Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2018/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art,7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 5, art. 18 ust.1, art. 92 ust.1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w B. S.A. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 22 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 335/11 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w B. S.A. z siedzibą w B. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 22 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 335/11 oddalił skargę P. K. S. w B.- Z. S.A. z siedzibą w B. – Z. na decyzję Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z 23 marca 2011 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną za wykonywanie regularnego zarobkowego przewozu osób bez wymaganego zezwolenia.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu 10 grudnia 2010r. o godz. 12.45 w B.-Z. na ul. K. funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej autobus marki Jelcz, który stanowił własność PKS. W czasie kontroli ustalono, że kierujący pojazdem K. G, wykonując regularny zarobkowy przewóz osób na trasie: B. Z.- B. przez Z, podjechał na przystanek przy ul. K. w B.-Z. i wysadził na nim pasażerów. Wspomniany przystanek nie był wyszczególniony w okazanym rozkładzie jazdy. Kierowca przedstawił wypis z zezwolenia nr 4/09 na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym wydanego przez Burmistrza Miasta i Gminy w B.-Z. z 12 października 2009 r. obejmującego tę trasę.

W toku postępowania organ pierwszej instancji uzyskał od Burmistrza Miasta i Gminy w B.-Z. informację z której wynikało, że zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na linii B.-Z. – B. przez Z. utraciło ważność z dniem 1 listopada 2010r., a po tym terminie Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w B. – Z. S.A. z siedzibą w B. – Z. nie wystąpiło z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia.

Mając powyższe na uwadze Komendant Powiatowy Policji w B. – Z. decyzją z 11 stycznia 2011 r., wydaną na podstawie art.93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. nr 125, poz. 874 ze zm.). nałożył na przewoźnika karę pieniężną w kwocie 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia.

Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w B. – Z. S.A. wniosło odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji.

Świętokrzyski Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z 23 marca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu pierwszej instancji. Wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym bez wymaganego zezwolenia stanowiło naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym i w konsekwencji uzasadniało nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej. Ponadto organ podkreślił, że zgoda na korzystanie z przystanku przy ul. J. K. była wydana w dniu 13 sierpnia 2010r. a nie jak twierdził skarżący w dniu 10 stycznia 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w B. – Z. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z protokołu kontroli sporządzonego przez funkcjonariuszy Policji bezspornie wynika, że w dniu 10 grudnia 2010 r. kierujący autobusem marki Jelcz, stanowiącym własność PKS K. G., wykonywał regularny przewóz osób na trasie: B.-Z. – B. przez Z.. Nie ulega także wątpliwości, że udzielone spółce zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach tej linii wygasło z dniem 1 listopada 2010 r. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w pisemnej informacji uzyskanej od Burmistrza Miasta i Gminy B. –Z. z dnia 20 grudnia 2010 r., w której stwierdzono, że przewoźnik nie złożył wcześniej wniosku o zmianę zezwolenia lub wydanie nowego zezwolenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji, samo złożenie wniosku o uzgodnienie zasad korzystania z przystanku przy ul. J. K. w B.-Z. nie upoważnia przedsiębiorcy do wykonywania przewozów, gdyż nie jest to równoznaczne z posiadaniem zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym.

Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w B. – Z. S.A. z siedzibą w B. – Z. zaskarżyło powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270, dalej: p.p.s.a.) strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ustawy p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że organy administracyjne w toku postępowania naruszyły art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nieliczący się z interesem społecznym i słusznym interesem skarżącej, w szczególności nie uwzględniający okoliczności, że skarżąca dołożyła wszelkich starań, aby uzyskać uzgodnienie warunków korzystania z przystanku, na którym zatrzymała się w dniu kontroli, zaś nieuzyskanie zezwolenia było następstwem nieuprawnionej odmowy uzgodnienia zasad korzystania z przystanku przez Gminę B.-Z.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

W rozpoznawanej sprawie podniesiony został jedynie zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Argumentacja strony skarżącej koncentruje się na wykazaniu, że Sąd pierwszej instancji niesłusznie pominął okoliczności dotyczące przyczyn nie uzyskania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną jest chybione z następujących przyczyn:

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W przypadku wykonywania przewozów regularnych konieczne jest ponadto uzyskanie zezwolenia (art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Podmiot, który wykonuje tego rodzaju przewozy nie legitymując się odpowiednim zezwoleniem narusza warunki wynikające z ustawy. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym – kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. W przypadku wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia nakładana jest kara pieniężna w wysokości 6000 zł (l.p. 2.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym). Powyższe regulacje są jednoznaczne i nie powinno budzić wątpliwości, że w przypadku wykonywania przewozów regularnych, tylko podmiot legitymujący się odpowiednią licencją oraz zezwoleniem działa legalnie.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie kwestionowała, że w dniu kontroli nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób. Podkreślenia wymaga, że dla oceny spełnienia przez przewoźnika warunków wykonywania transportu drogowego nie ma żadnego znaczenia z jakich przyczyn nie uzyskał wymaganego zezwolenia. Podnoszone przez Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w B. – Z. S.A. powody, które doprowadziły do naruszenia ustawowych warunków wykonywania transportu drogowego są nieistotne z punktu widzenia odpowiedzialności za delikt administracyjny. W związku z tym organy orzekające w sprawie nie miały obowiązku wyjaśnienia okoliczności związanych z uzgadnianiem warunków zezwolenia, o które ubiegała się skarżąca.

Wobec jednoznacznych unormowań ustawy o transporcie drogowym brak zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, niezależnie od przyczyn takiego stanu uniemożliwia zgodne z prawem wykonywanie tego rodzaju działalności. Dodać należy, co trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, że w przypadku utraty ważności zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, podjęcie starań o uzyskanie nowego zezwolenia nie może być traktowane jako wystarczające do nieprzerwanej realizacji wspomnianych przewozów.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.