Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 796/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2010 r. Prezydent Miasta W. ("Prezydent Miasta"), ustalił Podatnikom – E. G. i G. G. (uczestnicy postępowania) wysokość podatku od nieruchomości na 2010 r. w kwocie 367 zł, za przedmiot opodatkowania uznając budynki mieszkalne, budynek pozostały (garaż) oraz grunty pozostałe, położone w W. przy ul. O. [...].

Wyjaśnił, że wysokość podatku ustalono w oparciu o posiadane przez organ podatkowy dokumenty, "np. akt notarialny, informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz danych z ewidencji budynków i gruntów".

Od decyzji tej Podatnicy złożyli odwołanie, w którym wnieśli o jej uchylenie w całości lub zmianę i ustalenie zobowiązania podatkowego z uwzględnieniem powierzchni oznaczonej jako budynek pozostały (garaż) jako budynki mieszkalne, tj. wg stawki 0,65 zł/m2. Zarzucili naruszenie prawa materialnego – przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) – dalej: "u.p.o.l.", tj. art. 4 ust. 2; art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a) przez błędną interpretację i niezastosowanie do udziału w nieruchomości stanowiącej podziemny garaż wielostanowiskowy; art. 5 ust. 1 pkt 1 lit e) przez jego błędną interpretację i zastosowanie do udziału w ww. nieruchomości. Podatnicy zarzucili również naruszenie prawa proceduralnego – przepisów Ordynacji podatkowej, tj.: art. 14a przez niezastosowanie się do interpretacji Ministra Finansów z 24 lutego 2009 r. w sprawie zmniejszenia stawki podatku od garażu będącego oddzielnym budynkiem w celu jej ujednolicenia ze stawką podatku od garażu będącego częścią budynku mieszkalnego, wydanej w odpowiedzi na interpelację poselską nr 7649; art. 121 § 1 przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w sytuacji, gdy bez zmiany prawa organ zajął stanowisko odmienne niż w decyzjach wydawanych w tej sprawie w latach ubiegłych; art. 122 i art. 187 przez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności przez pominięcie analizy dokumentacji architektoniczno-budowlanej i innej, a także braku wizji lokalnej, potwierdzających, że lokal garażowy ma mniej niż 2,20 m wysokości i błędnym przyjęciu, że jest to lokal wyższy, a w konsekwencji niezastosowaniu art. 4 ust. 2 u.p.o.l.; art. 194 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) przez przyjęcie, że w postępowaniu podatkowym organ podatkowy nie jest związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków oraz przyjęcie swobodnej i sprzecznej z prawem oceny, że lokal garażowy należy zakwalifikować budynki pozostałe.

Na poparcie swojego stanowiska podatnicy wskazali orzecznictwo sądowe.

Podnieśli również, że wysokość wjazdu do garażu i samego garażu wynosi ok. 2,0 m. W niektórych miejscach, ze względu na prowadzone instalacje, wysokość ta jest nieco mniejsza, a niektórych zaś nieco większa. Niemniej organ podatkowy nie podjął żadnych działań w celu ustalenia wysokości lokalu, zakładając tym samym, że podatek należny jest od całej jego powierzchni, a nie od jej połowy, jak to wynika z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ("SKO") decyzją z [...] lipca 2010 r., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i ustaliło wysokość podatku od nieruchomości na 2010 r. w kwocie 132 zł.

Powołało się na przepisy u.p.o.l., a mianowicie art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 (podatnicy), ust. 5 (obowiązek podatkowy w przypadku współwłasności), art. 2 ust 1 (przedmiot opodatkowania) i art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 (podstawa opodatkowania gruntów oraz budynków i ich części); art. 1a ust. 1 pkt 5 (powierzchnia użytkowa) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.) a) i e) (stawki podatku dla budynków i części budynków mieszkalnych oraz pozostałych) Zdaniem SKO, zgodnie z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego decydujące znaczenie dla wymiaru podatków lokalnych mają dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych SKO wywiodło, że znajdujące się w budynku mieszkalnym garaże i lokale użytkowe, które nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. Ponieważ u.p.o.l. nie definiuje pojęcia "budynek mieszkalny", ustalenie dla celów podatkowych, czy określony budynek jest budynkiem mieszkalnym powinno nastąpić w postępowaniu podatkowym w oparciu o wszelkie prawnie dopuszczalne dowody. W świetle definicji "budynku" zawartej w art. 1a pkt 1 u.p.o.l., budynkiem jest obiekt budowlany posiadający cechy wymienione w tym przepisie. Natomiast o tym, czy jest to budynek mieszkalny, czy też budynek inny, niemieszkalny, decydują inne jego cechy i sposób wykorzystania. W związku z tym brak jest podstaw normatywnych do uznania, że znajdowanie się w budynku mieszkalnym pomieszczeń, które nie są przeznaczone do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, może wpływać na zakwalifikowanie takiego budynku jako "częściowo mieszkalnego". Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2) u.p.o.l., w uchwale gminy pod względem granic stawek podatkowych można rozróżnić budynki lub ich części, mieszkalne, przy czym słowo "mieszkalne" dotyczy rodzaju budynku, co do jego podstawowej funkcji użytkowej, a nie funkcji poszczególnych lokali, ponieważ przedmiotem opodatkowania jest budynek lub jego część (art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Temu zapisowi odpowiada wyszczególnienie przyjęte w art. 5 ust. 1 pkt 2) tej ustawy Ustawodawca nie oddzielił więc przedmiotowo budynku od jego części. Oznacza to, że nie ma dwóch odrębnych przedmiotów opodatkowania, tj. budynku i części budynku. Jednemu przedmiotowi opodatkowania można przypisać jedną cechę: mieszkalny albo niemieszkalny.

W ślad za orzecznictwem SKO podniosło również, że w pierwszej dekadzie XXI wieku posiadanie miejsca do parkowania samochodu osobowego jest związane integralnie z budownictwem mieszkaniowym tak jak posiadanie piwnicy, czy też dostęp do suszarni, i powinno być kojarzone z obiektami budownictwa mieszkaniowego lub ich częściami.

SKO, także powołując się na orzecznictwo stwierdziło, że jeżeli istnieje możliwość ustalenia właściciela każdego z miejsc postojowych oraz powierzchni garażu przynależącej do konkretnego właściciela, nie ma żadnych przeszkód, aby na zasadach ogólnych ustalić podatek od konkretnego miejsca postojowego i skierować decyzję wymiarową do właściciela konkretnego miejsca. W przypadku tym występuje współwłasność w częściach ułamkowych, która każdemu ze współwłaścicieli daje możliwość dysponowania udziałem.

Organ odwoławczy ustalił zatem wysokość podatku od nieruchomości stosując do opodatkowania miejsca garażowego stawkę jak dla budynków mieszkalnych.

Skargę na powyższą decyzję złożył Prokurator Rejonowy Prokuratury Rejonowej W. ("Prokurator"). Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie: art. 5 ust. 2 pkt a) i e) u.p.o.l. oraz § 1 pkt 2 ppkt a) i e) uchwały Rady Miasta W. z 26 listopada 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2010 r. przez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem przy opodatkowaniu stanowiącego odrębny lokal garażu podziemnego wielostanowiskowego stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków mieszkalnych i tym samym uznaniem, iż garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym zalicza się do całości pomieszczeń znajdujących się w bryle budynku stanowiącym przedmiot opodatkowania jak budynki mieszkalne, podczas gdy sam fakt położenia garażu nie przesądza o jego przynależności i przeznaczeniu, a w konsekwencji o zastosowaniu do niego stawki podatkowej uchwalonej przez Radę Miasta W. dla budynków mieszkalnych.

Zdaniem Prokuratora, który zaznaczył że u.p.o.l. nie definiuje pojęć "budynek mieszkalny" i "pozostałe", uprawniony jest wniosek, iż o tym, czy dana nieruchomość jest budynkiem mieszkalnym decyduje to, czy jej funkcja sprowadza się do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, czy też do innych celów. Zgodnie z definicją słownikową "mieszkać" to "zajmować jakieś pomieszczenie i traktować je jako miejsce swojego pobytu". Natomiast "mieszkanie" to "pomieszczenie, w którym się mieszka", a "mieszkalny" to "służący lub nadający się do mieszkania". Przez "realizację celów mieszkaniowych" należałoby zatem rozumieć zapewnienie możliwości zamieszkania, dłuższego przebywania w pomieszczeniu przystosowanym do takiego pobytu.

Uznanie przez SKO, że garaż znajdujący się w obrębie bryły budynku mieszkalnego spełnia takie cele, było wykładnią rozszerzającą, zbyt daleko idącą i nie znajdującą potwierdzenia w faktycznym wykorzystaniu tej kondygnacji budynku tym bardziej, iż w przedmiotowym garażu wydzielono miejsca postojowe sprzedawane zainteresowanym (niekoniecznie lokatorom budynku) na mocy odrębnych umów sprzedaży udziałów w nieruchomości wspólnej, jaką jest tylko kondygnacja garażowa, a nie cały budynek. Ponieważ w rozumieniu prawa cywilnego kondygnacja ta stanowi prawnie odrębny lokal i zarówno całość nieruchomości, jak i udziały w jej własności mogą stanowić oddzielny przedmiot obrotu prawnego, może dojść do sytuacji, gdy podmiot, któremu przysługiwać będzie prawo do garażu, nie będzie tożsamy z podmiotem uprawnionym do lokalu mieszkalnego w obrębie tego samego budynku. Przyjmowanie jednolitej korzystniejszej stawki podatku od nieruchomości stanowiłoby więc nieuzasadnione uprzywilejowanie osób faktycznie wykorzystujących miejsce postojowe w celach odmiennych niż mieszkaniowe.

W opinii Prokuratora, sam fakt położenia garażu nie przesądza o jego przynależności i przeznaczeniu. Niezależnie bowiem od tego, iż garaż ten stanowi część budynku mieszkalnego, pod względem prawa rzeczowego stanowi odrębną nieruchomość i nie jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe. W konsekwencji, nie podlega opodatkowaniu stawkami dla budynków mieszkalnych.

W odpowiedzi na skargę SKO stwierdziło, iż ze względu na istniejące w orzecznictwie sądowym rozbieżności w kwestii opodatkowania garaży znajdujących się w obrębie budynku mieszkalnego, rozstrzygnięcie sprawy pozostawia do uznania Sądu.

Uczestnicy postępowania, w imieniu których działał pełnomocnik radca prawny, złożyli odpowiedź na skargę. Dosłownie powtórzyli w niej zarzuty odwołania oraz ich uzasadnienie. Dodatkowo powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2011 r. sygn. akt II FSK 733/10.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych niż w niej wskazane. Działanie takie umożliwia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Charakter stwierdzonego naruszenia prawa uniemożliwił przy tym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego postawionych zaskarżonej decyzji przez Prokuratora.

I. Kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r., którą to decyzją SKO – uwzględniając odwołanie złożone przez Podatników – uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i ustaliło podatek w niższej kwocie.

Spór stron dotyczył stawki podatku od nieruchomości, jaką należało zastosować do opodatkowania przysługującego Podatnikom miejsca postojowego (garażowego) znajdującego się w wyodrębnionej jako samodzielny lokal części (kondygnacji) budynku mieszkalnego.

Zdaniem Podatników i SKO właściwą była stawka podatkowa dotycząca budynków mieszkalnych.

Prokurator natomiast, tak jak organ pierwszej instancji, uważał że należało zastosować stawkę przewidzianą do opodatkowania budynków pozostałych.

II. Zdaniem Sądu zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie był kompletny, a w rezultacie nie był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Rozważania co do stawki, jaką należy zastosować, uzasadnione są dopiero wtedy, gdy poczyniono prawidłowe ustalenia w zakresie przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania, do jakiej stawkę tę należy zastosować.

W rozpoznanej sprawie ustaleń takich zabrakło.

Jakkolwiek organ pierwszej instancji w swojej decyzji stwierdził, iż wysokość podatku ustalono w oparciu o posiadane przezeń dokumenty: akt notarialny, informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz dane z ewidencji budynków i gruntów, dokumentów tych w aktach sprawy nie było. Sąd zauważa przy tym, że wyliczeniu powyższemu Prezydent Miasta nadał charakter przykładowy, posługując się skrótem "np.". Gdyby więc nawet przyjąć, że organ ten dysponował wymienionymi dokumentami, to i tak nie wiadomo, czy wszystkimi, czy tylko niektórymi z nich i jakimi.

Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że Sąd orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności, opierając się przy tym na aktach sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Przez akta sprawy należy rozumieć te dokumenty i w takiej postaci, jaką dysponowały organy administracyjne.

Sąd wezwał SKO do przedłożenia najpóźniej na rozprawie oryginałów dokumentów postępowania odwoławczego, w tym zaskarżonej decyzji.

W nadesłanych Sądowi aktach sprawy znajdują się jedynie niepotwierdzone za zgodność z oryginałami:

– kserokopia pierwszych piętnastu (i fragmentu siedemnastej) stron aktu notarialnego z 20 lipca 2007 r. Repetytorium A nr [...], zawierającego umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i jego sprzedaży, przedwstępną umowę sprzedaży udziału we współwłasności lokalu niemieszkalnego oraz warunkowe umowy sprzedaży.

– kserokopia stron 1, 8, 36, 47-48, 112 i 134 aktu notarialnego z 26 października 2007 r. Repetytorium A nr [...], zawierającego umowę sprzedaży oraz umowę określenia sposobu korzystania.

Jedną ze stron tychże umów byli Podatnicy.

W aktach sprawy znajduje się również spis akt przekazanych SKO wraz odwołaniem przez organ pierwszej instancji. W spisie tym nie wskazano ani informacji złożonej przez podatników, ani też wyciągów z ewidencji gruntu i budynków. Oznacza to, iż SKO orzekało w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości nie dysponując dokumentami, które – jak uznało – miały zasadnicze znaczenie dla ustalenia wysokości podatku. Dokumentami tymi najwyraźniej nie dysponował również Prezydent Miasta, jako że nie wymienił ich wśród dokumentów składających się na akta sprawy przekazane organowi odwoławczemu, a następnie Sądowi.

Zgodnie z powołanym przez SKO art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę między innymi wymiaru podatków.

Organ odwoławczy prawidłowo określił zatem znaczenie tejże ewidencji dla ustalenia wysokości podatku od nieruchomości. W ewidencji gruntów i budynków, jak stanowi art. 20 ust. 1 ww. ustawy, zamieszczane są bowiem informacje dotyczące gruntów (ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty), budynków (ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych) oraz lokali (ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej).

Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków uregulowane zostały rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) – dalej: "rozporządzenie z 29 marca 2001 r.". Zgodnie zaś z § 70 ust. 1 pkt 4 i 5 tego rozporządzenia danymi ewidencyjnymi dotyczącymi lokalu są odpowiednio liczba izb wchodzących w skład lokalu oraz liczba i rodzaj pomieszczeń przynależnych do lokalu, a także wyrażone w metrach kwadratowych pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pole powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokalu.

Mimo to SKO nie zadbało, aby dokonując kontroli instancyjnej decyzji organu pierwszej instancji, mieć możliwość weryfikacji ustaleń tego organu co do przedmiotu i podstawy opodatkowania w oparciu o dokumenty urzędowe, które danych w tym zakresie powinny dostarczyć. W aktach sprawy brak jest bowiem wypisu z ewidencji gruntów i budynków, dotyczącego nieruchomości, z tytułu której Podatnikom naliczono podatek.

Sąd zauważa przy tym, że w akcie notarialnym 26 października 2007 r. podano ułamkowy udział w nieruchomości, nie zaś powierzchnię miejsca postojowego nabytego przez Skarżących. Ustalenie powierzchni gruntu i budynku w oparciu o dane z aktu notarialnego wymagało zatem dokonania stosownych przeliczeń. Brak wypisów z ewidencji gruntów i budynków nie pozwala na weryfikację prawidłowości tych przeliczeń.

Akty notarialne w postaci, w jakiej załączono je do akt sprawy, tj. w postaci niepoświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii wybranych tylko stron, zawierających niepełną treść postanowień umownych i poczynionych przez notariusza ustaleń co do przedmiotu umów, były nieprzydatne dla celu wymiaru podatku.

Dopiero ustalenie, że dany lokal nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, uprawniałoby organ podatkowy do samodzielnego ustalenia dla celów podatkowych charakteru (klasyfikacji) lokalu oraz jego powierzchni. Wówczas należałoby jednak uwzględnić również dokumentację budowlaną, np. pozwolenie na budowę oraz pozwolenie na użytkowanie.

Stwierdzić zatem należy, że stan faktyczny sprawy w zakresie przedmiotu opodatkowania nie został ustalony.

III. W odwołaniu Podatnicy podnieśli, że wadliwie ustalono powierzchnię opodatkowania lokalu niemieszkalnego – garażu, jako że nie uwzględniono wysokości kondygnacji, na której się on znajduje. Jak wyjaśnili, wysokość wjazdu do garażu i samego garażu wynosi ok. 2 m. W niektórych miejscach wysokość ta jest mniejsza z uwagi na instalacje, w innych zaś jest nieco większa.

Jakkolwiek podatnicy zarzucili, iż organ pierwszej instancji nie podjął żadnych działań w celu ustalenia wysokości lokalu i przyjął do opodatkowania całą jego powierzchnię, SKO w żadnej sposób nie oceniło zasadności tego zarzutu i nie odniosło się do niego.

Tymczasem należało to uczynić, ponieważ zarzut powyższy wiązał się z określeniem podstawy opodatkowania – powierzchni użytkowej lokalu. Przede wszystkim zaś należało ustalić, jaka rzeczywiście była wysokość garażu.

Zgodnie bowiem ze wskazanym przez Skarżących art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 %, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Jeżeli Skarżący mieli rację co do wysokości garażu, organy podatkowe przyjęły wadliwą podstawę opodatkowania. W takiej sytuacji wymiar podatku byłby nieprawidłowy (zawyżony) bez względu na to, czy dokonując go zastosowano właściwą stawkę podatku.

Okoliczność, że organ odwoławczy uwzględnił zarzuty Podatników dotyczące stawki stosowanej do miejsc postojowych w garażu wielostanowiskowym znajdującym się w budynku mieszkalnym i w rezultacie obniżył wysokość podatku od nieruchomości za 2010 r., nie zwalniała tego organu z obowiązku rozważania zasadności także zarzutu dotyczącego podstawy opodatkowania, tj. powierzchni garażu.

Stan faktyczny w zakresie podstawy opodatkowania nie został więc ustalony.

IV. Sąd stwierdza, że zaskarżona wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 122 Ordynacji podatkowej, ustanawiającego zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a także art. 187 § 1 ww. ustawy, służącego realizacji tej zasady. Przepis ten nakłada na organy podatkowe obowiązek zgromadzenia i wyczerpującego rozważenia całokształtu materiału dowodowego sprawy.

Naruszenie powyższych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako że wiązało się z ustaleniami w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania.

V. Ponownie rozpatrując odwołanie SKO uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną o konieczności zgromadzenia właściwego materiału dowodowego, pozwalającego ustalić dla celów podatkowych właściwy charakter należącego do Podatników lokalu oraz jego powierzchnię podlegająca opodatkowaniu.

Brak ustaleń w powyższym zakresie uniemożliwił Sądowi kontrolę prawidłowości zastosowania przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, w tym dotyczących stawki podatku od nieruchomości. Wypowiedź Sądu w tym przedmiocie byłaby przedwczesna.

VI. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Zakres, w jakim zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

Pomimo uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd nie uwzględnił wniosku uczestników postępowania o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego, jako że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania przysługuje jedynie skarżącemu, a nie uczestnikowi postępowania.