Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1270/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 39, art. 8
journal: Dz.U. 2019 poz 1507
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1270/20

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi A.T. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] dotycząca odmowy przyznania zasiłku celowego.

Jak wynika z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z [...] października 2018 r. A.T. wystąpił do GOPS we F. o przyznanie zasiłku celowego na doprowadzenie energii elektrycznej oraz wykonanie pomiarów.

Decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] Kierownik GOPS - działając z upoważnienia Wójta Gminy F. - odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia ze względu na niespełnienie kryterium dochodowego.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskodawca jest osobą legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe. Dochód wnioskodawcy wynosi 755,89 zł, przekraczając kryterium dochodowe określone w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1507 ze zm., dalej: u.p.s.), wynoszące 701 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji A.T. wskazał, że na podstawie dyspozycji złożonej w banku uiszcza alimenty na rzecz żony na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w R. z [...] czerwca 2015 r. [...]. W związku z powyższym organ bezzasadnie pominął fakt uiszczania alimentów, które pomniejszają dochód.

W wyniku rozpoznania odwołania Kolegium decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta.

Rozstrzygnięcie Kolegium zostało zaskarżone do WSA w Rzeszowie, który wyrokiem z 26 listopada 2019 r. II SA/Rz 1005/19 uchylił decyzję SKO i decyzję organu I instancji, uznając ustalenia faktyczne oraz rozważania organów za niepełne, a negatywną ocenę żądania skarżącego za przedwczesną. Sąd wskazał, że organy nie wyjaśniły i nie rozważyły spornej kwestii dobrowolnego uiszczania przez skarżącego świadczenia alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej (K.T.), zasądzonego wyrokiem SR w R. z [...] czerwca 2015 r. [...] oraz dowodów z dokumentów, z których wynika, że w okresie od 12 marca 2013 r. do 31 października 2018 r. świadczenie rentowe skarżącego - zgodnie z jego zleceniem - było wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych na rachunek bankowy uprawnionej z tytułu alimentów K.T. (dołączone do odwołania, k. 1-3, odpisy potwierdzeń przelewów za miesiące VIII-X 2018 r. oraz zaświadczenie ZUS z 21 listopada 2018 r.). Okoliczności wynikające z tych dokumentów muszą zostać zweryfikowane przez organy (m.in. przez dowody z zeznań świadków, w tym K.T. dalszych dokumentów oraz wyjaśnień skarżącego), albowiem – jeśli rzeczywiście prawdą okaże się, że skarżący uiszczał świadczenia alimentacyjne na rzecz osoby uprawnionej i osoba ta realnie świadczenia te otrzymywała (co najmniej w miesiącu wrześniu 2018 r.) – to kwota 500 złotych świadczenia rentowego za miesiąc wrzesień 2018 r. świadczona tytułem alimentów na rzecz osoby uprawnionej będzie musiała zostać uznana za pomniejszającą dochód skarżącego za ten okres (zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s.), co przesądzi o spełnieniu ustawowego kryterium dochodowego z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. i nałoży na organy obowiązek przeprowadzenia oceny żądania skarżącego w świetle przesłanek z art. 37 u.p.s.

W następstwie powyższego Wójt decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] ponownie odmówił przyznania A.T. zasiłku celowego na doprowadzenie energii elektrycznej oraz wykonanie pomiarów ze względu na niespełnienie kryterium dochodowego.

W uzasadnieniu wskazał na poczynione ustalenia, że wnioskodawca nie uiszczał dobrowolnie żadnych kwot tytułem świadczenia alimentacyjnego na rzecz K.T., zasądzonego wyrokiem SR w R., zarówno we wrześniu 2018 r., jak też do [...] marca 2020 r. Zgodnie z zawiadomieniem Komornika Sądowego przy SR w S., nie składał też żadnych wniosków ograniczających postępowanie egzekucyjne. We wrześniu 2018 r. renta z ZUS została przekazana na rachunek bankowy A.T., a jego dochód w tym miesiącu wyniósł 755,89 zł i przekraczał kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., tj. kwotę 701 zł. Brak zatem było podstaw do tego, aby organ dał wiarę zapewnieniem A.T., że jedyny dochód jaki posiada, czyli rentę z ZUS, przekazuje dobrowolnie w całości jako świadczenie alimentacyjne swojej żonie, sam pozbawiając się jednocześnie jakiegokolwiek źródła utrzymania. K.T. nie zgodziła się przy tym na złożenie wyjaśnień w przedmiotowej sprawie.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji z [...] czerwca 2020 r. A.T. podtrzymał uprzednio wyrażone stanowisko o dobrowolności wpłacanych na rzecz żony alimentów oraz niezasadnego uznania, że nie spełnia ustawowego kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania wnioskowanego zasiłku.

SKO, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 39 u.p.s., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wyjaśniło, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 39 u.p.s., przyznanie zasiłku celowego uzależnione jest od spełnienia kryterium dowodowego wynoszącego dla osoby samotnie gospodarującej 701 zł.

Z materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynika, że odwołujący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jego dochodu za miesiąc wrzesień 2018 r., tj. z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, jest renta inwalidzka z ZUS w kwocie 755,89 zł netto (879 zł brutto - 44 zł zaliczki na podatek - 79,11 zł składki na ubezpieczenie zdrowotne). Ze względu na potrącenia komornicze w kwocie 255,89 zł renta do wypłaty wyniosła 500 zł. W ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego - stosownie do wytycznych WSA w Rzeszowie - organ I ustalił, że A.T. nie uiszczał dobrowolnie żadnych kwot tytułem świadczenia alimentacyjnego na rzecz K.T., zasądzonego wyrokiem z [...] czerwca 2015 r. [...] zarówno we wrześniu 2018 r., jak również w okresie do 19 marca 2020 r. Ponadto z treści zawiadomienia od komornika wynika, że wierzyciel nie składał żadnych wniosków ograniczających ww. postępowanie. W świetle dodatkowych ustaleń organu I instancji, które organ odwoławczy uznał za prawidłowe, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty i twierdzenia odwołującego. Tym samym w sprawie nie zaistniały przesłanki do przyznania zasiłku celowego z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego.

Przyznanie takiego zasiłku w każdym przypadku uzależnione jest od spełnienia obligatoryjnej przesłanki, jaką jest uzyskanie dochodu niższego od kryterium dochodowego, wynikającego z art. 8 ust. 1 u.p.s. Oznacza to, że niezależnie od zaistniałych trudności życiowych, organ przyznający świadczenia z pomocy społecznej obowiązany jest odmówić przyznania zasiłku osobie samotnie gospodarującej bądź rodzinie, jeśli jej dochód przekroczy ustawowe kryterium dochodowe. Jednocześnie stosownie do art. 8 ust. 3 i 4 u.p.s., za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodów z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się: 1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; 2) zasiłku celowego; 3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; 4) wartości świadczenia w naturze; 5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych; 5a) świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w ustawie z dnia 20 marca 2015 r, o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych; 6) dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego; 7) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; 8) świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka; 9) świadczenia pieniężnego przyznawanego na podstawie art. 9 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o grobach weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.

Z powyższych regulacji wynika, że ustawodawca nie wprowadził możliwości odliczenia od dochodu kosztów egzekucyjnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że nie podlegają odliczeniu od dochodu wnioskującego o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej koszty egzekucji komorniczej alimentów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2013 r. I OSK 1142/12, z 14 lipca 2016 r. I OSK 3286/14, z 19 września 2017 r. I OSK 403/17).

Z akt sprawy wynika natomiast, że z renty inwalidzkiej potrącane przez komornika kwoty zaliczane są na poczet spłaty kosztów egzekucyjnych. Tym samym organ I instancji zasadnie potraktował kwoty potrącane przez komornika jako dochód odwołującego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A.T. zarzucił decyzji Kolegium z [...] sierpnia 2020 r. oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji:

1. Naruszenie przepisów prawa procesowego:

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i brak ustalenia, że uiszcza zasądzone wyrokiem z [...] czerwca 2015 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w R. w sprawie [...] alimenty na rzecz żony K.T., co powinno spowodować odliczenie kwoty świadczonych alimentów od sumy miesięcznych przychodów zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s., a w konsekwencji doprowadzić organy wydające zaskarżone decyzje do konstatacji, że spełnia kryterium dochodowe, a tym samym warunki do przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego,

- art. 7a § 1 i art. 7b k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sposób naruszający słuszny interes obywatela, oraz nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony.

2. Błąd w ustaleniach faktycznych spowodowany wskazanymi naruszeniami prawa procesowego, skutkujący uznaniem, że nie spełnia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący zażądał uchylenia w całości decyzji organu II i I instancji oraz przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Jednocześnie skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z kserokopii pisma ZUS O/R. z [...] grudnia 2014 r. na okoliczność ustalenia, że od 1 stycznia 2015 r. przysługujące mu świadczenie rentowe wypłacane jest na rachunek bankowy nr [...], zaświadczenia z banku [...] na okoliczność ustalenia, że ww. rachunek bankowy należy wyłącznie do K.T., a zatem świadczenie rentowe jest zgodnie z jego dyspozycją przekazywane na rzecz jego żony jako raty alimentacyjne w związku z wyrokiem SR w R. [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że organ I jak i II instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego w zakresie wysokości jego dochodu. Prawdą jest, że komornik potrąca co miesiąc kwoty z przyznanej mu renty inwalidzkiej, zaliczając je na poczet kosztów egzekucyjnych i w tym zakresie zarówno organ I i II instancji słusznie wskazują, że kwoty te nie mogą być odliczone od jego dochodu w rozumieniu art. 8 ust. 3 u.p.s. Uwadze organów obu instancji uszła jednak okoliczność, że pozostałą część renty, która zostaje mu po potrąceniu, dobrowolnie wpłaca na rzecz żony tytułem alimentów zasądzonych wyrokiem z [...] czerwca 2015 r. wydanym przez SR w R. w sprawie [...]. Skarżący wydał stałe zlecenie zapłaty pozostałej po potrąceniach komorniczych kwoty uzyskiwanej tytułem renty, a ZUS realizując tę dyspozycję, co miesiąc przekazuje na rachunek bankowy jego żony pozostałą po potrąceniach rentę. Rachunek bankowy, na który wypłacana jest renta należy wyłącznie do jego żony. Na potwierdzenie tej okoliczności, już na wcześniejszym etapie postępowania przedłożył do akt sprawy listę operacji bankowych dotyczących konta bankowego K.T. Zatem wbrew twierdzeniom organów, skarżący dobrowolnie uiszcza alimenty na jej rzecz, choć nie w pełnej wysokości. Nie wie dlaczego jego żona nie ograniczyła egzekucji u komornika, ale trudno z tego powodu uznać że nie płaci alimentów, skoro z dokumentów wynika coś zupełnie przeciwnego.

Art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. stanowi, że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. W niniejszej sprawie organy obu instancji błędnie ustaliły, że nie wypłaca żonie dobrowolnie alimentów zasądzonych wyrokiem sądu. Uwzględnienie tych okoliczności musiałoby doprowadzić organy obu instancji do konstatacji, że spełnia kryterium dochodowe pozwalające przyznać mu świadczenie w postaci zasiłku celowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach).

Dokonana przez Sąd pod względem opisanych wyżej kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji SKO z [...] sierpnia 2020 r. doprowadziła do uznania zasadności skargi, skutkując stwierdzeniem, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wynika to z tego, że do jej wydania doszło w następstwie sądowej kontroli (kasacyjny wyrok WSA w R. z 26 listopada 2019 r. II SA/Rz 1005/19) wydanej w sprawie wcześniejszej decyzji Kolegium z [...] lipca 2019 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta z [...] maja 2019 r. o odmowie przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia ze względu na niespełnienie kryterium dochodowego.

W rozpoznawanej sprawie jest to o tyle istotne, że na mocy art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie /ta ostatnia okoliczność w sprawie nie zachodzi/.

Jak wskazano w uzasadnieniu w/w wyroku II SA/Rz 1005/19, sformułowana przez organy negatywna ocena żądania skarżącego była przedwczesna, gdyż nie wyjaśniły one spornej kwestii dobrowolnego uiszczania przez skarżącego świadczenia alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej (żony K.T.), zasądzonego wyrokiem SR w R. z [...] czerwca 2015 r. [...], oraz dowodów z dokumentów, z których wynika, że w okresie od 12 marca 2013 r. do 31 października 2018 r. świadczenie rentowe skarżącego było wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych – zgodnie z jego zleceniem – na rachunek bankowy uprawnionej z tytułu alimentów – K.T. Sąd wskazał, że okoliczności wynikające z powyższych dokumentów muszą zostać zweryfikowane (m.in. przez dowody z zeznań świadków, w tym K.T., dalszych dokumentów oraz wyjaśnień skarżącego), albowiem – jeśli okaże się, że skarżący uiszczał świadczenia alimentacyjne na rzecz osoby uprawnionej i osoba ta realnie świadczenia te otrzymywała (co najmniej w miesiącu wrześniu 2018 r.) – to kwota 500 złotych świadczenia rentowego za miesiąc wrzesień 2018 r. świadczona tytułem alimentów na rzecz osoby uprawnionej będzie musiała zostać uznana za pomniejszającą dochód skarżącego za ten okres (zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s.), co przesądzi o spełnieniu ustawowego kryterium dochodowego z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. i nałoży na organy obowiązek przeprowadzenia oceny żądania skarżącego w świetle przesłanek z art. 39 u.p.s.

Analiza zaskarżonej decyzji SKO z [...] sierpnia 2020 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta z [...] czerwca 2020 r. nie stwarza dostatecznych przesłanek do uznania, że wszystkie powyższe wskazania zostały w pełni wykonane.

U podstaw tych decyzji znalazły się ustalenia organów, że A.T. nie uiszczał dobrowolnie na rzecz żony K.T. żadnych kwot tytułem świadczeń alimentacyjnych wynikających z wyroku SR w R. z [...] czerwca 2015 r. [...] zarówno we wrześniu 2018 r. (który to okres jest kluczowy dla oceny zasadności jego żądania przyznania zasiłku celowego) jak i w okresie późniejszym, co potwierdza zawiadomienie Komornika Sądowego przy SR w S. z [...] marca 2020 r., wg którego wierzyciel nie składał też żadnych wniosków ograniczających postępowanie egzekucyjne. Także wg zaświadczenia ZUS z [...] marca 2020 r., świadczenie rentowe skarżącego za wrzesień 2018 r. zostało przekazane na rachunek bankowy A.T. (nr [...]).

W ocenie Sądu, ustalenia te – mimo że pośrednio przemawiające za trafnością stanowiska organu I instancji co do braku podstaw do dania wiary zapewnieniom skarżącego, że jedyny dochód jaki posiadał przekazywał w całości jako świadczenie alimentacyjne dobrowolnie na rzecz żony, pozbawiając się jednocześnie jakiegokolwiek źródła utrzymania (zwłaszcza wobec oświadczenia K.T. z [...] marca 2020 r. o braku zgody na przeprowadzenie u niej wywiadu środowiskowego na potwierdzenie tej okoliczności) – jawią się jako niewystarczające.

Powyższych dowodów (zwłaszcza w/w zaświadczenia ZUS z [...] marca 2020 r.) organy nie skonfrontowały z będącym już w ich dyspozycji materiałem dowodowym (wydrukami przelewów dołączonych do odwołania od decyzji Wójta z [...] maja 2019 r.), wg których wyłącznym właścicielem wskazanego rachunku bankowego na który zostało przekazane świadczenie rentowe A.T. za wrzesień 2018 r. nie jest on, lecz jego żona K.T.; potwierdza to dołączone do skargi zaświadczenie Banku z [...] października 2020 r.

Ponieważ w przedstawionych wydrukach przelewów jako ich tytuł wskazywano jedynie "świadczenie ZUS" opatrzone stosownym identyfikatorem liczbowo – literowym, nie sposób jednoznacznie wywnioskować na tej podstawie, jakiego świadczenia i komu należnego one faktycznie dotyczyły, zwłaszcza że wraz z zaświadczeniem banku z [...] października 2020 r. skarżący przy skardze przedstawił adresowane do niego pismo ZUS o/R. z [...] grudnia 2014 r. nr [...], iż w związku z jego wnioskiem z [...] grudnia 2014 r., świadczenia od 1 stycznia 2015 r. będą przekazywane na jego rachunek nr [...].

W tej sytuacji dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy i realizacji wytycznych Sądu – wobec przeciwstawnych twierdzeń skarżącego i organów administracji oraz wywodzonych na ich podstawie wniosków – istotne pozostaje jednoznaczne wyjaśnienie kwestii własności rachunku bankowego w dacie przekazania na niego przez ZUS świadczenia rentowego skarżącego za wrzesień 2018 r. oraz tytułu na podstawie którego to nastąpiło.

W tym zakresie należy zwrócić uwagę skarżącego i organów, że jeżeli rachunek ten należał wtedy wyłącznie do jego żony a złożona w ZUS dyspozycja dotyczyła wyłącznie wskazania tego rachunku do wypłaty należnego mu świadczenia (wniosek z [...] grudnia 2014 r. poprzedzał wydanie przez SR w R. wyroku w dniu [...] czerwca 2015 r. zasądzającego od A.T. na rzecz K.T. począwszy od 1 stycznia 2015 r. kwotę 1500 zł miesięcznie tytułem przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny), w sytuacji braku odpowiedniego potwierdzenia przez K.T. przeznaczenia wpływających na jej konto środków pieniężnych – brak będzie podstaw do zakwalifikowania ich jako podlegających odliczeniu od dochodu, od wysokości którego uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie jego wniosku o przyznanie zasiłku celowego.

Niejako na marginesie należy jeszcze podkreślić – co umknęło uwadze organów, stanowiąc zapewne oczywistą omyłkę ZUS – że pismo tej instytucji z [...] marca 2020 r. odnosiło się do świadczenia rentowego A.T. za wrzesień 2019 r., a nie istotnego w sprawie za wrzesień 2018 r.

Prowadząc ponownie uzupełniające postępowanie dowodowe (możliwe do przeprowadzenia we własnym zakresie przez organ odwoławczy i nie wymagające na obecnym etapie eliminacji z obrotu prawnego decyzji organu I instancji) SKO zastosuje się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku II SA/Rz 1005/19 i korelujących z nimi wskazówek niniejszego uzasadnienia, co związane będzie z koniecznością dokonania dodatkowych ustaleń w opisanym wyżej zakresie.

Reasumując, do wydania zaskarżonej decyzji SKO doszło z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a, co jednocześnie uchybiało art. 153 P.p.s.a.

Skutkowało to koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.