Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 780/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt.1 lit.c, art.174, art.184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., art. 1 par.1 i 2 ustawy z dn.25 lipca 2002 r.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) sędzia del. WSA Jarosław Stopczyński Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wielkopolskim od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Go 764/07 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w Ż. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Go 764/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim – po rozpoznaniu skargi "[...]" Spółki z o.o. w Ż. – uchylił decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] września 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Żarach z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wlkp. na rzecz "[...]" Spółki z o.o. w Ż. kwotę 740 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż pismem z dnia 31 stycznia 2005 r. M. O. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Żarach o przeprowadzenie kontroli w zakresie wybudowania i użytkowania bez wymaganego zezwolenia obiektów budowlanych na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w Ż.. W toku oględzin przeprowadzonych w dniu 15 lutego 2005 r. ustalono, że na działce nr [...] znajdują się urządzenia techniczne w postaci traków do cięcia drewna, na działce nr [...] znajduje się wiata stalowa, pod którą posadowiony jest trak do cięcia drewna i piła rozdzielcza oraz dwie wiaty o konstrukcji drewnianej, a pod nimi - dwa traki taśmowe i piła rozdzielcza. Wszystkie urządzenia przymocowane są do belek drewnianych, ułożonych bezpośrednio na podłożu.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żarach umorzył postępowanie w sprawie wolnostojących urządzeń technicznych na działkach nr [...] i [...] położonych w Ż.. Organ wskazał, że zgodnie z dokumentacją techniczno-ruchową producenta urządzeń, nie uzależnia się zainstalowania tych urządzeń od posadowienia ich na fundamentach betonowych, dopuszcza się montaż urządzenia bezpośrednio na utwardzonym podłożu. W rozpatrywanym przypadku są to belki drewniane. Postawienie urządzeń nie stanowiło realizacji nowego obiektu budowlanego i nie mieści się w definicji obiektu budowlanego, dlatego realizacja przedsięwzięcia nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższą decyzję i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Organ II instancji stwierdził, że traki taśmowe są urządzeniami technicznymi, które w przypadku ich lokalizacji w terenie jako wolnostojące, w myśl art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), stanowią budowle. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawy przez obiekt budowlany należy rozumieć również budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, A zatem, gdy urządzenie usytuowane jest wewnątrz obiektu budowlanego, należy je uznać za część tego obiektu. Nadto w myśl art. 3 pkt 7 ustawy przez roboty budowlane należy rozumieć również prace polegające na montażu obiektu budowlanego. W tej sytuacji bezzasadnym było umorzenie postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie. Organ II instancji zwrócił uwagę na naruszenie przed organem l instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żarach, na podstawie art. 81c ust. 2 w związku z art. 51, art. 83 ust.1 ustawy oraz art. 123 k.p.a., nałożył na "[...]" spółkę z o.o. z siedzibą w Ż. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej, wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń lub rzeczoznawcę budowlanego. W zakreślonym terminie strona przedłożyła ekspertyzę techniczną. W uwagach końcowych ekspertyzy autorzy opracowania stwierdzili, że do przedmiotowych maszyn stolarskich nie mają zastosowania regulacje wnikające z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Urządzenia emitują dźwięki o dopuszczalnym poziomie, emitowany hałas nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki, ustawienie dwóch maszyn stolarskich nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, maszyny nie emitują zanieczyszczeń gazowych, pyłowych i płynnych, nie wprowadzają zakłóceń ekologicznych w charakterystyce powierzchni ziemi, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych; zalecili uzupełnienie opisów w rozdzielni z uwzględnieniem przekroju przewodów i wartości zabezpieczeń.

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żarach, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych, polegających na montażu traków taśmowych, pił rozdzielczych wraz z wykonaniem zasilania energetycznego na działce nr [...] w Ż. do stanu zgodnego prawem, nakazał Spółce z o.o. "[...]" z siedzibą w Ż. uzupełnienie opisów z uwzględnieniem przekroju przewodów i wartości zabezpieczeń w rozdzielni znajdującej się w budynku głównym w pomieszczeniu warsztatowym na działce nr [...] w Ż..

W odwołaniu od powyższej decyzji M. O. podniósł, że w postępowaniu legalizacyjnym dotyczącym funkcjonowania maszyn i urządzeń stanowiących infrastrukturę techniczną zakładu, należy uwzględnić przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573) oraz postanowienie Burmistrza Żary z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] maja 2007r. Okoliczność, że inwestor - wbrew nałożonemu obowiązkowi - nie sporządził raportu oraz nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powoduje, że nie jest możliwa prawidłowa ocena wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Funkcjonowanie zakładu – Spółka z o.o. "[...]" ogranicza sposób zagospodarowania nieruchomości stanowiącej własność odwołującego się.

Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Organ odwoławczy zaznaczył, że zaskarżone rozstrzygnięcie winno być wydane również w oparciu o przepis art. 51 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, jednak uchybienie to nie miało wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia. Organ stwierdził, że z analizy materiału dowodowego w sprawie doprowadzenia do zgodności z prawem robót budowlanych polegających na montażu wolnostojących dwóch urządzeń technicznych wraz z zasilaniem energetycznym wynika, że organ l instancji nie wyjaśnił, czy montaż urządzeń jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla nieruchomości, na której zlokalizowane są urządzenia. Obowiązek taki wynika z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy, a okoliczność ta w postępowaniu przeprowadzonym na podstawie art. 50 i 51 nie może być pominięta.

W skardze od powyższej decyzji "[...]" Spółka z o.o. zarzuciła przyjęcie przez organy obu instancji błędnego założenia jakoby montaż traków oraz pił rozdzielczych wraz z zasilaniem energetycznym stanowił budowlę w myśl art. 3 pkt 3 ustawy. Ustawienie maszyn do obróbki drewna nie jest budowlą, do której mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego. Stanowisko powyższe skarżąca oparła na treści pisma Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. Zdaniem strony przepisy ustawy - Prawo budowlane stosuje się do obiektów budowlanych, a zatem do budynków, budowli lub obiektów małej architektury. Ponieważ maszyny do obróbki drewna nie mieszczą się w żadnej z tych kategorii, to postępowanie legalizacyjne nie ma do nich zastosowania. Przy ustawieniu maszyn nie zostały wykonane żadne roboty budowlane. Decyzja organu II instancji zapadła z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 k.p.a., albowiem w sprawie zachodziły przesłanki do wydania decyzji umarzającej postępowanie.

W odpowiedzi na skargę Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd nie podzielił zarzutu, że do montażu przedmiotowych urządzeń nie mają zastosowania przepisy ustawy - Prawo budowlane. Zaznaczył, że stosownie do treści art. 3 pkt 1 "b" ustawy przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast w myśl art. 3 pkt 3 ustawy przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne. Przepis art. 3 pkt 7 zawiera definicję robót budowlanych, przez które należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Sąd zważył, że definicja zawarta w art. 3 pkt 3 ustawy dla zaklasyfikowania danego obiektu jako budowli nie wymaga trwałego związania go z gruntem. Z tych względów Sąd stwierdził, że traki taśmowe wraz zasilaniem energetycznym stanowią urządzenia, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy - są budowlami. Organy obu instancji zasadnie zatem przyjęły, że rozpoczęcie robót budowlanych, polegających na montażu traków do cięcia drzewa i pił rozdzielczych wraz zasilaniem energetycznym na działce nar [...] w Ż., wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że pismo M. O. z dnia 31 stycznia 2005 r. oraz zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie dotyczyły samowolnie wybudowanych obiektów na działkach nr [...] i [...]. Orzeczenia organów l i II instancji dotyczą montażu urządzeń na działce [...]. Z treści pism M. O. i uzasadnień wydanych w sprawie orzeczeń wynika, że w sprawie montażu urządzeń na działce [...] prowadzone było odrębne postępowanie, które zakończone zostało decyzją o nakazie rozbiórki wiat, jednak okoliczność ta nie wynika bezpośrednio z akt sprawy. Materiał dowodowy winien być uzupełniony w tym zakresie, aby można było uznać, że wniosek strony został rozpatrzony w całości. Nadto z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 15 lutego 2005 r. wynika, że na działce nr [...] usytuowane są dwa traki taśmowe wraz z zasilaniem. Natomiast w orzeczeniach organu nadzoru budowlanego mowa jest o trakach taśmowych i piłach rozdzielczych wraz zasilaniem energetycznym. Okoliczność ta też winna być wyjaśniona.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że postępowanie legalizacyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy. Organ II instancji zasadnie przyjął, iż z mocy art. 81 ust. 1 pkt 1a ustawy w trakcie procedury legalizacyjnej przeprowadzanej na podstawie art. 51 ustawy organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadania, czy dany obiekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek taki wynika z art. 81 ust. 1 pkt 1a, jak również z art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. W sprawie nie ustalono, czy planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w wypadku jego braku - z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto w myśl art. 81 ust. 1 pkt 1a i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy organ nadzoru budowlanego ma obowiązek oceny zgodności obiektu z wymaganiami ochrony środowiska. Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. - wydanym w toku postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na ustawieniu pilarek taśmowych - Burmistrz Żar nałożył na Spółkę z o.o. [...] w Ż. obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na ustawieniu na istniejącym utwardzonym placu dwóch pilarek taśmowych typu CZ - 1 i dwóch pilarek taśmowych typu CZ-2 na działce nr [...]. Urządzenia te mają zostać przeniesione z działki nr [...]. A zatem, należało zbadać, czy ustawienie urządzeń znajdujących się na działce nr [...] również nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tegoż przedsięwzięcia i czy nie istniał wymóg sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Sąd wskazał, że w myśl § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) tartaki, stolarnie, instalacje do wyrobu płyt pilśniowych, płyt wiórowych, sklejek lub mebli, zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stosownie do art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego. Natomiast w myśl art. 46 ust. 1 pkt 1 tej ustawy realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Organ I instancji nie dokonał analizy pod kątem zgodności inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska. Za taką analizę nie można uznać wniosków opartych na przeprowadzonych pomiarach emisji hałasu. Sąd stwierdził, że decyzja organu II instancji podlega uchyleniu, gdyż w wytycznych co do dalszego toku postępowania administracyjnego nie uwzględniła konieczności zbadania obiektów budowlanych pod względem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska. Również decyzja organu l instancji, jako wadliwa z tych przyczyn, została uchylona w oparciu o przepis art. 135 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, reprezentowany przez radcę prawnego K. B.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. przez ustalenie, że kasacyjna decyzja organu II instancji narusza przepisy postępowania, ponieważ nie jest wystarczająca w wytycznych co do dalszego toku postępowania administracyjnego. Nadto, zdaniem organu, równoczesne uchylenie przez Sąd decyzji organu I instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję, w sytuacji, gdy została ona uchylona przez organ odwoławczy, pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy.

W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaznaczono, że w przypadku wydania decyzji kasacyjnej organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Chodzi tu o wskazanie okoliczności faktycznych, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzut, iż decyzja kasacyjna nie zawiera wystarczających wytycznych co dalszego toku postępowania administracyjnego nie może stanowić podstawy do uznania, że decyzja ta narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Nadto nawet gdyby przyjąć, iż uchylenie decyzji kasacyjnej jest zasadne, ponieważ nie zawiera ona wystarczających wytycznych, to dodatkowe uchylenie przez Sąd uchylonej już przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji pozostaje bez wpływu na wynik sprawy i pozostaje w sprzeczności z treścią art.145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Sąd zgodził się z oceną organu, że sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia, co jest równoznaczne z tym, iż organ prawidłowo rozstrzygnął w sprawie przekazując ją do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art.145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczenia (wyrok NSA z dnia 20 września 2005 r., LEX 173171). W niniejszej sprawie nie można uznać, że ewentualne naruszenie przepisów postępowania mogło mieć jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie przepisów postępowania, podobnie jak prawa materialnego, może przejawiać się w dwóch różnych formach, tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji, tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. Zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa sprowadza się do nieprawidłowego przyporządkowania określonej normy prawnej do konkretnego, prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie wskazując w jakiej formie Sąd miałby dopuścić się naruszenia tego przepisu tj. przez błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie. Nadto powyższy zarzut kasacyjny został wadliwie sformułowany. A mianowicie, autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania - przez ustalenie, że decyzja organu II instancji narusza przepisy postępowania - nie wskazał, jakie przepisy postępowania Sąd naruszył w wyniku takiego działania.

Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. ( przywołanym przez stronę ) Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem, aby Sąd pierwszej instancji mógł zastosować ten przepis ustawa wymaga stwierdzenia, iż organ administracji dopuścił się "innego naruszenia przepisów postępowania" i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie pamiętać należy, iż przepis art. 145 p.p.s.a. łączy sposób rozstrzygnięcia sprawy ze stosowaniem przepisów prawa materialnego lub przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Dlatego dla pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia niezbędne jest odniesienie się także do tych przepisów. Treść uzasadnienia wyroku winna potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902) i przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). Jeśli zatem strona nie zgadza się z zaprezentowaną przez Sąd oceną zgodności z prawem decyzji organu, to w skardze kasacyjnej winna powiązać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z konkretnym przepisem ( konkretnymi przepisami ) prawa materialnego bądź procesowego, który ( które ) – zdaniem strony - Sąd naruszył przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i w wyniku tego naruszenia niezasadnie uchylił decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wskazał żadnego przepisu postępowania jak i przepisu prawa materialnego, na skutek naruszenia których Sąd pierwszej instancji wadliwie uchylił decyzje administracyjne w niniejszej sprawie.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ) p.p.s.a. powołany samoistnie nie może stanowić wzorca kontroli kasacyjnej. Błąd w postaci uwzględnienia skargi Sąd popełnia bowiem w fazie kontroli legalności decyzji, poprzedzającej wydanie orzeczenia. Błędne rozstrzygnięcie Sądu jest następstwem wadliwego wykonania funkcji kontrolnej. Nie jest zatem wystarczające przy formułowaniu zarzutów kasacyjnych powołanie wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - podobnie jak przepis art. 151 p.p.s.a. - nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Skoro przepis 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. stanowi podstawę uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to tym samym przepis ten ma jedynie charakter blankietowy. To zaś oznacza, że strona, aby postawić prawidłowo skonstruowany zarzut kasacyjny, winna powiązać ten przepis z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd pierwszej instancji w toku rozpoznawania sprawy np. Sąd uwzględnił skargę, gdyż błędnie uznał, że organ dopuścił się naruszenia określonych przepisów prawa.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 roku, sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997/6–7/96 i z dnia 17 stycznia 2002 roku, sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138).

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej, tak w petitum skargi kasacyjnej jak i jej uzasadnieniu, ograniczył się wyłącznie do postawienia wadliwie sformułowanego zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zarzut ten – z przyczyn wyżej wskazanych – nie może odnieść zamierzonego skutku.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.