Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 4378/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędziowie Sędzia SO Jolanta Górska, Asesor WSA Krzysztof Retyk (spr.), Protokolant Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy z dnia 26 listopada 2001 r. nr [...] w przedmiocie dobrowolnego opuszczenia lokalu mieszkalnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy w T. z dnia 11 października 2001 r. nr [...], 1. stwierdza, iż wyżej wymienione decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

A.S. w dniu 16 lipca 1997 r. wystąpiła do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w T. z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego w P.przy ul. [...].

Decyzją nr [...] z dnia 26 sierpnia 1997 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w T. odmówił zawarcia umowy o najem lokalu mieszkalnego.

W wyniku wszczętego z urzędu, w dniu 4 października 2001 r., postępowania w sprawie zwolnienia przez A.S. przedmiotowego lokalu, Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w T. na podstawie art. 43 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.) wydał w dniu 11 października 2001 r. decyzję nr [...] w sprawie wezwania do dobrowolnego opuszczenia przez A.S. wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami lokalu mieszkalnego w P. przy ul. [...]

Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania, w dniu 5 listopada 2001 r., w którym wnosiła o uchylenie powyższej decyzji jako bezpodstawnej i bezprawnej, Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy w B., decyzją z dnia 26 listopada 2001 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.

W jej uzasadnieniu wskazał, że matka skarżącej B.B., na podstawie decyzji nr [...] z dnia 16 września 1976 r., otrzymała zgodę na użytkowanie lokalu mieszkalnego w P. przy ul. [...] czasu przydzielenia lokalu zastępczego.

Decyzja wyrażająca zgodę na użytkowanie przedmiotowego lokalu, wydana w związku z rozwodem rodziców skarżącej, unieważniała nakaz nr [...] z dnia 22 grudnia 1966 r. przydziału W.K. - ojcu skarżącej - osobnej kwatery stałej przy ul. [...]

W 1988 r. matka skarżącej ponownie wyszła za mąż, a w dniu 3 lutego 1992 r. wymeldowała się z przedmiotowego lokalu pozostawiając w nim córkę wraz z rodziną.

Organ II instancji wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 43 ustawy o

zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, zgodnie z którym jeżeli osoba zwalniająca kwaterę lub lokal

mieszkalny pozostawi w nich osoby wspólnie zamieszkujące, dyrektor oddziału terenowego

Agencji wzywa do dobrowolnego opuszczenia zajmowanej kwatery lub lokalu mieszkalnego w

wyznaczonym terminie, a następnie zarządza przymusowe przekwaterowanie pozostawionych

osób do nowego miejsca zamieszkania tej osoby (zwalniającej kwaterę), na jej koszt. Biorąc pod

uwagę powyższy stan faktyczny i prawny rozpatrywanej sprawy Organ II instancji uznał decyzję

Organu I instancji za prawidłową.

Od decyzji tej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła A.S., wnosząc o uchylenie decyzji Organu I i II instancji oraz obciążenie kosztami postępowania stronę przeciwną, zwolnienie skarżącej z kosztów postępowania, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi podała, iż z protokołu przyjęcia przedmiotowego lokalu nie wynika, aby przydzielono przedmiotowy lokal czasowo, ani też nie wynika, iż jej matka oraz dzieci miały używać go do czasu przydzielenia lokalu zastępczego. Zdaniem skarżącej matka jej wyprowadzając się nie mogła zabrać wszystkich dzieci do nowego mieszkania. Skarżąca wskazując na nakłady poniesione na przedmiotowy lokal oraz ilość osób w nim zamieszkujących podnosiła, iż działanie Organu II instancji sprzeczne jest z zasadami współżycia społecznego. Wskazywała, że w 1972 r. obiecywano jej matce, iż w przypadku konieczności opuszczenia przedmiotowego lokalu zostanie przydzielone mieszkanie zastępcze.

W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, jednak z innych powodów niż te, które wskazała skarżąca.

Sąd na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 13 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP dyrektorzy oddziałów Agencji wydają decyzje administracyjne w sprawach określonych w dalszych przepisach ustawy.

Oznacza to, że rozstrzyganie indywidualnych spraw na podstawie przepisów tej ustawy w drodze decyzji administracyjnej następuje wyłącznie wówczas, gdy kompetencję taką przewiduje konkretny przepis. To twierdzenie znajduje potwierdzenie w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r. sygn. akt.nr IV CKN 1621/0, w którym stwierdził, iż zgodnie z art. 13 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych R P rozstrzyganie indywidualnych spraw na podstawie przepisów tej ustawy następuje w drodze decyzji administracyjnej tylko wówczas, gdy kompetencję taką przewiduje konkretny jej przepis.

Artykuł 43 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP mówi wyłącznie o tym, że jeżeli osoba zwalniająca kwaterę lub lokal mieszkalny pozostawi w nich osoby wspólnie zamieszkujące, dyrektor oddziału terenowego Agencji wzywa do dobrowolnego opuszczenia zajmowanej kwatery lub lokalu mieszkalnego w wyznaczonym terminie, a następnie zarządza przymusowe przekwaterowanie pozostawionych osób do nowego miejsca zamieszkania tej osoby (osoby zwalniającej kwaterę), na jej koszt. Przy czym po wezwaniu do dobrowolnego opuszczenia zajmowanej kwatery lub lokalu mieszkalnego dyrektor oddziału terenowego Agencji wydaje decyzje o zwolnieniu kwatery (zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy).

W świetle tego, co wyżej powiedziano, należy przyjąć, że dyrektor oddziału terenowego Agencji nie jest uprawniony do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej o wezwaniu do dobrowolnego opuszczenia zajmowanej kwatery lub lokalu mieszkalnego. Zatem w pierwszej kolejności powinien on wezwać skarżącą do dobrowolnego opuszczenia lokalu, lecz nie formie decyzji administracyjnej, a następnie wydać decyzję o zwolnieniu lokalu mieszkalnego, po czym zarządzić przymusowe przekwaterowanie.

Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w T. zostały wydane bez podstawy prawnej i zgodnie z art. 43 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 4 omawianej ustawy i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. są nieważne.

Mając powyższe na względzie Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.).

Sąd na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymał wykonanie decyzji.