Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 526/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na niewykonanie przez Gminę Miasta G. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt [...] postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z 25 kwietnia 2021 r. A. J. (dalej "strona", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na niewykonanie przez Gminę Miasta G. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt [...]. Wskazał, że od 19 października 2020 r. Gmina Miasta G. nie uiściła zasądzonych kosztów postępowania wraz z odsetkami.

Powyższym wyrokiem z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. stwierdził nieważność § 3 uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 28 listopada 2019 r. nr XVII/425/19, oddalił skargę w pozostałej części oraz zasądził od Gminy Miasta G. na rzecz skarżącego kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.",

w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Powyższe brzmienie przepisu zostało nadane ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r.

o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Zmieniła ona między innymi treść art. 154 § 1 p.p.s.a., który w brzmieniu sprzed nowelizacji stanowił, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W aktualnym stanie prawnym nie jest zatem dopuszczalne wniesienie w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu (decyzji), także w części. Skargę taką - na bezczynność lub przewlekłość - można wnieść jedynie w oparciu o art. 149 p.p.s.a., po wyczerpaniu trybu skargowego określonego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, czego jednak skarga A. J. z dnia 25 kwietnia 2021 r. nie dotyczy.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że przed tutejszym Sądem nie toczyło się postępowanie w sprawie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia przez Gminę Miasta G. postępowania w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty. Sąd nie wydał zatem orzeczenia na podstawie art. 149 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe przedmiotowa skarga na niewykonanie wyroku

w zakresie nieuiszczenia zasądzonej na rzecz strony kwoty 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, jest niedopuszczalna i zachodzi konieczność jej odrzucenia.

Z tych względów, na podstawie art. 154 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.