Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 92/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14g par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 sierpnia 2010 r., K. S. (dalej powoływany jako Skarżący) wystąpił do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z wnioskiem o "wyjaśnienie, kto ma płacić podatki". Powyższe pismo, organ potratował jako wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i na podstawie art. 170 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako o.p.) przekazał według właściwości Ministrowi Finansów - Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w T.

Z przekazanego pisma wynika, iż Skarżący otrzymał należności

z zasądzonych wyroków sądowych, wypłacone przez komornika sądowego

w G., który egzekwując je, nie odprowadził należnego podatku. W związku

z dokonanym wyliczeniem podatek dochodowy do zapłaty za 2007 r. wyniósł

1.049 zł. Skarżący otrzymał z sądu postanowienie, że podatek odprowadza komornik oraz sąd, więc złożył korektę o zwrot nadpłaty. Urząd Skarbowy w G. odmówił zwrotu nadpłaty. W związku z tym Skarżący zwrócił się o wyjaśnienie, dlaczego podatek od wynagrodzeń ma być płacony dwa razy.

Pismem z 4 listopada 2010 r. organ wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku w terminie 7 dni od doręczenia wezwania,

pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia. Wskazany wniosek nie zawierał

w szczególności takich elementów jak wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego, przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego, brak wymaganej opłaty oraz brak oświadczeń wymaganych przepisem art. 14b § 4 o.p.

Skarżący, mimo prawidłowego doręczenia wezwania, nie uzupełnił

w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku, dlatego też, Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z [...] listopada 2010 r. Nr [...] pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpatrzenia.

Od powyższego postanowienia Skarżący złożył zażalenie, w którym podniósł, że nie będzie uiszczał żadnych opłat wskazanych w uzasadnieniu postanowienia. Podkreślił, że w piśmie do Dyrektora Izby Skarbowej w B. domagał się załatwienia sprawy a nie interpretacji przepisów podlegających opłacie. Skoro sprawa nie została załatwiona, w opinii Skarżącego, zasadne było złożenie zażalenia.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Zdaniem organu, z uwagi na nie uzupełnienie wniosku o interpretację w żądanym zakresie, nie spełniał on wymogów formalnych, a w konsekwencji należało go pozostawić bez rozpoznania.

Na powyższe postanowienie, Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której stwierdził, że jego pismo złożone

w sierpniu 2010 r. nigdy nie było wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Powyższe pismo było skargą na Urząd Skarbowy

w G. a następnie Dyrektora Izby Skarbowej w B., gdyż organy te odmawiały zwrotu nadpłaty za 2007 r. Ponadto wskazał, że w jego ocenie Dyrektor Izby Skarbowej w B. przekroczył dopuszczalny termin załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów, reprezentowany

przez Dyrektora Izby Skarbowej w B., wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego,

jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Zasadniczy spór pomiędzy stronami postępowania sądowo-administracyjnego dotyczył oceny, czy złożone przez Skarżącego pismo mogło być potraktowane jako wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego a jeżeli tak, to czy pismo to odpowiadało warunkom formalnym, przewidzianym w przepisach o.p. Odpowiedź na powyższe pytania pozwoli na ustalenie, czy Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. słusznie wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku a w konsekwencji jego nieuzupełnienia w określonym terminie, czy zasadnie pozostawił wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia.

Jak wynika z akt sprawy, Skarżący pismem z dnia 6 sierpnia 2010 r. (k. 1 akt), wystąpił do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z wnioskiem

o "wyjaśnienie, kto ma płacić podatki". Wskazał w nim, że otrzymał należności

z zasądzonych wyroków sądowych, wypłacone przez komornika sądowego

w G., który egzekwując je, nie odprowadził należnego podatku. W związku

z dokonanym wyliczeniem podatek dochodowy do zapłaty za 2007 r. wyniósł

1.049 zł. Następnie, w późniejszym okresie, Skarżący otrzymał z sądu postanowienie, że podatek odprowadza komornik oraz sąd, więc złożył korektę

o zwrot nadpłaty. Urząd Skarbowy w G. odmówił jednak zwrotu nadpłaty.

W związku z tym Skarżący zwrócił się o wyjaśnienie, dlaczego podatek

od wynagrodzeń ma być płacony dwa razy.

W świetle brzmienia powyższego pisma zgodzić się należy z Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w B., iż istniały uzasadnione podstawy do potraktowania go, jako wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i na podstawie art. 170 § 1 o.p. przekazania według właściwości Ministrowi Finansów - Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w T. Podkreślić należy, iż zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że o charakterze pisma nie przesądza jego nagłówek ani organ, do którego jest skierowane, ale jego treść (zob. m.in. wyroki NSA z 17.02.2000 r., sygn. akt I SA/Gd 2121/99, Lex Nr 41515, NSA z 18.06.2001 r., sygn. akt V SA 2462/00, Lex Nr 51312, WSA w Łodzi z 07.01.2010 r., sygn. akt I SA/Łd 775/09, Lex Nr 554074). W niniejszej sprawie z treści pisma Skarżącego z dnia 6 sierpnia 2010 r. wynika, iż wnosi on o wyjaśnienie kwestii związanej z opodatkowaniem podatkiem dochodowym należności wypłacanych przez komornika sądowego, w szczególności obowiązku pobierania przez niego zaliczek, a zatem istniały uzasadnione podstawy do potraktowania powyższego pisma jako wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Uznając złożone przez Skarżącego pismo jako wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zgodzić się należy z Ministrem Finansów, iż zawierał on braki formalne, które uniemożliwiały nadanie sprawie dalszego biegu i zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie. Wniosek skarżącego nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 i § 4 .p. oraz art. 14f § 1 o.p.,

w szczególności nie przedstawiono w nim w sposób wyczerpujący stanu faktycznego, własnego stanowiska w sprawie, nie złożono wymaganych oświadczeń, że elementy stanu faktycznego nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego oraz, że w tym zakresie sprawa nie została już rozstrzygnięta co do istoty w drodze decyzji oraz

nie wniesiono wymaganej opłaty. Wobec powyższych braków, organ w oparciu

o obowiązujące przepisy prawa, wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku

pod rygorem pozostawienia jego bez rozpatrzenia. Nie wypełnienie powyższego obowiązku przez Skarżącego, skutkowało brakiem możliwości merytorycznego ustosunkowania się do postawionego pytania, a zatem przyjąć należało, iż istniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 14g § 1

i 3 o.p.

Odnosząc się do podnoszonych w skardze jak i na rozprawie okoliczności, wskazujących, iż wolą Skarżącego nie było występowanie z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego lecz złożenie skargi na Urząd Skarbowy w G. a następnie Dyrektora Izby Skarbowej, wskazać należy,

iż nie mogą mieć one wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Na etapie postępowania przez organem interpretującym Skarżący, mimo takiej możliwości, nie zmodyfikował ani nie cofnął swojego wniosku z dnia

6 sierpnia 2010 r. i nie wyjaśnił czego konkretnie domaga się od organu, a zatem organ miał prawo potraktować złożone pismo jako wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji i przedsięwziąć odpowiednie kroki zmierzające do zakończenia wszczętego postępowania.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.