Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 364/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 122 i art. 191
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ Sędzia WSA Barbara Stukan-Pytlowany Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 1999r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 364/05

Uzasadnienie

Decyzją nr (...) z dnia (...) marca 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił podatniczce T B zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 rok w kwocie 44.479,50 zł od dochodów w kwocie 59.306zł nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

Po rozpoznaniu odwołania podatniczki od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał ją w mocy decyzją nr (...) z dnia (...) czerwca 2005r. wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia przepisy art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 8 poz. 60 z 2005r./, art. 9 ust.l, art. 10 ust.l pkt. 9, art. 20 ust.l i ust.3, art. 30 ust.l pkt. 7 ustawy z dnia 26 lipca 199Ir. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 90 poz. 416 z 1993r. z późn. zm./ - odrębna decyzja w tym przedmiocie wydana została w stosunku do męża podatniczki - C. B..

Według ustaleń powołanych w uzasadnieniu powyższej decyzji, w 1999r. podatniczka T. B. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu opodatkowaną na zasadach ogólnych, działalność gospodarczą prowadził także jej mąż C. B.

W rocznym zeznaniu podatkowym za 1999 rok w z tytułu tej działalności mąż podatniczki C. B. wykazał przychód w kwocie 10.833,69zł, koszty jego uzyskania w kwocie 80.577,44zł i stratę w kwocie 69.743,75 zł, natomiast podatniczka T. B. wykazała przychód w kwocie 248.383,21zł, koszty jego uzyskania w kwocie 295.986,43 zł i stratę w kwocie 47.603,22 zł.

W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w 1999r. oboje małżonkowie osiągnęli łącznie dochód w kwocie 299.604, 15 zł tj. przychody z tytułu prowadzonej przez nich działalności gospodarczej w kwotach 267.046,50 zł i 20.532,50 zł, pobrane przez męża podatniczki C. B. świadczenie rentowe w kwocie 4.025,15 zł, dochód w kwocie 8.000 zł /według oświadczenia podatników/ z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego o powierzchni 2 ha.

Natomiast poniesione przez nich w tymże roku wydatki wyniosły kwotę 418.215,60zł na którą składają się - szczegółowo wymienione w uzasadnieniu decyzji - koszty wyżywienia, wywozu śmieci, ubezpieczenia samochodu, ubezpieczenia nieruchomości, podatku "gruntowego", wydatki związane z nauką córki, opłaty za gaz i energię elektryczną, wydatki na ubezpieczenie zdrowotne obojga podatników, wydatki na zakup materiałów budowlanych wykorzystanych do adaptacji pomieszczenia gospodarczego na hurtownię, wydatki podatniczki T. B. na reprezentację i reklamę ponad limit ustawowy, koszt zakupu samochodu ciężarowego marki Citroen, koszty zakupu towarów handlowych w działalności gospodarczej obojga podatników i pozostałe koszty ich działalności, wydatki na zakup agregatu chłodniczego i zestawu komputerowego - pomniejszone o amortyzację.

Różnica między wskazanymi wyżej kwotami dochodów i wydatków wynosi kwotę 118.611,45 zł co w stosunku do każdego z podatników stanowi kwotę 59.306 zł od której ustalono podatek jak wyżej uznając, iż nie zostały wykazane źródła finansowania przez podatników tak wysokich wydatków.

Organy podatkowe nie uznały za źródło finansowania tych wydatków wskazywanych przez podatników: kwoty 28.000 zł stanowiącej oszczędności z lat ubiegłych a w tym ze spadku po F. B. /ojcu C. B./ zmarłym w 1973r., kwoty 34.000 USD stanowiącej pozostałość darowizn otrzymanych w łącznej kwocie ok. 40.000 USD w latach 1976 - 1990 od M. L. - matki podatniczki.

Posiadanie powyższych kwot nie zostało bowiem potwierdzone dowodami /np. wyciągami bankowymi, książeczkami oszczędnościowymi itd./, nie zostały przedłożone żadne dokumenty odnośnie objęcia spadku pod F. B. oraz dowody spieniężenia tego majątku mającego obejmować mieszkanie w K., samochód, biżuterię itd.. Z tytułu tego spadku podatnicy mieli otrzymać kwotę 5.000 USD w 1976r. z okazji swojego ślubu wręczoną im przez brata podatnika - S. B., jednakże w ocenie organów podatkowych brak jest podstaw do przyjęcia, by te środki pieniężne oboje podatnicy - małżonkowie pozostawili aż do 1999 r. bo zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, iż pieniądze otrzymywane z okazji ślubu są przeznaczane na zagospodarowanie, wydatki mieszkaniowe i na wydatki bieżące. Za niezasadne uznały także organy podatkowe posiadanie przez obojga podatników dodatkowych oszczędności z lat poprzednich. Podatnik C. B. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w 1973r. /instalatorstwo elektryczne/ a podatniczka T. B. od 1998r. /handel/, ale z ich zeznań podatkowych wynika, że: w 1995r. uzyskali łączny dochód netto w kwocie 4.138,78zł a działalność gospodarcza podatnika opodatkowana zryczałtowanym podatkiem dochodowym przyniosła przychód w kwocie 7.026,75zł, za 1996 rok łączny dochód netto podatników wyniósł 3.440,37zł, za 1997 rok 3.242zł przy czym działalność gospodarcza podatnika C. B. przyniosła stratę w kwocie 9.532,11zł - w tym roku podatnicy kupili samochód Marki Mercedes Benz za 29.000zł; jeśli zaś chodzi o 1998 rok, to rozliczenie kasowe działalności gospodarczej prowadzonej przez każdego z podatników wykazało brak pokrycia we wpływach odnośnie podatnika kwoty 33.498,89 zł a odnośnie podatniczki kwoty 4.787,71zł, przy czym podatnik C.B. otrzymał świadczenie rentowe w kwocie 3.648,24zł. Łącznie w latach 1997 - 1998 dochody obojga podatników - małżonków wyniosły kwotę 6.890,24zł a wydatki kwotę 76.818,71zł czyli wydatki przekroczyły wpływy o kwotę 69.928,47zł a nadto za 1999 rok oboje podatnicy wykazali straty /69.743,75 zł i 47.603,22 zł/. Tak znaczna nadwyżka wydatków nad wpływami tj. 187.275,44 zł nie pozwala na przyjęcie, że znalazła pokrycie w oszczędnościach, których istnienie nie zostało uprawdopodobnione.

Jeśli chodzi o kwotę 34.000 USD /darowizny od M. L./, to organy podatkowe nie uznając jej istnienia z tego właśnie źródła w 1999r. wskazały, iż podatnicy nie odprowadzili żadnego podatku od spadków i darowizn, składali sprzeczne wyjaśnienia co do sposobu dysponowania kwotami darowizn. Z zeznań świadków M. B. i T. B. wynika, że w grudniu 1998r. podatnicy posiadali kwoty 28.000 zł i 34.000 USD ale nie wiadomo z jakiego źródła. Z kolei według świadka M. L., podatniczka w latach 1976 - 1990 otrzymywała od swojej matki M. L. kilkakrotnie różne sumy w dolarach co łącznie miało stanowić kwotę około 40 000 USD ale w ocenie organów nieprawdopodobnym jest, by istotnie M. L. mogła taka kwotę przekazać, skoro wraz ze swoim mężem mieli na utrzymaniu rodzinę, budowali dom a dolary miała otrzymywać sukcesywnie w listach i paczkach od swoich kuzynek z Australii i USA. Trudno też - w ocenie organów- dać wiarę, by taka suma mogła być przez okres ok. 20 lat przechowywana w gotówce w domu, ponadto w 1984r. podatnicy zaciągnęli na wykończenie domu kredyt w wysokości 500.000 zł /przed denominacją/, co wskazywałoby na przeznaczenie środków otrzymanych od M. L. na rozpoczęcie budowy. Organy podatkowe nie kwestionują oceny, że w poprzednich realiach gospodarczych bardziej ekonomicznym rozwiązaniem było przechowywanie gotówki w walucie wymienialnej, niemniej jednak w 1999 r. gospodarka wolnorynkowa była już ustabilizowana i wówczas racjonalnym działaniem było lokowanie oszczędności w bankach.

Podatniczka T. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jej uchylenie w całości jako wydanej na podstawie błędnych ustaleń faktycznych i z naruszeniem art. 30 ust.l pkt. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 180 i art. 210 § 1, § 4 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi podatniczka zarzuciła, że działania organów podatkowych w niniejszej sprawie miały charakter jednostronny tj. organy pominęły dowody i wyjaśnienia obojga podatników na skutek czego dokonały wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego i bezpodstawnie nie przyjęły faktu posiadania przez podatników w 1999r. kwoty 28.000 zł z tytułu oszczędności z lat ubiegłych oraz kwoty 34 000 USD z tytułu pozostałości darowizn od M. L. otrzymanych łącznie w kwocie 48.000 USD. Organy podatkowe dokonały przy tym selektywnej, nierzetelnej oceny dowodów skoro z jednej strony przyjęły, że darowizna taka /dokonywana kilkakrotnie na przestrzeni kilkunastu lat/ miała miejsce a z drugiej strony stwierdziły, że w 1999r. podatnicy taka kwotą nie dysponowali.

Skarżąca podkreśliła, że darowizny dokonywane były w okresie 1976 - 1990 czyli w warunkach gospodarki centralnie sterowanej w której wartość pieniądza polskiego systematycznie malała i w związku z tym prawidłową lokatą kapitału oraz zabezpieczeniem na przyszłość mogło być tylko posiadanie kwot w walucie wymienialnej. Równocześnie jednak posiadanie dolarów było zabronione a deponowanie tej waluty w banku skutkowało bardzo nieopłacalną wymianą na bony a więc rozsądnym wyjściem było przechowywanie takiej waluty w domu. Podatniczka sprzedawała posiadaną walutę stopniowo, w niewielkich kwotach na tzw. wolnym rynku a więc nie może tego udokumentować; działalność kantorów wymiany rozpoczęła się dopiero w latach 90-tych. Jako fakt bezsprzeczny wskazała skarżąca uzyskanie przez jej męża C. B. spadku po ojcu, który to spadek obejmował mieszkanie w K., samochód oraz kosztowności i składniki te zostały sprzedane. Brak dokumentów dotyczących tego spadku nie może świadczyć na niekorzyść podatnika-spadkobiercy, gdyż zdarzenie to miało miejsce około 30 lat temu a podatnik był wówczas niepełnoletni.

Ponadto w skardze podniesiono, iż organy podatkowe w nie uwzględniły okoliczności uzyskiwania przez podatniczkę od 1998 r. - a także przez jej męża od 1973r. - dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, które to dochody zapewniały im bieżące utrzymanie i pozwalały na gromadzenie znacznych oszczędności a ich osiąganie pozwalało im na niewydatkowanie kwot otrzymanych z tytułu spadku oraz z tytułu darowizn. Organy podatkowe odnośnie wyników tej działalności odniosły się tylko do okresu od 1995r. a przecież podatnik C.B. prowadził działalność gospodarcza już znacznie wcześniej i osiągał z tego tytułu dochody. Za niezasadną uznała także skarżąca stanowisko organów podatkowych w kwestii kredytu zaciągniętego przez podatników w okresie budowy domu. Wskazała, że otrzymywane z tytułu darowizn dolary traktowane były jako lokata kapitału a zaciągnięcie kredytu było bardzo opłacalne ze względu na postępującą inflację i w związku z tym korzystne warunki jego spłaty.

Skarżąca zarzuciła ponadto, iż w toku postępowania organy podatkowe cały ciężar dowodu przerzuciły na podatniczkę i nie dały wiary przedstawionym przez nią dowodom a równocześnie nie przedstawiły rzetelnych dowodów na poparcie zajętego przez siebie stanowiska, dokonały całkowicie bezzasadnego oszacowania przychodu osiągniętego przez podatniczkę, dowolnie i jednostronnie przeprowadziły wyliczenia. W skardze ponowiono także zarzut bezpodstawnego opodatkowania oddzielnie każdego z podatników - małżonków wskazując, iż zgodnie z orzecznictwem opodatkowanie mogło dotyczyć łącznie małżonków, skoro pozostają oni we wspólności ustawowej a ponoszone przez nich wydatki dotyczyły utrzymania rodziny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - powoływanej dalej jako p.s.a - kontrola zaskarżonych decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem z uwzględnieniem stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami prawnymi wskazanymi w skardze.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 90 poz. 416 z 1993r. z późn. zm./, dochodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z nieujawnionych źródeł przychodów albo nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach nie łączy się z dochodami /przychodami/ z innych źródeł i pobiera się od nich podatek ryczałtowy w wysokości 75%. Sposób ustalania wysokości przychodów pochodzących ze źródeł nieujawnionych albo nie znajdujących pokrycia w źródłach ujawnionych wskazano w art. 20 ust. 3 cyt. ustawy, zgodnie z którym przychody te ustala się "na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania".

Niewątpliwie zastosowanie opodatkowania na podstawie przepisów powołanych wyżej wymaga zgromadzenia przez organy podatkowe takiego materiału dowodowego na podstawie którego możliwe jest ustalenie kwoty poniesionych przez podatnika w danym roku wydatków oraz wartości zgromadzonych w tymże roku zasobów finansowych /z uwzględnieniem "pozostałości" z lat poprzednich/. Te dwie wielkości nie mogą być ustalone w sposób dowolny, nie mogą być domniemywane, gdyż różnica między nimi wskazująca na wyższą wartość wydatków stanowi w rzeczywistości kwotę przychodu podlegającego zryczałtowanemu opodatkowaniu.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowana ani wysokość wydatków wyliczona przez organy podatkowe / w tym z uwzględnieniem kwot podanych przez samych podatników - małżonków np. co do kosztów utrzymania/, jak i wysokość dochodów uzyskanych przez podatników w 1999r.; natomiast spór dotyczy kwestii, czy istotnie podatnicy- małżonkowie dysponowali wskazanymi wyżej kwotami oszczędności pochodzących z lat poprzednich.

Zasady postępowania podatkowego określone między innymi w art. 121, art. 122, art. 123, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 z późn. zm./ obligują organy podatkowe do podejmowania w tym postępowaniu takich zgodnych z prawem działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i do dokonania oceny zebranego materiału zgodnie z zasadami logiki, przy czym zakwestionowanie tej oceny możliwe jest wówczas, jeśli będzie ona oceną dowolną wykraczającą poza uprawnienia organów do oceny swobodnej i mającej oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Nałożony w art. 122 cyt. Ordynacji na organy podatkowe obowiązek działania nie oznacza jednak, że jest to obowiązek nieograniczony. Jeśli bowiem organ podatkowy wykaże różnicę między wykazanym przez podatnika dochodem a poniesionymi wydatkami, to zmniejszenie /usuniecie/ tej różnicy wymaga aktywności podatnika i wskazania przez niego dowodów, co równocześnie nie oznacza, że te przedstawione dowody muszą być przez organ ocenione zgodnie ze wskazaniem podatnika.

Jak zaznaczono wyżej, wydatki poniesione przez oboje małżonków - podatników w 1999r. przekroczyły o kwotę 118.612 zł wykazane przez nich w tymże roku dochody.

Wskazując na posiadanie oszczędności z okresu ubiegłego, podatnicy wskazują okresy stosunkowo odległe tj. uzyskiwanie wielokrotnych darowizn w dolarach od M. L. /matki podatniczki T. B/ wyłącznie w latach 1976- 1990 oraz uzyskanie przez podatnika C. B. w 1976 r. spadku po ojcu zmarłym w 1973r. / podawany jest także rok 1975/ i twierdzą że to właśnie te zasoby tj. 28.000 zł i 34.000 USD posiadali na początek 1999r. Dokonując kontroli stanowiska organów podatkowych w niniejszej sprawie, iż nie jest wiarygodne posiadanie przez podatników - małżonków w 199r. tychże kwot z tych właśnie źródeł uwzględnić należy ustalone okoliczności a mianowicie: że ojciec podatnika zmarł w 1973 r. / lub 1975r./, kiedy podatnik - jak twierdzi - miał 17 lat, podatnicy pobrali się w 1976r. a więc stosunkowo w młodym wieku i w 1999r. mieli na utrzymaniu córkę będącą wówczas uczennicą szkoły średniej, w 1981r. podatnicy skorzystali z kredytu dla młodych małżeństw w kwocie 70.000 zł /starych/, w 1982r. otrzymali gospodarstwo rolne o powierzchni 1,77 ha, w latach 80-tych wybudowali na tym gospodarstwie dom mieszkalny i w związku z budową korzystali z kredytu bankowego w kwocie 500.000 zł /starych/. Nadto podatnik rozpoczął działalność gospodarczą - jak twierdzi w 1973r. a więc w bardzo młodym wieku, zaś podatniczka taka działalność rozpoczęła w 1998r.

Oczywiście podatnicy, a w szczególności podatnik C.B musieli osiągać w czasie trwania ich małżeństwa tj. co najmniej od 1976r., niemniej jednak niewątpliwie mieli też wydatki i to znaczne skoro urządzali swoje gospodarstwo domowe, budowali dom itd., nawet jeśli znaczną część materiałów i robót wykonali tzw. systemem gospodarczy. Dochody wykazane przez nich w latach 1975 - 1997 nie były wysokie / odpowiednio 4.138 zł, 3.440zł i 3.440,37 zł/ przy równoczesnym wykazaniu straty z działalności gospodarczej przez podatnika w 1997r. w kwocie 9.532,11 zł a już w 1998r. z tego tytułu odnośnie obojga podatników wystąpił brak pokrycia wydatków we wpływach / różnica ok. 38.000 zł/ i taka sama sytuacja powtórzyła się w 1999r. kiedy wykazane przez obojga podatników straty z działalności gospodarczej zamknęły się kwotami 69.743 zł i 47.603 zł dochodami było świadczenie rentowe podatnika /4.025 zł i dochód z gospodarstwa rolnego 8.000 zł/.

Dokonując oceny pochodzenia środków mających według podatników stanowić pokrycie wydatków w 1999r. organy podatkowe ostatecznie nie kwestionują ich istnienia, niemniej jednak uznają, że ich źródła nie były takie, jak wskazują podatnicy. Niewątpliwie w latach 70-tych i 80-tych sytuacja gospodarcza kraju była taka, że zgodzić się można ze stanowiskiem podatników, iż przechowywanie oszczędności w walutach obcych we własnym zakresie /tj. poza bankami/ było uzasadnione, gdy się zważy nadto nieufność ludzi mieszkających na wsi do państwowych instytucji bankowych. W związku z tym jednak zauważyć trzeba, że odnosiło się to także do korzystania z kredytów bankowych - a z takiego kredytu podatnicy korzystali - i chociaż ostatecznie warunki jego spłaty okazały się korzystne ze względu na postępującą inflację, to jednak trudno przyjąć posiadanie przez podatników takiej wiedzy co do przyszłości /sytuacji ekonomicznej w kraju/ i pobranie kredytu tylko ze względu zaistniałe w przyszłości warunki jego spłaty a nie z rzeczywistej potrzeby.

Ostatecznie Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania stanowiska organów, że wykazywane przez nich zasoby na koniec 1998r. - których istnienie potwierdzają wskazani przez podatników świadkowie M. B. i T. B., których zeznań organy podatkowe nie zakwestionowały - nie pochodziły ze źródeł wskazanych przez podatników, lecz z innych nieujawnionych przez nich źródeł; gdy się przy tym zważy, że podatnicy powołując się na uzyskiwane w odleglejszych latach / przed 1995r./ dochody z działalności gospodarczej podatnika oraz z gospodarstwa rolnego, równocześnie wielkości tych dochodów nie wskazują. Wielkość darowizn, jakie miała otrzymywać podatniczka od swojej matki w zamkniętym okresie lat 1976 -1990 /48.000 USD/ wydaje się niewiarygodna nawet przy założeniu, że wszystkie otrzymane z zagranicy dolary były przekazywane przez matkę właśnie podatniczce i taka ocena w świetle zasad doświadczenia życiowego nie może być uznana za dowolną, gdy się nadto zważy, że świadek M. L. nie znał wielkości kwot przekazywanych przez matkę podatniczce jednorazowo /choćby w jednym przypadku/ ale wskazał ogólną wielkość tj. ok. 40000 USD.

Nie można przy tym zasadnie czynić zarzutu organom podatkowym odnośnie braku ustaleń co do sytuacji materialnej zagranicznych darczyńców matki podatniczki, bo w tym zakresie ewentualną wiedzę mogli mieć tylko sami podatnicy. Taka sama ocena dotyczy kwestii przechowywania akurat tych środków przez tak długi okres czasu w sytuacji konieczności ponoszenia przez podatników bieżących wydatków i wyników prowadzonej przez nich działalności gospodarczej w ostatnich latach.

Również jeśli chodzi o zasoby mające według twierdzeń podatników swoje źródło w podziale spadku po ojcu /łącznie z prezentem ślubnym od brata podatnika/, to Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania oceny organów podatkowych, iż podatnicy nie dysponowali już środkami z tego źródła w 1999r. przy uwzględnieniu okoliczności podniesionych już wyżej tj. odległego czasu i podejmowania w tym czasie wspólnego życia przez podatników po zawarciu związku małżeńskiego oraz ponoszenia przez tyle lat różnego rodzaju wydatków.

Nie może być skuteczny zarzut naruszenia przez organy zasad postępowania, bo w niniejszej sprawie organy zbierały materiał dowodowy we własnym zakresie /np. co do wysokości opłat za zużycie energii elektrycznej, z tytułu ubezpieczenia itd./ ale umożliwiły także podatnikom zgłaszanie wniosków dowodowych i wnioski te uwzględniły a następnie dokonały oceny zebranych dowodów, w tym dowodów zaoferowanych przez podatników. W ocenie Sądu w niniejszych sprawach /odnośnie każdego z podatników- małżonków/ nie została przez organy podatkowe przekroczona zasada swobodnej oceny dowodów zawarta w art. 191 cyt. Ordynacji podatkowej; ocena ta nie nosi cech dowolności, dokonana została z punktu widzenia znaczenia i wartości dowodów w toczących się sprawach, z odwołaniem się do zasad logiki i doświadczenia życiowego.

Jeśli chodzi o kwestię oddzielnego opodatkowania każdego z małżonków - podatników, to Sąd podziela w tej kwestii stanowisko organów podatkowych i tym samym nie uznaje za uzasadniony pogląd skarżącego o konieczności łącznego opodatkowania małżonków T. i C. B. Zasadą jest, że podatek dochodowy od osób fizycznych płacony jest przez podatnika be względu na to jaki jest jego stan cywilny. Niemniej jednak, jeśli podatnik pozostaje w związku małżeńskim - i spełnione są określone przez ustawodawcę warunki - to może opodatkować się łącznie ze swoim współmałżonkiem /art. 6 ust. 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych/, przy czym ten sposób opodatkowania może być dokonany na wniosek tychże małżonków zawarty w zeznaniu podatkowym. W niniejszym przypadku postępowania podatkowe w zakresie przedmiotu opodatkowania wszczęte zostały przez organ podatkowy z urzędu w stosunku do każdego z małżonków - podatników co w konsekwencji skutkowało wydaniem także odrębnych decyzji w stosunku do każdego z nich /podatnicy - z oczywistych przyczyn- nie złożyło wniosku o łączne opodatkowania tego rodzaju dochodów/.

W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności Sąd w oparciu o art. 151 p.s.a oddalił skargę jako nieuzasadnioną.