Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 64/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.220 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr ewid. [...] Prezydent Miasta K. ustalił skarżącej G. M. zobowiązanie na 2012 r. w wysokości 446 zł w podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] [...]. Z kolei decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uchyliło tę decyzję Prezydenta Miasta i orzekło, że wysokość wspomnianego zobowiązania podatkowego wynosi 445 zł.

W piśmie z dnia 27 grudnia 2017 r. G. M. sformułowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję organu odwoławczego.

W dniu 26 stycznia 2018 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.

Wezwanie to skierowano do skarżącej na adres podany w skardze.

W dniu 6 lutego 2018 r. wobec niezastania adresata przesyłka ta została złożona w placówce pocztowej, natomiast w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru.

W dniu 14 lutego 2018 r. pozostawiono zawiadomienie powtórne.

W dniu 22 lutego 2018 r. przesyłkę zwrócono nadawcy z adnotacją, że nie została podjęta w terminie.

Skarżąca jak dotąd nie wykonała wskazanego wezwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu wobec bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia jej braku formalnego.

Dostrzec bowiem należy, że w myśl art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie natomiast do art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy. Zależy on od wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a.

Jak wynika z powyższego skarga na decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego, a więc należności pieniężnej, powinna zawierać wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W przeciwnym wypadku dotknięta jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.

Zdarzeniem inicjującym bieg siedmiodniowego terminu do wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego jest doręczenie tego wezwania adresatowi. W niniejszej sprawie należało je uznać za dokonane w dniu 20 lutego 2018 r., mimo iż skarżąca faktycznie tej przesyłki nie otrzymała. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).

W rozpatrywanym przypadku przesyłka zawierająca wezwanie skarżącej do podania w terminie siedmiu dni wartości przedmiotu zaskarżenia była dwukrotnie awizowana (wpierw – w dniu 6 lutego 2018 r.; powtórnie – w dniu 14 lutego 2018 r.), po czym w dniu 22 lutego 2018 r. została zwrócona jako niepodjęta w terminie. W świetle art. 73 § 4 p.p.s.a. skutek doręczenia tej przesyłki nastąpił więc w dniu 20 lutego 2018 r. Oznacza to, że brak formalny skargi skarżąca powinna była uzupełnić najpóźniej we wtorek 27 lutego 2018 r. Jako że tego nie uczyniła, skargę przez nią wniesioną należało odrzucić.

Z powyższych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Stąd jedynie dla porządku przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.