Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 1039/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 oraz art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda, Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi N. K. na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

N. K. (dalej: skarżąca) wniosła w dniu [...] (data nadania skargi w placówce pocztowej), za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłość ww. organu w przedmiocie wskazanym w sentencji.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z [...] (nr [...]) Wojewoda Dolnośląski udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu, ponieważ sprawa z wniosku skarżącej została załatwiona przed wniesieniem skargi.

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość po zakończeniu postępowania, były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22.06.2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19) przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Poparciem tego stanowiska jest również uchwała siedmiu sędziów NSA z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, w której wskazano, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z [...] skarżąca wystąpiła o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W rozpoznaniu tego wniosku Wojewoda Dolnośląski wydał decyzję z [...], którą udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do [...]. Zestawiając powyższe daty z datą wniesienia skargi na przewlekłość postępowania Wojewody Dolnośląskiego ([...]) należy stwierdzić, że załatwienie przez organ administracji sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z [...] – miało miejsce przed wniesieniem skargi, na zarzuconą w tej sprawie przewlekłość postępowania organu. Powyższe nakazywało odrzucić skargę, jako niedopuszczalną, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.a. (punkt I postanowienia).

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II postanowienia).