Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1620/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2016 r. wniosku D. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 października 2015 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 26 października 2015 r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 grudnia 2011 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, a następnie orzekł zobowiązująco w tej sprawie.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. skarżąca, działająca przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Na uzasadnienie podniosła, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a obowiązek przedłożenia projektu budowlanego wiąże się ze znacznym wydatkiem finansowym. Sporządzenie projektu przez skarżącą jest zatem nie do wykonania w związku z ww. kosztami, a konsekwencje związane z nieuczynieniem zadość decyzji mogą prowadzić do nieodwracalnej szkody dla skarżącej.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Wskazać należy, iż pełnomocnik profesjonalny ograniczył się jedynie do ogólnych i lakonicznych stwierdzeń, iż skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a obowiązek przedłożenia projektu budowlanego wiąże się ze znacznym wydatkiem finansowym. Sporządzenie projektu przez skarżącą jest niewykonalne z przyczyn finansowych, a konsekwencje związane z nie zadośćuczynieniem decyzji mogą prowadzić do nieodwracalnej szkody dla skarżącej.

Przedmiotem niniejszego wniosku jest żądanie wstrzymania wykonania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji nakazującej przedłożenie projektu budowlanego zamiennego, oraz orzekającej w tym zakresie, w związku z czym należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja ma niewątpliwie przymiot wykonalności. Co prawda argumenty skarżącej co do wysokich kosztów sporządzenia dokumentów, o których mowa, nie stanowią usprawiedliwionej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jednak taką podstawę może stanowić rozbiórka obiektu. Należy bowiem pamiętać, że zgodnie z art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016.290) w przypadku niewykonania w terminie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zatem podstaw do wstrzymania zaskarżonego aktu w niniejszej sprawie należy upatrywać nie w skutkach, jakie mogą powstać w razie wykonania obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji, lecz skutków wynikających z bezskutecznego upływu terminu do wykonania tego obowiązku. Jak wynika z decyzji organu II instancji skarżąca została zobowiązana do przedłożenia zamiennego projektu budowlanego do dnia 29 kwietnia 2016 r., a zatem na dzień orzekania w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, termin o którym mowa upłynął bezskutecznie. W związku z tym zaistniała podstawa do wydania przez organ nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ust. 5 ww. ustawy, a więc potencjalnie zaistniała możliwość orzeczenia rozbiórki obiektu lub jego części.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż co do zasady wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu już ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualna szkoda poniesiona wskutek rozbiórki obiektu wiąże się bowiem przede wszystkim z utratą nakładów finansowych poniesionych na jego realizację, a także z poniesieniem nakładów finansowych w celu wykonania nałożonego obowiązku (por. postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 385/12).

Tym samym należy uznać, że w przedmiotowej sprawie zachodzą wskazane wyżej przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.