Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 257/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1, art. 88, art. 232 § 1 pkt 1 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na pismo Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi; 3. nakazać Skarbowi Państwa - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wypłacić na rzecz [...] Sp. z o.o. w Warszawie kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, wpisanego do rejestru opłat sądowych pod poz. 3678 w dniu 8 lutego 2019 r.


UZASADNIENIE

1 U Z A S A D N I E N I E

Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP" lub "organ") poinformowała [...] Sp. z o.o. w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka"), iż złożony przez nią projekt o numerze [...] został wybrany do dofinansowania z uwagi na spełnienie kryteriów wyboru projektów.

Po analizie dostarczonej przez Spółkę dokumentacji niezbędnej do podpisania umowy o dofinansowanie, w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], PARP poinformowała Skarżącą o odmowie udzielenia pomocy finansowej, wskazując na podstawę określoną w art. 6b ust. 4 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2018 r. poz. 110 ze zm.), dalej: "ustawa o PARP".

W dniu 8 lutego 2019 r. (data nadania) Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na rozstrzygnięcie zawarte w ww. piśmie PARP z dnia [...] stycznia 2019 r. wnosząc równocześnie o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Spółka podniosła, iż zaskarżone pismo stanowi negatywną ocenę jej projektu. Zaznaczyła, że odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie, w sytuacji, w której instytucja uprawniona do zawarcia z beneficjentem umowy o dofinansowanie dopatrzyła się braku spełnienia pewnych wymogów formalnych czy merytorycznych, należy uznać za "negatywną ocenę projektu", skutkującą w istocie odmową dokonania czynności cywilnoprawnej - zawarcia umowy. Uprawniona instytucja ma bowiem prawo, także na etapie podpisywania umowy weryfikowania tego, czy wszelkie przesłanki przyznania pomocy zostały spełnione. Jednakże jeśli tego rodzaju (ponowna) weryfikacja jest dla wnioskodawcy negatywna i skutkuje odmową dofinansowania, winna być uznana za "ocenę negatywną", o której mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r. poz. 1431), dalej: "ustawa wdrożeniowa". Wówczas beneficjentowi przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdyż prawo do sądu wnioskodawcy, którego projekt został oceniony negatywnie, zostało zagwarantowane w ustawie wdrożeniowej.

Uzasadniając z kolei wniosek o przywrócenie terminu Spółka wskazała, iż zaskarżone pismo nie zawierało żadnego pouczenia o przysługującym środku odwoławczym. O możliwości zaskarżenia pisma PARP do sądu administracyjnego Skarżąca dowiedziała się 6 lutego 2019 r. wskutek dogłębnej analizy orzecznictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, gdyż wbrew stanowisku Skarżącej, zaskarżone pismo PARP nie stanowi ponownej negatywnej oceny jej projektu.

Projekt Skarżącej został poddany ocenie, która wypadła pozytywnie, bowiem w jej wyniku ustalono, iż spełnia wszystkie kryteria wyboru, otrzymał ocenę pozytywną i został wybrany do dofinansowania. W takiej sytuacji, a także gdy dostępne są środki publiczne, właściwa instytucja ma obowiązek zawarcia umowy o dofinansowanie (zob. J. Jaśkiewicz, Zasady realizacji programów...; W. Sawczuk, Właściwość sądów administracyjnych i powszechnych w sprawach rozdziału funduszy unijnych na przykładzie rozdziału środków w ramach polityki rozwoju, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2011, nr 6(39), s. 84–85).

Pamiętać przy tym należy, iż wybór projektu ma charakter jedynie deklaratoryjny, ponieważ ostateczne przyznanie dofinansowania następuje w drodze zawarcia umowy o dofinansowanie wówczas, gdy projekt spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów (art. 52 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej). W konsekwencji, na etapie poprzedzającym zawarcie umowy, PARP musi ponownie sprawdzić spełnienie wszystkich kryteriów (warunków), na podstawie których wydano pozytywną ocenę i dokonano wyboru projektu. Jest to szczególnie istotne, gdyż dofinansowanie unijne stanowi jednocześnie pomoc publiczną. Organy administracji publicznej zobowiązane są zatem sprawdzić, czy na liście projektów rekomendowanych, nie ma projektów lub beneficjentów nie spełniających kryteriów konkursowych. Postępowanie takie znajduje potwierdzenie w § 13 ust. 7 pkt 4 regulaminu konkursu, który stanowi, iż zawarcie umowy o dofinansowanie będzie możliwe pod warunkiem łącznego spełnienia przesłanek m.in. spełnienia wszystkich kryteriów na podstawie których został wybrany do dofinansowania. Regulamin konkursu, może natomiast stanowić podstawę do dokonania takiej oceny, bowiem znajduje oparcie w art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2018 r. sygn. akt I GSK 3349/18 i inne przytoczone tam orzeczenia sądów administracyjnych).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że taka ponowna kontrola prawidłowości oceny projektu powinna podlegać kontroli sądów administracyjnych pod warunkiem, że można ją uznać za "negatywną ponowną ocenę projektu" w rozumieniu ustawy wdrożeniowej. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a.

Ponowna ocena projektu polega na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 (art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej), a więc w zakresie wskazanych kryteriów wyboru projektów. Nadto z treści art. 53 ust. 2 ustawy wdrożeniowej wprost wynika, że negatywną oceną projektu jest ocena w zakresie kryteriów wyboru projektów, w ramach której: 1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny lub 2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektu, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania.

W rozpoznawanej sprawie żadna z powyższych okoliczności nie występuje, zatem trudno przyjąć, że pozytywna ocena projektu Spółki jest oceną negatywną i z tego powodu Spółce przysługuje skarga do sądu administracyjnego w trybie ustawy wdrożeniowej.

W zaskarżonym piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. jako podstawę odmowy udzielenia pomocy finansowej PARP wskazała art. 6b ust. 4 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. W myśl tego przepisu Agencja może odmówić udzielenia pomocy finansowej w formie wsparcia, pożyczki lub instrumentu finansowego podmiotowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 5-9, jeżeli poweźmie uzasadnioną wątpliwość co do prawidłowego wykorzystania tej pomocy. Sąd podziela pogląd zawarty w postanowieniu NSA z dnia 4 września 2018 r. sygn. akt I GSK 2771/18 zgodnie z którym, art. 6b ust. 4 ustawy o PARP przyznaje Agencji dodatkowe uprawnienie w stosunku do ustawy wdrożeniowej polegające na odmowie podpisania umowy dofinansowującej projekt, jeżeli Agencja poweźmie uzasadnioną wątpliwość co do wykorzystania tej pomocy. Skorzystanie przez PARP z tego uprawnienia i wskutek tego odmównie wnioskodawcy przyznania pomocy finansowej nie stanowi ponownej oceny projektu. Przesłanki określone w art. 6b ust. 4 ustawy o PARP nie pokrywają się z przesłankami z art. 53 ust. 2 oraz art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej co oznacza, że nie następuje tutaj ponowa ocena projektu o jakiej mowa we wskazanych przepisach ustawy wdrożeniowej.

Konsekwencją powyższego musi być przyjęcie, że skarga Spółki nie może być merytorycznie rozpoznania, gdyż dotyczy sprawy, która na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Z wyłożonych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w pkt 1 sentencji.

Do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zastosowanie znajduje art. 88 (zdanie pierwsze) p.p.s.a. stanowiący, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jako niedopuszczalny z mocy ustawy należy uznać wniosek o przywrócenie terminu do podjęcia czynności, do dokonania której wnioskodawca nie był uprawniony. Skoro Spółce nie przysługuje skarga na pismo PARP z dnia [...] stycznia 2019 r., to równocześnie nie przysługuje jej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ten akt, a tym samym wniosek jest niedopuszczalny. W konsekwencji, na podstawie art. 88 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w pkt 2 sentencji.

O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.

-----------------------

2