Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1133/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 39-40, art. 57 § 1, art. 129, art. 134, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. U. na decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży granicznej z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z powodu braku opłaty za korzystanie z dróg krajowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Komendanta [...] Oddziału Straży granicznej na rzecz skarżącego K. U. kwotę 160 zł (sto sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 1133/03

UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2003r. nr [...]. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej działając na podstawie art. 93 ust.1 w związku z art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania K. U. właściciela firmy T., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej [...] nr [...] z [...] maja 2003r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

W piśmie z 16 maja 2003r. skarżący K. U. poinformował, że w związku z nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł. tytułem nieposiadania przez kierowcę dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych wniósł o zawieszenie wykonalności powyższej decyzji, gdyż toczy się w przedmiotowej sprawie postępowanie wyjaśniające celem ustalenia autentyczności dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, co uzasadnia zawieszenie wykonalności decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy przez organ dochodzeniowy.

W uzasadnieniu decyzji Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wyjaśnił, że kontrolowany przez funkcjonariusza Straży Granicznej kierowca pojazdu samochodowego przedstawił tygodniową kartę uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych, która została sfałszowana przez podrobienie. Powyższe fałszerstwo widoczne było w promieniach UV i polegało na wywabieniu poprzednich zapisów w części dotyczącej daty wydania i ważności. Z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150, poz. 1684) wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty drogowej stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty, natomiast karta niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, a także zawierające poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty (§ 5 rozporządzenia). Wobec stwierdzenia, że kierujący pojazdem nie posiadał dokumentu potwierdzającego uiszczenie opłaty drogowej na podstawie art. 92 ust.1 pkt 6 ustawy, został ukarany kar pieniężną w wysokości wynikającej z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie samochodowym (Dz. U. nr 115, poz. 999). Kierujący pojazdem nie korzystał również ze zwolnienia z opłat przewidzianych w art. 45 ustawy.

Organ II instancji stwierdził też, że nie może zostać uwzględniony wniosek o zawieszenie wykonalności decyzji, gdyż ustawa o transporcie drogowym w art. 93 ust. 3 nadała decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Postępowanie w sprawie o sfałszowanie karty opłaty drogowej jest odrębnym postępowaniu niezwiązanym z wydanymi w tej sprawie decyzjami na podstawie dowodów zebranych w niniejszej sprawie.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący K. U. – T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż jej wydanie nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego to jest art. 156 § 1 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 i art. 7 k.p.a.

W skardze skarżący jako uzasadnienie naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. powołał się na toczące się postępowanie dochodzeniowe o fałszerstwo karty drogowej, zatem istniała ustawowa przesłanka do zawieszenia postępowania. Ponadto wyjaśnił, że jako przedsiębiorca transportowy posiadał siedmiodniową kartę opłaty drogowej nabytą zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 12.2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150 poz. 1684), zatem nie można było skarżącemu postawić zarzutu nieposiadania dowodu uiszczenia opłaty drogowej, bowiem dopiero podczas kontroli granicznej zostało wykryte podejrzenie fałszerstwa dokumentu opłaty.

W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.w.u.p., sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone (a do takich należy niniejsza sprawa), podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 wspomnianej ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zwanej dalej w skrócie u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1).

Kontrola ta sprawowana jest, co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).

Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana dalej w skrócie p.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§1).

Według art. 135 tej ustawy Sąd stosuje przewidziane prawem, środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga jest uzasadniona, jednakże z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu.

Poddawszy takiej właśnie kontroli zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tego względu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Stosownie do art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (§ 1) w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja zastałą ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia (§2).

Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu Termin czternastodniowy liczy się od dnia doręczenia decyzji (ogłoszenia) stronie. Przez doręczenie (ogłoszenie) decyzji należy rozumieć doręczenie lub ogłoszenie w sposób unormowany w art. 39-40 k.p.a. Przy obliczaniu czternastodniowego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym doręczono (ogłoszono) decyzję (art. 57 §1 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie strona osobiście potwierdziła odbiór decyzji organu I instancji na kopii decyzji z [...] maja 2005r., zatem 19 maja 2003r. był ostatnim dniem do złożenia odwołania z zachowaniem czternastodniowego terminu.

Odwołanie do [...] Oddziału Straży Granicznej wpłynęło 22 maja 2003r., co potwierdzono zostało stosowną pieczęcią jednostki. Na odwołaniu brak jest adnotacji, że strona doręczyła je osobiście, a w aktach administracyjnych brak jest koperty, na podstawie której można byłoby ustalić dzień nadania odwołania na poczcie. Na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie sposób ustalić, czy odwołanie zostało wniesione w terminie.

Fakt sporządzenia odwołania w terminie uprawniającym do wniesienia odwołania (16 maja 2003r.), nie przesadza o tym, że czynność prawna polegająca na wniesieniu odwołania została uczyniona w ustawowym terminie do jego wniesienia.

W tych okolicznościach, rzeczą organu II instancji będzie ustalenie, czy odwołanie wpłynęło w terminie, gdyż będzie to miało istotny wpływ na treść przyszłego rozstrzygnięcia. Rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu jest okolicznością, kwalifikującą taką decyzję do stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Natomiast w przypadku stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu organ wydaje postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a.

Sąd nie podzielił natomiast argumentacji skargi odnośnie potrzeby zawieszenia postępowania o sfałszowanie dokumentów, tym bardziej, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, że takie postępowanie jest istotnie prowadzone.

Mając na uwadze zaistniały stan rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekła jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 P.p.s.a Sąd ustanowił ochronę tymczasową zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 P.p.s.a.