Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3760/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1, art. 252 § 2, art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6, art. 260 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A.K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 kwietnia 2018 r. w sprawie ze skargi A.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego


UZASADNIENIE

A.K. (zwana dalej: "Skarżącą") wystąpiła w niniejszej sprawie na formularzu PPF z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca wypełniła przedmiotowy formularz jedynie częściowo, tj. w zakresie jego pkt 1 - 4.

Następnie na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 12 lutego 2018 r. Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych jej wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez wypełnienie pozostałych, nie wypełnionych przez nią punktów formularza PPF, tj. pkt 5 – 11, oraz do nadesłania dokumentów i informacji dotyczących jej sytuacji materialnej.

Zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił powyższy wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na nie wykonanie przez Skarżącą wezwania do uzupełnienia oświadczeń zawartych w pkt 5 – 11 formularza PPF.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2018 r. Skarżąca wniosła sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza sądowego, zarzucając naruszenie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu sprzeciwu Skarżąca zarzuciła, że zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zostało wydane z naruszeniem art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż Skarżąca nie została prawidłowo wezwana do uzupełnienia formularza PPF. Skarżąca zarzuciła też, że referendarz sądowy zaniechał dokonania oceny jej sytuacji materialnej na dzień rozpatrywania wniosku, w odniesieniu do możliwości uiszczenia przez nią kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Rozpoznając sprzeciw, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Od dnia 29 sierpnia 2015 r. wzór ten stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, bądź też nie kompletne wypełnienie tego formularza, stanowi brak formalny tego wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. uniemożliwiający jego merytoryczne rozpoznanie, przy czym przed załatwieniem takiego nieprawidłowego formalnie wniosku wzywa się stronę do usunięcia tych braków w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 28/15).

Jak już wskazano powyżej, w niniejszej sprawie Skarżąca wystąpiła na formularzu PPF z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca wypełniła jednak przedmiotowy formularz jedynie w części, tj. w zakresie jego pkt 1 – 4. W tej sytuacji referendarz sądowy zasadnie wezwał Skarżącą na podstawie zarządzenia z dnia 12 lutego 2018 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez wypełnienie pozostałych punktów formularza PPF, tj. pkt 5 – 11, które powinny zawierać dane dotyczące obecnej sytuacji materialnej wnioskodawcy i wysokości jego dochodów, a więc kwestii najbardziej istotnej z punktu widzenia spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy. Jednakże Skarżąca pomimo upływu zakreślonego jej terminu nie złożyła wypełnionego w całości formularza PPF. Zgodnie natomiast z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że referendarz sądowy zasadnie wydał zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Za niezrozumiały uznać również należy zarzut Skarżącej dotyczący zaniechania dokonania przez referendarza sądowego oceny jej sytuacji materialnej na dzień rozpatrywania wniosku, w odniesieniu do możliwości uiszczenia przez nią kosztów sądowych, w sytuacji gdy Skarżąca, pomimo wezwania nie przedstawiła referendarzowi sądowemu żadnych informacji na temat swojej sytuacji materialnej i wysokości osiąganych dochodów.

W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.