Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 107/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Oświata
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 265 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.
article: art. 3 par. 2 pkt 4 i 8, art. 52, art. 149 par. 1, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 201 par. 1, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust. 2, art. 1 ust. 1, art. 6, art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. K.-J. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Przemysłu Spożywczego im. [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; I. umarza postępowanie, II. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Przemysłu Spożywczego nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, III. zasądza od Dyrektora Zespołu Szkół Przemysłu Spożywczego na rzecz skarżącej kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Pani A. K.-J. w dniu 20 lutego 2015r. złożyła w Zespole Szkół Przemysłu Spożywczego wniosek o udostępnienie informacji publicznej w formie kserokopii protokołów z zebrań (posiedzeń) Rady Pedagogicznej Zespołu Szkół Przemysłu Spożywczego:

1. z dnia [...]kwietnia 2014 r.,

2. z dnia [...] czerwca 2014 r.,

3. z dnia [...] sierpnia 2014 r.,

4. z dnia [...] stycznia 2014 r.,

5. z dnia [...] października 2014 r.,

6. z dnia [...] listopada 2014 r.,

7. z dnia [...] listopada 2014 r.,

8. z dnia [...] stycznia 2015 r.,

9. z dnia [...] stycznia 2015 r.,

10. z dnia [...] stycznia 2015 r.

Dyrektor Zespołu Szkół pismem z 2 marca 2015r. doręczonym wnioskującej w dniu 5 marca poinformowała, że posiada wątpliwości związane z zawartymi w protokołach danymi osobowymi i danymi wrażliwymi uczniów i pracowników Szkoły i zwróciła się do organu prowadzącego o opinię dotycząca możliwości udostępnienia tych protokołów. Wniosek zostanie zatem rozpatrzony niezwłocznie po otrzymania powyższej opinii.

W dniu 12 marca 2015r. Pani A. K.-J. złożyła w Szkole skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Dyrektora Zespołu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i naruszenie przez Dyrektora ZSPS art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie dyrektora Zespołu Szkół Przemysłu Spożywczego do załatwienia jej wniosku z dnia 20 lutego 2015 r. i udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie kserokopii protokołów oraz o zasądzenie od Dyrektora Zespołu Szkół na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W motywach skargi skarżąca argumentowała, że zgodnie z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w dniu 20 lutego 2015 r. skarżąca złożyła w Zespole Szkół Przemysłu Spożywczego wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie kserokopii protokołów z zebrań/posiedzeń Rady Pedagogiczne, działającej przy Zespole Szkół dnia [...]kwietnia 2014 r., z dnia [...] czerwca 2014 r., z dnia [...] sierpnia 2014 r., z dnia [...] stycznia 2014 r., z dnia [...] października 2014 r., z dnia [...] listopada 2014 r., z dnia [...] listopada 2014 r., z dnia [...] stycznia 2015 r., z dnia [...] stycznia 2015 r., z dnia [...] stycznia 2015 r.

Dyrektor Zespołu Szkół jako organ obowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien udostępnić informacje w terminie zgodnym z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Tymczasem organ obowiązany do udzielenia informacji nie wywiązał się z obowiązku jej udostępnienia w sposób przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej i uzależnił załatwienie sprawy od wydania przez inny podmiot tj. "organ prowadzący" opinii prawnej, dotyczącej możliwości udostępnienia protokołów, o których udostępnienie wniosła skarżąca. Dyrektor Zespołu Szkół nie wyznaczył przy tym konkretnego terminu załatwienia sprawy a jedynie poinformował skarżącą w piśmie z dnia 2 marca 2015 r., że odpowiedź na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej nastąpi "bezzwłocznie po zapoznaniu się z opinią prawną".

Zgodnie z Ustawą o systemie oświaty każde zebranie rady pedagogicznej musi być protokołowane. W ocenie skarżącej, kserokopia dokumentu znajdującego się w zasobach Zespołu Szkół Przemysłu Spożywczego stanowi informację prostą, gdyż jej sporządzenie nie prowadzi do powstania nowych informacji, składających się z cząstkowych informacji prostych i w związku z tym powinna być udostępniona w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Protokoły z posiedzeń/zebrań rady pedagogicznej stanowią dane publiczne, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy i w związku z tym podlegają udostępnieniu a do ich udostępnienia zobowiązany jest dyrektor, co zostało utrwalone w orzecznictwie Sądów Administracyjnych (wyrok Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 września 2014 r. II SAB/Łd 102/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lipca 2014 r. IV SAB/GI 70/14).

W zaistniałej sytuacji, zdaniem skarżącej, Dyrektor Zespołu Szkół Przemysłu Spożywczego nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku udostępnienia informacji publicznej, o udostępnienie której skarżąca wnosiła. Do dnia sporządzenia skargi, pomimo upływu terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ nie udostępnił wnioskującej informacji publicznej i nie podjął w tym przedmiocie żadnych decyzji, przez co naruszył art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreśliła, że przepisy w żaden sposób nie uzależniają udostępnienia informacji publicznej od uprzedniego zasięgania opinii prawnej przez organ, który jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej.

W dniu 1 kwietnia 2015r. Dyrektor Zespołu Szkół Przemysłu Spożywczego skierowała do wnioskującej pismo, w którym w związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej przekazuje po zanonimizowaniu kserokopie protokołów z Rad Pedagogicznych Szkoły z dnia

1. [...] kwietnia 2014 r.,

2. [...] czerwca 2014 r.,

3. [...] sierpnia 2014 r.,

4. [...] października 2014 r.,

5. [...] listopada 2014 r.,

6. [...] listopada 2014 r.,

7. [...] stycznia 2015 r.,

8. [...] stycznia 2015 r.,

9. [...] stycznia 2015 r.

Jednocześnie Dyrektor wyjaśniła, że nie ma protokołu z [...] stycznia 2015, gdyż w tym dniu nie odbyła się Rada Pedagogiczna. Nadto wskazała, że żeby uznać spotkanie nauczycieli za Radę Pedagogiczną należy spełnić wymogi zawarte w ustawie o systemie oświaty. Z uwagi na fakt, że wnioskująca nie sprecyzowała jakich mają dotyczyć wypisy z protokolarza, to przekazano jej pełną treść protokołów z zakreśleniem danych osobowych wrażliwych.

W odpowiedzi na skargę z 28 sierpnia 2015r. Dyrektor Zespołu Szkół wskazała, że Zespół Szkół Przemysłu Spożywczego, do którego wpłynęła skarga nie jest organem administracji. Mając jednak na uwadze treść skargi na bezczynność Dyrektor opisała chronologie zdarzeń istotnych dla sprawy. Zwróciła uwagę, że żądane informacje liczyły kilkaset stron i w wielu miejscach zawierały informacje podlegające ochronie i wymagające zanonimizowania, zatem ich przygotowanie wymagało odpowiedniej ilości czasu. Czynności tych nie mogła też wykonać przypadkowa osoba tylko mająca prawo dostępu do zawartych w tych materiałach danych osobowych - czyli Dyrektor Szkoły. Jednocześnie Dyrektor podała, że opinię wyjaśniającą sposób postępowania przy udzielaniu tych informacji otrzymała z Wydziału Oświaty dopiero w dniu 8 maja 2015r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Postępowanie należy umorzyć.

Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Rozpoznanie przez organ sprawy, w której złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi.

W pierwszej kolejności Sąd pragnie zaznaczyć, że podziela stanowisko, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W odniesieniu do aktów z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. środka zaskarżenia należy poszukiwać w art. 52 § 3 p.p.s.a., przy czym ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014r. poz. 782 ze zm., dale "ustawa") tego typu środków zaskarżenia nie przewiduje, a w odniesieniu do aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie przewiduje ich również kodeka postępowania administracyjnego (k.p.a.). Zauważyć należy, że przepis z art. 52 p.p.s.a. uzależnia uruchomienie drogi postępowania sądowoadministracyjnego od wyczerpania środków zaskarżenia. Ma to jednak miejsce wówczas, gdy takie środki przysługują, czy to na podstawie k.p.a. czy to przepisów szczególnych. Jak wyżej wskazano środków takich nie przewiduje zarówno ustawa o dostępie do informacji publicznej, jak i w zakresie aktów i czynności k.p.a. Wykładnia językowa art. 52 § 3 p.p.s.a. upoważnia do stwierdzenia, ze przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów. Uwagi te dotyczą także art. 52 § 4 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2011r., w sprawie o sygn. I OSK 667/11 i z dnia 3 sierpnia 2010r. w sprawie o sygn. I OSK 757/10, dostępne na stronie: http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga w niniejszej sprawie do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest dopuszczalna.

Rozważając kwestię, czy Dyrektor Zespołu Szkół Przemysłu Spożywczego jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz, czy żądane przez skarżącą informacje stanowią informacje publiczne Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 4 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zdania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Do udostępniania informacji zobowiązane są również wymienione w art. 4 ust. 2 ustawy, organizacje związkowe i organizacje pracodawców. Użyte przez ustawodawcę w art. 4 ustawy pojęcie "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu obywateli, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie związanych z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10, z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 169/14, z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1680/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem https://cbois.nsa.gov.pl, dalej: cbois).

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, że dyrektor szkoły publicznej jest organem władzy publicznej obowiązanym do udzielania informacji publicznych, bowiem przysługuje mu władztwo zakładowe będące częścią władztwa państwowego przekazanego w drodze ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Dyrektor szkoły jest uprawniony do działania w formie władczej w stosunku do uczniów, np. poprzez wydawanie decyzji administracyjnych w przedmiocie skreślenia ucznia z listy uczniów oraz realizuje zadania publiczne związane z realizacją prawa obywatela do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju, a nadto dysponuje majątkiem publicznym (por. np. wyroki NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 248/1, z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1755/12; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 września 2014 r. sygn. akt II SAB/Po 57/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 651/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt IV SAB/Wr 55/11, dostępne w cbois).

Jeśli chodzi o pojęcie " informacja publiczna", to wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowią zatem dokumenty bezpośrednio wytworzone przez organ oraz niepochodzące wprost od organu, wykorzystywane przy realizacji przewidzianych prawem zadań (por. np. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2904/12; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Rz 48/12 dostępne w cbois).

W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wydanie kopii protokołów z posiedzeń Rady Pedagogicznej Zespołu Szkół we wskazanych datach. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, rada pedagogiczna jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. Do kompetencji rady pedagogicznej należy, zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty, m.in. zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki, podejmowanie uchwał w sprawie wyników klasyfikacji i promocji uczniów, ustalanie organizacji doskonalenia zawodowego nauczycieli szkoły lub placówki, podejmowanie uchwał w sprawach skreślenia z listy uczniów, opiniowanie pracy szkoły. Stwierdzić zatem należy, że posiedzenia rad pedagogicznych stanowią ważny element w działalności szkoły w zakresie realizacji ustawowych zadań i niewątpliwie protokoły z tych posiedzeń stanowią dane publiczne, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy podlegające udostępnieniu.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącej z dnia 20 lutego 2015 r. dotyczył udostępnienia informacji publicznej, a podmiot, do którego wniosek ten został skierowany, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji.

Wyjaśnić należy, iż instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 p.p.s.a., ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustaleniu czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarga została wniesiona w dniu 12 marca 2015 r., a w dniu 03 kwietnia 2015r. Dyrektor Zespołu Szkół wysłała na adres wnioskującej przygotowaną odpowiedź wraz z kserokopiami protokołów Rad Pedagogicznych ze wskazanych przez wnioskującą dat wraz z informacją o braku takiego protokołu z dnia [...] stycznia 2015r., gdyż w tym dniu Rada Pedagogiczna się nie odbyła. Tym samym Dyrektor Zespołu udostępniła skarżącej wnioskowaną informację publiczną oraz uzasadniła dlaczego nie udostępniła informacji w zakresie protokołu z [...] stycznia 2015r. W tym stanie rzeczy w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, to jest w dniu 6 października 2015 r. niemożliwe stało się wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. i zobowiązanie organu do rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też, postępowanie sądowe podlegało, w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzeniu.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych udzielenie informacji przez organ po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie zwalnia sądu administracyjnego z dokonania oceny, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05 lipca 2012 r., Baza NSA). Innymi słowy, nawet w przypadku umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na wcześniejsze udzielenie informacji publicznej przez organ, sąd administracyjny jest obowiązany do dokonania oceny skargi i ustalenia czy działanie, względnie zaniechanie organu administracji publicznej, w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, wyczerpywało przesłankę rażącego naruszenia prawa.

Przechodząc do dokonania niniejszej oceny wskazać należy, że ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał jednakże zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjąć czynność oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań (P. Daniel, Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania – zakres kontroli, Kontrola państwowa 2013, Nr 3, s. 94). Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Zaznaczyć przy tym należy, że w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny podejmowanych w sprawie czynności oraz wydawanych rozstrzygnięć.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 powołanej powyżej ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Dopiero przejaw działalności organu w jednej z ww. form działania zwalnia podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z zarzutu bezczynności.

Jak wskazuje analiza akt sprawy organ – stosownie do treści powołanych powyżej przepisów Dyrektor Zespołu wykonała wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 20 lutego 2015r. w całości i pismem z 1 kwietnia 2015r. przesłała skarżącej żądane kopie protokołów z Rad Pedagogicznych oraz informację, że w dniu [...] stycznia 2015r. taka Rada nie miała miejsca, więc nie ma protokołu z zebrania. Tym samym Dyrektor Zespołu wykonała wniosek z opóźnieniem. W momencie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 6 października 2015 r. nie pozostawał on już w bezczynności, a postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie to znalazło odzwierciedlenie w punkcie I wyroku.

Z tego względu należało jeszcze ocenić, czy istniejąca w dniu wniesienia skargi bezczynność organu przybrała w rozpoznawanej sprawie postać kwalifikowaną, tj. czy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wniesienia skargi).

Sąd podkreśla, że co prawda organ dopuścił się opóźnienia w jej udzieleniu – wniosek został złożony w dniu 20 lutego 2015 r., natomiast informacja została udzielona w dniu 03 kwietnia 2015 r., jednak sam okres zwłoki nie był znaczny. Samo uchybienie terminowi z art. 13 ust. 1 ustawy nie przesądza o rażącym charakterze bezczynności. Co więcej, opóźnienie wynikało z wątpliwości Dyrektora, co do możliwości udzielenia informacji z uwagi na zawarte w protokołach dane wrażliwe uczniów i pracowników Szkoły. W celu ich wyjaśnienia Dyrektor zwróciła się o opinię do organu prowadzącego Szkołę – Wydziału Oświaty Miasta. Pomimo niepełnej odpowiedzi, w ocenie organu, Dyrektor udzieliła skarżącej żądanej informacji publicznej.

W ocenie Sądu słusznie wskazuje skarżąca, że Dyrektor nie miała obowiązku uzyskania powyższej opinii i czynność ta nie może uzasadniać opóźnienia Dyrektora w udzieleniu informacji publicznej. Okoliczności powyższe przesądzają jednak o przyjęciu, że opóźnienie w udzieleniu informacji publicznej nie miało charakteru rażącego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt II sentencji).

W tych okolicznościach stanu faktycznego nie ma żadnych przesłanek, aby organowi wymierzyć grzywnę. Zgodnie bowiem z art. 149 §2 p.p.s.a sąd w przypadku o którym mowa w §1 może z urzędu lub na wniosek orzec o wymierzeniu grzywny.

Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. i zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów uiszczonego wpisu, jak Sąd orzekł w punkcie III wyroku.