Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 845/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 26 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 206 poz 1367
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie wypłaty odprawy mieszkaniowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Prezes Agencji Mienia Wojskowego (dalej: "organ odwoławczy", "Prezes AMW"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 155 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.")

i art. 17 ust. 4, art. 120, art. 121 ustawy z 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1456 ze zm.; dalej: "ustawy o Agencji"), orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (dalej: "organ I instancji", "Dyrektor AMW") nr [...] z [...] stycznia 2018 r. o odmowie zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora AMW nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. w sprawie wypłaty odprawy mieszkaniowej dla T. W.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] marca 2015 r. do Dyrektora AMW wpłynął wniosek T. W. (dalej: "wnioskodawca" lub "skarżący") o wypłatę odprawy mieszkaniowej.

Z przesłanych dokumentów wynikało, że wnioskodawca został zwolniony z dniem [...] marca 2015 r. z zawodowej służby wojskowej na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z [...] października 2014 r. Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Ponadto organ stwierdził, że na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej skarżący nie zajmował lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji Agencji. Do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej otrzymywał świadczenie mieszkaniowe wypłacane według stawki dla garnizonu [...].

Na podstawie złożonego wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej, załączonego zaświadczenia z JW [...] w [...], odpisu skróconego aktu małżeństwa, aktów urodzenia dzieci, organ stwierdził, że skarżący posiadał cztery uprawnienia tj. wnioskodawca, żona i dwoje dzieci oraz 17 lat, 8 m-cy i 10 dni służby wojskowej, co skutkowało przyznaniem odprawy w wysokości 54% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego. Wobec powyższego, że zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 207; dalej: "ustawa

o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych") skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2015 r. została wydana decyzja o wypłacie odprawy mieszkaniowej przez Dyrektora AMW.

W dniu [...] listopada 2017 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącego o zmianę, w trybie art. 155 k.p.a., decyzji ostatecznej nr [...] z [...] kwietnia 2015 r., albowiem jest ona niezgodna ze stanem faktycznym, a to z uwagi na fakt, że decyzja nie uwzględnia przy ustalaniu wysokości należnej odprawy mieszkaniowej uprawnień poczętej, a nie narodzonej w chwili wydania decyzji córki K. W. Skarżący wniósł o dopłatę kwoty 38.093.412 zł do wypłaconej już należności z tytułu odprawy mieszkaniowej, tj. uwzględniającej normę przypadającą

z tytułu zamieszkiwania w chwili wydania decyzji z żoną w 4-miesiącu ciąży oraz synami, tj. uwzględniając następujący przelicznik: 5 norm x 12 m2x 1,66.

Decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Dyrektor AMW, działając na podstawie art. 17 ust. 3, art. 120 i art. 121 ustawy o Agencji oraz art. 155 k.p.a. w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 47 ust. 1, art. 26 ust. 1 i 3 oraz art. 1a pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, odmówił zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora AMW z [...] kwietnia 2015 r. w sprawie wypłaty skarżącemu odprawy mieszkaniowej. Uzasadniając decyzję organ I instancji przytoczył brzmienie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 26 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 47 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy

o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Wyjaśnił, że członkami rodziny skarżącego, którzy zostali uwzględnieni przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej w dniu wydania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej byli: małżonka M. L.oraz dwoje dzieci, tj. T. W. i O. W. Wyżej wymienione dzieci to dzieci wspólnie zamieszkałe ze skarżącym, które zgodnie z zapisem art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych zostały uwzględnione przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej. Nadto organ I instancji zauważył, że skarżący w dniu wydania decyzji posiadał cztery normy, które stanowiły podstawę do wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej. Art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych określa katalog osób, które należy rozumieć jako członków rodziny żołnierza. Zapis powyższego artykułu wyraźnie stanowi o "wspólnie zamieszkałych dzieciach własnych". Zdaniem Dyrektora AMW brak jest podstaw do uznania za członka rodziny dziecka nienarodzonego. Oczekiwanie zaś na przyjście na świat dziecka w świetle obowiązujących przepisów nie stanowi przesłanki uprawniającej do uzyskania większej normy. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że przy ustalaniu przysługującej żołnierzowi powierzchni użytkowej podstawowej uwzględnia się "wspólnie zamieszkałe" dzieci własne. Zgodnie z tym przepisem art. 1a pkt 5 ustawy

o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP przez "zamieszkiwanie" należy rozumieć "przebywanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego". Dlatego też, zdaniem organu I instancji, w żaden sposób nie można przyjąć, że nienarodzone dziecko (w istocie płód), które nie odłączyło się jeszcze od organizmu matki wypełnia przesłanki

z przytoczonej definicji, t.j. "przebywa i korzysta" z lokalu mieszkalnego. W świetle powyższego, Dyrektor AMW uznał, że wniosek skarżącego o zmianę decyzji

o dopłatę kwoty 38.093,412 zł do wypłaconej [...] maja 2015 r. odprawy mieszkaniowej ze względu na to, że w dniu wydania decyzji nie zostało uwzględnione poczęte dziecko, z którym żona była wówczas w drugim trymestrze ciąży, rozwiązanej [...] września 2015 r., nie może być pozytywnie rozpatrzony. W ustawie

o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP brak jest przesłanki pozwalającej na uwzględnienie przy naliczeniu odprawy mieszkaniowej dziecka, które w dniu wydania decyzji było nienarodzone.

Pismem z [...] marca 2018 r. skarżący odwołał się od wskazanego rozstrzygnięcia organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 26 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że w skład członków rodziny żołnierza zawodowego, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej nie wchodzi dziecko poczęte, lecz nienarodzone w chwili wydania decyzji, tj. tzw. nasciturus, tym samym błędne uznanie, że nasciturus nie może być traktowany jako wspólnie zamieszkałe z żołnierzem dziecko własne. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez dopłatę kwoty 38.093,412 zł do wypłaconej już należności z tytułu odprawy mieszkaniowej, tj. uwzględniającej normę przypadającą z tytułu zamieszkiwania w chwili wydania decyzji z żoną w 4 – miesiącu ciąży oraz dwoma synami, tj. uwzględniającą następujący przelicznik: 5 norm x 12 m2 x 1,66.

Prezes AMW decyzją z [...] kwietnia 2018 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję organu I instancji. Przedstawił ramy materialno-prawne niniejszego postępowania, przywołując brzmienie art. 155 k.p.a. oraz art. 47 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o zakwaterowaniu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o zakwaterowaniu wypłata odprawy mieszkaniowej następuje na ściśle określonych zasadach, w tym

z uwzględnieniem dyspozycji art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych definiującej w sposób ścisły jakie uwzględnia się osoby jako członków rodziny żołnierza. W ocenie Prezesa AMW przepisy te sprzeciwiają się zmianie decyzji

o odprawie, zgodnie wnioskiem skarżącego, ponieważ w sposób jednoznaczny określają m.in. co należy rozumieć przez "dzieci" i nie odsyłają do odpowiedniego stosowania Kodeksu cywilnego w tym zakresie. Zatem orzeczenie o kwocie odprawy mieszkaniowej, w innej wysokości, o co obecnie strona wnosi, w trybie art. 155 k.p.a. jest niedopuszczalne. W praktyce, bowiem takie rozstrzygnięcie prowadziłoby do obejścia ww. przepisów prawa.

Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał także, że regulacja prawna zawarta art. 47 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych nie może być korygowana, czy wręcz zastępowana elementami oceny o charakterze uznaniowym, czy słusznościowym jakie wynikają z ogólnej klauzuli interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Nadto Prezes AMW zauważył, że tryb art. 155 k.p.a. stosowany jest do decyzji uznaniowych, czyli takich które są podejmowane przez organ w ramach tzw. luzu decyzyjnego. Przepisy stanowiące podstawę prawną o wypłacie odprawy mieszkaniowej takiego luzu decyzyjnego organowi nie dają albowiem kategorycznie stanowią o zasadach obliczania należnej odprawy.

Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego z [...] kwietnia 2018 r. nie zgodził się skarżący. Pismem z 11 maja 2018 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie występując o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.:

1) art. 155 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji niezastosowanie w sytuacji gdy, występują wszystkie przesłanki pozytywne przemawiające za uchyleniem decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. oraz brak jest przepisów szczególnych sprzeciwiających się uchyleniu wskazanej decyzji;

2) art. 26 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że w skład członków rodziny żołnierza zawodowego, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej nie wchodzi dziecko poczęte, lecz nienarodzone w chwili wydania decyzji, tj. tzw. nasciturus, tym samym błędne uznanie, że nasciturus nie może być traktowany jako wspólnie zamieszkałe z żołnierzem dziecko własne.

W odpowiedzi na skargę Prezes AMW wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Na wstępie należy podać, że decyzją z [...] kwietnia 2015 r. orzeczono

o przyznaniu skarżącemu odprawy mieszkaniowej w wysokości 54% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego, tj. w kwocie 152.373,66 zł, przy uwzględnieniu ilości norm jaką skarżący posiadał w dniu wydania decyzji o wypłacie odprawy, tj. 4 norm. Decyzja ta wobec nie złożenia odwołania stała się ostateczna w dniu [...] maja 2015 r. W tym miejscu podać należy, że ww. decyzja z [...] kwietnia 2015 r. została wydana na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1b, 26 ust. 1 i 3, art. 47 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 47 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (t.j.

z 2010 r. Nr 206, poz. 1367) oraz § 1-4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej

z 9 czerwca 2010 r. w sprawie warunków i trybu wypłaty odprawy mieszkaniowej (Dz.U. z 2010 r. Nr 116, poz. 775).

Następnie skarżący w dniu [...] listopada 2017 r. złożył do organu I instancji wniosek, w trybie art. 155 k.p.a., o zmianę tej decyzji i uwzględnienie normy przypadającej z tytułu zamieszkania w chwili wydawania decyzji poczętego dziecka, z którym żona skarżącego była w ciąży, tj. uwzględnienie przelicznika 5 norm, co konsekwencji prowadzi do przyznania dopłaty w kwocie 38.093,412 zł do wypłaconej już odprawy mieszkaniowej.

Sąd zauważa, że ustanowiona w art. 16 § 1 k.p.a. zasada ochrony trwałości decyzji administracyjnych nie oznacza bezwzględnego zakazu wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje bowiem kilka nadzwyczajnych trybów postępowania umożliwiających bądź to weryfikację (po wyeliminowanie z obrotu prawnego włącznie) decyzji ostatecznej

z uwagi na jej wady (kwalifikowane lub nie), bądź też uchylenie lub zmianę decyzji prawidłowej pod względem prawnym - por. szerzej np. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 694 i nast. Przepisy wprowadzające dopuszczalność nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznej jednocześnie chronią jednak jej stabilność, przewidując szereg rygorystycznych obwarowań ograniczających zbyt szerokie ich stosowanie, w postaci przesłanek, które bezwzględnie muszą zaistnieć, aby wyeliminowanie decyzji

z obrotu prawnego bądź zmiana treści decyzji były możliwe. W konsekwencji zastosowanie któregokolwiek z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznej wymaga uprzedniego ustalenia, czy istotnie zaszły przesłanki umożliwiające zastosowanie konkretnej normy.

Jednym z trybów, o których mowa powyżej, jest możliwość uregulowana w art. 155 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Redakcja tego przepisu k.p.a. wskazuje na to, że postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, wszczyna się z urzędu. Podkreśla się jednak niejednokrotnie w doktrynie, że należy dopuścić także możliwość wszczęcia tego postępowania na żądanie strony, a tym samym sytuacji takiej nie należy oceniać w kategoriach naruszenia prawa (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Zakamycze 2006, s. 920).

Na podstawie art. 155 k.p.a. organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanki te muszą zostać spełnione kumulatywnie, co oznacza, że brak którejkolwiek z nich czyni zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a. niedopuszczalnym. Nawet jednak spełnienie wszystkich wyliczonych w art. 155 k.p.a. przesłanek nie zawsze otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do rozpatrzenia sprawy w "trzeciej" instancji, nie może też prowadzić do obejścia przepisów dotyczących zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 k.p.a.) jest bowiem samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 stycznia 2007r., I OSK 586/06.

Przewidziana w art. 155 k.p.a. możliwość zmiany decyzji ostatecznej odnosi się zatem jedynie do sytuacji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy administracyjnej organ administracji publicznej mógł był podjąć różne wariantowe rozstrzygnięcia. Tryb ten służy tym samym jedynie do zmiany rozstrzygnięcia na inne, również możliwe do wydania w niezmienionych okolicznościach faktycznych i prawnych. Nie może natomiast służyć zmianie rozstrzygnięcia na takie, które w wyniku związania organu bezwzględnie obowiązującą normą byłoby niedopuszczalne. Wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. nie jest więc możliwe w sprawach, które nie są rozpoznawane w ramach tzw. uznania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie zatem organy obydwu instancji prawidłowo uznały, że art. 155 k.p.a. nie może stanowić podstawy zmiany decyzji o wypłacie skarżącemu odprawy mieszkaniowej. Decyzja taka nie jest bowiem zależna od uznania administracyjnego. W okolicznościach wskazanych w art. 26 ust. 1 ustawy

o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej uwzględnia się stanowisko służbowe żołnierza zawodowego oraz jego stan rodzinny. Norma powierzchni użytkowej podstawowej, która przysługuje żołnierzowi z jednego tytułu, wynosi 8-12 m2. Ponadto art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych stanowi, że członkami rodziny żołnierza zawodowego, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej, są: małżonek oraz wspólnie zamieszkałe dzieci własne (podkreślenie Sądu), przysposobione, przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, dzieci małżonka, zwane dalej "dziećmi", do czasu zawarcia przez nie związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia 25 roku życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. Z kolei przez "zamieszkanie", zgodnie z art. 1a pkt 5 ustawy

o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, należy rozumieć "przebywanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego".

W świetle powyższego zasadnie organy orzekające uznały, że w dniu wydania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej nie mogło zostać uwzględnione poczęte dziecko, z którym żona skarżącego była wówczas w drugim trymestrze ciąży, gdyż

w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych brak jest przesłanki pozwalającej na uwzględnienie przy naliczaniu przedmiotowej odprawy dziecka, które w dniu wydania decyzji było nienarodzone. Nadto Sąd zauważa, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż we wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej z [...] marca 2015 r., jako członków rodziny żołnierza zawodowego, o których mowa ww. art. 26 ust. 3, skarżący wskazał żonę oraz dwójkę dzieci. W konsekwencji należy uznać, że wola skarżącego, czy też jego zgoda na zmianę decyzji, nie jest w tej sytuacji wystarczająca. Uwzględnienie na podstawie art. 155 k.p.a. wniosku o zmianę takiej decyzji ze względu na interes strony prowadziłoby bowiem do sprzeczności

z jednoznacznie wyrażoną wolą ustawodawcy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2007 r., II OSK 352/06).

Tym samym bezprzedmiotowym było badanie przez orzekające w sprawie organy, czy za ewentualną zmianą decyzji przemawia interes strony bądź interes społeczny. Nawet ewentualna ocena, że interes po stronie skarżącej istnieje, to interes ten w myśl art. 155 k.p.a. musi być bowiem "słuszny" (kwalifikowany), a za taki nie można uznać interesu, który jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa. Uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy bowiem rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony. Nie mieści się jednak w pojęciu interesu strony orzekanie w sposób sprzeczny z przepisami prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1746/04, Palestra 2006/1-2/241).

W niniejszej sprawie zatem organy obydwu instancji prawidłowo uznały, że art. 155 k.p.a. nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji orzekającej o wypłacie skarżącemu odprawy mieszkaniowej

Należy także zauważyć, że celem każdego postępowania administracyjnego jest wydanie prawidłowego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Jeżeli rozstrzygnięcie nie jest prawidłowe, nie jest zgodne z prawem, możliwe jest jego wzruszenie. Gdy decyzja dotknięta jest ciężkimi wadami, można stwierdzić jej nieważność, a gdy określone wady dotyczą postępowania, można zweryfikować decyzję ostateczną w postępowaniu wznowieniowym. Natomiast nie można ewentualnych, zarzucanych przez stronę wadliwości decyzji ostatecznej, mającej charakter decyzji związanej, usuwać w trybie uchylenia lub zmiany decyzji na podstawie art. 154 lub art. 155 k.p.a.

Z powyższych względów, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień w świetle prawa materialnego

i procesowego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.