Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1377/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-01-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odmówiono ustanowienia adwokata
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 1, art. 247, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. J. L. o przyznanie prawa pomocy w części obejmującej ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Sławnie z dnia 30 kwietnia 2003 r., Nr IX/53/2003 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Sławna dla działek położonych pomiędzy ul. Morską, Armii Krajowej i rz. Moszczenicą o numerach: 745/1, 749/5, 758 oraz fragmentów działek nr 744, 745/2, 749/7, 752/4, 752/15, 752/16, 753/1, 753/4, 753/7, 753/8, 1280 w obrębie 2 postanawia: odmówić ustanowienia adwokata lub radcy prawnego.


UZASADNIENIE

B. J. L. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na uchwałę Rady Miejskiej w Sławnie Nr IX/53/2003

z dnia 30 kwietnia 2003 r., w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Sławna dla działek położonych pomiędzy

ul. [...] o numerach: [...] oraz fragmentów działek nr [..] w obrębie 2.

W odpowiedzi na wezwanie sądowe, A. W. będąca kuratorem dla częściowo ubezwłasnowolnionego skarżącego, podtrzymała skargę i wniosła

o ustanowienie skarżącemu pełnomocnika z urzędu w związku z jego sytuacją zdrowotną oraz materialną, która uniemożliwia ustanowienie pełnomocnika z wyboru.

Zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2015 r., Sąd wezwał przedstawiciela skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie do akt sprawy dowodu wniesienia/nadania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwała. W odpowiedzi skarżący przesłał pismo z dnia 30 grudnia 2015 r. uzupełniające skargę wraz z załącznikami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej: "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 3).

Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Powołany przepis znajduje zastosowanie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, bądź zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi (art. 58 § 1 P.p.s.a.). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, iż w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy.

Zgodnie z poglądami orzecznictwa, oczywistość bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., należy łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale

i z możliwością jej wniesienia, w szczególności w przypadkach, gdy skarga została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia (por. postanowienia NSA: z dnia

28 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 35/09, opubl. w Lex nr 551912; z dnia

5 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 146/14, opubl. w Lex nr 1449947).

Z analizy akt sprawy wynika, że skarga B. J. L. została wniesiona na uchwałę Rady Miejskiej w Sławnie Nr IX/53/2003 z dnia 30 kwietnia 2003 r., będącą aktem prawa miejscowego, wydanym w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy, jest wymogiem koniecznym zaskarżenia tych aktów do sądu administracyjnego. Powyższy wymóg wyczerpania środka zaskarżenia koresponduje z brzmieniem art. 52 § 4 P.p.s.a.

Jak wynika z art. 57 § 1 pkt 4 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać, w przypadkach określonych w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Brak skargi, w powołanym zakresie, podlega uzupełnieniu na wezwanie sądowe w terminie 7 dni (art. 49 § 1 i 2 P.p.s.a.). Natomiast nieuzupełnienie tego braku skargi w wyznaczonym terminie, skutkować będzie jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2015 r., Sąd zobowiązał przedstawiciela skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie do akt sprawy dowodu wniesienia/nadania pisemnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Zobowiązanie zostało doręczone kuratorowi w dniu 28 grudnia 2015 r.

W odpowiedzi, skarżący działając samodzielnie, w piśmie z dnia 30 grudnia

2015 r. uzupełnił uzasadnienie skargi, jednakże nie dołączył do pisma dowodu wskazującego, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. Dołączone do pisma załączniki nie stanowią ww. dowodu. Brak wykazania wezwania do usunięcia naruszenia prawa uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania sądowego i w konsekwencji czyni niniejszą skargę niedopuszczalną

w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Z okoliczności niniejszej sprawy wynika tym samym oczywista bezzasadność skargi B. J. L., a w związku z tym żądanie skarżącego

o przyznanie prawa pomocy, stosownie do art. 247 P.p.s.a., nie może zostać uwzględnione.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 247 P.p.s.a., orzekł, jak na wstępie.