Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 165/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi od Skarbu Państwa zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250, art. 258 par. 1 i 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 19, par. 20, par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b)
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata ŁL o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi JW na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku rolnym t.j. I i II raty za 2012 r. postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – na rzecz adwokata ŁL tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu kwotę [...] ([...]) + [...] ([...]) tytułem podatku VAT.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...]. odrzucił skargę JW na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku rolnym, t.j. I i II raty za 2012 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Dnia [...] Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata ŁL.

Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu adwokat ŁL pismem z dnia [...] wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], którym odrzucono skargę JW. Skardze kasacyjnej wniósł również o zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150% stawki minimalnej, które to koszty nie zostały zapłacone choćby w części.

Postanowieniem z dnia [...] o sygn. [...] Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i nie rozstrzygnął o kosztach postępowania.

Pismem z dnia [...] adwokat ŁL wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150% stawki minimalnej i oświadczył, że opłaty za czynności przez niego podjęte nie zostały uiszczone choćby w części.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461, dalej jako "rozporządzenie").

Na podstawie § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:

1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz

2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.

Natomiast § 20 rozporządzenia stanowi, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Z treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia wynika, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie – 240 zł.

W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (por. § 2 ust. 3 rozporządzenia).

W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, zgodnie z którym pełnomocnik ustanowiony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie za faktycznie udzieloną pomoc prawną, przy czym udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika z urzędu powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której pomoc jest udzielana (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OZ 321/10, z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt II FZ 727/12).

Mając powyższe na uwadze, działaniem podjętym przez pełnomocnika w imieniu skarżącego, za które przysługuje wynagrodzenie było złożenie skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu I instancji, zawierające nadto wnioski o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i nieopłaconej nawet w części. We wniosku adwokat ŁL wniósł o zasądzenie wynagrodzenia w wysokości 150% stawek minimalnych.

Uwzględniając jednakże rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy poniesiony przez pełnomocnika na podstawie art. 250 P.p.s.a. należało przyznać adwokatowi ŁL tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenie minimalne powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] (wynagrodzenie [...] + podatek VAT [...]).

Wobec powyższego, na podstawie art. 250 i 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 2 ust. 3 rozporządzenia należało postanowić, jak w sentencji.