Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2045/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego J. B. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej – utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] stycznia 1998 r. Komendant Wojewódzki Policji w T. – działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.) wydał skarżącemu zezwolenie na broń palną. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zezwolenie na broń palną skarżący otrzymał w związku z zamiarem rozpoczęcia działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią palną i gazową. W tej sytuacji organ uznał, iż charakter wykonywanej pracy może stwarzać szczególne zagrożenie bezpieczeństwa osobistego.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., powołując się na przepis art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową. W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nie podjął planowanej działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią palną i gazową. Ponadto organ ustalił, iż na dzień dzisiejszy skarżący nie prowadzi innej działalności gospodarczej, nie pracuje zawodowo i nie posiada żadnych źródeł dochodu. Zdaniem organu skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności uzasadniających pozostawienie mu pozwolenia na broń palną, wskazując jedynie w nadesłanym piśmie na ogólnie zły stan bezpieczeństwa w kraju oraz na fakt należenia do grona osób, które swym zachowaniem dają podstawę do posiadania broni palnej. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził w konsekwencji, iż okoliczności, które stanowiły podstawę do wydania stronie pozwolenia na broń palną bojową ustały, co daje podstawę do cofnięcia pozwolenia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżącego Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. - decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. uchylił w całości w/w decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji - wbrew obowiązującym przepisom postępowania administracyjnego - rozstrzygając sprawę nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności, a także nie odniósł się do wszystkich zebranych w toku postępowania materiałów dowodowych.

W wyniku przeprowadzenia ponownego postępowania, po dokonaniu uzupełniających czynności dowodowych, w tym m.in. przesłuchania skarżącego, [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wydał w dniu [...] czerwca 2007 r. decyzję nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej krótkiej do ochrony osobistej. W uzasadnieniu decyzji organ Policji, powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przede wszystkim na wyjaśnienia samej strony – stwierdził, iż bezspornie skarżący nie podjął planowanej koncesjonowanej działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią palną i amunicją. Ponadto organ wskazał, iż od 2004 r. do dnia dzisiejszego skarżący nie prowadzi też innej działalności gospodarczej, w tym działalności cukierniczej, którą prowadził kiedyś. Zdaniem organu nie ma dowodu na okoliczność, iż skarżący takową działalność podejmie. Ponadto [...] Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był osobą o wysokim stopniu zagrożenia przestępstwem, zaś jej stan majątkowy na chwilę obecną nie wyróżnia go w znaczący sposób spośród społeczności lokalnej. W tej sytuacji organ Policji uznał, że okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę wydania stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej uległy zmianie, co uzasadnia cofnięcie stronie tego pozwolenia nawet w kontekście deklarowanej przez skarżącego chęci wznowienia w przyszłym roku działalności cukierniczej. [...] Komendant Wojewódzki Policji podniósł, iż w świetle powołanego przepisu art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, organ ma na względzie nie tylko interes strony, ale również interes społeczny. W sytuacji, gdy organ Policji ustali, że osoba, której pozwolenie wydano nie jest zagrożona w sposób oczywiście wyższy od innych obywateli, wydaje decyzję cofającą pozwolenie, gdyż w przeciwnym razie pozostawienie stronie pozwolenia burzyłoby reglamentacyjny charakter ustawy i naruszałoby zasadę równości i sprawiedliwości społecznej. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji do pozostawienia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej niezbędne jest udokumentowanie istnienia realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia swojego życia i zdrowia. Według organu nie wystarczy wykazanie, że nie naruszyło się udzielonego zaufania w trakcie dotychczasowego posiadania pozwolenia na broń, a także nie wystarczy ogólne powołanie się na zły stan bezpieczeństwa w kraju.

W dniu [...] lipca 2007 r. skarżący odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż od momentu, w którym uzyskał pozwolenie na broń palną nie nadużył udzielonego mu zaufania. Przyznał, iż nie podjął koncesjonowanej działalności gospodarczej, gdyż ciężka choroba żony i opieka nad nią zmusiła go do niepodejmowania tej działalności. Ponadto wskazał, iż od prawie trzydziestu lat prowadził zakład cukierniczy, lecz z uwagi na konieczność opieki nad chorą żoną od 1 czerwca 2004 r. musiał wstrzymać działalność gospodarczą. Zdaniem skarżącego decyzja organu I instancji jest krzywdząca i niesłuszna, zwłaszcza, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż jego zachowanie nie budziło najmniejszych zastrzeżeń. Według skarżącego cofanie pozwolenia na broń palną wyłącznie z powodu, że ktoś dziewięć lat temu nie rozpoczął koncesjonowanej działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią, wydaje się niesłuszne, krzywdzące i nielogiczne.

W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – utrzymał w mocy w/w decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w sprawie cofnięcia stronie skarżącej pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż skarżący uzyskał w 1998 r. pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej z uwagi na prowadzenie zakładu cukierniczego i posiadanie z tego tytułu dużego majątku w postaci maszyn, nieruchomości i urządzeń, a ponadto w związku z zamiarem podjęcia działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią palną i amunicją, na którą uzyskał stosowną koncesję. Organ stwierdził, iż skarżący w/w działalności nie podjął, zaś koncesja wygasła z dniem 31 grudnia 2001 r. Ponadto organ wskazał, iż z przyczyn rodzinnych skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie cukiernictwa. Organ odwoławczy podniósł, iż z ustaleń poczynionych w toku postępowania wynika, iż skarżący zamierza dopiero w 2008 r. podjąć działalność gospodarczą, zaś w chwil obecnej posiada on udział w domu w T., a ponadto kilkuletni samochód. O pozostałych składnikach majątku oraz prowadzonego niegdyś zakładu skarżący nie wspomniał w toku postępowania. Komendant Główny Policji stwierdził, iż z przesłuchania strony skarżącej wynika, że strona nie neguje, iż ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do wydania jej pozwolenia na broń palną, ani tego, że nie jest osobą ponadprzeciętnie zagrożoną. Ponadto z zeznań tych wynika, że skarżący nigdy nie znalazł się w sytuacji dla niego niebezpiecznej. W tej sytuacji – zdaniem organu II instancji – prawidłowo zastosowano przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Według organu jest to uzasadnione głownie z punktu widzenia interesu społecznego, który przejawia się w tym, aby pozwoleniem na broń palną do ochrony osobistej dysponowały jedynie osoby znajdujące się w sytuacji oczywistego zagrożenia ich życia i zdrowia, przy czym stopień tego zagrożenia winien być tak wysoki, że inne środki ochrony mogą okazać się nieskuteczne. W ocenie organu odwoławczego sam fakt wieloletniego zgodnego z prawem i niczym niezakłóconego posiadania pozwolenia na broń palną jest niewystarczającą przesłanką do utrzymania pozwolenia w sytuacji, w której ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do wydania przedmiotowego pozwolenia. Zdaniem Komendanta Głównego Policji ogólne powoływanie się przez skarżącego na zasłyszane przypadki terroryzowania obywateli przez przestępców, w tym przez cudzoziemców posiadających w Polsce broń, nie daje podstaw do uznania, że dobra osobiste (życie i zdrowie) skarżącego są zagrożone w takim stopniu, że wymagają zachowania udzielonego pozwolenia na broń palną bojową. Według organu z wiadomości przekazywanych przez media o różnych niebezpieczeństwach czyhających w kraju na obywateli trudno wywieść istnienie szczególnego zagrożenia dla bezpieczeństwa osobistego strony skarżącej, wyróżniającego ją z ogółu obywateli. W ocenie organu odwoławczego na powyższe stanowisko nie ma wpływu oświadczenie strony o zamiarze wznowienia w 2008 r. działalności gospodarczej w postaci zakładu cukierniczego, albowiem z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż przed kilkoma laty ustały okoliczności, na podstawie których strona uzyskała pozwolenie na broń palną bojową. Zdaniem organu istotne jest również to, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek konkretnych faktów świadczących, że jego życie i zdrowie znajduje się w realnym, stałym i ponadprzeciętnym zagrożeniu przemawiającym za zachowaniem udzielonego mu prawa do posiadania broni do ochrony osobistej.

W dniu 25 października 2007 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący w uzasadnieniu stwierdził, iż w państwach cywilizowanych i demokratycznych obywatele tych państw mają prawo posiadania broni, a więc – w jego ocenie – Polska nie powinna się różnić od tych państw. Skarżący wskazał ponadto, iż T. to małe miasto, w którym z uwagi na specyficzne stosunki międzyludzkie, ludzi zamożnych uważa się nadal za bardzo zamożnych mimo, że chwilowo nie prowadzą działalności gospodarczej, gdyż liczy się przede wszystkim tradycja rodzinna i środowisko. Według skarżącego nie bez znaczenia jest także fakt, iż współczesne czasy nie są bezpieczne, a w środkach masowego przekazu ciągle słyszy się o napadach, rozbojach i chuligaństwie. W tej sytuacji – zdaniem skarżącego – dla dobra społeczności będzie sytuacja, w której kilka, czy też kilkanaście osób w T. będzie miało pozwolenie na broń palną. Skarżący odwołał się ponadto do bliżej niesprecyzowanych badań FBI z 1993 r., z których wynikać miało, że ograniczenie przestępczości zależne jest od liberalizacji przepisów o dostępie do broni palnej. Zdaniem skarżącego twierdzenia Komendanta Głównego Policji odwołujące się do prymatu interesu społecznego są nietrafne, albowiem osoba posiadająca broń i obeznana z nią od wielu lat nie jest sprzeczna z interesem społecznym.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga J. B. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2007 r. cofająca skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej nie naruszają - w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy - zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności normy zawartej w art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Podstawą prawną decyzji administracyjnych wydanych przez organy obu instancji był przepis art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jej wydania.

Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 18 ust. 4 cyt. ustawy (vide: "organ Policji może cofnąć") wynika, iż decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń w tym przypadku ma charakter decyzji uznaniowej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy Policji nie mogą jednak kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna osoby posiadającej pozwolenie uzasadnia jego cofnięcie z uwagi na ustanie okoliczności, które stanowiły wcześniej podstawę udzielenia jej tego prawa.

Należy zauważyć przy tym, iż z obowiązujących przepisów prawa, w tym również z przepisów Konstytucji RP oraz unormowań prawa międzynarodowego, nie można wywodzić prawa obywateli do posiadania broni. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej, a następnie utrzymanie tego prawa, musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące.

W niniejszej sprawie z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, iż udzielone na mocy decyzji z dnia [...] stycznia 1998 r. pozwolenie na broń palną bojową skarżący otrzymał w związku z zamiarem rozpoczęcia działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią palną i amunicją. Dodatkową okolicznością, z powodu której udzielono wówczas przedmiotowego pozwolenia, było prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie cukiernictwa.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika bezspornie, iż skarżący w/w działalności koncesjonowanej nie podjął, zaś z przyczyn rodzinnych (choroba małżonki) zaprzestał również prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej w zakresie cukiernictwa.

Ponadto należy wskazać, co nie jest bez znaczenia w niniejszej sprawie, że skarżący w trakcie całego prowadzonego postępowania administracyjnego, a także w toku późniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, nie wskazał na jakiekolwiek inne okoliczności, które w sposób bezpośredni uzasadniałyby pozostawienie stronie przedmiotowego pozwolenia.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy w pełni podzielić pogląd zawarty w uzasadnieniu decyzji wydanych przez organy Policji obu instancji, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń (a następnie utrzymanie tego prawa) jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. W ocenie Sądu bezspornie ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji. Należy przyjąć również, iż organy Policji mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, który to sąd kontroluje wyłączanie, czy ocena ta nie ma cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy materialnoprawne oraz normy postępowania administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przez organy obu instancji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu organy Policji ustosunkowały się do istotnych argumentów przedstawionych przez skarżącego, oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i uzasadniły dlaczego uważają, że skarżący nie znajduje się w sytuacji szczególnego zagrożenia jego życia i zdrowia, usprawiedliwiającej odstąpienie od cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezzasadne są również zarzuty skargi polegające na wytknięciu organom Policji, iż nie uwzględniły wskazanych przez skarżącego okoliczności dotyczących kwestii dotychczasowego zgodnego z prawem postępowania strony oraz kwestii ogólnego zagrożenia obywateli ze strony środowisk przestępczych działających na terenie Polski.

Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji wynika jednoznacznie, że organy przy ocenie stanu faktycznego sprawy brały pod uwagę w/w okoliczności.

Należy stanowczo podnieść, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń (lub cofania tych uprawnień) muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, zaś cofanie w sytuacjach, w których całkowicie odpadły przyczyny leżące u podstaw wcześniejszego udzielenia prawa do posiadania broni.

Zdaniem Sądu ogólne powoływanie się przez skarżącego na zasłyszane przypadki terroryzowania obywateli przez przestępców, w tym przez cudzoziemców posiadających w Polsce broń, nie daje podstaw do uznania, że dobra osobiste (życie i zdrowie) skarżącego są zagrożone w takim stopniu, że wymagają zachowania udzielonego pozwolenia na broń palną bojową. Również dotychczas nienaganny tryb życia strony nie może stanowić usprawiedliwienia dla utrzymania pozwolenia na broń, albowiem zachowaniem takim musi charakteryzować się każdy posiadacz pozwolenia na broń, co wynika z unormowań bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa.

Choć nie jest to przedmiotem oceny Sądu, warto zauważyć, iż istnieje szereg innych, niż posiadanie broni palnej, sposobów przeciwdziałania stanom ewentualnego zagrożenia podobnych do sytuacji opisywanej przez skarżącego (vide: np. stały monitoring domu mieszkalnego lub zakładu produkcyjnego prowadzony przez koncesjonowane, profesjonalne firmy ochrony osób i mienia).

Mając to na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom Policji obu instancji, że w sposób dowolny i nie poparty dowodami cofnęły skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową.

Należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji.

Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] września 2007 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydana przez niego decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jaki i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy.

Organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swe zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego podjęły decyzje kierując się celami wynikającymi z ustawy o broni i amunicji przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., nie dopuścili się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparli się nie tylko na materiale zebranym przez same organy, ale również na dowodach przedłożonych przez stronę skarżącą, dokonując wszechstronnej jego oceny na podstawie całokształtu akt sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.