Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 123/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.36
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2022 r. sprawy ze skargi O. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia do stanu poprzedniego pasów drogowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej O. S.A. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (DZ.U z 2021 r. poz. 1376, dalej jako - u.d.p.), Prezydent Miasta orzekł o przywróceniu do poprzedniego stanu użyteczności pasów drogowych ulic: [...], po zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi przez O. S.A. oraz ustalił następujące warunki doprowadzenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności:

1.W terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji należy wystąpić do zarządcy drogi z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót.

2.Usunąć przyłącze telekomunikacyjne (światłowód) umieszczone w pasach drogowych ulic: [...] (działki nr [...]) bez zezwolenia zarządcy drogi.

- Roboty ziemne: wykonać wymianę gruntu na żwir lub pospółkę i zagęszczać warstwami aby uzyskać współczynnik zagęszczenia min. Is-1,0 (jezdnia, dr. grunt.); Is-0,98 (chodnik); Is-0,95 (tereny zielone) potwierdzony przez laboratorium drogowe. Wyniki badania przedstawić w dniu odbioru.

- Jezdnia – polbruk.

- Nawierzchnie jezdni należy odbudować zgodnie z jej stanem przed wykonaniem wykopu z zastosowaniem materiałów i technologii identycznych jak w poprzednim stanie użyteczności. Kształtki betonowe należy układać starannie przy możliwie ścisłym dopasowaniu elementów i uszczelnieniu spoin, w dostosowaniu do nawierzchni dotychczasowej, z zachowaniem równej powierzchni i wymaganych spadków.

- Kostki należy układać zgodnie z istniejącym wzorem nawierzchni i kolorystyką z zachowaniem odsadzek technologicznych min. 5 grubości każdej warstwy wg konstrukcji:

a) warstwa ścieralna z kostki betonowej - gr. 8 cm

b) podsypka piaskowo-cementowa - gr. 3 cm

podbudowa z kruszywa łamanego stabilizowanego mechanicznie lub tłucznia kamiennego - gr. 10 cm

- Podsypka powinna być wyrównana i odpowiednio zagęszczona.

- Spoiny i szczeliny należy zamulić piaskiem lub uszczelnić zaprawą cementowo - piaskową 1:4, M-80.

- Odtworzoną nawierzchnię jezdni należy pielęgnować (uzupełniać brakujące spoiny itd.) tak długo, aż nastąpi pełna stabilizacja zabudowanego materiału.

- Uszkodzone kostki należy wymienić na nowe. Niedopuszczalnym jest zabudowywanie materiału uszkodzonego.

Droga gruntowa.

- Odtworzenie nawierzchni drogi gruntowej należy wykonać na całej długości trasy i na szerokości 1 m wg konstrukcji:

- nawierzchnia z kruszywa łamanego o uziarnieniu 0-31,5 stabilizowanego mechanicznie i grubości 15 cm po zagęszczeniu,

- warstwa odsączająca z piasku grubości 20 cm,

- w przypadku całkowitej wymiany gruntu w wykopie na piasek warstwa odsączająca nie jest wymagana.

Chodnik.

Nawierzchnie chodnika należy odbudować zachowując odsadzki technologiczne po 1,5 m z każdej strony wykopu.

Elementy betonowe należy układać starannie przy możliwym ścisłym dopasowaniu elementów i uszczelnieniu spoin z zachowaniem równej powierzchni i wymaganych spadków na podsypce z mieszanki cementowo - piaskowej 1:4, M-80.

Podsypka powinna być wyrównana i odpowiednio zagęszczona.

Dobór kształtek i sposób ułożenia powinien być zgodny z istniejącym i odpowiadać ich profilowi.

Przy odbudowie urządzeń, w częściach brzeżnych i na łukach elementy należy odpowiednio docinać.

Spoiny i szczeliny należy zamulić piaskiem lub uszczelnić zaprawą cementowo - piaskową 1:4, M-80.

Odtworzoną nawierzchnię chodnika należy pielęgnować (uzupełniać brakujące spoiny itd.) tak długo, aż nastąpi pełna stabilizacja zabudowanego materiału.

Niedopuszczalne jest wbudowywanie materiałów zniszczonych lub uszkodzonych.

Teren zielony.

Prace prowadzone w obrębie bryły korzeniowych drzew wykonać z należytą starannością aby nie uszkodzić systemu korzeniowego.

Przejście pod zielenią niską (krzewy) wykonać w sposób zgodny ze sztuką ogrodniczą (dopuszcza się przycinkę korzeni cienkich).

Pobocze należy odtworzyć poprzez wykonanie warstwy humusu o grubości min. 15 cm z obsianiem odpowiednią mieszanką traw wraz z zabiegami pielęgnacyjnymi w okresie wzrostu.

Po zakończeniu robót miejsce robót uporządkować i zgłosić do odbioru.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 08-03-2021 r. pełnomocnik Spółki O. S A., złożył do Wydziału Dróg Urzędu Miasta wniosek o zajęcie pasa drogowego w celu wykonania inwestycji związanej z budową przyłącza telekomunikacyjnego w pasach drogowych ulic: [...] - planowany termin zajęcia pasa drogowego wnioskodawca określił na [...]-03-2021 r. do [...]-03-2021 r.

Pismem z dnia [...]-03-2021 r. zarządca drogi wezwał stronę do uzupełnienia braków wniosku o zajęcie pasa drogowego. Pomimo odebrania wezwania w dniu 08-04-2021 r. braków wniosku nie uzupełniono.

Dnia [...]-05-2021 r. zarządca drogi stwierdził w zasobach geodezyjnych Miasta (program EWUMAPA) zainwentaryzowanie powykonawcze linii telekomunikacyjnych, które przebiegiem pokrywają się z w/w wnioskiem, a które umieszczono bez zgody zarządcy drogi.

W związku z powyższym zawiadomieniem z dnia [...]-05-202lr. organ wszczął postępowanie na podstawie art. 36 ust. 1 u.d.p., zgodnie z którym w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Przepisu tego nie stosuje się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Decyzją znak [...] z dnia [...]-05-2021 r. zarządca drogi umorzył postępowanie wszczęte na wniosek strony z dnia [...]-03-2021 r. o wydanie zezwolenia oraz naliczenie opłat za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w celu prowadzenia robót niezwiązanych z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Dalej organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania zarządca drogi zwrócił się z wnioskiem do Wydziału Geodezji i Katastru Urzędu Miasta o udostępnienie dokumentacji geodezyjnej złożonej celem zainwentaryzowania inwestycji. Analiza operatu geodezyjnego potwierdza, iż inwestorem robót (właścicielem przyłącza) jest firma O. S.A. Trasa zainwentaryzowanego przyłącza jest tożsama z przyłączem wnioskowanym przez Stronę do wykonania. Organ porównał mapy, które inwestor składał do organu w procesie inwestycyjnym (protokół NR [...] z dnia [...]-12-2021; decyzja lokalizacyjna znak [...] z dnia [...]-02-2021r., mapa do celów projektowych - załącznik do wniosku z dnia [...]-03-202lr.; operat techniczny: geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza z dnia [...]-03-202lr.). Organ zauważył, że geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza obiektów budowlanych została zakończona [...]-03-2021 r., a więc przed terminem robót, które zgodnie ze złożonym wnioskiem planowano na [...]-03-2021 r.

Pismem z dnia [...] września 2021 r. O. S.A. złożyła od powyższej decyzji odwołanie, wnosząc o:

1. zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie obowiązku przywrócenia pasów drogowych do poprzedniego stanu użyteczności oraz w to miejsce nałożenie na Inwestora kary finansowej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, ewentualnie o:

2. uchylenie zaskarżonej decyzji z w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji,

3. orzeczenie o kosztach postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła:

1. naruszenie art. 36 ust. 1 oraz art. 40 ust. 12 u.d.p. poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, tj. nakazanie odwołującej przywrócenie pasów drogowych do poprzedniego stanu użyteczności podczas, gdy wystarczającym środkiem do usunięcia naruszenia prawnego było nałożenie na odwołującego kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego bez przeprowadzenia prawidłowej procedury administracyjnej;

2. naruszenie art. 33 ust. 1 oraz art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. 2021 poz. 777 t.j. ze zm.) poprzez brak umożliwienia operatorowi telekomunikacyjnemu umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości;

3. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy poprzez rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na naruszeniu przez organ obowiązku załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli albowiem zaskarżona decyzja nakłada na odwołującego obowiązek usunięcia działającej infrastruktury telekomunikacyjnej, zapewniającej użytkownikom dostęp do Internetu co narusza zarówno interes abonentów korzystających z posadowionej infrastruktury, jak i stoi w sprzeczności z celami ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz orzekło:

1. nakaz przywrócenia przez O. S.A., poprzedniego stanu użyteczności pasów drogowych ulic: [...] zlokalizowanych w [...], po zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi z uwzględnieniem następujących uwarunkowań przywrócenia stanu poprzedniego:

- Usunąć przyłącze telekomunikacyjne (światłowód) umieszczone w pasach drogowych ulic: [...] (działki nr [...]) bez zezwolenia zarządcy drogi.

- Roboty ziemne: wykonać wymianę gruntu na żwir lub pospółkę i zagęszczać warstwami aby uzyskać współczynnik zagęszczenia min. Is-1,0 (jezdnia, dr. grunt); Is-0,98 chodnik); Is-0,95 (tereny zielone) potwierdzony przez laboratorium drogowe. Wyniki badania przedstawić w dniu odbioru.

Jezdnia – polbruk

- Nawierzchnie jezdni należy odbudować zgodnie z jej stanem przed

wykonaniem wykopu z zastosowaniem materiałów i technologii identycznych

jak w poprzednim stanie użyteczności. Kształtki betonowe należy układać starannie przy możliwie ścisłym dopasowaniu elementów i uszczelnieniu spoin, w dostosowaniu do nawierzchni dotychczasowej, z zachowaniem równej powierzchni i wymaganych spadków

- Kostki należy układać zgodnie z istniejącym wzorem nawierzchni i kolorystyką z zachowaniem odsadzek technologicznych min. 5 grubości każdej warstwy wg konstrukcji:

a) warstwa ścieralna z kostki betonowej - gr. 8 cm

b) podsypka piaskowo-cementowa - gr. 3 cm

podbudowa z kruszywa łamanego stabilizowanego mechanicznie lub tłucznia kamiennego - gr. 10 cm

- Podsypka powinna być wyrównana i odpowiednio zagęszczona.

- Spoiny i szczeliny należy zamulić piaskiem lub uszczelnić zaprawą cementową-piaskową 1:4, M-80.

- Odtworzoną nawierzchnię jezdni należy pielęgnować (uzupełniać brakujące spoiny itd.) tak długo, aż nastąpi pełna stabilizacja zabudowanego materiału.

- Uszkodzone kostki należy wymienić na nowe. Niedopuszczalnym jest zabudowywanie materiału uszkodzonego.

Droga gruntowa.

- Odtworzenie nawierzchni drogi gruntowej należy wykonać na całej długości trasy i na szerokości 1 m wg konstrukcji:

• nawierzchnia z kruszywa łamanego o uziarnieniu 0-31,5 stabilizowanego mechanicznie i grubości 15 cm po zagęszczeniu,

warstwa odsączająca z piasku grubości 20 cm,

• w przypadku całkowitej wymiany gruntu w wykopie na piasek warstwa odsączająca nie jest wymagana.

Chodnik.

- Nawierzchnię chodnika należy odbudować zachowując odsadzki technologiczne po 1,5 m z każdej strony wykopu.

- Elementy betonowe należy układać starannie przy możliwym ścisłym dopasowaniu elementów i uszczelnieniu spoin z zachowaniem równej powierzchni i wymaganych spadków na podsypce z mieszanki cementowo - piaskowej 1:4, M-80.

- Podsypka powinna być wyrównana i odpowiednio zagęszczona.

- Dobór kształtek i sposób ułożenia powinien być zgodny z istniejącym i odpowiadać ich profilowi

- Przy odbudowie urządzeń, w częściach brzeżnych i na łukach elementy należy odpowiednio docinać.

- Spoiny i szczeliny należy zamulić piaskiem lub uszczelnić zaprawą cementową - piaskową 1:4, M-80.

-Odtworzoną nawierzchnie chodnika należy pielęgnować (uzupełniać brakujące spoiny itd.) tak długo, aż nastąpi pełna stabilizacja zabudowanego materiału.

-Niedopuszczalne jest wbudowywanie materiałów zniszczonych lub uszkodzonych.

Teren zielony.

- Prace prowadzone w obrębie bryły korzeniowych drzew wykonać z należytą starannością, aby nie uszkodzić systemu korzeniowego.

- Przejście pod zielenią niską (krzewy) wykonać w sposób zgodny ze sztuką ogrodniczą (dopuszcza się przycinkę korzeni cienkich).

Pobocze należy odtworzyć poprzez wykonanie warstwy humusu o grubości min. 15 cm z obsianiem odpowiednią mieszanką traw wraz z zabiegami pielęgnacyjnymi w okresie wzrostu.

- Po zakończeniu robot miejsce robot uporządkować i zgłosić do odbioru.

- Korzystając z istniejących nawierzchni ulic przyległych do pasa roboczego, wykonawca robót zobowiązany jest do utrzymania ich właściwego stanu technicznego i czystości.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II Instancji w pierwszej kolejności przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, a następnie wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 36 u.d.p., zgodnie z którym w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, lub bez zawarcia odpłatnej umowy cywilnoprawnej, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub niezgodnie z warunkami tej umowy, właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Przepisu tego nie stosuje się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowalnego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego.

Jak wynika z treści art. 39 ust 1 pkt 1 u.d.p. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Takimi obiektami - niezwiązanymi z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - są sieci internetowe wraz z przyłączami, telekomunikacyjne, światłowody czy linie telekomunikacyjne, bez względu na ich rozmiar i lokalizację, a zatem obowiązuje generalny zakaz ich umieszczania w pasie drogowym.

Następnie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 39 ust. 1a u.d.p., przepisu art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2021 r. poz. 576) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Wyjątek ten, jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości co do wyłączenia spod ustanowionego w art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. generalnego zakazu dokonywania w pasie drogowym wymienionych w tym przepisie czynności. Z kolei art. 39 ust. 3 u.d.p. ma na celu uelastycznienie procedury wydawania zezwoleń na lokalizowanie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej. Obecnie zasadą w stosunku do infrastruktury telekomunikacyjnej jest więc obowiązek wydania zezwolenia, jeżeli nie zachodzą przeszkody z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wymagań określonych w przepisach odrębnych.

Organ wyjaśnił, że w świetle przepisów ustawy o drogach publicznych materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zezwolenie na lokalizację w pasie drogowym urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stanowi przepis szczególny zawarty w art. 39 ust 3 zd. 2 pkt 1 u.d.p. W przepisie tym jednoznacznie stwierdzono, że właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w art. 39 ust. la u.d.p., wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 września 2019 r., II GSK 2138/17, w art. 39 ust 3 pkt 1 u.d.p. podstawy odmowy zajęcia pasa drogowego zostały zmodyfikowane. Pozostało bezpieczeństwo ujęte w regule ogólnej (art. 39 ust. 1 u.d.p.) i dodatkowo wprowadzono nowe okoliczności skutkujące odmową. W tym wiec znaczeniu regulacja art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. jest regulacją szczególną, jednakże mającą sens tylko w kontekście reguły ogólnej.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 3 u.d.p. w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub rządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. W myśl art. 39 ust. 3a u.d.p. w decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do:

1) uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych;

2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego obiektu lub urządzenia, o którym mowa w ust. 3;

3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia.

W dalszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że po uzyskaniu zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu umieszczenia tych urządzeń konieczne jest uzyskanie odrębnego zezwolenia zarządcy drogi. Stosownie bowiem do treści art. 40 ust 1 i 2 pkt 4 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art 22 ust. 2, 2a lub 2c ust. 1 ust 2. Oznacza to, że zezwolenie, o którym mowa w art. 40 ust. 1 u.d.p. dotyczy zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Zajmując zatem pas drogowy na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego należy posiadać uzyskane wcześniej stosowne zezwolenie wydane na wniosek zainteresowanego podmiotu.

Kolegium wskazało, że decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2021 r. znak [...] O. S.A uzyskał zezwolenie na lokalizację w pasie drogowym drogi publicznej urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. przyłącze telekomunikacyjne na działkach o numerze ewidencyjnym [...] - ul. [...] (droga wojewódzka); [...] ul. [...] (droga gminna); [...] ul. [...] (droga gminna) - stanowiących pas drogowy obręb [...]. Zgodnie z brzmieniem tej decyzji stanowiła ona jednocześnie zgodę zarządcy drogi na czasowe dysponowanie terenem ww. działki do chwili uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Wyrażenie zgody na dysponowanie terenami tej działki nie zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przed rozpoczęciem robót, zgodnie z art. 40 ust 1 i 2 u.d.p. Strona niniejszego postępowania – O. S.A. - nie uzyskała zezwolenia, o którym jest mowa w art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., a o którym obowiązku pouczył wyraźnie organ w decyzji z dnia [...] lutego 2021 r. Sam fakt uzyskania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym drogi publicznej urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - wbrew stanowisku strony zawartym w odwołaniu - nie zwalnia z obowiązku uzyskania od zarządcy drogi zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Nie można uznać za spełnienie powyższego obowiązku jedynie złożenie wniosku o uzyskanie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego. Dopiero wydanie przez zarządcę drogi pozytywnej decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego czyni zadość przedmiotowemu obowiązkowi.

Następnie organ odniósł się do regulacji art. 36 u.d.p., w którym określone zostały prawne konsekwencje zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Zgodnie z niniejszym przepisem w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, lub bez zawarcia odpłatnej umowy cywilnoprawnej, o której mowa w art 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub niezgodnie z warunkami tej umowy, właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Przepisu tego nie stosuje się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Stosownie do treści powołanego wyżej przepisu, w przypadku zaistnienia oznaczonych w nim okoliczności organ (zarządca drogi) jest zobligowany do orzeczenia o nakazie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego. Między instytucją prawną nakazania przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego i nałożeniem kary za bezprawne zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w art. 40 ust. 12 u.d.p., nie ma żadnej konkurencyjności. Organ nie ma więc wyboru, który środek zastosować. Karę za bezprawne zajęcie pasa drogowego musi nałożyć zawsze za cały okres zajęcia. Nakaz przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego należy zaś nałożyć tylko wtedy, kiedy stan naruszenia ciągle trwa. Jest oczywiste, że jeżeli przed wydaniem decyzji sprawca sam przywrócił pas drogowy do stanu poprzedniego, nie ma żadnej potrzeby wydawania w tej kwestii decyzji zawierającej nakaz. Organ orzeka o przywróceniu do stanu poprzedniego tylko wówczas, kiedy stan drogi jest nadal naruszony bezprawnym zajęciem (zob. wyrok NSA z dnia 5 maja 2016 r., II GSK 2929/14, CBOSA).

Organ wskazał, że z ustalonego stanu faktycznego oraz ze stanowiska strony zawartego w odwołaniu wynika, iż w pasach drogowych zlokalizowanych w obrębie ulic: [...] (działki nr [...]) znajdują się aktualnie przyłącza telekomunikacyjne (światłowody) położone za zgodą i na wyraźne zlecenie O. S.A. bez uzyskania zezwolenia zarządcy drogi - Prezydenta Miasta .

Zdaniem Kolegium wyjaśnienie zawarte w odwołaniu, zgodnie z którym pełnomocnik strony bez wiedzy i winy strony nie dopełnił obowiązków związanych z uzupełnieniem wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, nie może stanowić uzasadnienia dla żądania uchylenia przez organ odwoławczy decyzji pierwszej instancji, ani dla niedochowania obowiązku uzyskania zgody zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. Następnie Kolegium wyjaśniło przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W pierwszej kolejności SKO wskazało, że organ pierwszej instancji bez podstawy prawnej ustalił w punkcie 1 zaskarżonej decyzji 14-dniowy termin na wystąpienie przez stronę do zarządcy drogi z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót. W art. 36 u.d.p. zastrzeżono jedynie, że "w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego". Nie określono zatem ustawowo terminu wykonania tego obowiązku, nie przewidziano też możliwości orzeczenia o terminie wykonania obowiązku w decyzji administracyjnej. Pogląd, że określenie w decyzji administracyjnej daty wykonania obowiązku jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę prawną decyzji administracyjnej, przewiduje możliwość określenia w tej decyzji daty wykonania obowiązku prezentowany jest również w orzecznictwie NSA (por. uchwała NSA z dnia 1 czerwca 1998 r., OPS 2/98, publ.: ONSAz 1998 r., Nr 4, poz. 108, uzasadnienie wyroku NSA z dnia 17 marca 1999 r., SA/Bk 1672/97, publ: ONSAz 2000 r. Nr 1, poz. 38; wyroki NSA: z dnia 1 kwietnia 1999 r., IV SA 570/97 oraz z dnia 21 maja 1999 r., IV SA 1522/96; wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 grudnia 2008 r., II SA/Kr 1140/08; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 stycznia 2016 r., II SA/Go 945/15, CBOSA). Następnie Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji nie posiadał kompetencji, by w drodze decyzji administracyjnej nakazać stronie wystąpić w danym terminie z wnioskiem o przyznanie określonego uprawnienia. Konieczność uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego w celu przeprowadzenia niezbędnych prac drogowych w celu przywrócenia stanu poprzedniego wynika z mocy przepisów prawa i w tym zakresie organ powinien pouczyć stronę o tym obowiązku, a nie nakładać go w drodze decyzji administracyjnej. W pozostałym zakresie Kolegium wskazało, że O. S.A., jako podmiot, który dopuścił się zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia poprzez położenie przyłączy telekomunikacyjnych (światłowodów), powinien dokonać przywrócenia stanu poprzedniego pasów drogowych ulic: [...] (działki nr [...]) w [...] uwzględniając uwarunkowania przywrócenia stanu poprzedniego ww. pasów drogowych, a które to zostały określone w punkcie drugim niniejszej decyzji organu odwoławczego.

Odnosząc się do zarzutu strony, że doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez brak umożliwienia operatorowi telekomunikacyjnemu umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości organ odwoławczy wyjaśnił, że strona skarżąca pomija w tym zakresie treść art. 33 ust. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym warunki korzystania z nieruchomości ustala się w umowie, która jest zawierana na piśmie w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora z wnioskiem o jej zawarcie. W niniejszej sprawie operator telekomunikacyjny nie zawarł z zarządcą drogi takiej umowy, ani nie wystąpił o jej zawarcie. Ponadto jak wynika z art. 33 ust. 7 ww. ustawy jeżeli w terminie 30 dni nie zostanie zawarta umowa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, czyli przepisy o wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Nie jest zatem tak, jak wywodzi skarżąca spółka, że brak zawarcia umowy upoważnia operatora telekomunikacyjnego do samowolnego umieszczenia na nieruchomościach obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej.

Odnosząc się następnie do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy poprzez rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7 k.p.a. organ wskazał, że interes społeczny i słuszny interes obywateli nie może usprawiedliwiać nieprzestrzegania bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, którym w niniejszej sprawie jest przepis art. 36 u.d.p. oraz wskazane wyżej przepisy, w szczególności art. 39 ust. 3 u.d.p. i art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. Podmiot prowadzący działalność telekomunikacyjną nie może oczekiwać, że swoimi działaniami faktycznymi polegającymi na zapewnieniu odbiorcom dostępu do Internetu poprzez dokonywanie ingerencji w pas drogowy i tym samym trwałe zajęcie pasa drogowego będzie mógł wymóc na organach administracji publicznej zalegalizowanie takich działań.

Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 r. O. S.A. wniosła skargę. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie podczas gdy decyzja ta jest wadliwa i narusza:

1. przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zbadanie stanu faktycznego sprawy - a zwłaszcza nie rozważenie właściwości obiektu wybudowanego przez O. S.A. w pasie drogowym, oraz w dalszym zakresie brak współdziałania w tym zakresie z organem administracji budowlanej.

2. przepisy prawa materialnego tj. art. 36 zdanie pierwsze u.d.p. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie i wydanie decyzji o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego w sytuacji, gdy z ustaleń poczynionych przez organ jednoznacznie wynika, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło poprzez umieszczenie w nim obiektu budowlanego, co wymaga podjęcia decyzji o rozbiórce przez właściwy organ nadzoru budowlanego;

3. naruszenie art. 33 ust. 1 oraz art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. 2021 poz. 777 t.j. ze zm.) poprzez brak umożliwienia operatorowi telekomunikacyjnemu umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości;

4. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy poprzez rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7 k.p.a., polegające na naruszeniu przez organ obowiązku załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli albowiem zaskarżona decyzja nakłada na odwołującego obowiązek usunięcia działającej infrastruktury telekomunikacyjnej, zapewniającej użytkownikom dostęp do Internetu co narusza zarówno interes abonentów korzystających z posadowionej infrastruktury, jak i stoi w sprzeczności z celami ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z wolą stron (art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej - p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Mając na uwadze tak zakreślone granice kognicji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, w rozumieniu powołanego art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 36 u.d.p. nakładająca na skarżącą obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego pas drogowy zajęty bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi.

Wskazać należy, że pas drogi publicznej, jako jeden ze składników majątku publicznego, podlega szczególnej ochronie prawnej. Zasadę ochrony pasa drogowego formułuje art. 39 ust. 1 u.d.p. Wynika z niej generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszać jej trwałość oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W przepisie tym wymieniono jakie formy ingerencji w pas drogowy są zabronione, przy czym wyliczenie to posiada charakter przykładowy i otwarty. A zatem z zasady tej wynika generalny zakaz wykorzystywania przestrzeni publicznej pasa drogowego na tzw. cele niedrogowe (w tym różne formy komercyjnego wykorzystania pasa drogowego). Zakaz ten nie jest bezwzględny bowiem w art. 40 ust. 1 u.d.p. dopuszczono jego uchylenie w indywidualnym przypadku. Ustawa dopuszcza bowiem korzystanie z pasa drogowego, poprzez jego zajęcie na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga ono jednak uchylenia tego zakazu w indywidualnym przypadku w formie, wydanego w drodze decyzji, zezwolenia zarządcy drogi albo zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zezwolenie to dotyczy działań i czynności polegających na:

1) prowadzeniu robót w pasie drogowym,

2)umieszczaniu w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego,

3) umieszczaniu w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam,

4) zajęciu pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (art. 40 ust. 2 ustawy). Kompetencja zarządcy drogi w tym zakresie ma charakter reglamentacyjny. Dlatego powyższa zasada każdorazowo musi stanowić punkt wyjścia dla zarządcy drogi ilekroć ocenia on czy zachodzą okoliczności przemawiające za uchyleniem zakazu i wydaniem zezwolenia (zawarciem umowy) lub za odmową jego uchylenia i wydania zezwolenia (zawarcia umowy).

Każdorazowa sytuacja, w której określony podmiot wykorzystuje przestrzeń pasa drogowego na cele niedrogowe, przy jednoczesnym braku stosownego zezwolenia zarządcy drogi na takie działanie, stanowi delikt administracyjny sankcjonowany przepisami u.d.p. Przy czym dla odpowiedzialności administracyjnoprawnej zajmującego pas drogowy nie ma znaczenia przyczyna braku stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Przepisy u.d.p. przewidują dwojakiego rodzaju konsekwencje prawne zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Są to dwa rodzaje sankcji administracyjnych, które mogą być nakładane przez zarządcę drogi niezależnie od siebie, w formie decyzji administracyjnych, w postępowaniach administracyjnych wszczynanych z urzędu. Pierwsza z nich, określona w art. 36 u.d.p., polega na nałożeniu na zajmującego nielegalnie pas drogowy (sprawcę deliktu administracyjnego) obowiązku przywrócenia (restytucji) pasa drogowego do stanu poprzedniego. Druga zaś, określona w art. 40 ust. 12 u.d.p., to administracyjna kara pieniężna.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że nie posiadając wymaganego zezwolenia na zajecie pasa drogowego, w związku z instalacją przyłącza telekomunikacyjnego skarżąca zajmowała pasy drogowe ulic: [...] (działki nr [...]) w [...]. Organy obu instancji zgodnie objęły opisany delikt administracyjny sankcją administracyjną o charakterze niepieniężnym, o której mowa w art. 36 u.d.p. - czyli nałożyły na skarżącą spółkę obowiązek przywrócenia nielegalnie zajętego pasa drogowego do zgodnego z przeznaczeniem stanu użyteczności.

W ocenie Sądu, organy administracji nieprawidłowo odtworzyły jednak granice materialne danej sprawy administracyjnej (sprawy przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego), przez co nie rozpatrzyły jej w całokształcie regulacji materialnoprawnej. W konsekwencji prowadziło to do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego.

Stosownie do treści art. 36 u.d.p., w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, lub bez zawarcia odpłatnej umowy cywilnoprawnej, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub niezgodnie z warunkami tej umowy, właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Przepisu tego nie stosuje się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Z przepisu tego wynika, że ma on zastosowanie w sytuacji, gdy zostanie spełniona przesłanka określona w zdaniu drugim tego przepisu, a mianowicie, gdy zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia lub niezgodnie z zezwoleniem nie wymaga podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Przed nałożeniem przez zarządcę drogi na podmiot zajmujący nielegalnie pas drogi publicznej obowiązku jego przywrócenia do stanu zgodnego z jego przeznaczeniem w trybie art. 36 u.d.p., organ ten zobowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, przy udziale właściwego organu nadzoru budowlanego, że obiekt zajmujący pas drogowy (bez zezwolenia lub wbrew warunkom zezwolenia) nie jest obiektem budowlanym podlegającym rozbiórce. Dopiero wówczas, gdy zostanie ustalone, że zajęcie pasa drogowego nie wypełnia znamion samowoli budowlanej dopuszczalne jest zastosowanie przez zarządcę drogi sankcji administracyjnej restytucji pasa drogowego, przewidzianej w art. 36 zd. 1 u.d.p. W sytuacji natomiast gdyby okazało się, że pas drogowy został zajęty przez obiekt budowlany wymagający wydania decyzji o rozbiórce, to zarządca drogi nie może nałożyć tej sankcji i wydać decyzji na podstawie art. 36 u.d.p. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy zarządca drogi zaniechał wyjaśnienia tej kwestii, na co słusznie zwraca uwagę skarżąca. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowane przepisy tej ustawy stosuje się do spraw projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określenia zasad działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach, natomiast zgodnie z art. 3 pkt 1 w.w. ustawy przez obiekt budowlany należy rozumieć m.in. budowlę, natomiast po myśli art. 3 pkt 3 budowla to m.in obiekt liniowy, z kolei w myśl art. 3 pkt 3a tej ustawy przez obiekt liniowy należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.

Reasumując powyższe uwagi stwierdzić należy, że przepis art. 36 u.d.p. rozgranicza obowiązki zarządcy drogi od obowiązków organu nadzoru budowlanego (por. postanowienie sygn. akt II GSK 1514/10), która to okoliczność umknęła uwadze organom orzekającym w niniejszej sprawie. Dopiero ustalenie, że w sprawie nie jest właściwy organ nadzoru budowlanego, daje zarządcy drogi podstawę do orzekania w oparciu o przepis art. 36 u.d.p.

Rozważenie, czy w konkretnej sprawie zachodzą podstawy faktyczne do zastosowania sankcji przywrócenia pasa drogowego do stanu zgodnego z jego przeznaczeniem stanowi element prawidłowo prowadzonego postępowania rozpoznawczego, odpowiadającego opisanym w art. 7 i 77 k.p.a. standardom wyczerpującego rozpatrzenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Zaniechanie w tym zakresie stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz lit. "c" p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (art. 135 p.p.s.a.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 697 zł, która obejmuje wpis od skargi, opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego, stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. :c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.).