Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 267/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 110 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 78 poz 462
law: Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej.
article: art. 151, 132
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze K. C. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany grupy zaszeregowania uposażenia zasadniczego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej rozkazem personalnym z dnia [...] października 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 110 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. nr 116, poz. 675 ze zm.), art. 108 § 1 k.p.a., § 2 ust. 5, § 7 ust. 2, ust. 3 pkt 3 i ust. 3a, ust. 6 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 24, poz. 148 ze zm.) oraz § 1 pkt 1, § 2 ust. 1 i ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2014 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. poz. 1233) i § 2 pkt 2 lit. a i § 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. nr 91, poz. 814 ze zm.), z dniem [...] października 2014 r. zaszeregował zajmowane przez skarżącego [...] SG K. C. stanowisko głównego księgowego w komendzie oddziału do 15 grupy uposażenia zasadniczego ze stopniem etatowym płk, zachował prawo do uposażenia zasadniczego w dotychczasowej wysokości, tj. [...] zł brutto do czasu uzyskania na podstawie przepisów tego rozporządzenia prawa do uposażenia zasadniczego co najmniej w takiej samej wysokości, na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym przyznał dodatek funkcyjny w wysokości wynoszącej miesięcznie 63,10 % podstawy naliczenia dodatku, tj. wysokości wynikającej z przyznanej funkcjonariuszowi przed tym dniem kategorii dodatku funkcyjnego i na czas określony, w okresie od dnia 1 października 2014 r. do dnia 31 marca 2015 r., przyznany dodatek funkcyjny podwyższył do wysokości wynoszącej miesięcznie 67,47 % podstawy naliczenia dodatku, tj. wysokości wynikającej z podwyższonej funkcjonariuszowi przed tym dniem kategorii dodatku funkcyjnego. Jednocześnie rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes służby. W uzasadnieniu podano, że w związku z wejściem w życie w dniu 1 października 2014 r. rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, zaistniała konieczność ustalenia wymienionemu funkcjonariuszowi od dnia [...] października 2014 r. uposażenia zasadniczego oraz dodatku do uposażenia z uwzględnieniem nowej, procentowej wysokości według podstawy naliczenia tego dodatku. Podstawę naliczenia dodatku funkcyjnego stanowi suma wysokości przysługującego funkcjonariuszowi uposażenia zasadniczego według grupy tego uposażenia i dodatku za stopień, do których zostało zaszeregowane stanowisko służbowe, na którym funkcjonariusz pełni służbę. Dodatek funkcyjny przyznaje się funkcjonariuszowi w wysokości wynoszącej miesięcznie powyżej 10% i nie więcej niż 70% podstawy naliczenia tego dodatku na stanowiskach służbowych. Przysługujące funkcjonariuszowi uposażenie zasadnicze według grupy uposażenia i dodatku za stopień, do którego zostało zaszeregowane stanowisko służbowe, w myśl znowelizowanych z dniem 1 października 2014 r. przepisów, zostało określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. Wyżej wymieniony funkcjonariusz rozkazem personalnym Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej im. [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], z dniem [...] maja 2010 r. został mianowany na obecnie zajmowane stanowisko służbowe i do chwili wejścia w życie znowelizowanych przepisów rozporządzenia, było ono zaszeregowane w 16 grupie uposażenia zasadniczego, etat płk i tym samym skarżący pobierał dotychczas uposażenie zasadnicze w wysokości [...] zł brutto. W świetle znowelizowanych przepisów funkcjonariusz mianowany przed dniem wejścia w życie rozporządzenia na stanowisko służbowe, które przepisami rozporządzenia zostało zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, zachowuje prawo do uposażenia zasadniczego w dotychczasowej wysokości, do czasu uzyskania na podstawie przepisów tego rozporządzenia prawa do uposażenia zasadniczego co najmniej w takiej wysokości. Ponadto funkcjonariuszowi, który w dniu wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, otrzymywał na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów dodatek funkcyjny, przyznaje się odpowiednio dodatek w miesięcznej wysokości nie mniejszej niż wynikająca z przyznanej funkcjonariuszowi przed tym dniem kategorii dodatku funkcyjnego. W przypadku gdy funkcjonariuszowi, który w dniu wejścia w życie rozporządzenia otrzymywał na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów dodatek funkcyjny podwyższony na czas określony, przyznaje się odpowiednio dodatek funkcyjny w wysokości odpowiadającej przyznanej funkcjonariuszowi przed tym dniem kategorii dodatku, na czas podwyższenia dodatku, nie dłużej jednak niż na okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Z kolei rozkazowi na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano się rygor natychmiastowej wykonalności celem niezwłocznego wdrożenia wymienionego rozkazu w życie i zapewnienie właściwego funkcjonowania jednostki organizacyjnej Straży Granicznej oraz realizację jej ustawowych zadań.

Od powyższego rozkazu personalnego, skarżący odwołał się w dniu [...] listopada 2014 r. do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu podał, że zaszeregowanie występujących w strukturze etatowej Straży Granicznej stanowisk służbowych do poszczególnych grup uposażenia zasadniczego oraz stopni etatowych, jak również warunki otrzymywania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej, dodatków do uposażenia określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. Z dniem [...] października 2014 r. dotychczas obowiązujące w powyższym zakresie regulacje zostały zmodyfikowane rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2014 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. Stosownie do brzmienia załącznika nr 1, tabela nr 2 rozporządzenia zmieniającego stanowisko służbowe głównego księgowego w komendzie oddziału Straży Granicznej, w miejsce dotychczasowego zaszeregowania do 16 grupy uposażenia zasadniczego, zaszeregowane zostało do 15 grupy uposażenia zasadniczego. W związku z powyższym na organie ciążył obowiązek wydania rozkazu personalnego określającego zajmowane przez funkcjonariusza stanowisko z uwzględnieniem zmian wprowadzonych cytowanym rozporządzeniem i wydanie zaskarżonego rozkazu nie stanowiło naruszenia przepisów ustawy o Straży Granicznej, tak w zakresie zwalniania i mianowania na stanowisko służbowe jak i zachowania wysokości uposażenia. Dalej zauważono, że zawarte w załączniku nr 1 do rozporządzenia zmieniającego tabele zaszeregowania stanowisk służbowych funkcjonariuszy Straży Granicznej do odpowiednich grup uposażenia zasadniczego i stopni etatowych, stanowią jedynie o zaszeregowaniu stanowisk służbowych do nowych grup uposażenia zasadniczego czy też nowych stopni etatowych. W omawianej sytuacji nie jest zatem kreowana zmiana treści stosunku służbowego związana ze zwolnieniem funkcjonariusza z danego stanowiska służbowego i mianowaniem na inne stanowisko, bowiem zachodzi jedynie obligatoryjna modyfikacja niektórych składników uposażenia, realizowana przez przełożonego w oparciu o dyspozycję wyrażoną w przepisach rozporządzenia zmieniającego. W kontekście powyższego zmiana zaszeregowania stanowiska służbowego funkcjonariusza do nowej grupy uposażenia zasadniczego nie powodowała konieczności wydania rozkazu personalnego zwalniającego go z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe i w rezultacie nie mogły zostać naruszone przepisy ustawy o Straży Granicznej regulujące tą materię. Podobnie odniesiono się do kwestii zachowania funkcjonariuszowi dotychczasowej wysokości uposażenia. Jak już wskazano powyżej, do dnia [...] września 2014 r. zajmowane przez skarżącego stanowisko głównego księgowego w oddziale Straży Granicznej zaszeregowane było do 16 grupy uposażenia zasadniczego (załącznik nr 1 tabela nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, stan prawny na dzień 30 września 2014 r.). Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2014 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej zaszeregowało powyższe stanowisko do 15 grupy uposażenia zasadniczego (załącznik nr 1, tabela nr 2). Natomiast prawodawca, mając na celu ochronę praw nabytych, wprowadził w przepisach przejściowych normy o charakterze gwarancyjno – ochronnym, zobowiązujące do unormowania kwestii uposażenia zasadniczego funkcjonariusza w wysokości nie mniejszej niż wynikająca z przyznanej mu na podstawie dotychczasowych przepisów. Tego rodzaju norma zawarta została w § 2 ust. 1 rozporządzenia zmieniającego, zgodnie z którym funkcjonariusz mianowany przed dniem wejścia w życie rozporządzenia na stanowisko służbowe, które przepisami rozporządzenia zostało zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, zachowuje prawo do uposażenia zasadniczego w dotychczasowej wysokości, do czasu uzyskania na podstawie przepisów tego rozporządzenia prawa do uposażenia zasadniczego co najmniej w takiej samej wysokości. Zauważono, że w powyższym zakresie zmiana rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej wprowadzona rozporządzeniem z dnia 10 września 2014 r. odbiega od sposobu wprowadzenia zmian wynikających z rozporządzenia z dnia 11 lutego 2009 r. (Dz. U Nr 24 poz. 150). W § 2 rozporządzenia zmieniającego z 2009 r. zawarta była wyraźna regulacja nakazująca zwolnienie funkcjonariuszy mianowanych albo powołanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia na określone stanowiska służbowe i mianowanie ich albo powołanie na stanowiska służbowe równorzędne, określone w załączniku nr 7 (tabela równorzędnych stanowisk służbowy funkcjonariuszy Straży Granicznej) do tego rozporządzenia, zaś rozporządzenie zmieniające z 2014 r. podobnych regulacji nie zawiera co wskazuje wyraźnie na intencję ustawodawcy co do charakteru wprowadzonych zmian. W świetle powyższego zastosowanie przez organ pierwszej instancji do zachowania prawa do uposażenia zasadniczego przepisów powołanego wyżej rozporządzenia zmieniającego, nie stanowi naruszenia ustawy o Straży Granicznej. Wprawdzie art. 107 ust. 1 cytowanej ustawy przewiduje instytucję zachowania prawa do uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym, stanowisku, jednakże ww. przepis nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie bowiem z jego brzmieniem, funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższego uposażenia według zajmowanego stanowiska służbowego, a w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczność uzasadniające przeniesienie na niższe stanowisko służbowe w rozumieniu art. 42 ustawy. Podkreślono, że przepisy rozporządzenia zmieniającego nie stanowiły podstawy do zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe i w tej sytuacji nie zaistniała zatem żadna z wskazanych w powołanym przepisie przesłanek przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Nie uległo bowiem likwidacji zajmowane przez niego stanowisko służbowe, nie wystąpiły również inne potrzeby o charakterze organizacyjnym, które z uwagi na brak możliwości mianowania na stanowisko równorzędne skutkowałyby mianowaniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. W świetle powyższego w rozpatrywanej sprawie nie było więc podstaw do zastosowania art. 107 ust. 1 cytowanej ustawy, a regulacja zawarta w § 2 ust. 1 rozporządzenia zmieniającego została zastosowana prawidłowo i w pełni zabezpieczyła interes funkcjonariusza.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, K. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego go rozkazu personalnego w całości, zarzucając:

1. błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, prowadzące w rezultacie do pozbawienia go prawa do zaszeregowania należnego mu na zajmowanym stanowisku służbowym, albowiem nie zwalniając go z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, z urzędu dokonano zmiany grupy zaszeregowania, zaszeregowując go tym samym do niżej grupy uposażenia zasadniczego;

2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 9 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na tym, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono słusznego interesu skarżącego, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące informowanie o okolicznościach mogących mieć wpływ na prowadzone postępowanie administracyjne, niezapewnienie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu;

3. wykonanie decyzji przed terminem doręczenia skarżącemu, bowiem w myśl art. 110 k.p.a. decyzja wywołuje określone skutki prawne dopiero od daty doręczenia lub ogłoszenia stronie.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że nie bez znaczenia pozostaje tu fakt, że nowelizacja powyższej wskazanych przepisów bezwzględnie spowodowała konieczność zmiany w obowiązującej strukturze etatowej, bowiem dotychczas istniejące stanowisko głównego księgowego, etap płk w 16 grupie uposażenia zastąpiono analogicznym pod względem nazewnictwa stanowiskiem – główny księgowy, etat płk, niemniej jednak w 15 grupie uposażenia. Powyższe potwierdza choćby fakt, że Komendant Główny Straży Granicznej zarządzeniem nr 86 z dnia 23 września 2014 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie organizacji i etatów jednostek organizacyjnych Straży Granicznej wprowadził do struktury etatowej stanowiska w nowym brzmieniu. W ocenie skarżącego powyższe determinuje konieczność zwolnienia funkcjonariuszy z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego oraz mianowanie go na nowe, zaszeregowane do innej grupy uposażenia stanowisko służbowe. Co do zasady faktycznie nie uległy w omawianym stanie faktycznym warunki niezbędne do mianowania na niższe stanowisko służbowe niemniej jednak rodzi zmianę organizacyjną, a tym samym zmianę szczegółowego zakresu obowiązków i uprawnień. Dalej podkreślił, że z dniem 10 grudnia 2014 r. zarządzeniem nr 99 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 4 grudnia 2014 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie organizacji i etatów jednostek organizacyjnych Straży Granicznej, dotychczasowa struktura etatowa została ponownie zmieniona w ten sposób, iż dotychczasowe stanowisko naczelnik wydziału – zastępca głównego księgowego otrzymało, brzmienie zastępca głównego księgowego. Z powyższego należy jednoznacznie wywieść, iż dotychczas samodzielne stanowisko głównego księgowego zostało obarczone zadaniami dotychczas nałożonymi na naczelnika wydziału. Odpowiedzialność, bowiem zastępcy głównego księgowego spoczywać będzie jedynie w zakresie jak i w granicach wyznaczonych zakresem jego obowiązków i uprawnień. Nie sposób się zatem zgodzić, iż przedmiotowa zmiana zaszeregowania, jest jedynie czynnością techniczną wynikającą ze zmiany przepisów rozporządzenia i stanowi konsekwencję świadomie wprowadzanych zmian na poszczególnych szczeblach kierowniczych w Oddziale oraz kreowanie nowej polityki w pionie finansowym. Dalej dodał, że z dniem [...] maja 2010 r., rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej im. [...] z dnia [...] maja 2010 r., został mianowany na stanowisko służbowe głównego księgowego zaszeregowane do stopnia etatowego płk, w 16 grupie uposażenia zasadniczego. Niezmiennie od dnia [...] maja 2010 r. pozostaje na tym samym stanowisku służbowym. Powyższe nastąpiło po dokonaniu oceny w zakresie spełnienia wymogów określonych na podstawie odrębnych przepisów i zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 listopada 2009 r. w sprawie warunków w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz Straży Granicznej na określonym stanowisku służbowym (Dz. U. nr 194. poz. 1499 ze zm.). Wymogi wskazanego powyżej rozporządzenia nie zostały w żaden sposób zmienione. Nie zaistniały również, wobec skarżącego, przesłanki uzasadniające mianowanie go na niższe stanowisko służbowe, tj. zaszeregowane do niższej grupy uposażenia. Faktem jest, że w świetle znowelizowanych przepisów funkcjonariusz mianowany przed dniem wejścia w życie rozporządzenia na stanowisko służbowe, które przepisami rozporządzenia zostało zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, zachowuje prawo do uposażenia zasadniczego w dotychczasowej wysokości, do czasu uzyskania na podstawie przepisów tego rozporządzenia prawa do uposażenia zasadniczego co najmniej w takiej wysokości. Niemniej jednak w jego przypadku zachowanie jedynie dotychczasowej wysokości pobieranego do tej pory uposażenia niesie skutki w zakresie ustalenia podstawy naliczenia dodatku. W omawianym przypadku, do podstawy naliczenia dodatku .skarżącego wzięto pod uwagę parametry wynikające z zaszeregowania do stopnia etatowego płk i 15 grupy uposażenia zasadniczego, (wysokość podstawy naliczenia dodatku – [...] zł), zaś w 16 grupie uposażenia zasadniczego, etat płk (wysokość podstawy naliczenia dodatku – [...] zł). Chcąc zobrazować powyższe należy dokonać analizy wysokości wynoszącej miesięcznie – przykładowo – 70% podstawy naliczenia dodatku. Otóż dodatek ten przy uposażeniu zaszeregowanym do 16 grupy uposażenia zasadniczego wyniósłby [...] zł, zaś dla 15 grupy uposażenia zasadniczego – [...] zł. Pozbawienie go prawa do dotychczasowego zaszeregowania przy jednoczesnym obarczeniu go zmianami organizacyjnymi i narzuceniem bezpośredniego nadzoru merytorycznego nad całym pionem finansowym wydaje się krzywdzące, zaś nie zastosowanie w wymienionym przypadku przepisów art. 107 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej wynika z błędnej interpretacji przepisów i nie zastosowania przepisów, o których, mowa w art. 36 ustawy o Straży Granicznej. Z kolei Komendant Główny Straży Granicznej wskazał, że ustawodawca mając na celu ochronę praw nabytych, wprowadził w przepisach przejściowych normy o charakterze gwarancyjno – ochronnym, zobowiązujące przełożonego do unormowania kwestii uposażenia zasadniczego funkcjonariusza w wysokości nie mniejszej niż wynikająca z przyznanej mu na podstawie dotychczasowych przepisów. Tego rodzaju norma zawarta została w § 2 ust. 1 rozporządzenia zmieniającego, zgodnie z którym funkcjonariusz mianowany przed dniem wejścia w życie rozporządzenia na stanowisko służbowe, które przepisami rozporządzenia zostało zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, zachowuje prawo do uposażenia zasadniczego w dotychczasowej wysokości, do czasu uzyskania na podstawie przepisów tego rozporządzenia prawa do uposażenia zasadniczego co najmniej w takiej samej wysokości. W tym miejscu w przedmiotowej decyzji wspomniano, że w ww. zakresie zmiana rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej wprowadzona rozporządzeniem z dnia 10 września 2014 r. odbiega od sposobu wprowadzenia zmian wynikających z rozporządzenia z dnia 11 lutego 2009 r., bowiem w § 2 rozporządzenia zmieniającego z 2009 r. zawarta była wyraźna regulacja nakazująca zwolnienie funkcjonariuszy mianowanych albo powołanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia na określone stanowiska służbowe i mianowanie ich albo powołanie na stanowiska służbowe równorzędne, określone w załączniku nr 7 do tego rozporządzenia. Rozporządzenie zmieniające z 2014 r. podobnych regulacji nie zawiera co wskazuje wyraźnie na intencję ustawodawcy co do charakteru wprowadzonych zmian. Dlatego też w świetle powyższego zastosowanie przez organ pierwszej instancji – zdaniem Komendanta Głównego Straży Granicznej – do zachowania prawa do uposażenia zasadniczego, przepisów powołanego wyżej rozporządzenia zmieniającego nie stanowi naruszenia ustawy o Straży Granicznej. Zważyć wprawdzie należy, iż art. 107 ust. 1 cytowanej ustawy przewiduje instytucję zachowania prawa do uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, jednakże ww. przepis nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie, bowiem z jego brzmieniem funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższego uposażenia według zajmowanego stanowiska służbowego. Organ potwierdza również, że w niniejszej sprawie nie zaistniały wobec skarżącego okoliczność uzasadniające przeniesienie na niższe stanowisko służbowe w rozumieniu art. 42 ustawy o Straży Granicznej. Tym samym podkreślenia wymagało, iż przepisy rozporządzenia zmieniającego nie stanowiły podstawy do zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe. Niemniej jednak w przedmiotowej decyzji Komendant Główny Straży Granicznej nie odniósł się do kwestii zmian organizacyjnych powodujących zmianę dotychczasowego zakresu obowiązków i uprawnień skarżącego. Jakkolwiek wskazał, że zmiana jednego ze składników uposażenia wskazuje jakoby ustawodawca świadomie odstąpił od konieczności zwolnienia i mianowania funkcjonariusza, niemniej jednak ustawodawca w żaden sposób nie wskazuje na jakiekolwiek zmiany w zakresie obowiązków. Techniczna zmiana składnika uposażenia może wystąpić, gdyby nie podejmowano wobec wymienionego szeregu czynności zmierzających do zmiany struktury jego pionu oraz jego zakresu obowiązków, jak w nowym zakresie obowiązków określonych decyzją kompetencyjną Komendanta Oddziału w opracowaniu. Wbrew powyższemu organ jednoznacznie wskazał, że nie zaistniała w analizowanym przypadku żadna z wskazanych w powołanym przepisie przesłanek przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Nie wskazał również, że w ten sposób konsekwentnie realizuje politykę w zakresie eliminacji w pionie głównego księgowego jednego ze szczebli zarządzania, co w stosunku do skarżącego niewątpliwie niesie zmianę zakresu obowiązków, zaś w zamian oferuje mu gorsze pod względem finansowym warunki. Ponadto organ drugiej instancji nie odniósł się do oceny zaskarżonej decyzji w zakresie terminu doręczenia skarżącemu przez organ pierwszej instancji decyzji. Pomimo, iż organ pierwszej instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności to należy zwrócić uwagę, iż przedmiotowa decyzja został stronie doręczona po przeszło miesiącu od dnia wskazanego w rozstrzygnięciu. Należy jednak pamiętać, że decyzja z mocy prawa podlega wykonaniu z chwilą jej doręczenia stronom, zaś odstąpienie od niniejszej reguły, w szczególności w sytuacji gdy niniejsze rozstrzygnięcie jest niekorzystne dla strony, w ocenie skarżącego stanowi rażące naruszenie prawa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że zmiany organizacyjne zostały dokonane ponad 2 miesiące po wydaniu rozkazu personalnego przez organ pierwszej instancji.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżący załączył 3 ostatnie zakresy obowiązków na zajmowanym przez niego stanowisku, które – jego zdaniem – rozszerzają zakres powierzonym mu zadań i dodał, że kwota stanowiąca podstawę dodatku funkcyjnego przy zachowaniu parametrów stanowiska zgodnie z zapisami ustawy, będzie wyższa o 450 zł.

Z kolei organ w piśmie procesowym z dnia 28 sierpnia 2015 r. wyjaśnił, że niniejsze postępowanie zostało przeprowadzone z urzędu i w tej sytuacji skarżącego nie pouczono o treści art. 10 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in., poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie stwierdzić należy, że skarżący [...] SG K. C. rozkazem personalnym Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej im. [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], z dniem [...] maja 2010 r. został mianowany na stanowisko służbowe głównego księgowego w Kierownictwie w [...] Oddziale Straży Granicznej z 16 grupą uposażenia zasadniczego, etat płk. Według § 1 pkt 7 rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2014 r. zmieniającego rozporządzenia w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2014, poz. 1233), wprowadzono zmiany w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 24, poz. 148, z późn. zm.) polegające na tym, że załącznik nr 2 do rozporządzenia otrzymał brzmienie określone w załączniku nr 1 do niniejszego rozporządzenia i według załącznika nr 1 "Tabele zaszeregowań stanowisk służbowych funkcjonariuszy Straży Granicznej do odpowiednich grup uposażenia zasadniczego i stopni etatowych", tabeli nr 2 "Komenda oddziału Straży Granicznej", stanowisko głównego księgowego zaszeregowano do grupy 15 uposażenia zasadniczego, stopień etatowy płk. Z kolei w myśl § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia, funkcjonariusz mianowany przed dniem wejścia w życie rozporządzenia na stanowisko służbowe, które przepisami rozporządzenia zostało zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, zachowuje prawo do uposażenia zasadniczego w dotychczasowej wysokości, do czasu uzyskania na podstawie przepisów tego rozporządzenia prawa do uposażenia zasadniczego co najmniej w takiej samej wysokości. wskazać też należy, że według § 7 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, dodatek funkcyjny przyznaje się funkcjonariuszowi w wysokości wynoszącej miesięcznie powyżej 10% i nie więcej niż 70% podstawy naliczenia tego dodatku – na pozostałych stanowiskach służbowych, o których mowa w ust. 2, zaś stosownie do treści § 2 ust. 4 pkt 1 znowelizowanego rozporządzenia, funkcjonariuszowi, który w dniu wejścia w życie rozporządzenia otrzymywał na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów dodatek funkcyjny przyznany na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym albo dodatek służbowy przyznany na czas nieokreślony – przyznaje się odpowiednio dodatek funkcyjny na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym albo dodatek służbowy na czas nieokreślony, w miesięcznej wysokości nie mniejszej niż wynikająca z przyznanej funkcjonariuszowi przed tym dniem kategorii dodatku funkcyjnego albo dodatku służbowego, a na podstawie pkt 2 tegoż przepisu, dodatek funkcyjny albo dodatek służbowy podwyższony albo obniżony na czas określony – przyznaje się odpowiednio dodatek funkcyjny albo dodatek służbowy w wysokości odpowiadającej przyznanej funkcjonariuszowi przed tym dniem kategorii dodatku funkcyjnego albo dodatku służbowego na czas podwyższenia albo obniżenia tego dodatku, nie dłużej jednak niż na okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżącemu zaszeregowano zajmowane przez niego stanowisko głównego księgowego w komendzie oddziału do 15 grupy uposażenia zasadniczego ze stopniem etatowym płk z zachowaniem prawa do uposażenia zasadniczego w dotychczasowej wysokości, tj. [...] zł brutto do czasu uzyskania na podstawie przepisów tego rozporządzenia prawa do uposażenia zasadniczego co najmniej w takiej samej wysokości i na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym przyznano dodatek funkcyjny w wysokości wynoszącej miesięcznie 63,10 % podstawy naliczenia dodatku, tj. wysokości wynikającej z przyznanej funkcjonariuszowi przed tym dniem kategorii dodatku funkcyjnego, a na czas określony, w okresie od dnia 1 października 2014 r. do dnia 31 marca 2015 r., przyznany dodatek funkcyjny podwyższono do wysokości wynoszącej miesięcznie 67,47 % podstawy naliczenia dodatku, tj. wysokości wynikającej z podwyższonej funkcjonariuszowi przed tym dniem kategorii dodatku funkcyjnego. W tej sytuacji zatem wydając zaskarżony rozkaz personalny i utrzymującą go w mocy decyzję organu drugiej instancji, nie naruszono wskazanych powyżej przepisów prawa.

W tym miejscu dodać należy, że stosownie do treści art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. z 2014 r., poz. 1402), zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę, zaś w myśl § 4 rozporządzenia nowelizującego, rozporządzenia to weszło w życie z dniem 1 października 2014 r. Zatem w pełni zasadnym było dokonanie zaszeregowania skarżącego do nowej grupy uposażenia z dniem [...] października 2014 r.

W dalszej części wskazać należy skarżącemu, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy, funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, zaś według ust. 2 tegoż przepisu, funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach 1) orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne; 2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej; 3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy; 4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko; 5) upływu okresu jednego roku pozostawania w dyspozycji, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe. Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę (ust. 3). Z kolei funkcjonariusz przeniesiony do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje – w myśl art. 107 ust. 1 ustawy – prawo do uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższego uposażenia według zajmowanego stanowiska służbowego. Tymczasem w niniejszej sprawie nie było żadnych podstaw do przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe. Ponadto nie było też żadnej innej podstawy zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie go na nowe stanowisko służbowe, bowiem taką możliwość zastosowano jedynie w przeszłości, tj. mocą § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej w myśl którego, funkcjonariuszy mianowanych albo powołanych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na stanowiska służbowe określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mianuje się albo powołuje na stanowisko służbowe równorzędne tym stanowiskom określonym w załączniku nr 7 do niniejszego rozporządzenia. Zatem, jak słusznie zauważył organ, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2014 r. zmieniającego rozporządzenia w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej unormowało jedynie kwestie m.in. zaszeregowania stanowisk służbowych do nowych grup uposażenia zasadniczego i stopni etatowych, a nie zmianę stosunku służbowego poprzez zwolnienie funkcjonariusza SG z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania go na inne stanowisko służbowe. Reasumując, powyższe rozporządzenie zobligowało organ tylko do modyfikacji grup uposażenia zasadniczego i stopni etatowych i nie było żadnych podstaw prawnych do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na nowe stanowisko służbowe, zaś ewentualna zmiana zakresu obowiązków w obrębie zajmowanego stanowiska służbowego, nie na żadnego znaczenia na wygenerowanie ewentualnych zmian w powyższym przedmiocie.

Natomiast zgodzić się należy ze skarżącym, że nie zapewniono mu w pełnym zakresie czynnego udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, lecz powyższe naruszenie przepisów postępowania nie miało – zdaniem Sądu – istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem w sprawie nie zbierano żadnych dowodów i wystarczającym było wydanie rozkazu personalnego jedynie na podstawie znowelizowanego rozporządzenia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.