Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 48/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant asystent sędziego Bożena Dąbkowska-Mastalerek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej: GIODO) decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] o odmowie uwzględnienia wniosku Z. F. w przedmiocie ochrony danych osobowych.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] grudnia 2010 r. Z. F. wniósł do GIODO skargę na naruszenie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2006 r. poinformował Prezydenta RP o nieprawidłowościach podczas rozpatrywania przez Radę Wydziału [...] wniosku o nadanie tytułu naukowego jednemu z pracowników [...]. Jego pismo zostało przekazane do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych w W. Sekretarz Komisji przesłał je następnie do Rektora [...] z prośbą o ustosunkowanie się Kierownictwa Uczelni i Rady Wydziału [...] do postawionych zarzutów. Zdaniem Z. F. do ustosunkowania się do zarzutów jakiejkolwiek skargi nie jest konieczna znajomość danych osobowych jej autora. Tymczasem Rektor na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu [...] marca 2007 r., na które zaproszeni zostali też pracownicy uczelni nie będący członkami Rady Wydziału, odczytał jego pismo ujawniając nie tylko zarzuty, ale też jego dane osobowe. W ten sposób jego skarga skierowana pierwotnie do Prezydenta RP została upubliczniona.

Zdaniem Z. F. Sekretarz Centralnej Komisji nie miał prawa ujawniać jego danych osobowych. Rektor uczelni nie miał zaś prawa udostępniać jego danych członkom Rady Wydziału i innym osobom.

GIODO przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w sprawie powyższej skargi ustalił następujące okoliczności faktyczne:

1. Z. F. jest pracownikiem naukowym Z. w S.,

2. w dniu [...] grudnia 2006 r. skarżący wystosował do Prezydenta RP pismo zawierające zarzuty skierowane pod adresem [...] A. B., [...] (poprzednika prawnego Z.), w związku z prowadzonym wówczas wobec niego postępowaniem o nadanie mu tytułu naukowego [...],

3. o powyższym fakcie Z. (wówczas [...]) został poinfomowany pismem Centralnej Komisji z dnia [...] lutego 2007 r. W jego treści Sekretarz Komisji zwrócił się do ww. uczelni z prośbą o ustosunkowanie się Kierownictwa Uczelni i Rady Wydziału [...] do przedstawionych zarzutów, co do ich zasadności oraz wpływu na stanowisko Uczelni i Rady Wydziału w kwestii przedstawienia [...] A. B. do tytułu naukowego [...],

4. Rada Wydziału [...] zwołała na dzień [...] marca 2007 r. nadzwyczajne posiedzenie, na którym odczytany został opisany wyżej list Z. F. Z protokołu posiedzenia wynika, iż materiały dotyczące sprawy (kopia pisma Z. F. z dnia [...].12.2006 r. do Prezydenta RP, kopia wyroku Sądu Okręgowego w S. [...] Wydział Pracy z dnia [...].07.2005 r., wyciąg z protokołu RW z dnia [...] 09.2005 r., kopia protokołu RW z dnia [...] 09.2006 r., wyciąg z protokołu RW z dnia [...] 10.2006 r.) otrzymali wszyscy członkowie Rady oraz władze uczelni.

5. Rektor Z. wskazał w złożonych przed GIODO wyjaśnieniach, że korespondencja wraz z kopią skargi Z. F. do Prezydenta RP stanowi część przechowywanej w Z. dokumentacji związanej z nadaniem A. B. tytułu naukowego [...]. Dokumentacja ta nie ma cech kartoteki, skorowidza, wykazu ani innego zbioru ewidencyjnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych. W związku z tym, że zarzuty Z. F. wywołały formalną reakcję Centralnej Komisji, obowiązkiem władz Z. było zachowanie dokumentacji związanej z ich wyjaśnieniem. Odnosząc się zaś do kwestii udostępnienia danych osobowych skarżącego na rzecz "osób trzecich"Rektor podkreślił, iż w sprawie nie nastąpiło ujawnienie przez Radę Wydziału [...] danych osobowych Z. F. osobom trzecim.

6. W wyjaśnieniach złożonych GIODO przez Centralną Komisję wskazano, iż postępowania kwalifikacyjne o nadanie tytułu [...] A. B. toczyło się na Wydziale [...]. Z uwagi na powyższe Centralna Komisja w celu wyjaśnienia podnoszonych zarzutów przekazała nadesłane przez Kancelarię Prezydenta RP dokumenty na ręce Rektora [...] według właściwości organu. Przesyłając materiały do uczelni macierzystej kandydata, Centralna Komisja nie mogła utajnić danych osobowych Z. F. przed Rektorem celem wszechstronnego zbadania sprawy. Centralna Komisja była zobowiązana do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i uzyskania stanowiska organu, którego sprawa dotyczyła. Udostępniła dane skarżącego Rektorowi w takim zakresie, w jakim otrzymała z Kancelarii Prezydenta RP.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) GIODO odmówił uwzględnienia wniosku Z. F.

W uzasadnieniu decyzji GIODO wyjaśnił, że przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem, gdy administrator danych legitymuje się posiadaniem co najmniej jednej materialnej przesłanki spośród wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Stosownie zaś do art. 23 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy przetwarzanie danych (w tym ich udostępnianie innym podmiotom) jest legalne gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Tryb nadawania stopni i tytułów naukowych, którego poprawność zastosowania przez Centralną Komisję zakwestionował Z. F., uregulowany został w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Zgodnie z art. 27 ust. 1 tej ustawy, postępowanie o nadanie tytułu profesora przeprowadzają rady jednostek organizacyjnych posiadających uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego w zakresie danej dziedziny nauki lub sztuki. Przez wskazaną wyżej jednostkę organizacyjną, w myśl art. 4 pkt 4 ustawy, rozumie się radę wydziału, radę innej jednostki organizacyjnej szkoły wyższej albo radę naukową innej placówki naukowej. Zgodnie natomiast z art. 29 ust.1 tej ustawy w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ podniósł, że w momencie złożenia przez Z. F. skargi do Prezydenta RP, przed Centralną Komisją toczyło się postępowanie administracyjne, którego przedmiotem było nadanie tytułu [...] A. B.. Z. F. nie był stroną tego postępowania w rozumieniu przepisów k.p.a. Stosownie do treści art. 234 pkt 2 k.p.a. skarga pochodząca od innych osób stanowi materiał, który organ prowadzący postępowanie powinien rozpatrzyć z urzędu. Organ winien potraktować zatem taką skargę jako materiał dowodowy i włączyć ją do akt. Wynikają stąd obowiązki organu dotyczące zapoznania strony ze skargą oraz umożliwienia jej wypowiedzenia się co do jej treści.

W ocenie GIODO przesłankę legalizującą udostępnienie przez Centralną Komisję danych osobowych Z. F. na rzecz Z. stanowił art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z art. 10 § 1 k.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skoro zatem Z. F. nie będąc stroną w toczącym się już postępowaniu złożył w tej sprawie skargę, to zasadnym było udostępnienie stronie tego postępowania treści tej skargi. Skarga ta stała się bowiem częścią akt postępowania dotyczącego nadania tytułu naukowego [...]. Strona postępowania (w tym wypadku Z.) ma prawo do wypowiedzenia się co do wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W myśl natomiast art. 73 § 1 k.p.a., strona jest uprawniona do przeglądania akt sprawy i sporządzania z nich notatek i odpisów.

Ponadto zdaniem GIODO dla zbadania zasadności zarzutów skarżącego, istotnym było kto je postawił. Organ podzielił w tym zakresie prezentowany przez Centralną Komisję pogląd. Wskazał, że posiadanie wiedzy o osobie, od której pochodzi skarga, wpływa na dokładniejsze zbadanie okoliczności faktycznych sprawy, a co za tym idzie, przyczynia się do jej wszechstronnego zbadania.

W dalszej części uzasadnienia GIODO podał, że zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych, administrator danych przetwarzający dane powinien dołożyć szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, a w szczególności jest obowiązany zapewnić, aby dane te były merytorycznie poprawne i adekwatne w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane. W analizowanym przypadku adekwatnym do zbadania zasadności skargi było określenie osoby skarżącego. Skarżący jako członek społeczności akademickiej jest osobą, która podniosła zarzuty dotyczące zasadności nadania tytułu naukowego [...] innemu pracownikowi naukowemu. W ocenie organu, adekwatnym dla zbadania słuszności zarzutów skarżącego było udostępnienie jego danych osobowych ustosunkowującej się do treści jego skargi Radzie Wydziału [...]. Inaczej bowiem Rada Wydziału mogłaby podejść do zarzutów osoby niezwiązanej ze środowiskiem akademickim, a inaczej do zarzutów osoby, która w sposób czynny uczestniczy w życiu tej społeczności i posiada w związku z wykonywanymi obowiązkami wiedzę na temat jej funkcjonowania.

Odnosząc się do kwestii przetwarzania przez Z. danych osobowych Z. F., a w szczególności do udostępnienia jego danych osobowych przez Rektora uczelni na rzecz Rady Wydziału [...], GIODO wskazał, że proces ten znajdował prawne uzasadnienie w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Przepisy prawa stanowią, że postępowanie o nadanie tytułu profesora przeprowadzają rady jednostek organizacyjnych posiadających uprawnienie do nadania stopnia doktora habilitowanego w zakresie danej dziedziny nauki lub sztuki. Do przeprowadzenia postępowania w sprawie nadania tytułu [...] A. B., [...] właściwa była Rada Wydziału [...] ówczesnej [...]. Zasadnym było zatem zwrócenie się przez Rektora uczelni do Rady Wydziału jako organu odpowiedzialnego za przeprowadzanie takiego postępowania o ustosunkowanie się do zarzutów postawionych przez Z. F. w jego skardze. Nie ulega również wątpliwości, iż wobec formalnej reakcji Centralnej Komisji polegającej na zwróceniu się do Z. z prośbą o odniesienie się do przedstawionych zarzutów Z. F. co do ich zasadności oraz wpływu na stanowisko Z. w kwestii przedstawienia [...] A. B. do tytułu naukowego [...], niezbędne było gruntowne zbadanie przez Z. niniejszej sprawy, czemu służyć miało zarówno zwołanie nadzwyczajnego posiedzenia Rady Wydziału [...], jak również wyrażenie stanowiska tej Rady w treści uchwały Rady. Przetwarzanie przez Z. danych osobowych Z. F. podczas posiedzenia Rady Wydziału miało na celu jedynie rzetelne ustosunkowanie się do jego zarzutów sformułowanych w toku prowadzonego przez Z. postępowania o nadanie tytułu [...].

Organ stwierdził także, że nie znalazł potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym zarzutu udostępnienia danych osobowych Z. F. przez Rektora Z. na rzecz osób trzecich. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie tego zarzutu, jak również nie wskazał na rzecz jakich osób trzecich miałyby być udostępnione jego dane osobowe. Z wyjaśnień Rektora Z., wynika natomiast, że okoliczność ta nie miała miejsca.

Od powyższej decyzji Z. F. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku tym wniósł o dołączenie do akt sprawy: listy członków Rady Wydziału [...] na dzień [...] marca 2007 r., listy osób uczestniczących w posiedzeniu Rady Wydziału w dniu [...] marca 2007 r., oraz informacji, czy Prezydent RP upoważnił kogokolwiek do zapoznania się z treścią jego pisma z dnia [...] grudnia 2006 r., a ponadto informacji, czy Centralna Komisja upoważniła osoby nie będące członkami Rady Wydziału ani członkami kierownictwa uczelni do zapoznania się z treścią tego pisma, akt sprawy [...] Sądu Rejonowego [...] w S., [...] Wydział Karny.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, że zaskarżona decyzja oparta została na niepełnej dokumentacji, w wyniku czego wyciągnięte zostały błędne wnioski. Zarzucił, iż nie ustalono, czy Prezydent RP udzielił zgody na ujawnienie treści jego pisma, którego był adresatem oraz, że nie uwzględniono, że S. B. i M. W. nie byli członkami organu uczelni rozpatrującego jego skargę, a mimo to została im udostępniona jej treść. Jego zdaniem niewiarygodne jest twierdzenie, że Centralna Komisja musiała ujawnić pełną treść skargi adresowanej do Prezydenta RP oraz jego dane osobowe członkom Rady Wydziału oraz innym osobom, które nie były członkami tej Rady.

W toku postępowania odwoławczego organ pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. zwrócił się do Z. o wskazanie, czy wszyscy obecni na posiedzeniu Rady Wydziału [...] w dniu [...] marca 2007 r., w szczególności S. B. i M. W., byli upoważnieni do uczestniczenia w posiedzeniu, a jeżeli tak to na jakiej podstawie.

W odpowiedzi na powyższe zapytanie organu Rektor Z. w piśmie z dnia [...] września 2011 r. wyjaśnił, że posiedzenie Rady Wydziału [...] zostało zwołane na polecenie Rektora [...], zgodnie z § 38 ust. 1 pkt 3 i 8 Statutu [...]. Z uwagi na fakt, że tematem posiedzenia było rozpatrzenie sprawy zarzutów Z. F. wobec [...] A. B., dziekan realizując polecenie rektora zaprosił rektorów poprzednich kadencji – [...] S. B. i [...] M. W., którzy byli bezpośrednimi przełożonymi [...] A. B. Rektor wyjaśnił także, że zapraszanie gości na posiedzenia organów kolegialnych uczelni jest powszechnie przyjętą dobrą praktyką akademicką. Jest to celowe szczególnie wtedy, gdy goście ci mogą służyć organowi, w którego obradach uczestniczą, swoją wiedzą, doświadczeniem i autorytetem. Zaproszone osoby to byli rektorzy, a zatem osoby o niekwestionowanej pozycji w środowisku akademickim.

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art.12 pkt 2, art. 22 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych GIODO utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. o odmowie uwzględnienia wniosku Z. F. w przedmiocie ochrony danych osobowych.

W uzasadnieniu organ w całości podtrzymał wcześniejszą argumentację przedstawioną w decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r.

Dodatkowo GIODO wyjaśnił, że przetwarzanie przez Z. danych osobowych Z. F. podczas posiedzenia Rady Wydziału w obecności zaproszonych byłych rektorów miało na celu jedynie rzetelne ustosunkowanie się do jego zarzutów sformułowanych w toku prowadzonego przez Z. postępowania o nadanie tytułu [...]. W ocenie organu nie znajduje zatem potwierdzenia okoliczność udostępnienia danych osobowych Z. F. przez Rektora Z. na rzecz osób nieupoważnionych.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Z. F. wniósł o jej uchylenie oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł również o orzeczenie, że ujawnienie treści pisma, skierowanego przez niego do Prezydenta RP, oraz danych osobowych jego autora, osobom nie będącym żadną ze stron postępowania o nadanie tytułu naukowego, tj. osobom nie będących członkami Rady Wydziału [...] ani członkami Centralnej Komisji, było naruszeniem prawa.

W uzasadnieinu skargi podniósł, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem GIODO, że Centralna Komisja przekazała jego pismo do uprawnionego organu (Rektora Z.), ponieważ organ ten nie był stroną prowadzonego postępowania. Zgodnie z przepisami k.p.a., na które powołuje się GIODO (art. 10 § 1 oraz 73 § 1 k.p.a.), pismo to mogło być przekazane stronie postępowania o nadanie tytułu naukowego, a więc Radzie Wydziału, która to postępowanie prowadziła. Przekazanie więc pisma Rektorowi i zobowiązanie (za jego pośrednictwem), "kierownictwa Uczelni i Rady Wydziału" do "ustosunkowania się do postawionych zarzutów, co do ich zasadności oraz wpływu na stanowisko Uczelni i Rady Wydziału, w kwestii przedstawienia [...] A. B. do tytułu naukowego [...]", nie miało żadnej podstawy prawnej. Ani Rektor ani "Kierownictwo Uczelni" nie byli bowiem stronami prowadzonego postępowania o nadanie tytułu naukowego. Żadne przepisy prawa nie dawały tym organom, ani też innym osobom trzecim, uprawnienia do zapoznania się z aktami postępowania w sprawie nadania tytułu naukowego ani też do wydawania stanowiska odnośnie zarzutów, ani z danymi osobowymi autora pisma do Prezydenta RP. Skarżący podkreślił, że w przypadku, gdy ustawa stanowi, iż stroną postępowania jest Rada Wydziału to nie można twierdzić, że uprawnienia tego organu przysługują wszystkim członkom społeczności akademickiej całej uczelni.

Wskazał także, że przyjęcie, iż Rada Wydziału mogłaby inaczej podejść do zarzutów osoby niezwiązanej ze środowiskiem akademickim, a inaczej do zarzutów osoby, która w sposób czynny uczestniczy w życiu tej społeczności, uznać można co najmniej za nieporozumienie. Zdaniem skarżącego już sam fakt, że do stawianych zarzutów ktoś ma się ustosunkować w zależności od tego, kto jest autorem tych zarzutów świadczy o dyskryminowaniu autora tych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga Z. F. nie zasługuje na uwzględnienie.

Powodem odmowy uwzględnienia wniosku Z. F. skierowanego do GIODO w sprawie niezgodnego z prawem przetwarza jego danych osobowych przez Centralną Komisje oraz Z. było uznanie przez organ, że w sprawie tej wystąpiła przesłanka legalizująca przetwarzanie danych osobowych, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Obowiązkiem tym wedle stanowiska organu, jest konieczność zapewnienia stronom postępowania administracyjnego czynnego udziału w tym postępowaniu oraz zapewnienia możliwości wypowiedzenia się do co zebranych dowodów oraz materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także konieczności zapewnienia stronie postępowania administracyjnego prawa do wglądu w akta sprawy. Powyższe obowiązki organu, a jednocześnie uprawnienia stron postępowania administracyjnego, określone są w art. 10 k.p.a. oraz art. 73 § 1 k.p.a.

Punktem wyjścia do przyjęcia przez organ takiego stanowiska była okoliczność prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie o nadanie tytułu [...], w stosunku do osoby, której dotyczyło pismo skarżącego z dnia [...] grudnia 2006 r.

Postępowanie to prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Zgodnie z art. 27 ust. 1 tej ustawy postępowanie o nadanie tytułu profesora przeprowadzają rady jednostek organizacyjnych posiadających uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego w zakresie danej dziedziny nauki lub sztuki, na wniosek osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 4 tej ustawy ilekroć w ustawie mowa jest o "radzie jednostki organizacyjnej" bez bliższego określenia - rozumie się przez to radę wydziału, radę innej jednostki organizacyjnej szkoły wyższej, radę naukową instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk, radę naukową instytutu badawczego albo radę naukową międzynarodowego instytutu naukowego utworzonego na podstawie odrębnych przepisów, działającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organem biorącym udział w tym postępowaniu jest również Centralna Komisja, której zadania w tym zakresie określają przepisy art. 27 oraz 28 powołanej ustawy. Stosownie zaś do treści art. 29 ust. 1 tej ustawy w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Pismo skarżącego z dnia [...] grudnia 2006 r., złożone do Prezydenta RP, dotyczyło osoby pracownika naukowego Wydziału [...] ówczesnej [...] – kandydata do nadania tytułu [...]. Prezydent RP przekazał powyższe pismo Centralnej Komisji jako organowi właściwemu w sprawie przedstawienia kandydata do tytułu [...].

Słusznie organ wskazuje, że powyższe pismo mogło być potraktowane jak skarga, o jakiej mowa w art. 234 pkt 2 k.p.a., tj. skarga złożona w toku postępowania administracyjnego pochodząca od innych osób niż strona postępowania. Skarga taka, w myśl powyższego przepisu, stanowi materiał, który organ prowadzący postępowanie powinien rozpatrzyć z urzędu.

Skarga ta mogła zatem być, a w myśl art. 234 pkt k.p.a. wręcz winna być dołączona do akt sprawy. W dalszej konsekwencji ze skargą tą miały zatem prawo zapoznać się organy prowadzące postępowanie (Centralna Komisja, Rada Wydziału), a także strona postępowania o nadanie tytułu [...]. Zgodnie z postanowieniami Kodeksu postępowania administracyjnego skarga, jako dokument z akt sprawy administracyjnej, mogła być przedmiotem wypowiedzenia się co do jej treści przez stronę postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.), jak też mogła być udostępniana stronie postępowania, w ramach realizacji jej uprawnień do przeglądania akt sprawy (art. 73 § 1 k.p.a.).

W świetle powołanych wyżej przepisów bezsporne zatem jest, iż przetwarzanie danych osobowych skarżącego, jako autora pisma z dnia [...] grudnia 2006 r., przez Centralną Komisję oraz Radę Wydziału [...] było legalne.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego faktu zapoznania z treścią jego pisma z dnia [...] grudnia 2006 r., a co za tym idzie, ujawnienia jego danych osobowych przez Centralną Komisję Rektorowi [...], należy zauważyć, że stosownie do treści art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) rektor kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz, jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów uczelni. Z uwagi na uprawnienia rektora, a w szczególności z uwagi na fakt, iż rektor uczelni jest zgodnie z powyżej cytowanym przepisem przełożonym pracowników uczelni, nie budzi wątpliwości, iż Centralna Komisja w związku z pismem skarżącego z dnia [...] grudnia 2006 r. zawierającym zarzuty w stosunku do jednego z pracowników [...], miała prawo kopię tego pisma przekazać Rektorowi [...], co jednoznaczne było z udostępnieniem danych osobowych skarżącego.

W świetle przedstawionych wyżej rozważań nie budzi również wątpliwości, iż w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie o nadanie tytułu [...], Rektor [...] miał prawo przekazać kopię przedmiotowego pisma, udostępniając zarazem dane osobowe jego autora, Radzie Wydziału [...], tj. organowi biorącemu udział w tym postępowaniu.

W ocenie Sądu nie świadczy o naruszeniu przepisów ustawy o ochronie danych osobowych także fakt, iż w nadzwyczajnym posiedzeniu Rady Wydziału [...] w dniu [...] marca 2007 r., którego przedmiotem było pismo skarżącego z dnia [...] grudnia 2006 r., brały udział osoby niewchodzące w skład Rady. Te osoby to bowiem byli Rektorzy [...]. Zauważyć natomiast należy, że rada wydziału jest organem kolegialnym, w którego obradach, bez prawa głosu, mogą brać udział zaproszeni przez nią goście.

Reasumując stwierdzić należy, iż organ prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka legalizująca przetwarzanie danych osobowych skarżącego określona art. 23 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.