Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 66/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozbawienia uprawnień kombatanckich 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokat U. D.-K. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] grudnia 2012 r. nr [...], utrzymujące w mocy własne postanowienie z [...] grudnia 2012 r. wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji pozbawiającej W. M. (dalej również jako skarżący) uprawnień kombatanckich.

Wymienione rozstrzygnięcia podjęte zostały w następujących okolicznościach faktycznych.

Decyzją z [...] lutego 2011 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, pozbawił skarżącego uprawnień kombatanckich z uwagi na fakt zatrudnienia w organach Bezpieczeństwa Publicznego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ten, decyzją z [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił zaś skargę W. M. na ww. rozstrzygnięcie (wyrok z 28 czerwca 2011 r. II SA/Bk 246/11).

W piśmie z 1 lutego 2012 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu i przywrócenie uprawnień kombatanckich.

Decyzją z [...] marca 2012 r. organ odmówił stwierdzenia nieważności prawomocnej decyzji pozbawiającej skarżącego uprawnień kombatanckich. Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją tego samego organu z [...] kwietnia 2012 r., rozstrzygnięcie to utrzymane zostało w mocy. W ocenie Kierownika Urzędu w sprawie tej nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrokiem z 18 września 2012 r. II SA/Bk 474/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzje organów obu instancji uznając,

że organ powinien był odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.

Ponownie rozpatrując sprawę, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów

i Osób Represjonowanych wydał [...] grudnia 2012 r. postanowienie odmawiające skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

z [...] marca 2011 r. Jako podstawę prawną wskazał art. 61a § 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie (postanowienie z [...] grudnia 2012 r.) stwierdzając, że ewentualne próby stwierdzenia nieważności stanowiłyby niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie Sądu z 28 czerwca 2011 r.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Sądu,

w której opisał przebieg służby wojskowej i podkreślił, że nie był współpracownikiem UB, bowiem został jedynie oddelegowany do służby wartowniczej w aparacie bezpieczeństwa na okres kilku miesięcy. Z tego tytułu nie miał poborów tylko coś

w rodzaju żołdu. Skarżący dodał, że nie prawdą jest jakoby [...] Samodzielny Batalion Ochrony, w którym służył uczestniczył w walkach zbrojnych z opozycją, gdyż nie była jednostką operacyjną, lecz ochronną, do której zadań należała ochrona obiektów państwowych. W związku z powyższym wniósł o przywrócenie uprawnień kombatanckich.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wskazać trzeba, że sprawa niniejsza była już przedmiotem orzekania tutejszego Sądu. Wyrokiem z 18 września 2012 r. II SA/Bk 474/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzje Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydane w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji pozbawiającej skarżącego uprawnień kombatanckich. Sąd uznał, że wyrok z 28 czerwca 2011 r. II SA/Bk 246/11, oddalający skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydaną w przedmiocie pozbawienia skarżącego uprawnień kombatanckich - przesądza o braku podstaw do zarzucenia decyzji z [...] marca 2011 r. nie tylko wadliwości kwalifikowanej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, ale i jakiejkolwiek wadliwości branej pod uwagę

z urzędu w ramach wyznaczonej sądowi administracyjnemu przez przepisy o jego kognicji. W wyroku z 28 czerwca 2011 r. za okoliczność bezsporną uznano zatrudnienie skarżącego w organach Bezpieczeństwa Publicznego w G. w charakterze wartownika od [...] grudnia 1945 r. do [...] maja 1946 r. oraz fakt,

że [...] Pułk Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego [...], w skład, którego wchodził [...] Samodzielny Batalion Ochrony brał udział w walkach zbrojnych z organizacjami niepodległościowymi, co wskazywało na konieczność pozbawienia skarżącego uprawnień kombatanckich. W związku z tym Sąd uznał, że Kierownik Urzędu powinien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie i wydać postanowienie w sprawie w trybie art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem ewentualne próby stwierdzenia nieważności tej decyzji stanowiłyby niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu.

Z uwagi na powyższe podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 153 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Orzekając ponownie w tej sprawie Sąd stwierdza, że organ w sposób prawidłowy odniósł się do wytycznych i zarzutów zawartych w wyroku z 18 września 2012 r. Wydane w tym zakresie postanowienia nie naruszają prawa.

Zgodnie z art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną

lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W rozpatrywanym przypadku przyczyną braku możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji pozbawiającej skarżącego uprawnień kombatanckich jest prawomocny wyrok oddalający skargę na taką decyzję. Uznać więc należy, że decyzja z [...] lutego 2011 r. (utrzymana w mocy decyzją z [...] marca 2011 r.) jest w całości zgodna z prawem. Stąd niedopuszczalne jest podważanie ustaleń dokonanych przez Sąd w wyroku z 28 czerwca 2011 r.

i prowadzenie przez organy administracji postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzeczono jak w sentencji

na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie art. 250 ww. ustawy oraz § 2 ust. 1-3, § 18

ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).