Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 536/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2, art. 41 ust. 1, ust. 2, art. 46 ust. 1,  art. 61 ust. 8 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant Referent Jacek Zięba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w L. na rozstrzygnięcie protestu Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowanie projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Urząd Pracy w [...] – Instytucja Pośrednicząca w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2014-2020 ogłosiła konkurs nr [...], w ramach Osi priorytetowej 11 Włączenie społeczne RPO WL na lata 2014-2020, Priorytet inwestycyjny 9i Aktywne włączenie, w tym z myślą o promowaniu równych szans oraz aktywnego uczestnictwa i zwiększaniu szans na zatrudnienie, Działanie 11.1 Aktywne włączenie. W odpowiedzi na konkurs [...] P." w L. (dalej jako skarżąca fundacja albo wnioskodawca) złożyła wniosek o dofinansowanie projektu nr [...] zatytułowanego "[...] W. M.".

Pismem z [...] sierpnia 2019 r. (nr [...]) wnioskodawca został poinformowany przez Instytucję Pośredniczącą RPO WL – Wojewódzki Urząd Pracy w [...], że wniosek o dofinansowanie, po zakończeniu oceny formalno-merytorycznej przez Komisję Oceny Projektów (dalej jako KOP), otrzymał ocenę negatywną.

Uzasadniając informację o negatywnej ocenie projektu organ wskazał, że projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów za spełnianie kryteriów ogólnych punktowych, tj. minimum 60 % punktów w części B.II – Sposób realizacji projektu i B.IV – Budżet projektu Karty oceny formalno-merytorycznej. Zgodnie z Regulaminem konkursu [...], wymóg uzyskania odpowiedniej liczby punktów uznaje się za spełniony, gdy projekt osiągnie minimum 60 % ogółem (tj. minimum 48 punktów) oraz minimum 60 % punktów możliwych do uzyskania w każdej części oceny, tj. w części B.I Karty oceny formalno-merytorycznej – Charakterystyka projektu (minimum 9 punktów); w części B.II Karty oceny formalno-merytorycznej – Sposób realizacji projektu (minimum 12 punktów); w części B.III Karty oceny formalno-merytorycznej – Potencjał i doświadczenie projektodawcy (minimum 15 punktów); w części B.IV Karty oceny formalno-merytorycznej – Budżet projektu (minimum 12 punktów). Średnia arytmetyczna punktów wynikających z dokonania oceny projektu przez dwie osoby oceniające wyniosła 49,5 punkty, co skutkowało uznaniem, że projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów za spełnienie kryteriów ogólnych punktowych (nieuzyskanie minimum 60% punktów w części B.II i B.IV Karty oceny formalno-merytorycznej) i negatywną oceną projektu.

Pismem sporządzonym [...] sierpnia 2019 r. skarżąca fundacja zgłosiła protest od negatywnej oceny projektu przedstawiając zarzuty o charakterze proceduralnym oraz wskazując kryteria wyboru projektów, z oceną których się nie zgadza. Podniosła, że ocena projektu dokonana przez obydwu oceniających uchybia zasadzie rzetelności, bowiem oceniający w sposób niewystraczający uzasadnili dokonaną ocenę, nie wyjaśnili, z jakich powodów obniżyli punktację o określoną liczbę punktów. Ponadto oceniający nie skorzystali z możliwości wykorzystania w ocenie spełnienia kryteriów wyboru projektów informacji dotyczących wnioskodawcy lub projektu pozyskanych w inny sposób. Skarżąca fundacja zarzuciła również, że nie zostały zachowane zasady obiektywizmu, właściwego poziomu merytorycznego, dokładności, procedury wyboru projektów do dofinansowania. W tym zakresie fundacja podniosła, że uchybienie wymienionym zasadom miało wyraz w uznawaniu mało istotnych mankamentów wniosku, nieścisłości, oczywistych omyłek jako dyskwalifikujących, podczas gdy powinny one podlegać negocjacjom lub nieznacznej korekcie punktowej. Uchybienie powyższym zasadom polegało również na niezgodności zarzutów oceniających i ich uzasadnienia z prawdą i treścią wniosku, nieadekwatności zarzutów w stosunku do istoty i zakresu danego kryterium, nastawieniu oceniających na negatywną ocenę projektu, celowym i sztucznym zaniżaniu punktacji, w powierzchowności i niekonkretności zarzutów oceniających i niespójności ich ocen, w czynieniu przez oceniających zarzutów stanowiących ich własne przemyślenia, a nie rzeczowe uwagi, braku przedstawienia pisemnego uzasadnienia wystawionej oceny w odpowiednich miejscach karty oceny merytorycznej.

Rozstrzygnięciem z [...] września 2019 r. (nr [...]) Wojewódzki Urząd Pracy w [...] nie uwzględnił wniesionego protestu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odniósł się do wszystkich podniesionych w proteście zarzutów i ocenił je jako niezasadne. Odnośnie do zarzutu naruszenia zasady rzetelności organ wskazał, że oceniający zamieścili pisemne uzasadnienie wystawionej oceny, w tych częściach karty, w których wystawili niższą niż maksymalna liczbę punktów. Co do wątpliwości wnioskodawcy, czy w każdym z przypadków było to uzasadnienie wystarczające, organ szczegółowo odniósł się w części rozstrzygnięcia dotyczącej rozpatrzenia zarzutów merytorycznych protestu. Co do zarzutu dotyczącego nieproporcjonalnego odejmowania punktów w ramach oceny poszczególnych kryteriów wyboru, organ wskazał, że ocena dokonywana przez oceniających ma w każdym przypadku indywidualny i niezależny charakter, nie może jednak abstrahować od danych, których zawarcie we wniosku jest obligatoryjne, a z kolei ich brak rzutuje na odpowiednie obniżenie punktacji. W dalszej kolejności organ podniósł, że zgodnie z Regulaminem konkursu (pkt 6.1.2. Ocena formalno-merytoryczna, ppkt 15 Wymogi przystąpienia do etapu negocjacji), jedynie w przypadku, gdy projekt uzyskał minimum 60% punktów ogółem za spełnienie kryteriów ogólnych punktowych (tj. minimum 48 punktów), a także 60% punktów możliwych do uzyskania w każdej części karty oceny – B.I, B.II, B.III, B.IV i spełnił kryteria zerojedynkowe niepodlegające uzupełnieniu/poprawie, oceniający mógł skierować go do etapu negocjacji, odnotowując ten fakt w Karcie oceny formalno-merytorycznej. Zgodnie zaś z Załącznikiem nr 3 do Regulaminu konkursu "Warunki formalne i kryteria wyboru projektów, projekt podlega uzupełnieniu/poprawie tylko w sytuacji, gdy spełnia wymogi przystąpienia do etapu negocjacji określone w regulaminie konkursu. Projekt wnioskodawcy nie uzyskał minimum 60 % punktów w części B.II i B.IV, w związku z czym nie mógł zostać skierowany do negocjacji i nie podlegał uzupełnieniu/poprawie. Odnosząc się do zarzutu braku przedstawienia przez oceniających pisemnego uzasadnienia w odpowiednich miejscach Karty oceny merytorycznej, organ stwierdził, że taka sytuacja nie miała miejsca, co potwierdza analiza Kart oceny merytorycznej. W ocenie organu rozpoznającego protest błędny był również zarzut podwójnego obniżenia punktacji w części B.II i B.IV Karty oceny merytorycznej. Organ wyjaśnił, że zaplanowane w projekcie zadania podlegały ocenie zarówno z punktu widzenia ich celowości i sposobu realizacji, co miało miejsce w części B.II Karty, jak i z perspektywy kwalifikowalności, w tym racjonalności i efektywności wydatków zaplanowanych do poniesienia w związku z ich realizacją, co znalazło odzwierciedlenie w części B.IV Karty. Organ nie uznał również zarzutu , że oceniający nie uwzględnili całości zapisów wniosku. Organ podkreślił, że w niniejszym przypadku, wnioskodawca wbrew Instrukcji wypełniania wniosku, zamieścił w sekcji X Uzasadnienie wydatków, informacje inne niż dotyczące kwestii budżetowych. Zdaniem organu w sekcji tej nie powinny być zamieszczane informacje, dla których przeznaczono miejsce w częściach merytorycznych wniosku, a taki stan rzeczy świadczy o niezgodności sporządzenia wniosku z Instrukcją. Chybione są również zarzuty co do negatywnego nastawienia oceniających do złożonego projektu. Komisja Oceny Projektów zobowiązała oceniających do wypełniania swoich obowiązków w sposób bezstronny, uczciwy i sprawiedliwy, zgodnie z posiadaną wiedzą i doświadczeniem, co znalazło odzwierciedlenie w złożonych przez oceniających oświadczeniach.

Instytucja pośrednicząca w efekcie rozpoznania protestu przyznała za spełnienie kryteriów ogólnych łącznie 52,5 punkty oraz w poszczególnych częściach oceny, wyrażały się następująco: a) część B.I Karty oceny formalno-merytorycznej: 9 punktów, b) część B.II Karty oceny formalno-merytorycznej: 11 punktów, c) część B.III Karty oceny formalno-merytorycznej: 21 punktów, d) część B.IV Karty oceny formalno-merytorycznej: 11,5 punktów spełnienie kryteriów punktowych w części. Wniosek nie uzyskał wymaganego minimum punktowego za spełnienie kryteriów punktowych w części B.II i części B.IV Karty oceny formalno-merytorycznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rozstrzygnięcie protestu skarżąca fundacja wniosła o jej uwzględnienie i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:

I. art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm., dalej jako "ustawa wdrożeniowa") poprzez przeprowadzenie konkursu w stosunku do projektu wnioskodawcy w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny z naruszeniem zasady bezstronności, co zostało uwidocznione przez:

a) utajnienie imion i nazwisk oceniających projekt po dokonaniu oceny merytorycznej, co uniemożliwia weryfikację oceny projektu dokonanej przez organ w sposób wykluczający stronniczość;

b) brak podpisu ekspertów oceniających projekt na Karcie oceny merytorycznej i brak daty dokonania oceny, co uniemożliwia weryfikację oceny dokonanej przez organ w sposób wykluczający stronniczość;

c) brak obiektywnych kryteriów oceny dokonywanej przez organ obligatoryjnych kryteriów merytorycznych projektu, co wiąże się ze zbyt dużą dozą subiektywności;

d) brak rzetelnej i obiektywnej oceny, polegającej na błędnym przyjęciu, że zarzuty zawarte w proteście są niezasadne, a ocena jego wniosku została przeprowadzona prawidłowo, co skutkuje nieprzyznaniem maksymalnej liczby punktów, względnie punktów dodatkowych.

II. art. 56 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez brak zachowania rzetelności, przejrzystości i prawidłowości przy rozpoznaniu protestu, polegający na powieleniu argumentów poczynionych w ramach oceny wniosku i niedostrzeżeniu ewidentnych uchybień merytorycznych, co skutkowało nieuwzględnieniem protestu mimo, że ocena projektu została dokonana z naruszeniem przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r.,poz.1431 z późn. zm.), dalej jako; ustawa wdrożeniowa. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. Kontrola spraw o dofinansowanie projektów na podstawie ustawy wdrożeniowej przez sądy administracyjne jest dokonywana na podstawie kryterium legalności działania właściwej władzy publicznej. Sposób oceny projektu (na danym etapie) podlega zatem sądowej weryfikacji z punktu widzenia tego, czy przeprowadzono ją nie naruszając prawa.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że sąd nie uwzględnił wniosku organu o odrzucenie skargi, ponieważ została wniesiona w ustawowym terminie. Jak wynika z załączonych do pisma pełnomocnika skarżącej z 6 grudnia 2019 r., uwierzytelnionych dokumentów (kserokopii strony z dziennika korespondencyjnego skarżącej fundacji oraz pisma [...] z [...] grudnia 2019 r.), rozstrzygnięcie protestu zostało doręczone skarżącej w dniu [...] września 2019 r. Skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu [...] września 2019 r., a zatem zgodnie z zasadami i w terminie określonym unormowaniami art. 61 ust. 1-4 ustawy wdrożeniowej.

W myśl art. 38 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie: 1)konkursowym, 2)pozakonkursowym albo 3)w trybie określonym w przepisach o zamówieniach publicznych. W trybie konkursowym wniosek jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1 ustawy). Konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i: 1) uzyskały wymaganą liczbę punktów albo 2) uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1 (art. 39 ust. 2 ustawy).

Z unormowania art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wynika obowiązek przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Projekt podlega ocenie pod kątem spełnienia kryteriów wyboru projektów. Właściwa instytucja może wymagać złożenia przez wnioskodawcę oświadczeń niezbędnych do: 1) przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania lub 2) zawarcia umowy o dofinansowanie projektu lub podjęcia decyzji o dofinansowaniu projektu (art. 37 ust. 3a ustawy). Zgodnie natomiast z art. 37 ust. 5 ustawy, właściwa instytucja może wymagać od wnioskodawcy wyłącznie informacji i dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów wyboru projektów.

Podstawę przeprowadzenia konkursu stanowi regulamin (art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). W regulaminie właściwa instytucja określa m.in. przedmiot konkursu, w tym typy projektów podlegających dofinansowaniu (art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy), kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy), a także zakres, w jakim możliwe jest uzupełnianie lub poprawianie projektu w części dotyczącej spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów w trakcie jego oceny (art. 41 ust. 2 pkt 7a ustawy). Treść regulaminu, a także wszystkie jego zmiany właściwa instytucja podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej oraz na portalu (art. 41 ust. 5 ustawy). Przystępując do konkursu wnioskodawca godzi się na wymagania i warunki określone systemem realizacji danego programu, przy zastrzeżeniu, że warunki te muszą być podane do wiadomości wszystkim potencjalnym wnioskodawcom i nie mogą być sprzeczne z aktami normatywnymi wyższego stopnia, w tym przede wszystkim regulacjami prawa unijnego oraz ustawą wdrożeniową.

Przytoczone powyżej unormowania świadczą, że ocena projektów jest dokonywana w oparciu o publicznie dostępną dokumentację konkursową, stanowiącą również podstawę sądowej kontroli zgodności z prawem oceny projektu przez właściwą instytucję.

W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadzała się do kwestii, czy Instytucja Pośrednicząca (Wojewódzki Urząd Pracy w L.) dokonała prawidłowej oceny projektu pod kątem spełnienia kryteriów ogólnych punktowych w zakresie uzyskania minimum 60 % punktów w części B.II – Sposób realizacji projektu i w części B.IV – Budżet projektu karty oceny formalno- merytorycznej. Podkreślić przy tym trzeba, że autor skargi prowadzi jedynie ogólnikową polemikę z ustaleniami organów, nie przytaczając przy tym żadnych dowodów lub argumentów mogących istotnie podważyć stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu.

Oceniając prawidłowość rozstrzygnięcia organu w pierwszej kolejności omówienia wymagają zasady odnoszące się do procedury oceny i wyboru projektu zawarte w Regulaminie konkursu nr [...], stanowiącym Załącznik do uchwały Nr [...] Zarządu Województwa L. z dnia [...] marca 2018 r. Zostały one uregulowane w Rozdziale VI. Procedura naboru, weryfikacji wniosków i oceny projektów, w pkt od 6.1. (weryfikacja wniosków i ocena projektów) poprzez pkt 6.1.1. (weryfikacja warunków formalnych), pkt 6.1.2. (ocena formalno-merytoryczna), pkt 6.1.3. (negocjacje), pkt 6.1.4 (ustalenie ostatecznej liczby punktów) do pkt. 6.2. (zakończenie oceny i rozstrzygnięcie konkursu). Z pkt. 6.1.1. wynika, że weryfikacja warunków formalnych, ocena formalno-merytoryczna oraz negocjacje są dokonywane zgodnie z Wytycznymi w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014 – 2020 oraz Regulaminem. Zgodnie natomiast z pkt. 6.1.2.Weryfikacja warunków formalnych w odniesieniu do wniosków o dofinansowanie dokonywana jest przez pracowników IOK (instytucji organizującej konkurs), natomiast ocena spełnienia przez projekt kryteriów wyboru projektów - przez wylosowanych członków KOP (komisji oceny projektów). IOK ocenia i wybiera projekty do dofinansowania na podstawie kryteriów wyboru projektów (pkt.6.1.3.). W ramach RPO WL w przypadku projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego stosowane są: a) warunki formalne; b) kryteria wyboru projektów: formalne dostępu; formalne specyficzne; ogólne zerojedynkowe; ogólne punktowe oraz premiujące (pkt 6.1.6.). Ocena spełnienia kryterium punktowego polega na przyznaniu zdefiniowanej z góry liczby punktów w przypadku spełnienia kryterium lub przyznaniu 0 punktów w przypadku niespełnienia kryterium, albo przyznaniu uznaniowej liczby punktów w ramach dopuszczalnych limitów wyznaczonych minimalną i maksymalną liczba punktów, które można uzyskać za dane kryterium w zależności od oceny stopnia spełniania danego kryterium.

Oceny formalno-merytorycznej danego projektu w oparciu o Kartę oceny formalno-merytorycznej projektu współfinansowanego ze środków EFS w ramach RPO WL (zwanej dalej Kartą oceny formalno-merytorycznej – załącznik nr 9 do Regulaminu) dokonuje dwóch członków KOP niezależnie (pkt 6.1.2.3.). Wymagana liczba punktów, o której mowa w art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, pozwalająca na uwzględnienie projektu przy podejmowaniu decyzji w zakresie wybrania do dofinansowania wynosi minimum 60% ogółem za spełnienie kryteriów ogólnych punktowych (tj. minimum 48 punktów) oraz minimum 60% punktów możliwych do uzyskania w każdej części oceny, tj.: a) część B.I Karty oceny formalno-merytorycznej: Charakterystyka projektu, b) część B.II Karty oceny formalno-merytorycznej: Sposób realizacji projektu, c) część B.III Karty oceny formalno-merytorycznej: Potencjał i doświadczenie pracodawcy (w tym partnerów), d) część B.IV Karty oceny formalno-merytorycznej: Budżet projektu (pkt 6.1.2.9). W przypadku przyznania za spełnienie kryterium ogólnego punktowego mniejszej niż maksymalna liczby punktów, oceniający uzasadnia ocenę w Karcie oceny formalno-merytorycznej (pkt 6.1.2.11.), a jeżeli oceniający przyzna za którąkolwiek część oceny mniej niż wymagane 60% punktów, odpowiednio odnotowuje ten fakt w Karcie oceny formalno-merytorycznej (wraz z uzasadnieniem) i wskazuje, że projekt powinien zostać negatywnie oceniony (pkt 6.1.2.12). Przy czym każdorazowo w ramach oceny formalno-merytorycznej oceniający dokonuje sprawdzenia spełnienia przez projekt wszystkich kryteriów (pkt 6.1.2.13.).

Sąd zwraca uwagę, że organ rozpatrujący protest jest związany jego zakresem i ustawa wdrożeniowa nie upoważnia go do dokonywania analizy przeprowadzonej oceny w całokształcie okoliczności sprawy czy wniosku, lecz tylko w kontekście zarzutów podniesionych w proteście (por. wyroki NSA: z 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 357/17; z 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 534/14, z 17 grudnia 2014 r., II GSK 2667/14, z 11 grudnia 2014 r., II GSK 2668/14, z 5 września 2017 r., II GSK 2485/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Konsekwencją uznania, że organ rozpoznający protest nie może wyjść poza treść środka zaskarżenia, jest to, że również sąd administracyjny rozpoznający skargę na rozstrzygnięcie organu w sprawie protestu nie może tego uczynić. Zauważyć trzeba, że sąd administracyjny, w razie uwzględnienia skargi, jest zobligowany jedynie do przekazania sprawy do instytucji właściwej zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Przyjęcie takiej konstrukcji postępowania zakłada obligatoryjne objęcie kognicją sądu rozstrzygnięcia organu w przedmiocie protestu, choć sąd administracyjny nie może tracić z pola widzenia oceny projektu dokonanej przez organ I instancji. Ustalenia i wnioski sądu w tym zakresie muszą się jednak mieścić w granicach sprawy, tzn. w granicach zaskarżenia wynikających z wniesionej skargi oraz uprzedniego protestu (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2014 r. w sprawie II GSK 534/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Skoro, jak wskazano już wyżej, granice spraw rozpoznawanych na podstawie ustawy wdrożeniowej związanych z oceną projektu i rozstrzygnięciem protestu, toczących się początkowo przed organami, a później – w następstwie wniesionych skarg – przed sądami administracyjnymi wyznaczają zarzuty podniesione w proteście i w skardze (te zawarte w skardze nie mogą wykraczać poza zakres wskazanych w proteście), to sąd nie rozpatruje sprawy sądowej na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., lecz na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 64 tejże ustawy zezwalającym na stosowanie p.p.s.a. w zakresie nieuregulowanym w ustawie wdrożeniowej. Należy zatem przyjąć, że zakres orzekania sądu administracyjnego ww. sprawach jest wyznaczony zakresem wskazanym w art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zatem złożenie protestu uprawnia do kontroli oceny projektu jedynie w zakresie w nim wskazanym.

W ocenie sądu niezasadne są zarzuty skargi odnoszące się do oceny wniosku o dofinansowanie skarżącej fundacji z naruszeniem zasady, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Skarżąca dopatruje się naruszenia tej zasady przede wszystkim w utajnieniu imion i nazwisk oceniających projekt po dokonaniu oceny merytorycznej, co uniemożliwia jej zdaniem weryfikację oceny projektu dokonanej przez organ w sposób wykluczający stronniczość.

Odnosząc się do tego zarzutu zredagowanego po raz pierwszy w skardze to w pierwszej kolejności należy podnieść, że kwestię dostępu do dokumentów i zachowanie zasady anonimowości regulują, wydane na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy wdrożeniowej - Wytyczne Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...](3) w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020. W rozdziale 4 pkt 4 Wytycznych wskazano, że właściwa instytucja zapewnia wnioskodawcy dostęp do dokumentów dotyczących oceny jego projektu przy zachowaniu zasady anonimowości osób dokonujących oceny, chyba że w procedurze wyboru projektów przewidziano odstąpienie od tej zasady. Zasada anonimowości nie obowiązuje po decyzji właściwej instytucji w zakresie wyboru projektu do dofinansowania. Wymaga podkreślenia, że Regulamin przedmiotowego konkursu nie przewiduje odstępstw od zachowania zasady anonimowości, o której mowa w Wytycznych. W pkt 6.1.2.21 Regulaminu konkursu przewidziano wprost, że przekazanie przez IOK Informacji dotyczącej wyników oceny formalno-merytorycznej wraz z wypełnionymi Kartami oceny formalno-merytorycznej (stanowiącymi załącznik do Informacji) następuje z zachowaniem zasady anonimowości osób dokonujących oceny. W niniejszej sprawie zasada anonimowości została zachowana zgodnie z Wytycznymi i Regulaminem konkursu. Organ przekazał bowiem skarżącej Informację o wyniku oceny projektu datowaną na [...] sierpnia 2019 r. (odebraną przez skarżącą w dniu [...] sierpnia 2019 r.) w formie zanonimizowanej. Powyższe świadczy o przestrzeganiu zasady anonimowości, określonej w Wytycznych i Regulaminie konkursu.

Podkreślić należy, że według powołanych regulacji, zasada anonimowości przestaje obowiązywać dopiero po wydaniu decyzji w zakresie wyboru projektu do dofinansowania. Przez wydanie decyzji w tym przedmiocie należy rozumieć rozstrzygnięcie konkursu albo rundy konkursu, stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zatem dopiero po rozstrzygnięciu konkursu albo rundy konkursu, właściwa instytucja zamieszcza na swojej stronie internetowej informację o składzie osobowym komisji oceny projektów (art. 46 ust. 4 ustawy wdrożeniowej). Zgodnie z tymi regulacjami, taka informacja mogła zostać ujawniona dopiero po rozstrzygnięciu rundy konkursu poprzez zatwierdzenie listy ocenionych projektów (w tym projektu skarżącej), co nastąpiło poprzez wydanie przez Zarząd Województwa L. uchwały Nr [...] z dnia [...] października 2019 r., czyli po otrzymaniu przez skarżącą Informacji o wyniku oceny jej projektu. Ujawnienie danych członków KOP w Informacji o wyniku oceny projektu skarżącej, przed decyzją w zakresie wyboru projektów do dofinansowania, stałoby zatem w sprzeczności do unormowania z art. 46 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, jak i Wytycznych oraz Regulaminu konkursu. Nie zostały natomiast zanonimizowane w kartach oceny formalno-merytorycznej daty dokonania oceny projektu, nie wymagała tego bowiem zasada anonimowości. Wbrew zarzutom skargi daty te są widoczne na doręczonych skarżącej kartach oceny formalno-merytorycznej.

W ocenie sądu, do niniejszej sprawy nie można odnieść poglądu wyrażonego w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Bd 373/11, na który skarżąca powołuje się w uzasadnieniu skargi. Wyrok ten, dotyczący zakwestionowania stosowania przez organy praktyki anonimizacji danych osób oceniających projekty, został wydany pod rządami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawa ta nie zawierała adekwatnego przepisu, do obecnie obowiązującego art. 46 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, który mówi wprost o dacie, od której jest możliwe udostępnienie składu osobowego komisji oceny projektów. Data tą jest wystąpienie określonego zdarzenia - rozstrzygnięcie konkursu albo rundy konkursu poprzez zatwierdzenie listy ocenionych projektów.

Nie można również podzielić zarzutu skargi naruszenia przez organ art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez brak obiektywnych kryteriów oceny dokonywanej przez organ obligatoryjnych kryteriów merytorycznych, co zdaniem skarżącej wiąże się ze zbyt dużą dozą subiektywności. W kontekście powyższego zarzutu należy podnieść, że odpowiednie ramy prawne przyznawania dotacji unijnych zostały ukształtowane na poziomie krajowym poprzez Wytyczne wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy wdrożeniowej - Wytyczne Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...](3) w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020. Ich celem jest zapewnienie jednolitego stosowania przez właściwe instytucje przepisów w zakresie trybu wyborów projektów do dofinansowania z uwzględnieniem specyfiki procedur wyboru projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. W niniejszej sprawie Instytucja Pośrednicząca – Wojewódzki Urząd Pracy w [...], była zobligowana do respektowania Wytycznych, jak również wymogów Regulaminu przedmiotowego konkursu. Przy określaniu kryteriów wyboru projektów, rola Instytucji Pośredniczącej sprowadzała się do przygotowania propozycji tych kryteriów i ich przedstawieniu Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa L. na lata 2014 – 2020. Takie zadanie dla Instytucji Pośredniczącej wynikało z regulacji § 3 ust. 1 lit. a Porozumienia z [...] czerwca 2015 r. zawartego przez Zarząd Województwa L. z Wojewódzkim Urzędem Pracy w [...] w sprawie powierzenia zadań związanych z realizacją Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2014 – 2020. Kryteria wyboru projektów zatwierdza i nadaje im ostateczny kształt – komitet monitorujący, powołany przez IZ RPO WL (art. 14 ust. 10 ustawy wdrożeniowej). W skład tego komitetu, stosownie do art. 14 ust. 4 i 6 ustawy wdrożeniowej wchodzą oprócz przedstawicieli instytucji państwowych i samorządowych, również przedstawiciele organizacji związkowych, organizacji pracodawców i izb gospodarczych, organizacji pozarządowych, o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, a także środowiska naukowego. W ocenie sądu, udział w pracach komitetu monitorującego w procesie decyzyjnym dotyczącym kształtowania regulacji w zakresie kryteriów wyboru projektów, przedstawicieli tak różnorodnych środowisk, sprzyja obiektywizmowi podjętych decyzji w tym zakresie, gdyż zapobiega forsowaniu interesów określonej grupy beneficjentów. Kryteria wyboru projektów były znane wszystkim wnioskodawcom na etapie pisania i składania wniosków o dofinansowanie, w tym wnioskodawcy. W razie zaś wystąpienia wątpliwości co do zrozumienia treści kryteriów wyboru projektów obowiązujących w ramach konkursu, wnioskodawca miał prawo wystąpienia do Instytucji Pośredniczącej o przedstawienie wyjaśnień w kwestiach dotyczących konkursu. Prawo to zostało uregulowane w Rozdziale II pkt 2.1, ppkt 8-10 Regulaminu konkursu, skarżąca z tego uprawnienia nie skorzystała.

Zdaniem sądu nie jest również zasadny zarzut skargi, który odnosi się naruszenia zasady przejrzystości poprzez brak przypisania wag punktowych przy ocenie merytorycznych kryteriów obligatoryjnych. W rozdziale 5 pkt 18 lit. c Wytycznych wskazano, że ocena spełnienia kryteriów wyboru może polegać m.in. na przyznawaniu liczby punktów w ramach dopuszczalnych limitów wyznaczonych minimalną i maksymalną liczba punktów, które można uzyskać za dane kryterium w zależności od stopnia jego spełnienia. Zatem za zgodny z Wytycznymi należy uznać pkt 6.1.6 lit. b Regulaminu konkursu, który stwierdza, że ocena spełnienia kryterium punktowego polega na: przyznaniu zdefiniowanej z góry liczby punktów w przypadku spełnienia kryterium lub przyznaniu 0 punktów w przypadku niespełnienia kryterium albo przyznaniu uznaniowej liczby punktów w ramach dopuszczalnych limitów wyznaczonych minimalną i maksymalną liczba punktów, które można uzyskać za dane kryterium w zależności od oceny stopnia spełniania danego kryterium. Przy czym możliwą do uzyskania liczbę punktów w ramach kryteriów punktowych wskazuje Załącznik nr [...] do Regulaminu. Ocena projektu przez oceniających odpowiadała wymienionym wymogom, w tym dokonana przez nich ocena punktowa mieściła się w granicach limitów punktowych przypisanych do poszczególnych kryteriów merytorycznych. Ponadto oceniający uznając jakiekolwiek kryterium za niespełnione, odnotowywali ten fakt w Karcie oceny formalno-merytorycznej i uzasadniali swoją decyzję w tym zakresie. Pozostawiony oceniającym pewien zakres swobody w ocenie kryteriów wyboru projektów został skorelowany z celem przedmiotowego konkursu, którym był wzrost integracji społecznej oraz poprawa dostępu do rynku pracy osób wykluczonych lub zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym w regionie. Oceniający projekt musieli zatem sprawdzać nie tylko czy wnioskodawca projektu przedstawił jego uzasadnienie, ale również dokonać oceny uzasadnienia, w jakim stopniu realizacja projektu wpłynie na konkretny cel. Ocena stopnia spełnienia kryteriów musi zatem w pewnej części bazować na doświadczeniu i wiedzy oceniających, co nie jest możliwe bez pozostawienia im pewnej swobody oceny. Oceniający byli zatem uprawnieni do przyznawania punktacji za spełnienie kryteriów wyboru projektu w oparciu o posiadaną wiedzę i doświadczenie w ramach limitów punktowych przypisanych do poszczególnych kryteriów merytorycznych. Sądowa ocena opinii wyrażonej w karcie oceny polega na badaniu, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna i czy odpowiada na zasadnicze pytania. Treść merytoryczna oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, bowiem to oceniający jest ekspertem w dziedzinie podlegającej jego ocenie (podobnie; wyrok NSA z 26 kwietnia 2011 r., II GSK 1115/10). Organ uznał oceny zawarte w kartach oceny formalno – merytorycznej dokonanej przez dwóch opiniujących w większości za logiczne i przekonywające, co zostało przytoczone na wstępie rozstrzygnięcia. Jednocześnie w ocenie sądu ocena ta nie abstrahowała od informacji, których zawarcie we wniosku było wymagane zgodnie z Regulaminem przedmiotowego konkursu i Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu w ramach RPO WL w zakresie Osi Priorytetowych 9-12 RPO WL (Załącznik nr [...] do Regulaminu konkursu).

Zdaniem sądu nie można organowi skutecznie zarzucić niezachowania zasady bezstronności (braku obiektywizmu) przy dokonywanej przez organ ocenie obligatoryjnych kryteriów merytorycznych projektu, w sytuacji gdy kryteria te zostały ukształtowane w Regulaminie konkursu zgodnie z odpowiednimi Wytycznymi, a procedura oceny projektu została przeprowadzona stosownie do ustanowionych w regulaminie zasad i reguł postępowania.

Zważyć również należy, że skarżąca kwituje każdą zauważoną przez oceniających niespójność i braki w uzasadnieniu wniosku o pomoc tym, że jest to kwestia nieistotna, bez wpływu na treść projektu. Jednak w sytuacji, gdy jak sama skarżąca przyznaje wystąpiły w projekcie "drobne mankamenty i niewielkie techniczne uchybienia", to nawet gdy przyjąć wystąpienie takich uchybień nawet o małej istotności (według skarżącej) i mając na względzie ich ilość, to trudno zarzucić oceniającym, że nie przyznali maksymalnej liczby punktów za dane kryterium. Słusznie wskazał organ, że nie ma podstaw do tego, by braki informacji, nieprecyzyjne sformułowania i niespójności we wniosku interpretować na korzyść skarżącej. Skarżąca uczestniczy w konkurencyjnym naborze, w którym przyznawane są środki publiczne. Stąd zarówno od niej jak i od oceniających wymagana jest wysoka staranność. W przypadku braku takiej staranności organ jest upoważniony do tego by uznać, że dany wniosek nie może uzyskać maksymalnej liczby punktów.

Końcowo podkreśli należy, że to na wnioskodawcach ubiegających się o dofinansowanie spoczywa obowiązek sporządzenia spójnej, prawidłowej i przekonującej dokumentacji, zaś wszystkie błędy na tym polu ostatecznie obciążają ich, a nie organ oceniający wniosek. Wnioskodawca ubiega się o środki publiczne, powinien znać zasady obowiązujące w naborze i to, że tak naprawdę uczestniczy w rywalizacji z innymi osobami, którym przyświeca podobny cel, przy ograniczonej ilości środków do przyznania. W sytuacji, w której przygotowana przez wnioskodawcę dokumentacja jest pełną luk, niedopowiedzeń i sprzeczności, jego sytuacja pogarsza się w stosunku do konkurentów, którzy na czas opracowali wnioski w sposób należyty, bez tego rodzaju błędów i pominięć. Ignorowanie tego rodzaju wątpliwości co do racjonalności, spójności i kompletności złożonego wniosku, stanowiłoby tak naprawdę niczym nieuzasadnione faworyzowanie skarżącej kosztem konkurentów, a więc w zasadzie rodzaj pozytywnej dyskryminacji.

W dalszej kolejności podnieść należy, że negatywne rozpatrzenie protestu skarżącej, nie świadczy o braku rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku o dofinasowanie, a nieuznanie zarzutów protestu o ich nieprawidłowym rozpatrzeniu. Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej procedura odwoławcza służy jedynie weryfikacji prawidłowości dokonanej oceny, w oparciu o kryteria wyboru projektów. Weryfikacja ta prowadzona jest w odniesieniu do wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami. Instytucja Pośrednicząca w sposób wyczerpujący odniosła się do wszystkich zarzutów zgłoszonych w proteście. Zbadała, czy wystawiona przez oceniających ocena projektu jest prawidłowa i czy zawiera stosowne uzasadnienie. Okoliczność, że Instytucja Pośrednicząca podtrzymała w rozstrzygnięciu protestu stanowisko oceniających, nie świadczy o tym, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest rozstrzygnięciem samodzielnym. Postępowanie wywołane protestem nie stanowi kolejnego etapu oceny wniosku i nie oznacza, że ocena projektu na tym etapie ma być zbieżna z zapatrywaniem wnioskodawcy, zaś odmienna od oceny dokonanej przez oceniających. W przypadku braku podstaw do podważenia dokonanej oceny, Instytucja Pośrednicząca każdorazowo należycie i szczegółowo uzasadniła swoje stanowisko. Również w przypadku uwzględnienia zarzutów i dostrzeżenia uchybień przedstawiła wyczerpujące uzasadnienie swojego stanowiska, tak jak to miało miejsce poprzez przyznanie dodatkowych punktów w części B.II, Sposób realizacji projektu Opis zadań ( zakres merytoryczny i organizacyjny) w tym uwzględnienie zasady równości szans (przyznano po 1 punkcie dodatkowo w odniesieniu do oceny dokonanej przez pierwszego oceniającego i po 1 punkcie dodatkowo w odniesieniu do oceny dokonanej przez drugiego oceniającego. Średnia arytmetyczna obu ocen po uwzględnieniu dodatkowo przyznanych punktów wyniosła 2,5 punktu. (k.12-13 rozstrzygnięcia protestu) W części B.IV Budżet projektu Zasadność i kwalifikowalność wydatków, (przyznano 1 punkt dodatkowo w przypadku oceny dokonanej przez pierwszego oceniającego k.23 rozstrzygnięcia protestu). W wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej, ostateczna liczba punktów w poszczególnych częściach Karty oceny formalno-merytorycznej wyniosła: w części B.I – 9 punktów, w części B.II – 11 punktów, w części B.III – 21 punktów, w części B.IV – 11,5 punktów (ogółem 52,5). Zatem wniosek skarżącej o dofinansowanie projektu nadal nie posiadał wymaganego minimum punktowego za spełnienie kryteriów punktowych w części B.II i B.IV Karty oceny formalno-merytorycznej. Projekt nie mógł więc zostać skierowany do dalszego etapu wyboru projektów w ramach przedmiotowego konkursu. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że organ naruszył przepis art. 56 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.

Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym rozstrzygnięciu również innych uchybień, które by wskazywały, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności brak jest podstaw do uznania, że członkowie komisji oceny projektów mieli obowiązek wykorzystać przy ocenie spełniania kryteriów pozyskane w inny sposób informacje o wnioskodawcy i projekcie. Wprawdzie Wytyczne Ministra Inwestycji I Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r. i Regulamin konkursu nr [...] przewidują taką możliwość, jednakże należy zaakcentować, że omawiane regulacje mówią jedynie o uprawnieniu do wykorzystania takich informacji. W Rozdziale 5 pkt 20 Wytycznych wskazuje się, że oceny spełniania kryteriów przez dany projekt dokonuje się na podstawie wniosku o dofinansowanie. Jednocześnie nie wyklucza się wykorzystania w ocenie spełniania kryteriów wyjaśnień udzielonych przez wnioskodawcę, przekazanych przez niego lub pozyskanych w inny sposób informacji dotyczących wnioskodawcy lub projektu. Identyczna regulacja została zamieszczona w Rozdziale VI pkt 6.1.7. Regulaminu konkursu. Z powyższego wynika, że główny nacisk przy ocenie spełniania kryteriów jest położony na informacje wynikające z wniosku o dofinansowanie, inne informacje mogą ewentualnie zostać wzięte pod uwagę. Instytucja Pośrednicząca w trakcie oceny jest bowiem związana przede wszystkim wnioskiem o dofinansowanie projektu i wymaganą w danym postępowaniu konkursowym dokumentacją. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej ciąży na wnioskodawcy, a braki w dokumentacji, czy jej niespójność muszą zostać ocenione negatywnie w kontekście spełniania kryteriów wyznaczonych w danym konkursie. Instytucja Pośrednicząca nie jest zatem zobowiązana do poszukiwania innych niż wskazane we wniosku i załącznikach, informacji i argumentów, przemawiających za spełnieniem kryteriów wyboru do dofinansowania. Skoro wykorzystanie innych informacji o wnioskodawcy lub projekcie płynących z innych źródeł niż wniosek o dofinansowanie (lub nawet zamieszczonych we wniosku, ale wbrew Instrukcji wypełniania wniosku w miejscu/sekcji do tego nieprzeznaczonym) nie było obowiązkiem organu, to nie można mu skutecznie zarzucić, że w tym zakresie uchybił procedurze wyboru projektów do dofinansowania. Zwrócić należy uwagę skarżącej iż ani w proteście, ani w skardze nie wskazała ona jakie dodatkowe informacje dotyczące wnioskodawcy lub projektu miałaby uzyskać Instytucja Pośrednicząca.

Podkreślić należy, że sformułowana w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości reguł oceny projektów ustanawia wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania, obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia określa regulamin danego konkursu (art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej). Zatem regulamin konkursu wraz z jego załącznikami, jako dokument systemu realizacji, nie może podlegać wykładni, której rezultat byłby nie do pogodzenia z normatywnymi zasadami przejrzystości, rzetelności wyboru projektów do dofinansowania, czy z zasadą równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach i sposobie (kryteriach) wyboru projektów. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej, albowiem dokumenty systemu realizacji programu operacyjnego (w tym Regulamin konkursu [...] wraz załącznikami) zostały sformułowane zgodnie z wymienionymi zasadami. W Regulaminie przedmiotowego konkursu podane zostały wszelkie niezbędne informacje (ogólne, o konkursie, jego wymaganiach, zasadach finansowania projektów, procedurze oceny i wyboru projektów, procedurze odwoławczej, anulowaniu konkursu i załącznikach do wniosku). Podkreślić należy, że przystępując do konkursu wnioskodawca godzi się na wymagania i warunki określone systemem realizacji danego programu. Powinnością uczestnika konkursu jest dostosowanie się do zasad postępowania konkursowego i przygotowanie takiego projektu, który jest spójny z całą wnoszoną dokumentacją (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. II GSK 2884/16 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądownictwa Administracyjnego). Na nim spoczywa też obowiązek uważnego zapoznania się z priorytetami konkretnego programu operacyjnego, z przyjętym przez instytucję zarządzającą systemem realizacji strategii rozwoju, a następnie z dokumentacją konkursową oraz staranne i odpowiadające założeniom danego programu operacyjnego przygotowanie dokumentacji konkursowej. Z tego względu wnioskodawca znając treść kryteriów i jego istotną rolę w procedurze konkursowej, winien sam uczynić wszystko, aby wykazać ich spełnienie. Podawane we wniosku dane muszą tworzyć zbiór informacji, których wymaga gospodarz konkursu, w celu dokonania oceny według przyjętych kryteriów (por. wyrok NSA z 30 marca 2010 r., sygn. II GSK 309/10 Lex nr 596741). Zatem udzielenie przez wnioskodawcę w dokumentacji konkursowej odpowiedzi niepełnych, częściowych, odbiegających od istoty pytania, będzie w oczywisty sposób miało niekorzystny wpływ na ocenę złożonego projektu. W Rozdziale IX Regulaminu konkursu wskazano załączniki w tym wzór wniosku o dofinansowanie projektu, instrukcje wypełniania wniosku, a także warunki formalne i kryteria wyboru projektów (Załącznik nr [...] do Regulaminu konkursu), w którym znajdują się definicje poszczególnych kryteriów wraz ze szczegółowym opisem ich znaczenia. Nie można zatem zarzucić, że Regulamin konkursu wraz z załącznikami, wbrew zasadzie przejrzystości, zawiera postanowienia niejasne, bądź sprzeczne ze sobą. Podnieść należy, że o zachowaniu zasad równego traktowania, bezstronności i transparentności działań świadczy również fakt notyfikowania zasad przedmiotowego konkursu zainteresowanym podmiotom poprzez zamieszczenie wszystkich niezbędnych i szczegółowych informacji na stronie internetowej organu. Nakaz jasnego, pełnego i precyzyjnego określenia kryteriów kwalifikowania projektów do dofinansowania (zasada przejrzystości) został zrealizowany poprzez ich powszechne udostępnienie wszystkim wnioskodawcom. Emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy jest równy dostęp do informacji poprzez publikację informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, co zostało w niniejszej sprawie zachowane.

Na podstawie dokonanej analizy dokumentacji sprawy (obejmującej wniosek skarżącego o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, wniesione środki odwoławcze, pisemne informacje o wynikach procedury odwoławczej) oraz analizy akt postępowania dotyczących oceny projektu, należało uznać, że Instytucja Pośrednicząca - Wojewódzki Urząd Pracy w [...] przeprowadzając ocenę projektu skarżącego pt. "[...] W. M.", złożonego w ramach konkursu nr [...], realizowała własne kompetencje do oceny projektu w sposób nienaruszający prawa.

Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że rozstrzygnięcie protestu nie narusza prawa. W konsekwencji, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.