Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 424/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 29 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta J. G. w załatwieniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 lipca 2009 r. A. W. będący pełnomocnikiem E. W. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia 29 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta J. G. w załatwieniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest nieuzasadnione.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że skarżone orzeczenie jest władczym i jednostronnym aktem organu administracji, który rozstrzyga o skierowanym do organu zażaleniu z dnia 8 czerwca 2009 r. Zdaniem pełnomocnika, organ wyraźnie wbrew art. 78 Konstytucji próbuje odebrać stronie skarżącej prawo do zaskarżenia orzeczenia, wskazując w ostatnim zdaniu orzeczenia, iż ,,na niniejsze postanowienie nie przysługują środki prawne". Pełnomocnik podniósł także, że przepis art. 3 § 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a."), przewiduje kontrolowanie przez sądy administracyjne działalności SKO, a nie nazwanie przez SKO orzeczenia z dnia 29 czerwca 2009 r. decyzją nie powoduje nie objęcia go kontrolą, gdyż działanie SKO mieści się pojęciu definicji decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.

Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Sąd jest właściwy w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie w sprawie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty.

Z analizy akt sprawy, a w szczególności treści skargi wynika, że przedmiotem skargi jest postanowienie SKO z dnia 29 czerwca 2009 r. (określone w skardze decyzją). Postanowienie to zostało wydane po rozpatrzeniu zażalenia z dania 8 czerwca 2009 r. wniesionego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej ,,k.p.a.")

W tym miejscu zauważyć należy, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy, a na wydane w tym trybie postanowienie, nie przysługuje stronie prawo wniesienia zażalenia, a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika, nie można zgodzić się z poglądem, zgodnie z którym podjęty przez SKO akt administracyjny jest decyzją administracyjną. W utrwalonym orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych przyjmuje się, że rozpoznanie zażalenia na bezczynność nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia, nie mogłaby być zaskarżona do sądu (tak m.in. postanowienie WSA z dnia 19 października 2007 r. II SAB/Wa 66/07, lex nr 420139).

Wobec powyższego przyjąć należy, że niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a.

Na marginesie wyjaśnić należy pełnomocnikowi skarżącej, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (wyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a.) i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Niezależnie od pozytywnego albo negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.maja 2001r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.