Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2242/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1  pkt 6 i par 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Zaorska, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2019 r. postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 października 2020 r. w imieniu Skarżącego – M.S. adw. J. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2019 r.

Na podstawie zrządzenia Przewodniczącej Wydziału z 24 listopada 2020 r. wezwano pełnomocnika do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7dni, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.

W piśmie z dnia 15 października 2020 r. pełnomocnik poinformował sąd, że Skarżący zmarł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.

Zgodnie z przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Sąd ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 P.p.s.a.

Stosownie do art. 58 § 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Z powodu braku zdolności sądowej jednej ze stron albo zdolności procesowej skarżącego i niedziałania przedstawiciela ustawowego lub braku w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej skarżącym, uniemożliwiającego jego działanie, sąd odrzuci skargę dopiero wówczas, gdy brak nie zostanie uzupełniony (art. 58 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Sąd zauważa, że jak wynika z odpisu skróconego aktu zgonu, Skarżący zmarł w dniu [...] września 2020 r. Skarżący zmarł zatem nie tylko przed wniesieniem skargi w jego imieniu przez adw. J.Z. , ale także przed wydaniem zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2019 r.

Zgodnie z art. 25 § 1 P.p.s.a. osoba fizyczna ma zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa). Osoba nieżyjąca takiej zdolności nie posiada i nie może być stroną postępowania przed sądem. Z uwagi na moment zgonu – przed wydaniem zaskarżonej decyzji – Skarżący nie posiadał zdolności sądowej w momencie wniesienia skargi, a brak ten ma charakter nieusuwalny i nie może zostać uzupełniony.

W myśl art. 101 § 2 k.c. umocowanie wygasa ze śmiercią mocodawcy lub pełnomocnika, chyba że w pełnomocnictwie inaczej zastrzeżono z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie adw. J. Z. działając jako pełnomocnik Skarżącego pomimo wezwania do usunięcia braków formalnych skargi nie nadesłał pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącego do działania w jego imieniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.

Przepis art. 43 P.p.s.a. zobowiązujący pełnomocnika procesowego do działania aż do czasu zawieszenia postępowania w razie śmierci strony albo utraty przez nią zdolności sądowej odnosi się do sytuacji, w której pełnomocnictwo wygasło na skutek śmierci strony albo utraty przez nią zdolności sądowej już po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego a nie przed jego wszczęciem. W rozpatrywanej sprawie nie można zatem uznać, że adw. J. Z. działając jako pełnomocnik mógł skutecznie wnieść do sądu skargę w imieniu Skarżącego, który zmarł przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji nieusunięcie braku formalnego skargi jest okolicznością wtórną.

Skutkiem nieusuwalnego braku zdolności sądowej skarżącego jest – stosownie do powołanego art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. – odrzucenie skargi.

W zaistniałych okolicznościach brak jest podstaw do przyjęcia, że skarga została złożona przez uprawniony do tego podmiot. Śmierć Skarżącego przed wydaniem zaskarżonej decyzji spowodowała utratę zdolności sądowej. Tym samym

skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w imieniu podmiotu nie mającego przymiotu strony i nie posiadającego legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną.

Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.