Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 144/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie dwóch zjazdów jednokierunkowych z drogi krajowej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 144/07

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpoznaniu wniosku W. T. - [...] z siedzibą w S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Oddziału w S. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2002 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na wykonanie dwóch zjazdów jednokierunkowych (wjazd i wyjazd) z drogi krajowej nr [...] na teren działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] przy ulicy A. w N. wraz z pasami wyłączenia i włączenia, w tym tymczasowego pasa wyłączenia (lewoskrętu dla relacji [...]) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2006r.

Uzasadniając swoją decyzję organ wskazał, iż w wyniku postępowania wszczętego z urzędu stwierdził, że decyzja Dyrektora Oddziału w S. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2002 r. została wydana z naruszeniem dyspozycji § 123 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) zgodnie z którym na drodze klasy GP odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 5 km poza terenem zabudowanym (pkt 1) i 2 km na terenie zabudowy (pkt 2). Planowana stacja paliw zlokalizowana jest w N. na posesji składającej się z działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] z których ta ostatnia sąsiaduje z działką nr [...] posiadającą zjazd z drogi krajowej nr [...], na której znajdowała się już stacja paliw przedsiębiorstwa [...] "H." Droga krajowa nr [...] została zaliczona do dróg klasy GP, istniejąca stacja znajduje się w stosunku do projektowanej stacji w odległości mniejszej niż zezwalają przepisy ww. rozporządzenia. Tak więc w sprawie występuje merytoryczna przesłanka stwierdzenia nieważności wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto organ wyjaśnił, iż w rozpatrywanej sprawie istotny jest sam fakt prowadzenia w obiekcie budowlanym na działce nr [...] dystrybucji (sprzedaży) paliw, natomiast nie ma znaczenia forma organizacyjno-prawna w ramach której prowadzona jest działalność gospodarcza polegająca na sprzedaży paliw.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. T., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż decyzja jest dla niego krzywdząca z uwagi na poniesioną szkodę majątkową. Na stan wydania przedmiotowej decyzji firma "H." nie prowadziła stacji paliw a działka nr [...] w chwili zakupu przez L. H. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miała przeznaczenie jako "Bazy, składy". Taki stan trwa do dziś a wskazana wyżej funkcja nie jest tożsama z pojęciem "stacja paliw". Działki nr [...] przewidziane są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na budowę MOP-u. Nadto L. H. nie uzyskał wymaganych prawem pozwoleń na budowę czy adaptację istniejącej infrastruktury do funkcji stacji paliw, podczas gdy skarżący takie pozwolenia posiada i kontynuuje inwestycję związaną z budową i prowadzeniem stacji paliw co wymaga z jego strony wysokich nakładów finansowych.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. uczestnik postępowania, L.H. wniósł o oddalenie skargi popierając stanowisko wyrażone przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270- dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przede wszystkim wskazać należy, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. a zatem nie może rozpatrzyć sprawy co do jej istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Działanie organu w tym trybie zasadniczo różni się od postępowania zwykłego albowiem obowiązkiem organu jest wyłącznie ocena kwestii ściśle prawnych- ustalenie czy kwestionowana decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tej sprawie rażące naruszenie prawa, przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji a organ dokonujący nadzoru nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Rażącym naruszeniem prawa jest wyłącznie naruszenie prawa materialnego, które zaważyło na treści decyzji a katalog wad skutkujących nieważnością jest enumeratywnie wyliczony, odwoływanie się do innych, niewymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek jest niedopuszczalne. Tak więc, przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są związane z postępowaniem w którym wydano decyzję, lecz wynikają z samej decyzji. Rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze gdyż prowadzi ono w konkretnej sprawie do odstąpienia od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych a jego cechą jest to, iż treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, iż decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Podkreślenia wymaga, iż przesłanki stwierdzenia nieważności nie są oparte na uznaniu, a więc ich ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności za wyjątkiem sytuacji określonej w art. 156 § 2 k.p.a.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy w ocenie Sądu ustalenia organu administracji, co do istnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa są słuszne.

Jak wynika z akt sprawy na podstawie zarządzenia nr 17 Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 8 grudnia 2000 r. w sprawie ustalenia klas dróg krajowych droga krajowa nr [...] na odcinku od [...] przez [...],[...],[...],[...],[...],[...] aż do [...] została zaliczona do dróg głównych ruchu przyśpieszonego ( GP ). Zgodnie z § 123 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 43, poz. 430 ) odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw na drodze klasy GP nie powinna być mniejsza niż 5 km poza terenem zabudowanym i 2 km na terenie zabudowy. W dacie wydawania przedmiotowej decyzji na działce nr [...] była już zlokalizowana stacja paliw posiadająca wjazd z drogi krajowej nr [...]. Stacja ta znajduje się w sąsiedztwie stacji projektowanej, w odległości mniejszej niż pozwalają na to w/w przepisy rozporządzenia. Należy wiec podzielić stanowisko organu, iż wydanie zgody na wykonanie dwóch zjazdów jednokierunkowych ( wjazd i wyjazd ) z drogi krajowej nr [...] na teren działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] w N. do planowanej stacji paliw nastąpiło z naruszeniem z § 123 ust. 2 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia.

Reasumując powyższe decyzja stwierdzająca nieważność decyzji Dyrektora Oddziału w S. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2002 r. była prawidłowa.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.