Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 459/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2013 r. Wójt Gminy S. na podstawie art. 60 ust. 1 i

art 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz.647 z późn. zm.) dalej

p.z.p., zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku garażowego w

zabudowie wolnostojącej wraz z przyłączami oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce o nr ew. [...] w obrębie B., gmina S..

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. postanowieniem z dnia

[...] lipca 2013 r., nr [...], odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku garażowego w zabudowie wolnostojącej wraz z

przyłączami oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce o nr

ew. [...] w obrębie B., gmina S.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że dopuszczenie do realizacji planowanej inwestycji naruszy zakaz uszkadzania i zanieczyszczenia gleby zawarty w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "J." ( Dz. Urz. Woj. [...]. Nr

[...], poz. [...] ze zm.), jak i zakaz zmiany sposobu użytkowania gleby zawarty w § 3 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia. W tym przypadku nie mają zastosowania wyjątki

od tych zakazów, o których mowa w § 3 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia.

W zażaleniu G. S. i J. S. wskazali, że na działkach sąsiednich o nr ew. [...], [...], obręb B., istnieje zabudowa mieszkalna jednorodzinna, a więc realizacja planowanej inwestycji na działce o nr ew. [...] stanowiłaby uzupełnienie istniejącej zabudowy miejscowości. Zdaniem żalących ich działka zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie terenu, na który został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (działki o nr ew.

[...]) dlatego też od wielu lat regularnie teren ten rozbudowuje się zgodnie z ustaleniami planu. Skarżący wskazali, że w roku 1998 dla działki o nr ew. [...]

zostało wydane pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednakże z uwagi na brak zgłoszenia rozpoczęcia inwestycji decyzja wygasła.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu zażalenia J. S., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy

zaskarżone postanowienie, podnosząc w jego uzasadnieniu, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "J.". Wojewoda [...] rozporządzeniem nr [...] z dnia [...]

sierpnia 2007 r. na podstawie upoważnienia określonego art. 44 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody wprowadził na obszarze zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "J.", na terenie którego położona jest działka nr [...], wprowadził

m.in. zakaz uszkadzania i zanieczyszczania gleby ( § 3 ust. 1 pkt 3) oraz zakaz

zmiany sposobu użytkowania ziemi ( § 3 ust 1 pkt 7). Zdaniem organu przez zmianę sposobu użytkowania ziemi należy rozumieć wszelkiego rodzaju czynności,

jednorazowe lub ciągłe na skutek których ustaje dotychczasowy sposób użytkowania ziemi, niezależnie od jego charakteru, a jego miejsce zastępuje nowy, dokonany

przez wprowadzenie zmian. Zmianę sposobu użytkowania ziemi stanowić będzie

każda zmiana formy lub rodzaju użytkowania powodująca okresowe lub stałe zniszczenie aktualnie występującej formacji roślinnej oraz gleby, a więc przede wszystkim zmiana rodzaju użytku ornego, łąki, pastwiska, sadu, czy nawet nieużytku

na zabudowę zagrodową, mieszkaniową lub letniskową( rekreacyjną). Celem ustanowienia zespołu przyrodniczo - krajobrazowego jest ochrona danych

fragmentów krajobrazu i ich walorów. Organ stwierdził, że w tym konkretnym

przypadku brak jest podstaw do zastosowania odstępstwa od zakazu zmiany

sposobu użytkowania ziemi, o którym mowa w § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia, stanowiącym, że zakaz ten nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy wsi, w granicach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin ( lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień

zabudowy mieszkaniowej. Ten wyjątek został wprowadzony uchwałą nr [...]

Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia nr

[...] Wojewody [..]. z dnia [...] sierpnia 2007 r. Zgodnie ze studium gminy S. uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia

[...] czerwca 2005 r., działka nr [...], obręb B., położona jest w strefie T- p dominującej funkcji turystycznej w celu zachowania wybitnych wartości środowiska,

w jednostce oznaczonej jako TSE. Ze studium nie wynika, że działka przeznaczona

pod zainwestowanie leży w obszarze zwartej zabudowy, jest położona na terenach kierunkowego rozwoju turystyki i rekreacji.

Organ podkreślił, iż brak jest legalnej definicji pojęcia "zwartej zabudowy",

przy czym podkreślił, że co do rozumienia tego pojęcia wypowiedział się K.

Gruszecki w komentarzu do art. 73 ustawy - Prawo ochrony środowiska, jak również WSA w Warszawie w wyroku z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt 1530/11.

Organ wskazał iż z analizy urbanistycznej sporządzonej dla przedmiotowej

działki wynika, że położona jest pośród rozproszonej zabudowy i nie będzie

stanowić uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej, o której mowa w § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia, ponieważ uzupełnienie zabudowy ma miejsce wówczas, gdy czyni

się zwartą zabudowę kompletną, dodając to, co stanowi jej dopełnienie. Rozwój zabudowy w kierunku poszerzenia jej granic nie stanowi uzupełnienia, o którym

mowa w tym przepisie.

W ocenie organu, stwierdzenie naruszenia zakazu zmiany sposobu

użytkowania ziemi w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji stanowi

wystarczającą podstawę nieuzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o

warunkach zabudowy.

Realizacja planowanej inwestycji naruszy również zakaz uszkadzania i zanieczyszczenia gleby, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Gleba zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 25 ustawy - Prawo ochrony środowiska,

oznacza górną warstwę litosfery, złożoną z części mineralnych, materii organicznej, wody, powietrza i organizmów, obejmującą wierzchnią warstwę gleby i podglebie.

W przypadku realizacji przedmiotowej inwestycji, w ocenie organu, dojdzie do

trwałego uszkodzenia gleby, a nawet miejscowego jej zniszczenia. Ustawodawca dał możliwość wprowadzenia zakazu uszkadzania, to po jego wprowadzeniu na danym obszarze, nie można, zdaniem organu, prowadzić działań zmierzających do

zniszczenia gleby, np. prac ziemnych związanych z posadowieniem budynku.

GDOŚ stwierdził, że nie zachodzą wyjątki od ww. zakazów wymienione w § 3

ust. 2 pkt 1-4 ww. rozporządzenia, ponieważ inwestycja nie dotyczy prac

wykonywanych na potrzeby ochrony przyrody, czy też realizacji inwestycji celu publicznego po uzgodnieniu z organem ustanawiającym daną formę ochrony

przyrody, a także nie dotyczy zadań z zakresu obronności kraju w przypadku

zagrożenia bezpieczeństwa państwa oraz likwidowania nagłych zagrożeń bezpieczeństwa powszechnego i prowadzenia akcji ratowniczych.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie na powyższe postanowienie J. S. zarzucił naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 7, art 77 § 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oparcie rozstrzygnięcia

na zakazach zawartych w rozporządzeniu nr [...] rozporządzeniu Wojewody

[...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. bez ustalenia i rozważenia rzeczywistego wpływu zamierzonej inwestycji na chroniony obszar zespołu

przyrodniczo - krajobrazowego "J.", błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na jego rozstrzygnięcie, polegający na stwierdzeniu, iż wobec istniejących zakazów na obszarze chronionym

nie jest możliwa realizacja planowanej inwestycji budowlanej, mimo, iż organ administracyjny nie przeprowadził czynności ustalających wpływu tejże inwestycji na chronione środowisko przyrodnicze.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości

W uzasadnieniu skargi wskazał J. S., że działka o nr ew. [...] zlokalizowana jest w sąsiedztwie terenów mocno zainwestowanych, jak i w

sąsiedztwie działek zabudowanych. Z treści pkt 1.6 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2005 r. wynika, że ograniczenia i zakazu, w

tym zakaz wznoszenia obiektów budowlanych jednorodzinnych dotyczy wyłącznie terenów poza "zwartymi terenami wsi", natomiast organ utożsamia go ze zwrotem "zwarta zabudowa", któremu w oparciu o swoistą wykładnię nadaje określoną treść, całkowicie nie przystającą do przedmiotu sprawy. Skarżący podniósł, że jeśli w ogóle zostanie założone, że planowana inwestycja znajduje się w obrębie zwartych

terenów wsi, to wskazane zakazy są bezprzedmiotowe. Zdaniem skarżącego

wykonanie fundamentów pod budynek mieszkalny i garaż nie zniszczą gleby.

Podobne stanowisko wyraził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1022/09.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują

wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymujące

w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lipca 2013 r. odmawiające uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku garażowego wraz z przyłączami oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na terenie działki o nr ew. [...], położonej w obrębie B., gmina S. w granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "J.".

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust. 1), w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (pkt 8). Do form ochrony przyrody - stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o ochronie przyrody - zalicza się m. in. zespoły przyrodniczo-krajobrazowe.

Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe - według art. 43 ustawy z 16 kwietnia

2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880, ze zm.) - są to fragmenty krajobrazu naturalnego i kulturowego zasługujące na ochronę ze względu na ich walory widokowe lub estetyczne. Ustanowienie zespołu przyrodniczo-

krajobrazowego następuje w drodze uchwały rady gminy, która określa nazwę

danego obiektu lub obszaru, jego położenie, sprawującego nadzór, szczególne cele ochrony, w razie potrzeby ustalenia dotyczące jego czynnej ochrony oraz zakazy właściwe dla tego obiektu, obszaru lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 45 ust. 1 (art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody). Art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wskazuje jakie zakazy mogą być wprowadzone w zespole przyrodniczo-krajobrazowym. Art. 45 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy o ochronie

przyrody przewiduje, że w zespole przyrodniczo-krajobrazowym może być wprowadzony m.in. zakaz uszkadzania i zanieczyszczania gleby oraz zmiany

sposobu użytkowania ziemi. Zakazy te zostały powtórzone w § 3 ust. 1 pkt 3 i 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego " J." (Dz. Urz. Woj. [...], z 2007 r., nr [...], poz. [...] z późn. zm.). Rada Gminy S. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia nr[...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "J." jej § 1 dodała do

§ 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody ust. 3 o treści" Zakaz, o którym mowa w ust.1

pkt 7 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin ( lub równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej.

Ze znajdującej się w aktach administracyjnych analizy urbanistycznej stanowiącej załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy przedłożonej do uzgodnienia przez Wójta Gminy do uzgodnienia wynika, że przedmiotowa działka o

nr ew. [...], obr. geod. B., o powierzchni 0,1680 ha stanowi grunt rolny oznaczony w ewidencji gruntów symbolem PS VI i nie wymaga on uzyskania zgody

na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, o której mowa w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz.

U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.). W analizie zaznaczono, iż zgodnie z art. 6

ust. 1 tej ustawy na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczyć przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne

grunty o najniższej przydatności produkcji. W pkt 1 analizy urbanistycznej podano, że przedmiotowa działka zlokalizowana jest w obrębie geodezyjnym, pośród rozproszonej zabudowy. Z uzasadnienia decyzji organów uzgadniających obu

instancji wynika, że zawarte w analizy urbanistycznej stwierdzenie, że działka inwestora położona jest w zabudowie rozproszonej stanowiło podstawę do uznania,

że w sprawie tej nie ma zastosowania zwolnienie od zakazu, o którym mowa w ust. 3 § 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. W ocenie Sądu takie stanowisko organów uzgadniających było przedwczesne z tego względu, że

rzeczona analiza urbanistyczna, stanowiąca załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera informacji w oparciu o jaki dokument okoliczność została ustalona przez osobę przeprowadzającą te analizę, sporządzona, nie jest

też podpisana przez osobę, która ją przeprowadziła. Projekt decyzji o warunkach

zabudowy w jej uzasadnieniu okoliczność tę całkowicie pomija. Autor w treści

projektu decyzji nie zamieścił informacji o tym, że przedmiotowa działka zgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. przyjętego uchwałą z dnia [...] czerwca 2005 r. Rady Gminy S.

z dnia [...] czerwca 2005 r., znajduje się na terenie rozproszonym, czy też na terenie zwartej zabudowy. Ze znajdującego się w aktach sprawy wyciągu z tej uchwały, na który składa się część tekstowa, jak i rysunkowa, nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy przedmiotowa działka położona jest pośród zabudowy rozproszonej, czy też zwartej. Zauważyć również trzeba, iż w pkt 3. 1 analizy urbanistycznej

zostało wskazane, że jest działka ta położona w bezpośrednim sąsiedztwie

zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gospodarczej, rekreacji funkcjonalnej. Pokreślenia wymaga, że sposób zabudowy wsi może być zwarty ( wsie o zwartej zabudowie, z gospodarstwami położonymi bardzo blisko siebie), skupiony ( wsie o nieco luźniejszej zabudowie), bądź rozproszony ( odległość między gospodarstwami przekraczają niekiedy 100 m). W rozpoznawanej sprawie kwestia wśród jakiej zabudowy położona jest działka skarżącego nie została, w ocenie Sądu, jednoznacznie wyjaśniona. Tymczasem ustalenia w tym zakresie są kluczowe w niniejszej sprawie wobec treści cytowanej powyżej § 3 ust. 3 rozporządzenia. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż przepis ten określa dwie przesłanki wyłączające zastosowanie zakazu, o którym stanowi § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Każda z

tych przesłanek dotyczy dwóch różnych terenów, tj. pierwszego, jako terenu zagospodarowanego, zamieszkałego i stanowiącego obszar zwartej zabudowy w ramach występującego porządku urbanistycznego oraz drugiego, stanowiącego

teren zabudowy, któremu takiego waloru przypisać nie można, a wiec terenu, na którym nie występuje zwarta zabudowa. Analizowany przepis w senesie

systemowym dotyczy dwóch zupełnie różnych przesłanek dot. terenów o różnym stopniu zurbanizowania. Ponadto również w aspekcie wykładni funkcjonalnej (celowościowej) ww. przepis wyodrębnia dwa różne aspekty. Rozwój drugiego z ww. terenów ma w ujęciu wykładni funkcjonalnej zupełnie inny cel niż rozwój terenu, na którym znajduje się już zwarta zabudowa. Ta druga przesłanka ma służyć realizacji celu skupienia zabudowy, który przecież już występuje z założenia na terenie zwartej zabudowy miast i wsi, a więc w sensie urbanistycznym nie wymaga uzupełnienia. Pierwsza zaś możliwość zabudowy terenów zagospodarowanych, zamieszkałych i stanowiących obszar zwartej zabudowy. Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 października 2013 r. , sygn. akt II OSK 1244/12. Wobec tego, aby stwierdzić, czy w tej konkretnej sprawie została

terenów ma w ujęciu wykładni funkcjonalnej zupełnie inny cel niż rozwój terenu, na którym znajduje się już zwarta zabudowa. Ta druga przesłanka ma służyć realizacji celu skupienia zabudowy, który przecież już występuje z założenia na terenie zwartej zabudowy miast i wsi, a więc w sensie urbanistycznym nie wymaga uzupełnienia. Pierwsza zaś możliwość zabudowy terenów zagospodarowanych, zamieszkałych i stanowiących obszar zwartej zabudowy. Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 października 2013 r. , sygn. akt II OSK 1244/12. Wobec tego, aby stwierdzić, czy w tej konkretnej sprawie została spełniona druga przesłanka z ust. 3 § 3 rozporządzenia wyłączająca zakaz z par. 3 ust. 1 pkt 7 konieczne jest ustalenie, czy planowana przez inwestora inwestycja będzie stanowiła uzupełnienie istniejącej wokół niej zabudowy mieszkaniowej.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że realizacja planowanej

przez skarżącego inwestycji, wypełnia zakaz z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, gdyż spowoduje uszkodzenia i zanieczyszczenia gleby. Źródłem uszkadza i zanieczyszczenia gleby mogą być bowiem, np. substancje chemiczne, mikroorganizmy występujące w glebach w ilościach przekraczających ich normalną zawartość, niezbędną do zapewnienia obiegu materii i energii w ekosystemach, pochodzące ze stałych i ciekłych odpadów przemysłowych i komunalnych gazów i pyłów emitowanych z zakładów przemysłowych, gazów wydechowych silników spalinowych oraz z substancji stosowanych w rolnictwie (nawozy sztuczne, środki ochrony roślin). W ocenie Sądu, za źródło uszkadzania i zanieczyszczania ziemi nie można uznać posadowienia na działce o nr ew. [...], obręb B., budynków: mieszkalnego jednorodzinnego i garażowego oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe.

Mając na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane

nim w mocy postanowienie zostało wydane z naruszeniem art 7, 77 § 1 i art. 80 kpa

w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji zastosuje się do przestawnej wyżej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c), art. 135, art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.