Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1100/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia WSA Stanisław Nitecki /spr./ Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant Agnieszka Drewniak po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnej o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Starosta Powiatu M. decyzją z dnia [...]r. odmówił przyznania J.W. prawa do świadczenia przedemerytalnego.

W uzasadnieniu decyzji tej wskazał, że skarżący mocą decyzji z dnia [...]r. uznany został za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ nie udokumentował wymaganego okresu zatrudnienia. Nadto organ ten wskazał, że udokumentowany okres uprawniający do otrzymania zasiłku przedemerytalnego wynosi [...] lata, [...] miesięcy i [...] dni natomiast wymagany w przypadku skarżącego wynosi [...] lat.

Odwołanie od decyzji tej wniósł skarżący, który wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podniósł, że nie zaliczono mu pracy w [...] oraz pracy w [...] jak również studiów [...].

Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji tej wskazał, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego na każdą z okoliczności uzasadniających przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Dodatkowo organ ten wskazał na brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności naruszenie postanowień art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Starosta Powiatu M. decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy ...oraz ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. Nr 154, poz. 1793/, art. 6 pkt 6 lit. "b" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm./ oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił J.W. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu decyzji tej wskazał, że stosownie do postanowień art. 37k wyżej wymienionej ustawy w brzmieniu na dzień 28 grudnia 2001 r. świadczenie przedemerytalne przysługiwało osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych i jeżeli w jej przypadku wystąpiły okoliczności wskazane w przywołanym powyżej przepisie. Następnie organ ten ustalił, iż na podstawie przedłożonej przez skarżącego dokumentacji do okresu uprawniającego do emerytury jako okresy składkowe zaliczono [...] lata, [...] miesięcy i [...] dni, a łącznie z okresami nieskładkowymi wynoszą one [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni. Z uwagi na fakt, iż skarżący nie udokumentował 365 dni zatrudnienia lub okresu równorzędnego w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. to nie nabył uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. W przypadku skarżącego nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 37k wskazanej powyżej ustawy; gdyż skarżący nie spełnia kryterium wieku tj. [...] lat, ostatni stosunek pracy skarżącego nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, a w dniu [...]r. nie posiadał wymaganego ustawą wieku co najmniej [...] lat, nie dysponuje wymaganym [...]-letnim okresem uprawniającym do emerytury i rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, nie posiada wymaganego [...]-letniego okresu uprawniającego do emerytury, a rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w związku z niewypłacalnością pracodawcy.

Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący, który podniósł, że w dniu [...]r. dysponował dokumentami, które złożył w dniu [...]r. i jego zdaniem wymagany okres do uzyskania emerytury pomostowej wynosił [...] lat i [...] lat pracy i jego zdaniem te warunki w dniu [...]r. spełnił. Nadto wskazał, że organ zatrudnienia pierwszej instancji nie uznał mu pracy w [...]. Dodatkowo zaznaczył, że z powodu złej sytuacji finansowej nie był w stanie w terminie złożyć wszystkich wymaganych dokumentów.

Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] /organ ten postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] sprostował oczywistą omyłkę w dacie powyższej decyzji, gdyż pierwotnie została ona oznaczona na [...]r./ wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 37k oraz art. 37 l ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm./ w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa ... ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. Nr 154, poz. 1973/ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia omówił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przedstawił treść art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organ ten stwierdził, że z dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie, skarżący w dniu złożenia wniosku nie spełnił warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem nie nabył go w związku z rejestracją w dniu [...]r., ponadto organ ten wskazał, że skarżący nie spełnia kryteriów określonych w art. 37 k ust. 1 wyżej wymienionej ustawy do otrzymania świadczenia przedemerytalnego i z uwagi na niespełnienie przez skarżącego jednocześnie warunków do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych oraz jednego z kryteriów określonych w powyższym przepisie brak jest podstaw do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Dodatkowo organ ten wskazał, że ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przewiduje możliwości uznaniowego przyznawania świadczeń przedemerytalnych, w oderwaniu od zawartych w tej ustawie warunków.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.W. wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podniósł, że nie uznano mu pracy w [...], bo ustawa obowiązywała do 1 stycznia 1983 r. Dodatkowo podniósł, że w [...] pracował od [...] roku życia, a przez okres [...] lat opłacał składki na ubezpieczenie [...], jednakże z uwagi na to, że nie dysponuje aktualnie stosownymi dokumentami potwierdzającymi jego twierdzenia przedłoży je w terminie późniejszym.

Wojewoda Ś. w odpowiedzi na skargę wystąpił o oddalenie skargi. W odpowiedzi tej przywołał analogiczne motywy, jak te którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Organ ten potwierdził, że do skarżącego zastosowanie mają przepisy obowiązujące do 31 grudnia 2001 r., ponieważ skarżący zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy [...]r. i stwierdził, że niezależnie od momentu rejestracji przepisy dotyczące osób ubiegających się o przyznanie świadczenia przedemerytalnego przewidywały obowiązek uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z tego powodu skarżący nie może nabyć świadczenia, o które się ubiega niezależnie od tego czy będzie w stanie udokumentować właściwy okres uprawniający do emerytury.

Skarżący pismami z dnia [...]r., z [...]r. oraz [...]r. przekazał do Sądu szereg dokumentów potwierdzających posiadanie okresów zaliczanych do uprawnień emerytalnych. W trakcie rozprawy sądowej zauważył, że z uwagi na dysponowanie środkami finansowymi nie zgłosił się w przewidzianym prawem terminie do właściwego organu zatrudnienia celem zarejestrowania się jako osoba bezrobotna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz.U. Nr 72, poz. 652/ sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny powołany został do kontroli legalności decyzji podejmowanych przez organy administracji, a zatem jedynym kryterium, w oparciu o które dokonuje kontroli ostatecznych decyzji administracyjnych jest kryterium legalności, czyli zgodności z prawem tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującymi. Oznacza to również, że Sąd ten nie jest powołany do kontroli takich rozstrzygnięć przy wykorzystaniu innych kryteriów, w tym takich jak celowość czy słuszność. Z tego też powodu Sąd w tym zakresie nie może się wypowiadać.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...]r. skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. z obowiązkiem stawienia się w siedzibie tegoż organu do dnia [...]r. We wskazanym dniu skarżący stawił się w urzędzie zatrudnienia i złożył dodatkowe dokumenty oraz wniosek o ponowne przeliczenie stażu pracy. W dniu [...]r. skarżący złożył do wskazanego organu kolejny wniosek o emeryturę pomostową. Natomiast w dniu [...]r. J.W. złożył kolejne dokumenty z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego i tego dnia uruchomione zostało niniejsze postępowanie. Z uwagi na dzień rejestracji skarżącego, w związku z treścią przywoływanego już powyżej art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. Nr 154, poz. 1793/ w stosunku do niego zastosowanie mają przepisy obowiązujące do 31 grudnia 2001 r. Po myśli art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązującego w tym okresie świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub

2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy /Dz.U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1 ze zm./.

Oznacza to, że osoba ubiegająca się o przyznanie takiego świadczenia obowiązana jest spełnić równocześnie trzy warunki: musi mieć status bezrobotnego, nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych i w jej przypadku musi wystąpić minimum jedna z przesłanek wymienionych w przywołanym powyżej art. 37k ust. 1 pkt 1 – 4. Nie spełnienie jednego z wskazanych warunków uniemożliwia organowi administracji uwzględnienia zgłoszonego żądania i przyznania świadczenia przedemerytalnego.

W rozpatrywanej sprawie skarżący posiada status bezrobotnego, jednakże nie nabył prawa do zasiłku dla bezrobotnych i okoliczności te nie są przez niego kwestionowane, natomiast w ramach prowadzonego postępowania, spornym jest okres uprawniający do uzyskania emerytury. W ramach postępowania administracyjnego organy administracji stosownie do dokumentów przekazywanych przez skarżącego dokonywały przeliczeń tego okresu i wprowadzały stosowne korekty w tym zakresie. W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący uzupełnił materiał dowodowy w tym zakresie i udokumentował kolejne okresy składkowe i nieskładkowe. Należy zgodzić się z organem administracji, że gdyby nawet skarżący dysponował prawem wymaganym okresem uprawniającym do emerytury, to i tak nie będzie mógł nabyć na podstawie przywołanych przepisów prawa do świadczenia przedemerytalnego, gdyż nie nabył prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Oznacza to, że prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność okresów uprawniających do uzyskania emerytury w ramach niniejszego postępowania miało charakter drugorzędny i nie miało żadnego wpływu na końcowe rozstrzygnięcie. Z tego też powodu zauważalne niedociągnięcia ze strony organów administracji w tym zakresie nie mają charakteru uchybień istotnych, wpływających na ocenę prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia.

Skarżący nie spełnia wymogów do otrzymania tego samego świadczenia według unormowań obowiązujących także od 1 stycznia 2002 r., gdyż po myśli tych przepisów świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub

2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy /Dz.U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1 ze zm./.

W świetle przedstawionych regulacji prawnych osoba ubiegająca się po 1 stycznia 2002 r. o przyznanie świadczenia przedemerytalnego obowiązana jest także spełnić równocześnie trzy wymogi, a mianowicie mieć status bezrobotnego, nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych i spełnić przynajmniej jeden z warunków powyżej wskazanych. W przypadku skarżącego, podobnie jak miało to miejsce w odniesieniu do regulacji obowiązujących do 31 grudnia 2001 r. skarżący nie nabył prawa do zasiłku dla bezrobotnych, tym samym nie może w sposób prawnie skuteczny ubiegać się o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Skoro zaskarżona decyzja Wojewody Ś. odpowiada wymogom stawianym przez obowiązujące przepisy prawa i mając na uwadze postanowienia art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.

SJ/