Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 189/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2014 r. r., nr. [...] w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej z tytułu wykonywania działalności z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Z. Sp. z o.o. z siedzibą w D., również jako "skarżąca", złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z [...] listopada 2014 r., o nr. [...] utrzymującą w mocy decyzje własną z dnia [...] września 2014 r.

nr [...], którą ustalono opłatę dodatkową w wysokości 43 509,60 złotych z tytułu wykonywania działalności z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r.

W przedmiotowej skardze Z. Sp. z o.o. z siedzibą w D. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła że wysokość ustalonej opłaty dodatkowej w kwocie 43 509,60 złotych przekraczała możliwości płatnicze skarżącej oraz groziła niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w tym szkody dla interesu publicznego. Wskazała, że prowadząc działalność ponosi wysokie koszty, które znacznie przekraczają znikome przychody netto. Składają się na nie przede wszystkim wynagrodzenia i usługi, w tym projekty, dokumentacje czynsze, podatki oraz inne wydatki. Pokrywane były one dotychczas z pożyczek od udziałowców, odpowiednio w kwocie 1 850 000 zł, 500 000 zł oraz 150 000 zł, które zamierza spłacać z zysków osiągniętych w wyniku przyszłego wydobycia kopaliny. Podniosła dodatkowo, że z bilansu wynika iż po stronie pasywów posiada wyłącznie środki trwałe i środki trwałe w budowie.

Na potwierdzenie obecnej kondycji finansowej skarżąca załączyła do skargi kserokopie trzech umów pożyczki, kserokopie bilansu na dzień 30 września 2014 r. oraz rachunku zysków i strat w wariancie porównawczym za okres od 1 stycznia 2014 r. do 30 września 2014 r.

Skarżąca podniosła, że zapłata przedmiotowej opłaty, wymagałaby zaciągnięcia wysoko oprocentowanego kredytu komercyjnego, które uzyskanie byłoby problematyczne, a spłata przekroczyłaby możliwości finansowe skarżącej i mogłaby spowodować jej upadłość. Natomiast gdyby skarżąca pokrywała opłatę z własnych środków, stałaby się niewypłacalna w stosunku do swoich pracowników, dostawców oraz usługodawców. Dodatkowo uznała, że w przypadku upadłości skarżącej nie doszłoby do osiągnięcia celu publicznego, jakim byłoby rozpoznanie złoża kopaliny stanowiącego przedmiot własności Skarbu Państwa.

Skarżąca w nadesłanym piśmie z dnia 26 lutego wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozić może prawnemu bytowi skarżącej, jak również zmusi do zaprzestania wykonywania robót zmierzających do rozpoznania złoża węgla kamiennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne.

Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony , o której mowa

w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nałożono na skarżącą spółkę obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zapłacie opłaty dodatkowej. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, iż rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uwzględnił postulaty strony i przy ocenie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę argumentację wskazującą na trudną kondycję finansową spółki, co znalazło potwierdzenie w przedłożonej przez spółkę dokumentacji.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca powoływała się na zaistnienie przesłanki trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia znacznej szkody. Wskazała, że utrzymuje się obecnie z pożyczek udzielonych przez udziałowców na łączną kwotę 2 500 000 mln zł, których termin spłaty przypada na listopad i grudzień 2015 r. Wykazała ponadto, załączając kserokopie bilansu na dzień 30 września 2014 r. oraz rachunku zysków i strat w wariancie porównawczym za okres od 1 stycznia 2014 r. do 30 września 2014 r., że w okresie poprzedzającym złożenie skargi działalność nie przynosiła zysku, wykazując stratę na poziomie 58 454,98 zł netto w roku badanym oraz 11 599,67 zł w roku 2013. Mając powyższe na uwadze, Sąd zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że w obecnym stanie spółki, uzyskanie przez nią kredytu na zapłacenie ustalonej opłaty dodatkowej byłoby problematyczne, a spłata przekroczyłaby obecne możliwości finansowe spółki i w konsekwencji doprowadzić do przejścia w stan upadłości. Sąd podziela również pogląd skarżącej, że wniesienie przedmiotowej opłaty dodatkowej mogłoby spowodować niewypłacalność spółki w stosunku do pracowników, dostawców oraz usługodawców.

Należało zatem przyjąć, że bezpośrednim skutkiem natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji, będzie wzrost strat ekonomicznych spółki. Następstwem powyższego będzie z kolei ograniczenie zakresu lub zaprzestanie prowadzonej działalności gospodarczej, utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa, a w konsekwencji nawet ogłoszenie upadłości. Bez wątpienia będzie miało to wpływ na zobowiązania spółki względem jej pracowników oraz kontrahentów.

Reasumując Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a także grozi niebezpieczeństwem powstania po jej stronie znacznej szkody jaką może być przejście w stan upadłości, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej.

W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.