Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 859/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: atrt. 5 ust 1 pkt 2 lit a,e
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz R. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10.06.2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zwane dalej "organem odwoławczym" na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 , poz. 60 ze zm.) zwanej dalej "O.p." oraz art. 1c, art. 2 , art. 3, art. 4 , art. 5 i art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ) zwanej dalej "u.p.o.l." utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 11.02.2014 r. znak: [...] ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł.

Z akt sprawy wynika, że Strona złożyła dnia 10.01.2014 r. korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości wykazując do opodatkowania grunty (o pow. [...] m2), lokal mieszkalny (o pow. [...] m2) i pomieszczenie przynależne (o pow. [...] m2) w postaci budynku gospodarczego i piwnicy. Ponownie 23.01.2014 r. złożyła korektę tej informacji wskazując grunty (o pow. [...] m2) i część budynku (o pow. [...] m2). Przedmiotowy lokal mieszkalny wraz z pomieszczeniami przynależnymi (piwnicą, garażem) nabyła aktem notarialnym 14.09.1999 r. Stronę zawiadomiono pismem z dnia 5.02.2001 r. o urządzeniu nowej księgo wieczystej dla nabytej nieruchomości – lokal mieszkalny oraz piwnica, pomieszczenie gospodarczym.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ podatkowy I instancji do podstawy opodatkowania przyjął nieruchomość położoną w Gminie budynki mieszkalne o pow. [...] m2, pozostałe budynki o pow. [...] m2, grunty pozostałe o pow. [...] m2 a wymiaru zobowiązania dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz informacji w sprawie podatku od nieruchomości.

Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym zarzucając decyzji naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. 2000 nr 80 poz 903) zwana dalej "u.w.l.", wniósł o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazał, że organ I instancji uznał, że budynek gospodarczy (garaż), jako pomieszczenie przynależne posiadający jedną księgę wieczystą z lokalem mieszkalnym należy zakwalifikować do budynków pozostałych pomimo innego zapisu w korekcie deklaracji podatkowej złożonej przez stronę w dniu 23.01.2014 r. Zdaniem podatnika garaż stanowi część składową lokalu mieszkalnego.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ podatkowy I instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo wyjaśnił , że organ podatkowy przed wydaniem decyzji zgodnie z postanowieniem z dnia 03.02.2014 r. dokonał oględzin budynku gospodarczego (garażu) w obecności Strony. Sporządzono protokół oględzin, dokonano pomiarów, stwierdzono stan faktyczny z którego wynika, że Strona posiada garaż o określonej powierzchni ([...] m.kw. ), który przylega jedną ścianą do budynku mieszkalnego, z dużymi skrzydłowymi drzwiami. W dniu oględzin w garażu stał samochód osobowy [...] p . Zgodnie ze stwierdzonym stanem faktycznym organ I instancji wskazał, że garaż podlega opodatkowaniu według stawek właściwych dla tzw. "budynków lub ich części pozostałych".

Organ odwoławczy nie podzielił poglądu odwołującego się dopuszczającego możliwość identycznego podatkowo potraktowania mieszkania i garażu lub jego części. Zaznaczył, że na mocy art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków i oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane z ewidencji gruntów i budynków, a dane zawarte w tej ewidencji mają status dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 O.p. Jeśli zatem garaż figuruje w wypisie z rejestru lokali, wchodzącego w skład ewidencji gruntów i budynków, jako lokal pełniący funkcję niemieszkalną, organ podatkowy musi się do tego zastosować przy wydawaniu decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Ponieważ garażu, stanowiącego odrębny przedmiot własności, nie można przypisać ani do budynków lub ich części mieszkalnych, ani do związanych z prowadzoną działalnością, to zastosowanie znajdzie stawka dla budynków lub ich części pozostałych.

Ponadto Kolegium powołało się na stanowisko doktryny oraz sądów administracyjnych (np. wyroki WSA w Białymstoku: z 23.11.2007 r., sygn. akt I SA/Bk 407/07 i z 11.03.2008 r., sygn. akt I SA/Bk 12/08, niepublikowane).

W skardze do sądu zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego i prawnego strony oraz naruszenie przepisów art. 2 ust 1, ust 4 u.w.l., art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, ust. 4, ust. 5 u.p.o.l. wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący wskazał, że zarówno organ I jak i II instancji uznał, bowiem, że budynek gospodarczy (garaż), jako " pomieszczenie przynależne" posiadający jedną księgę wieczystą z lokalem mieszkalnym należy zakwalifikować do budynków pozostałych, pomimo innego zapisu w korekcie deklaracji podatkowej złożonej przez stronę w dniu 23.01.2014 r. Wspomniana nieruchomość składa się z lokalu mieszkalnego i pomieszczeń przynależnych (garaż i piwnica) oraz działki gruntowej. Organ podatkowy opodatkował piwnicę stawką jak za lokal mieszkalny, natomiast garaż stawką jak za budynki pozostałe. Podkreślił, że SKO w swojej decyzji błędnie zakwalifikowało przedmiotowy garaż jako odrębny przedmiot własności.

Swoją argumentację poparł wskazanym orzecznictwem sądów administracyjnych w podobnych przypadkach, uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.02.2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, interpretacją ogólną Ministra Finansów dla wójtów burmistrzów i prezydentów miast z dnia 26.04. 2012 r. Nr PL/LS/833/40/SIA/12/122 (Dz. Urz. Min. Fin. z dnia 11 maja 2012 poz. 20).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm) dalej "p.p.s.a.", Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Stosownie do art. 134 § p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznanej sprawie spór dotyczy sposobu ustalenia stawki właściwej dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości garażu nabytego przez Skarżącego razem z lokalem mieszkalnym i udziałem w gruncie. Według organu w sprawie zastosowanie ma stawka przewidziana dla pozostałych budynków lub ich części, natomiast zdaniem Skarżącego należało garaż opodatkować z uwzględnieniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części.

Sąd zauważa, że ustawodawca dla budynków mieszkalnych przewidział preferencyjną stawkę opodatkowania (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.), wyższe stawki dla m.in. budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.). Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, (...). Natomiast stosownie do art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Zgodnie zaś z ust. 5 ww. artykułu, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

Nieruchomość lokalowa uznana została zatem za odrębny przedmiot opodatkowania. Jak to wynika z zacytowanego art. 3 ust. 5 u.p.o.l., w przypadku ustanowienia w budynku mieszkalnym odrębnej własności lokali przedmiotem podatku stają się poszczególne lokale, a nie cały budynek mieszkalny (art. 3 ust. 5 u.p.o.l.). Powyższa odrębność pozwala zaś na różne opodatkowanie. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 u.w.l. odrębnymi nieruchomościami mogą być: lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu. Definicja "samodzielnego lokalu mieszkalnego" została zawarta w art. 2 ust. 2 u.w.l.. Zgodnie z tym przepisem, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. W myśl art. 2 ust. 4 tej ustawy do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż ("pomieszczenia przynależne"). Zasadniczą cechą pomieszczenia przynależnego jest więc brak samodzielności, w związku z czym traktowane jest ono jako część składowa nieruchomości i dzieli jej byt prawny.

W rozpoznanej sprawie przedmiotowy garaż jest pomieszczeniem przynależnym, co wynika z aktu notarialnego, z ewidencji gruntów i budynków, jest ujęty w tej samej księdze wieczystej co lokal mieszkalny, jako jego pomieszczenie przynależne, tak jak piwnica. Wynika z tego, że nie może on być przedmiotem samodzielnego obrotu, gdyż prawnie jest związany z samodzielnym lokalem mieszkalnym posiadającym odrębną księgę wieczystą. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że garaż ten położony jest poza budynkiem, w którym znajduje się lokal mieszkalny, gdyż ustawa o własności lokali dopuszcza takie usytuowanie pomieszczenia przynależnego, co wynika z wyżej zacytowanego art. 2 ust. 4 u.w.l.. Organy podatkowe zupełnie pominęły okoliczność wynikającą z treści ewidencji gruntów i budynków, aktu notarialnego, księgi wieczystej, a mianowicie, że przedmiotowy garaż stanowi pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, czym naruszyły ogólne zasady postępowania podatkowego, w szczególności wynikającą z art. 122 O.p. zasadę prawdy obiektywnej, obligującą organy podatkowe do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. W konsekwencji nieprawidłowo zakwalifikowały przedmioty garaż do budynków pozostałych. Garaż będący częścią składową lokalu mieszkalnego, nie stanowi bowiem odrębnej nieruchomości i odrębnego przedmiotu opodatkowania. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.02. 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, Lex nr 1110767, która dotyczyła garaży stanowiących przedmiot odrębnej własności, usytuowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Organ powołując wyrok WSA z dnia 11.03.2008 r. o sygn. akt I SA/Bk 12/08, zdaje się nie dostrzegać okoliczności, że garaż stanowił tam przedmiot odrębnej własności, co nie przystaje do stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Reasumując Sąd stwierdza, że w rozpoznanej sprawie garaż stanowiący część składową lokalu mieszkalnego powinien być opodatkowany stawką podatku przewidzianą dla tego lokalu. Tym samym stanowisko organu podatkowego naruszyło przepisy prawa materialnego dotyczące stawek podatku od nieruchomości. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy uwzględni wyżej zaprezentowane stanowisko i dokona prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego garażu.

Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, działając na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Działając na zasadzie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że uchylona decyzja nie może być wykonana do chwili prawomocności wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając zwrot kosztów obejmujący wpis od skargi.