Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 426/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Lotnicze prawo
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 134 par. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 205b ust. 3 i 5.
journal: Dz.U. 2002 nr 130 poz 1112
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 46 poz 1 art. 5 ust. 3, art. 7, pkt 14 preambuły.
law: Rozporządzenie (WE) NR 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i  pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie  (EWG) nr 295/91 (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1514/21 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 9 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji w sprawie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów dotyczących praw pasażerskich oraz nałożenia kary oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 17 września 2021 r., oddalił skargę M. M. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 9 marca 2021 r., w przedmiocie stwierdzenia braku naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

M. M. wniósł do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego skargę dotycząca naruszenia przez przewoźnika lotniczego – P. Linie L. L. S.A. - postanowień rozporządzenie 261/2004 (rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz. U. UE.L.2004.46.1), poprzez niewywiązanie się z obowiązków ciążących na przewoźniku lotniczym, w związku z opóźnieniem lotu z dnia 26 maja 2014 r., nr [...] na trasie Warszawa (WAW) - Genewa (GVA).

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego decyzją z dnia 31 grudnia 2019 r. stwierdził naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 6 oraz art. 14 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 oraz nałożył na przewoźnika lotniczego karę pieniężną w wysokości 1.200 zł.

W wyniku wniosku przewoźnika lotniczego o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ zaskarżoną decyzją, uchylił w części swoje poprzednie rozstrzygnięcie, w zakresie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego art. 7 ust. 1 lit a) w związku z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, ustalenia terminu i obowiązku usunięcia tego naruszenia oraz w zakresie nałożenia na przewoźnika lotniczego kary pieniężnej w wysokości 1.200 zł.

W motywach organ wskazał, że warunki meteorologiczne, które były przyczyną odwołania wymienionego lotu skarżącego, w świetle dzisiejszego stanu wiedzy i techniki są okolicznościami, na które przewoźnik lotniczy nie ma wpływu i znajdują całkowicie poza jego kontrolą. Wobec tego brak było podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia art. 7 rozporządzenia 261/2004.

Organ wskazał również, że zgodnie z informacją podaną w skardze, skarżący został skierowany na lot alternatywny, w związku z czym nie doszło do naruszenia przepisu art. 8 ust. 1 rozporządzenia.

Organ zgodził się natomiast ze skarżącym, że doszło do naruszenia art. 14 rozporządzenia w związku z niepoinformowanie skarżącego o przysługujących mu, w związku z zaistniałą sytuacją związaną z lotem, prawach.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że zasadniczą w sprawie kwestią było zaistnienie bądź niezaistnienie nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia 261/2004.

Za niesporne Sąd uznał, że w dniu 26 maja 2014 r. (dzień rejsowego lotu do Genewy), nad lotniskiem w Warszawie (WAW) pomiędzy godziną 13:30 UTC, a 16:30 UTC utrzymywał się front burzowy (z intensywnymi wyładowaniami atmosferycznymi i opadami), który ograniczał/uniemożliwiał wykonywanie operacji lotniczych (zarówno procedur podejścia jak i lądowania) oraz naziemnych (tankowanie, handling, itp.). Rejs poprzedzający skarżony lot wylądował na lotnisku zapasowym w Warszawa-Modlin (WMI).

W ocenie Sądu, przewoźnik lotniczy udowodnił w sprawie, że odwołanie przedmiotowego rejsu nastąpiło z przyczyny od niego niezależnej, mającej charakter siły wyższej i wpisującej się w pojęcie nadzwyczajnej okoliczności, o której mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) 261/200, a co za tym idzie przewoźnik lotniczy był zwolniony z odpowiedzialności odszkodowawczej.

Odnosząc się do zarzutu odstąpienia od analizy stanu pogodowego na lotnisku Warszawa-Modlin oraz możliwości realizacji odwołanego lotu z tegoż lotniska na trasie Warszawa-Geneva w dniu 26 maja 2014 roku, w sytuacji lądowania samolotu przeznaczonego do obsługi ww. rejsu na lotnisku Warszawa-Modlin (oddalonego od lotniska Warszawa-Chopin o ok 50 km), zdaniem Sądu, nie można było uznać, aby obowiązek taki ciążył wprost na przewoźniku lotniczym. Zgodnie z motywem 14 rozporządzenia, zobowiązania przewoźników lotniczych powinny być ograniczone lub ich odpowiedzialność wyłączona w przypadku, gdy zdarzenie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. W ocenie Sądu przewoźnik lotniczy podjął wszelkie wymagane w tej sytuacji środki, kierując skarżącego na lot zastępczy, który nie musiał się pokrywać z proponowaną przez skarżącego trasą przelotu z lotniska w Modlinie, które co do zasady jest lotniskiem zapasowym, a lądowanie na nim samolotu przeznaczonego do obsługi przedmiotowego lotu z lotniska Warszawa-Chopin do Genewy miało charakter incydentalny (wręcz awaryjny), gdyż było spowodowane warunkami atmosferycznymi, na których wystąpienie przewoźnik ani nie miał wpływu, ani nie mógł im zapobiec.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 p.p.s.a.

M. M., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 205b ust. 5 ustawy Prawo lotnicze poprzez obarczenie pasażera obowiązkiem dowodowym w zakresie możliwości wykonania rejsu będącego źródłem sporu z lotniska Warszawa-Modlin (port lotniczy, na który przekierowano rejs poprzedzający), w sytuacji gdy ciężar dowodowy w tym zakresie ciąży na przewoźniku;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) 261/2004 poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie polegające na uznaniu, że przewoźnik zwolniony jest z odpowiedzialności odszkodowawczej w sytuacji, gdy nie podjął on próby wykazania, że mimo "[...] podjęcia wszelkich racjonalnych środków" realizacja rejsu nie była możliwa;

3. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na:

a. naruszeniu przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 8 § 1 k.p.a., poprzez dokonanie ustaleń stanu faktycznego z pominięciem możliwości minimalizacji niedogodności pasażera poprzez wykonania rejsu zastępczego z lotniska Warszawa-Modlin z opóźnieniem nieprzekraczającym jednej godziny wobec planowanego rozkładu. Powyższe doprowadziło do błędnego uznania, że przewoźnik spełnił dwie kumulatywne przesłanki, wskazane treścią art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) 261/2004, pozwalające na uwolnienie się od odpowiedzialności odszkodowawczej wobec pasażerów, w sytuacji gdy przewoźnik nie podjął jakichkolwiek działań zaradczych, a to pomimo możliwości rozwiązania problemu poprzez realizację rejsu z innego lotniska obsługującego to samo miasto.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę skarżonego wyroku w całości poprzez uchylenie decyzji administracyjnej wydanej dnia 9 marca 2021 roku przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o sygn. akt: [...] oraz ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie uchylenie skarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Kasator wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, to jest, w kwocie 697,00 złotych oraz kosztów postępowania wywołanego wniesieniem przedmiotowej skargi kasacyjnej, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości kontroli decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 9 marca 2021 r., jakiej dokonał Sąd I instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, Lex nr 1217424; 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, Lex nr 596025; 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, Lex nr 1488113; 10 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4608/21, Lex nr 3396134),

Dokonując oceny objętego skargą kasacyjną wyroku w aspekcie podniesionych w niej zarzutów, zakres kontroli sprawowanej przez NSA w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji, w pierwszej kolejności odnieś się należy do zarzutu pomieszczonego w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej, w ramach, którego zarzuca się WSA w Warszawie naruszenie art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Wskazać należy, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu pierwszej instancji i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji spełnia wskazane wymagania. Wynika z niego bowiem, jaki stan faktyczny został w sprawie przyjęty przez Sąd I instancji, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11, 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Nie jest również zasadna ta cześć omawianego zarzutu, która odnosi się do art. 134 § 1 p.p.s.a., jako naruszonego przez Sąd I instancji.

Powołany przepis określa, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zależy od wykazania, że Sąd rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2022 r., sygn. akt I GSK 1456/22).

Analiza sprawy, w tym przede wszystkim jej stan faktyczny wynikający ze zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym dowodów i dokumentów, w świetle treści uzasadnienia zaskarżonego wyrok, nie daje podstaw do stwierdzenia aby Sąd I instancji kontrolując prawidłowość przeprowadzonego sprawie postępowania administracyjnego oraz wydanych w jego następstwie rozstrzygnięć wyszedł poza granice niniejszej sprawy, a więc aby przy dokonywanej kontroli Sąd posłużył się lub dokonał ustaleń nie znajdujących oparcia lub będących ściśle związanymi z przedmiotową sprawą o stwierdzenie braku naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004.

Powyższe czyni nieskutecznym i niezasadnym omówiony zarzut z punktu 3 petitum skargi kasacyjnej.

Za również niezasadny uznać należy pierwszy z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, zarzut naruszenia art. 205b ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1235), w ramach którego strona wywodzi obciążenie jej obowiązkiem dowodowym spoczywającym na przewoźniku.

Powołany przepis stanowi, że w przypadku nieprzedstawienia żądanych informacji we wskazanym przez Prezesa Urzędu terminie przyjmuje się, że doszło do naruszenia przepisów, o których mowa w ust. 1. Przy ocenie zasadności zarzutu naruszenia tej regulacji nie można pomijać całości unormowania przewidzianego w rzeczonym art. 205b Prawa lotniczego, który określa kompetencje i narzędzia prawne, jakimi dysponuje Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w ramach nadzoru tego organu nad przestrzeganiem przepisów określających prawa pasażerów.

Najogólniej rzecz ujmując, przepis ten przewiduje, że Prezes Urzędu w ramach prowadzonego nadzoru (postępowania kontrolnego) może żądać od przewoźnika informacji dla wyjaśnienia przestrzegania przepisów, o których mowa w ust. 1, a więc informacji o przestrzeganiu wymogów stawianych rozporządzeniami nr 261/2004/WE, nr 2111/2005/WE i nr 1107/2006/WE. Jak już wskazano, co wynika z przytoczonego art. 205b ust. 5 ustawy, nieprzedstawienie takich informacji skutkuje przyjęciem, że w danym przypadku doszło do naruszenia przepisów rozporządzeń.

W przedmiotowej sprawie, co wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, przewoźnik został zobowiązany przez Prezesa do przedłożenia stosownych wyjaśnień w związku z odwołaniem rejsu [...] i po pierwotnym stwierdzeniu, że przewoźnik nie wywiązał się z nałożonego obowiązku, Prezes decyzją z dnia 31 grudnia 2019 r., stwierdził naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 6 oraz art. 14 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 oraz nałożył na przewoźnika lotniczego karę pieniężną. Skutkiem wniosku przewoźnika o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazano, że udzielił informacji oraz przesłał stosowne dokumenty potwierdzające wystąpienie w tym przypadku okoliczności nadzwyczajnych, była objęta niniejszą skargą decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 9 marca 2021 r.

Jak zatem wynika z powołanych okoliczność, w sprawie nie została wypełniona przesłanka nieprzedłożenia przez przewoźnika lotniczego informacji, o których mowa w art. 205b ust. 3 ustawy Prawo lotnicze w terminie wynikającym z wezwania skierowanego przez Prezesa do przewoźnika. Brak jest tym samym podstaw do stwierdzenia aby w sprawie doszło do naruszenia tego przepisu, tym bardziej naruszenia w sposób jaki upatruje autor skargi kasacyjnej – poprzez przerzucenie na pasażera obowiązku dowodowego – w sytuacji gdy art. 205b ust. 5 ustawy, w swojej istocie tworzy domniemanie naruszenia przepisów Wspólnotowych w przypadku niewywiązania się przez przewoźnika z nałożonych na niego obowiązków udzielenia stosownych wyjaśnień w toku kontroli przestrzeganiem przepisów określających prawa pasażerów.

Niezasadnym jest także ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej pomieszczony w punkcie 2 jej petitum.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia 261/2004: obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Przepis art. 7 rozporządzenia stosuje się przy tym również w przypadku, gdy pasażerowie lotów opóźnionych poniosą stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny, polegającą na przybyciu do ich miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu, co wynika z wykładni art. 7 ww. rozporządzenia dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 19 listopada 2009 r., C-402/07 i C-432/07.

Jednocześnie z motywu 14 preambuły powołanego rozporządzenia wynika, że zobowiązania przewoźników lotniczych powinny być ograniczone lub ich odpowiedzialność wyłączona w przypadku gdy zdarzenie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Okoliczności te mogą, w szczególności, zaistnieć w przypadku destabilizacji politycznej, warunków meteorologicznych uniemożliwiających dany lot, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu oraz strajków mających wpływ na działalność przewoźnika.

Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego w ramach powołanego rozporządzenia jest wyłączona tylko wtedy, gdy przewoźnik dowiedzie, że odwołanie lotu (lub duże opóźnienie, co wynika z powołanego wyżej wyroków Trybunału Sprawiedliwości UE z 19 listopada 2009 r., C-402/07 i C-432/07), jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków.

W świetle wywodów zawartych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-549/07 należy zatem przyjąć, że nadzwyczajną okolicznością w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia 261/2004 jest tylko taka, która - ze względu na swój charakter lub źródło - nie wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego i nie pozwala mu na skuteczne nad nią panowanie.

Mając powyższe na uwadze podzielić należy ocenę Sądu I instancji, że w sprawie zaistniały podstawy do odstąpienia od wypłaty przez przewoźnika rekompensaty w związku z wystąpieniem zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, a mianowicie zaistnieniem okoliczności meteorologicznych uniemożliwiających dany lot.

Słusznie Sąd I instancji za bezsporne uznał, że w dniu 26 maja 2014 r. nad lotniskiem w Warszawie (WAW) pomiędzy godziną 13:30 UTC, a 16:30 UTC utrzymywał się front burzowy (z intensywnymi wyładowaniami atmosferycznymi i opadami), który ograniczał/uniemożliwiał wykonywanie operacji lotniczych, zarówno procedur podejścia jak i lądowania oraz wykonywanie procedur naziemnych. Ta okoliczność, co jest również bezsporne, miała wpływ na możliwość wykonania – planowego rozpoczęcia rejsu [...] zaś, w związku z jej zaistnieniem skarżący został skierowany na lot zastępczy.

Taki stan spraw wskazuje, że w związku z zaistnieniem zdarzenia meteorologicznego przewoźnik, kierując skarżącego na lot alternatywny, wypełnił wymóg nakładany na niego przez art. 5 ust. 1 pkt a) rozporządzenia 261/2004. Fakt zaś odwołania lotu z powołanych przyczyn niezależnych od przewoźnika powodowała możliwość wyłącznie jego obowiązku zapłaty rekompensaty, stosownie do treści ust. 3 powołanego art. 5 rozporządzenia, wobec faktu, wykazania tychże okoliczności - komunikaty meteorologiczne (METAR).

Słusznie zatem Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, w zaskarżonej decyzji uchylił w części swoje rozstrzygnięcie z dnia 31 grudnia 2019 r. - w zakresie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego P. L. L. L. S.A. art. 7 ust. 1 lit a) w związku z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, ustalenia terminu i obowiązku usunięcia tego naruszenia oraz w zakresie nałożenia na przewoźnika lotniczego kary pieniężnej w wysokości 1200 zł.

Powołany przez stronę brak wykazania przez przewoźnika, że odwołany lot nie mógł się odbyć z lotnika Warszawa-Modlin, do którego jak wywodzi strona, pasażerowie mogli zostać dotransportowani drogą lądową, uznać należy, co słusznie stwierdził Sąd I instancji, za polemikę z zaistniałym stanem faktycznym, w którym skarżącemu wobec odwołania lotu przewoźnik zaoferowała rejs alternatywny.

Jak już wskazano, przewoźnik wywiązał się z obowiązku art. 5 ust. 1 pkt a) rozporządzenia, oferując skarżącemu alternatywny przelot. Tym samym brak było podstaw, czy konieczności do wykazywania, iż sporny przelot nie mógł odbyć się z lotniska Warszawa-Modlin.

Reasumując, uznać należy, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki do odstąpienia od obowiązku wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, wobec wykazania przez przewoźnika, że odwołanie spornego przelotu spowodowane zostało wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Wobec tego prawidłowe było rozstrzygnięcie organu z dnia 9 marca 2021 r., uchylające rozstrzygnięcie z dnia 31 grudnia 2019 r. w zakresie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika art. 7 ust. 1 lit. a) w związku z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, ustalenia terminu i obowiązku usunięcia tego naruszenia oraz nałożenia na przewoźnika lotniczego kary pieniężnej w wysokości 1.200 zł.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.