Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 857/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz (spr.), Grażyna Pawlos - Janusz, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2005r. sygn. akt VI SA/Wa 1119/04 w sprawie ze skargi Z. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1119/04, uwzględniając skargę Z. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną przez nią w mocy decyzję organu I instancji z [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył ustalenia organów, z których wynikało, iż 31 lipca 2003 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] na drodze krajowej nr 7, przeprowadził kontrolę autobusu nr rej. KWAT695 marki NEOPLAN, stanowiącego własność Z. F., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "Usługi Transportowe" zwanego dalej skarżącym. Oprócz pasażerów w autobusie byli kierowcy: G. S. i M. K. – pracownicy skarżącego.

Kierowca G. S. okazał:

1) zezwolenie nr 0018 na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego,

2) licencję na wykonywanie transportu drogowego udzieloną skarżącemu Z. F.,

3) zlecenie wyjazdu udzielone przez firmę "P." Z. F. na dokonanie przewozu na linii regularnej specjalnej z [...] w dniu 31 lipca 2003 r. autobusem NEOPLAN KWA T695, należącym do zleceniobiorcy Z. F.

W protokole kontroli stwierdzono, że dokonywany był przewóz osób regularny specjalny na trasie z [...] bez wymaganego zezwolenia. W toku postępowania administracyjnego w październiku 2003 r. przesłuchano obu kierowców. Wyjaśnili oni, że przewóz na wskazanej linii wykonywany był przez jednego z nich 3-4 razy, a przez drugiego około 20 razy. W czasie tych przewozów posługiwali się dokumentami takimi jak w dacie kontroli, pasażerów zabierali z określonych przez "P." przystanków według imiennej listy, dostarczonej przez "P.". Od pasażerów nie pobierali żadnej zapłaty, rozliczenie za usługę było między firmą "P.", a Z. F. Z. F. wyjaśnił, że wykonującym usługę przewozu regularnego specjalnego był "P.", a nie on.

Decyzją z dnia [...] nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...], powołując się na art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125. z 2001 r., poz. 1371 z późn. zm.) i lp. 1.2.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 6000 zł za wykonywanie transportu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu wskazał, że zezwolenie wydano firmie "P.", zaś przewóz regularny specjalny na podstawie tego zezwolenia wykonywał Z. F. Zdaniem organu, zezwolenie może być wykorzystywane tylko przez przedsiębiorcę, któremu zostało udzielone a wynika to z wzoru zezwolenia, które stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2003 r. w sprawie wzorów zezwoleń na wykonywanie krajowych i międzynarodowych przewozów drogowych osób oraz wypisów z zezwoleń (Dz. U. Nr 189 z 2003 r., poz. 1859) oraz z art. 24 ust. 4 p. 4 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że odstąpienie zezwolenia jest przyczyną jego cofnięcia.

Odwołując się od tej decyzji Z. F. zarzucił naruszenie art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego przekazanie zezwolenia dla wykonania przewozu na podstawie art. 5 prawa przewozowego, nie może być podstawą cofnięcia zezwolenia i jest dozwolone.

W tym przypadku współpraca z firmą "P." odbywała się na podstawie art. 5 prawa przewozowego, który pozwala na powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi.

Główny Inspektor Transportu Drogowego odwołania nie uwzględnił i zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Wykonywanie przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia (art. 18 ust. 1 o transporcie drogowym), które może być wykorzystane tylko przez przedsiębiorcę, któremu zostało udzielone. Zgodnie z art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, zezwolenia nie wolno odstępować osobom trzecim. Zezwolenie udzielone firmie "P." zostało wykorzystane przez skarżącego, który wykonywał przewóz regularny specjalny posługując się cudzym zezwoleniem, a więc bez własnego zezwolenia. Powierzenie wykonania przewozu na podstawie art. 5 prawa przewozowego, zgodnie z opinią Departamentu Transportu Drogowego Ministerstwa Infrastruktury, należy traktować jako sporadyczne zlecenie, natomiast gdy przewoźnik wykonuje przewozy stałe na podstawie użyczonego zezwolenia i nie wynikają one z konieczności dopełnienia obowiązku przewozu, należy ukarać go karą pieniężną za wykonywanie przewozu bez zezwolenia.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Z. F. podniósł takie zarzuty jak w odwołaniu stwierdzając nadto, iż to inny, niż poddany kontroli autobus jeździł na trasie [...]. Skarżący dzierżawi bowiem firmie "P." drugi autobus z kierowcami i to właśnie on jeździ na tej linii.

Zdaniem strony, brak jest podstaw do przyjęcia, że art. 5 prawa przewozowego odnosi się tylko do przewidzianych ta ustawą przewozów zastępczych, a ponadto zarzucił niedopuszczalne oparcie decyzji na opinii Ministerstwa. Dołączył także umowę z "P." z dnia 1 maja 2003 r.

Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że kontrolą drogową objęty był jeden przejazd autobusu w dniu 31 lipca 2003 r. nr rej. [...] marki NEOPLAN.

Z przedstawionych w trakcie kontroli dokumentów oraz przesłuchania kierowców wynikało, że był to przejazd wykonywany w trybie art. 5 prawa przewozowego, tj. powierzony do wykonania innemu przewoźnikowi. Ze wskazanych dowodów wynikało jednoznacznie, że przewoźnikiem, dokonującym skontrolowanego przewozu na linii regularnej specjalnej, była firma "P.". Skarżącemu powierzono wykonanie tego przewozu na zlecenie innego przewoźnika ("P."), nie zaś na podstawie jakichkolwiek umów z podróżnymi, czy też firmą organizującą ich podróż (biuro turystyczne). Wykonywanie przez ukaranego innych przewozów regularnych specjalnych na tej samej trasie nie zostało ustalone, a samo wyjaśnienie jednego z kierowców, że jeździł wielokrotnie na zlecenie "P." z [...] nie zmienia charakteru każdego z przewozów. Należy też pamiętać, że kara nakładana jest za konkretne uchybienie przepisom, a nie za bliżej nieokreśloną w czasie i niesprecyzowaną praktykę postępowania. Przedmiotem badania i ewentualnego ukarania mogły więc być tylko uchybienia w czasie konkretnego przejazdu w dniu 31 lipca 2003 r. W ocenie Sądu takich uchybień nie było.

Zdaniem Sądu, brak jest korelacji między przepisami ustawy transporcie drogowym, nakładającej liczne obowiązki formalne na przewoźników i ustawą prawo przewozowe, które pozwala tym przewoźnikom zastąpić się innymi przewoźnikami przy wykonywaniu przewozu. Brak jest wyjaśnienia we wskazanych ustawach, w jakim zakresie przewoźnik może powierzyć wykonywanie przewozu innemu przewoźnikowi na podstawie swojego zezwolenia.

Skoro takich przepisów brak, to należy się oprzeć na literalnym brzmieniu obu ustaw i w żadnym razie nie uzupełniać braku unormowań opiniami Ministerstwa Infrastruktury. Z przepisów wynika natomiast, że dopuszczalne jest bez ograniczeń powierzenie wykonywania przewozu innemu przewoźnikowi (art. 5 prawa przewozowego), a przekazanie zezwolenia przewoźnikowi wykonującemu przewóz na podstawie art. 5 prawa przewozowego nie jest odstąpieniem zezwolenia osobie trzeciej skutkującym cofnięciem zezwolenia (art. 24 ust. 4 p. 4 ustawy o transporcie drogowym). To ostatnie uregulowanie wprowadzone zostało w trybie zmiany ustawy o transporcie drogowym ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. Jest to więc uregulowanie nowe, wprowadzone przez ustawodawcę wyraźnie w celu wyjaśnienia, że wolno powierzyć wykonanie konkretnego transportu innemu przewoźnikowi i przekazać mu zezwolenie. Gdyby ustawodawca chciał zawęzić możliwość powierzenia wykonania transportu innemu przewoźnikowi, w szczególności do przewozu zastępczego z art. 18 ust. 1 prawa przewozowego, to inaczej zredagowałby art. 24 ust. 4 p 4 ustawy o transporcie drogowym. Tego jednak nie uczynił. Uregulowania ustawy o transporcie drogowym nie są konsekwentne, to jednak są jednoznaczne i nie mogą być zawężane opiniami Ministerstwa. W tej sytuacji, wobec udokumentowania już w czasie kontroli, że przewóz wykonywany 31 lipca 2003 r. autobusem Neoplan KWA T695 był przewozem powierzonym przez uprawnionego do jego wykonywania (firmę "P.") innemu przewoźnikowi (Z. F.) należy uznać, że był on dopuszczalny i zgodny z prawem. Brak było więc podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia. Posłużenie się dla potrzeb konkretnego, powierzonego przewozu zezwoleniem udzielonym innemu przewoźnikowi nie jest bowiem, z woli ustawodawcy, odstąpieniem zezwolenia osobie trzeciej i jest dopuszczalne.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że skarżący miał licencję na wykonywanie transportu drogowego, miał jednorazowe zlecenie na wykonanie przewozu regularnego specjalnego, a zlecenie to pochodziło od podmiotu mającego właściwe zezwolenie i uprawnionego do wykonywania przewozów regularnych specjalnych. W takim stanie faktycznym zezwolenie mogło być przekazane podmiotowi, któremu powierzono wykonanie przewozu, a w świetle obowiązujących ustaw przy wykonywaniu przewozu nie doszło do naruszenia prawa i nie było podstaw do nałożenia kary.

Ze wskazanych wyżej względów, stosownie do art. 145 § 1 p. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd uchylił obie decyzje.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego, reprezentowany przez radcę prawnego P. S. i zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania – art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 7, 80 i 77 k.p.a., przez odmowę dokonania przez Sąd oceny całokształtu okoliczności sprawy uznając, że badany powinien być tylko wycinek działalności gospodarczej przedsiębiorcy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 4 pkt 9, 18 ust. 1 i 24 ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 92 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 1.2.1. załącznika do tej ustawy, w następstwie czego wadliwie uznano, iż uprawnienia z zezwoleń na przewozy regularne specjalne przysługują też osobom trzecim na mocy decyzji beneficjenta tego zezwolenia. Skarga domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ stwierdził, że błędnie Sąd uznał, jakoby kary nakładane były za konkretny przewóz, a nie za sposób prowadzonej działalności. Pogląd ten sprzeczny jest z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, stanowiącym, że kary pieniężne nakładane są za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązków ustawowych. Transport drogowy zaś w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy, to nic innego jak wykonywanie działalności gospodarczej, która ze swej istoty jest sekwencją pewnych zachowań nakierowanych na cel zarobkowy. Powtarzalności tej nie sposób pominąć dokonując oceny, czy mamy do czynienia z przewozami regularnymi, wykonywanymi przez przedsiębiorcę nie posiadającego na ten rodzaj działalności zezwolenia. Powoduje to konieczność uwzględnienia przy ocenie całokształtu prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności, w tym innych przewozów niż ten konkretny poddany kontroli. Potwierdza to treść załącznika do ustawy, w którym jest mowa o nakładaniu kary pieniężnej nie za wykonanie, ale za wykonywanie przewozów bez wymaganego zezwolenia. Pogląd ten uzasadnia też brzmienie art. 4 pkt 9 ustawy, w myśl którego przewóz regularny specjalny cechować się powinien powtarzalnością (regularnością) poszczególnych przewozów. Tak więc badanie, czy przedsiębiorca dany rodzaj przewozów wykonuje w sposób powtarzalny (regularny), czy też nie, jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia.

Odmowa dokonania takiego badania narusza art. 7, 77 i 80 k.p.a. Bez takiego badania w świetle art. 92 ust. 1 sprawy nałożenia kary pieniężnej nie sposób rozstrzygnąć.

Niedokonanie takiej oceny z uwzględnieniem art. 92 ust. 1, art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie oraz załącznika lp. 1.2.1. powoduje, że pominięto w toku subsumcji istotny element faktyczny tj. sposób prowadzenia działalności gospodarczej, co mogło wpływać na treść orzeczenia.

Organ powołuje się także na art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy, który w powiązaniu z ww. wykonanie pojedynczego przewozu przez przewoźnika dalszego, na podstawie zezwolenia powierzonego przez uprawnionego nie wyczerpuje hipotez art. 92 ust. 1 i 4 pkt 9 oraz załącznika do ustawy, gdyż przewóz taki nie cechuje się powtarzalnością (regularnością). Nie można więc na podstawie ww. przepisów nałożyć kary na przewoźnika.

Jeżeli przewozy wykonywane by były regularnie, to wówczas z mocy art. 18 ust. 1 ustawy, na przedsiębiorcy ciąży obowiązek uzyskania zezwolenia przez podmiot wykonujący także przewozy. Zezwolenie takie można uzyskać w sposób pierwotny, tj. od organu, a nie w sposób pochodny przez "przejęcie" go od podmiotu, któremu uprzednio zezwolenie przyznano.

W żadnym razie, w art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy nie uregulowano kwestii cesji uprawnień administracyjnych na drodze przekazania zezwolenia przez jego beneficjenta, a do takich - trudnych do akceptacji wniosków - prowadzi przyjęcie tez Sądu Wojewódzkiego.

Przepis ten nie uchybia też obowiązkowi posiadania zezwolenia na przewozu regularne, o ile są wykonywane (nie uchybia art. 18 ust. 1 ustawy).W istocie uregulowano w nim opisane powyżej wypadki incydentalnych (pojedynczych) przewozów przez zastępców beneficjenta zezwolenia na przewozy regularne – dalszych przewoźników, którzy w ramach swojego przedsiębiorstwa przewozów regularnych na danej linii nie wykonują. Art. 24 ust. 4 pkt 4 jest odpowiedzią na potrzeby praktyki, bowiem jego brak prowadziłby do bezcelowego cofania zezwolenia na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy np. w przypadku awarii części taboru samochodowego i niemożności zapewnienia "obsługi" linii, spowodowanej zakazem posłużenia się zastępcą w takiej sytuacji.

Wbrew twierdzeniom Sądu, nie uchybia on bezwzględnej normie art.18 ust. 1. W wypadku wykonywania przewozów regularnych przedsiębiorca zobowiązany jest posiadać zezwolenie na mocy art. 18 ust. 1 ustawy, natomiast obowiązek taki na nim nie ciąży w przypadku wykonania przewozu w ramach przewozów regularnych, objętych zezwoleniem innego przedsiębiorcy. Posłużenie się w takich warunkach zastępcą (przewoźnikiem dalszym) przez posiadającego zezwolenie nie powoduje dla niego negatywnych skutków z mocy art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący Z. F. wniósł o jej oddalenie, popierając trafność wywodów Sądu, zaś w odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych, zanegował ich celowość wobec braku wykazania, że miały one istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Rozpoznając skargę kasacyjną Sąd odwoławczy na podstawie art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest granicami skargi.

Oznacza to, iż poza przypadkami nieważności postępowania, wymienionymi w art. 183 § 2 powołanej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza się jedynie do zbadania zamieszczonych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Oceniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdza, iż są one chybione.

Wskazany jako naruszony art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, określający przedmiot kontroli sądowej i jej zakres, który ogranicza się do badania legalności, nie został przez Sąd I instancji naruszony, skoro takiej kontroli Sąd dokonał.

Wymieniając w zarzucie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który zawiera trzy odrębne normy prawne, stanowiące podstawę do uchylenia decyzji, skarga kasacyjna nie precyzuje, o który z przepisów chodzi. Uniemożliwia to odniesienie się do tego zarzutu, gdyż Sąd odwoławczy dokonuje kontroli instancyjnej, a nie jest właściwy do wyjaśnienia intencji skarżącego.

Dodać jednakże należy, iż powołanie tego przepisu w związku z przepisami art. 7, 80 i 77 k.p.a. zwłaszcza w kontekście odpowiedniego fragmentu uzasadnienia skargi wskazuje na to, iż strona skarżąca kasacyjnie, którą jest organ, formułuje zarzuty odnoszące się nie do postępowania sądowego, którego przedmiotem jest tylko ocena legalności decyzji lecz do postępowania administracyjnego, za którego wszechstronność i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego odpowiada organ administracji, w tym także odwoławczy.

Do braków postępowania w tym względzie odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku trafnie oceniając, iż materiał dowodowy pozwalał na właściwą ocenę tylko jednego przewozu (objętego kontrolą), zaś wykonywanie innych regularnych przewozów na tej trasie w oparciu o wyjaśnienia kierowców, nie zostało ustalone.

Podniesienie więc zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, których Sąd I instancji nie stosował, należy ocenić jako wadliwe.

Naczelny Sąd Administracyjny odmówił trafności zarzutom naruszenia prawa materialnego.

Art. 4 pkt 9 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) zawiera definicję przewozu regularnego specjalnego. Jest nim niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób z wyłączeniem innych osób. Art. 18 ust. 1 zaś stanowi o wymogu uzyskania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych.

Zaskarżona decyzja ostateczna oraz utrzymane przez nią w mocy decyzje [...] Inspektora z [...] zostały wydane po nowelizacji art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym ustawą z 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452).

Art. 24 ust. 4 wymienia przypadki cofnięcia zezwolenia, a w pierwotnej wersji w pkt 4 cofnięcie zezwolenia, gdy odstąpiono go osobie trzeciej. Po nowelizacji przepis ten uzupełniono o wyjaśnienie, iż nie jest odstąpieniem zezwolenia powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy Prawo przewozowe. Znowelizowany przepis wszedł w życie z dniem 28 września 2003 r. W dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, nie mogło więc budzić wątpliwości, iż dozwolone jest wykonywanie przewozu także regularnego specjalnego w drodze powierzenia wykonania przewozu innemu przewoźnikowi.

Art. 5 ustawy Prawo przewozowe stanowi o możliwości powierzenia przez przewoźnika wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, na całej przestrzeni przewozu lub jej części, z tym że ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne.

W świetle powyższej regulacji, właściwie Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, że kontrolowany przewóz w dniu 31 lipca 2003 r. nie naruszał prawa i nie uzasadniał stosowania przez organy sankcji z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Próba ograniczenia przepisu art. 5 ustawy Prawo przewozowe, tylko do tzw. przewozu zastępczego (uregulowanego w art. 18 ust. 1 ustawy Prawo przewozowe), nie znajduje uzasadnienia w treści obu ustaw.

Ogólne sformułowanie zamieszczone w art. 5 ustawy Prawo przewozowe, nie pozwala odnieść go tylko do jednego przypadku, odrębnie uregulowanego w tej ustawie.

Trafnie Sąd wywodzi, iż intencją ustawodawcy, który znowelizował przepis art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, nie było zawężenie zakresu dopuszczalnego powierzenia przewozu do przypadku incydentalnego przewozu zastępczego, gdyż nie odniósł się wprost do tego przepisu (art. 18 ust. 1 Prawa przewozowego), co wydaje się konieczne gdyby tylko przewóz zastępczy uniemożliwiał cofnięcie zezwolenia.

Ocena prawnomaterialna przypadku, w którym skarżący posiadając licencję na wykonywanie transportu drogowego oraz jednorazowe zlecenie wykonania przewozu regularnego specjalnego, wystawione przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie, wykonywał przewóz na trasie objętej takim zezwoleniem, jako nienaruszającego przyjętych za podstawę przepisów prawa, jest prawidłowa.

W tej sytuacji należało przyjąć, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Z tych względów na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd orzekł jak w sentencji.