Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1373/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 3 i ust. 5, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23a ust. 3, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1, art. 91
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Justyna Mazur, Sędzia WSA - Artur Kot (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. C. – M. S. M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry poza kasynem gry; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2015 r. (nr [...]),

po rozpatrzeniu odwołania M. C. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "Dyrektor IC" lub "organ odwoławczy"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. (dalej: "Naczelnik UC" lub "organ I instancji") z [...] listopada 2014 r. (nr [...]), wymierzającą skarżącemu karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry

w wysokości 24.000 zł. Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IC wskazał między innymi przepisy art. 2 ust. 3 i ust. 5, art. 3, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: "ugh") oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op") w związku z art. 91 ugh.

Decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.

Funkcjonariusze Służby Celnej [...] października 2012 r. przeprowadzili kontrolę

w lokalu ([...]" w S. przy ul. [...]), w którym M. C.i urządzał gry na automatach PROMATIC BELL SCATTER (nr [...] i [...]), bez wymaganego zezwolenia i poświadczenia rejestracji.

W toku kontroli ujawniono dwa włączone do sieci i gotowe do eksploatacji ww. automaty do gier oraz ustalono, że można na nich przeprowadzić gry na automatach

w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Przeprowadzone gry na automatach miały charakter losowy. Funkcjonariusz nie mógł bowiem przewidzieć rezultatu gier, tj. nie wiedział czy straci punkty czy uzyska wygrane punktowe. Gra kontrolna dowiodła,

że gry na automatach są grami, za które można uzyskać wygrane rzeczowe. Gry były prowadzone w celach komercyjnych (w celu przeprowadzenia gry należało wrzucić pieniądze do urządzenia).

Jako dowód w sprawie do niniejszego postępowania włączono, sporządzoną

w toku postępowania karnoskarbowego opinię biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w C. [...] R. R. z [...] kwietnia 2013 r.

w zakresie badania spornych automatów. Biegły ustalił, że ww. automaty umożliwiają rozgrywanie gier za wykupione punkty kredytowe, gier realizowanych elektronicznie (komputerowo), gier komercyjnych, gier bez możliwości bezpośredniej wypłaty przez automat wygranej pieniężnej, gier zawierających element losowości (gry mają charakter losowy - o układzie symboli uzyskanych na bębnach lub na kartach, po zręcznościowym uruchomieniu gry decyduje algorytm gry – nie gracz). W konsekwencji automat nie jest zgodny z przepisami ugh.

Po wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, decyzją z [...] listopada 2014 r. Naczelnik UC wymierzył skarżącemu karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 24.000 zł. Od tej decyzji, pismem z [...] grudnia 2014 r. skarżący wniósł odwołanie. Dyrektor IC, powołaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2015 r., utrzymał

w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wyjaśnił, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte pod rządami ugh, która weszła w życie 1 stycznia 2010 r. Ustawa określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach. Zgodnie z art. 91 ugh, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Op. W myśl art. 3 ugh, prowadzenie ww. działalności dozwolone jest wyłącznie na zasadach w niej określonych. Dodał, że grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (art. 2 ust. 3 ugh), przy czym wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 ugh). Zakres pojęcia gier na automatach zawarty w przepisie art. 2 ust. 3 ugh został przez ustawodawcę rozszerzony w art. 2 ust. 5 ugh o gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Dyrektor IC wskazał, że sporne automaty spełniają przesłanki, o których mowa w przepisach art. 2 ust. 4 i ust. 5 ugh, tj. gra na tych automatach jest możliwa

po wrzuceniu środków płatniczych, a uzyskane wygrane punktowe stanowią wygrane rzeczowe. Zgromadzone punkty umożliwiają kontynuację gry w ramach przyznanego limitu czasowego bez konieczności dodatkowego zasilania automatu środkami pieniężnymi. Kontrolujący wykazali losowy charakter przeprowadzonych na automatach gier, które były organizowane w celach komercyjnych, co wynika z faktu publicznego udostępnienia automatów oraz możliwości gry po wrzuceniu środków płatniczych. Zasadniczym elementem gry losowej jest zależność jej wyniku od przypadku, a nie wyłącznie od umiejętności gracza, wynik gry zaś winien być nieprzewidywalny z punktu widzenia możliwości grającego. Organ odwoławczy powołał się na poglądy prawne zaprezentowane przez Sąd Najwyższy w wyroku z 7 maja 2012 r., sygn. akt V KK 420/11 i opinię sporządzoną przez biegłego sądowego R. R.

Organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 6 ust. 1 ugh działalność

w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Skarżący nie posiadał i nie mógł posiadać koncesji

na prowadzenie kasyna gry. Nie dysponował zezwoleniem, o którym mowa w art. 129 ugh. Zakaz urządzania gier na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh) wiąże się z samym faktem organizowania gry poza miejscem do tego wyznaczonym, czyli kasynem gry i stanowi lex specialis w stosunku do zakazu urządzania gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia (art. 89 ust. 1 pkt 1 ugh). Zdaniem Dyrektora IC, skarżący prowadził działalność polegającą na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry z naruszeniem art. 6 ust. 4 ugh. W świetle art. 90 ust. 1 ugh za zasadne uznał wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej (24.000 zł), na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2. Za niezasadne uznał zarzuty odwołania, przedstawiając przy tym własne stanowisko w zakresie oceny skutków prawnych braku notyfikacji przepisów ugh, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Organ podatkowy ma zaś obowiązek stosowania obowiązujących przepisów prawa. Powołał się także (między innymi) na poglądy prawne wyrażone w wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C – 213/11, C – 214/11 i C – 217/11.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jej autor wystąpił o uchylenie obu decyzji organów celnych ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Postawił zarzuty naruszenia przepisów:

1) art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 4 ugh poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący jako osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą jest podmiotem, który może ponosić odpowiedzialność administracyjną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry;

2) art. 133 § 1 Op w zw. z art. 89 ust. 2 oraz art. 91 ugh poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh;

3) art. 2 ust. 6 i art. 23a ust. 3 ugh przez ich niezastosowanie i oparcie ustaleń dotyczących charakteru urządzenia do gry na podstawie eksperymentu, gdy ustalenia takiego dokonywać może wyłącznie jednostka badająca Ministerstwa Finansów, wydająca opinię stanowiącą kanwę decyzji tego organu rozstrzygającej zagadnienie wstępne dotyczące charakteru gier na przedmiotowym automacie;

4) art. 180 § 1, art. 181, art. 187 oraz art. 191 Op poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na wnioskach zawartych w opinii biegłego sądowego sporządzonej na potrzeby postępowania karnoskarbowego, pomimo oczywistej wadliwości opinii;

5) art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 89 ugh i art. 24 i art. 107 § 1 kks poprzez stosowanie niekonstytucyjnych przepisów art. 89 ugh, zakładających wymierzenie kary pieniężnej wobec tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, co zagrożony grzywną pieniężną czyn penalizowany na gruncie art. 107 § 1 w zw. z art. 24 kks;

6) art. 89 ust. 1 pkt 2) ugh w zw. z art. 14 ust. 1 ugh i art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego przez ich niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy pomimo, że przepisy ugh, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry,

w tym art. 14 ust. 1 ww. ustawy, stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji Europejskiej, a skoro przepisy ww. ustawy, w tym art. 14 ust. 1, nie były przedmiotem notyfikacji Komisji Europejskiej, to powinny być uznane za nieskuteczne

i nie mogą stanowić podstawy orzeczeń organów administracyjnych i sądów krajowych, w tym zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, iż organy wymierzyły skarżącemu karę

na podstawie błędnej wykładni art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh. Wskazał na pogląd prawny zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 stycznia 2013 r. (I SA/Gd 846/12) i pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Opolu w wyroku z 24 października 2011 r. (II SA/Op 407/11). Wywiódł, że karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ugh może ponosić jedynie podmiot wymieniony w art. 6 ust. 4 ugh. Autor skargi wskazał na techniczny charakter art. 14 ust. 1 ugh oraz sprzeczność art. 89 ugh z Konstytucją i ratyfikowanymi przez Polskę umowami międzynarodowymi. Wskazał na poglądy prawne zaprezentowane w wyroku WSA w Rzeszowie z 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 204/11, który w podobnym stanie faktycznym uwzględnił skargę.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa"). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 uppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli była decyzja, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem, a jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 89 i art. 90 ugh.

Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, karze pieniężnej podlega urządzający gry

na automatach poza kasynem gry. Z art. 90 ust. 1 ugh wynika zaś, że kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa.

W świetle art. 6 ust. 1 ugh, działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry i urządzanie takich gier jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ugh, urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Z art. 2 ust. 3 ugh wynika zaś, że grami

na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony i mocą art. 2 ust. 5 ugh grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez orzekające w sprawie organy, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi.

W przedmiotowej sprawie organy orzekające ustaliły, że w lokalu – [...] w S. przy ul [...], w którym skarżący podnajmował część powierzchni, w dniu kontroli, to jest [...] października 2012 r. były włączone do sieci i gotowe do eksploatacji automaty do gier o nazwie PROMATIC BELL SCATTER o nr [...] i [...]. Ustaliły tym samym, iż właścicielem, dysponentem ww. automatów był skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. C. Ustalono także, iż skarżący nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani innego zezwolenia, o którym mowa w ugh, nie prowadził także działalności na podstawie ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.). Nie posiadał żadnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Funkcjonariusze Urzędu Celnego w C. na podstawie art. 207 ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r., Nr 89, poz. 555

ze zm.; dalej: "kpk"), art. 143 § 1 pkt 3 kpk w zw. z art. 113 § 1 ustawy z 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 ze zm.; dalej: "kks") i art. 122 § 1 pkt 1, art. 133 § 1 pkt 1 kks, dokonali oględzin wnętrza spornych automatów i przeprowadzili gry kontrolne na ww. urządzeniach. Ich przebieg opisano w protokole z przeprowadzenia eksperymentu procesowego. W toku postępowania ustalono, że sporne automaty są urządzeniami elektronicznymi. Warunkiem przystąpienia do gry było wrzucenie do urządzenia pewnej kwoty pieniędzy. Gry miały charakter komercyjny. Automaty umożliwiały rozgrywanie gier za wykupione punkty kredytowe, bez możliwości bezpośredniej wypłaty przez automaty wygranej pieniężnej. Ponadto ustalono, że wynik gry jest niezależny od zręczności gracza, wynik gier ma charakter losowy, gdyż o wyniku gry nie decyduje zręczność gracza, ale algorytm gry, który wymaga dwukrotnego naciśnięcia Start, przy czym zatrzymywanie się bębnów nie jest realizowane natychmiast po drugim naciśnięciu.

Wykładnia językowa zwrotu "charakter losowy", zawartego w art. 2 ust. 5 ugh, prowadzi do wniosku, że uprawnione jest utożsamianie powyższego zwrotu języka prawnego nie tylko z sytuacją, w której wynik gry zależy od przypadku, ale także

z sytuacją, w której wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego. Nieprzewidywalność wyniku gry, brak pewności co do tego, jaki wynik padnie, wobec niemożności przewidzenia "procesów" zachodzących in concreto w danym urządzeniu, pozostaje immanentną cechą tego rodzaju gry na automacie (por. M. Pawłowski: Gry losowe

i zakłady wzajemne, opubl. w: Prawo Spółek 1997, nr 7-8, s. 78).

Pod pojęciem "nieprzewidywalność" rozumieć należy nieprzewidywalność

w normalnych (typowych), nie zaś w szczególnych (wyjątkowych, ekstremalnych) warunkach. W wyroku z 18 maja 1999 r., sygn. akt II SA 453/99 (LEX nr 46205) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że pojęcie "losowości" należy rozumieć jako niemożliwość przewidzenia rezultatu, odnosić należy do normalnych, nie zaś ekstremalnych warunków. W uzasadnieniu tego wyroku dodatkowo akcentowano,

że inne podejście do tego zagadnienia byłoby nielogiczne, skoro w istocie możliwe jest rozszyfrowanie każdego systemu gry, to tylko kwestia czasu i kosztów. Wyrok ten zapadł co prawda na gruncie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach

i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), jednak zawarte w nim uwagi zachowują nadal swoją aktualność, w zakresie, w jakim dotyczą pojęcia "losowość" oraz akcentują konieczność odnoszenia tego pojęcia do normalnych, nie zaś wyjątkowych warunków, w jakich znajduje się osoba grająca. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 sierpnia 2011 r. (akt II GSK 763/10, LEX nr 1068860) oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 września 2006 r. (VI SA/Wa 1000/06, LEX nr 247553), wskazano, że dla uznania gry za losową nie ma znaczenia fakt, że wybór wygrywających liczb dokonywany jest za pomocą algorytmu (komputerowe wyłanianie nagradzanych liczb za pomocą odpowiedniego programu). Orzeczenia te również odnosiły się do stanów faktycznych zaistniałych w okresie obowiązywania ww. ustawy o grach i zakładach wzajemnych,

a zawarte w nich uwagi dotyczące pojęcia "losowość" uznać należy za uniwersalne. Tym samym nie straciły one aktualności także de lege lata.

Podsumowując, zestawienie zamieszczonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 ugh zwrotów "gra zawiera element losowości" oraz "gra ma charakter losowy" prowadzi do wniosku, że o ile na gruncie art. 2 ust. 3 ugh, poza losowością gry na automacie, możliwe jest jeszcze wprowadzenie do gry, jako istotnych, elementów umiejętności, zręczności lub wiedzy gracza, o tyle na gruncie art. 2 ust. 5 ugh te elementy (umiejętności, zręczności, wiedzy) mogą mieć jedynie charakter marginalny, aby zachowała ona charakter losowy w rozumieniu art. 2 ust. 5. dominującym elementem gry musi być "losowość" rozumiana jako sytuacja, w której wynik gry zależy od przypadku, a także jako sytuacja, w której rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego. Pojęcie charakter losowy jest pojęciem znacznie szerszym niż pojęcie element losowości.

Zdaniem Sądu, skarżący urządzał gry w kontrolowanej lokalizacji na automatach spełniających przesłanki art. 2 ust. 5 ugh, także w świetle opinii biegłego sądowego. Gracz nie był w stanie przewidzieć rezultatu przeprowadzonej gry i nie miał wpływu

na odpowiednie ustawienie bębnów. Rezultat gry był nieprzewidywalny dla grającego. Gra miała charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości. Tym samym, należy zgodzić się z organem, że gry na przedmiotowym automacie wypełniły definicję gier na automatach w rozumieniu ugh. Skarżący urządzając gry, czynił to w celach komercyjnych, gdyż udział w grze uzależniony był od wpłaty gotówki, a zatem działalność nastawiona była na zysk. Wbrew zarzutom skargi, stan faktyczny sprawy uprawniał organ do zastosowania przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh, czyli wymierzenia skarżącemu kary pienieżnej.

Zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 89 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 ugh poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 6 marca 2012 r. (II SA/Bk 871/11, Lex nr 1138371), z art. 89 ust. 1 ugh wynika, iż każdy, kto bez koncesji lub zezwolenia będzie urządzał grę hazardową, albo będzie urządzał grę na automacie poza kasynem gry podlegać będzie karze pieniężnej. Wynika stąd, że każdy, kto urządzi grę hazardową bez legitymowania się koncesją lub zezwoleniem, bez względu na formę prawną urządzającego tę grę (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają podmiotowość prawną) i miejsce urządzenia tej gry, podlegać będzie karze pieniężnej. Karze pieniężnej za urządzenie gry na automatach poza kasynem gry podlegać będzie zarówno podmiot legitymujący się koncesją lub zezwoleniem, jak i ten, kto dokumentem takim nie dysponuje. Istotne staje się wyłącznie ustalenie, że gra na automacie została urządzona poza kasynem gry. Wywieść zatem należy, że urządzającym grę jest każdy podmiot, który organizuje grę hazardową, w tym grę na automacie (art. 4 ust. 2 ugh) bez względu na to, czy obiektywnie jest zdolny do spełnienia jednego z warunków uzyskania koncesji (zezwolenia) w postaci odpowiedniej, ustawowo określonej formy prawnej prowadzonej działalności regulowanej.

Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący skierowania decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Wyjaśnić bowiem należy, że art. 89 ugh nie ogranicza kręgu podmiotów, które podlegają karze pieniężnej za urządzanie gier hazardowych i gier na automatach, a w szczególności nie wskazuje, aby kara ta dotyczyła tylko i wyłącznie podmiotów, które mogłyby uzyskać koncesję, całkowicie czyniąc bezkarnymi pozostałe podmioty, które urządzałyby nielegalnie gry hazardowe

i gry na automatach poza kasynem gry. Karze pieniężnej podlega urządzający gry bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry. Zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie daje podstaw do przyjęcia, że powyższej odpowiedzialności deliktowej nie podlegają podmioty prowadzące działalność gospodarczą jako osoby fizyczne. Skarżący był w dacie kontroli właścicielem spornego automatu, jako podmiot dysponujący automatem i organizujący korzystanie z niego i czerpiący z powyższego korzyści. Trafnie został zatem uznany za urządzającego gier na automatach poza kasynem gry, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Brak jest zatem podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 133 § 1 Op w zw. z art. 89 ust. 2 ugh oraz 91 Op.

Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 2 ust. 6 ugh oraz art. 23a ust.

3 ugh, wskazać należy, że w myśl art. 2 ust. 6 ugh minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie

w rozumieniu ustawy. Z treści art. 2 ust. 7 wynika, że wydanie decyzji, o której mowa

w ust. 6 może nastąpić na wniosek strony lub z urzędu. Umieszczenie powyższych zapisów w art. 2 bezpośrednio po zapisach tego art., zawartych w ustępie od 1 do 5,

z jednoczesnym odniesieniem do tych zapisów i wskazaniem, iż do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w art. 2 ust. 6 ugh należy dołączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia pozwala na uznanie, iż decyzja, o której mowa w art. 2 ust. 6 ugh jest wydawana w przypadku powstania wątpliwości co do charakteru gry

na etapie planowania lub realizacji przedsięwzięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 grudnia 2014 r. w sprawie V KK 358/14, LEX 1616925; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: III SA/Gl 45/14 z dnia 26 sierpnia 2014 r., LEX 1513689; III SA/Gl 305/14 z 26 sierpnia 2014 r., LEX 1513666). Zarówno z akt sprawy, jak i twierdzeń skargi nie wynika, aby skarżący składał wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 2 ust. 6 ugh, mimo, iż jak wynika z dołączonej do akt administracyjnych umowy podnajmu powierzchni z [...] października 2012 r., przedsięwzięcie było realizowane przez okres około 1 miesiąc, licząc od daty zawarcia ww. umowy do dnia kontroli. Powyższe wskazuje na to, iż skarżący wątpliwości,

o których mowa nie posiadał, organy zaś nie były zobligowane do dokonywania ustaleń w niniejszej sprawie w oparciu o decyzję, o której mowa w art. 2 ust. 6 ugh, jak

i podejmowania jakichkolwiek działań zmierzających do jej wydania.

Tym samym wbrew twierdzeniom skargi brak jest podstaw do uznania, iż tryb przewidziany w art. 2 ust. 6 ugh służy ustaleniu, czy gry na automacie objętym postępowaniem mają inny charakter wyłączający powyższe urządzenie spod jurysdykcji ww. ustawy. Art. 89 i art. 90 ugh dają orzekającym w sprawie organom uprawnienie

do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia kary za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. W ramach tych ustaleń organy te mają prawo dokonywać samodzielnej oceny przy odpowiednim zastosowaniu przepisów Op, na co wyraźnie wskazuje art. 91 ugh.

Podobnie należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 23a ust. 3 ugh. Jak wynika z jego brzemienia, naczelnik urzędu celnego rejestruje automaty i urządzenia

do gier spełniające warunki określone w ustawie, na podstawie opinii jednostki badającej upoważnionej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. W myśl art. 23a ust. 1 ugh, automaty i urządzenia do gier mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesje lub zezwolenie po ich zarejestrowaniu. Powyższe wskazuje, iż wobec tego, iż przepis art. 23a ust. 3 ugh nie miał zastosowania w tej sprawie. Postępowanie to bowiem nie dotyczy rejestracji automatu, a zasadności zastosowania art. 89 i art. 90 ugh.

Sąd nie podziela także zarzutów skargi kwestionujących prawidłowość przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafność oceny przeprowadzonych dowodów. W ocenie sądu organy w kontrolowanej sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 Op zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne

i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających

w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy podatkowe wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z art. 120, art. 122, art. 180

§ 1, art. 181, art. 187 i art. 191 Op. W szczególności organy prawidłowo oparły się m.in. na dokumencie stanowiącym opinię biegłego sądowego z zakresu mechaniki technicznej, ogólnej budowy i eksploatacji maszyn, teorii maszyn i mechanizmów techniki komputerowej. Biegły wypowiedział się co do przedmiotu badania w oparciu

o posiadaną wiedzę specjalistyczną. Organ poddał tę opinię swobodnej ocenie, zestawiając ją z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Okoliczność włączenia do akt

i wykorzystania w niniejszym postępowaniu opinii sporządzonej w postępowaniu karnoskarbowym pozostaje w zgodności z art. 181 Op, który wprost zezwala na wykorzystanie materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Jak wynika z treści opinii została ona sporządzona m.in. w oparciu o badanie przeprowadzone [...] marca 2013 r. i zawiera opis działania automatu uzasadniający wyprowadzone wnioski i odpowiedzi na postawione pytania. W postępowaniu przeprowadzonym w sprawie niniejszej organy nie dopuściły się naruszenia żadnych reguł procesowych. Jak zasadnie zauważył WSA w Gliwicach w wyroku z 19 sierpnia 2014 r. (III SA/Gl 453/14, wyrok dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), organy

w postępowaniu podatkowym prowadzonym na podstawie art. 89 i art. 90 ugh, posiadają autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek do wymierzenia stronie kary za urządzenie gry na automatach poza kasynem gry. W ramach tych ustaleń organy podatkowe mają prawo dokonać samodzielnej oceny charakteru gry, uwzględniając art. 4 ust. 2 ugh.

Z akt sprawy wynika, iż skarżący urządzał gry na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych bez jakiegokolwiek wcześniej posiadanego zezwolenia (wymaganego pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych), bez uzyskania koniecznej w obecnym stanie prawnym koncesji,

na automacie niezarejestrowanym i poza kasynem. Nie pozwalało to na ocenę jego działalności poprzez pryzmat okoliczności egzoneracyjnych ujętych w art. 141 ugh. Odpowiedzialność skarżącego podlegała ocenie wyłącznie w kontekście działań urządzającego gry na automatach z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych, sankcjonowanym karami pieniężnymi art. 89 ugh.

Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy podlegał subsumcji pod normę prawa zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 14 ust. 1 ugh. Niezasadne pozostają zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość zastosowania w sprawie art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh, jako przepisu technicznego, nienotyfikowanego, który z tego względu nie mógł mieć zastosowania.

Zdaniem Sądu, za chybione należało uznać zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego, tj. ugh. Projekt ugh, w tym kwestionowane przepisy wprowadzone do porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2010 r., nie zostały notyfikowane w trybie przewidzianym dyrektywą 98/34/WE. Kwestia braku notyfikacji przez Polskę projektu ugh Komisji Europejskiej stanowiła przedmiot wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach [...]

(C-213/11; C-214/11 i C-217/11), w którym Trybunał orzekł, że art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ugh, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku

z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Przesądził jednak, że przepis art. 14 ust. 1 ugh, zgodnie

z którym urządzanie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry, należy uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34.

Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z 25 listopada 2015 r. II GSK 183/14, że stwierdzenie braku podstaw do stosowania art. 14, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 i 2 ugh, jako przepisów sankcjonujących w relacji do sankcjonowanego przepisu art. 14, niezależnie od tego, czy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh oceniać należałoby jako przepis techniczny, na gruncie konkretnych stanów faktycznych prowadziłoby

do paradoksalnych, a przez to i dalece dysfunkcjonalnych rezultatów stosowania wymienionych przepisów w obrębie "porządku konstytucyjnego" i "porządku unijnego". Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 11 marca 2015 r. (P 4/14) orzekł, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej. Stwierdził, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh są zgodne z art. 2 w związku z art. 7, art. 20 i art. 22

w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a zatem z perspektywy prawa krajowego nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania. Sąd kasacyjny słusznie wyjaśnił,

że nie ma podstaw do przyjęcia, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh w świetle wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. oraz postanowień dyrektywy 98/34/WE jest "przepisem technicznym". Wskazany przepis sam w sobie nie kwalifikuje się bowiem do żadnej

z grup przepisów technicznych, w rozumieniu przywołanej dyrektywy. Po pierwsze, nie opisuje on cech produktów, a sankcje w nim przewidziane wiążą się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z zasadami, a nie z nieodpowiadającymi standardom właściwościami produktów, czy też ich jakością. Po drugie, nie stanowi on "innych wymagań", gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów. Nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. W końcu po trzecie, przepis ten nie ustanawia żadnego zakazu, lecz zapewnia respektowanie zasad określonych w innych przepisach ustawy, co oznacza, że w relacji do nich realizuje funkcję gwarancyjną (jest ich gwarantem). Jakkolwiek ustanawia on sankcję

za działania niezgodne z prawem, to jednak ocena tej niezgodności jest dokonywana

na podstawie innych wzorców normatywnych. Wyrok TSUE w sprawach połączonych

(C – 213/11, C – 214/11 i C – 217/11) nie dotyczył przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh, ani też ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 tego artykułu.

Według NSA nie dość, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, to również, związek tego przepisu z art. 14 ugh nie ma charakteru, który zawsze i bezwarunkowo uzasadnia odmowę jego zastosowania jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry.

Ocena charakteru wskazanego związku nie może bowiem nie uwzględniać treści regulacji ustanowionej na gruncie art. 89 ust. 1 i ust. 2 oraz 90 ust. 1 i ust. 2 ugh,

a przez to – jak należałoby przyjąć – również funkcji wymienionego przepisu, które ocenić należałoby, jako samoistne. W uzasadnieniu wyroku z 25 marca 2010 r., P 9/08, Trybunał stwierdził, że kary pieniężne stanowią środki mające na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa, są stosowane automatycznie z mocy ustawy i mają znaczenie prewencyjne. Przez zapowiedź negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w wypadku naruszenia obowiązków określonych w ustawie albo w decyzji administracyjnej, motywują

do wykonywania ustawowych obowiązków, a podstawą stosowania kar jest samo obiektywne naruszenie prawa. W uzasadnieniu wyroku z 7 lipca 2009 r., K 13/08, TK podkreślił, że administracyjna kara pieniężna jest stosowana automatycznie z tytułu odpowiedzialności obiektywnej i pełni funkcję prewencyjną. W uzasadnieniu wyroku

w 31 marca 2008 r., SK 75/06, podniósł zaś, że proces wymierzania kar pieniężnych należy postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara administracyjna nie jest więc konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem.

NSA powołał się także na wyrok z 21 października 2015 r. (P 32/12), w którym TK wyjaśnił, iż celem kary nakładanej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh nie jest odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, lecz prewencja oraz restytucja niepobranych należności i podatku od gier prowadzonych nielegalnie. Uzasadnia to przyjęcie, że "techniczności" regulacji należałoby więc poszukiwać

w przepisach określających daną materię, a mianowicie normujących dany stan rzeczy, którego istota jest chroniona sankcją administracyjną, co z punktu widzenia istoty spornego w sprawie zagadnienia, wskazaną "techniczność" regulacji odnosi do art. 14 ugh.

Prawo unijne, tak samo, jak i prawo krajowe, sprzeciwia się powoływaniu się na wynikające z jego uregulowań, albo wyinterpretowane z niego przez TSUE, uprawnienia w sytuacji gdy, polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw, to jest takich, które znajdowałyby uzasadnienie w prawnie chronionych wartościach. Jako przykład podano sytuację, w której automat do gier zręcznościowych okazuje się być jednak automatem do gier hazardowych wykorzystywanym do urządzania tych gier bez uprzedniej jego rejestracji oraz bez uzyskania przez podmiot urządzający grę wymaganego zezwolenia (koncesji), jak również sytuacji urządzania gier na automatach z naruszeniem koncesji, poprzez urządzanie tych gier poza przeznaczonym do tego miejscem, czy też w końcu, przykład tego rodzaju skrajnej już sytuacji, gdy bez rejestracji automatu przeznaczonego do urządzania na nim gier hazardowych, dany podmiot po prostu świadomie urządza na nim gry hazardowe. W takich przypadkach brak jest podstaw do odstąpienia od stosowania przepisów art. 89 ust. 1 i 2 w związku z brakiem notyfikacji art. 14 ugh. Przedstawione podejście do spornej w sprawie kwestii, znajduje swoje potwierdzenie również w stanowisku TSUE, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok dnia 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawach C - 131/13, C - 163/13 i C-164/13).

W omawianym wyroku (II GSK 183/14) NSA zwrócił także uwagę na konieczność uwzględnienia, że realizacja obowiązków sądów krajowych wynikających z funkcji prounijnej wykładni prawa, ma swoje granice, które wyznaczone są w samym prawie unijnym. Jest ona bowiem, między innymi, wyłączona w sytuacji, gdy jej rezultat kwestionowałby podstawowe dla systemów prawa krajowego i unijnego zasady ogólne, a więc w sytuacji, gdy w związku z powyższym musiałaby być ona uznana za wykładnię contra legem (por. np. wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C – 80/86, Postępowanie karne przeciwko Kolpinghuis Nijmegen B.V). Tak właśnie ocenić należałoby podejście do interpretacji przepisu art. 89 ust. 1 i ust. 2 ugh w sytuacji, gdy jego rezultatem - z uwagi na brak notyfikacji art. 14 tej ustawy – miałby być wniosek

o odmowie jego zastosowania w wymienionych przykładowo stanach faktycznych. Podejściu temu, sprzeciwia się bowiem ta zasada podstawowa, którą jest zasada ochrony porządku prawnego przed jego naruszeniami (vide wyroki w sprawach: II GSK 250/14, II GSK 2030/15, II GSK 303/14, z 9 grudnia 2015 r., czy II GSK 2046/15 z 8 grudnia 2015 r.).

Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela te poglądy. Skarżący nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna gry lub (i) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach, urządzał poza kasynem gry na automacie, które - jak ustalono - były automatami do gier hazardowych. Przyjęcie wniosku o niestosowaniu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh z powodu niedopełnienia procedury notyfikacji art. 14 ust. 1 ugh, prowadziłoby do niedopuszczalnej gratyfikacji braku poszanowania prawa w dziedzinie, która ze względu na bezpieczeństwo

i porządek publiczny wymaga szczególnej reglamentacji. Strona skarżąca – mimo powszechnej wiedzy w Polsce, że działalność w zakresie gier hazardowych (podobnie jak w wielu systemach prawnych) stanowi rodzaj działalności koncesjonowanej, a więc reglamentowanej i podlegającej ścisłej kontroli państwowej – podjęła działalność związaną z urządzaniem takich gier.

Na marginesie warto podnieść, że w ustawie z 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, w art. 1 pkt 7 znowelizowano brzmienie art. 14, która to nowelizacja - w swej istocie - nie zmienia uprzedniej regulacji objętej tym przepisem. Utrzymuje bowiem możliwość urządzania gier hazardowych wyłącznie w kasynach gry, doprecyzowując, że urządzanie takich gier dozwolone jest na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu i wynikających z przepisów ustawy. Wspomniana ustawa zmieniająca została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014 r. pod numerem 2014/0537/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r.

w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. nr 65, poz. 597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE (druk sejmowy nr 2927, adnotacja na tekście ustawy opublikowanym w Dz. U. 2015 r. poz. 1201). Komisja zaś nie wniosła zastrzeżeń. Nie zakwestionowała skorzystania przez Polskę z klauzuli bezpieczeństwa przewidzianych w dyrektywie 98/34/WE. Okoliczność ta potwierdza zasadność powyższego stanowiska.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2015 r. (P 32/12) orzekł,

że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 Kks, są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. TK stwierdził, że w sytuacji, gdy dochodzi do zbiegu odpowiedzialności administracyjnej i odpowiedzialności karnej, jedynym strażnikiem proporcjonalności reakcji państwa stają się sądy karne, bo to one dysponują środkami pozwalającymi na dostosowanie odpowiedzialności karnej stosownie do okoliczności sprawy i pobudek zachowania sprawcy. Niezależnie od tego, czy sąd karny orzeka

po wymierzeniu kary administracyjnej pieniężnej, czy też wcześniej, sądowi znana jest wysokość kary administracyjnej pieniężnej, ponieważ jest ona jednoznacznie określona w ustawie i nie ulega zmianie. Stanowisko TK jest adekwatne do ponoszenia przez ten sam podmiot za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 Kks. Za chybione Sąd uznał zatem zarzuty i wnioski skargi związane z powyższym rozstrzygnięciem TK. Kwestia techniczności przepisów ustawy o grach hazardowych nadal budzi wątpliwości, o czym świadczą poglądy wyrażane przez NSA w wyrokach w sprawach II GSK 1296/15, II GSK 2027/15, II GSK 2026/15, (dostępne w CBOSA). Jednakże Sąd w składzie orzekającym, podziela poglądy sądów administracyjnych wskazane w niniejszym uzasadnieniu. Orzeczenia późniejsze,

do których skład orzekający w sprawie niniejszej przychylił się, nie podzieliły poglądów potwierdzających zasadność skargi Spółki. Sąd również nie podzielił poglądów wyrażanych przez interpretatorów zawartych w opiniach prawnych uzyskanych przez stronę. Na marginesie wskazać należy, że tutejszy Sąd prezentuje jednolitą linię rozpoznając skargi tych podmiotów, gdy przedmiotem sporu jest porównywalny stan faktyczny do niniejszego, dotyczący wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W świetle powyższych rozważań, Sąd nie dopatrzył się konieczności kierowania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania dotyczącego wykładni prawa wspólnotowego, a w konsekwencji i zawieszania postępowania sądowego do czasu dokonania wykładni prawa wspólnotowego w odpowiedzi na pytanie prejudycjalne skierowane przez inny sąd (sprawa C – 303/15). Ponadto zadane pytanie prejudycjalne związane było – jak wynika z jego treści – z brakiem notyfikacji nie art. 14 ust. 1 ugh, będącego podstawą prawną nałożonej sankcji w powiązaniu tego przepisu z art. 89 ust. 1 pkt 2 i 89 ust. 2 pkt 2 ugh, ale art. 6 ust. 1 ugh.

Skoro zaskarżoną decyzję Dyrektora IC Sąd uznał za zgodną z obowiązującym prawem, to zarzuty skargi Sąd uznał za chybione, zarówno w części dotyczącej naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i postępowania administracyjnego. Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby skorzystanie z posiadanych uprawnień kasacyjnych.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.