Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 740/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 2 pkt 1, art. 34 ust. 3 pkt 4, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2017 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., znak: [...][...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania D. M. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek D. M., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W.W. i P. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] w zabudowie szeregowej, wraz z instalacjami wewnętrznymi, instalacjami wod.-kan., gaz., c.o., energią elektryczną w budynku i na działce, kanalizacją sanitarną, zbiornikiem szczelnym na nieczystości ciekle, murem oporowym oraz ogrodzeniem, dojściami i dojazdami na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. , jako III etap inwestycji pod nazwą: "Budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod. - kan., gaz., c.o., energią elektryczną w budynku i na działce, kanalizacją sanitarną i trzema zbiornikami na nieczystości ciekłe, kanalizacją deszczową wraz z trzema zbiornikami na wody opadowe, dojściami i dojazdami oraz ogrodzeniami i murami oporowymi na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...] oraz zjazdu indywidualnego z drogi gminnej, z działki nr [...] na działkę nr [...] w miejscowości [...], gm. [...]" -utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że rozpoznając opisane wyżej odwołanie miał na uwadze nadzwyczajny tryb postępowania nieważnościowego, w którym zapadła decyzja organu stopnia wojewódzkiego opisany w art. 156 k.p.a. Postępowanie w trybie nieważnościowym ma na celu ocenę wystąpienia podstaw nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. O ile organ rozstrzygając w postępowaniu zwykłym ma obowiązek rozpoznać sprawę w jej całokształcie, tj. zebrać wyczerpujący materiał dowodowy i wszechstronnie go ocenić, jak tego wymagają regulacje art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., ustosunkowując się do stanowisk stron, o ile dotyczą kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego podstaw prawnych, to rozstrzygając w nadzwyczajnym postępowaniu nieważnościowym ocena organu jest ograniczona i polega na skontrolowaniu, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Organ w postępowaniu nieważnościowym nie przeprowadza co do zasady nowych dowodów.

Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym miejscu należy przywołać art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie każde naruszenie ma charakter "rażący". Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie o "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższy dokument należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Inwestorzy – W. W. oraz P. W. wraz z wnioskiem z dnia 30 października 2014 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ewid. [...]) na cele budowlane. Tym samym w analizowanym przypadku nie naruszono rażąco wymagań wskazanych ww. art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Jak wynika z akt postępowania działka nr ewid. [...] jest objęta Uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2005 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] - obszaru "B". Przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej symbolem B13.06.MN. Analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...], znak: [...], nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów zawartych w przywołanym wyżej miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W szczególności parametry projektowanego budynku nie naruszają w sposób rażący ustaleń dotyczących przeznaczenia podstawowego — zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o niskiej intensywności zabudowy do 0,5 (projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny, intensywność zabudowy 0,28 - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania — Nr rys. PZT01), powierzchni biologicznie czynnej - nie może być mniejsza niż 65% (projektowana 65,22% - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania, Nr rys. PZT01), nachylenia dachu - dachy spadziste o nachyleniu połaci od 35° do 45° o nadwieszonych okapach min. 0,6 m - (projektowane nachylenie dachu 35° - Projekt budowlany, nr rys. A-04, projektowane nadwieszenie okapu od 0,6 do 1,45 m - Projekt budowlany, nr rys. A-05), wysokość zabudowy nie może przekroczyć 9 m, licząc od poziomu terenu do kalenicy dachu (projektowana 8,24 - Projekt budowlany, Nr rys. A-05).

Odnosząc się do zarzutu skarżącej organ wskazał, że ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje konieczność wyposażenia terenów budowlanych w sieci i urządzenia infrastruktury technicznej (§ 24 ust. 4 ww. uchwały), a także obowiązek podłączenia istniejącego i projektowanego zainwestowania kubaturowego do zbiorczego systemu kanalizacji (§ 40 ust. 1 pkt 1). Nie sposób stwierdzić, aby kontrolowana decyzja naruszała powyższe przepisy w stopniu rażącym. Obowiązek ten nie ma charakteru bezwzględnego. Ww. uchwała dopuszcza "w ekonomicznie i technicznie uzasadnionych przypadkach [...] możliwość objęcia niektórych obiektów systemem indywidualnym lub grupowym odprowadzenia ścieków. Warunkiem niezbędnym w tych przypadkach będzie konieczność zastosowania takich rozwiązań technologicznych, które nie wpłyną negatywnie na środowisko". Nawet ewentualne uchybienie przepisom, które nie przewidują obowiązku bezwzględnego a dodatkowo odwołują się do nieostrych, ocennych kategorii ("ekonomicznie i technicznie uzasadnione przypadki") nie może stanowić kwalifikowanego naruszenia prawa.

Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...], znak: [...], nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom obowiązującego w dniu wydania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Stosownie do § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, elewacja wschodnia projektowanego budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości 8,0 m od granicy działki nr ewid. [...], elewacja zachodnia z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się od 5,21 do 5,24 m od granicy działki nr ewid. [...], natomiast elewacja północna bez otworów okiennych i drzwiowych znajduje się w odległości od 3,01 m do 3,60 m od granicy działki nr ewid. [...].

Ponadto, sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 (nasłonecznienie pomieszczeń), ww. rozporządzenia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odwołującej się dotyczący rażącego naruszenia warunków technicznych w zakresie usytuowania projektowanego zbiornika kanalizacji sanitarnej.

Zgodnie z § 36 ust. 2 ww. rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości urządzeń sanitarno-gospodarczych, o których mowa w ust. 1 (tj. m.in. od pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe) powinny wynosić co najmniej: 1) od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - 5 m, przy czym nie dotyczy to dołów ustępowych w zabudowie jednorodzinnej; 2) od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 2 m.

Z projektu zagospodarowania terenu, sporządzonego w skali 1:500 wynika, że krawędź projektowanego zbiornika wybieralnego kanalizacji sanitarnej znajduje się w odległości ok. 3 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości ok. 4 - 4,5 m od najbliższego punktu projektowanego budynku mieszkalnego (narożnika). Na projekcie zagospodarowania terenu nie uwidoczniono umiejscowienia pokrywy włazu zbiornika, od której należałoby liczyć ww. odległości. Niewątpliwie jednak właz znajduje się w odległości większej niż krawędź zbiornika (zob. Projekt budowlany, Projekt budowlany wewnętrznych instalacji sanitarnych, k.40). Wobec tego nie sposób zarzucić rażącego naruszenia przepisów techniczno-budowlanych w powyższym zakresie.

Ponadto organ drugiej instancji wskazał, że analizowany projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie wykonania ww. projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi normami i przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego.

Konkludując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona żadną z wad wymienionych z art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja nie została także wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej oraz - co wskazano wyżej - nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Ponadto kontrolowana decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa, w razie wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie była i nie jest trwale niewykonalna.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła D. M.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że zapadła z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego tj.: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409), poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji kiedy projekt zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji jest niezgodny z przepisami techniczno - budowlanymi tj. § 34 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz. U. z 2002 Nr 75, poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projektu budowlany, który jest niekompletny, a przyjęte w nim rozwiązania są niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz. U. z 2002 Nr 75 poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...]-obszar "B", zatwierdzonym Uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2015 roku, zmienionym Uchwałą Nr [...] Rady [...] w [...] z dnia [...] października 2006 roku; § 34 ust. 2 pkt 1 w zw. § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 Nr 75 poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany przewidujący zlokalizowanie pokrywy zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 w niedozwolonym zbliżeniu do okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - w odległości 4 m, podczas, gdy zgodnie z przywołaną normą techniczno - budowlaną odległość ta bezwzględnie powinna wynosić minimum 5 m; § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 Nr 75 poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 40 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] - obszar "B", zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2015 roku, zmienionym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2006r., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany obejmujący projekt instalacji sanitarnej w postaci indywidualnych zbiorników na nieczystości ciekłe podczas, gdy w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia niemożliwości przyłączenia planowanej inwestycji do sieci kanalizacyjnej, która biegnie wzdłuż działki drogowej nr [...] znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej zatwierdzonym projektem budowlanym; 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z normami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012r., poz. 463) utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej zatwierdzającej projekt budowlany zawierający ekspertyzę warunków geotechnicznego posadowienia obiektu, która nie spełnia zasad sporządnia opinii geotechnicznej określonych w powyższym rozporządzeniu i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowie, w oparciu o wyniki tak sporządzonej opinii; art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo dobrany materiał dowodowy ukierunkowany na utrzymaniu w obrocie prawnym decyzji Starosty [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę; art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który doprowadził do błędnej subsumcji zastosowanych przepisów prawa.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonej decyzji. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne.

Zarzuty skargi nie są uzasadnione.

I tak, zaskarżona decyzja nie narusza zasad postępowania administracyjnego opisanych w szczególności w art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. Sprawę rozpoznano z pełnym poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Organy stały na straży praworządności - podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organ sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Nie doszło też do naruszenia zasady opisanej w art. 6 k.p.a. - organy działały na podstawie przepisów prawa, prawidłowo zastosowały przepisy nie tylko prawa materialnego, ale i procesowego.

Organ rozpoznawał odwołanie od decyzji, która zapadła w postepowaniu nieważnościowym. Jak słusznie zostało to omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jego obowiązkiem było dokonanie ponownej kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę przez pryzmat wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. Wystąpienie, którejkolwiek z nich skutkowałoby koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd w pełni podziela stanowisko organu – kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., w tym wadą rażącego, zatem kwalifikowanego naruszenia prawa.

Nie ma racji skarżąca zarzucając, że ww. decyzja jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, wobec wydania jej wbrew ustaleniom prawa miejscowego – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd w pełni podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - na tle zapisów ww. planu nie można sformułować zarzutu oczywistego jego naruszenia, przez brak zapewnienia inwestycji podłączenia do kanalizacji publicznej i zaprojektowanie zbiorników szczelnych na ścieki.

Skarżąca wskazuje - cyt. "Wątpliwości skarżącej budzi także sam fakt zatwierdzenia projektu budowlanego przewidującego instalację kanalizacyjną w formie zbiorników na nieczystości ciekłe w sytuacji kiedy wzdłuż działki drogowej n [...] bezpośrednio przylegającej do działki inwestycji ([...]) przebiega sieć kanalizacyjna".

W tym kontekście podnieść należy - tam gdzie są "wątpliwości" co do dopuszczalności przyjętego rozwiązania, prawidłowości zastosowania przepisu w okolicznościach sprawy, gdzie przepis wymaga wykładni - nie zachodzi rażące czyli kwalifikowane naruszenie prawa, zaś tylko takie może skutkować wyeliminowaniem decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Takim zaś przepisem jest § 34 ww. rozporządzenia czytany w związku także z ustaleniami § 40 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z uwzględnieniem specyfiki terenu, na którym zaprojektowano inwestycję. Organ prawidłowo ocenił zapis ww. planu – "w ekonomicznie i technicznie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się możliwość objęcia niektórych obiektów systemem indywidualnym lub grupowym odprowadzania ścieków" – jako ten, który nie zakłada jednoznacznego zakazu rozwiązań przyjętych w tym przedmiocie w zatwierdzonym projekcie.

Resumując stwierdzić należy, że zatwierdzenie projektu budowlanego, w ramach którego przewidziano realizację indywidualnego systemu instalacji kanalizacyjnej ze zbiornikami na nieczystości, w sytuacji kiedy ocenie projektanta w świetle ww. przepisów pozostawiona została ocena istnienia technicznej możliwość podłączenia, takiej instancji do istniejącej sieci kanalizacyjnej nie stanowi rażącego naruszenia w szczególności § 34 ust. 1 ww. rozporządzenia w zw. z zapisami miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego. Nie można tym samym uznać, że zatwierdzony decyzją administracyjną projekt budowlany rażąco narusza wymagania określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Analiza projektu zagospodarowania działki wskazuje, że usytuowanie zbiorników nie w pełni odpowiada normom § 34 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zlokalizowanie pokrywy pojemnika na ścieki od okna do pomieszczeń przeznaczonego na pobyt ludzi w odległości 4 m. nie spełnia ww. wymogów powinna wynosić minimum 5 m. Należy zauważyć jednak, że w projektowanym budynku odległość ta dotyczy w szczególności otworów: drzwi garażu, drzwi wejściowych, okna łazienki. Naruszenie to nie odnosi się zaś do budynku na działce sąsiedniej, stanowiącej własność skarżącej. Tym samym nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych, których nie można zaakceptować w państwie prawa. Niezgodność, w ww. zakresie, projektu zagospodarowania terenu działki z przepisami techniczno - budowlanymi nie oznacza wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej także projekt budowlany z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się do kwestii opinii geotechnicznej stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi nie doszło rażącego naruszeniu prawa art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych.

Zgodnie z treścią art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany powinien zawierać wyniki badan geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych w zależności od potrzeb - gdy projektant uzna to za konieczne. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany, w zależności od potrzeb, powinien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. To projektant decyduje o tym, czy w danej sprawie występuje potrzeba przeprowadzenia badań geologiczno - inżynierskich, a jeżeli taka potrzeba istnieje, wyniki tych badań dołączane są do projektu budowlanego. Z powyższego przepisu nie wynika, że organ wydający pozwolenie na budowę może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia ww. badań. Podkreślmy ponadto - inwestycja stanowiła kolejny etap już wcześniej realizowanej części tożsamego zamierzenia budowlanego usytuowanego na tej samej działce geodezyjnej, dla której doszło do ustalania geotechnicznych warunków posadowienia jednakowych obiektów budowlanych.

Przepis wskazanego powyżej - art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nakłada na organ obowiązek sprawdzenia kompletności projektu budowlanego tylko pod względem zawartych w nim opinii i ekspertyz. Tym samym analiza opinii geotechnicznej, pod kątem prawidłowości jej opracowania, nie była możliwa ani na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (nie została bowiem zakwestionowana kontr opinią) ani tym bardziej w przedmiotowym w sprawie niniejszej postępowaniu nieważnościowym. Sprawdzając kompletność projektu budowlanego, w świetle art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, organ nie ma podstaw do szczegółowej kontroli zawartości merytorycznej opinii i ekspertyz.

Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że od czasu prowadzenia robót budowlanych, zaczęły pojawiać się pęknięcia podmurówki, na której usadowione jest ogrodzenie z metalowych przęseł, usytuowane przy granicy działki nr [...] i nr [...] nie może być przesłanką oceny kontrolowanej w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle zaistnienia wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. Może natomiast skutkować potrzebą interwencji nadzoru budowlanego, który oceni prawidłowość realizowanej inwestycji, czy też ewentualne zagrożenie katastrofą budowlaną.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2016 r., poz. 718 tj.).