Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2617/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. C. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uzupełnienia rozstrzygnięcia w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego p o s t a n a w i a odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Referendarz sądowy zauważa, że w wyniku wniesienia skargi, jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie jest obowiązek zapłaty wpisu od tej skargi w wysokości 100,- zł. Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego.

Wnioskiem z 10 października 2008 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF i uzupełnionym pismem z 10 listopada 2008 r., K. C. zwrócił się o zwolnienie – częściowe – od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że we wszystkich sprawach, które wniósł do Sądu, kwota wpisów przekroczyła 5000,- zł, przy czym szczegółowo wymienił sygnatury spraw wniesionych do Sądu. Nadto kolejne jego skargi będą przekazywane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Skarżący poinformował, że osiąga – co miesiąc – brutto 4600,- zł

W wykonaniu wezwania referendarza sądowego z 15 października 2008 r. skarżący poinformował, ze netto uzyskuje ok. 3321,- zł, miesięczne wydatki (żywność, leki, ubrania, środki czystości, leki, wizyty u lekarzy, dojazdy) wynoszą ok. 3294,- zł. nieprzewidziane wydatki – w tym na wpisy sądowe – oszacował na kwotę ok. 5 tys. zł. Skarżący załączył zeznanie PIT za 2007 r., wyciągi z rachunku bankowego, zaświadczenie o uzyskiwanym wynagrodzeniu, wyciągi z rachunków bankowych. Skarżący wskazał, że jego sytuacja majątkowa jest niezmienna, nie posiada tytułu prawnego do lokalu, w którym zamieszkuje, a jedynym źródłem jego utrzymania są dochody ze stosunku pracy. Uchylił się od wskazania w jakich sprawach uiścił wpis i kiedy to nastąpiło.

Referendarz sądowy zauważa, że celem występującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji stronie, która ze względu na stan finansowy, majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Instytucja ta stanowi wyjątek od zasady, że to strona ponosi koszty sądowe.

Zasadność wniosku referendarz sądowy rozpatruje w dwóch aspektach – z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony wysokości środków, którymi ona dysponuje. Jednocześnie zwraca uwagę na to, że kwestia prawa pomocy z wniosku skarżącego była wielokrotnie już rozpoznawana przed Sądem w większości spośród wniesionych przez niego, w różnym okresie, skarg (ok. 50-u).

Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) wynika, że stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania, tj. - przyjmując za Słownikiem języka polskiego (pod redakcją naukową prof. M. Szymczaka, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2002, t. III, str. 749) - udowodnienia, czy też przedstawienia w sposób przekonywający - tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04).

Z oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę wynika, iż prowadzi on samodzielnie gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku nieruchomego, ruchomego ani oszczędności. Uzyskuje dochód z tytułu umowy o pracę w wysokości ok. 3.321 zł. netto. Przy czym Skarżący oświadczył, że ponosi wydatki na żywność, ubrania, środki czystości, leki, wizyty u lekarzy, dojazdy itp., (ok 3300,-zł), czyli więcej niż uzyskuje ze stosunku pracy. Wskazał też na potrzeby postępowania sądowego w wysokości 5 tys. zł.

W przedmiotowej sprawie zważyć należy, że jedynym kosztem na obecnym etapie postępowania sądowego, który Skarżący musi ponieść, jest koszt wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Po przeanalizowaniu wniosku Skarżącego oraz złożonych informacji dotyczących sytuacji finansowej referendarz sądowy zauważa, że przesłanki, będące warunkiem niezbędnym do zwolnienia od kosztów sądowych nie mają zastosowania w odniesieniu do Skarżącego, ponieważ dysponuje on miesięcznie kwotą w wysokości ok. 3.300 zł. Kwota ta pozostaje do dyspozycji jednej osoby i przeznaczona jest wyłącznie na utrzymanie Skarżącego i może nią gospodarować w sposób przynoszący mu największą – jego zdaniem – korzyść; także z uwzględnieniem możliwości gospodarowania tymi środkami w czasie.

Zdaniem Sądu, Skarżący jest w stanie ponieść koszt wpisu sądowego w kwocie 100 zł bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego zwłaszcza w świetle tego, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że Skarżący uzyskuje stałe dochody ze stosunku pracy. Fakt ponoszenia kosztów sądowych w innych sprawach nie jest okolicznością uzasadniającą przyznanie skarżącemu prawa pomocy także dlatego, że skarżący posiada płynność płatniczą i może gospodarować posiadanymi zasobami w sposób, jego zdaniem, najwłaściwszy; niezależnie od tego, że nie wskazał, by jakiekolwiek koszt postępowania już poniósł. Niezależnie od powyższego referendarz sądowy zwraca uwagę, że skarżący, choć jest to w jego interesie, nie wskazał, czy wpłacił, w jakiej kwocie oraz w jakich sprawach, należności z tytułu wpisu sądowego. Z informacji, które referendarz sądowy posiada z urzędu wynika, że pomimo tego, iż sprawy do sądu są wnoszone na przestrzeni kilku miesięcy, to skarżący zamiast uczestniczenia w kosztach sądowych choćby w stopniu, w którym jest w stanie to robić – zwraca się w każdej sprawie o przyznanie prawa pomocy. Okoliczność ta uniemożliwia przyznanie mu prawa pomocy, ponieważ, zdaniem referendarza, celem wskazanego postępowania jest przerzucenie na Skarb Państwa ciężarów związanych z prowadzeniem sporów sądowych skarżącego.

Skarżący nie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a argument o możliwości "uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie", ze względu na konieczność uiszczenia wpisu w sprawie, nie znajduje uzasadnienia także ze względu na przedstawioną strukturę wydatków: telefon komórkowy, internet, telefon stacjonarny. Skarżący nie wskazał przy tym na czynniki zaburzające jego płynność płatniczą, czy zdolność zaciągania zobowiązań: informacja ta nie wynika także z nadesłanego rachunku bankowego. Stąd także – niezależnie od wzmiankowanych już okoliczności – wniosek o niewykorzystaniu przez niego wszystkich możliwości zgromadzenia środków na koszty sądowe.

Nadto Skarżący, mimo wezwania referendarza sądowego, nie ustosunkował się w pełni do doręczonego mu wezwania, tj. do punktów 6 i 7 wezwania. W szczególności nie nadesłał zestawienia miesięcznie wpłat na poczet należności sądowych, co leżało w jego interesie. Także z tego powodu pozytywne dla skarżącego uwzględnienie jego wniosku było niemożliwe, ponieważ w przedstawionym stanie sprawy istnieje możliwość zgromadzenia przez niego wspomnianych środków. Do Sądu przy tym nie należy uporczywe prowadzenie dochodzenia, co do faktycznego stanu majątkowego Skarżącego, a to z tej przyczyny, iż prowadziłoby to do nieograniczonego przewlekania postępowania o przyznanie prawa pomocy, które ze swej istoty jest postępowaniem wpadkowym i jako takie nie powinno w sposób długotrwały uniemożliwiać zakończenia postępowania głównego (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2004 r., sygn. akt FZ 17/04). W ocenie referendarza sądowego, to Skarżący występuje o przyznanie prawa pomocy i nawet niezależnie od obowiązków prawnych w tym zakresie, jakie przewidział dla niego prawodawca, w jego dobrze pojętym interesie winno leżeć pełne i rzeczowe przedstawienie Sądowi tego wszystkiego, co świadczy o niemożności uiszczenia wpisu od skargi. Skoro Skarżący tego nie czyni, wówczas musi liczyć się z odmownym rozpatrzeniem wniosku. Bez znaczenia dla tej uwagi jest okoliczność konieczności zapłaty wpisów w wielu sprawach: a to także ze względu na różnicę w terminach wnoszenia skarg, po części, różnice w terminach rozpatrywania prawa pomocy. W ocenie referendarza, skarżący jest w stanie wygospodarować środki na sukcesywne regulowanie należności z tytułu kosztów sądowych.

W świetle powyżej zadeklarowanej sytuacji majątkowej, zdaniem referendarza sądowego, Skarżący nie wykazał, że zapłacenie kwoty 100 zł w analizowanej sprawie spowoduje uszczerbek utrzymania koniecznego. Mając na uwadze sposób wykazania jego sytuacji majątkowej, przedmiot zaskarżonych aktów, etap postępowania wszczętego z wniosku skarżącego, przestrzeń czasową zaskarżania wydanych w wyniku wszczynania z wniosków skarżącego aktów, należało, na podstawie art. 243 §1 w związku z art. 245 § 1 i § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 u.p.p.s. postanowić, jak w sentencji.