Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 949/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz,, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Protokolant Starszy asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Wojewoda po ponownym rozpatrzeniu odwołania adwokata W. W. pełnomocnika G. Z. od decyzji wydanej po wznowieniu postępowania z upoważnienia Starosty B. z dnia [...] listopada 2010 r. o odmowie uchylenia decyzji z dnia 9 lutego 2009 r. udzielającej T. Ś. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z przykanalikiem sanitarnym na działce nr 225 położonej w T. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją Starosta B. po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, odmówił uchylenia decyzji z dnia 9 lutego 2009 r. opisanej w sentencji decyzji.

Wojewoda zacytował także treść art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane i podkreślił, że badając ponownie akta sprawy, a także biorąc pod uwagę wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawarte w wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 230/11 uchylającym zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2011 r. uznał, że zgromadzone w aktach sprawy dokumenty oraz zawarte w nich dane zmierzone na gruncie pozwalają na jednoznaczne potwierdzenie lub zanegowanie występowania zarówno zjawiska przesłaniania zgodnie z treścią § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), jak również spełnienie wymagań w zakresie ograniczenia w dostępie światła słonecznego do pomieszczeń mieszkalnych, wynikających z § 60 ust. 1 tego rozporządzenia.

Według organu odwoławczego Starosta B. odnośnie wymagań zawartych w § 13 rozporządzenia uzyskał niezbędne i wystarczające dane do przeprowadzenia oceny przesłaniania w trakcie przeprowadzonych przy udziale stron oględzin na działce stanowiącej własność G. Z.

Żadna ze stron nie zakwestionowała pomiarów, z których sporządzono protokół. Wykonane pomiary wymaganych przez §13 odległości oraz wysokości pozwoliły organowi na jednoznaczne stwierdzenie, że przesłanianie nie wystąpi. To działanie organu wyjaśniło wątpliwości wynikające z lakonicznej opinii projektanta.

Obliczenia wykonane przez organ odwoławczy na podstawie zmierzonych przez organ I instancji wartości zgodnie z wymaganiami przepisu § 13 rozporządzenia prowadzą do jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości wniosku, że zmierzona odległość budynku gospodarczego T. Ś. od okna w budynku mieszkalnym G. Z. wynosząca 4,46 m jest zdecydowanie większa od obliczonej według § 13 ust. 2 wysokości przesłaniania, która wynosi 1,94 m. Wyznaczenie jakiegokolwiek kąta poziomego nie "odwróci" relacji pomiędzy uzyskanymi wartościami.

Spełnienie wymagań zawartych w § 60 ust. 1 warunków technicznych – zdaniem organu odwoławczego – nie wymaga szczególnej analizy i dowodzenia przez specjalistów, ponieważ opiera się o powszechną wiedzę szkolną.

Wzajemne położenie budynków, zobrazowane na mapie do celów projektowych, wyklucza możliwość ograniczenia nasłonecznienia.

Opisując sposób pozornego przemieszczania się słońca Wojewoda wywiódł, że cień od budynku gospodarczego położonego bardziej na północ od budynku mieszkalnego w czasie równonocy nie może "padać" na budynek mieszkalny, a tym samym ograniczać jego nasłonecznienia. Czas nasłonecznienia pomieszczenia mieszkalnego w budynku G. Z.wynika wyłącznie z orientacji tego budynku w stosunku do stron świata.

Skargę na decyzję Wojewody- wniosła G. Z. reprezentowana przez adwokata W. W.

Pełnomocnik skarżącej wnosi o "uchylenie zaskarżonej decyzji i zmianę decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...]" zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 153 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewypełnienie przez organ wskazówek i zaleceń zawartych w wyroku z dnia 14 lipca 2011 r. , którymi organ był związany;

- art. 7 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego stanowiącego podstawę decyzji, a także załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego;

- art. 77 § 3 kpa poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego;

- art. 80 kpa poprzez oparcie decyzji na okolicznościach, które nie zostały udowodnione.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podnosi, że mimo zobowiązania organu przez Sąd do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego, zobowiązując inwestora do przedłożenia jasnej i precyzyjnej analizy nasłonecznienia budynku skarżącej – organ zaleceń tych nie wykonał.

Przytacza również poglądy wyrażane w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie co do związania organu zaleceniami zawartymi w orzeczeniu Sądu, a także pogląd dotyczący ustaleń faktycznych opartych na niekompletnym materiale dowodowym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosi o oddalenie skargi, przywołując argumentację analogiczną do tej, którą zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Decyzję Wojewody należało wyeliminować z obrotu prawnego przez jej uchylenie, gdyż organ – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – nie uwzględnił w decyzji stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r. – sygn. akt II SA/Lu 230/11.

W myśl art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W piśmiennictwie (J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz" , Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 2004, str. 223) podkreśla się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego.

Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach.

Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumpcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego.

Naruszenie przez organy administracyjne powołanego przepisu powoduje konieczność – w razie złożenia skargi na tej podstawie – uchylenia zaskarżonej decyzji, zaś niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej.

W orzecznictwie wielokrotnie podkreślono, że ustawodawca na gruncie art. 153 ppsa w żadnym wypadku nie przewiduje zwolnienia organu od obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznawania sprawy oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu.

W sprawie niniejszej organ odwoławczy nie zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku tutejszego sądu. Wbrew wyraźnym zaleceniom co należy wziąć pod uwagę w toku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewoda uznał, że Starosta B. uzyskał niezbędne i wystarczające dane do przeprowadzenia oceny przesłaniania w trakcie przeprowadzonych przy udziale stron oględzin na działce stanowiącej własność skarżącej.

Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych, organ I instancji zobowiązał inwestora do przedłożenia analizy naświetlenia pomieszczeń w budynku skarżącej, jednakże mimo zawartego w opisie technicznym (do projektu zamiennego zagospodarowania terenu, dot. budynku gospodarczego na działce Nr 225 w T.) sformułowania, że "analiza nie może być wykonana prawidłowo ponieważ projektantowi nie pozwolono wejść na teren działki 226" – nie wyegzekwował tego obowiązku. Wydając rozstrzygniecie oparł się w tym zakresie na przeprowadzonej wizji lokalnej.

Mimo zarzutu w tym zakresie podniesionego przez pełnomocnika skarżącej w odwołaniu od decyzji organu I instancji również organ odwoławczy nie przeprowadził co do tego dowodu uzupełniającego postępowania dowodowego.

Sąd rozstrzygający sprawę obecnie, z mocy art. 153 ppsa także zobowiązany jest do podporządkowania się w niniejszej sprawie wcześniej wyrażonemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny poglądowi oraz do reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ do wskazań tego sądu wyrażonych w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien w pełni zrealizować zawarte w wyżej wymienionym wyroku zalecenia co do przebiegu postępowania oraz oceny prawnej w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję.