rodziną, co nie ma żadnego związku z prawidłowością planowania konkretnych zadań przewozowych przez przedsiębiorcę. Z powyższych przyczyn doszło zdaniem skarżącego do naruszenia art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d., bowiem nie wydano decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, pomimo istnienia ku temu przesłanek, naruszając tym samym zapis art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 utd.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019. 2325 z późn. zm.), dalej w skrócie "ppsa" uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ppsa). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 ppsa). Nie każde więc naruszenie prawa może skutkować uwzględnieniem skargi.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Istotą sporu prawnego w badanej sprawie jest zgodność z prawem nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Organy ukarały skarżąca spółkę za naruszenia opisane w lp.5.1.1, Ip. 5.1.2, Ip. 5.1.3, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.2.3, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2, Ip. 5.7.3, Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3, Ip. 6.3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej rozporządzenie 561/2006 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 27, art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1). Tak więc karę pieniężną nałożono za posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą; przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; skrócenie dziennego czasu odpoczynku.

W sprawie bezsporne jest, że powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej w dniu 5 marca 2019 r. na ul. K, w miejscowości L, zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki VOLVO o nr rej. [...] oraz naczepy marki Wecon o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował T. O.. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Niemiec do Polski, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 5 marca 2019 r.

Strona skarżąca nie kwestionuje samego faktu zaistnienia ww. okoliczności, a podnosi jedynie, że nie miała wpływu na działanie kierowcy i nie mogła tego przewidzieć. Jak podała, było to wynikiem samowolnej decyzji kierowcy. Podniosła, że działania kierowcy spowodowane były sytuacją rodzinną, na którą pracodawca nie miał wpływu i o której nie był informowany. Zdaniem strony skarżącej okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, aby podmiot wykonujący przewóz miał jakikolwiek wpływ na powstanie zaistniałych naruszeń. W analizowanym przypadku powodem dla którego doszło do nieuprawnionego działania kierowcy była bowiem chęć spędzenia czasu z rodziną, co nie ma związku z prawidłowością planowania konkretnych zadań przewozowych przez przedsiębiorcę.

W kontekście powyższego wskazać należy, że wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika przewiduje art. 92b u.t.d. oraz art. 92c u.t.d. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014,

c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego

Z kolei art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W kontekście przytoczonych regulacji należy się odnieść do zasad rozkładu ciężaru dowodu w zakresie wykazania okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez podmioty (kierowców), którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu przewozu. Zebranie dowodów sprawie, której przedmiotem jest naruszenie przepisów u.t.d. oraz odpowiednich przepisów unijnych, jest obowiązkiem organu dokonującego kontroli. Natomiast wykazanie okoliczności objętych hipotezami przepisów art. 92b i 92c u.t.d., a więc okoliczności pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za ujawnione naruszenia, a tym samym uniknięcie obowiązku zapłaty kary pieniężnej, obciąża przedsiębiorcę.

W kontrolowanej sprawie organy oparły swoje ustalenia na materiale dowodowym, którego głównymi składnikami są protokół kontroli z dnia 5 marca 2019 r., oświadczenie kierowcy T. O. z dnia 14 czerwca 2019 r.

Wielokrotnie już zostało podkreślone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że protokół jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W zasadzie protokół jest jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyroki NSA z 16 kwietnia 2015 r. II GSK 440/14, WSA w Warszawie z 21 marca 2013 r. VI SA/Wa 2723/12, WSA w Łodzi z 10 lipca 2014 r., III SA/Łd 356/14, wszystkie publ. http://sip.lex.pl/orzeczenia). Należy zatem stwierdzić prawidłowość stanowiska organów co do zaistnienia naruszeń opisanych w ww. protokole. W ocenie Sądu ustalenia organu są spójne, logiczne i mają oparcie w materiale dowodowym sprawie. Strona skarżąca zaś nie podważyła skutecznie tych ustaleń, a w zasadzie nie kwestionuje przedstawionego przez organ stanu faktycznego.

Należy przychylić się do stanowiska wyrażonego przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 13 lipca 2016 r., III SA/Kr 35/16 (LEX nr 2105650), zgodnie z którym przedsiębiorca musi wykazać, a nie tylko wskazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Wystąpienia tego rodzaju zdarzeń nie wykazano w niniejszej sprawie, stąd też na skarżącej Spółce spoczywały konsekwencje materialnoprawne zaistniałego z winy kierowcy naruszenia. Skarżąca twierdzi, że stwierdzone naruszenia były wynikiem wyłącznie samodzielnego, indywidualnego działania kierowcy, o którym nie wiedziała, na które nie miała wpływu i z którym się nie godziła. Jednak wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym się on posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego ale nie jest działaniem nadzwyczajnym, wynikającym z niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie on wpływu, nie może mieć miejsca, albowiem prowadziłoby to w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędny w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników. Samowolne działanie kierowcy prowadzące do naruszenia wymogów, jakie przewidują przepisy prawa regulujące wykonywanie działalności w zakresie transportu drogowego nigdy nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (tak NSA w wyroku z dnia 3 listopada 2016 r., II GSK 1068/15, LEX nr 522284327, oraz WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 12 stycznia 2017 r. III SA/Gd 667/16, LEX nr 218150). To podmiot wykonujący transport drogowy jako pracodawca jest obciążony skutkami niewłaściwego doboru pracowników i w konsekwencji zmuszony jest ponosić straty wynikłe z ich działań. Dlatego profesjonalny przewoźnik winien mieć świadomość, że sprawowany przez niego nadzór nad przestrzeganiem przez kierowców przepisów powinien być nadzorem ciągłym, realnym i skutecznym.

Wyjaśnić również należy, że rejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy jest podstawowym celem regulacji prawnych dotyczących czasu pracy kierowców. Jakiekolwiek ingerowanie w dane dotyczące czasu pracy kierowców zagraża bezpieczeństwu ruchu, gdyż czas pracy kierowcy i okresy przerw w kierowaniu pojazdem mają bardzo istotne znaczenie dla pozostałych uczestników ruchu drogowego. Dopuszczenie się fałszowania czasu pracy kierowcy, mogło mieć bezpośredni wpływ na zdolności percepcyjne kierowcy i niewątpliwie stanowiło bardzo duże zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że kierowca T. O. prowadził pojazd używając karty innego kierowcy do rejestracji własnej aktywności. W efekcie karta kierowcy T. O. nie zawierała wszystkich danych o jego aktywności i dopiero zsumowanie danych z obydwu kart, których używał T. O. prowadziło do wiedzy o rzeczywistym czasie prowadzenia przez niego pojazdu, czasie przerw i odpoczynków. Tak więc naruszenia norm dziennego prowadzenia pojazdu, prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz dziennego okresu odpoczynku mają związek z używaniem karty innego kierowcy.

W kontekście poczynionych powyżej rozważań, słusznie zauważyły organy, że aby zwolnić stronę od nałożenia sankcji na naruszenie należałoby wykazać istnienie przesłanek z art. 92 c u.t.d. Utrwalony jest pogląd, że okolicznością egzoneracyjną jest siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności; wyłączna wina osoby trzeciej, za której działania osoba naruszająca prawo nie ponosi odpowiedzialności. Za okoliczność taką nie można natomiast uznać zachowania – nawet zawinionego - pracownika, którym przedsiębiorca posługuje się przy realizacji danego zadania przewozowego. Art. 92 c ust. 1u.t.d. dotyczy okoliczności wyjątkowych i nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy (por. II GSK 510/10). Takich okoliczności w sprawie nie wykazano. W niniejszej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania również przepis art. 92 b u.t.d. Skarżąca Spółka zobowiązana była do wykazania, że dołożyła należytej staranności organizując pracę i nie miała wpływu na naruszenia prawa przez kierowców – powyższe nie zostało wykazane.

Prawidłowe jest zatem stanowisko organów co do braku podstaw do zwolnienia skarżącej Spółki od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Organy administracyjne obydwu instancji prawidłowo zastosowały i zinterpretowały obowiązujące przepisy prawa, wysokość nałożonych za poszczególne naruszenia kar odpowiada wielkościom wskazanym w załączniku nr 3 do u.t.d. Skarga skarżącej Spółki nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym.

Okoliczności niniejszej sprawy, zdaniem Sądu stanowią dowód na brak właściwej organizacji pracy oraz świadczą o braku prowadzenia skutecznych kontroli przez przedsiębiorcę i braku właściwego doboru pracowników.

W niniejszej sprawie organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, nie kwestionowanych przez skarżącą, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa materialnego znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. Organ odwoławczy dokonał własnych, szczegółowych ustaleń oraz odniósł się do zarzutów odwołania. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów postępowania, a to art. 6, 7, 77§1 i 80 kpa, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 kpa.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.