Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 406/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-07-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1 i par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GORZOWIE WLKP. w składzie następującym: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2014r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi A.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia [...] maja 2014r. A.B. reprezentowany przez pełnomocnika zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] wydaną

w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r.

W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, który uzasadnił tym, że funkcjonowanie w obrocie prawnym wadliwych rozstrzygnięć rodzi potencjalne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, w wyniku podjętego już wobec podatnika postępowania egzekucyjnego i realnej utraty majątku należącego również do osób dla niego najbliższych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Zgodnie z regulacją art.61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Z kolei, w myśl §3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art.61 §6 P.p.s.a.).

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art.61 §3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego.

Z kolei, trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie

przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy

w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art.61 §3 P.p.s.a. jest możliwa

i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. A zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami

i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku

o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

W świetle powyższego, należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione we wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art.61 §3 P.p.s.a.

Strona w swoim wniosku nie wskazała żadnych konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności, uzasadniających jej żądanie. Przypomnieć bowiem należy, że wskazywała, że funkcjonowanie w obrocie prawnym wadliwych rozstrzygnięć rodzi potencjalne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, w wyniku podjętego już wobec podatnika postępowania egzekucyjnego i realnej utraty majątku należącego również do osób dla niego najbliższych.

Tymczasem, co należy podkreślić, dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie

złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony

o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego.

Skarżący nie uprawdopodobnił w żadnym stopniu, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art.61 §3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.