Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 509/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 par. 2, art. 218 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. skarżący M. G. wniósł do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o wydanie, w trybie art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a., zaświadczenia o żądanej treści, to jest "(...) zaświadczenia potwierdzającego, iż uzyskany przez Pana M. G. w [...] Uniwersytecie w [...] tytuł docenta pre odbor socjalna praca jest równoważny z polskim stopniem doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych dyscyplinie pedagogika i specjalności praca socjalna ewentualnie, że jest równoważny z polskim stopniem doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych dyscyplinie pedagogika". W uzasadnieniu wniosku podniósł, że umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem [...] o wzajemnym uznawaniu okresów studiów oraz równoważności dokumentów o wykształceniu i nadaniu stopni i tytułów uzyskanych w RP i [...]podpisana 18 lipca 2005 r. nie stanowi podstawy do określenia wyłącznie dziedziny nauki, stąd konieczność bezpośredniego stosowania przepisów krajowych i określenia w oparciu o nie dyscypliny naukowej i specjalności, zaś brak określenia w zaświadczeniu dyscypliny naukowej oraz ewentualnie specjalności powoduje brak możliwości korzystania z pełni praw związanych z posiadaniem stopnia naukowego doktora habilitowanego. Dalej dodał, że § 25 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzenia czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (.Dz.U. z 2015 poz. 1842) stanowi, że osoba której nadano stopień naukowy doktora habilitowanego otrzymuje dyplom, który zawiera nazwę nadanego stopnia naukowego ze wskazaniem dziedziny nauki albo sztuki oraz dyscypliny naukowej albo artystycznej, a w uzasadnionych przypadkach także specjalności. Zaświadczenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] potwierdza, iż uzyskany przez niego tytuł docenta jest równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego nauk humanistycznych, natomiast zgodnie z obecnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. Nr 179, poz. 1065), tytuł docenta uzyskany przez niego jest równoważny z polskim stopniem doktora habilitowanego nauk społecznych.

Dziekan Wydziału Technologii i Edukacji Politechniki [...] pismem z dnia [...] lipca 2016 r. poinformował Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, że w dekrecie nr [...] wydanym skarżącemu M. G. wskazano niewłaściwy tytuł rozprawy habilitacyjnej. Do pisma przewodniego załączona została m. in. kserokopia pisma z dnia [...] czerwca 2016 r. podpisanego przez przedstawiciela władz Uniwersytetu w [...] oraz tłumaczenia przysięgłego tego pisma. Władze uczelni w [...] informują w powyższym piśmie, iż tytuł rozprawy habilitacyjnej doktora M. G. "[...]" jest nieprawidłowy i rozprawa habilitacyjna pod tym tytułem nie istnieje, a M. G. jest autorem rozprawy pod tytułem "[...]" i "[...]" w strukturach państwa polskiego i społeczeństwa w okresie transformacji ustrojowej".

W dniu [...] sierpnia 2016 r. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego wystosowało pismo nr [...] skierowane do władz Uniwersytetu w [...] z pytaniami:

1. Czy [...] Uniwersytet w [...] miał w 2007 roku prawo prowadzenia przewodów habilitacyjnych na kierunku pedagogika?

2. Czy dekret nr [...] uzyskany przez Pana M. G. (kserokopia w załączeniu) został sporządzony prawidłowo oraz czy podane w dekrecie informacje są zgodne ze stanem faktycznym?

Ambasada RP w B. pismem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] przesłała wraz z załącznikami stanowiącymi odpowiedź władz Uniwersytetu w [...] na pismo MNiSW z dnia [...] sierpnia 2016 r. i z odpowiedzi wynika, że Uniwersytet w [...] miał w 2007 r. prawo prowadzenia przewodów habilitacyjnych na kierunku praca socjalna oraz że w dekrecie nr [...] wydanym Panu M. G. został błędnie wskazany tytuł rozprawy habilitacyjnej. Prawidłowa nazwa rozprawy habilitacyjnej została wskazana w załączonej do pisma kopii zaświadczenia wydanego przez powyższą uczelnię.

Wobec powyższego Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego postanowieniem z dnia [...] października 2916 r. nr [...], działając na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił wydania M. G. zaświadczenia o żądanej treści, tj. zaświadczenia potwierdzającego iż tytuł naukowo – pedagogiczny docent uzyskany przez M. G. na [...] Uniwersytecie w [...] ([...]) jest równoważny z:

- polskim stopniem doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, dyscyplinie pedagogika i specjalności praca socjalna;

- polskim stopniem doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, dyscyplinie pedagogika.

W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podano, że między Rzecząpospolitą Polską a [...], w dacie uzyskania przez wnioskodawcę dyplomu, w zakresie uznawania równoważności tytułu naukowo – pedagogicznego docent uzyskanego na [...] z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego obowiązywała umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem [...]o wzajemnym uznawaniu okresów studiów oraz równoważności dokumentów o wykształceniu i nadaniu stopni i tytułów uzyskanych w RP i [...] podpisana 18 lipca 2005 r. Przywołany we wniosku art. 217 §1 i § 2 pkt 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1), a zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Ponadto zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego, a więc w przypadku zmiany tych faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2685/13). Od roku 2007, kiedy to wydane zostało przez MNiSW zaświadczenie nr 7367, zmianie uległ zarówno stan prawny, jak i stan wiedzy organu. W 2011 roku wraz z wejściem w życie obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. Nr 179, poz. 1065 ) utworzona została dziedzina nauk społecznych. Wobec tej zmiany tytuł naukowo – pedagogiczny docent uzyskany na [...] przed dniem 1 czerwca 2016 r. jest równoważny z polskim stopniem doktora habilitowanego nauk społecznych. Natomiast istotne wątpliwości dotyczą przyporządkowania go do dyscypliny pedagogika. Przede wszystkim z pisma z dnia [...] października 2015 r. nr [...] wynika, że uczelnia nie posiada i nie posiadała ,,(...) prawa prowadzenia przewodów habilitacyjnych na kierunku pedagogika." Ponadto aktualny stan wiedzy organu wskazuje na niezgodność pomiędzy stanem rzeczywistym a danymi zawartymi w dekrecie przedłożonym przez wnioskodawcę. Dekret nr [...] jest integralną częścią wniosku, dokumentem stanowiącym podstawę do ubiegania się przez wnioskodawcę o wydanie zaświadczenia i dokumentem bez którego zaświadczenie nie jest ważne. Zaświadczenie jest natomiast pochodną faktów zawartych w ww. dekrecie. Jeśli więc dekret zawiera informację niezgodną ze stanem faktycznym, nie może on być podstawą do wydania zaświadczenia przez organ administracji publicznej. Powyższe stanowisko organu znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie, gdyż jak wynika z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2016 r. (sygn.. akt III SZP 5/15) "Przesłanką wydania postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia może być stwierdzenie przez organ niezgodności między dookreślonym we wniosku stanem faktycznym dotyczącym wnioskodawcy a stanem faktycznym zrekonstruowanym przez organ na podstawie posiadanych informacji".

We wniosku z dnia [...] października 2016 r. do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia, ewentualnie jego uchylenie. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z art. 124 § 1 k.p.a., postanowienie powinno zawierać między innymi podpis z podaniem imienia i nazwiska osoby upoważnionej do jego wydania, natomiast przedmiotowe postanowienie zawierało jedynie nieczytelny podpis uniemożliwiający identyfikację osoby podpisującej, co budzi wątpliwości, czy akt prawny wydany został przez upoważniony podmiot. Ponadto podniesiono, że w dekrecie nr [...] został błędnie wskazany tytuł rozprawy habilitacyjnej. Prawidłowa nazwa rozprawy habilitacyjnej została wskazana w zaświadczeniu z dnia [...] maja 2016 r. wydanym przez Uniwersytet w [...], którego oryginał jest w jego posiadaniu. W opinii Ministerstwa Edukacji, Nauki Badań i Sportu w B. nie jest możliwe wydanie nowego dekretu z poprawionymi danymi, ponieważ sprostowanie omyłki może nastąpić jedynie w drodze wydania zaświadczenia do dekretu. Wobec posiadania kopii zaświadczenia w aktach, MNiSW w sposób nieuprawniony powołuje się na niezgodność informacji zawartych w dekrecie ze stanem faktycznym. W dalszej części wskazano, że obowiązek określenia przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego dziedziny i dyscypliny naukowej wynika z treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki oraz § 25 pkt 6 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora. Nadto MNiSW posługuje się w sposób dowolny pojęciami dyscyplina i kierunek, traktując je w sposób nieuprawniony jako synonimy, co jest oczywiście sprzeczne z obowiązującymi w RP przepisami. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zgodnie z wnioskiem nie ma bowiem znaczenia status kierunku pedagogika na Uniwersytecie w [...], albowiem otrzymał tytuł docenta w zakresie pracy socjalnej, a mając ponadto na względzie bogaty dorobek naukowy w zakresie pedagogiki, uzasadniony jest wniosek o zakwalifikowanie jego stopnia doktora habilitowanego do dyscypliny pedagogika do czasu uzyskania przez specjalność praca socjalna statusu samodzielnej dyscypliny naukowej. Do wniosku załączono:

- niepoświadczoną za zgodność z oryginałem kopię zaświadczenia do dekretu nr [...]. Zaświadczenie wydane zostało dnia [...] maja 2016 r. (znak: [...]) przez [...] Uniwersytet w [...] (w języku [...]) i stwierdza się w nim, że prawidłowy tytuł rozprawy habilitacyjnej Pana M. G. brzmi: "[...]" i "[...]" w strukturach państwa polskiego i społeczeństwa w okresie transformacji ustrojowej";

- niepoświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pisma z dnia [...] marca 2016 r. wydanego przez Ministerstwo Edukacji, Nauki Badań i Sportu [...] (w języku [...]);

- niepoświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pisma z dnia [...] maja 2016 r. (znak: [...]) wydanego przez [...] Uniwersytet w [...], adresowanego do wnioskodawcy (w języku [...]).

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3 w zw. z art. 144 i art. 219 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] października 2916 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że między Rzeczpospolitą Polską a [...], w dacie uzyskania przez wnioskodawcę dyplomu, w zakresie uznawania równoważności tytułu naukowo – pedagogicznego "docent" uzyskanego na [...] z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego obowiązywała umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem [...] o wzajemnym uznawaniu okresów studiów oraz równoważności dokumentów o wykształceniu i nadaniu stopni i tytułów uzyskanych w Rzeczypospolitej Polskiej i [...] podpisana 18 lipca 2005 r. W związku z treścią ww. umowy międzynarodowej równoważność tytułu naukowego docent (uzyskanego w dacie obowiązywania umowy) z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego istnieje z mocy prawa, zaś zaświadczenie jest dokumentem, który ma na celu potwierdzenie stanu prawnego już istniejącego. Powyższa umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem [...] nie zawiera jednak przepisów stanowiących podstawę merytorycznej oceny dorobku naukowego posiadacza stopnia naukowego i określenia dyscypliny nauki. W zaświadczeniach wskazywany jest odpowiedni polski stopień naukowy, tj. doktor habilitowany wraz z dziedziną nauki, zgodnie z obowiązującą klasyfikacją dziedzin naukowych. Dekret nr [...] z błędnie wskazanym tytułem pracy habilitacyjnej wydany został [...] sierpnia 2007 r. W tym samym roku wnioskodawca zwrócił się do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego o wydanie zaświadczenia. Po rozpatrzeniu wniosku, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w dniu [...] listopada 2007 r. wydał zaświadczenie numer [...] potwierdzające, iż uzyskany przez skarżącego tytuł "docent" jest równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego nauk humanistycznych. Pismem z dnia [...] lipca 2016 r., czyli 9 lat po wydaniu dekretu i zaświadczenia nr [...], skarżący zwrócił się ponownie do MNiSW o wydanie zaświadczenia o żądanej treści, jednakże wniosek nie zawierał załączników, ani też informacji o istnieniu błędu w treści dekretu nr [...]. Organ administracji publicznej rozpatrywał więc wniosek o wydanie zaświadczenia na podstawie dokumentów złożonych przez skarżącego w roku 2007, potwierdzonych wówczas za zgodność z oryginałem przez pracownika Biura Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzynarodowej. Warunkiem formalnym zarówno wówczas (w BUWiWM), jak i obecnie (w MNiSW) było osobiste stawiennictwo wnioskodawcy lub osoby przez niego upoważnionej, w celu złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia oraz obowiązek przedłożenia do wglądu oryginałów dokumentów. Po złożeniu wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. organ administracji publicznej rozpatrywał więc przedmiotową sprawę w oparciu o następujące dokumenty złożone w roku 2007:

1) kopię dekretu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. wydanego M. G. przez Uniwersytet w [...] (potwierdzona za zgodność z oryginałem przez pracownika BUWiWM);

2) oryginał tłumaczenia przysięgłego ww. dekretu, dokonanego przez tłumacza przysięgłego z jeżyka [...];

3) kopię dyplomu nr [...] potwierdzającego uzyskanie przez Pana M. G. stopnia naukowego doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce, nadanego uchwałą Rady Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu im. [...] w P. w roku 1996 (potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez pracownika BUWiWM). Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie posiada ani oryginału ani poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zaświadczenia do dekretu nr [...] wydanego przez [...] Uniwersytet w [...]. Wraz z pismem Ambasady RP w B. z dnia [...] września 2016 r., wpłynęła do MNiSW jedynie niepoświadczona kopia tego zaświadczenia. Na piśmie Uniwersytetu w [...], adresowanym do M. G., w którym oficjalnie podano informację o błędzie w dekrecie z 2007 r., widnieje data [...] maja 2016 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano, iż posiada oryginał niniejszego zaświadczenia z dnia [...] maja 2016 r., przesłanego przez Uniwersytet w [...] z pismem przewodnim z dnia [...] maja 2016 r., w którym został przeproszony za zaistniałą pomyłkę w tytule pracy habilitacyjnej, zawartej w Dekrecie nr [...], która powstała z przyczyn leżących po stronie Uniwersytetu, bez winy habilitanta. Z powyższego wynika, iż występując [...] lipca 2016 r. do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia wnioskodawca mógł być w posiadaniu oryginału zaświadczania sprostowującego błąd w tytule pracy habilitacyjnej lub mógł być w posiadaniu informacji o błędzie w dekrecie nr [...]. Mimo tego informację o posiadaniu wiedzy na temat błędu w dekrecie potwierdził dopiero we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie informując o tym organu przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Ponadto zaświadczenie wskazujące prawidłowy tytuł rozprawy habilitacyjnej, z uwagi na brak możliwości wydania nowego dekretu, stanowi integralną jego część i wnioskodawca od momentu otrzymania zaświadczenia do dekretu nr [...] nie może posługiwać się samym dekretem. Stanowisko to podzieliła również skarżący wskazując we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że "(...) zaświadczenie to nie tylko stanowi sprostowanie do Dekretu nr [...] o nadaniu tytułu docenta, ale niewątpliwie stanowi także jego integralną część". Postępowanie o wydanie zaświadczenia, zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu i to na podmiocie ubiegającym się o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. ciąży obowiązek przedłożenia organowi administracji publicznej dokumentów dotyczących faktów, których urzędowego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. Jeśli fakty te ulegną zmianie wnioskodawca ma prawo zwrócić się do organu o wydanie nowego zaświadczenia, ale ma też obowiązek poinformowania organu o zmianie stanu faktycznego, by wydane przez organ administracji potwierdzenie odpowiadało aktualnie obowiązującemu stanowi faktycznemu. Z uwagi na to, iż wnioskodawca występuje do organu administracji publicznej za pośrednictwem pełnomocnika, nie można przyjąć, iż brak inicjatywy w zakresie przekazania Ministrowi informacji o błędzie w dekrecie oraz posiadaniu zaświadczenia podającego prawidłowy tytuł rozprawy habilitacyjnej wynikał z niewiedzy co do obowiązku przedłożenia tego dokumentu w ramach procedury ubiegania się o wydanie zaświadczenia w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Przekazane organowi administracji publicznej, w załączeniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz niepoświadczoną za zgodność z oryginałem kopie dokumentów wydanych w jeżyku [...], potwierdzające zmianę stanu faktycznego nie mogą być uznane za dowód w sprawie, ponieważ posługiwanie się nimi przez organ w postępowaniu dowodowym byłoby sprzeczne z art. 27 Konstytucji RP i art. 4 i 5 ustawy o języku polskim, które to artykuły stanowią o obowiązku dokonywania wszelkich czynności urzędowych w języku polskim i wskazują organy, instytucje, urzędy i inne podmioty, których językiem urzędowym jest język polski. Ponadto dokumenty wydane w języku [...] przedłożone zostały organowi jedynie w formie nieuwierzytelnionych kopii, te zaś również nie mogą być uznane za dowód w sprawie. Mianem zaświadczenia należy określić urzędowe poświadczenie określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza więc jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych. Zaświadczenie, w odróżnieniu od decyzji administracyjnej, nie tworzy nowego stanu prawnego i może być wydane przez organ administracji publicznej jeśli fakty, których potwierdzenia domaga się wnioskodawca, wynikają z danych znajdujących się w posiadaniu organu. Jeśli natomiast w ewidencji organu nie ma danych jednoznacznie potwierdzających istnienie faktów, wydanie zaświadczenia jest niedopuszczalne. W [...] tytuł docent jest uzyskiwany w dyscyplinach, które nie mają swojego bezpośredniego odpowiednika w Rzeczypospolitej Polskiej, jak np. praca socjalna, która nie jest wyróżniona jako dyscyplina naukowa. Fakt ten potwierdzony został w przekazanym MNiSW przez Politechnikę [...] stanowisku [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2015 r., z którego wynika, iż Wydział Pedagogiczny [...] uczelni "nie ma, ani też w 2007 roku nie miał prawa prowadzenia przewodów habilitacyjnych na kierunku pedagogika", natomiast "praca socjalna należy do nauk społecznych i behawioralnych w ramach systemu kierunków nauki". Co więcej, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w piśmie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] skierowanym do Dziekana Wydziału Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu [...] w W. (przekazanym do wiadomości MNiSW) stwierdziła, że M. G. ,,(...) w swych publikacjach naukowych nie ma praktycznie dorobku naukowego z dyscypliny pedagogika".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. G. wniósł o uchylenie ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia zarzucając:

a) naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, na mocy którego stopniami naukowymi są stopnie doktora i doktora habilitowanego określonej dziedziny nauki w zakresie danej dyscypliny naukowej;

b) naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie § 25 pkt 6) rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, zgodnie z którym osoba, której nadano stopień doktora habilitowanego, otrzymuje dyplom, który zawiera m.in. nazwę nadanego stopnia doktora habilitowanego (doktor habilitowany nauk albo doktor habilitowany sztuki) ze wskazaniem dziedziny nauki albo sztuki oraz dyscypliny naukowej albo artystycznej;

c) w związku z treścią zarzutów określonych w pkt. a) i b) powyżej, naruszenie zasady praworządności określonej w art. 6 k.p.a. polegającej na obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa;

d) naruszenie zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia takich czynności, które były niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

e) wydanie postanowienia z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w związku z art. 104 § 2 k.p.a. polegającym na nie rozstrzygnięciu sprawy co do jej istoty, co oznacza rozpoznanie sprawy w innym zakresie niż wynikało to z wniosku strony;

f) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 218 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że żądanie potwierdzenia stanu prawnego nie wynika z danych znajdujących się w posiadaniu organu;

g) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 218 § 2 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie przed wydaniem zaświadczenia przez organ, w koniecznym zakresie, postępowania wyjaśniającego;

h) wydanie postanowienia z naruszeniem przepisów o właściwości, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1) k.p.a. w związku z art. 124 § 1 k.p.a. polegającym na nie podaniu stanowiska służbowego osoby podpisującej postanowienie.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – wskazano, że organ, odmawiając wydania zaświadczenia, wskazuje na zmiany stanu prawnego jak i stanu jego wiedzy, które nastąpiły od roku 2007, w którym uzyskał stopień doktora habilitowanego, co jest bezsporne, bowiem w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. Nr 179, poz. 1065), utworzona została dziedzina nauk społecznych. Organ w tej sytuacji musiał przyznać, iż wobec tej zmiany tytuł naukowo – pedagogiczny docent uzyskany na [...] przed dniem 1 czerwca 2016 r. jest równoważny z polskim stopniem doktora habilitowanego nauk społecznych. Aczkolwiek w stosunku do niego twierdzenie powyższe jest prawdziwe i takiego zakresu zmiany dziedziny wniosek dotyczy, co jednak nie uzasadnia, w kontekście odmowy wydania zaświadczenia, z jakich przyczyn in gremio tytuły naukowo – pedagogiczne docent uzyskane w [...] przyporządkowane zostały do dziedziny nauk społecznych, a przed wejściem w życie rozporządzenia, do dziedziny nauk humanistycznych, skoro mogły dotyczyć różnorodnych dziedzin i dyscyplin, w których uzyskiwano stopnie naukowe, przykładowo w dziedzinie nauk ekonomicznych. Stanowisko organu jest niekonsekwentne także z tego powodu, iż podstawa prawna obowiązku przyporządkowania przez organ uzyskanego stopnia doktora habilitowanego, zarówno do określonej dziedziny jak i dyscypliny, jest tożsama i wywodzi się z treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, na mocy którego stopniami naukowymi są stopnie doktora i doktora habilitowanego określonej dziedziny nauki w zakresie danej dyscypliny naukowej oraz w związku z § 25 pkt 6) rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, zgodnie z którym osoba, której nadano stopień doktora habilitowanego, otrzymuje dyplom, który zawiera m.in. nazwę nadanego stopnia doktora habilitowanego (doktor habilitowany nauk albo doktor habilitowany sztuki) ze wskazaniem dziedziny nauki albo sztuki oraz dyscypliny naukowej albo artystycznej. Trudno w tej sytuacji znaleźć ratio sufficiens dla określania w sposób dowolny dziedziny naukowej przy równoczesnym pomijaniu dyscypliny w wydawanych wcześniej zaświadczeniach o równoważności stopni lub dla obecnej odmowy uzupełnienia lub zmiany zaświadczenia polegającego na przyporządkowaniu stopnia naukowego do dyscypliny. Tym bardziej, iż ze stanowiska organu należy wywnioskować, iż nie jest negowana co do zasady możliwość wskazywania dyscypliny w stosunku do stopni uzyskiwanych za granicą. Natomiast istotne wątpliwości dotyczą przyporządkowania stopnia do dyscypliny pedagogika, jak zostało to określone w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2016 r ., co oznacza, iż te "wątpliwości" dotyczą okoliczności niniejszej sprawy. Dalej przypomniano, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a. - zasada praworządności) oraz podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a. - zasada prawdy obiektywnej), przez co należy rozumieć, iż to do obowiązków organu należy rozstrzyganie wątpliwości w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, a nie pozostawanie w stanie niepewności co do stanu faktycznego i prawnego na etapie orzekania. Nie jest bowiem przekonujący i wystarczający argument polegający na przytoczeniu informacji z bliżej nieokreślonego pisma z dnia [...] października 2015r. (brak wskazania nadawcy i adresata), że uczelnia nie posiada i nie posiadała prawa prowadzenia przewodów habilitacyjnych na kierunku pedagogika. Ministerstwo w powyższym zakresie posługuje się w sposób dowolny pojęciami dyscyplina i kierunek, traktując je w sposób nieuprawniony jak synonimy, co jest oczywiście sprzeczne z obowiązującymi w RP przepisami dotyczącymi zasad nadawania stopni naukowych. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgodnie z wnioskiem, nie ma bowiem znaczenia status kierunku pedagogika na Uniwersytecie w [...], albowiem otrzymał on tytuł docenta w zakresie pracy socjalnej, która stanowi dyscyplinę naukową zarówno w [...] jak i w większości państw Unii Europejskiej, natomiast w dotychczasowej praktyce nauki polskiej, praca socjalna traktowana jest w świetle innych dyscyplin naukowych jako specjalność w zakresie pedagogiki i socjologii. Zaznaczono, iż w Polsce stopień doktora habilitowanego uzyskuje się w zakresie dziedziny i dyscypliny, a nie kierunku. Zresztą nie jest także zgodne z obowiązującymi przepisami [...] twierdzenie zawarte w wyżej przywołanym piśmie z dnia [...] października 2015 r., iż habilitację uzyskuje się w ramach kierunku. Na związki pedagogiki z tytułem docenta, który jest tytułem naukowo – pedagogicznym wskazuje G. R. w opracowaniu "[...]" (Zarządzanie Publiczne [...] Zeszyty Naukowe Instytutu Praw Publicznych Uniwersytetu [...]), a mianowicie "Kontynuacja pracy naukowej zarówno na uczelniach wyższych, jak i w [...] Akademii Nauk może prowadzić do otrzymania stopnia naukowego doktora habilitowanego (Drsc.) albo równorzędnego tytułu naukowo – pedagogicznego docenta (doc.). Procedura uzyskiwania równorzędnego ze stopniem doktora habilitowanego, naukowo – pedagogicznego tytułu jest bardzo podobna. Jedyna znaczącą różnicę stanowi konieczność wygłoszenia (po obronie pracy) wykładu habilitacyjnego, w którym kandydat ma wykazać się zdolnościami pedagogicznymi. Organy [...] Akademii Nauk oraz szkół wyższych mające prawo nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego lub tytułu naukowo – pedagogicznego docenta w poszczególnych dyscyplinach wiedzy wskazuje [...] Komisja do Spraw Udzielania Stopni Naukowych." Informacja zawarta w ostatnim zdaniu świadczy, iż pismo z dnia [...] października 2015 r., na które powołuje się Ministerstwo w uzasadnieniu postanowienia, zawiera nieprawdziwą treść jakoby tytuły i stopnie naukowe w [...] nadawane były w ramach kierunku a nie dyscypliny naukowej, co oznacza, iż wzmianka z tegoż pisma nie może stanowić podstawy odmowy przyporządkowania dyscypliny pedagogika do uzyskanego przez niego w Uniwersytecie [...] w [...] tytułu docenta oraz równoważnego z nim stopnia doktora habilitowanego. Także biorąc pod uwagę merytoryczne uwarunkowania metodologiczne dyscypliny naukowej praca socjalna w Europie i specjalności w Polsce stwierdzono, że w swych podstawach bazuje na metodologii i metodach pedagogicznych, ale także uwzględnia w swych specyficznych badaniach również metody socjologiczne i psychologiczne. Mając ponadto na względzie jego bogaty dorobek naukowy w zakresie pedagogiki uzasadniony jest wniosek o zakwalifikowanie stopnia doktora habilitowanego do dyscypliny pedagogika do czasu uzyskania przez specjalność praca socjalna statusu samodzielnej dyscypliny naukowej. O zbliżonym zakresie pedagogiki i pracy socjalnej, także w ramach nauki i [...] systemu prawnego, świadczy ponadto fakt tytułu docenta na Wydziale Pedagogicznym, co potwierdza treść uzyskanego Dekretu Nr [...]. Niczym nieuzasadniona jest także teza organu zawarta w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2016r., iż "powyższa umowa [...] nie zawiera jednak przepisów stanowiących podstawę merytoryczną oceny dorobku naukowego posiadacza stopnia naukowego i określenia dyscypliny nauki. W zaświadczeniach wskazywany jest odpowiedni polski stopień naukowy, tj. doktor habilitowany wraz z dziedziną nauki, zgodnie z obowiązującą klasyfikacją dziedzin naukowych". Gdyby konsekwentnie analizować przepisy przywołanej umowy, to nie zawiera ona w ogóle żadnych wskazówek odnośnie zasad przyporządkowywania uzyskiwanych stopni naukowych w [...], nie tylko do określonej dyscypliny, ale również do dziedziny. Tym samym wskazywanie przez Ministerstwo dziedziny w zaświadczeniach o równoważności stopni powinno być także uznane za pozbawione podstawy prawnej. Jeżeli jednak taka dziedzina jest określana, to obowiązkiem organu jest, mając na uwadze przywołane wyżej przepisy ustawy o stopniach naukowych oraz rozporządzenia wykonawczego, także wskazanie odpowiedniej dyscypliny naukowej, albowiem w przeciwnym wypadku osoba, która uzyskała stopień naukowy zagranicą nie może w pełni korzystać z uprawnień wynikających z tego faktu, a posiadanie stopnia doktora habilitowanego staje się faktyczną fikcją. Jako przykład podano art. 20 ust. 6 ustawy o stopniach naukowych, na mocy którego promotorem w przewodzie doktorskim oraz recenzentem rozprawy doktorskiej lub członkiem komisji habilitacyjnej może być osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej, co oznacza, iż brak wskazania dyscypliny, w której uzyskał stopień doktora habilitowanego, wyłącza go w istocie z kręgu osób, które mogą piastować funkcje promotora i recenzenta w przewodach doktorskich, co zamyka ścieżkę dalszego awansu naukowego w postaci ubiegania się o tytuł naukowy profesora. Jednym bowiem z warunków uzyskania tytułu jest uczestniczenie w przewodach doktorskich w charakterze promotora i recenzenta (art. 26 ustawy o stopniach naukowych). Odnośnie natomiast zmiany stanu wiedzy, na którą powołuje się organ, to niewątpliwie należy uznać, iż zmiana ta jest pozorna. Organ podaje w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2016 r., że w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego uzyskał informację od władz Uniwersytetu w [...], iż w wydanym mu dekrecie nr [...] został błędnie wskazany tytuł rozprawy habilitacyjnej. Prawidłowa nazwa rozprawy habilitacyjnej została wskazana w załączonej do pisma kopii zaświadczenia wydanego przez powyższą. uczelnię. Natomiast potwierdził on, iż posiada oryginał niniejszego zaświadczenia z dnia [...] maja 2016 r., przesłany przez Uniwersytet w [...] z pismem przewodnim z dnia [...] maja 2016 r., w którym został przeproszony za zaistniałą pomyłkę w tytule pracy habilitacyjnej, zawartej w Dekrecie Nr [...], która powstała z przyczyn leżących po stronie Uniwersytetu, bez winy habilitanta. Do korespondencji dołączone zostało także pismo Ministerstwa Nauki w B. z dnia [...] marca 2016 r., stanowiące odpowiedź na zapytanie wystosowane przez Uniwersytet w [...] o tryb działania w przypadku pomyłek powstałych w dekretach nadających tytuły naukowe (wyżej wymienione pisma [...] zostały dołączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). W ocenie Ministerstwa w B., nie jest możliwe wydanie nowego dekretu z poprawionymi nieprawidłowymi danymi, a powinno nastąpić to w trybie zaświadczenia do dekretu. Zaświadczenie takie z prawidłowym tytułem rozprawy habilitacyjnej zostało wydane w dniu [...] maja 2016 r. Oznacza to, iż zaświadczenie to nie tylko stanowi sprostowanie do Dekretu Nr [...] o nadaniu tytułu docenta, ale niewątpliwie stanowi także jego integralną część. Zaznaczono przy tym, iż podał powyższe informacje do wiadomości organu w celu wyjaśnienia całokształtu stanu faktycznego, jednak nie było jego zamiarem, aby organ wykorzystał te informacje w rozstrzyganiu niniejszej sprawy na jego niekorzyść, albowiem treść wniosku nie zawierała żądania sprostowania zaświadczenia w tym zakresie i nie powinna mieć wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Mając natomiast informację bezpośrednio od równorzędnego organu administracji ze [...], zobowiązany był sprostować pomyłkę w tytule jego pracy habilitacyjnej z urzędu. Organ rozpoznał więc sprawę w innym zakresie niż wynikało to z jego wniosku, co powinno skutkować, stosownie do art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. stwierdzeniem nieważności postanowienia wobec rażącego naruszenia prawa, a co najmniej stanowić podstawę do jego uchylenia. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r. organ wskazuje, iż dołączone dokumenty potwierdzające właściwy tytuł pracy habilitacyjnej nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem oraz przetłumaczone na język polski, nie uznając ich za dowód w sprawie. Zatem jak w tej sytuacji jest możliwe powoływanie się przez organ na zarzut niezgodności informacji zawartych w Dekrecie Nr [...] ze stanem faktycznym, skoro w postanowieniu z dnia [...] października 2016 r., organ nawiązuje do tegoż faktu wydania zaświadczenia przez Ministerstwo Edukacji, Nauki, Badań i Sportu [...] i sprostowania tytułu rozprawy habilitacyjnej. Przyznając ponadto, iż kopia zaświadczenia znajduje się w aktach niniejszej sprawy, co wyczerpuje przesłankę zawartą w art. 218 § 1 k.p.a. na mocy której organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających m.in. z danych znajdujących się w jego posiadaniu. Podkreślono, że nie była mu znana forma pozyskanych przez organ dokumentów [...], uznając że sam fakt powoływania się na te dokumenty przesądza o ich właściwej formie i treści. Przyjmując jednak nawet tezę przeciwną z daleko posuniętej ostrożności procesowej, organ na podstawie art. 7 k.p.a. jest zobowiązany przestrzegać prawdy obiektywnej w toku postępowania i z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co oznacza w okolicznościach niniejszej sprawy obowiązek wezwania go do uzupełnienia ewentualnych braków dokumentacji bądź do okazania oryginałów dokumentów, których kopie budzą wątpliwości. Obowiązek taki wynika bezpośrednio także z treści art. 218 § 2 k.p.a., na mocy którego organ w sprawach o wydanie zaświadczenia powinien przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Niezależnie od powyższego wskazano, że uzasadnienia wymaga wniosek najdalej idący, a dotyczący stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r. Zgodnie z art. 124 § 1 k.p.a., postanowienie powinno zawierać m.in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania, zaś przedmiotowe postanowienie niewątpliwie wymogów tych nie spełnia, albowiem zawiera jedynie odręczny podpis z imienną pieczątką, tym samym naruszając przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wskazanie bowiem danych indywidualizujących podmiot wydający postanowienie jest zawsze niezbędne, w celu ustalenia, czy postanowienie wydaje organ czy też pracownik organu. W rozpoznawanej sprawie nie podano stanowiska służbowego osoby podpisującej postanowienie, a więc nie wiadomo, czy działa osoba piastująca funkcję organu, czyli Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, a jeżeli postanowienie nie zostało wydane bezpośrednio przez organ, to każdorazowo na postanowieniu powinno być zaznaczone, że orzeczenie zostało wydane z upoważnienia organu, a w aktach sprawy powinien znajdować się dokument wskazujący na takie upoważnienie. Jeżeli, a okoliczności sprawy na to wskazują, postanowienie zostało podpisane przez osobę z nieokreślonym stanowiskiem służbowym, to dotknięte jest wadą nieważności określoną wart. 156 § 1 pkt 1) k.p.a., gdyż wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości, co uzasadnia wniosek zawarty w petitum skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Reasumując, w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania występuje istotne zagadnienie prawne, a mianowicie czy do Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem [...] o wzajemnym uznawaniu okresów studiów oraz równoważności dokumentów o wykształceniu i nadaniu stopni i tytułów uzyskanych w Rzeczypospolitej Polskiej i [...] z dnia 18 lipca 2005 r. zastosowanie mają przepisy art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz § 25 pkt 6) rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, w zakresie obowiązku wskazywania dyscypliny naukowej, w stosunku do osób, które uzyskały stopień doktora habilitowanego na uczelniach [...], ale także w innych krajach (na podstawie umów międzynarodowych z tymi krajami) i wobec których nie ma wymogu nostryfikacji uzyskanych kwalifikacji. Zaznaczyć przy tym należy, iż formalne zagadnienia związane wydaniem zaświadczenia bądź jego odmową mają w okolicznościach niniejszej sprawy jedynie charakter posiłkowy, a z całą pewnością znaczenia nie może mieć oczywista omyłka dotycząca tytułu pracy habilitacyjnej, która została już wyjaśniona i posłużyła organowi jedynie jak pretekst do odmowy wydania zaświadczenia i zajęcia merytorycznego stanowiska wobec zasadniczego przedmiotu sprawy.

W odpowiedzi na skargę, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał co do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r., poz. 882, z późn. zm.) oraz § 25 pkt 6 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2015 r., poz. 1842), że z danych znajdujących się w posiadaniu Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego wynika, że w [...] tytuł docenta jest uzyskiwany w dyscyplinach, które nie mają swojego bezpośredniego odpowiednika w Rzeczypospolitej Polskiej, jak np. praca socjalna, która nie jest wyróżniona jako dyscyplina naukowa. Każde państwo posiada własną klasyfikację dziedzin i dyscyplin. W posiadaniu MNiSW nie ma danych umożliwiających potwierdzenie w drodze zaświadczenia treści żądanej przez wnioskodawcę. Przychylenie się do wniosku skarżącego i wydanie zaświadczenia o żądanej przez niego treści wiązałoby się z koniecznością orzekania przez MNiSW w przedmiotowej sprawie, to zaś, zgodnie z orzecznictwem, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. W posiadaniu organu jest natomiast informacja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów zawarta w piśmie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] skierowanym do Dziekana Wydziału Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu [...] w W. z której jasno wynika, że skarżący "(...)w swych publikacjach naukowych nie ma praktycznie dorobku naukowego z dyscypliny pedagogika", co stanowi dowód przeciwny do twierdzeń i żądania skarżącego. Zgodnie z ww. rozporządzeniem z dnia 30 października 2015 r., na które powołuje skarżący, to właśnie Centralna Komisja jest w Polsce organem upoważnionym do analizy dorobku naukowego, do którego osoba wnioskującej o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego składa wniosek wraz z załącznikami potwierdzającymi dorobek i osiągnięcia naukowe. Organ administracji publicznej nie posługuje się w sposób dowolny pojęciami takimi jak dyscyplina czy kierunek. Trzeba mieć na względzie fakt, iż każde państwo posiada własną nomenklaturę oraz klasyfikację dziedzin i dyscyplin. Oznacza to, że stopnie naukowe mogą być nadawane w dyscyplinach czy dziedzinach nauki, które nie mają swego bezpośredniego odpowiednika w Polsce. Mogą być one także nadawane na pograniczu dyscyplin czy dziedzin naukowych. Z tłumaczenia przysięgłego pisma Uniwersytetu w [...] z dnia [...] października 2015 r. wynika, iż Wydział Pedagogiczny [...] uczelni "nie ma, ani też w 2007 roku nie miał prawa prowadzenia przewodów habilitacyjnych na kierunku pedagogika", natomiast "praca socjalna należy do nauk społecznych i behawioralnych w ramach systemu kierunków nauki". Odnosząc się do zarzutu określania przez organ dziedziny naukowej przy jednoczesnym pomijaniu dyscypliny w wydawanych zaświadczeniach, DWM wyjaśnia, iż z danych znajdujących się w posiadaniu organu wynika, że:

- w [...] tytuł docenta jest uzyskiwany m. in. na kierunku praca socjalna. Kierunek ten nie ma swojego bezpośredniego odpowiednika wśród dyscyplin naukowych obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej. W Polsce "praca socjalna" nie jest dyscypliną ani dziedziną naukową. W szkołach wyższych "praca socjalna" była specjalnością na kierunku pedagogika (dyscyplina: pedagogika, dziedzina nauki humanistyczne, później - nauki społeczne) lub na kierunku socjologia (dyscyplina: socjologia, dziedzina - nauki społeczne).

- Wydział Pedagogiczny Uniwersytetu w [...] "nie ma, ani też w 2007 roku nie miał prawa prowadzenia przewodów habilitacyjnych na kierunku pedagogika" (pismo przekazane MNiSW przez Politechnikę [...] wraz ze stanowiskiem [...] Uniwersytetu w [...] z dnia [...] października 2015 r.). Równoważność [...] tytułu naukowo pedagogicznego docenta uzyskanego przez skarżącego z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego istnieje z mocy prawa na podstawie umowy polsko-[...] z dnia [...] lipca 2005 r. Praca socjalna należy do dziedziny nauk społecznych i behawioralnych w [...]. Dziedzina nauk społecznych wyodrębniona jest również w polskim systemie prawnym. Składają się na nią następujące dyscypliny:

1) nauki o bezpieczeństwie

2) nauki o obronności

3) nauki o mediach

4) nauki o polityce

5) nauki o polityce publicznej

6) nauki o poznaniu i komunikacji społecznej

7) pedagogika

8) psychologia

9) socjologia.

W powyższym katalogu zamkniętym nie ma dyscypliny "praca socjalna". Skoro praca socjalna w [...] należy do nauk społecznych i behawioralnych (co potwierdza zarówno treść pisma z dnia [...] października 2015 r., jak i informacja na stronie [...] ministerstwa właściwego do spraw nauki i szkolnictwa wyższego) i biorąc pod uwagę ww. wykaz dyscyplin wymienionych w rozporządzeniu

Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. Nr 179, poz. 1065), określenie dziedziny nauki następuje w oparciu o dane znajdujące się w posiadaniu organu administracji publicznej. Natomiast określenie dalej idące, tzn. wskazanie dyscypliny naukowej nie wynika z danych dostępnych organowi i stąd też nie jest możliwe. Odnośnie związku pedagogiki z tytułem naukowym docenta, o których mowa w opracowaniu G. R. podkreślono, iż takie opracowanie jest źródłem wiedzy ogólnej, a nie jest dokumentem urzędowym i nie odnosi się w żaden sposób do faktów lub stanu prawnego skarżącego. Postępowanie prowadzone przez organ ma charakter indywidualny i dotyczy wyłącznie tytułu naukowo – pedagogicznego uzyskanego przez skarżącego, w tej kwestii zaś stanowisko zajęła już Centralna Komisja stwierdzając, iż wymieniony "(...)w swych publikacjach naukowych nie ma praktycznie dorobku naukowego z dyscypliny pedagogika". Dalej wskazano, że dekrecie nr [...] – a w oparciu o ten dokument – wydanym skarżącemu został jednak błędnie wskazany tytuł rozprawy habilitacyjnej. Prawidłowa nazwa rozprawy habilitacyjnej została wskazana w zaświadczeniu wydanym przez Uniwersytet w [...]. Na piśmie Uniwersytetu w [...], adresowanym do skarżącego, w którym oficjalnie podano informację o błędzie w dekrecie z 2007 r. widnieje data 10 maja 2016 r. Skarżący występując ponownie o zaświadczenie w lipcu 2016 r. nie przedłożył jednak organowi administracji publicznej ani oryginału zaświadczenia wydanego przez Uniwersytet w [...], ani potwierdzonej za zgodność z oryginałem jego kopii. Jak wynika z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2016 r. (sygn. akt III SZP 5/15) "Przesłanką wydania postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia może być stwierdzenie przez organ niezgodności między dookreślonym we wniosku stanem faktycznym dotyczącym wnioskodawcy a stanem faktycznym zrekonstruowanym przez organ na podstawie posiadanych informacji". Mając powyższe na względzie, organ powołał zarzut niezgodności informacji zawartych w dekrecie ze stanem faktycznym. Dalej podano, że organ w postanowieniu z dnia [...] października 2016 r. wskazał, iż jest w posiadaniu kopii zaświadczenia korygującego błąd w dekrecie oraz poinformował, iż wobec tego aktualny stan wiedzy organu wskazuje na niezgodność pomiędzy stanem rzeczywistym, a danymi zawartymi w dekrecie przedłożonym przez skarżącego. Organ zaznaczył tym samym skarżącemu, iż powziął informację o błędzie w dekrecie i istnieniu zaświadczenia korygującego ten błąd, lecz kserokopia takiego zaświadczenia znajdująca się w posiadaniu organu nie jest wiarygodnym źródłem wiedzy i organ nie może uznać, iż kopia ta korzysta z mocy kserokopii właściwie uwierzytelnionej z dokumentu oryginalnego. Wobec powyższego chybiony jest zarzut, iż skarżący mógł zakładać, że organ był w posiadaniu zaświadczenia w formie odpowiedniej do uznania go za dowód w sprawie. Mając na uwadze datę pozyskania przez skarżącego informacji o błędzie w dekrecie i datę złożenia wniosku (odpowiednio maj i lipiec 2016), fakt, iż skarżący zna procedurę ubiegania się o zaświadczenia, ponieważ już o takie zaświadczenie wnioskował, wystąpienie do organu administracji publicznej za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika - radcy prawnego, potwierdzenie faktu istnienia błędu w dekrecie nie z własnej inicjatywy, wnioskując o zaświadczenie, lecz dopiero po powzięciu tej informacji przez organ z innego źródła (informacja przesłana do wiadomości MNiSW przez Politechnikę [...]), treść skargi do WSA z której wynika, iż skarżący nie poinformował organu o błędzie w dekrecie z uwagi na obawę, że organ wykorzysta te informacje w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy na jego niekorzyść ("(...) nie było jego zamiarem, aby Organ wykorzystał te informacje w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy na niekorzyść skarżącego (...)"), można przyjąć, iż niedopełnienie przez skarżącego wymagań formalnych było świadome i miało za cel doprowadzenie do rozpatrzenia wniosku w oparciu o dekret obarczony błędem co do stanu faktycznego. Skarżący domaga się od organu, w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia na podstawie umowy międzynarodowej o równoważności, wydania zaświadczenia o żądanej treści ze wskazaniem dyscypliny naukowej, do określenia której niezbędna jest szczegółowa analiza dorobku naukowego, twierdząc jednocześnie, iż "(...) z całą pewnością znaczenia nie może mieć oczywista omyłka dotycząca tytułu pracy habilitacyjnej." Zaakcentowano zatem, że nie do skarżącego należy ocena wagi błędu, którym obarczony jest kluczowy dla sprawy dokument (dekret nr [...]) oraz osąd czy wymogi formalne stawiane przez organ wobec osób wnioskujących o wydanie zaświadczenia są istotne czy też nie. Zaświadczenie nie jest wydawane z urzędu lecz na wniosek. Obowiązkiem wnioskodawcy jest przedłożenie organowi dokumentów zgodnych ze stanem faktycznym w postaci oryginału dokumentu stanowiącego podstawę do rozpatrzenia wniosku (do wglądu) bądź przesłanie kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem, ponieważ tylko właściwie uwierzytelniona kopia powoduje, że taki dokument może być oceniany przez organ jako wiarygodny i potwierdzający stan faktyczny. W tym wypadku powinny być to łącznie dekret wraz z zaświadczeniem korygującym błędnie wskazany tytuł rozprawy habilitacyjnej oraz tłumaczenie przysięgłe dokumentów wydanych w języku obcym. Dalej skarżący twierdzi, że brak zaświadczenia określającego dyscyplinę nauki, o które skarżący wnioskuje "(...) wyłącza go w istocie z kręgu osób, które mogą piastować funkcje promotora i recenzenta w przewodzie doktorskim, co zamyka ścieżkę dalszego awansu naukowego w postaci ubiegania się o tytuł naukowy profesora." Na poparcie tego argumentu przywołuje fragment zapisu art. 20 ust. 6 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, który w pełnej treści stanowi, że promotorem w przewodzie doktorskim oraz recenzentem rozprawy doktorskiej lub członkiem komisji habilitacyjnej może być osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej lub osoba, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, prowadząca działalność naukową lub dydaktyczną w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej. W przypadku skarżącego oceny możliwości piastowania funkcji promotora przewodu doktorskiego z dziedziny nauk społecznych, dyscypliny pedagogika dokonała Centralna Komisja stwierdzając w piśmie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] skierowanym do Dziekana Wydziału Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu [...] w W. stwierdzając, iż skarżący "(...)w swych publikacjach naukowych nie ma praktycznie dorobku naukowego z dyscypliny pedagogika". Z kolei odnosząc się do zarzutu braku wskazania stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r. podkreślono, że postanowienie podpisane zostało przez osobę piastującą funkcję organu, czyli Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, co potwierdzone zostało w oryginale postanowienia doręczonego wnioskodawcy, odręcznym podpisem z podaniem pełnego imienia i nazwiska. Mając na uwadze powyższe, pomimo braku wskazania stanowiska służbowego w pieczęci znajdującej się pod podpisem osoby piastującej funkcję organu, postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r. nie zostało wydane z naruszeniem art. 124 § 1 pkt 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Na samym wstępie wskazać należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym. Postępowanie to nie jest jednak postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi. Zaświadczenie jest natomiast informacją, że w posiadaniu organu są wskazane w nim dokumenty świadczące w sposób niewątpliwy o określonych faktach. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 217 § 2 wymienia sytuacje, w których wydaje się zaświadczenie, tj. w sytuacji, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, a także gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Stosownie zaś do art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zatem zakończyć się wydaniem zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, albo odmową wydania zaświadczenia w ogóle, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, albo odmową wydania zaświadczenia o żądanej treści. Stosownie do treści art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia przybiera formę postanowienia. Biorąc zaś pod uwagę fakt, iż jest to postanowienie zaskarżalne, powinno być wydane w formie pisemnej i zawierać elementy rozstrzygnięcia zaskarżalnego, tj. uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środku zaskarżenia. Wskazane bowiem w uzasadnieniu faktycznym powody odmowy wydania zaświadczenia w połączeniu z uzasadnieniem prawnym składają się na zajęte przez organ stanowisko w sprawie, wyjaśniają powody takiego, a nie innego rozstrzygnięcia sprawy. Stanowią również dla strony podstawę do polemiki z argumentami organu, a jednocześnie pozwalają na kontrolę prawidłowości takiego rozstrzygnięcia. Zatem odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o żądanej treści może nastąpić wówczas, gdy:

1. z żądaniem wydania zaświadczenia zwrócono się do niewłaściwego organu;

2. osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nie wykazała interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego;

3. organ nie dysponuje danymi pozwalającymi na wydanie zaświadczenia;

4. organ nie może spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia z uwagi na treść danych znajdujących się w jego posiadaniu; w szczególności należy przyjąć, iż skoro zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe, jeśli stan prawny lub faktyczny, którego żądanie to dotyczy, jest sporny. Zatem wydając zaświadczenie organ administracji może opierać się jedynie na posiadanych przez siebie dokumentach, albowiem zaświadczenie jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania prawdziwości tego, co jest w nim stwierdzone. Wszelka dowolność w stwierdzeniach i nadinterpretacja danych jest niedopuszczalna;

5. przepisy szczególne ustanawiają zakaz wydania zaświadczenia.

W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie modyfikuje treści dostępnych dokumentów i nie jest uprawniony do wydawania zaświadczeń o treści z nimi sprzecznej. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych danych. Nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Innymi słowy, zaświadczenie jest zatem aktem o charakterze informacyjnym, a nie aktem o charakterze prawnokształtującym, jakim jest np. decyzja administracyjna. Treścią zaświadczenia jest wiedza organu o stanie prawnym. Równorzędność dyplomu ukończenia studiów, uzyskanego na zagranicznej uczelni, z dyplomami, uzyskiwanymi w Rzeczypospolitej Polskiej, powstaje z mocy samego prawa. Zaświadczenie zaś jest wyrazem wiedzy organu o prawie i zadaniem zaświadczenia jest potwierdzenie tego stanu prawnego. Mając na uwadze charakter zaświadczenia wskazać należy, że w zakresie postępowania wyjaśniającego, jakie organ mógł przeprowadzić przed wydaniem zaświadczenia bądź postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, mieściło się wyłącznie ustalenie stanu prawnego, jaki miał być potwierdzony w zaświadczeniu. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawie zaświadczeń nie może być więc analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego wniosków ani dokonywanie ocen prawnych.

W rozpoznawanej sprawie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego odmówił wydania skarżącemu M. G. zaświadczenia o żądanej treści, tj. zaświadczenia potwierdzającego iż tytuł naukowo – pedagogiczny docent uzyskany przez M. G. na [...] Uniwersytecie w [...] ([...]) jest równoważny z:

– polskim stopniem doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, dyscyplinie pedagogika i specjalności praca socjalna;

ewentualnie

– polskim stopniem doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, dyscyplinie pedagogika.

Wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 882 ze zm.), minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, zwanej dalej "Centralną Komisją", dziedziny nauki i sztuki oraz dyscypliny naukowe i artystyczne, mając na uwadze istniejące stopnie i tytuły, a także rozwój dziedzin i dyscyplin nauki oraz dziedzin sztuki i dyscyplin artystycznych oraz obszary wiedzy, z uwzględnieniem obszarów kształcenia określonych w przepisach o szkolnictwie wyższym. Na podstawie tego przepisu delegacyjnego, zostało wydane rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 179, poz. 1065) i zgodnie z § 1, ustala się wykaz obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych, stanowiący załącznik do rozporządzenia i zgodnie z LP. 2 Załącznika, w obszarze nauk społecznych wskazuje się dziedzinę nauk społecznych z dyscyplinami naukowymi:

1) nauki o bezpieczeństwie

2) nauki o obronności

3) nauki o mediach

4) nauki o polityce

5) nauki o polityce publicznej

6) nauki o poznaniu i komunikacji społecznej

7) pedagogika

8) psychologia

9) socjologia.

Tymczasem – jak wynika z pisma [...] Uniwersytetu w [...] Wydział Pedagogiczny z dnia [...] października 2015 r. nr [...],[...] M. G. ze skutecznością od dnia [...] sierpnia 2017 r. został mianowany docentem na kierunku Praca socjalna i należy ona do nauk społecznych i behawioralnych w ramach systemu kierunków nauki, zaś "[...] Uniwersytet w [...], Wydział Pedagogiczny nie ma, ani też w 2007 roku nie miał prawa prowadzenia przewodów habilitacyjnych na kierunku pedagogika".

Skoro zatem w Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego był w posiadaniu powyższego pisma z dnia [...] października 2015 r. i zważywszy na opisany powyżej charakter, jak i na sposób wydawania zaświadczenia oraz na treść pisma Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2015 r. nr [...] informującego, że skarżący "w swych publikacjach naukowych nie ma praktycznie dorobku naukowego z dyscypliny pedagogika", a ponadto dysponując pismem z Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w B. z dnia [...] września 2016 r. informującym, że Uniwersytet w [...] miał w 2007 r. prawo prowadzenia przewodów habilitacyjnych na kierunku praca socjalna, a w dekrecie nr [...] wydanym skarżącemu został błędnie wskazany tytuł rozprawy habilitacyjnej, to musiał odmówić wydania zaświadczenia, że tytuł naukowo – pedagogiczny docent uzyskany przez M. G. na [...] Uniwersytecie w [...] ([...]) jest równoważny z:

– polskim stopniem doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, dyscyplinie pedagogika i specjalności praca socjalna;

ewentualnie

– polskim stopniem doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, dyscyplinie pedagogika.

Wszak z posiadanych powyżej przez organ dokumentów nie można wywieść, że skarżący uzyskał na [...] Uniwersytecie w [...] stopień naukowy doktora habilitowanego z dyscypliny naukowej – pedagogika. Na koniec zaś stwierdzić należy, że w oryginale postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r. z godłem w nagłówku i wskazaniem piastuna organu – Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, znajduje się odręczny podpis z podaniem pełnego imienia i nazwiska Ministra.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.