Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1100/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 123
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska WSA Tomasz Stawecki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] S.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2. umarza postępowanie administracyjne, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] S.A. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] marca 2020 r., znak:

[...], po rozpatrzeniu odwołania Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] (dalej: "skarżący", ale też "inwestor"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] stycznia 2020 r., znak: [...], którą organ wniósł sprzeciw wobec wniesionego przez skarżącego zgłoszenia zamiaru budowy kanałów sanitarnych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. W dniu [...] listopada 2019 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa dla dzielnicy [...] wpłynęło złożone przez skarżącego zgłoszenie na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; dalej "pr.bud.") wyrażające zamiar budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2b i art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. b pr.bud. Szczegółowy przedmiot zgłoszenia określono jako "Budowa kanału sanitarnego w proj. ul. [...] oraz kanału sanitarnego od proj. przepompowni do kanału w ul. [...] na działkach nr ewid. [...] z obrębu [...] oraz [działce o] nr ewid. [...] z obrębu [...]" przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. Skarżący (inwestor) zamierzał rozpocząć prace po [...] grudnia 2019 r.

Prezydent [...] postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2019 r. nałożył na skarżącego obowiązek usunięcia nieprawidłowości w ww. zgłoszeniu. W szczególności organ wezwał skarżącego do złożenia dokumentów potwierdzających posiadane prawo do nieruchomości. W odpowiedzi skarżący stwierdził jedynie, że zgodnie z art. 30 ust. 2 pr.bud., dołączył do zgłoszenia wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

3. Po zbadaniu powyższego zgłoszenia, Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent [...] ") decyzją nr [...] z [...] tycznia 2020 r. wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia przedłożonego przez skarżącego.

Organ pierwszej instancji wydał wskazane rozstrzygnięcie na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 pr.bud. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: "k.p.a.").

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że skarżący w przedłożonym do zgłoszenia oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr ewid. [...] z obrębu [...] oświadczył, że przysługuje mu stosunek zobowiązaniowy wynikający z umowy użyczenia zawartej [...] lutego 2018 r. pomiędzy [...] S.A. a skarżącym. Tymczasem, z zebranych w toku prowadzonego postępowania materiałów wynika, że działka nr ewid. [...] jest przedmiotem sporów sądowych zarówno cywilnych, jak i administracyjnych pomiędzy [...] S.A. a Miastem [...]. [...] S.A. kwestionuje przysługujące mu prawo do nieruchomości, wnioskując o wykreślenie go z działu II księgi wieczystej. Mamy więc do czynienia z nietypową sytuacją, czyli ze sporem negatywnym, gdzie to podmiot składający wniosek uważa, że określone prawo mu nie przysługuje.

W ocenie Prezydenta [...] niezrozumiałe jest więc, że spółka [...] S.A. przekazała skarżącemu prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy zaprzecza, że prawo użytkowania wieczystego jej przysługuje. Zdaniem organu powstaje wątpliwość, czy ważne jest złożone przez skarżącego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wywodzące się od podmiotu, który sam kwestionuje posiadane przez siebie prawo do nieruchomości.

4. Pismem z [...] stycznia 2020 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z [...] stycznia 2020 r., w którym wniósł o uchylenie decyzji w całości.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 3 pkt 11, art. 30 ust. 6 pkt 2 pr.bud. oraz art. 81a § 1 k.p.a., a także art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.

Skarżący wyjaśnił, że złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wywodząc je z umowy użyczenia zawartej ze spółką [...] S.A. Umowa użyczenia jest zaś stosunkiem zobowiązaniowym, o którym mowa w art. 3 pkt 11 pr.bud. Zgodnie zaś ze stanowiskiem sądów administracyjnych inwestor składający takie oświadczenie posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Takie domniemanie można było obalić tylko według określonych prawideł wskazanych w orzecznictwie sadów (przytaczanych zresztą przez organ pierwszej instancji). Tymczasem, Prezydent [...] podważył powyższe domniemanie, choć nie miał ku temu podstaw faktycznych ani prawnych.

5. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] marca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z [...] stycznia 2020 r. Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący powinien wypełnić obowiązek w postaci przedłożenia do organu pierwszej instancji dokumentów potwierdzających jego prawo do dysponowania nieruchomościami, czego nie uczynił.

W trakcie prowadzenia postępowania odwoławczego, Wojewoda [...] pismem z [...] lutego 2020 r. wezwał skarżącego do przedłożenia w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania dokumentów poświadczających prawo do dysponowania działkami nr ewid. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...].

Obowiązek ten nie został w pełni wypełniony. Skarżący, owszem przedłożył dokumenty poświadczające prawo do dysponowania nieruchomościami, ale jeden z nich potwierdzał prawo do dysponowania nieruchomością o numerze ewidencyjnym innym, niż ten, który został wymieniony w zgłoszeniu. Mowa o działce nr ewid. [...] . Skarżący zaznaczył jedynie w piśmie wyjaśniającym, przy numerze tej działki, że w dokumencie przez niego dostarczonym widnieje ona pod numerem ewidencyjnym [...] . Nie dostarczył przy tym żadnego dokumentu, z którego wynika, że numer działki został zmieniony.

Organ jednocześnie podkreślił, że wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia nie przesądza o niemożności zrealizowania inwestycji w późniejszym czasie. Ponowne złożenie zgłoszenia wraz z odpowiednią dokumentacją spowoduje kolejne merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z [...] maja 2020 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo, skarżący wniósł o przyznanie mu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8 § 1, 11, 15, 77 § 1, 81a § 1, 107 § 3 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wyjaśnił, że Wojewoda [...] nie zaprzeczył jednoznacznie prawu skarżącego do dysponowania terenem budowy na cele budowlane. Co jednak najważniejsze, organ ten w ogóle nie nawiązał do postępowania pierwszej instancji i istoty powstałego w nim "sporu" o prawo skarżącego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] w ogóle nie odniósł się do wskazanych przez organ pierwszej instancji przyczyn zgłoszenia sprzeciwu. W ogóle też nie odniósł się do zarzutów i argumentacji skarżącego zawartych w odwołaniu.

Organ odwoławczy zakwestionował natomiast prawo skarżącego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z powodu rozbieżności w oznaczeniu ewidencyjnym działek, pomiędzy zgłoszeniem skarżącego a dokumentami potwierdzającymi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W zgłoszeniu budowy została bowiem wskazana działka nr ewid. [...], zaś w dokumentach potwierdzających prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazana została działka nr ewid. [...]. Tym samym Wojewoda [...] przeniósł spór lub choćby wątpliwości na zupełnie inną płaszczyznę: oznaczenia ewidencyjnego działek. Skarżący podkreślił, że takie wątpliwości ewidencyjne nie były nigdy wcześniej podnoszone przez organy – ani w postępowaniu w pierwszej instancji, ani w wezwaniu Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r. O tego rodzaju wątpliwościach organu odwoławczego skarżący dowiedział się z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

7. Odpowiadając w dniu [...] czerwca 2020 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.

Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

9. Sąd postanowił uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzje Prezydenta [...], gdyż uznał, że w rozpatrywanej sprawie wniesienie sprzeciwu przez organ pierwszej instancji zostało dokonane z naruszeniem prawa, a konsekwentnie również utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy było niezgodne z prawem.

Podstawowa kwestia wymagająca wyjaśnienia w związku z wydanym wyrokiem to problem, czy w realiach rozpatrywanej sprawy organ architektoniczno-budowlany był upoważniony do zakwestionowania oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością, a ściśle częścią nieruchomości (działką o nr. ewid. [...]), na cele budowlane.

Stan faktyczny sprawy jest przedstawiany, a przede wszystkim interpretowany przez poszczególne strony w odmienny sposób. Analiza akt sprawy pozwala wszak na uznanie kluczowych zdarzeń za nie budzące wątpliwości. Otóż:

Punkt 1. - Działki

Wraz ze zgłoszeniem z dnia [...] listopada 2019 r. (data wpływu do organu – [...] listopada 2019 r.; k. 19 akt admin.) inwestor czyli skarżący w niniejszym postępowaniu administracyjnym złożył cztery egzemplarze formularza oświadczenia o prawie do dysponowania poszczególnymi działkami ewidencyjnymi gruntu na cele budowlane (karty 11-18 akt adm.). Oświadczenia obejmowały działki o numerach ewid.: [...] oraz [...] z obrębu [...], a także działkę nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. Oświadczenia obejmowały więc wszystkie działki wymienione w zgłoszeniu wniesionym do właściwego organu architektoniczno-budowlanego: Prezydenta [...].

Zastrzeżenia organu pierwszej instancji dotyczyły wyłącznie działki nr ewid. [...] (wcześniej: [...]). Wątpliwości co do tej konkretnej działki zgłosił m.in. organ odwoławczy. Należy przy tym wyjaśnić, że w niektórych dokumentach działka ta jest określana jako działka nr ewid. [...]. Ma to miejsce m.in. w: (a) w umowie użyczenia części nieruchomości zawartej w dniu [...] lutego 2018 r. przez użytkownika wieczystego – spółkę [...] S.A. z inwestorem (skarżącym) [patrz załącznik do pisma projektanta – [...] sp. j. z dnia [...] marca 2020 r.; folder nr 2 akt admin., strony nienumerowane], a także [b] na planie sytuacyjnym stanowiącym Załącznik nr 3.1-A do "Geotechnicznych warunków posadowienia", wykonano: listopad 2018 r., str. 76 projektu bud. Natomiast na innych dokumentach ww. działkę oznacza się już jako dz. nr ewid. [...]. Tak jest m.in. w: (a) oświadczeniu projektantów z [...] lipca 2019 r., str. str. 2 projektu bud.; (b) mapie dla celów projektowych z [...] marca 2018 r., str. 38 projektu bud.; (c) mapie dla celów projektowych z [...] lipca 2019 r., str. 49 projektu bud.; (d) informacji z rejestru gruntów z [...] listopada 2019 r. (k. 49 akt adm.), jak również w pismach wewnętrznych organu pierwszej instancji (k. 55 akt adm.).

Nie ma przy tym powodu, aby obawiać się pomyłki, co do tożsamości opisywanej działki, gdyż przedmiotowa nieruchomość ma charakterystyczny łukowaty kształt i jest położona w południowej części inwestycji.

W oświadczeniach o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor (skarżący) wyjaśnił, że działka nr ewid. [...] powstała w wyniku podziału działki nr ewid. [...] zgodnie z decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] grudnia 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (k. 11 oraz 15 akt admin.). Informacja ta jest potwierdzona w piśmie (mailu) starszego specjalisty w Wydziale Zarządzania Nieruchomościami Dzielnicy [...] z [...] września 2019 r. (k. 62i 63 akt admin.).

W przedstawionym stanie rzeczy zastrzeżenia zgłoszone przez organ drugiej instancji co do niepewnej tożsamości działki o numerach [...] należy uznać za bezprzedmiotowe. Oczywiście jest to tożsamość z punktu widzenia przedmiotowego projektu budowy kanału sanitarnego, gdyż oryginalna działka [...] przed podziałem miała powierzchnię 1,2337 ha, a po podziale i odłączeniu działki nr ewid. [...] (0,3110 ha) pozostała właśnie działka nr ewid. [...] o powierzchni 0,9227 ha.

Punkt 2. – Spory sądowe

Zastrzeżenia organu pierwszej instancji wzbudził fakt, że w odniesieniu do działki nr ewid. [...] toczą się spory przed sądami powszechnymi oraz sądami administracyjnymi między Miastem [...] (Prezydentem [...]) a [...] S.A. Należy podkreślić, że skarżący nie jest stroną tych sporów i mógł o nich nie wiedzieć.

Natura tych sporów jest zróżnicowana: opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, uzgodnienie treści księgi wieczystej KW Nr [...] z rzeczywistym stanem prawnym, a także wygaśnięcie użytkowania wieczystego. Według organu pierwszej instancji spółka [...] S.A. zrzekła się bowiem prawa do użytkowania wieczystego, a także cofnęła swoją zgodę na dysponowanie przez skarżącego działką nr ewid. [...] na cele budowlane. W aktach sprawy nie ma informacji o zakończeniu tych sporów. Nie ma też dokumentów potwierdzających cofnięcie zgody [...] S.A.

Informacje o ww. sporach pochodzą z września i grudnia 2019 r., czyli z okresu bezpośrednio poprzedzającego wniesienie przez organ pierwszej instancji sprzeciwu wobec zgłoszenia skarżącego.

Punkt 3. – Oświadczenia skarżącego i ich podstawa

Dla oceny zgodności z prawem kontrolowanych decyzji, a zwłaszcza decyzji organu pierwszej instancji – Prezydenta [...]. Podstawowym argumentem dla wniesienia sprzeciwu – dodajmy: argumentem przedstawionym w uzasadnieniu decyzji - były wątpliwości związane z faktem, że działka o nr ewid. [...] była przedmiotem sporów sądowych z użytkownikiem wieczystym – spółką [...] S.A.

W opinii Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę argumenty podniesione przez Prezydenta [...] nie mogły być wystarczającymi przesłankami wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia przez skarżącego zamiaru wykonania robót budowlanych. Na tę ocenę złożyło się kilka okoliczności. Przede wszystkim należy podkreślić, że dokonując zgłoszenia zamiaru budowy w trybie art. 30 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 pr.bud. inwestor (skarżący) złożył również odpowiednie formularze oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością (poszczególnymi działkami) na cele budowlane. W rozpatrywanej sprawie działki nr ewid. [...] oświadczenie zostało na podstawie umowy użyczenia zawartej przez skarżącego ze spółką [...] S.A. w formie aktu notarialnego w dniu [...] lutego 2018 r.

Nie ma przy tym wątpliwości, że umowa użyczenia jest jednym ze stosunków prawnych pozwalających na nabycie omawianego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Art. 3 pkt 11 pr.bud. przewiduje, że przez prawo to należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Umowa użyczenia z dnia [...] lutego 2018 r. należy do ostatniej z kategorii tytułów wymienionych w definicji legalnej prawa do dysponowania.

Z akt sprawy nie wynika też żadna okoliczność, która mogłaby powodować wygaśnięcie wskazanej umowy: obie strony umowy zachowują pełną zdolność do czynności prawnych, nie wszczęto wobec nich postępowania upadłościowego, likwidacyjnego itp., ani też żadna ze stron nie wypowiedziała tej umowy w odpowiedniej formie i zgodnie z jej postanowieniami. Co więcej umowa została zawarta na czas określony pięciu lat licząc od dnia jej zawarcia (§ 3 umowy). W świetle art. 715 i art. 716 Kodeksu cywilnego wypowiedzenie lub rozwiązanie takiej umowy, bądź po prostu żądanie zwrotu rzeczy będącej przedmiotem użyczenia nie są niemożliwe, ale w sprawie nie wystąpił żaden z warunków zakończenia przedmiotowej umowy użyczenia.

Podstawowy warunek ważności i prawnej skuteczności złożonego przez skarżącego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością został spełniony.

Ponadto, co szczególnie istotne w rozpatrywanej sprawie, podstawą kwestionowania przedmiotowego oświadczenia dotyczącego działki nr ewid. [...] nie mogą być toczące się spory między użytkownikiem wieczystym (użyczającym) a Prezydentem [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych i nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że oświadczenia złożone zgodnie z art. 30 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 pr.bud. korzystają z domniemania prawdziwości, jeśli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracji z urzędu (patrz: A. Ostrowska, Komentarz do art. 32, w: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Wydanie 1., Warszawa 2012, s. 297-298, Nb. 12). Wskazane domniemanie jest co do zasady wzruszalne (obalalne), ale podważenie go wymaga przeciwdowodu, a nie jedynie stanu niemających jasnej podstawy prawnej wątpliwości co do prawidłowości złożonego oświadczenia. Z tego względu, spory sądowe, które Prezydent [...] prowadził z użytkownikiem wieczystym wpisanym do rejestru gruntów, tak długo jak nie zostały prawomocnie zakończone, nie mogą służyć podważeniu domniemania.

Nie bez znaczenia jest również systemowy kontekst rozważanego problemu. Gdyby bowiem podzielić stanowisko formułowane przez organ pierwszej instancji przyjmowalibyśmy, że organ architektoniczno-budowlany ma w pełni dyskrecjonalna władzę tj. działa na podstawie całkowicie swobodnego uznania w zakresie oceny złożonego oświadczenia o prawie do dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Byłoby to sprzeczne z zasadą legalności działania organu administracji (art. 6 k.p.a.), jak i zasadą prowadzenia postepowania w sposób budzący zaufanie obywatela do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Z tych względów, a także z powodów wymienionych wcześniej należało przyjąć wniosek, że stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie wady oświadczenia odnoszącego się do działki nr ewid. [...], nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd nie podzielił również opinii Prezydenta [...], że rozstrzygnięcie organu może być uzasadnione sugestią o cofnięciu przez użyczającego, tj. spółkę [...] S.A. zgody na realizację inwestycji przez skarżącego. Takie oświadczenie o cofnięciu zgody co do działki nr ewid. [...] nie ma w aktach, a zatem trudno ocenić taki fakt prawny oraz jego skutki. Poza tym inwestycja przygotowywana przez skarżącego będzie prowadziła do powstania obiektu liniowego w rozumieniu art. 3 pkt 3a pr.bud. Nawet zrzeczenie się przez użytkownika wieczystego jego prawa rzeczowego nie musiałoby automatycznie prowadzić do bezskuteczności wcześniejszej umowy użyczenia zawartej przez tego użytkownika wieczystego z inwestorem.

Dla porządku dodajmy, że w niniejszej sprawie nikt nie kwestionuje prawa organu architektoniczno-budowlanego pierwszej instancji do badania prawdziwości i zgodności z prawem oświadczenia złożonego do organu przez inwestora w dniu [...] listopada 2019 r. Kwestia ta był kilka lat temu przedmiotem rozbieżnych interpretacji, ale orzecznictwo sądowe przesądziło o dopuszczalności takiego działania organu. Upoważnienie organu do badania wskazanej kwestii dotyczy zarówno postępowania zwykłego o udzielenie pozwolenia na budowę, jak i postępowania nadzorczego (art. 50-51 pr.bud.) (patrz np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 517/17, LEX nr 2426230 oraz powoływane tam orzecznictwo włącznie z uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/10). W przekonaniu Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę w pełni uprawnione jest twierdzenie, że złożenie oświadczenia o prawie do nieruchomości na podstawie ważnej umowy, zwłaszcza zawartej w szczególnej formie, stanowi barierę dla organu architektoniczno-budowlanego do wystąpienia ze sprzeciwem wobec zgłoszenia. Zdaniem Sądu wniosek taki wyprowadzony jest po części na podstawie rozumowania per analogiam z przepisów o pozwoleniu na budowę, a po części ze względu na charakter instytucji zgłoszenia zamiaru budowy (art. 30 ust. 1 i 2 oraz ust. 6 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 pr.bud.).

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w punkcie I sentencji.

10. W punkcie II wydanego wyroku Sąd umorzył też postępowanie administracyjne w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie budowy kanałów sanitarnych w Dzielnicy [...] w [...].

Sprzeciw wnoszony przez organ architektoniczno-budowlany w trybie art. 30 ust. 6 pr.bud. stanowi instytucję o charakterze wyjątkowym zarówno w stosunku do wyjątkowej instytucji zgłoszenia (art. 30 ust. 1 – 5 pr.bud.), ale też przepisów postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 28 i nast. pr.bud.). Brak sprzeciwu albo uchylenie decyzji o sprzeciwie oznacza zatem skuteczność dokonania zgłoszenia zamiaru budowy w trybie art. 30 ust. 1 pr.bud. Dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zgłoszenia staje się więc bezprzedmiotowe i zarazem niedopuszczalne.

11. O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).