Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 411/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 70, art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.),, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant specjalista Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A." w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "SKO"), w wyniku rozpoznania odwołania A z siedzibą w D., utrzymało w mocy decyzję Zastępcy Naczelnika Wydziału Kształtowania Środowiska w Urzędzie Miasta w K. z dnia [...] r., nr [...], sygn. akt [...] działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta K. , o środowiskowych uwarunkowaniach w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pod nazwą: "Nowa organizacja zabudowy [...] wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą w C Sp. z o.o. w D. przy ul. [...] przewidzianego do realizacji w D. przy ul. [...], na działkach ewidencyjnych nr 1 , 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31"; karta mapy 19, obręb [...] (dalej przedsięwzięcie będzie oznaczone jako: "nowa organizacja zabudowy").

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wywiodło, iż Spółka C Sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej: "Spółka") wnioskiem z dnia 5 września 2016 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta D. (wówczas był to organ I instancji) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla nowej organizacji zabudowy jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], SKO wyłączyło Prezydenta Miasta D. od załatwienia sprawy i wyznaczyło jako organ I instancji - Prezydenta Miasta K.

Nowy organ I instancji, po wpłynięciu akt administracyjnych w dniu 9.11.2016r., zawiadomił pismem z dnia 5 grudnia 2016 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego. Po uzyskaniu stanowisk organów współdziałających w sprawie: tj. opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 28.12.2016 r., nr [...], oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia 22.12.2016 r., nr [...], wyznaczony organ I instancji, postanowieniem z [...] r., nr [...], stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia raportu.

Pismem z dnia 9.05.2017 r. Spółka przedłożyła wymagany raport, a następnie pismem z dnia 19.05.2017 r. wypis z rejestru gruntów i kopię mapy ewidencyjnej obejmującej teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie nowej organizacji zabudowy wraz z przewidywanym obszarem jego oddziaływania, a także wszystkie działki sąsiadujące z tym terenem.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji podjął z urzędu zawieszone postępowanie, a następnie pismem z dnia 28.06.2017 r. dokonał obwieszczenia o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia nowej organizacji zabudowy na środowisko, w trybie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm., dalej w skrócie: "ustawa" lub "ustawa o udostępnianiu informacji"). W ramach tego postępowania udział zgłosiły: "A" z siedzibą w D. przy ul. [...] oraz A "B" z siedzibą w D. przy ul [...]. Uwagi i wnioski w ramach udziału społeczeństwa zgłosili również mieszkańcy miasta S.

Pismami z dnia 28.06.2017 r. organ I instancji zwrócił się do organów współdziałających o uzgodnienie warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia nowej organizacji zabudowy - do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz wydanie opinii - do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, licznych wyjaśnieniach wnioskującej Spółki, uwagach i wnioskach społeczeństwa, w tym powyżej wymienionych Stowarzyszeń, oraz uzyskaniu postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] r., nr [...], i opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia 19.07.2017 r., nr [...], organ I instancji zawiadomił pismem z dnia 22.11.2017 r. o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz wydał decyzję z dnia [...] r., nr [...], określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji nowej organizacji zabudowy planowanego przedsięwzięcia.

Od powyższej decyzji odwołania wniosły A: "A i "B", oba z siedzibą w D.

Po rozpatrzeniu złożonych odwołań, SKO decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchyliło w całości decyzję z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Od powyższej decyzji kasacyjnej SKO z dnia [...] r. Spółka wniosła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Po jego rozpoznaniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/GI 413/18 (publ. w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej: "CBOS"), oddalił sprzeciw. W uzasadnieniu tego wyroku zawarte zostały wskazania co dalszego toku postępowania administracyjnego. Sąd podzielił stanowisko, zgodnie z którym w postępowaniu prowadzonym w sprawie decyzji środowiskowej, gdzie liczba stron wynosi ponad 20, nie jest konieczne skonkretyzowane ustalanie poszczególnych (wszystkich) stron, wystarczy jedynie ustalenie, że jest ich ponad 20. Zatem prawidłowe jest doręczenie decyzji środowiskowej przez organ administracji, jak również przekazywanie informacji o innych jego czynnościach, w trybie art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, w skrócie: "k.p.a."), tj. poprzez publiczne obwieszczenie. Konieczności ustalania stron postępowania jest niezbędna, bowiem ma bezpośredni związek z wyznaczeniem obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz w konsekwencji, oceną zgodności przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego, bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nieruchomości (działek) będących własnością Spółki dopuszcza lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o ile oddziaływanie mieści się w granicach terenu należącego do inwestora. Sąd podkreślił, że zasadniczym powodem zaaprobowania decyzji kasacyjnej SKO z dnia [...] r., uchylającej decyzję organu I instancji z dnia [...] r. i wyczerpania istniejącej w art. 138 § 2 k.p.a. hipotezy, stanowiła okoliczność, ustalenia wszystkich stron postępowania i ich udziału w postępowaniu. Definicja strony została wprowadzona do ustawy, na mocy art. 509 pkt 8 lit. c) ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 z późn. zm.). Ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., a wraz z nią art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji. Stało się to na mocy przepisu przejściowego art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Jednakże przepis art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne został znowelizowany art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 710). Na mocy tej nowelizacji art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne otrzymał brzmienie: "1. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, 1566 i 1999), stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. Ustawa z dnia 28 lutego 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, to jest z dniem 26 kwietnia 2018 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 2 lit. c) i lit. d), które weszły w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia 2018 r. Tymczasem, wydana decyzja kasacyjna SKO zapadła w dniu [...] r., zatem w okresie, gdy powyższa definicja strony już obowiązywała. Wcześniej, tj. przed tą zmianą (przed 1 stycznia 2018 r.), w art. 74 ustawy o udostępnianiu informacji, jak również w innych przepisach tej ustawy, brak było definicji strony postępowania środowiskowego, wobec tego ustalenia w tym względzie przebiegały na podstawie art. 28 k.p.a. Dlatego było możliwe (dopuszczalne) ustalanie stron w postępowaniu środowiskowym w sposób "uproszczony" (bez ich konkretyzacji), o tyle przepis art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji taką możliwość wyklucza, zwłaszcza jeśli chodzi o strony wywodzące swoją legitymację z faktu przysługiwania im prawa rzeczowego (a więc nie tylko prawa własności) wobec działek przylegających bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. Decyzja organu I instancji na datę jej podjęcia była prawidłowa ([...] r.), bo rzeczywiście organ I instancji nie dokonał ustalenia stron zgodnie z nieobowiązującym jeszcze art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji, zaś SKO nie mogło tego uczynić we własnym zakresie ze względu na zasadę dwuinstancyjności. Nadto, uszło uwadze organów obu instancji to, że w wyniku nowelizacji kwietniowej doszło do zmiany art. 49 k.p.a. (art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Przed zmianą treść art. 49 k.p.a. była następująca: "Strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.". Przy takiej treści tego przepisu, a zwłaszcza normy zawartej w jego części drugiej, dopuszczano możliwość doręczania decyzji (także innych pism) w trybie publicznego obwieszczenia, co prowadziło także do poglądu o braku konieczności ustalania konkretnych stron postępowania. Natomiast po zmianie przepis brzmi następująco: "Art. 49. § 1. Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. § 2. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej.". A więc w trybie ogłoszenia publicznego dopuszczalne jest jedynie zawiadamianie o decyzjach a nie ich doręczanie, przy czym możliwość takiego zawiadomienia musi wynikać z przepisów szczególnych i nie ma ono waloru doręczenia (chyba że będzie to wynikało z przepisu szczególnego). Znowelizowanego art. 49 k.p.a. nie stosuje się przy tym do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia nowelizacji kwietniowej przepisów k.p.a., tj. przed 1 czerwca 2017 r.

Tymczasem przedmiotowe postępowanie zawisło przed tą datą, jednak kierunek tych zmian, w powiązaniu z art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji, powinien być brany pod uwagę. Intencją ustawodawcy było bowiem wyeliminowanie, bądź co najmniej ograniczenie, "udziału" w postępowaniu anonimowych stron, które nie są identyfikowane na etapie wszczęcia, postępowania, którym w drodze obwieszczeń publicznych komunikuje się o czynnościach procesowych organu prowadzącego postępowanie, w sprawie, w której mają interes prawny, i którym doręcza się w ten sposób decyzje. To powinno także wpływać na ocenę postępowań będących w toku, zwłaszcza jeśli poglądy odmienne, były formułowane w wyniku interpretacji obowiązujących przepisów prawa, natomiast w sposób jednoznaczny z nich nie wynikały. W kontekście tych ustaleń Sąd uznał, iż nie znajdowały uzasadnienia zarzuty sprzeciwu dotyczące naruszenia art. 6 i art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 545 ust. 1 pr. wod. oraz art. 74 ust. 3 i ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji w związku z art. 49 k.p.a. Natomiast podzielił zarzut sprzeciwu naruszenia art. 7, art. 77 i art. 138 § 2 k.p.a., w zakresie w jakim SKO przyjęło, że stan faktyczny sprawy w części dotyczącej ustalenia przez organ I instancji zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został należycie i wyczerpująco wyjaśniony. Brak było bowiem podstaw (dowodów), aby pogląd taki formułować w sytuacji, w której tak z karty informacyjnej, jak i z raportu, poprzedzonego analizą, wynika, iż oddziaływanie przedsięwzięcia będzie mieściło się w granicach terenu stanowiącego własność inwestora (por. ostatnia strona uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 413/18 (CBOS).

W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku Spółki, organ I instancji, a konkretnie działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K. Zastępca Naczelnika Wydziału Kształtowania Środowiska w Urzędzie Miasta w K. , wydał decyzję z dnia [...] r., nr [...] (znak: [...]), w której określił dla Spółki środowiskowe uwarunkowania dla nowej organizacji zabudowy przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pod nazwą: "Nowa organizacja zabudowy [...] wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą w C Sp. z o.o. w D. przy ul. [...] przewidzianego do realizacji w D. przy ul. [...], na działkach ewidencyjnych nr 1 , 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31"; karta mapy 19, obręb [...] (oznaczonego dalej w skrócie, tak jak dotychczas: "nowa organizacja zabudowy"). W podstawie prawnej decyzji wskazał art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm., dalej jak dotychczas w skrócie: "ustawa" lub "ustawa o udostępnianiu informacji"), a także § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) i ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej: "rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.").

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż planowane przedsięwzięcie ma polegać na nowej organizacji zabudowy [...] wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą na działkach o łącznej powierzchni 6,0285 ha. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren ten jest przeznaczony pod obiekty produkcyjne, składy, magazyny oraz zabudowę usługową. Zakres przedsięwzięcia obejmuje:

1) przebudowę hali technologicznej o powierzchni około 1140 m² i rozbudowę jej o skrzydło o powierzchni około 500 m²;

2) budowę trzech nowych hal magazynowych szkła o łącznej powierzchni około 5 838 m², w tym hala w południowej części o pow. 1 872 m², w zachodniej części nowego terenu o pow. 2 016 m² i we wschodniej części nowego terenu o pow. 1 950 m²;

3) budowę placów magazynowo-manewrowych o łącznej powierzchni 19 250 m² wokół projektowanych hali magazynowych i przebudowywanej hali technologicznej;

4) budowę parkingu dla samochodów osobowych przy wjeździe o powierzchni około 500 m²;

5) wyburzenie dawnego budynku biurowo - socjalnego znajdującego się we wschodniej części nowego terenu;

6) budowę linii odzysku szkła opakowaniowego o wydajności 20 Mg/h w przebudowanej hali technologicznej wraz z wyposażeniem jej w moduł Roentgena (przeniesienie planowanej do realizacji inwestycji z istniejącej hali [...] nr 1 w południowej części zakładu);

7) możliwość prowadzenia odzysku procesu R 13, czyli [...] nie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R-1 do R-12 dla stłuczki szklanej;

8) określenie możliwości pracy przez 7 dni w tygodniu w porze dziennej i nocnej.

W efekcie, zdaniem organu I instancji, realizacji przedsięwzięcia nie zmieni się instalacja do odzysku stłuczki szklanej oraz wydajność tej instalacji nie przekroczy 160 000Mg/rok, która utrzymana będzie na poziomie uzgodnionym w raporcie oddziaływania na środowisko innego przedsięwzięcia pod nazwą: "Modernizacja D w D. - S". Przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie - według mapy załączonej do karty informacyjnej - pokrywa się z przewidywanym obszarem, na który będzie to przedsięwzięcie oddziaływać.

Dalej organ I instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazują na dopełnienie obowiązku podania do publicznej wiadomości informacji o rozpoczęciu postępowania z udziałem społeczeństwa, tj. obwieszczenia z dnia 28 czerwca 2017 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta K. przy ul. [...] i stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej ([...]) oraz w miejscu realizacji przedsięwzięcia (str. 6-29 uzasadnienia decyzji organu I instancji z dnia [...] r., akta administracyjne segregator 5 str. 1539-1550).

Na podstawie przedłożonej dokumentacji organ I instancji ustalił, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w oparciu o treść § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) i ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej: "rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.").

Obszar oddziaływania na środowisko został określony na podstawie analiz zawartych w dokumentacji złożonej do wniosku Spółki i przeanalizowany po otrzymaniu raportu z miesiąca maja 2017 r. z uwzględnieniem równoległego przedsięwzięcia pod nazwą: "Modernizacja D w D. - S", na które Spółka uzyskała odrębną decyzję organu I instancji o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z dnia [...] r. (k. 10 uzasadnienia decyzji organu I instancji z dnia [...] r.), która dotyczy tych samych działek ewidencyjnych Spółki, co przedsięwzięcie nowa organizacja zabudowy (karta mapy 19, obręb [...] ).

W tym miejscu w opisie stanu faktycznego, Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę z urzędu dostrzega, że decyzja organu I instancji o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z dnia [...] r. dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Modernizacja D w D. - S" została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] r. nr [...], w wyniku rozpoznania wniesionej przez Spółkę skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 181/17 (CBOS) uchylił powyższą decyzję SKO z dnia [...] r., od którego to wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło SKO.

W konsekwencji jej rozpoznana Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 11 września 2018 r. wydał wyrok sygn. akt II OSK 2456/17 (CBOS), mocą którego oddalił skargę kasacyjną.

Zważywszy na opisany i znany Sądowi z urzędu stan faktyczny, wykonując zalecenia już prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 181/17 (CBOS), została wydana nowa decyzja SKO z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Modernizacja D w D. - S".

W wyniku rozpoznania wniesionej przez A z siedzibą w D. skargi, nieprawomocnym wyrokiem z dnia 29 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił powyższą decyzję SKO z dnia [...] r., nr [...] (CBOS), od którego Spółka wniosła skargę kasacyjną z dnia 4 września 2020 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wskazany stan faktyczny i przebieg postępowań sądowoadministracyjnych, dotyczących również Spółki i jej równoległego z obecnie rozpatrywanym przedsięwzięcia pod nazwą: "Modernizacja D w D. - S" nie znalazł odzwierciedlenia w decyzji organu I instancji z dnia [...] r., dotyczącej przedsięwzięcia nowa organizacja zabudowy, chociaż w dacie jej wydania był już znany opisany powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2456/17 (CBOS), którego zakres dotyczy tych samych działek ewidencyjnych Spółki, karta mapy 19, obręb [...] , co nowa organizacja zabudowy.

Od powyższej opisanej decyzji organu I instancji z dnia [...] r., dotyczącej przedsięwzięcia nowa organizacja zabudowy, odwołanie złożyło A z siedzibą w D. (dalej oznaczone w skrócie jako: "A"), w którym domagało się jej uchylenia. Rozstrzygnięciu zarzucono: naruszenie art. 72 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji w związku z wydaniem kilku decyzji środowiskowych dla jednego przedsięwzięcia realizowanego przez Spółkę; naruszenie art. 62 ustawy w związku z brakiem określenia wpływu inwestycji na zdrowie ludzi; brak jednoznacznego określenia nazwy produktu, czyli używanie nazwy stłuczka szklana, odpad szklany i szkło, co skutkuje brakiem określenia wymagań i sposobu postępowania z produktem w zakresie zastosowanej technologii przerobu produktu i zastosowanych procesów recyklingu i odzysku; naruszenie art. 66 ustawy poprzez przyjęcie raportu oddziaływania na środowisko nie spełniającego wymaganych warunków ze względu na brak pełnej informacji o zainstalowanych urządzeniach, ich wydajności, charakterystyce i stanie technicznym; brak ujęcia zabezpieczenia drogi dojazdowej do zakładu poprzez rozeznanie stanu prawnego organizacji ruchu na ul. [...] w D. ; brak całorocznego zabezpieczenia instalacji przed emisją do środowiska w okresie zimowym pyłów w czasie braku opadów śniegu, co wprowadza możliwość wyłączenia sezonowej pracy instalacji; naruszenie postanowień planu zagospodarowania przestrzennego poprzez dopuszczenie do rozprzestrzeniania się pyłów i nadmiernego hałasu poza obszar działek Spółki; nieuwzględnienie uwag mieszkańców i wniesionych zastrzeżeń do raportu oddziaływania na środowisko; brak rozważenia skumulowanego jednoczesnego oddziaływania na środowisko kilkudziesięciu zakładów zlokalizowanych w rejonie nowej organizacji zabudowy.

Dodatkowo, A zaskarżyło uzgodnienie zawarte w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] r., nr [...], zarzucając mu brak rzetelności w ocenie warunków środowiskowych przedsięwzięcia nowej organizacji zabudowy oraz opinię Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w D. z dnia [...] r., nr [...], podważając ją jako dowód i zarzucając jej przekroczenie kompetencji przez Urząd Miejski w D. poprzez brak bezstronności i zgodności z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Wniosło także zastrzeżenia do pozwolenia wodnoprawnego o nr [...] ze względu na nieuwzględnienie w nim większej ilości wód opadowych i ścieków przemysłowych, a zwłaszcza brak separacji drobin szklanych po zraszaniu, które mogą spływać do rzeki, a także brak oceny skumulowanego wzajemnego oddziaływania wszystkich firm działających na tym obszarze, również tych które mają obowiązek posiadania własnych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, SKO w uzasadnieniu zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] r. (opisanej na str. 1 niniejszego uzasadnienia) wskazało, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o udostępnianiu informacji, która od dnia wszczęcia postępowania w sprawie ulegała kilkukrotnym nowelizacjom. W myśl art. 71 ust. 1 tej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Stosownie do postanowień ust. 2 tego artykułu uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji administracyjnych enumeratywnie wymienionych w treści art. 72 ust. 1 pkt 1 -27 ustawy, przy czym wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w przypadkach wymienionych w ust. 2, ust. 2a i ust. 2b ww. artykułu.

Zdaniem SKO, organ I instancji dokonał prawidłowo kwalifikacji nowej organizacji zabudowy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) i § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397 - tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej: "rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r."), oraz w całej rozciągłości podzieliło stanowisko organu I instancji, nie znajdując podstaw do podważenia ustaleń poczynionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w tym nie dopatrzyło się naruszeń wskazanych przez odwołujące się A.

W dalszej kolejności SKO wskazało, iż decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się, jeżeli są spełnione łącznie dwie przesłanki pozytywne:

- przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć wymienionych w art. 71 ust. 2 ustawy;

- wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza uzyskanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy lub dokonanie zgłoszenia: budowy, wykonania robót budowlanych, zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek negatywnych wydania takiej decyzji. Zauważyło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia jest decyzją związaną. Z treści przepisów ustawy wynika, że właściwy organ jest zobowiązany do wydania takiej decyzji, w każdym przypadku, gdy zwróci się o to w sposób prawem przewidziany strona, za wyjątkiem przypadków enumeratywnie wymienionych w przepisach prawnych, stanowiących podstawę wydania decyzji negatywnej odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań. Wydanie decyzji negatywnej, tj. odmawiającej określenia środowiskowych warunków na realizację przedsięwzięcia następuje w przypadkach:

- niezgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został on uchwalony;

- odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez właściwy organ współdziałający;

- gdy z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany, a wnioskodawca nie zgadza się na ten, wskazany przez organ - wariant dopuszczony do realizacji. W każdym innym przypadku organ jest zobowiązany do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

SKO, kierując się omówionymi powyżej wskazaniami wyroku tut. Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 413/18 (CBOS), dostrzegło zmiany prawa przy ustalaniu kręgu stron postępowania administracyjnego i odpowiednie stosowanie regulacji art. 28 k.p.a. i art. 74 ust. 1 pkt 3 i pkt 3a ustawy w związku z art. 140 k.c., a co za tym idzie art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji. Stwierdziło, że pierwotnie złożony przez Spółkę wniosek z dnia 5 września 2016 r. został uzupełniony w dniu 19.05.2017 r. o załącznik, o którym mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy o udostępnianiu informacji, tj. mapy w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej. Nadto, w aktach sprawy znajdują się czytelne mapy sporządzone na podstawie kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który przedsięwzięcie będzie oddziaływać, zarówno w wersji papierowej i elektronicznej.

Dodatkowo, SKO wyjaśniło, że załączniki do wniosku wymienione w art. 74 ust. 1 pkt 3 i pkt 3a ustawy o udostępnianiu informacji mają bardzo zbliżoną treść, gdyż chodzi o przedstawienie na odpowiedniej mapie w czytelny sposób terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie nowa organizacja zabudowy oraz terenu (obszaru), na który będzie ono oddziaływać.

W okolicznościach niniejszej sprawy zdaniem SKO, dane te można było ustalić w dostateczny sposób już w oparciu o dokument, o jakim mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji. Sama karta informacyjna przedsięwzięcia nowa organizacja zabudowy, w ocenie SKO, została sporządzona zgodnie z art. 62a tej ustawy.

SKO podało, że mapy ewidencyjne z tak opisanym obszarem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia znajdują się w aktach sprawy, dlatego w tym zakresie materiał dowodowy został w sposób prawidłowy i wyczerpujący zgromadzony przez organ I instancji. Przymiot stron w sprawie należało ocenić wychodząc od regulacji ogólnej zamieszczonej w art. 28 k.p.a. W sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przepisami prawa materialnego, z których wywodzi się interes prawny jest przepis art. 74 ust. 1 pkt 3 i pkt 3a ustawy o udostępnianiu informacji w związku z art. 140 k.c. Według art. 140 k.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy, oraz w tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Z tej to przyczyny organ I instancji nie dopuścił się uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy. Również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie uległ zmianie od daty wydania orzeczenia przez organ I instancji do dnia orzekania przez SKO.

Zauważyło, że decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy wynikające z art. 107 k.p.a. i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji. Jednocześnie pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia 19 lipca 2017 r., zatytułowane: "Opinia sanitarna", nie przybiera formy postanowienia, wobec czego nie ma możliwości jej zaskarżenia, a samo postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] r. jest również prawidłowe.

Odnosząc się do treści złożonego przez A odwołania SKO zauważyło, że podobne zarzuty zostały zgłoszone w toku postępowania administracyjnego i sam organ I instancji odniósł się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję wniosło A, domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania oraz zarzuciło jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 75, art. 76, art. 77, art. 79 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez :

- nie dostateczne wyjaśnienie wszystkich aspektów środowiskowych oraz nie zbadanie przedstawionych przez A dowodów i argumentów;

- nie uwzględnienie uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza jej § 25 ust. 2, bowiem hałas przekracza granice działek Spółki oraz emisja pyłu;

- brak uwzględnienia przez SKO naruszenia na szczeblu Prezydenta Miasta D. i Prezydenta Miasta K. art. 72 ustęp 5 ustawy w związku z wydaniem kilku decyzji środowiskowych dla jednego przedsięwzięcia realizowanego przez Spółkę;

- naruszenie podczas postępowania na wszystkich szczeblach art. 68, art. 74 Konstytucji RP i art. 62 ustawy w związku z brakiem określenia wpływu inwestycji na zdrowie ludzi;

- brak uwzględnienia w postępowaniu zarzutu, że stosowane jest przez Spółkę niejednoznaczne określenie nazwy produktu, czyli używanie nazw stłuczka szklana, odpad szklany i szkło, co skutkuje brakiem określenia poziomu wymagań i sposobu postępowania z produktem w zakresie zastosowanej technologii przerobu produktu i zastosowanych procesów recyklingu i odzysku oraz umocowaniem ich w przepisach;

- brak uwzględnienia w postępowaniu naruszenia art. 66 ustawy poprzez przyjęcie raportu oddziaływania na środowisko nie spełniającego wymaganych warunków ze względu na brak pełnej informacji o zainstalowanych urządzeniach, oraz o ich wydajności, charakterystyce i stanie technicznym wobec prowadzonych przez Spółkę działaniach, a także brak aktualizacji raportu do obecnych warunków;

- pominięcie braku ujęcia w decyzji organu I instancji zabezpieczenia drogi dojazdowej do Spółki, oraz nowej projektowanej inwestycji, a także nowej organizacji zabudowy, poprzez brak rozeznania stanu prawnego organizacji ruchu na ul. [...] w D. , jej położenia i stanu technicznego;

- brak uwzględnienia, że całorocznego zabezpieczenia instalacji przed emisją do środowiska pyłów w okresie zimowym w czasie braku opadów śniegu, co wprowadza możliwość sezonowego wyłączenia pracy tej instalacji, dla której nie sprecyzowano w decyzji wymagań;

- nierozpatrzenie wyjaśnień i uwag mieszkańców i wniesionych zastrzeżeń do raportu oddziaływania na środowisko;

- nieuwzględnienie w postępowaniu odwoławczym skumulowanego jednoczesnego oddziaływania na środowisko zarówno dwóch przedsięwzięć Spółki, jak i kilkudziesięciu zakładów zlokalizowanych w rejonie inwestycji oraz w bliskim jej sąsiedztwie.

Treść uzasadnienia skargi dotyczyła identycznych zarzutów jak zaprezentowane w odwołaniu, tj. uzgodnień zawartych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] r., nr [...], (brak rzetelności w ocenie warunków środowiskowych przedsięwzięcia nowej organizacji zabudowy) oraz w opinii Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w D. z dnia [...] r., nr [...], (przekroczenie kompetencji przez Urząd Miejski w D. ), brak bezstronności i zgodności z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i przepisami ustawy prawo o zagospodarowaniu przestrzennym, a także zastrzeżenia do pozwolenia wodnoprawnego nr [...], ze względu na nieuwzględnienie w nim większej ilości wód opadowych i ścieków przemysłowych, a zwłaszcza brak separacji drobin szklanych po zraszaniu, które mogą spływać do rzeki.

W uzasadnieniu wniesionej skargi, skarżące A zauważyło, że prowadzenie jednocześnie kilku postępowań w sprawie zwiększenia produkcji, modernizacji zakładu i zwiększenia powierzchni magazynowych przez Spółkę uniemożliwia prawidłową ocenę skali przedsięwzięcia, w tym ocenę kumulacji oddziaływania na środowisko. Przy czym brak przewidzenia ostatecznego profilu produkcji na skutek posługiwania się dokumentami, które nie są ostateczne i nie wiadomo jak zakończy się postępowanie. Dodatkowym utrudnieniem są też sprzeczności w licznych dokumentach, które podają rozbieżne informacje o funkcjonujących i planowanych liniach produkcyjnych. Wydawanie kilku decyzji środowiskowych dla jednego przedsięwzięcia narusza, zdaniem A, art. 72 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji. Jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się także w przypadku, gdy dla danego przedsięwzięcia jest wymagane uzyskanie więcej niż jednej z decyzji, o których mowa w ust. 1 tego przepisu, lub gdy wnioskodawca uzyskuje odrębnie decyzje dla poszczególnych etapów realizacji przedsięwzięcia. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o przedsięwzięciu - rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

A zaznaczyło, że Spółka prowadzi kruszenie i sortowanie odpadów szklanych oraz ich [...] nie. Proces odbywa się w kilku powiązanych ze sobą operacjach technologicznych, co wskazuje na obowiązek wydania jednej decyzji środowiskowej. Oprócz wydanej w tej sprawie decyzji środowiskowej jest też decyzja dla innego przedsięwzięcia pod nazwą: "Modernizacja D w D. -S".

Obie decyzje nakładają się na siebie, nawet planuje się przeniesienie jednej linii z jednego procedowanego przedsięwzięcia na nowy teren, który został zakupiony. Taki sposób działania jest sprzeczny z art. 72 ust. 5 ustawy i uniemożliwia właściwą ocenę przedsięwzięcia. Wymieniło również inne decyzje wydawane w roku 2010 o braku potrzeby przeprowadzania postępowania środowiskowego, tj. postanowienie Prezydenta Miasta D. nr [...] r. z dnia [...] r. w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia p.n.: "Budowa D", przewidzianego w tej samej lokalizacji w D. przy ul. [...] (obręb [...] ), w którym nie nałożono na Spółkę jako inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Kolejna, to jest decyzja Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r., nr [...], na wytwarzanie odpadów szklanych w ilości 65 000 Mg/rok, oraz decyzja Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r., nr [...], kiedy to Spółka rozszerzyła swoją działalności. Decyzją Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r., nr [...], stwierdzono brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla budowy lekkiej hali dla kruszarki Szreder. Zdaniem A, wszystkie decyzje dotyczące wytwarzania i zbierania odpadów i decyzje budowlane były wydawane w oparciu o decyzję Prezydenta D. stwierdzającą brak potrzeby wydania środowiskowych uwarunkowańw roku 2010 i 2012. Jedynym rozwiązaniem jest zatem wycofanie wszystkich wniosków i złożenie jednego, który jednoznacznie przedstawi zamierzenia inwestycyjne Spółki, obejmując skumulowane ich oddziaływanie na środowisko.

A wnioskowało o przeprowadzenie dowodu w postaci, wydawanego przez Spółkę informatora dla mieszkańców S. , w oparciu o art. 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), wskazując iż jest on dodatkowym potwierdzeniem naruszenia art. 72 ust. 5 ustawy. Zapis umieszczony w wydanym informatorze potwierdza, że zabiegi technologiczne w postaci składowania materiałów i wyrobów są powiązane z przekształcaniem odpadów.

Zdaniem A, Spółka podaje zatem informacje nieprawdziwe, ponieważ w decyzji organu I instancji przewidziano również składowanie materiałów na powietrzu (bez zabezpieczenia zimą). Z tego powodu raport oddziaływania na środowisko w obecnej sytuacji zawiera błędy formalne i jest sprzeczny z podejmowanymi przez Spółkę działaniami.

Biorąc pod uwagę treść wszystkich decyzji wydanych na wniosek Spółki zmieni się całkowicie rozmieszczenie urządzeń, ilość placów magazynowych, a to doprowadzi do całkowicie innego jej funkcjonowania i skumulowanego oddziaływania innego niż zostało to określone w decyzji środowiskowej dla potrzeb niniejszej sprawy i równoległego przedsięwzięcia pod nazwą "Modernizacja D w D. ".

Obecnie Spółka już prowadzi działalność na znacznie większym dokupionym terenie (zdjęcie w aktach).

Odnosząc się do nazwy produktu wytwarzanego i przetwarzanego przez Spółę A zauważyło brak odniesienia w treści zaskarżonej decyzji do niejednoznacznego określenia nazw stłuczka szklana, odpad szklany i szkło, co skutkuje brakiem określenia wymagań i sposobu postępowania z produktem w zakresie zastosowanej technologii przerobu produktu oraz procesów recyklingu i odzysku. W zaskarżonej decyzji dla otrzymywanego wyrobu używane jest pojęcie; "stłuczka szklana", do czego nie ma odniesienia w podanych uwarunkowaniach dotyczących sposobu produkcji, odzysku lub recyklingu. Stłuczka szklana jest produktem otrzymywanym w procesie kruszenia odpadów szklanych. Rozporządzenie Komisji Europejskiej 1179/2012 z dnia 10 grudnia 2012 r. określa szczegółowe kryteria dotyczące stłuczki szklanej. Jednak żeby stłuczka przestała być odpadem, musi spełniać wymagania w tym rozporządzeniu określone. W raporcie oddziaływania na środowisko Spółka określiła stanowisko w tej sprawie: "Najbardziej korzystnym parametrem stłuczki szklanej jest możliwość wielokrotnego przetwarzania stłuczki szklanej bez utraty jej parametrów wyjściowych.". Powstanie magazynów do magazynowania odpadów przed ich przetworzeniem umożliwi Spółce ich dobór w odpowiednich proporcjach, tak aby spełnić wymagania nowego produktu po recyklingu i posiadać certyfikat.

W postępowaniu nie przeprowadzono oceny, czy Spółka jako producent spełnia wymagania przywołanego rozporządzenia Komisji Europejskiej 1179/2012 z dnia 10 grudnia 2012 r., chociaż produkt stłuczka szklana i jej proces wytwarzania nie były przedmiotem wniosku, ale nowa organizacja zabudowy. Interpretacja różnego traktowania stłuczki szklanej i odpadu przez producentów została przedstawiona w odpowiedzi na zapytanie poselskie poseł RP E. M. z dnia 22 stycznia 2014 r. przesłanej pismem nr [...] z dnia 19 lutego 2014 r.. Wynika z niej, że: "..przedsiębiorcy prowadzący przetwarzanie odpadów ... nie mają obowiązku stosowania przepisów Komisji UE. Dopiero w momencie, kiedy podejmą decyzję, o tym iż ze stłuczki szklanej chcieliby uzyskiwać w wyniku zastosowanego procesu odzysku gotowy produkt a nie odpad, mają obowiązek wypełnienia wymogów przewidzianych tym rozporządzeniem." (cytat). Stłuczka szklana, do wykorzystania jako surowiec wtórny, musi być poddana wcześniej procesowi mechanicznej obróbki przy pomocy kruszarki do szkła i posortowana w celu usunięcia zanieczyszczeń jest wysegregowana w maksymalnej ilości surowca wtórnego, pod kodem PKWIU 38.32.31.0 "Surowce wtórne ze szkła", nie jest więc odpadem, jako efekt występujący w wyniku działalności Spółki. Podane informacje są sprzeczne z innymi dokumentami, w których wymienia się stłuczkę szklaną jako produkt, co budzi zastrzeżenia wobec informacji przedstawionych w raporcie. Wobec interpretacji przepisów o VAT dokonanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. o nr [...], skoro w decyzji organu I instancji nie określono rodzaju odpadów, jakie będą przyjmowane i nie określono rodzaju odpadów, jakie będą wytwarzane poprzez określenie ich kodów ze względu na interes Skarbu Państwa, to w recyklingu mają być tylko przetwarzane odpady na nowe odpady a nie wytwarzana stłuczka szklana. W decyzji nie podano również, jak unieszkodliwiane są odpady niebezpieczne. Z informacji w KRS wynika, że Spółka prowadzi zbiórkę i unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych, ale w decyzji nie podano w jaki sposób realizowana jest ta działalność. Podawana jest stale maksymalna ilość odpadów jako 160 000 Mg/rok bez określenia odpadów z podziałem na kody i rodzaje procesów odzysku. W raporcie, w tabeli bilansującej ilość przerabianych odpadów, występuje różnica w określeniu ich ilości po realizacji przedsięwzięcia, nie przekroczy 178 100 Mg/rok, w tym odpady szkła o kodzie 19 12 05 w ilości maksymalnej 160 000,00 Mg/rok, a pozostałe odpady wysegregowane ze stłuczki szklanej 18 100,0 Mg/rok. Wskazane odpady pochodzą w całości z przerabianych odpadów szklanych, więc ich ilość powinna być podana w odniesieniu do wielkości produkcji 178 100 ton. Wszystkie wyliczenia w zakresie oddziaływania zostały przeprowadzone dla poziomu 160 000 ton, co jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż należy przyjąć wielkość 178 100 ton. Pozostałe odpady wyselekcjonowane stanowią zawartość dostarczonych do zakładu Spółki odpadów, dlatego wszystkie obliczenia dla poziomu wielkości 160 000 ton produkcji są nieprawidłowe. A podważyło też przyjęty udział procentowy zanieczyszczeń w przyjmowanych odpadach szklanych, jako dowód przytaczając wywiad z Prezesem Spółki E, co nie zostało uwzględnione przez organ I instancji przy podejmowaniu decyzji. Przy większej ilości zanieczyszczeń zmieni się ilość dostarczanych odpadów, co ponownie zmieni warunki oddziaływania na środowisko. Niezgodna z ustawą o odpadach jest również organizacja magazynowania odpadów, co wynika ze zdjęcia z reportażu TVP, gdzie nie widać pryzm o specjalnym bezpiecznym kształcie, co sprzyja rozprzestrzenianiu się pyłu szklanego przy rozładunku i załadunku.

W zaskarżonej decyzji nie odniesiono się także do zabezpieczenia drogi dojazdowej do zakładu produkcyjnego Spółki, poprzez brak rozeznania stanu prawnego organizacji ruchu na ul. [...] w D. .

Realizacja przez Spółkę przedsięwzięcia technologicznie polega na modernizacji zwiększającej ilość produkcji z 65 000 Mg/rok do 160 000 Mg/rok (właściwie 178 100 ton wszystkich odpadów) oraz zwiększeniu obszaru magazynowania odpadów w nieokreślonej ilości. Dla podjęcia produkcji konieczne jest ich dowiezienie i wywiezienie. Dojazd prowadzi ulicami [...] , [...] i [...] . Podjęcie inwestycji w 2010 roku spotkało się z protestami mieszkańców przeciw zwiększeniu uciążliwości warunków zamieszkania spowodowanej wzmożonym ruchem samochodów. Wówczas na piśmie Z-ca Prezydenta Miasta D. (nr [...]) poinformował, że zostaną wykonane pomiary wg normy [...]. Ocena wpływu szkodliwości drgań przekazywanych przez podłoże na budynki oraz wg normy PN-88/B-02171 ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach, jednak badania te nie zostały dotychczas wykonane. Ulica [...] ma nawierzchnię brukowaną kostką granitową, jej szerokość na znacznym odcinku wynosi 5,80 m. Samochody ciężarowe transportujące odpady szklane i przewożony produkt na tego rodzaju nawierzchni i przy częstym hamowaniu, ze względu na małą szerokość, wpadają w drgania, co jest odczuwalne w budynkach. W pismach Urzędu Miejskiego w D. nr [...] z dnia 25 maja 2010 roku i w [...] z dnia 2 sierpnia 2010 roku potwierdzono ograniczenie dopuszczalnego tonażu na ulicy [...] do 15 ton. Wobec kolejnych protestów mieszkańców Urząd Miasta D. poinformował w piśmie nr [...] z dnia 28 marca 2012 roku o deklaracji Spółki o podjęciu niezwłocznie działań zmierzających do wykonania oddzielnej drogi dojazdowej poprzez tereny firmy F sp. z o. o. Działania takie nie zostały podjęte. Urząd Miasta w D. sfinansował jedynie remont mostu na rzece [...] , ale są to działania jedynie cząstkowe nie decydujące o zlikwidowaniu uciążliwości wynikających ze stanu tej drogi. Przy zakładanym 2,5-krotnym wzroście produkcji lub większym, ta uciążliwość uniemożliwi mieszkańcom korzystanie z ich nieruchomości. Zakładany tonaż pojazdów został określony w decyzji organu I instancji jako średnio 25 MG, co według ograniczenia 15 ton, wynikającego z przytoczonych pism, oznacza brak zabezpieczenia transportu dla projektowanej przez Spółkę inwestycji. Ulica [...] stanowi ponadto dojazd do innych firm: G, H i I również korzystających na dużą skalę z transportu ciężkiego. Urząd Miejski wyremontował most na ulicy [...] , ale brak jest informacji, jaki jest obecnie jego dopuszczalny tonaż (brak oznaczeń).

Ulica [...] jest wyłożona kostką brukową, ma różne szerokości, co uniemożliwia wymijanie w niektórych miejscach pojazdów i jest niedostosowana do ciężkiego transportu. W zaistniałej sytuacji nikt nie przeprowadził postępowania, jaki jest stan prawny dopuszczonego transportu na ulicach [...] i [...] . Znak ograniczenia prędkości do 15 ton skradziono i brak jest dowodów na to, że przeprowadzono postępowanie wymagane procedurą, która musi być zgodna z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.

Zdaniem A, należy złożyć m.in. wniosek o zmianę czasowej lub stałej organizacji ruchu w zakresie ilości pojazdów przemieszczających się wymienionymi ulicami. Przy wykorzystywaniu maksymalnej dziennej zdolności produkcyjnej ilość przejeżdżających pojazdów wzrasta do kilkudziesięciu na godzinę. Jeżeli do transportu wykorzystane zostaną pojazdy o mniejszym tonażu, to ich ilość znacznie wzrośnie. Od początku działalności Spółki, transport stłuczki odbywa się również w godzinach nocnych lokalnymi ulicami dzielnicy [...] mimo, iż Spółka nie otrzymała na to pozwolenia (zdjęcia w aktach). Powoduje to w wyniku drgań wspomniane już pękanie ścian i stropów w budynkach oraz nadmierną emisję spalin i wzmożony hałas. Ulice są tak wąskie, że pojazdy podczas mijania jeżdżą po chodnikach dla pieszych, stanowiąc zagrożenie dla zdrowia i życia uczestników ruchu. Na znaczną uciążliwość transportu wskazują też dane z monitoringu akustycznego zamieszczone na stronie http://www.mapaakustvczna.dabrowa-qornicza.pl/. Poważnym brakiem zaskarżonej decyzji jest nieuwzględnienie zaleceń Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. , który w piśmie nr [...] z dnia [...] r. wskazał, iż prowadzony przez Inspektorat monitoring stanu jakości powietrza w obrębie terenów zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej w sąsiedztwie Spółki, w tym opadu pyły, wykazuje obecność drobin szkła w analizowanych próbach. W związku z powyższym w nowo wydawanej decyzji powinny znaleźć się zabezpieczenia techniczne miejsc gromadzenia materiału (np. gromadzenie wyłącznie w obiektach budowlanych posiadających co najmniej zadaszenie oraz ściany ograniczające emisję niezorganizowaną w kierunku istniejącej zabudowy mieszkaniowej, całkowitą zabudowę miejsc przetwarzania stłuczki itp.), pozwalających na całkowite wyeliminowanie emisji niezorganizowanej pyłów na sąsiadujące tereny zabudowy mieszkaniowej. Przytoczone zalecenie dotyczy wszystkich podejmowanych działań inwestycyjnych. Opinia ta była uwzględniona przy wydaniu decyzji przez Prezydenta Miasta D. , który na jej podstawie nie zgodził się na zwiększenie poziomu produkcji przez Spółkę. Wdychanie pyłu szklanego może powodować poważne zdrowotne. Również na spotkaniu z mieszkańcami S. w dniu 7 października 2018 r. pojawiły się sygnały od mieszkańców, że dzieci mają opiłki szkła w oczach.

Koniecznym jest też określenie sposobu zabezpieczenia ludzi przed pyłem pochodzącym z recyklingu szyb samochodowych związane z folią i metalami ciężkimi z systemu nagrzewania (wolfram). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny poziom hałasu wynosi 50 dB dla pory dnia oraz 40 dB w porze nocnej. Dla przedmiotowego terenu obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z jego zapisami, tereny podlegające ochronie akustycznej, położonego zakładu, to tereny oznaczone symbolem 24MN2 i 22MN2 - teren zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej z nieuciążliwymi usługami jako funkcją uzupełniającą oraz 47MN1 i 60MN1 - tereny zabudowy jednorodzinnej z nieuciążliwymi usługami jako funkcją uzupełniającą. Również istniejąca zabudowa przy ulicach [...] , [...], [...], [...], ma charakter wyłącznie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, czyli dopuszczalny poziom hałasu powinien wynosić 50 dB dla pory dnia oraz 40 dB dla pory nocy. Zapisy planu nie budzą wątpliwości, co do mieszkaniowego, jednorodzinnego charakteru zabudowy (sklepy, zakłady fryzjerskie). Nieprawdziwa jest informacja Spółki, że na tym terenie dopuszczalna jest inna działalność gospodarcza, czyli zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i zamieszkania zbiorowego. W wyjaśnieniach do raportu, jego autorzy przedstawiają dogodną interpretację planu, która jest niezgodna ze stanem prawnym, gdyż zezwala Spółce jako inwestorowi na podwyższenie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku. Przy metodzie badania i obliczeń dopuszczalnego poziomu hałasu nie podano błędu pomiarów i błędu obliczeń, które zawsze występują przy każdej metodzie.

Zgodnie z Uchwałą [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w S. w rejonie [...], [...], [...] i [...] teren sąsiadujący ze Spółką, to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.

Urząd Miejski w D. interpretuje w przedstawionej opinii dopuszczalne poziomy hałasu w ten sposób, że korzysta z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, gdzie w załączniku istnieje rubryka przeznaczenie terenu i korzystając z tego, że w planie jest zapis, teren zabudowy jednorodzinnej z możliwością niewielkiej ilości zabudowy wielorodzinnej lub teren mieszkaniowo-usługowy i dla wszystkich terenów, na których występuje prawie wyłączna zabudowa jednorodzinna, przyjmuje normy jak dla terenu zabudowy wielorodzinnej lub terenu usługowego. Uchwała ta, w tym rejonie, ma symbol od 1MN2 do 30MN2 z ustalonym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną niskiej intensywności z nieuciążliwymi usługami jako funkcją uzupełniającą. W ten sposób są tam normy podwyższone o 5 dB, a podwyższenie o 3 dB oznacza dwukrotne zwiększenie poziomu hałasu. Jest to działanie niedopuszczalne wymierzone w mieszkańców, obniżające ich standard życia i pozwalające firmom unikania kar za przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu. Zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska dla terenów oznaczonych tymi symbolami obowiązują poziomy hałasu, jak dla przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Zarówno wykazane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. występowanie pyłu szklanego poza terenem zajmowanym przez Spółkę, jak i przekroczenie norm hałasu, oznaczają naruszenie granic działki, co jest zabronione dla obszaru oznaczonego jako 8PU.

W raporcie oddziaływania na środowisko warunków atmosferycznych, przyjęto kierunek i siłę wiatrów dla [...], podczas gdy S. leżą w [...] i panują tu inne warunki pogodowe. Dla wiarygodnych obliczeń konieczne jest zbadanie róży wiatrów w S, jak również ilości opadów deszczu i temperatur, z uwzględnieniem postępowania w okresie zimowym, w którym nie zakłada się zraszania wodą oraz mogą być takie warunki pogodowe, że przy ujemnych temperaturach będą wiały silne wiatry i unoszenie pyłów będzie poza kontrolą. Zbagatelizowano też zanieczyszczenie wód na skutek spłukiwania pyłów z powierzchni, poprzez odprowadzanie ich do środowiska. Wprawdzie jest odstojnik, ale ma on zbyt małe wymiary dla ilości wody spływającej z terenu 6 ha. W raporcie podano również, że surowiec szklany nieprzetworzony, stłuczka po wstępnym rozdrobnieniu oraz wstępnie przetworzona stłuczka, może być na wyłożonym kostką betonową placu w system kanalizacji deszczowej i kierowany do wód powierzchniowych rzeki [...] . Tymczasem podczas intensywnych opadów, które występują bardzo często na analizowanym terenie, drobne ziarna stłuczki szklanej i pył szklany będą odprowadzane kanalizacją ściekową do rzeki [...] , [...] i [...], a następnie do [...], zanieczyszczając ujęcia wody dla mieszkańców miast położonych nad tymi rzekami. Takie badania powinny być przeprowadzone przed wydaniem decyzji środowiskowej na koszt Spółki ubiegającej się o pozwolenie.

Drogi dojazdowe i chodniki zanieczyszczane są stłuczką szklaną, która spada z samochodów transportujących odpady do zakładu. Jezdnia czyszczona jest tylko po indywidualnych interwencjach mieszkańców w Urzędzie Miejskim. Również badania przeprowadzone przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. specjalistycznym ambulansem do pomiaru pyłu wykazały, że w ciągu 10 badanych dób przez 7 występowały przekroczenia dopuszczalnej normy zanieczyszczenia powietrza pyłem. W decyzji organu I instancji podano, że brak jest możliwości odniesienia projektowanej technologii do współczesnych standardów. Nie podano żadnej informacji, skąd uzyskano takie informacje i jaki poziom techniki został uwzględniony. Współczesne technologie przerobu odpadów szklanych są nastawione przede wszystkim na obniżenie skutków prowadzonej działalności dla środowiska. Jest to realizowane poprzez wprowadzenie wstępnej segregacji szkła przed kruszeniem, zapewnienie jego czystości, łącznie ze wstępnym myciem, wyciszenie pracy maszyn, zastosowanie izolacji akustycznej hal, hermetyzację urządzeń i pomieszczeń, zastosowanie hermetycznych kontenerów.

Nie znając stanu technicznego maszyn i roku ich produkcji nie można odnieść się do tych przykładów. Projektowany zakład spełniając swoją rolę recyklingu odpadów jednocześnie będzie zagrożeniem dla środowiska, w którym zostanie zlokalizowany. Ustawa z dnia z 7 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w art. 143 i art. 207 wymaga spełnienia wymagań, które określają poziom techniczny i technologiczny dla nowo uruchamianych zakładów. Spełnienie tych wymagań i sposób realizacji musi zostać określony w raporcie oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się w szczególności: stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń; efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii; zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw; stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających odpadów; rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji; 6) wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane w skali przemysłowej; postęp naukowo-techniczny. Natomiast zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska najlepsze dostępne techniki powinny spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się jednocześnie: rachunek kosztów i korzyści; czas niezbędny do wdrożenia najlepszych dostępnych technik dla danego rodzaju instalacji; zapobieganie zagrożeniom dla środowiska powodowanym przez emisje lub ich ograniczanie do minimum; podjęcie środków zapobiegających poważnym awariom przemysłowym lub zmniejszających do minimum powodowane przez nie zagrożenia dla środowiska; termin oddania instalacji do eksploatacji; dokumenty referencyjne BAT oraz konkluzje BAT, o ile zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Przy określaniu najlepszych dostępnych technik bierze się pod uwagę wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska, także w przypadku gdy instalacja nie jest nowo uruchamiana lub zmieniana w sposób istotny.

SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniosło się do braku zaleceń ograniczających emisję pyłów i hałasu oraz zasięgu oddziaływania na już znajdujące się na terenie pobliskim zakłady przemysłowe, które zwiększają kumulację oddziaływania np. J, skład węgla importowanego I wraz z bocznicą kolejową, H produkujący rury stalowe oraz związany z nimi ciężki transport na ulicach. Obszar dzielnic D. [...] i S . jest terenem silnie zurbanizowanym i silnie zdegradowanym. Na tym terenie są również silne wpływy innych działających spółek, np. K S.A., L, M i N, jako składowiska odpadów hutniczych i komunalnych oraz drogi, w tym szybkiego ruchu. Nie uwzględniono również konfliktów społecznych, do których należy zaliczyć zastraszanie działaczy oraz brak uwzględnienia uwag mieszkańców, przy wydaniu decyzji przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.), bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty a jedynie ocenia, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo, oraz czy wydany akt pozostaje w zgodzie z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Sąd orzeka na podstawie akt (art. 133 § 1 p.p.s.a.), co oznacza, że podstawą kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, z uwzględnieniem powszechnie znanych faktów (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowodów uzupełniających z dokumentów (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Tak więc sąd nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą, a jedynie poddaje ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy należy więc rozumieć jako oparcie rozstrzygnięcia na faktach udokumentowanych w aktach i stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, bowiem narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz przepisy prawa materialnego, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy). Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji determinuje zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, jak słusznie zauważyło SKO nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do jej wydania winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy o udostępnianiu informacji i jest zobligowany wydać decyzję wówczas, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy o udostępnianiu informacji.

Rozpoznanie niniejszej sprawy dotyczy oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia Spółki pod nazwą: "Nowa organizacja zabudowy [...] wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą (...)", które oznaczone jest w dalszym ciągu, tak jak dotychczas: "nowa organizacja zabudowy".

Trzeba bowiem podnieść, że w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 413/18 (CBOS), wydanym w sprawie nowej organizacji zabudowy (szczegółowo opisanym na str. 6 niniejszego uzasadnienia), Sąd zwrócił uwagę na wielowątkowy stan faktyczny w sprawie i wynikającą z niego złożoność problemów prawnych, oraz uznał, że SKO błędnie przyjęło, że w części dotyczącej ustalenia przez organ I instancji zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stan faktyczny został należycie i wyczerpująco wyjaśniony. Wskazał również na konieczność zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem nowa organizacja zabudowy dotyczy tych samych działek ewidencyjnych co przedsięwzięcie pod nazwą: "Modernizacja [...] w D. - S".

Przyjdzie zauważyć, że zakres decyzji organu I instancji z dnia [...] r., dotyczącej przedsięwzięcia nowa organizacja zabudowy, jest znacznie szerszy niż pierwotnie wydanej przez ten organ decyzji, która była przedmiotem analizy dokonanej w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 413/18 (CBOS).

Decyzja SKO, wydana w niniejszej sprawie, choć bardzo obszerna, to jednak w zdecydowanej większości ogranicza się do przytoczenia stanu faktycznego sprawy, wydawanych decyzji i wyroków różnych instancji, cytuje szereg przepisów, ale brakuje w niej szczegółowego odniesienia się do zarzutów odwołania. Pomimo obszernej i merytorycznej argumentacji odwołania SKO poprzestało na ogólnikowych wypowiedziach. Ograniczyło się do takich stwierdzeń, że np. wniosek Spółki, który zainicjował postępowanie w sprawie, jest kompletny i zawiera wszystkie prawem przewidziane elementy; zmiana prawa jaka nastąpiła w toku toczącego się postępowania nie powoduje, że wniosek ten winien zostać uzupełniony. Dalej SKO stwierdza m. in., że choć formalnie wniosek nie zawiera załącznika graficznego przedstawiającego zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, jak również mapy w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych, to dane te można było ustalić w dostateczny sposób w oparciu o dokumentację zawartą w aktach, w tym raport i kartę informacyjną przedsięwzięcia. Z tych ustaleń SKO nie wywodzi żadnych merytorycznych wniosków.

Ogólnie SKO również argumentuje, że zmiany przepisów w trakcie przedmiotowego postępowania nie mają wpływu na możliwość orzekania i ogranicza się do wniosku, oraz że organ I instancji prawidłowo ustalił zasięg oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia.

Nie analizuje szczegółowo sytuacji planistycznej, choć stwierdza, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie uległ zmianie od daty wydania orzeczenia przez organ I instancji do dnia orzekania przez SKO.

Jednocześnie podaje, że które podziela pogląd organu I instancji i uznaje go za własny, nadto raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego uzupełnieniami i wyjaśnieniami zawiera wszystkie elementy i nie budzi zastrzeżeń. Mimo, że SKO jest organem merytorycznym, nie wnika w żadne szczegółowe rozważania. Tak ogólne sformułowania doprowadzają SKO do wniosku, że postępowanie organu I instancji było przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa, a zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Zdaniem SKO, sporządzona w niniejszej sprawie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. opinia sanitarna z dnia 19 lipca 2017 r. była merytoryczna, ale nie ma charakteru wiążącego w przeciwieństwie do uzgodnienia dokonanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zatem organ I instancji mógł nie stosować wniosków sformułowanych w niej lub też mógł je modyfikować. Co więcej, SKO stwierdza (s. 29 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), że organ I instancji nie wykorzystał wszystkich wniosków sformułowanych przez organ opiniujący - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. w D. Tymczasem organ ten uznawał, że bez wyjaśnienia wskazanych w opinii okoliczności nie jest możliwe wydanie decyzji pozytywnej dla inwestora.

W orzecznictwie w tym kontekście zwraca się uwagę, że opinia organu współdziałającego jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji i nie ma charakteru wiążącego dla organu prowadzącego postępowanie główne. Dlatego też organ taki nie jest związany poglądami wypowiedzianymi przez organy współdziałające w formie opinii. Niemniej jednak nie oznacza to, że nie powinno się wyjaśnić w decyzji, z jakich powodów nie podziela się stanowiska organu opiniującego. Stanowisko organu sanitarnego jest co prawda niewiążące, jednak ma znaczenie przy rozstrzyganiu sprawy. Ustawodawca z racjonalnych względów uznał za konieczne wypowiadanie się tego organu w ramach właściwości rzeczowej i jego stanowisko nie może zostać pominięte (zob. wyrok WSA w Warszawie z 30 marca 2017 r. sygn. IV SA/Wa 3297/16; wyrok WSA w Gliwicach z 20 czerwca 2018 r. sygn. II SA/Gl 257/18, CBOS).

W tym miejscu przyjdzie jeszcze raz zaznaczyć, że zakres decyzji organu I instancji z dnia [...] r., dotyczącej przedsięwzięcia nowa organizacja zabudowy, jest znacznie szerszy niż pierwotnie wydanej przez ten organ decyzji, która była przedmiotem analizy dokonanej w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 413/18 (CBOS). Dotyczy to zarówno powierzchni dokupionych przez Spółkę nowych działek uwzględnionych w nowej organizacji zabudowy, jak i prawie trzykrotnie zwiększonej powierzchni hal magazynowych w porównaniu z pierwotną kartą informacyjną (była jedna hala o powierzchni około 2 000 m² a obecnie są to trzy nowe hale o łącznej powierzchni około 5 838 m²), a także nowy parking, większy plac magazynowo-manewrowy oraz budowa od podstaw linii odzysku szkła opakowaniowego o wydajności 20 Mg/h w przebudowanej hali technologicznej wraz z wyposażeniem jej w moduł Roentgena (przeniesienie planowanej do realizacji inwestycji z istniejącej hali [...] nr 1 w południowej części zakładu), a także możliwość prowadzenia odzysku procesu R 13, czyli [...] nie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R-1 do R-12 dla stłuczki szklanej (por. opis decyzji organu I instancji na str. 7-8 niniejszego uzasadnienia).

Tymczasem obszar oddziaływania na środowisko został określony na podstawie analiz zawartych w dokumentacji złożonej do wniosku Spółki i przeanalizowany po otrzymaniu raportu z miesiąca maja 2017 r. z uwzględnieniem równoległego przedsięwzięcia pod nazwą: "Modernizacja [...] w D. - S", na które Spółka uzyskała odrębną decyzję organu I instancji o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z dnia [...] r. (k. 10 uzasadnienia decyzji organu I instancji z dnia [...] r.), która dotyczy tych samych działek ewidencyjnych Spółki, co przedsięwzięcie nowa organizacja zabudowy (karta mapy 19, obręb [...] ). Kwestia ta nie była przedmiotem oceny przez SKO, a wśród ogólnikowych haseł zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło rozważań merytorycznych odnoszących się do raportu oddziaływania na środowisko, mimo iż skarżące A podniosło taki zarzut w odwołaniu. Zdaniem SKO, raport oddziaływania na środowisko jest w pełni poprawny. Nie poczyniono jednak rozważań nad spójnością wewnętrzną raportu w aspekcie zasygnalizowanych w odwołaniu naruszeń prawa, znajdujących się w decyzji organu I instancji.

Przykładowo, na str. 1 wersji ujednoliconej raportu z maja 2017 r. wskazuje się, że realizacja przedsięwzięcia polega na nowej hali [...] (w tym dla odpadów stłuczki szklanej) i placach magazynowo-manewrowych oraz przebudowie istniejącej hali technologicznej, do której przeniesiona zostanie linia odzysku szkła opakowaniowego. Nie zmieni się instalacja do odzysku stłuczki szklanej oraz wydajność tej instalacji i będzie na poziomie 160 000Mg odpadowego szkła na rok (tak jak podano w raporcie innego przedsięwzięcia pod nazwą "Modernizacja [...] w D. - S."). Na str. 59 raportu zastrzeżono, że część powierzchni magazynowych będzie przeznaczona do magazynowania szkła i odpadów szkła odrębnym podmiotom gospodarczym.

Nie ulega wątpliwości, że proces magazynowania stłuczki szklanej może być źródłem emisji zanieczyszczeń pyłowych, a unos pyłów może następować w niesprzyjającej pogodzie i występowaniu porywistych wiatrów. Źródłem emisji będą dwie linie przetwarzania stłuczki szklanej (str. 70). Mimo tych ustaleń na str. 72 raportu stwierdza się, że: "Parametry emisyjne oraz wielkość emisji z procesu usuwania lekkich frakcji zanieczyszczeń w tej linii nie ulegną zmianie". Skoro ma być przetwarzana (a więc i dostarczana) większa ilość szkła, które może być źródłem emisji zanieczyszczeń pyłowych, to logicznym jest wniosek, że może dość do zwiększenia zanieczyszczeń w stosunku do stanu, kiedy tego szkła dostarcza się i przerabia mniejszą ilość. Do tych kwestii SKO nie nawiązało, ani też nie zażądało ustosunkowania się do tych wątpliwości przez Spółkę. Ma to znaczenie w kontekście ustalenia obszaru oddziaływania na otoczenie i zgodności z przepisami planu miejscowego.

SKO, poza ogólnikowymi hasłami, nie odniosło się także szczegółowo i merytorycznie do zagadnienia aktualności zaakceptowanego raportu oddziaływania na środowisko z miesiąca maja 2017 r., chociaż technologia i wymagania z zakresu ochrony środowiska są zmienne. Mimo to SKO wskazuje końcowo, że po przeprowadzeniu postępowania w sprawie nie stwierdziło wadliwości postępowania organu I instancji, w zakresie wskazanym w odwołaniu i nie potwierdziło występowania sygnalizowanych uchybień. Jak twierdzi dalej SKO, zaskarżona decyzja organu I instancji nie zawiera istotnych wad, czego konsekwencją jest utrzymanie jej w mocy. Skoro jednak w decyzji SKO brak jest - co należy powtórzyć - jakichkolwiek merytorycznych rozważań ustosunkowujących się do zarzutów odwołania złożonego przez skarżące A, to tym samym naruszona została m. in. zasada dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.).

Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym zrozumieniu treści zastosowanego przepisu, innymi słowy sprowadza się to do zarzutu nieprawidłowości ustalenia poszczególnych elementów normy prawnej przez wadliwe przeprowadzenie procesu wykładni. W ten sposób odtworzona z przepisów norma zyskiwać ma nieprawidłową treść lub znaczenie (por. W. Piątek, w: R. Hauser, W. Piątek, A. Skoczylas, Środki zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym wraz z wzorami pism procesowych, Warszawa 2013, s. 191 i nast.). Podzielić przy tym wypadnie pogląd prezentowany w orzecznictwie, wedle którego zarzut błędnej wykładni prawa materialnego to zarzut wadliwego zrekonstruowania normy prawnej, to jest mylnego zrozumienia treści przepisu.

Systemowa wykładnia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że aby dokonać wykładni § 25 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w S w rejonie [...], [...], [...] i [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w D. [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2010 r., poz. 243, dalej w skrócie: "MPZP"), należy uwzględnić treść pozostałych przepisów rozdziału 3 "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu" tego planu.

Z § 25 ust. 1 MPZP wynika, że na obszarze objętym planem ustala się zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 4. Z kolei § 25 ust. 2 MPZP określa, że: "Na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1PU do 10PU dopuszcza się realizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a na terenach 1PU, 3PU i 8PU również przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko pod warunkiem, że oddziaływanie na środowisko realizowanego przedsięwzięcia nie przekroczy granicy terenu lub nieruchomości, do której prowadzący działalność posiada tytuł prawny". W przywoływanym akcie prawa lokalnego nie zdefiniowano pojęcia owego oddziaływania, choć wypadnie dostrzec, że w § 5 ust. 1 pkt 2 planu wyjaśniając pojęcie "działalności nieuciążliwej, usługi nieuciążliwej" wyjaśniono, że jest to taki sposób zagospodarowania, użytkowania i gospodarowania obiektami i terenami, który nie wykracza poza ramy uzyskanych pozwoleń i nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska określonych w przepisach odrębnych, a której ewentualna uciążliwość ogranicza się do granicy działki budowlanej lub granicy terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Innymi słowy pod pojęciem zasięgu uciążliwości oznaczonej działalności uchwałodawca rozumie działalność, która nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska określonych w przepisach odrębnych stosunku do granicy działki budowlanej lub granicy terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Z kolei w § 25 ust. 10 MPZP wskazano, że: "W zakresie ochrony przed hałasem ustala się, że poziom hałasu przenikający do środowiska nie może przekraczać dopuszczalnych wartości określonych w przepisach odrębnych, przy czym wskazuje się, zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, że dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami MN1, MN2, UM i MW obowiązują poziomy hałasu jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami UO jak dla terenów pod budynki związane ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży". Wyraźnie zatem prawodawca lokalny odnosząc się do źródła uciążliwości jakim jest hałas nawiązuje do konieczności uwzględniania dopuszczalnych wartości określonych w przepisach odrębnych, wyraźnie także wiążąc je z normami określonymi w przepisach ustawy dla oznaczonych terenów. Podobne odniesienie znajduje się w § 25 ust. 11 MPZP, gdy chodzi o ochronę przez polami elektromagnetycznymi. Te aspekty zdaje się umknęły uwadze SKO.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poczynionych rozważań nie zostało w wystarczający sposób wskazane i uzasadnione, zawarte w zaskarżonej decyzji, stanowisko co do właściwego określenia przez organ I instancji obszaru (terenu), zgodnie z treścią art. 74 ust. 1 pkt 3 i 3a w związku z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o udostępnianiu informacji, na który będzie oddziaływać objęte postępowaniem przedsięwzięcie.

Nie ulega wątpliwości, że do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej należy dołączyć poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie oraz załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia (art. 74 ust. 1 pkt 3 i 3a ustawy o udostępnianiu informacji), nadto w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa m. in. "warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich" (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o udostępnianiu informacji). Niesporne jest, że w aktach sprawy znajduje się mapa z rejestru gruntów, obejmująca przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz teren, na który przedsięwzięcie będzie oddziaływać. Zdaniem składu orzekającego prawie każda inwestycja i eksploatacja związanej z nią instalacji lub urządzenia oddziałuje na środowisko i opowiada się za tym, aby zakaz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ujmować jak zakaz przekraczania standardów jakości środowiska, a więc przekraczania standardów emisyjnych wynikających z obowiązujących norm.

SKO nie dostrzegło, że zaskarżona decyzja zapadła w wyniku złożenia odwołania przez organizację społeczną występującą na prawach strony w tym postępowaniu. Z powyższych względów w sprawie o wydanie decyzji środowiskowej prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami takiej decyzji. Problem statusu stron postępowania w sprawie o wydanie decyzji środowiskowej został dostrzeżony przez ustawodawcę. Na mocy art. 509 pkt 8 lit. c) ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566) zmieniającej ustawę z dniem 1 stycznia 2018 r. do jej art. 74 dodano ust. 3a w następującym brzmieniu: "Stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem".

Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują z urzędu lub na wniosek wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje jedną z najważniejszych zasad postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel, Komentarz do art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2005, Lex-el.; Cz. Martysz, Komentarz do art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex-el.). Wszystkie powołane wyżej przepisy znajdują na mocy art. 140 k.p.a. odpowiednie zastosowanie przed organem odwoławczym.

Naruszenie wyżej wskazanych przepisów proceduralnych prowadzi w efekcie do naruszenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), a także zasady z art. 11 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy.

Sąd nie może przy tym dokonywać ustaleń za organy, a jedynie ocenia prawidłowość przeprowadzonego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej a nie zastępuje tego organu w czynnościach (por. R. Hauser, Założenia reformy sądownictwa administracyjnego, Państwo i Prawo 1999, z. 12, s. 23).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy SKO winno mieć na uwadze powyższe ustalenia, zważając by nie naruszyć reguł postępowania oraz by nowe rozstrzygnięcie odpowiadało przepisom prawa materialnego.

Mając na uwadze tak zakreślone ramy kontroli zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] r., nr [...], Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem narusza ona przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.). Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a. i obejmuje wpis od skargi (200 zł.).