Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 113/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono  orzeczenie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1, 2, 3 pkt 3, art. 132a pkt 1 i 2, art. 134 h ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 135e, art. 135i ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi G. O. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej uchyla zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. nr [...]


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2016 r., Nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] października 2016 r., Nr [...], którym stwierdzono winę G. O. (dalej też jako "skarżący") w zakresie popełnienia przewinień dyscyplinarnych opisanych w punktach 1, 2, 4, 5, 6 i 7 orzeczenia i odstąpiono od ukarania oraz uniewinniono w zakresie przewinienia dyscyplinarnego opisanego w pkt 3 orzeczenia.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Raportem z dnia [...] maja 2016 r. podinspektor M. O. powiadomił Komendanta Miejskiego Policji w L., że w ramach sprawowanego nadzoru służbowego ujawnił naruszenie dyscypliny służbowej, którego w jego ocenie, dopuścił się mł. asp. G. O. - asystent Zespołu do Wałki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji V w L., które polegało na niewłaściwej realizacji czynności służbowych wykonywanych w przydzielonych do prowadzenia postępowaniach przygotowawczych. Do raportu załączono notatkę służbową nadkom. M. P. - Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji V w L., z dnia [...] maja 2016 r., który w ramach sprawowanego nadzoru służbowego skontrolował postępowania prowadzone przez mł. asp. G. O., wykazując w nich uchybienia.

W związku z powyższym, Komendant Miejski Policji w L. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko G. O. Postępowanie zostało wszczęte w związku z niedopełnieniem przez skarżącego obowiązków służbowych. Skarżącemu zarzucono, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowań przygotowawczych o nr [...] (pkt 1), [...] (pkt 2) [...] (pkt 3), [...] (pkt 4), nie wystąpił w określonym terminie, na siedem dni przed upływem terminu trwaniu dochodzenia, do prokuratora z pisemnym wnioskiem o przedłużenie okresu jego trwania oraz że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowań przygotowawczych o nr [...] (pkt 5), [...] (pkt 6), [...] (pkt 7), w wskazanych terminach nie wykonał żadnej czynności w toku postępowania, co spowodowało zwłokę w realizacji czynności postępowań.

Orzeczeniem z dnia [...] października 2016 r. Komendant Miejski Policji w L. stwierdził winę G. O. w zakresie popełnienia przewinień dyscyplinarnych opisanych w punktach 1, 2, 4, 5, 6 i 7 orzeczenia i odstąpił od ukarania za nie oraz uniewinnił obwinionego w zakresie przewinienia dyscyplinarnego opisanego w pkt 3 orzeczenia.

W wyniku wniesionego odwołania, orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2016 r., Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] października 2016 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w okresie od dnia [...] do [...] maja 2016 r., na polecenie Komendanta KP V w L. Naczelnik Wydziału Kryminalnego KP V w L. przeprowadził kontrolę wszystkich postępowań przygotowawczych oraz czynności sprawdzających prowadzonych przez G. O. W trakcie kontroli ujawniono szereg błędów i nieprawidłowości w dziesięciu dochodzeniach, które polegały na niesporządzeniu wniosków do nadzorującego je prokuratora o przedłużenie terminu prowadzenia postępowań, nieuzasadnionej przewlekłości i opieszałości lub bezczynności skarżącego. Stwierdzone uchybienia zostały szczegółowo opisane w notatce służbowej z dnia [...] maja 2016 r.

Powołując się na przepisy art. 132 i 132a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o Policji", organ podniósł, że Policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną w sytuacji popełnienia przewinienia dyscyplinarnego umyślnie lub nieumyślnie, przy czym przewinienie to może polegać na działaniu lub zaniechaniu działania.

Zgodnie zaś z § 98 ust. 2 Wytycznych nr 1 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 lipca 2015 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo - śledczych przez policjantów (dalej jako "Wytyczne"), Policja przekazuje prokuratorowi akta postępowania wraz z wnioskiem o przedłużenie okresu prowadzenia dochodzenia do 3 miesięcy albo na dalszy czas oznaczony nie dłuższy niż rok - nie później niż na 7 dni przed upływem terminu dochodzenia. Z kolei stosownie do § 1 wytycznych, postępowanie przygotowawcze to nie tylko uporządkowany ciąg czynności procesowych przeprowadzanych przez policjantów w sposób określony w powszechnie obowiązujących przepisach prawa karnego, ale także wiele innych, których wyniki mają bezpośredni lub pośredni wpływ na efekty poszczególnych przedsięwzięć procesowych, a tym samym na osiąganie celów dochodzenia lub śledztwa.

Organ wskazał, że G. O. od grudnia 2004 r. pełni służbę w pionie dochodzeniowo - śledczym, obecnie na stanowisku służbowym asystenta Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji V w L. Zgodnie z załączonymi do akt postępowania dyscyplinarnego kopią zakresu czynności oraz karty opisu stanowiska pracy skarżącego, do obowiązków obwinionego, należała między innymi terminowa, dokładna, staranna realizacja zadań i poleceń stałych oraz doraźnych (określonych przez przełożonego), realizacja czynności zgodnie z metodyką wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych, właściwe planowanie czynności śledczych w celu zapewnienia optymalnego czasu realizacji i osiągnięcia właściwych wyników oraz prowadzenie postępowań przygotowawczych w określonej formie zgodnie z metodyką wykonywania czynności dochodzeniowo - śledczych. Z powyższym zakresem zadań i obowiązków zapoznał się w dniu [...] kwietnia 2014 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na obu dokumentach.

W toku postępowania odwoławczego stwierdzono, że przełożeni przekazali skarżącemu do prowadzenia materiały dotyczące między innymi siedmiu postępowań przygotowawczych, tj. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i polecili wykonanie niezbędnych czynności procesowych i służbowych w ustawowych terminach.

Komendant Wojewódzki Policji w L. wskazał, że w przypadku dochodzenia nr [...], w trakcie jego trwania, skarżący wystąpił do prokuratora z wnioskiem o przedłużenie okresu dochodzenia do [...] kwietnia 2016 r. Termin dochodzenia został przedłużony do [...] marca 2016 r. Mimo upływu powyższego terminu skarżący nie wystąpił do prokuratora o ponowne przedłużenie terminu dochodzenia. W przypadku dochodzenia nr [...], postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. prokurator przedłużyła okres dochodzenia do [...] maja 2016 r. Mimo upływu wskazanego terminu skarżący nie wystąpił do prokuratora z ponownym wnioskiem o przedłużenie terminu dochodzenia. Natomiast w przypadku dochodzenia nr [...] skarżący przygotował w dniu [...] maja 2016 r. wniosek o przedłużenie okresu dochodzenia do [...] lipca 2016 r., jednak wniosek został doręczony do prokuratury w dniu [...] maja 2016 r., a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu na przedłożenie wniosku przed upływem terminu dochodzenia, który mijał [...] czerwca 2016 r. Skarżący nie dopełnił zatem ciążących na nim obowiązków.

Odnosząc się do dochodzenia nr [...] organ uznał, że brak jest dostatecznych dowodów na to, aby skarżący dopuścił się zaniedbania w zakresie wniosku o przedłużenie okresu dochodzenia. W okresie, w którym należało złożyć wniosek akta znajdowały się u nadzorującego sprawę prokuratora, który sam mógł zadecydować o przedłużeniu dochodzenia lub jego zakończeniu. W konsekwencji organ uniewinnił skarżącego od zarzutu uchybień w dochodzeniu nr [...].

Zdaniem organu, w przypadku dochodzenia nr [...], skarżący w okresie od [...] marca 2016 r. do [...] kwietnia 2016 r. nie wykonał żadnej czynności w sprawie. Organ wskazał, że odpowiedź z Wydziału dw. z Cyberprzestępczością Komendy Wojewódzkiej Policji w L. wpłynęła w kwietniu 2016 r., jednak w dniu [...] marca 2016 r., kiedy do KP V w L. wpłynęła pierwsza informacja z KMP w T., skarżący nie podjął czynności zmierzających do uzyskania informacji o podobnej sprawie prowadzonej przez KPP w P. Wykonał to dopiero w dniu [...] kwietnia 2016 r. wysyłając telegram. Informacje te miały znaczenie dla prowadzonego dochodzenia, a opieszałość policjanta w wykonaniu ustaleń nie miała uzasadnienia. Zdaniem organu tłumaczenie, że powodem bezczynności było oczekiwanie na odpowiedz z WTO KWP w L. nie usprawiedliwia zwłoki w realizacji zadań. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że skarżący nie wykonał żadnej czynności w sprawie w ww. okresie, co spowodowało zwłokę w realizacji postepowania.

Po analizie dochodzenia nr [...] organ uznał, że ostatnia czynność mająca znaczenie dla sprawy została wykonana [...] kwietnia 2016 r. Po tym terminie skarżący nie dokonywał żadnych ustaleń oraz brak było podstaw do dalszego prowadzenia dochodzenia, w związku z czym powinien był niezwłocznie merytorycznie zakończyć dochodzenie, czego jednak nie uczynił. Postanowienie o umorzeniu dochodzenia wydał dopiero w dniu [...] maja 2016 r. Zdaniem organu, zwłoka skarżącego w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia, zaś jego postępowanie miało wpływ na wydłużający się okres trwania dochodzenia. W ww. okresie skarżący wykazał nieuzasadnioną zwłokę w prowadzonym dochodzeniu, co stanowi przewinienie dyscyplinarne polegające na niedopełnieniu obowiązków w zakresie należytej realizacji powierzonych mu zadań.

Natomiast w przypadku dochodzenia nr [...] organ uznał, że w toku prowadzonego dochodzenia w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] maja 2016 r. nie wykonał żadnej czynności, co spowodowało zwlokę w realizacji czynności w przedmiotowym postępowaniu. Skarżący nie tylko o nie wykonał żadnej czynności procesowej, ale również jakichkolwiek ustaleń, co doprowadziło do wydłużenia okresu dochodzenia. Zdaniem organu wyjaśnienia skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Konieczność oczekiwania na doręczenie przez M. P. kserokopii dokumentacji miała miejsce po przeprowadzonej kontroli. Ponadto z notatki urzędowej skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. wynika, że skarżący włączył do akt postępowania skan umowy, którą doręczył sam pokrzywdzony. Termin wykonania tej czynności jednak nie jest zgodny ze stanem faktycznym, ponieważ dokument ten wpłynął do Komisariatu Policji V w L. w dniu [...] kwietnia 2016 r., a w tym okresie obwiniony pełnił służbę kilka razy. Skarżący dopuścił się zatem przewinienia dyscyplinarnego polegającego na niedopełnieniu obowiązków w zakresie należytej realizacji powierzonych mu zadań.

Podsumowując organ uznał, że skarżący jest winny zaniechania wystąpienia do prokuratora na siedem dni przed upływem terminu dochodzenia z wnioskiem o przedłużenie okresu jego trwania w przypadku spraw o nr [...],[...] i [...], do czego był zobowiązany z mocy przepisów prawa. Winny jest również pozostawania w bezczynności w przypadku dochodzeń o nr [...],[...] i [...]. Organ stwierdził jednocześnie, że wina skarżącego w zakresie powyższych uchybień jest nieumyślna, wobec czego należało uznać, że przewinienia popełnione zostały z powodu niedochowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach.

Organ stwierdził, że skarżący miał zamiar prowadzić sprawy rzetelnie, jednak ogólna ilość przydzielonych mu postepowań, wykonywanie innych zlecanych czynności oraz służba dyżurna mogły przyczynić się do nieprawidłowości, błędów formalnych i bezczynności w już przydzielonych sprawach. Organ przyznał, że skarżący rzeczywiście obciążony wielością spraw próbował nadrabiać zaległości w czasie wolnym od służby. Mimo to nie zdołał im jednak zapobiec.

Komendant Wojewódzki Policji w L. stwierdził, że wina skarżącego w zaistniałych przewinieniach jest nieznaczna, bowiem nie spowodowały one istotnych zakłóceń w realizacji zadań Policji i poza względami statystycznymi nie miały negatywnego wpływu na wizerunek formacji.

Odnosząc się do powołanych w odwołaniu zarzutów organ wskazał, że z art. 135e ustawy o Policji nie wynika obowiązek rzecznika dyscyplinarnego do wszechstronnego badania sprawy. Rzecznik ma zbadać sprawę jedynie w takim zakresie, który pozwala na merytoryczne odniesienie się do czynów zarzucanych obwinionemu.

Organ podniósł również, że stwierdzenie bezczynności w postępowaniu przygotowawczym jest rzeczą ocenną i z założenia trudno jest stwierdzić granicę tej bezczynności. Mając jednak na uwadze, że ujawnione w prowadzonych przez skarżącego trzech postępowaniach przygotowawczych okresy, w których nie wykonywał on żadnych czynności oscylowały w granicach miesiąca, a wiec przez połowę podstawowego czasu przeznaczonego na prowadzenie dochodzenia, to prawidłowe jest uznanie, że okres miesięcznej bezczynności ma znaczący wpływ na bezpodstawne wydłużanie terminu prowadzenia postępowania.

Zdaniem organu, instytucja odstąpienia od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego jest fakultatywnym sposobem oceny przewinienia dyscyplinarnego. Nawet w przypadku uznania przewinienia dyscyplinarnego za czyn mniejszej wagi przełożony dyscyplinarny nie jest zobligowany do takiego rozstrzygnięcia. W ramach posiadanych kompetencji Komendant Miejski Policji w L., dokonując swobodnej oceny materiału czynności wyjaśniających uznał, że przewinień dyscyplinarnych skarżącego nie można zakwalifikować, jako przypadku o którym mowa w treści art. 132 ust. 4b ustawy o Policji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie G. O. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, zarzucając naruszenie art. 134h ust. 1, art. 135g ust. 1 i art. 135e ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), dalej: k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

Naruszeniem dyscypliny służbowej, zgodnie z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W szczególności naruszeniem dyscypliny służbowej jest m.in. niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji). Katalog czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej, zawarty w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji nie jest zamknięty. Wyliczenie czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej ma zatem charakter przykładowy.

Stosownie do § 1 wydanych na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o Policji Wytycznych nr 1 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 lipca 2015 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo-śledczych przez policjantów postępowanie przygotowawcze to nie tylko uporządkowany ciąg czynności procesowych przeprowadzanych przez policjantów w sposób określony w powszechnie obowiązujących przepisach prawa karnego, ale także wiele innych, których wyniki mają bezpośredni lub pośredni wpływ na efekty poszczególnych przedsięwzięć procesowych, a tym samym na osiąganie celów dochodzenia lub śledztwa. Z kolei zgodnie z § 98 ust. 2 wytycznych, Policja przekazuje prokuratorowi akta postępowania wraz z wnioskiem o przedłużenie okresu prowadzenia dochodzenia do 3 miesięcy albo na dalszy czas oznaczony nie dłuższy niż rok - nie później niż na 7 dni przed upływem terminu dochodzenia.

Odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów za naruszenie dyscypliny służbowej nie jest odpowiedzialnością zobiektywizowaną lecz uzależnioną od możliwości przypisania policjantowi winy. Daje temu wyraz przepis wskazanego wyżej art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, według którego naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków. W sytuacji zatem, gdy policjantowi nie można przypisać winy, nie może on podlegać odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Zgodnie z art. 132a ustawy, przewinienie jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1), bądź gdy nie mając zamiaru popełnienia przewinienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2).

Wina umyślna może przejawiać się zamiarem bezpośrednim (obwiniony chce popełnić przewinienie) albo zamiarem ewentualnym (obwiniony przewidując możliwość popełnienia przewinienia, na to się godzi).

Nieumyślność natomiast polega na tym, że obwiniony nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Wina nieumyślna może mieć postać lekkomyślności (obwiniony przewidywał możliwość popełnienia przewinienia) albo postać niedbalstwa (obwiniony mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia).

Stopień winy nie przesądza jednak o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Może on natomiast mieć wpływ na wymiar kary. Stosownie bowiem do art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, a w szczególności uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Zgodnie zaś z art. 134h ust. 3 pkt 1 ustawy, nieumyślność popełnienia przewinienia dyscyplinarnego jest jedną z okoliczności, która ma wpływ na złagodzenie wymiaru kary.

W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że skarżący nie wystąpił do prokuratora na siedem dni przed upływem terminu dochodzenia z wnioskiem o przedłużenie okresu jego trwania w przypadku spraw o nr [...],[...] i [...], do czego był zobowiązany z mocy przepisów prawa, oraz we wskazanych okresach nie podejmował żadnych czynności w dochodzeniach o nr [...],[...] i [...].

W ocenie Sądu organy nie wykazały jednak w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący jest winny zarzuconych mu uchybień, nie rozważyły wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności mających wpływ na przypisanie skarżącemu winy w zakresie tych uchybień oraz nie uzasadniły dostatecznie swoich rozstrzygnięć.

Z jednej strony organy stwierdziły bowiem, że skarżący jest winny zarzucanych mu uchybień i wina skarżącego w tym zakresie jest nieumyślna, wobec czego należało uznać, że przewinienia popełnione zostały z powodu niedochowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, nieumyślność skarżącego miała charakter lekkomyślności, zaś wina skarżącego nie budzi wątpliwości.

Z drugiej jednak strony organy wskazały, że skarżący miał zamiar prowadzić sprawy zgodnie z przepisami służbowymi i metodyką wykonywania czynności dochodzeniowo śledczych, jednak ogólna ilość przydzielonych mu postepowań, wykonywanie innych zlecanych czynności oraz służba dyżurna mogły przyczynić się do nieprawidłowości, błędów formalnych i bezczynności w już przydzielonych sprawach. Organy przyznały jednocześnie, co wynika również z akt sprawy, że skarżący rzeczywiście obciążony wielością spraw próbował nadrabiać zaległości w czasie wolnym od służby.

Jak już wyżej wskazano, do pociągnięcia policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej konieczne jest stwierdzenie, że naruszenie przez niego dyscypliny służbowej było zawinione, tj. że policjant miał zamiar jego popełnienia, czyli chciał je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, godził się na to, bądź gdy nie mając zamiaru popełnienia przewinienia, popełnił je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Zdaniem Sądu, nie można przyjąć stanowiska organów, że wina skarżącego nie budzi żadnych wątpliwości i ma charakter nieumyślności w postaci lekkomyślności, w sytuacji gdy organ jednocześnie przyznaje, że ogólna ilość przydzielonych skarżącemu spraw, wykonywanie innych zlecanych czynności oraz służba dyżurna mogły przyczynić się do nieprawidłowości, błędów formalnych i bezczynności w już przydzielonych sprawach, że skarżący rzeczywiście był obciążony wielością spraw i próbował nadrabiać zaległości w czasie wolnym od służby.

W ocenie Sądu, organy nie wyjaśniły dostatecznie dlaczego uznały skarżącego za winnego zarzucanych mu czynów, skoro jak same stwierdziły, skarżący był nadmiernie obciążony pracą w związku z czym rzeczywiście mogło dojść do nieprawidłowości, błędów formalnych i bezczynności w już przydzielonych sprawach. Ustalenie realnej szansy skutecznego przeprowadzenia wszystkich czynności w prowadzonych przez skarżącego sprawach jest istotnym elementem zarzuconych obwinionemu uchybień i bezczynności. Aby skutecznie postawić funkcjonariuszowi zarzut niedopełnienia obowiązków służbowych organ musi wykazać, że wykonanie tych obowiązków w należyty sposób było obiektywnie możliwe, a ich niewykonanie (zaniechanie wykonania) jest wynikiem zawinionego naruszenia przez funkcjonariusza obowiązków, które w rozpoznawanej sprawie miałoby polegać na niewłaściwym wykorzystywaniu i organizowaniu sobie czasu pracy.

W rozpoznawanej sprawie stwierdzając winę skarżącego organy wskazały jedynie daty, w których dane czynności zostały przez skarżącego wykonane oraz daty, w których miały być wykonane, bądź wskazał okresy, w których skarżący pozostawał w bezczynności i uznały to za wystarczające do stwierdzenia, że ich nieprzeprowadzenie należy uznać za niedbalstwo.

W ocenie Sądu, nie jest jednak wystarczające stwierdzenie winy skarżącego na podstawie samego faktu powstania zarzucanych mu uchybień, w sytuacji gdy istnieje prawdopodobieństwo nadmiernego obciążenia policjanta pracą, w związku z którym obiektywnie mógł on nie mieć możliwości wywiązania się ze wszystkich nałożonych na niego zadań w terminie. Zwłaszcza, że sposób organizowania pracy, planowania kolejnych czynności w sprawach nie należał wyłącznie do funkcjonariusza, który jak wskazał sam organ, musiał wykonywać także inne zlecane czynności oraz odbywać służbę dyżurną.

Należy również przypomnieć, że zgodnie z art. 135e ustawy o Policji, rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Stosownie zaś do art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, natomiast w myśl ust. 2 tego przepisu, obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem, a niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.

Rozpoznając sprawę przewinienia dyscyplinarnego organy powinny podjąć wszelkie niezbędne do wyjaśnienia sprawy czynności oraz rozważyć wszystkie okoliczności sprawy. Uznając funkcjonariusza za winnego zarzucanych mu uchybień organ powinien także wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko, wyjaśniając dlaczego podjął takie, a nie inne rozstrzygnięcie i dlaczego nie uwzględnił okoliczności podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu. W wyroku z dnia 5 października 2011 r. w sprawie sygn. I OSK 468/11 NSA stwierdził, że ustalając czy dane zdarzenie miało miejsce organ zobowiązany jest odnieść się do wszystkich okoliczności występujących w sprawie oraz wskazać, które uznał za udowodnione i dlaczego. Dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego daje podstawę i możliwość dokonania prawidłowej jego kwalifikacji przez organ dyscyplinarny. Niedokładne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, w tym przede wszystkim okoliczności popełnienia czynu, jest poważnym błędem, który skutkuje uchyleniem orzeczenia dyscyplinarnego przez sąd.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy orzekające uwzględnią powyższe wskazania, a w konsekwencji poczynią stosowne ustalenia oraz dokonają wszechstronnej oceny zebranego i ewentualnie uzupełnionego materiału dowodowego w zakresie stopnia obciążenia skarżącego pracą i w kontekście winy skarżącego w powstałych uchybieniach, jak też w sposób kompletny uzasadnią podjęte w sprawie rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.