Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1199/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 136 , 137
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi B. M., G. K., M. K., O. K. oraz W. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 23 sierpnia 2019 r. (znak: [...]), na podstawie:

- art. 9a w zw. z art. 142 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm. – dalej jako: u.g.n.) oraz

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935),

po rozpatrzeniu odwołania M. K., G. K., W. K., O. K., B. M. od punktu 1 decyzji Starosty [...] z dnia 31 stycznia 2019 r. (znak: [...]),

utrzymał w mocy zaskarżony punkt 1 decyzji organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 31 stycznia 2019 r. (znak: [...]) Starosta [...] orzekł: w pkt 1 o odmowie na rzecz M. K., G. K., W. K., O. K., B. M., zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako działka wywłaszczona nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], odpowiadające obecnie w części działce nr [...] oraz działce wywłaszczonej nr [...] odpowiadającej obecnie w części działce nr [...], położonej w jednostce ewidencyjnej C. – miasto, obręb – C., która zgodnie z KW [...] stanowi własność Gminy C.; w pkt 2 o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu działki nr [...], odpowiadającej obecnie w części działce nr [...], która zgodnie z KW [...] stanowi własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Izby Administracji Skarbowej w K..

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli M. K., G. K., W. K., O. K. i B. M., podnosząc, że w orzeczeniu o wywłaszczeniu i odszkodowaniu z dnia 10 marca 1967 r. (znak: [...]) jako właściciel działek [...], [...], [...], [...] figurowała A. P., która zmarła w 1954 r. oraz A. R., która nie była wówczas ich właścicielem, a sprawowała jedynie zarząd tych nieruchomości. Tym samym w ocenie odwołujących się, takie rozstrzygnięcie obarczone było wadą nieważności na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem odwołujących się, nie było przy tym znaczenia czy organ prowadzący postępowanie wiedział, że osoba będąca stroną tego postępowania nie żyje czy też takiej wiedzy nie posiadał, gdyż organ powinien na każdym etapie postępowania mieć aktualną wiedzę o kręgu podmiotów mających interes prawny w danym postępowaniu. Tymczasem w ocenie odwołujących się Starosta [...] pominął ten fakt w treści decyzji, chociaż w aktach postępowania znajdował się dokument (postanowienie sądowe z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt I [...] nabyciu spadku po A. P. z domu S., c. A. i J., zmarłej dnia 9 czerwca 1954 r. przez córkę A. W. R. z domu P.) potwierdzający śmierć A. P. w 1954 r., a więc wiele lat przed wydaniem orzeczenia o wywłaszczeniu. Odwołujący się podnieśli przy tym, że w miejscu tego w decyzji wskazano, że właścicielem ww. działek ujawnionym w orzeczeniu była A. R.. Jednocześnie odwołujący się, powołując się na treść art. 136 ust. 3 u.g.n. podnieśli, że działki oznaczone nr [...], [...], [...], [...] zostały wywłaszczone na cel budowy biurowca PGR, a wybudowano na nich płytę Placu 1000-lecia i pomnik [...], co zostało potwierdzone w samej decyzji, natomiast działki nr [...], [...], [...] sprzedane aktem notarialnym pod budowę Placu 1000-lecia zostały zabudowane budynkiem biurowym PGR, co również zostało potwierdzone w treści samej decyzji.

Rozpatrując odwołanie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie Wojewoda wyjaśnił na wstępie, iż przedmiotem postępowania odwoławczego była wyłącznie kwestia pkt 1 ww. decyzji Starosty [...], gdyż tylko w takim zakresie ww. decyzja została zaskarżona. Tym samym wskazano, że w pozostałym zakresie, tj. w odniesieniu do pkt 2 ww. decyzja wobec jej niezaskarżenia stała się ostateczna. Następnie organ odwoławczy powołując się na treść art. 136 ust. 3 zd. 1 u.g.n. podał, że warunkiem zastosowania powołanej regulacji jest ustalenie w pierwszej kolejności, iż wniosek o zwrot dotyczy nieruchomości wywłaszczonej w ścisłym rozumieniu, tj. przejętej na rzecz Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego w drodze decyzji administracyjnej, bądź w jednym z trybów wskazanych w art. 113 ust. 3, art. 142a lub art. 216 ust. 1 i 2 u.g.n. oraz że wniosek ten został złożony przez uprawnioną osobę – poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę.

Mając na uwadze powyższe wskazano, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek A. R., M. R., T. R. i B. K. z dnia 20 lutego 1997 r. (data wpływu do organu – 21 lutego 1997 r.), którzy to wystąpili o zwrot nieruchomości oznaczonych jako p. gr. [...], [...], [...], [...], [...] w rejonie dzisiejszego placu [...]. Wyjaśniono zatem, że osobami uprawnionymi do ubiegania się o zwrot przedmiotowych nieruchomości byli spadkobiercy ww. poprzednich jej współwłaścicieli. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że jak wynikało z akt sprawy, przedmiotowe nieruchomości, oznaczone jako parcele katastralne p. gr. [...], [...] o łącznej pow. 0,0133 ha oraz [...], [...] o łącznej pow. 0,0163 ha, gm. kat. C., zostały wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w K. z dnia 10 marca 1967 r. (znak: [...]), z przeznaczeniem na realizację budowy biura PGR w C., w której jako właścicielkę wskazano A. P., zaś jako użytkownika A. R.. Wyjaśniono również, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt I Ns [...] spadek po A. P. zd. S., c. A. i J. zmarłej 9 czerwca 1954 r. w C. nabyła A. W. R. zd. P., natomiast aktem notarialnym Rep. A [...] z dnia 1 grudnia 1970 r. działki nr [...], [...], [...] o łącznej pow. 0,0436 ha zostały sprzedane Skarbowi Państwa przez A. R. pod budowę Placu [...] w C.. Wobec powyższego organ odwoławczy podkreślił, że jak prawidłowo ustalił organ I instancji, w dacie wywłaszczenia/nabycia przedmiotowych nieruchomości ich właścicielką była A. R.. Wyjaśniono przy tym, że organ rozpatrujący wniosek o zwrot nie był władny do oceny legalności decyzji wywłaszczeniowej, wobec czego odpowiednie zarzuty odwołania nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Jednocześnie podniesiono, że jak ustalił organ I instancji, p. gr. [...], p. gr. [...], p. gr. [...], p. gr. [...] gm. kat. C., a także działki nr [...], [...] oraz część działki nr [...], weszły w skład działki nr [...], obr. [...], natomiast pozostała część działki nr [...], weszła w skład działki nr [...], obr. [...].

Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 137 ust. 1 u.g.n., w którym zawarto legalną definicję stanu zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, zaznaczając przy tym, że przy dokonywaniu oceny zbędności wywłaszczonej nieruchomości na cel wywłaszczenia konieczne jest uwzględnienie oceny prawnej zawartej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt P 38/11), w którym stwierdzono, iż art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu – jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 165 ust. 1 Konstytucji RP. W nawiązaniu do powyższego Wojewoda zaznaczył, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż skutkiem powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego jest to, że przepisów art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. nie powinno stosować się do spraw o zwrot nieruchomości wywłaszczonych przed wejściem w życie – odpowiednio – ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. przed dniem 1 stycznia 1998 r. – art. 137 ust. 1 pkt 1) oraz ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomości oraz o zmianie niektórych innych ustaw (tj. przed dniem 22 września 2004 r. – art. 137 ust. 1 pkt 2).

Mając zatem na uwadze powyższe wskazano, że w toku postępowania organ I instancji pozyskał kopię orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 10 marca 1967 r. (znak: [...]), w którym wskazano tylko, iż wywłaszczenie następuje z przeznaczeniem pod budowę biura PGR w C., jak również kopię umowy sprzedaży Rep. A [...] z dnia 1 grudnia 1970 r., w której to określono, iż działki nr [...], [...], [...] o łącznej pow. 0,0436 ha zostają sprzedane pod budowę Placu [...] w C.. Ponadto dodano, że do akt sprawy pozyskano także dokumentację związaną z postępowaniem poprzedzającym nabycie przedmiotowych nieruchomości, tj.: decyzję o lokalizacji szczegółowej nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C., Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 22 marca 1969 r. (znak: [...]), wydaną w oparciu o plan ogólny m. C. zatwierdzony Uchwałą Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 3 lipca 1967 r., nr [...], orzekającą o ustaleniu lokalizacji szczegółowej placu [...] w C., decyzję o lokalizacji szczegółowej nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C., Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 18 października 1965 r. orzekającą o ustaleniu lokalizacji szczegółowej budynku administracyjnego w C.. Dodatkowo wskazano, że organ I instancji pozyskał też decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia 5 listopada 1998 r. (znak: [...]) o przekazaniu w trwały zarząd na czas nieoznaczony z przeznaczeniem na działalność statutową na rzecz Urzędu Skarbowego w C. nieruchomości oznaczonej nr [...] o pow. 0,1923 ha, zapisaną w [...] Sądu Rejonowego w C. jako własność Skarbu Państwa, mapę sytuacyjną wywłaszczenia pod Dom Kultury w C., protokół z oględzin działki z dnia 22 listopada 2004 r., protokół z rozprawy z dnia 31 marca 2005 r., protokół z oględzin z dnia 18 kwietnia 2005 r., protokół z rozprawy z dnia 10 kwietnia 2006 r., protokół z oględzin z dnia 22 stycznia 2018 r., protokół z rozprawy z dnia 21 września 2018 r. oraz archiwalne zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu z lat: 1976 i 1992.

W dalszej kolejności podano, że w protokole z rozprawy administracyjnej z dnia 21 września 2018 r. wskazano, iż działka nr [...] odpowiada w części dawnym działkom nr [...], na której znajduje się droga dojazdowa do parkingu US w C. oraz w części parking z kostki brukowej, stojak na rowery, nr [...], stanowi w części parking z kostki brukowej dla US w C., nr [...], [...], [...], [...], położone są w centrum płyty [...] w C., płyta z kostki burkowej. Jednocześnie zaznaczono, że na działce wywłaszczonej nr [...] znajduje się pomnik (betonowy), a na dawnych działkach nr [...], [...], [...], [...] brak jest infrastruktury technicznej. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że z treści wspomnianych wcześniej, archiwalnych zdjęć lotniczych z 1976 r. oraz z 1992 r., obejmujących teren przedmiotowych nieruchomości oraz okolicznych do niej nieruchomości również wynikało, iż na terenie przeznaczonym pod budowę placu 1000-lecia (obejmujących w decyzji wywłaszczeniowej działki nr [...], [...], [...]) został wybudowany budynek administracyjny oraz infrastruktura niezbędna do jego funkcjonowania w postaci ciągów komunikacyjnych oraz parkingu, natomiast na terenie przeznaczonym pod budowę budynku administracyjnego (obejmujących w decyzji wywłaszczeniowej p. gr. [...], [...], [...], [...]) został wybudowany pomnik [...] oraz znajdowały się na nim dwie budowle wolnostojące. W tym zakresie Wojewoda wskazał jednak, że w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż na tle art. 136 ust. 3 u.g.n. wymagania odnośnie szczegółowości celu wywłaszczenia wskazywanego w decyzji wywłaszczeniowej powinny być oceniane proporcjonalnie do standardu prawnego i funkcjonalnego z chwili wydania decyzji wywłaszczeniowej, a nie z daty dokonywania rzeczonej kontroli, co tym samym oznacza, że w im dalszej przeszłości był określany cel wywłaszczenia, tym ogólniej mógł być on ujęty w decyzji wywłaszczeniowej, a nawet mógł wynikać z kontekstu sprawy i całokształtu jej okoliczności. Przyjmuje się bowiem, iż inne (wyższe) wymagania dotyczące określoności celu wywłaszczenia będą istnieć na tle aktów wywłaszczeniowych dokonywanych pod rządami obowiązującej Konstytucji RP, zwłaszcza w świetle procesu stałego jej rozwoju i precyzowania norm przez Trybunał Konstytucyjny, a inne (niższe) wymagania należy odnosić do celu wywłaszczenia określanego w aktach z wcześniejszego okresu. Organ odwoławczy dodał przy tym, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się bowiem, iż zasadniczo następuje stały wzrost standardu prawnego i wymagań prawnych, a fakt ten musi być uwzględniony przy stosowaniu art. 136 ust. 3 i art. 137 u.g.n., gdyż regulacja zawarta w tych przepisach wiąże się z zasady z kwestiami natury historycznej. Tym samym przyjmuje się, że ocena, czy cel wywłaszczenia nieruchomości przejętych na podstawie aktów prawnych wymienionych w art. 216 u.g.n. został zrealizowany, musi zostać dokonana nie tylko przez pryzmat przesłanek określonych w art. 137 u.g.n., ale także w kontekście celów określonych w tych aktach. Dodatkowo organ II instancji powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2017 r. (sygn. II SA/Kr 954/17) wskazał, że w przeszłości akt wywłaszczenia nie odpowiadał aktualnie obowiązującym standardom, w związku z czym nie można do stanów faktycznych zaistniałych w innym porządku prawnym stosować wprost aktualnych uregulowań w zakresie takich pojęć jak cel wywłaszczenia. Podkreślono bowiem, że interpretacja tego pojęcia (cel wywłaszczenia) musi uwzględniać fakt, że w dacie dokonania wywłaszczenia, z którym to wiąże się postępowanie i co wynikało z ówcześnie obowiązujących przepisów i praktyki, cel wywłaszczenia nie musiał być precyzyjnie określony, a podmioty przejmujące własność nieruchomości nie były ograniczone czasowo w realizacji tego celu, a nadto często kwestie – co konkretnie miało być realizowane na danym obszarze wywłaszczonym, określane było już po wywłaszczeniu w planach realizacyjnych, które zresztą (także legalnie) były zmieniane bądź korygowane.

Mając na uwadze powyższe Wojewoda wskazał, że w jego ocenie nie ulegało wątpliwości, iż przedmiotowe nieruchomości zostały wywłaszczone dla potrzeb realizacji celów publicznych (budowa biura PGR oraz placu 1000-lecia), gdyż jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2000 r. (sygn. akt I SA 1986/99) celami publicznymi są cele, których realizacja służy ogółowi i jest przeznaczona dla zaspokojenia potrzeb powszechnych, a realizatorami tych celów są jednostki organizacyjne lub osoby reprezentujące Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Dlatego też, przy uwzględnieniu powyższych ustaleń, organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony przez organ I instancji, iż przedmiotowych nieruchomości nie można było uznać za zbędne na cele wywłaszczenia, określone jako budowa biura PGR oraz placu 1000-lecia. W ocenie Wojewody należało mieć bowiem na względzie, iż nabycie przedmiotowych nieruchomości nastąpiło w podobnym czasie, a zatem – biorąc także pod uwagę ich bliskie położenie (oba cele wywłaszczenia "znajdowały się" obok siebie) uzasadnionym było twierdzenie, iż miały one stanowić pewien kompleks mający zaspokajać potrzeby powszechne. Zaznaczono również, że jak wynikało z materiału dowodowego, realizacja obu celów wywłaszczenia rozpoczęła się przed 1967 r., a zakończyła się do 1976 r., wobec czego w ocenie organu odwoławczego, stwierdzona "modyfikacja" w realizacji obu celów polegająca na "zamianie" pomiędzy sobą miejsc ich lokalizacji wywłaszczenia mieściła się w ramach celu ogólnie zakreślonych założeń tak decyzji wywłaszczeniowej, jak i umowy sprzedaży, i jako taka nie mogła stanowić podstawy do uznania, że przedmiotowe nieruchomości stały się zbędne na cel wywłaszczenia. Tym samym w ocenie organu II instancji, zarzuty podniesione w odwołaniu należało uznać za niezasługujące na uwzględnienie.

W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, iż na etapie postępowania prowadzonego przed organem I instancji dotyczącego zwrotu dz. nr [...], odpowiadającej obecnie w części działce nr [...], która zgodnie z KW [...] stanowi własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Izby Administracji skarbowej w K., pismem z dnia 26 września 2018 r. wnioskodawcy M. K., G. K., W. K., O. K. oraz B. M., ograniczyli swój wniosek poprzez wyłączenie z jego zakresu ww. części działki, wobec czego, w tym zakresie postępowanie stało się bezprzedmiotowe w świetle art. 105 § 1 k.p.a., o czym zasadnie organ I instancji orzekł w pkt 2 zaskarżonej decyzji. Zaznaczono bowiem, że w sytuacji wycofania wniosku wszczynającego postępowanie, który był elementem danej sprawy administracyjnej, a co w świetle treści art. 136 ust. 3 zd. 1 u.g.n. nie budziło wątpliwości, wszczęte postępowanie utraciło rację bytu i jako bezprzedmiotowe powinno ulec umorzeniu, o czym prawidłowo orzekł organ I instancji w pkt 2 zaskarżonej decyzji.

Skargę na ww. decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – B. M., G. K., M. K., O. K. oraz W. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od Wojewody kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:

a) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, że na działkach objętych wywłaszczeniem (w tym wywłaszczeniem umownym) doszło do modyfikacji celów wywłaszczenia, które nie przekreślają możliwości stwierdzenia, iż cele te zostały zrealizowane, gdy tymczasem na wszystkich przedmiotowych nieruchomościach cele te nie zostały zrealizowane w jakimkolwiek stopniu, a faktyczne wykorzystanie tych nieruchomości nie łączy się z celem wywłaszczenia,

b) przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:

- art. 136 ust. 1 i art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n., poprzez błędną ich wykładnie polegającą na przyjęciu, iż nawet w przypadku wykorzystania nieruchomości na cel krańcowo odmienny od celu wywłaszczenia, zmiana taka może być uznana za dopuszczalną, ewentualnie poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż decyzja podmiotu wywłaszczonego o przeniesieniu realizacji inwestycji na inną nieruchomość nie stanowi zmiany celu wywłaszczenia, o której mowa w tych przepisach, a w konsekwencji nie uprawnia do żądania zwrotu takiej nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionowali twierdzenia organu i zasadność wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia, przytaczając argumentację mającą zdaniem skarżących przemawiać za wadliwością zaskarżonej decyzji oraz powołując na jej poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).

Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zarazem, jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 23 sierpnia 2019 r. (znak: [...]), którą organ odwoławczy - po rozpatrzeniu odwołania M. K., G. K., W. K., O. K., B. M. od punktu 1 decyzji Starosty [...] z dnia 31 stycznia 2019 r. (znak: [...]) - utrzymał w mocy zaskarżony punkt 1 decyzji organu I instancji. Decyzją z dnia 31 stycznia 2019 r. Starosta [...] orzekł w pkt 1 o odmowie na rzecz M. K., G. K., W. K., O. K., B. M., zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako działka wywłaszczona nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], odpowiadające obecnie w części działce nr [...] oraz działce wywłaszczonej nr [...] odpowiadającej obecnie w części działce nr [...], położonej w jednostce ewidencyjnej C. – miasto, obręb – C.. Z powyższego jednoznacznie wynika, że pozostały punkt 2 sentencji ww. decyzji Starosty [...] nie został zakwestionowany w toku instancji i nie był i nie jest poddany kontroli tut. Sądu. Sąd zarazem na marginesie wyjaśnia, że uwagi sformułowane przez kontrolowany organ odwoławczy w odniesieniu do pkt 2 decyzji organu I instancji nie mają znaczenia prawnego i nie wpływają na ostateczność decyzji pierwszoinstancyjnej w tym zakresie.

Skarga jest bezzasadna w świetle przedstawianych powyżej kryteriów kontroli sądowej i jako taka podległa oddaleniu z przyczyn przedstawianych poniżej. Zgodnie z treścią art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm. : "1. Nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości. 2. W razie powzięcia zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu właściwy organ zawiadamia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę o tym zamiarze, informując równocześnie o możliwości zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części".

W myśl art. 137 u.g.n. : "1. Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

1)pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

2) 2 pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

2. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część".

W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. sygn.: P 38/11, stwierdzono, iż art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu - jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skutkiem powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego jest to, że przepisów art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. nie powinno stosować się do spraw o zwrot nieruchomości wywłaszczonych przed wejściem w życie - odpowiednio - ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. przed dniem 1 stycznia 1998 r. - art. 137 ust. 1 pkt 1) oraz ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomości oraz o zmianie niektórych innych ustaw (tj. przed dniem 22 września 2004 r. - art. 137 ust. 1 pkt 2) (por. np. wyroki: NSA w Warszawie - z dnia 8 maja 2013 r., sygn.: I OSK 2205/11, z dnia 12 lutego 2014 r., sygn.: I OSK 1663/12; z dnia 10 kwietnia 2014 r" sygn.: I OSK 2391/12 i z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn.: I OSK 2876/12 - oraz wyroki WSA w Krakowie: z dnia 11 września 2014 r., sygn.: II SA/Kr 923/14, z dnia 8 października 2014 r., sygn.: II SA/Kr 1048/14, z dnia 12 listopada 2014 r., sygn.: II SA/Kr 1066/14 i z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn.: II SA/Kr 1067/14).

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że kontrolowane postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek A. R., M. R., T. R. i B. K. z dnia 20 lutego 1997 r., który wpłynął do organu w dniu 21 lutego 1997 r. Wyżej wymienieni wystąpili o zwrot nieruchomości oznaczonych jako p. gr. [...], [...], [...], [...], [...] w rejonie dzisiejszego placu [...] w C.. W ocenie Sądu kontrolowane organy trafnie ustaliły, że na dzień wydania kontrolowanej decyzji osobami obecnie uprawnionymi do ubiegania się o zwrot przedmiotowych nieruchomości są prawidłowo ustaleni spadkobiercy poprzednich ww. współwłaścicieli. Jednocześnie organ II instancji prawidłowo wskazał, że jak wynikało z akt sprawy, przedmiotowe nieruchomości, oznaczone jako parcele katastralne p. gr. [...], [...] o łącznej pow. 0,0133 ha oraz [...], [...] o łącznej pow. 0,0163 ha, gm. kat. C., zostały wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w K. z dnia 10 marca 1967 r. (znak: [...]), z przeznaczeniem na realizację budowy biura PGR w C., w której jako właścicielkę wskazano A. P., a co istotne jako użytkownika A. R..

W ocenie Sądu prawidłowo wyjaśniono następnie, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt [...] spadek po A. P. zd. S., c. A. i J. zmarłej 9 czerwca 1954 r. w C. nabyła A. W. R. zd. P., natomiast aktem notarialnym Rep. A [...] z dnia 1 grudnia 1970 r. działki nr [...], [...], [...] o łącznej pow. 0,0436 ha zostały sprzedane Skarbowi Państwa przez A. R. pod budowę Placu [...] w C..

Wobec powyższego Sądu podziela stanowisko organu odwoławczego, który prawidłowo ocenił w ślad za ustaleniami organ I instancji, że w dacie wywłaszczenia/nabycia przedmiotowych nieruchomości ich właścicielką była A. R..

Sąd zarazem stwierdza, że organ rozpatrujący wniosek o zwrot nieruchomości nie jest kompetentny do oceny legalności decyzji wywłaszczeniowej w trybie art. 156 k.p.a., wobec czego w tym zakresie zarzuty odwołania nie mogły odnieść zamierzonego przez skarżących skutku. Nie jest także kwestionowane, że jak ustalił organ I instancji, p. gr. [...], p. gr. [...], p. gr. [...], p. gr. [...] gm. kat. C., a także działki nr [...], [...] oraz część działki nr [...], weszły w skład działki nr [...], obr. [...] C., natomiast pozostała część działki nr [...], weszła w skład działki nr [...], obr. [...]

Obecnie działki wywłaszczone nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], odpowiadają w części działce nr [...] oraz działka nr [...] odpowiada obecnie w części działce nr [...] oraz działce nr [...], położonej w jednostce ewidencyjnej C. - miasto, obręb - C.. Obecnie działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Izby Administracji Skarbowej w K.. Działka nr [...] stanowi własność Gminy C.. Jest także bezsprzeczne, że na etapie postępowania prowadzonego przed organem I instancji dotyczącego zwrotu działki nr [...], odpowiadającej obecnie w części działce nr [...], która zgodnie z KW KRI [...] stanowi własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Izby Administraci Skarbowej w K., pismem z dnia 26 września 2018 r. Pani M. K., Pani G. K., Pan W. K., Pani O. K. oraz Pani B. M., wnioskodawcy ograniczyli swój wniosek przez wyłączenie z jego zakresu ww. części działki.

W ocenie Sądu kontrolowane postępowanie administracyjne odpowiada prawu w myśl przedstawionych powyżej kryteriów sądowej kontroli a ustalenia stanu faktycznego podjęte w jego wyniku stanowią wystarczający materiał dowodowy do zastosowania przepisów prawa materialnego.

W toku postępowania organ I instancji pozyskał kopię orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 10 marca 1967 r. znak: [...], w którym wskazano tylko, iż wywłaszczenie następuje z przeznaczeniem pod budowę biura PGR w C., jak również kopię umowy sprzedaży Rep. A [...] z dnia 1 grudnia 1970 r., w której to określono, iż działki nr [...], nr [...], nr [...] o łącznej pow. 0,0436 ha zostają sprzedane pod budowę Placu [...] w C.. Do akt sprawy pozyskano także dokumentację związaną z postępowaniem poprzedzającym nabycie przedmiotowych nieruchomości, tj.: decyzję o lokalizacji szczegółowej nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C., Wydział Budownictwa, Urbanistyki Architektury z dnia 22 marca 1969 r. znak: [...] /l [...], wydaną w oparciu o plan ogólny m. C. zatwierdzony Uchwałą Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 3 lipca 1967 r. nr [...], orzekającą o ustaleniu lokalizacji szczegółowej placu [...] w C., decyzję o lokalizacji szczegółowej nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C., Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 18 października 1965 r. orzekającą o ustaleniu lokalizacji szczegółowej budynku administracyjnego w C.. Ponadto organ I instancji pozyskał decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia 5 listopada 1998 r. znak: [...] o przekazaniu w trwały zarząd na czas nieoznaczony z przeznaczeniem na działalność statutową na rzecz Urzędu Skarbowego w C. nieruchomości oznaczonej nr [...] o pow. 0,1923 ha, zapisaną w Kw [...] Sądu Rejonowego w C. jako własność Skarbu Państwa, mapę sytuacyjną wywłaszczenia pod Dom Kultury w C., protokół z oględzin działki z dnia 22 listopada 2004 r., protokół z rozprawy z dnia 31 marca 2005 r., protokół z oględzin z dnia 18 kwietnia 2005 r., protokół z rozprawy z dnia 10 kwietnia 2006 r., protokół z oględzin z dnia 22 stycznia 2018 r., protokół z rozprawy z dnia 21 września 2018 r. oraz archiwalne zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu z lat: 1976 i 1992.

W protokole z rozprawy administracyjnej z dnia 21 września 2018 r., wskazano, iż działka [...] odpowiada w części dawnym działkami nr [...], na której znajduje się droga dojazdowa do parkingu US w C. oraz w części parking z kostki brukowej, stojak na rowery, nr [...], stanowi w części parking z kostki brukowej dla US w C., nr [...], [...], [...], [...], położone są w centrum płyty [...] w C., płyta z kostki burkowej. Na działce wywłaszczonej nr [...] znajduje się pomnik (betonowy). Na dawnych działkach nr [...], [...], [...], [...] brak jest infrastruktury technicznej.

Z treści wspomnianych wcześniej, archiwalnych zdjęć lotniczych z 1976 roku oraz z 1992 roku, obejmujących teren przedmiotowych nieruchomości oraz okolicznych do niej nieruchomości również wynika, iż na terenie przeznaczonym pod budowę Placu [...] (obejmujących w decyzji wywłaszczeniowej działki nr [...], nr [...], nr [...]) został wybudowany budynek administracyjny oraz infrastruktura niezbędna do jego funkcjonowania w postaci ciągów komunikacyjnych oraz parkingu. Natomiast na terenie przeznaczonym pod budowę budynku administracyjnego (obejmujących w decyzji wywłaszczeniowej p. gr. [...], [...], [...], [...]) został wybudowany pomnik [...] oraz znajdowały się na nim dwie budowle wolnostojące.

Z powyższego wynika w ocenie Sądu, że w kontrolowanej sprawie cele zostały zrealizowane we wskazanych latach, natomiast zostały one zamienione pod względem lokalizacji tj. budynek PGR w C. wybudowano na miejscu Placu [...] a Plac [...] wybudowano na miejscu budynku PGR w C.. Ustosunkowując się w tym miejscu do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że nie podziela zarzutu skarżących podnoszących naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez przyjęcie, że na działkach objętych wywłaszczeniem (w tym wywłaszczeniem umownym) doszło do modyfikacji celów wywłaszczenia, które nie przekreślają możliwości stwierdzenia, iż cele te zostały zrealizowane, gdy tymczasem zdaniem skarżących na wszystkich przedmiotowych nieruchomościach cele te nie zostały zrealizowane w jakimkolwiek stopniu, a faktyczne wykorzystanie tych nieruchomości nie łączy się z celem wywłaszczenia. W ocenie Sądu kontrolowane postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego a z kolei kwestie dotyczące modyfikacji celu stanowią w ocenie Sądu - o czym będzie mowa odpowiednio poniżej - wyraz prawidłowej wykładni normy prawnej a następnie prawidłowego zastosowania hipotezy normy zawartej w art. 137 ust. 1 i art. 136 ust. 3 i ust. 4 u.g.n. względem prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Kontrolowane organy nie naruszyły także wbrew zarzutom skargi przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 136 ust. 1 i art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że w kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z błędną wykładnią ww. przepisów polegającą - w ocenie skarżących - na przyjęciu, iż nawet w przypadku wykorzystania nieruchomości na cel krańcowo odmienny od celu formalnego wywłaszczenia, zmiana taka może być uznana za dopuszczalną. W sprawie nie mamy do czynienia także w ocenie Sądu - jak podnosi ewentualnie strona skarżąca - z nieprawidłowym zastosowaniem ww. przepisów a polegającym według stanowiska strony skarżącej na przyjęciu, iż decyzja podmiotu wywłaszczającego o przeniesieniu realizacji inwestycji na inną nieruchomość nie stanowi zmiany celu wywłaszczenia, o której mowa w tych przepisach, a w konsekwencji nie uprawnia skarżących do żądania zwrotu takiej nieruchomości.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe nieruchomości zostały wywłaszczone dla potrzeb realizacji celów publicznych jakimi są bezsprzecznie odpowiednio budowa biura PGR oraz Placu [...] Obecnie orzekający skład podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. akt I SA 1986/99, zgodnie z którym celami publicznymi są cele, których realizacja służy ogółowi i jest przeznaczona dla zaspokojenia potrzeb powszechnych, a realizatorami tych celów są jednostki organizacyjne lub osoby reprezentujące Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Zatem bezsprzeczne obydwa cele posiadają znamiona celów publicznych. Zdaniem Sądu w realiach kontrolowanej sprawy trzeba mieć na względzie, że nabycie przedmiotowych nieruchomości nastąpiło we względnie zbliżonym czasie mając na uwadze ogół zamierzeń inwestycyjnych organów władzy publicznej i ich planowanie w czasie a zatem - mając zarazem na uwadze bliskie położenie przedmiotowych nieruchomości w związku z czym oba cele wywłaszczenia "znajdowały się" obok siebie - trafne i zgodne z prawem jest stanowisko kontrolowanego organu odwoławczego, że w związku z tym wywłaszczone nieruchomości miały stanowić w założeniu beneficjenta wywłaszczenia pewien funkcjonalny kompleks zaspokajający potrzeby powszechne. Jak wynika z materiału dowodowego, realizacja celów wywłaszczenia rozpoczęła się przed 1967 r. a zakończyła się do 1976 r. Zdaniem Sądu prawidłowa jest właśnie w opisanych realiach kontrolowanej sprawy dokonana przez organ odwoławczy wykładnia art. 173 ust. 1 u.g.n. posługująca się pojęciem modyfikacji celu na wywłaszczonych działkach, która postrzega bezsprzeczną realizację obu celów publicznych w prawidłowym ustawowo czasie polegającą na "zamianie" pomiędzy sobą miejsc lokalizacji celów wywłaszczenia jako dopuszczalną modyfikację celu mieszczącego się w ramach celu ogólnie zakreślonych założeń tak decyzji wywłaszczeniowej, jak i umowy sprzedaży. Z uwagi na powyższe także i w ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie nie zachodzą podstawy do uznania, że przedmiotowe nieruchomości stały się zbędne na cel wywłaszczenia. Cele wywłaszczenia sformułowane tak w akcie jak i umowie "wywłaszczeniowych" bezsprzecznie zostały zrealizowane Na przedmiotowych nieruchomościach zrealizowano cele publiczne zmodyfikowane jednak przez prostą zamianę miejsca realizacji celu mieszczącą się w ocenie Sądu w gestii dysponenta nieruchomościami na cele publiczne z uwagi na bliskość ich usytuowana. W kontrolowanej sprawie mając na uwadze całość wywłaszczonych nieruchomości w drodze decyzji i umowy notarialnej w oderwaniu od przeznaczenia poszczególnych działek nie można powiedzieć, że cele nie zostały zrealizowane. Trudno jest bowiem w realiach kontrolowanej sprawy oderwać się od pewnego funkcjonalnego, powiązanego ze sobą przestrzennego, urbanistycznego wymiaru końcowego "wyniku" celów "cząstkowych" zawartych odpowiednio w decyzji wywłaszczeniowej jak i w treści aktu notarialnego a wynikającego z pobliskiego usytuowania ww. wywłaszczonych nieruchomości. W tym wypadku modyfikacja celu publicznego wywłaszczenia polegała na tym, że dysponent terenów, które zostały wywłaszczone zmienił jedynie usytuowanie realizowanych celów względem siebie w przestrzeni ale w sposób dopuszczalny, gdyż mieszczący się w ogólnie ujętym wymiarze/treści podejmowanych pojedynczo w odpowiednej kolejności aktów wywłaszczenia.

Mając na uwadze powyższe ustalenia zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo podzielił pogląd wyrażony przez organ I instancji, że przedmiotowych nieruchomości nie można uznać za zbędne na cele wywłaszczenia, określone jako budowa biura PGR oraz placu [...]. Sąd kontrolujący podziela poglądy orzecznictwa sądowego przywołane przez organ II instancji na poparcie swojej trafnej tezy o dopuszczalnej w świetle prawa modyfikacji celu, która zarazem znajduje uzasadnienie w opisanej w uzasadnieniu organu I instancji genezie kształtowania się przestrzeni publicznej Placu [...] w C.. Raz jeszcze należy podkreślić, że realia kontrolowanej sprawy, specyficzny stan faktyczny i prawny polegający na tym, że nabycie przedmiotowych nieruchomości znajdujących się w bliskim położeniu nastąpiło w zbliżonym funkcjonalnie czasie realizowania inwestycji w wyniku czego oba cele wywłaszczenia do realizacji "znajdowały się" obok siebie tworząc przez to element większej całości - uzasadnionym jest twierdzenie, iż wywłaszczone nieruchomości miały stanowić pewien kompleks mający zaspokajać potrzeby powszechne. Jak wynika z materiału dowodowego, realizacja celów wywłaszczenia rozpoczęła się odpowiednio przed 1967 r., a zakończyła się do 1976 r. Podstawowe znaczenie dowodowe w sprawie mają zdjęcia lotnicze pozyskane z CODGiK. Przy tym fotografia z 1976 r., jednoznacznie wskazuje na zrealizowanie na przedmiotowych nieruchomościach wskazanych powyżej celów. Dowód ten przesądza o zrealizowaniu celu wywłaszczenia z modyfikacją.

W ocenie Sądu stwierdzona przez kontrolowane organy "modyfikacja" w realizacji obu celów polegająca na "zamianie" pomiędzy sobą miejsc ich lokalizacji mieści się w ramach celu ogólnie zakreślonych założeń tak decyzji wywłaszczeniowej, jak i umowy sprzedaży, i jako taka nie może stanowić podstawy do uznania, że przedmiotowe nieruchomości stały się zbędne na cel wywłaszczenia. Zdaniem Sądu zmieniona lokalizacja obiektów formalnego wywłaszczenia nie powoduje jakościowej zmiany celu wywłaszczenia przedmiotowych, skoro budowa tych obiektów w sposób przestrzennie zamienny zrealizowała sumarycznie cel decyzji wywłaszczeniowej i umowy notarialnej jako aktów realizujących cele publiczne służące ogółowi. (por. odpowiednio wyrok SN z dnia 23 lutego 2007 r. sygn. akt III CSK 391/06 oraz wyroki WSA w Krakowie z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1188/16 i II SA/Kr 1189/16).

Wobec powyższych ustaleń i ocen zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie co mając na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.