Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1706/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 32
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ II instancji") decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r., poz. 955 ze zm.), dalej: "u.b.a.", utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. (dalej: "KWP w S.", "organ I instancji") z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] orzekającą o cofnięciu K. K. (dalej: "strona", "skarżący") pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

K. K. posiada pozwolenie na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich przyznane decyzją KWP w S. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], zmienioną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. [...] oraz decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. [...]. Ponadto strona posiada uprawnienia, na podstawie decyzji administracyjnych, do posiadania broni palnej do celów sportowych oraz szkoleniowych. W ramach tych uprawnień aktualnie zarejestrowanych ma 78 egzemplarzy broni, w tym 18 egzemplarzy broni sportowej do celu sportowego, 10 egzemplarzy do celu szkoleniowego oraz 50 egzemplarzy do celu kolekcjonerskiego.

W dniu [...] października 2019 r. do organu Policji wpłynęło pismo strony, w którym poinformowała, iż do chwili zakończenia remontu domu oraz budowy magazynu broni, w miejscu zamieszkania będzie przechowywana broń w ilości do 50 egzemplarzy, natomiast pozostała jej ilość znajduje się w siedzibie Muzeum [...]"S".

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] października 2019 r., organ poinformował stronę o treści § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224), dalej: "rozporządzenie MSW z dnia 26 sierpnia 2014 r.". Nadto wskazał na konieczność dostosowania sposobu przechowywania broni do wymagań zawartych w ww. rozporządzeniu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Jednocześnie poinformował stronę, iż po tym terminie podejmie czynności mające na celu weryfikację sposobu przechowywania przez nią - posiadanej na podstawie zezwolenia - broni.

W dniu [...] listopada 2019 r. funkcjonariusze Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w S., na podstawie art. 27 ust. 1 u.b.a., dokonali kontroli warunków przechowywania posiadanej przez stronę broni palnej. W jej wyniku ujawnione zostało, iż strona przechowuje 44 egzemplarze broni palnej w szafach spełniających wymagania klasy SI według normy PN-EN 14450, a pozostałe 34 egzemplarze zostały przez nią użyczone dwóm innym osobom na podstawie pisemnej umowy z dnia [...] października 2019 r. W końcowych wnioskach zaś zaznaczono, iż "w miejscu przechowywania broni palnej przez K. K. brak jest magazynu broni spełniającego warunki zawarte w § 3 pkt 1-4 rozporządzenia MSW z dnia 26 sierpnia 2014 r.". W niniejszym protokole zalecono stronie dostosowanie sposobu przechowywania broni do obowiązujących przepisów w terminie 21 dni od dnia jego odebrania. Przedmiotowy protokół został stronie doręczony w dniu 11 grudnia 2019 r.

Strona podpisała i osobiście przekazała ww. protokół organowi podczas wykonywania ponownej kontroli w dniu [...] stycznia 2020 r. wskazując, iż zgodnie z § 6 pkt 3 rozporządzenia MSW z dnia 26 sierpnia 2014 r. wymóg posiadania odpowiednich zabezpieczeń jest konieczny przy przechowywaniu ponad 50 egzemplarzy broni. Zaznaczyła, że do czasu budowy magazynu, broni w ilości wskazanej w ww. przepisie nie będzie przechowywać w miejscu zamieszkania.

Kontrola przeprowadzona w dniu [...] stycznia 2020 r. wykazała, że strona nie zastosowała się do zaleceń wskazanych w poprzednim protokole i nadal nie posiada magazynu do przechowywania broni i amunicji. Protokół z przeprowadzonej kontroli został przez stronę odebrany w dniu 17 lutego 2020 r., jednak nie został organowi zwrócony w wyznaczonym do tego terminie.

W dniu [...] stycznia 2020 r. KWP w S. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia K. K. pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego z powodu naruszenia zasad przechowywania broni.

Natomiast decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] KWP w S., działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 u.b.a., orzekł o cofnięciu ww. pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. K.K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że posiadana przez niego broń była zabezpieczona w sposób prawidłowy. Stwierdził, że § 5 rozporządzenia MSW z dnia 26 sierpnia 2014r. nie ma zastosowania, bowiem w miejscu zamieszkania nie przechowywał liczby egzemplarzy broni, o której mowa w ww. przepisie, o czym świadczy protokół pokontrolny z dnia [...] grudnia 2019 r. Podkreślił, że brak posiadania magazynu broni wynikał z konsekwencji zmiany miejsca zamieszkania i czasowego braku możliwości technicznych do jego zbudowania. Mając na względzie obowiązek zabezpieczenia broni przed dostępem osób nieuprawnionych, władztwo nad częścią broni oddał w ręce innych posiadaczy na podstawie umowy użyczenia. Jest ona obecnie przechowywana w siedzibie Muzeum [...]"S." w S., tj. w obiekcie objętym dozorem elektronicznym z transmisją sygnału alarmu do całodobowego, uzbrojonego stanowiska interwencyjnego.

Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] KGP wskazał, iż w sprawie mają zastosowanie art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 32 u.b.a. oraz przepisy § 12 i § 5 pkt 2 rozporządzenia MSW z dnia 26 sierpnia 2014r. Podkreślił, że zgodnie z § 12 ww. rozporządzenia strona powinna dostosować warunki przechowywania broni i amunicji do wymogów, o których mowa w § 3 - 6, o czym była informowana. Ustawodawca, uwzględniając koszty, na jakich poniesienie narażona jest osoba zobowiązana spełnić wymogi określone w ww. przepisach, przewidział odpowiednio długi okres na dostosowanie do nich - 5 lat od dnia wejścia w życie ww. rozporządzenia. Strona nie dostosowała jednak sposobu przechowywania broni i amunicji do wymagań zawartych w ww. rozporządzeniu pomimo tego, że miała świadomość ciążącego na niej obowiązku, co sama podkreśliła w piśmie z dnia [...] października 2019 r.

Zdaniem KGP, strona pozostaje w błędnym przekonaniu, iż przechowując w miejscu zamieszkania broń jedynie w liczbie 44 egzemplarzy, spośród 78 jednostek zarejestrowanych, a pozostałe użyczając innym osobom, jest zwolniona z obowiązku wskazanego w ww. rozporządzeniu. Nie ma jednak znaczenia to, czy w danym momencie strona użyczyła innej osobie broń, czy też nie, bowiem łączna liczba posiadanych przez nią i zarejestrowanych egzemplarzy broni obejmuje ponad 50 jednostek, co wymaga szczególnych i dodatkowych środków zabezpieczenia. Zgodnie bowiem z § 5 pkt 2 ww. rozporządzenia, broń w liczbie powyżej 50 egzemplarzy i amunicję do niej przechowuje się w pomieszczeniu wyposażonym dodatkowo w zabezpieczenia określone w § 4 ust. 1 pkt 1-4 (magazyn broni).

Ustawodawca przyjmując granicę powyżej 50 sztuk broni miał na celu zapewnienie porządku i bezpieczeństwa publicznego, a więc m.in. to, aby broń znajdująca się w takiej ilości w jednym miejscu nie dostała się w ręce osób nieuprawnionych. Przechowywanie przez osoby fizyczne broni w liczbie przekraczającej 50 egzemplarzy, w różnych lokalizacjach, bez konieczności zapewnienia pomieszczenia, o którym mowa w § 5 pkt 2 rozporządzenia, doprowadziłoby do obejścia prawa w zakresie restrykcji przechowywania broni. Stąd osoba posiadająca pozwolenie na broń w ilości przekraczającej tę, określoną w decyzji administracyjnej, czy też osoba, która weszła we władanie bronią uzyskaną w ramach użyczenia powodującą przekroczenie liczby 50 sztuk broni, winna mieć świadomość, że zobowiązana jest do stworzenia odpowiednich warunków przechowywania broni (w jednym miejscu). Podobnie rzecz się ma w przypadku, gdy osoba posiadająca pozwolenie na broń w liczbie przekraczającej 50 egzemplarzy, dokonuje jej użyczenia innej osobie, zmniejszając tym samym aktualną liczbę posiadanych - w jednym miejscu - egzemplarzy broni. Skuteczne użyczenie broni nie zdejmuje bowiem z jej posiadacza obowiązku związanego z jej ochroną oraz zapewnieniem prawidłowego, zgodnego z prawem, przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp osobom nieuprawnionym.

KGP podkreślił, że w przypadku użyczenia broni prawo własności nie zostaje przeniesione na biorącego ją w użyczenie. Dlatego też okoliczność, iż strona nie przechowuje wszystkich swoich jednostek broni w jednej lokalizacji, nie zdejmuje z niej obowiązku posiadania magazynu broni. Strona nie straciła bowiem władztwa nad pozostałymi egzemplarzami broni, które są aktualnie w użyczeniu. W każdej chwili może ona być w ponownym fizycznym ich posiadaniu, po wypowiedzeniu umowy użyczenia zarówno przez siebie, jak i przez osobę, której broni użyczyła. Co istotne, użyczenie broni w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu [...] października 2019 r. a zatem niespełna miesiąc przed kontrolą, która miała miejsce w dniu [...] listopada 2019 r. Można zatem domniemywać, iż strona zawarła umowę celem obejścia istniejącego prawa, a zarazem uniknięcia skutków wynikających z ww. przepisów.

Końcowo KGP wskazał, że rygorystyczne zasady przyznawania uprawnień do posiadania broni oraz prawidłowego jej przechowywania, zobowiązują właściwe organy administracji publicznej do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia. Biorąc powyższe pod uwagę oraz kierując się celowością obowiązujących przepisów organ uznał, że zastosowana wobec strony sankcja, przewidziana w art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 u.b.a., jest właściwa. K. K. nie spełnił bowiem technicznych wymogów do przechowywania broni i amunicji. Nie posiadał magazynu broni określonego w rozporządzeniu MSW z dnia 26 sierpnia 2014 r., do czego był zobowiązany.

Pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję KGP z dnia [...] lipca 2020 r. zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie aktu bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Skarżący podniósł, że wydając zaskarżoną decyzję organ dokonał błędnej interpretacji § 5 pkt 2 rozporządzenia MSW z dnia 26 sierpnia 2014 r. odstępując od wykładni literalnej ww. przepisu na rzecz wykładni celowościowej. Uczynił to aby uzasadnić tezę, że samo zarejestrowanie na daną osobę broni w liczbie powyżej 50 sztuk rodzi obowiązek urządzenia magazynu broni. Interpretacja ta, zdaniem skarżącego, jest niedopuszczalna, ponieważ zakłada bezpodstawnie, że posiadacz broni będzie łamał prawo.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, że będąc świadomym obowiązków wynikających z § 5 pkt 2 rozporządzenia MSW z dnia 26 sierpnia 2014 r dokonał podziału swojego zbioru broni na dwie główne części. Podkreślił, że żaden z przepisów ww. rozporządzenia nie zabrania przechowywania broni w różnych lokalizacjach, a żadna z powstałych części nie przekraczała 50 egzemplarzy broni. Nie miał zatem obowiązku budowania magazynu broni. Niezwłocznie poinformował odpowiedni organ Policji o dodatkowym miejscu przechowywania broni i uznał, że dopełnił wszystkich formalnych wymogów.

Skarżący podkreślił, że organ Policji dokonał błędnej interpretacji ww. przepisów rozporządzenia co powoduje, że wydane w sprawie decyzje są wadliwe.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 2020 r. nie naruszają prawa.

Na wstępie wskazać należy, że prawo do posiadania broni w polskim systemie prawa jest ściśle reglamentowane w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego i jako takie nie może być zaliczone do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, publ. ONSA i WSA 2010, nr 1, poz. 5; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1292/11, publ.: CBOSA). Poza wypadkami określonymi ustawowo nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, a osoba, która takie pozwolenie już uzyskała - mogła z niego nadal korzystać. Prawodawca obwarował licznymi warunkami zasady przechowywania broni, jej noszenia, zabezpieczenia, kładąc przy tym nacisk na szczególne obowiązki posiadacza broni.

I tak, przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji stanowi, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Natomiast w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń (art. 14 ust. 2 pkt 4 u.b.a.).

Organ Policji uznał, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do cofnięcia skarżącemu – K. K. pozwolenia na broń, bowiem nie dopełnił on obowiązku przechowywania broni stosownie do wymogów określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji.

Rozporządzenie to, wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 32 ust. 2 u.b.a., określa szczegółowe zasady i warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji przez: (1) podmioty posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia na broń na okaziciela, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3 - 7 ustawy o broni i amunicji, (2) osoby posiadające broń i amunicję do niej na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy (§ 1).

Stosownie do § 2 ww. rozporządzenia, broń i amunicję przechowuje się w odpowiednio przystosowanym do tego celu pomieszczeniu, zwanym dalej "magazynem broni", lub w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450.

Zgodnie natomiast z § 12 ww. rozporządzenia, podmioty posiadające broń i amunicję oraz osoby posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy, które uzyskały pozwolenie na broń wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, dostosują sposób przechowywania broni i amunicji do wymogów, o których mowa w § 3 - 6: (1) w terminie 5 lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, (2) z dniem uzyskania nowego pozwolenia na broń - w przypadku uzyskania nowego pozwolenia na broń wydanego po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Przepis § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że osoby posiadające broń i amunicję do niej na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy, przechowują broń i amunicję w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450. Broń w liczbie powyżej 50 egzemplarzy i amunicję do niej przechowuje się w pomieszczeniu wyposażonym dodatkowo w zabezpieczenia określone w § 4 ust. 1 pkt 1 - 4 (ust. 2).

Przepis § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia definiuje magazyn broni wskazując, że stanowi on oddzielne pomieszczenie w budynku o konstrukcji niepalnej, wydzielone ścianami murowanymi, usytuowane w miarę możliwości na piętrze, posiadające: (1) gaśnicę proszkową ABC o masie środka gaśniczego co najmniej 4 kg oraz koc gaśniczy; (2) drzwi spełniające co najmniej wymagania, o których mowa w Polskiej Normie PN-EN 1627, plombowane lub zaopatrzone w inny wskaźnik sygnalizujący wejście osób nieuprawnionych; dopuszcza się drzwi obite blachą stalową o grubości co najmniej 2 mm, posiadające blokadę przeciwwyważeniową oraz zamknięcie przynajmniej na jeden zamek, co najmniej w klasie "7" według normy PN-EN 12209, i zasuwę drzwiową zamykaną na kłódkę, co najmniej w klasie "5" według normy PN-EN 12320; (3) okna osłonięte siatką stalową o wymiarach oczek 10 mm × 10 mm, o średnicy drutu 2,5 mm, oraz zamocowaną na stałe w murze kratą wykonaną z prętów stalowych o średnicy nie mniejszej niż 12 mm lub z płaskowników stalowych o wymiarach nie mniejszych niż 8 mm × 30 mm; odstęp między prętami w kracie ma nie przekraczać wymiarów 120 mm × 120 mm, a płaskowników 80 mm w poziomie i 240 mm w pionie; dopuszcza się zamiennie montaż szyb kuloodpornych klasy co najmniej BR 1 według normy PN-EN 1063 lub równoważnej, albo o zwiększonej odporności na włamanie, co najmniej w klasie P4A według normy PN-EN 356, bez możliwości otwierania; (4) zabezpieczenie systemem sygnalizacji włamania i napadu spełniającym wymagania co najmniej normy PN-EN 50131-1 z transmisją sygnału alarmu do uzbrojonego stanowiska interwencyjnego, pełniącego całodobowy dyżur; pomieszczenie niewyposażone w tę sygnalizację obejmuje się całodobową uzbrojoną ochroną.

Natomiast w myśl § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, upoważniony przez komendanta wojewódzkiego (Komendanta [...]) Policji funkcjonariusz Policji stwierdza w protokole, czy magazyn broni spełnia warunki określone w rozporządzeniu oraz czy sposób zabezpieczenia broni i amunicji jest zgodny z wymogami określonymi w rozporządzeniu.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący posiada pozwolenie na broń, w ramach którego zarejestrowanych jest łącznie 78 egzemplarzy broni, w tym 18 egzemplarzy broni do celu sportowego, 10 egzemplarzy broni do celu szkoleniowego oraz 50 egzemplarzy broni do celu kolekcjonerskiego. Pomimo posiadania zarejestrowanej broni w liczbie powyżej 50 egzemplarzy, skarżący nie dopełnił - w terminie 5 lat od dnia wejścia w życie rozporządzenia MSW z dnia 26 sierpnia 2014 r. - wynikającego z § 12 pkt 1 tego rozporządzenia obowiązku dostosowania sposobu przechowywania broni do wymogów określonych w § 5 ust. 2 w związku z § 4 ust. 1 pkt 1 - 4. Taki stan rzeczy potwierdza "Protokół z kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy o broni i amunicji" przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2019 r. oraz w dniu [...] stycznia 2020 r., gdzie stwierdzono, że "w miejscu przechowywania broni palnej przez Pana K. K. brak jest magazynu broni spełniającego warunki zawarte w § 4 pkt 1 - 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. (...)".

Wbrew stanowisku skarżącego, obowiązek przechowywania broni w pomieszczeniu wyposażonym w zabezpieczenia wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1 - 4 spoczywa na posiadaczu broni niezależnie od tego, czy aktualnie "fizycznie" posiada on broń w liczbie powyżej 50 egzemplarzy, czy też jest w posiadaniu mniejszej liczby broni z tego powodu, że użyczył ją osobom trzecim na podstawie stosownej umowy. Konieczność zapewnienia przechowywania broni w sposób określony w ww. przepisach jest bowiem uzależniona od ilości posiadanych jednostek broni wynikającej z pozwolenia na broń (z decyzji administracyjnej), a nie od ilości broni posiadanej w danym czasie. Powyższe wynika z treści § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, który odnosi się do "osób posiadających broń i amunicję do niej na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy" i który należy wykładać łącznie z ust. 2, a także z § 1 rozporządzenia, z którego wynika, że akt ten ma zastosowanie do osób posiadających broń i amunicję "na podstawie pozwolenia na broń".

Jak trafnie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, analiza przepisów rozporządzenia prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od ww. zasad przechowywania broni, w szczególności nie przewidział, że posiadacz broni może dzielić ilość posiadanej broni na części i w ten sposób unikać konieczności wywiązania się z obowiązku określonego w § 12 w związku z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia. Takie działanie prowadziłoby bowiem do całkowitej dowolności w kwestii sposobu przechowywania broni, co stałoby w sprzeczności z ratio legis ww. przepisów jakim jest wymaganie szczególnych i dodatkowych środków zabezpieczenia od osób posiadających broń - na podstawie pozwolenia - w liczbie powyżej 50 egzemplarzy w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Dzielenie ilości posiadanej broni na części - jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - stanowi de facto próbę obejścia prawa. Zawarcie umowy użyczenia jednostek broni, jakkolwiek z formalnego punktu widzenia nie sprzeciwia się ustawie, to jednak zmierza do osiągnięcia stanu sprzecznego z prawem, tj. przechowywania broni i amunicji w sposób niezgodny z powołanymi wyżej przepisami rozporządzenia.

Co istotne, w przypadku użyczenia broni prawo własności nie zostaje przeniesione na biorącego ją w użyczenie. Dlatego też okoliczność, że skarżący nie przechowuje wszystkich swoich egzemplarzy broni w jednej lokalizacji, nie zdejmuje z niego obowiązku, o którym mowa w § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia. Skarżący nie stracił bowiem władztwa nad jednostkami broni, które są aktualnie w użyczeniu.

Nie sposób nie dostrzec przy tym, że użyczenie broni w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu [...] października 2019 r., a zatem niespełna miesiąc przed kontrolą sposobu przechowywania broni, która miała miejsce w dniu [...] listopada 2019 r. Ponadto, z pisma z dnia [...] października 2019 r. wynika, że skarżący miał świadomość ciążącego na nim obowiązku budowy magazynu broni, a pomimo tego, w ciągu 5-letniego okresu dostosowawczego, obowiązku tego nie dopełnił.

Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Organ zasadnie uznał, że istniały podstawy do zastosowania wobec skarżącego sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. Skarżący naruszył bowiem zasady przechowywania broni określone w art. 32 u.b.a., doprecyzowane w § 5 rozporządzenia MSW z dnia 26 września 2014 r. Niespełnienie przez skarżącego warunków bezpiecznego przechowywania broni niewątpliwie godzi w interes społeczny, polegający na utrzymaniu ścisłej reglamentacji dostępu do broni. Tym samym nie dołożył on należytej staranności, aby broń i amunicję jaką posiada na podstawie wydanego pozwolenia zabezpieczyć w sposób spełniający wymogi ww. rozporządzenia.

Bez wpływu na powyższą ocenę pozostają zarzuty skargi, bowiem organ dokonał prawidłowej wykładni § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia.

Sąd nie stwierdził przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, bowiem nie jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną wymienioną w art. 156 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nie została wydana bez podstawy prawej, ani z rażącym naruszeniem prawa.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 347 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.