Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 837/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 9, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 28, art. 145  par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2009 roku sprawy ze skargi I i J. P. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Starosta zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dwóch budynków handlowych na działkach o numerach ewidencyjnych "[...]", obręb nr "[...]" w "[...]" przy ul. A. Decyzja ta stała się ostateczna.

W dniu 13 maja 2005r. właściciele sąsiedniej nieruchomości – J, P., I. J. P. oraz G. i A. Z. - wystąpili o uchylenie tej decyzji, bowiem w ich ocenie zostali pominięci jako strony postępowania w sprawie. Jako podstawę wniosku wskazali: art. 154 § 1, art. 152 § 1, art. 145 § 1 pkt 4 i 6, art. 150 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 10 Kpa.

Starosta decyzją z dnia "[...]" umorzył postępowanie

w przedmiocie wznowienia postępowania. Uzasadniając decyzję organ podał, że wnioskodawcy nie posiadają legitymacji strony w sprawie wydanego pozwolenia na budowę.

Od decyzji tej J. P., I. i J. P. oraz G. K.

i A. Z. złożyli odwołanie, w którym wnieśli o jej uchylenie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty.

Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż nie stwierdzono, aby wystąpiła którakolwiek z przyczyn wznowienia postępowania przewidziana art. 145 § 1 k.p.a.

Tę decyzję I. i J. P. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

Wyrokiem z dnia 6 listopada 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 29 czerwca 2007r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]", jak również postanowienie Starosty z dnia "[...]" wszczynające postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, uznając zasadność skargi, jednakże z innych względów niż w niej podniesiono.

W uzasadnieniu orzeczenia sąd wskazał, że z wniosku strony wynika, iż zażądała ona wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę z uwagi na fakt pominięcia jej w tym postępowaniu jako strony, czyli z uwagi na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Tak sformułowany wniosek powoduje, że niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu, którego przedmiotem będzie wyjaśnienie, czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia występuje. Po wznowieniu postępowania możliwe jest wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia z uwagi na brak przesłanek z art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., lub decyzji uchylającej decyzję dotychczasową i orzeczenia na nowo o istocie sprawy, gdy organ ustali choć jedną przyczynę wznowienia, jak również stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji

z naruszeniem prawa i odmowa jej uchylenia. Tymczasem w sprawie tej pomimo jednoznacznego wniosku o wznowienie postępowania, organ I instancji wydał postanowienie o wznowieniu postępowania z urzędu, czym naruszył w sposób oczywisty przepis art. 147 k.p.a. Ponadto organy nie zbadały, czy wniosek skarżących spełniał wymagania formalne, jakie nakładał art. 148 k.p.a. W związku z powyższym Sąd wskazał na konieczność, w pierwszej kolejności, zbadania przez organ warunków formalnych żądania, co umożliwi następnie dokonanie merytorycznej oceny argumentów w nim zawartych. Ponadto Sąd podkreślił, iż art. 151 § 1 i 2 k.p.a. nie przewiduje możliwości umorzenia postępowania wznowionego, bez uprzedniego cofnięcia wniosku przez samych zainteresowanych, nawet jeśli w ocenie organu wniosek nie pochodzi od podmiotu, który jest stroną, na co słusznie wskazali skarżący.

Działając w oparciu o wytyczne zawarte w wyroku, postanowieniem z dnia "[...]" organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Starosty Nr "[...]" z dnia "[...]"

W dniu 15 kwietnia 2008r. organ wystąpił do skarżących o wskazanie konkretnego przepisu prawa, z którego wywodzą interes prawny do żądania wznowienia ww. postępowania, a następnie uchylenia decyzji Nr "[...]" we wznowionym postępowaniu, jak również przedłożenia dowodów potwierdzających w jakiej dacie otrzymali wiadomość o przedmiotowej decyzji.

W odpowiedzi na powyższe, skarżący w dniu 24 kwietnia 2008r. określili jako podstawę prawną żądania przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jak również art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując na możliwość wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nie znanych organowi, który ją wydał. Wnioskodawcy zaznaczyli również, że

w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesu osób trzecich ma zastosowanie również przepis art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego, którego brak poszanowania przez organ, doprowadził do pozbawienia drogi dojazdowej do ich nieruchomości, co

w sposób istotny wpływa na ograniczenie w zagospodarowaniu, naraża na utratę i brak władania obiektem zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast kwestię powzięcia informacji o decyzji pozostawili bez odpowiedzi.

Decyzją z dnia "[...]" Starosta odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, tj. decyzji Nr "[...]" z dnia "[...]" o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do kwestii dochowania przez skarżących terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, przyjmując, wobec braku odmiennych danych, jako datę powzięcia wiadomości o decyzji, datę złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Opierając się na przepisie art. 149 § 1 Kpa, 145 § 1 Kpa, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanego w niniejszej sprawie, jak również posiadanych aktach sprawy, organ wywiódł, iż w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, polegająca na pozbawieniu strony udziału w postępowaniu. Pojęcie strony, jak wskazał organ, może być wyprowadzone tylko z prawa materialnego, tj. z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę prawną do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się więc do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa.

Krąg stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę określa przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, stanowiąc, iż są nimi: inwestor oraz właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W przedmiotowej sprawie jest nią niewątpliwie właściciel działek objętych pozwoleniem na budowę. Natomiast skarżący są właścicielami działki sąsiedniej, która nie była objęta kwestionowaną decyzją. Zagospodarowanie działki skarżących w związku

z projektowaną budową nie podlega ograniczeniom określonym przepisami, z uwagi na zachowanie odległości wymaganych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki

i ich usytuowanie. Budynek handlowy inwestora został zaprojektowany w odległości ponad 6 metrów od granicy z działką wnioskodawców, co jest zgodne z ww. rozporządzeniem. Ponadto lokalizacja projektowanych budynków jest zgodna

z obowiązującymi przepisami dotyczącymi oświetlenia pomieszczeń światłem dziennym (wysokość przesłaniania wynosi 8,08 m), jak również zachowana została wymagana odległość do budynków istniejących ( 15,05 m), co organ ustalił w oparciu załącznik nr 1 i 2 do kwestionowanej decyzji. Organ I instancji nie znalazł natomiast dowodów świadczących o tym, że planowana inwestycja spowoduje pozbawienie właścicieli działki nr 2/9 możliwości korzystania z energii elektrycznej i dostępu do drogi publicznej. Dowodów takich nie przedstawili również skarżący domagający się uchylenia decyzji

o pozwoleniu na budowę. Fakt ten nie wynikał również z projektu zagospodarowania, zatwierdzonego ww. decyzją. Zarówno słup linii elektroenergetycznej znajdujący się na działce nr "[...]", jak i linia zasilająca podwieszona na tym słupie nie zostały przeznaczone do likwidacji. Ponadto organ podkreślił, że działka nr "[...]" posiada dostęp do drogi publicznej, gdyż m.in. bezpośrednio przylega do gminnej działki drogowej nr "[...]",a ta z kolei do drogi publicznej. W związku z powyższym zgłoszony zarzut pozbawienia tego dostępu na skutek planowanej inwestycji nie znajduje potwierdzenia. Budowa obiektów objętych pozwoleniem na budowę w żaden sposób nie wprowadziła także ograniczeń w zagospodarowaniu działek skarżących, zaś ewentualny interes faktyczny nie może być tożsamy z interesem prawym. W konsekwencji organ uznał, iż planowana inwestycja w żaden sposób nie powoduje ograniczeń w zakresie dysponowania nieruchomością skarżących, a ich subiektywne odczucie o naruszeniu ich interesów

(nie mających charakteru interesu prawnego) nie daje podstaw do uznania ich za stronę postępowania i tym samym uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania.

Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 16 czerwca 2008r. złożyli I. i J. P., wskazując w uzasadnieniu, iż pomijając ich jako stronę postępowania w sprawie wydania spornego pozwolenia na budowę, pozbawiono ich drogi dojazdowej do działki nr "[...]" przy ul. A w "[...]" oraz zasilenia w energię elektryczną. Starosta naruszył też art. 28 k.p.a., bo stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Decyzją z dnia "[...]". nr "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaznaczono, iż ponowna analiza akt wykazała, że zarzuty skarżących nie znalazły potwierdzenia, natomiast argumentacja organu I instancji jest w całości prawidłowa

i zgodna z zebranym w spawie materiałem dowodowym. Z treści dokumentów stanowiących załączniki do kwestionowanego pozwolenia na budowę (nr 1 – projekt zagospodarowania działek, nr 22 – opis i mapa, wypis z rejestru gruntów i nr 23 – wyplot granic w skali 1:1000) wynika, że działka nr "[...]", stanowiąca własność skarżących, posiada dostęp do drogi publicznej, a ponadto planowana inwestycja pozostaje bez wpływu na zasilenie ich nieruchomości w energię elektryczną. Za chybiony został uznany również zarzut pominięcia skarżących jako strony w postępowaniu w przedmiocie wydania spornego pozwolenia na budowę. Badanie interesu prawnego wnioskujących o wznowienie postępowania, może mieć miejsce tylko w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, że stronami w postępowaniu w spawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast art. 3 pkt 20 stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Inwestycja tego rzędu nie podlega jednakże przepisom rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym właścicielom nieruchomości sąsiednich nie przysługuje legitymacja strony. Ponadto, jak wynika z zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu inwestycji, przyjęte w nim rozwiązania projektowe gwarantują zachowanie wymaganych odległości określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.

Skargę na powyższą decyzję w dniu 2 października 2008r. złożyli I. i J. P., wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej jej decyzji Starosty.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż uchylenie decyzji umożliwiłoby rozpoznanie istoty sprawy, w tym dochodzenie ich praw, zapewniło dojazdy, zwrot kosztów nowego przyłącza energetycznego i ustanowienie drogi koniecznej.

W odpowiedzi na powyższe Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak wynika z art. 145 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), następuje jedynie wówczas, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim podnieść trzeba, że działając prawidłowo w oparciu

o wytyczne zawarte w wyroku tut. sądu, organ I instancji postanowieniem z dnia "[...]" wznowił postępowanie w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Starosty z dnia "[...]", czym uruchomił procedurę mającą na celu ustalenie czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa zaistniała.

W przedmiotowej sprawie wskazać trzeba, że na gruncie postępowania

o wydanie pozwolenia na budowę, przymiot strony należało badać na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, (Dz. U. 2006r., nr 156, poz. 1118) nie zaś art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego, (dalej k.p.a, Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071, tekst jednolity).

W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który ustanawia wyjątek od zasady ogólnej, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się

w obszarze oddziaływania obiektu. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoim wyroku z dnia 9 marca 2006r. ( VII SA/Wa 1626/05, Lex Nr 227773) przepis ten ograniczając krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie może być stosowany w innych postępowaniach niż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Dlatego może zaistnieć choćby taka sytuacja, że skarżący w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy został uznany za stronę, natomiast przymiotu strony odmówiono mu w postępowaniu udzielającym innej osobie pozwolenia na budowę. Zawężenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości oraz wynikać z przepisów odrębnych. W relacji do art. 28 kpa, art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym stosowanym w sprawie o wydanie pozwolenia budowlanego, znacznie zawężającym krąg stron tego postępowania. Z kręgu tego mocą przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wyłączone zostały wszystkie podmioty legitymujące się prawem zależnym, w tym innymi prawami rzeczowymi czy zobowiązaniowymi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2006r., VII SA/Wa 1626/05, Lex nr 227773).

W świetle powyższego i w zgodzie z utrwalonym orzecznictwem należy w pełni podzielić stanowisko organów, iż przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę może być badany wyłącznie na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W takiej sytuacji trzeba przyjąć, że organy zobligowane były przeprowadzić analizę czy skarżący są właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub zarządcami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Rozważenia wymagały zatem dwie kwestie. Przede wszystkim czy strona skarżąca może udokumentować prawo własności, użytkowania wieczystego lub do bycia zarządcą nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której znajduje się sporna inwestycja i czy inwestycja ta narusza jej uzasadnione interesy prawne.

Należy nadmienić, że mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu, trzeba przez to rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony

w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Przez przepisy odrębne w tym przypadku należy rozumieć regulacje odnoszące się do odległości i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości m.in. przepisy przeciwpożarowe, z zakresu ochrony środowiska oraz warunki techniczne dotyczące różnych obiektów. W każdym postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę taki obszar oddziaływania jest wyznaczany, z uwzględnieniem rodzaju i charakterystyki planowanej inwestycji w świetle wskazanych już przepisów odrębnych.

Wydawać by się mogło, iż w związku z posiadanym przez skarżących tytułem prawnym, powinni oni zostać uznani za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jednakże stanowisko to nie znajduje oparcia zarówno w stanie prawnym jak i faktycznym, ponieważ w ocenie Sądu obszar oddziaływania w niniejszej sprawie nie obejmuje nieruchomości skarżących. Przede wszystkim organ I instancji prawidłowo ustalił, że planowana budowa dwóch budynków handlowych jest zgodna

z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), ponieważ projektowane obiekty usytuowane zostały w odległościach zgodnych z tym rozporządzeniem, a w zasadzie w odległości znacznie przekraczającej odległość minimalną, bo 6 metrów od granicy działki. Projektowana budowa jest też zgodna z przepisami dotyczącymi oświetlenia pomieszczeń światłem dziennym. Ustalono również, iż planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów

z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych

z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 z 2004r.). Trzeba zauważyć, że charakter projektowanej inwestycji jako budynków handlowych nie daje podstaw do stwierdzenia istnienia przesłanek, które mogłyby powodować znaczące oddziaływanie planowanych budowli na środowisko naturalne.

W ocenie Sądu więc obszar oddziaływania w niniejszej sprawie nie obejmuje działki skarżących. Jednakże nawet gdyby w obszarze tym znajdowała się przedmiotowa działka to dodatkowym wymogiem w takiej sytuacji byłoby wskazanie przez stronę, powołującą się na to negatywne oddziaływanie inwestycji, konkretnego przepisu, przewidującego w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, które powstało ze względu na budowę w sąsiedztwie określonego obiektu. Ograniczenie wynikające z przepisów odrębnych musi zatem godzić

w konkretne uprawnienia strony skarżącej do zagospodarowania jej nieruchomości. Tymczasem skarżący nie wskazali na takie konkretne uprawnienie, które mogłoby ulec zawężeniu wskutek budowy budynków przez inwestora. Nie można za racjonalny uznać zarzut dotyczący pozbawienia skarżących możliwości wystąpienia o ustanowienie drogi koniecznej, bo przecież nie można nikogo uznać za stronę postępowania na zasadzie art. 28 ust. 2 prawa budowlanego dlatego, iż ta osoba zamierza w przyszłości wnieść

o ustanowienie służebności na terenie, na którym ma być realizowana inwestycja. Skarżący nie przedstawili żadnego dokumentu potwierdzającego, że mogą przejeżdżać przez działki inwestora, a w skardze wręcz zaprzeczyli temu aby mieli takie prawo, bo inaczej nie można zrozumieć ich słów, iż pozbawieni zostali możliwości ustanowienia drogi koniecznej.

Za organami administracji wydającymi decyzje powtórzyć należy, że działka skarżących posiada dostęp do drogi publicznej i to nie w jednym miejscu, o czym przekonują załączniki do decyzji o pozwoleniu na budowę znajdujące się w aktach sprawy. Trafnie Wojewoda zauważył też, że przyłącze energetyczne nie było przedmiotem pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia dokonanego w dniu 20 stycznia 2005r. Tymczasem punkt włączenia na działce skarżących nie został zmieniony ( załączniki nr 24 i 25 ).

Należy więc przyjąć, że jedynie istnienie konkretnego przepisu i następnie sprawdzenie czy rzeczywiście mamy do czynienia z ograniczeniem prawa do dysponowania nieruchomością, uprawniałoby ewentualnie do przyjęcia stanowiska, że planowana inwestycja oddziałuje negatywnie na nieruchomość strony. Natomiast z akt sprawy nie wynika, aby projektowana budowa naruszała uzasadnione interesy prawne skarżących lub obowiązujące przepisy. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich może mieć miejsce wtedy, gdy strona wykaże, że został naruszony jej bezpośredni interes prawny, czyli należy wykazać, że dana inwestycja jest niezgodna

z obwiązującymi przepisami prawa, co jednocześnie narusza interes strony ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2006r., II OSK 643/05, Lex nr 198341). Dlatego też nie może być za zasadne uznane stanowisko skarżących mówiące o naruszeniu art. 5 ust. 9 prawa budowlanego.

Podkreślić należy, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem samych organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji może dojść do naruszenia interesów osób trzecich ale wyłącznie

w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego, warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz przepisów szczególnych. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnych sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych,

a nie faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą

o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005r. II OSK 672/05, Lex 203713).

Przyjąć ponadto należy w ślad za poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w wyroku z dnia 1 grudnia 2006r. (VII SA/Wa1217/06), że w zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże podnoszone przez właścicieli nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową dolegliwości nie mogą być uznane za ograniczenie w możliwości zainwestowania ich działek, gdy posadowienie spornego obiektu jest zgodne z obowiązującymi przepisami.

Z tych względów w ocenie sądu nie zaistniała konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Dalej wskazać należy, iż Sąd nie stwierdził innych naruszeń procedury administracyjnej, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć jedynie należy, że organ I instancji nie uzyskał od skarżących odpowiedzi na pytanie dotyczące tego kiedy dowiedzieli się oni o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Przyjęcie jednak w tym zakresie rozstrzygnięcia korzystnego dla skarżących, iż dowiedzieli się

o decyzji w dniu złożenia wniosku o wznowienie postępowania skutkowało, że uchybienia tego nie można było uznać za istotne.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji