Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 832/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 1, 6 ust. 1- 4
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędziowie: NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), NSA Maciej Jaśniewicz, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Go 604/14 w sprawie ze skargi A. P. oraz E. P., B. P. i K. P. - następców prawnych W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 6 czerwca 2013 r. nr [...]; [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od stycznia do października 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. P. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (sygn. akt I SA/Go 604/14) oddalił skargę A. P. oraz E. P., B. P., K. P. - następców prawnych W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 6 czerwca 2013 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od stycznia do października 2009 r.

Sąd pierwszej instancji przyjął do rozpoznania następujący stan sprawy: A. P. i W. P. jako wspólnicy spółki cywilnej byli właścicielami nieruchomości o powierzchni 1.400 m2 wraz z pawilonem handlowym o powierzchni 360 m2. Pomimo zaprzestania prowadzenia wspólnej działalność gospodarczej obydwaj skarżący byli w 2009 r. współwłaścicielami w/w nieruchomości. A. P. złożył dnia 31 grudnia 2008 r. deklarację na podatek od nieruchomości dnia 30 grudnia 2008 r., w której wykazał 1400 m2 gruntów pozostałych, 271 m2 powierzchni mieszkalnej oraz 88,8 m2 powierzchni budynku związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (żona skarżącego od 2002 r. prowadziła w budynku sklep).

Decyzją z dnia 21 grudnia 2012 r. Burmistrz N. ustalił skarżącym wymiar w spornym podatku w kwocie 2.782 zł, w sposób następujący: od gruntów pozostałych (1.400 m²), od budynków pozostałych (251,91m²); od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (88.8 m2). W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że przyjął do opodatkowania powierzchnie zgodnie z danymi zawartymi w złożonej przez skarżącego informacji 7 lipca 2006 r. Oparł się także na ustaleniach faktycznych poczynionych w trakcie dwukrotnych oględzin nieruchomości oraz informacjach uzyskanych na podstawie urzędowych ewidencji oraz od PINB. Zaznaczył, że stanowisko skarżącego jest mylne w zakresie, w jakim uznaje, że część mieszkalna powinna być opodatkowana dopiero po oddaniu jej do użytkowania. Podkreślił, że skarżący dokonywał przebudowy (adaptacji) istniejącego budynku. Stąd ta część budynku o powierzchni 251,91 m2 została zakwalifikowana przez organ do budynków niemieszkalnych jako budynków pozostałych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i b pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121 poz. 844 ze zm. zw. dalej: u.p.o.l.). Organ podkreślił, że do dnia wydania niniejszej decyzji skarżący nie przedłożył pozwolenia na użytkowanie spornej części. Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 6 czerwca 2013 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze na powyższe orzeczenie podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w części w jakiej ustala wysokość podatku od adaptowanej części przedmiotowego budynku. Zarzucili, sprzeczność w/w orzeczenia z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nadto, wskazując na art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) podnieśli zarzut przedawnienia zobowiązania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 23 października 2013 r. na podstawie art.124 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm. – zw. dalej: p.p.s.a.) zawiesił postępowanie z uwagi na śmierć W. P. w dniu 24 września 2013 r. Następnie postanowieniem z dnia 15 października 2014 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie z uwagi na informację z Sądu Rejonowego w Z., że zgodnie z postanowieniem sygn. akt [...] z dnia 9 września 2014 r. spadek po W. P. nabyli: E. P., B. P. i K. P..

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że będąca w użytkowaniu wieczystym podatnika w okresie objętym opodatkowaniem nieruchomość gruntowa posiada powierzchnię 1400 m2. Zasadnie również uznały, że winna ona zostać opodatkowana stawką podatkową przyjętą dla tzw. gruntów pozostałych ponieważ część budynku o pow. 88,8 m2 była w 2009 r. wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, przez małżonkę A. P.. Z protokołu oględzin przeprowadzonych dnia 9 października 2009 r. ewidentnie wynika, a co nie było kwestionowane przez stronę skarżącą, że w części o powierzchni 271,2 m2 trwają prace związane z adaptacją na lokal mieszkalny. Bezsporne jest również, że co najmniej do 23 października 2013 r. (termin pierwszej rozprawy) właściwy organ administracyjny nie wydał decyzji o dopuszczeniu części przedmiotowego obiektu o powierzchni 251,91 m2 do użytkowania jako mieszkalnej. Odnosząc się do przedstawionych przez stronę dowodów tj. decyzji Starosty Zielonogórskiego z dnia 29 listopada 2013 r. oraz postanowienia tego organu z dnia 17 grudnia 2013 r. to Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie jego kontroli poddana została decyzja ostateczna z dnia 6 czerwca 2013 r. Tym samym, decyzja z dnia 29 listopada 2013 r. nie istniała w dacie rozstrzygania przez organ odwoławczy i nie mogło ona stanowić dowodu na potwierdzenie słuszności twierdzenia strony.

Zdaniem składu orzekającego, prawidłowo organy wywiodły, że w sprawie ma zastosowanie art. 6 ust. 1 u.p.o.l., a nie jak tego się domaga skarżący art. 6 ust. 2 tej ustawy. Zasadnie organy przyjęły, że skoro podatnik nabył prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz własność posadowionego na tym gruncie budynku, to wymiar podatku dokonany przez organ podatkowy w zakresie spornego budynku jest prawidłowy.

Jako nieuzasadniony Sąd pierwszej instancji potraktował zarzut przedawnienia. Wskazał, że w sprawie nie ulega wątpliwości fakt doręczenia decyzji po upływie terminu wskazanego w art. 68 § 1 O.p., a jednocześnie przed upływem terminu określonego w art. 68 § 2 tej ustawy. Wojewódzki Sąd uznał, że skoro dane podane przez stronę w informacji rzutowały na wysokość zobowiązania podatkowego, to organ I instancji uprawniony był do wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego na podstawie art. 165 O.p., wydania decyzji i jej doręczenia w terminie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 2 pkt 2 O.p.).

A. P. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku i zaskarżył go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu, w ramach podstaw kasacyjnych, zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 122, 180, 187 § 1 i 191 O.p. poprzez niezasadne oddalenie wniesionej w niniejszej sprawie skargi na skutek zaniechania wszechstronnej analizy całości akt sprawy oraz prawidłowej oceny zgromadzonego w nich materiału dowodowego, jak również na skutek zaakceptowania wadliwych ustaleń organów podatkowych, które z kolei były następstwem zaniechania przez nie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że w okresie od 1 stycznia 2009 r. skarżący A. P. oraz W. P. byli współwłaścicielami budynku o powierzchni 360 m2, posadowionego na działce o powierzchni 1400 m2, który w całości stanowił przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, b) art. 145§ 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz 6 ust. 1, 2, 3 i 4 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - poprzez nieuwzględnienie wniesionej w sprawie skargi i tym samym nieuchylenie zaskarżonej nią decyzji administracyjnej, pomimo że wszechstronna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz prawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów prawa materialnego winny doprowadzić Sąd pierwszej instancji do ustalenia, iż organy podatkowe w niniejszej sprawie w sposób wadliwy ustaliły przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a w konsekwencji do także przekonania o słuszności podniesionych w niej zarzutów. Zarzucił także, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, to jest: a) art. 6 ust. 2 i 4 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości może wynikać wyłącznie z faktu całkowitej rozbiórki istniejącego dotychczas budynku, a ponowne powstanie tego obowiązku wymaga wzniesienia budynku zupełnie nowego, co stoi w oczywistej sprzeczności z ratio legis tych regulacji oraz poglądami, wyrażanymi w piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych, b) art. 68 § 2 O.p. - poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego wynosił 5 lat, a w konsekwencji niezastosowanie art. 68 § 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe skarżącego nie powstało z uwagi na upływ 3-letniego okresu, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Mając na względzie przedstawione zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu administracji kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skarg kasacyjnych.

W świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać prócz innych wymogów, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli kasacyjnej jest orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji, a nie decyzje, bądź inne akty lub czynności organów administracji publicznej. Z kolei jeżeli dokonywane są przez sąd administracyjny określone ustalenia faktyczne na podstawie samodzielnie przeprowadzanych dowodów, to przedmiotem zaskarżenia powinny stać się przepisy o postępowaniu dowodowym obowiązujące sąd administracyjny, a nie te które dotyczą ustaleń czynionych przez organy podatkowe. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., o sygn. akt II FSK 861/10, publ. CBOSA). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Tym samym realizowany jest obowiązek, nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnieść się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., o sygn. akt I OPS 10/09 oraz wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., o sygn. akt II FSK 776/10, publ. CBOSA).

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Istota sporu sprowadza się w głównej mierze do prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji i kontroli legalności decyzji i w następstwie tego także przyjęcia określonego stanu faktycznego sprawy, a związanego z istnieniem w analizowanym roku podatkowym jako przedmiotu opodatkowania części budynku ( o łącznej powierzchni 360 m²), który w ocenie strony wnoszącej miał przestać istnieć w części na skutek rozbiórki, a następnie odbudowy o powierzchni 251,91 m² z przeznaczeniem na część mieszkalną w budynku mieszkalno-usługowym. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej ustalenia organów podatkowych zostały w tym zakresie prawidłowo ocenione przez Sąd pierwszej instancji. Należy podkreślić, że rozpatrując sprawę organy podatkowe dysponowały decyzją Starosty Z. z 10 sierpnia 2008 r. pozwalającą na adaptację istniejącego obiektu handlowego na obiekt mieszkalno-usługowy. Z decyzji tej nie wynika, aby zakresem pozwolenia objęte były także czynności stanowiące roboty budowlane polegające na rozbiórce w całości lub części obiektu budowlanego w postaci budynku handlowego o łącznej powierzchni 360 m². W treści tej decyzji brak jest także jakichkolwiek adnotacji, które wskazywałyby na odbudowę obiektu budowlanego. Dodatkowo organ podatkowy I instancji przeprowadził dwukrotnie oględziny budynku usługowo-handlowego w dniach 9 października 2009 r. i 19 lipca 2011r., w trakcie których stwierdzono istnienie całego budynku w części adoptowanej na lokal mieszkalny z trwającymi i opisanymi w nich pracami budowlanymi. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem oceny dokonywanej przez organy podatkowe jako materiał dowodowy nie był dziennik budowy, który został zaofiarowany przez stronę dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym dowód ten nie mógł podlegać ocenie przez organy podatkowe i stać się podstawą jakichkolwiek ustaleń faktycznych. Organ podatkowy nie dysponował także decyzją Starosty Zielonogórskiego z 29 listopada 2013 r., mocą której na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej zwana: "k.p.a."), wprowadzono zmianę do decyzji z dnia 10 sierpnia 2001 r. o pozwoleniu na adaptację istniejącego obiektu handlowego. Dokument ten ponadto został wytworzony dopiero po zakończeniu decyzją ostateczną postępowania podatkowego w sprawie określenia podatku od nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że ustalenia organu podatkowego oparte zostały m.in. o treść decyzji administracyjnej właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, która stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. oraz dowodu z oględzin, o którym stanowi art. 198 § 1 O.p. Strona zaś w trakcie postępowania podatkowego poza samymi twierdzeniami nie oferowała materiału dowodowego, z którego wynikałby inny obraz stanu faktycznego, w szczególności wskazujący na faktyczną rozbiórkę części obiektu handlowego. Ponadto należy podkreślić, że decyzja Starosty Z. z 10 sierpnia 2001 r., która dysponował organ, była ostateczna i prawomocna. Jest ona szczególnego rodzaju dowodem, gdyż jako dokument urzędowy, o którym stanowi art. 194 § 1 O.p., uzyskuje szczególną, zwiększoną moc dowodową. Związane są z nią zatem dwa domniemania: prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w niej zawartych (wiarygodności). Stanowisko to nie jest kwestionowane w orzecznictwie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2015 r., w sprawie I FSK 1417/14, publ. LEX nr 1772606). Szczególna moc dowodowa sprawia, że organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Brak takiego postępowania, prowadzonego w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, powoduje, że wskazane powyżej domniemania nie zostały w sprawie obalone. To z kolei prowadzi do tego, że ustaleniom organów podatkowych, co do jedynie adaptacji istniejącej części budynku nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów dotyczących kompletności i zupełności materiału dowodowego, a przede wszystkim wadliwości oceny materiału dowodowego z art. 191 O.p.

Konstrukcja skargi kasacyjnej i jej uzasadnienie zdają się nie rozróżniać etapu postępowania podatkowego przed organami podatkowymi i etapu postępowania przed sądem administracyjnym. Należy podkreślić, że to ostatnie nie jest kontynuacją, kolejną instancją postępowania administracyjnego. Ocena zatem materiału dowodowego przedłożonego przez podatnika dopiero przed Sąd pierwszej instancji, w tym w szczególności w zakresie analizy zapisów w dzienniku budowy, dotyczyła oceny dokonanej przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim. Jeśli zdaniem strony była ona nieprawidłowa należało w tym zakresie sformułować odpowiednie zarzuty pod adresem Sądu, w tym wskazujące na naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. Ponadto wymaga podkreślenia, że WSA w ogóle nie przeprowadził dowodu z decyzji Starosty Z. z 29 listopada 2013 r., pomimo wniosku strony w tym przedmiocie. Jednakże również w tym zakresie brak jest zarzutów skargi kasacyjnej.

Za bezzasadne należy uznać także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1) oraz 6 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 Prawo budowlane, które odnoszą się z jednej strony do wadliwości w zakresie oceny materiału dowodowego, do której w sprawie jak wskazano powyżej nie doszło, a z drugiej wskazują na nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Podkreślenia jednak wymaga, że bez zakwestionowania stanu faktycznego, w tym co do istnienia całego budynku, a także jednego z lokali (części budynku) znajdującego się w przebudowie, brak jest możliwości skutecznego kwestionowania subsumpcji prawa materialnego.

Nie ma także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego z art. 6 ust. 2 i 4 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię. Należy podkreślić, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślał, że obowiązek podatkowy wynikający z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. należy wiązać z istnieniem budowli albo budynku lub ich części, a zasadniczą okolicznością decydującą o powstaniu obowiązku podatkowego jest nabycie prawa własności budynku, a w niektórych przypadkach - ich posiadanie. Ze stwierdzeń zawartych na str. 13 uzasadnienia wynika, że budynek przestaje istnieć, gdy zostanie rozebrany, lecz takiej okoliczności w sprawie nie stwierdzono. Nie można wykluczyć sytuacji, w której obowiązek podatkowy wygaśnie na skutek rozbiórki całości lub części budynku lub budowli, co w sprawie nie było kwestionowane w relacji do zapisów art. 6 ust. 1 i 4 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Podkreślenia jednak ponownie wymaga, że sytuacja taka w sprawie nie wystąpiła. Nie można uznać zaś za rozbiórkę i tym samym nie istnienie części budynku, jedynie jego adaptacji do nowego przeznaczenia, czy nowej funkcji użytkowej (mieszkalnej).

Bezpodstawny jest tym samym także zarzut naruszenia art. 68 § 2 O.p., który zasadza się na przyjęciu założenia, że podatnik prawidłowo zadeklarował podstawę opodatkowania w złożonej w trybie art. 6 ust. 6 u.p.o.l. informacji. Pomijając bowiem w niej powierzchnię budynku 251,91m², nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego i tym samym spowodował wydłużenie terminu do wydania decyzji ustalającej do 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.