Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 436/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 133 par. 1, art. 106 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 40, art. 32 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 10 par. 1, art. 81, art. 61 par. 1, art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędzia NSA Krzysztof Ziólkowski Protokolant Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 9 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Towarzystwa Inwestycyjnego sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia 2 kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 8 lutego 2008 r. nr [...], 2. orzeka, że wymienione w punkcie pierwszym wyroku decyzje nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego Towarzystwa Inwestycyjnego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę 800 (osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 29 stycznia 2008 r. D. Z. i M. K. zwrócili się do Starosty o przeniesienie na ich rzecz pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty z dnia 29 stycznia 2007 r. A Spółce z o.o. w G. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym i wewnętrzną instalacją oraz przyłączem energetycznym na działce nr [...] w Ł., gmina K.. Wnioskodawcy złożyli przy tym stosowne oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w których powołali się na akt notarialny repertorium A nr [...] z dnia 7 sierpnia 2006 r. oraz wpis roszczeniowy do księgi wieczystej nr [...].

Starosta decyzją z dnia 8 lutego 2008 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 155 k.p.a. oraz art. 28 i art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane) przeniósł ww. decyzję o pozwoleniu na budowę na rzecz wnioskodawców. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że wnioskodawcy wraz z wnioskiem przedłożyli zgodę strony, na rzecz której uprzednio decyzja została wydana, wyrażoną w akcie notarialnym z dnia 7 czerwca 2006 r., wobec czego należało przenieść na ich rzecz decyzję o pozwoleniu na budowę.

W odwołaniu od powyższej decyzji A Spółka z o.o. w G. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że z załączonego do wniosku aktu notarialnego nie wynikało, aby strona, na rzecz której decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana, wyraziła zgodę na jej przeniesienie. Ponadto wskazano, że oświadczenie wnioskodawców o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane było niezgodne ze stanem faktycznym, albowiem wnioskodawcy w dniu wydania decyzji organu I instancji nie posiadali takiego prawa. Wskazano, że oświadczeniem z dnia 23 października 2007 r. doręczonym wnioskodawcom w dniu 25 października 2007 r. odstąpiono od umowy, na którą powoływali się wnioskodawcy. Ponadto zarzucono organowi I instancji naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. przez niedopełnienie obowiązku zawiadomienia odwołującej się Spółki o wszczęciu postępowania. Organ I instancji naruszył art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a.

Decyzją z dnia 2 kwietnia 2008 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 155 k.p.a. oraz art. 40 ustawy – Prawo budowlane, Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 40 ustawy – Prawo budowlane przeniesienie pozwolenia na budowę może nastąpić w przypadku, gdy strona na rzecz której wydano pozwolenie na budowę zgadza się na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu, a podmiot ten przyjmuje wszystkie warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz złoży oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (składane pod groźbą odpowiedzialności karnej). W przedmiotowym przypadku ma miejsce sytuacja, w której z przywołanego aktu notarialnego załączonego wraz z oświadczeniami wnioskodawców o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że inwestor zgodził się, aby wnioskodawcy zabudowali budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym

typu E z garażem działkę nr [...], przy czym roboty budowlane związane z realizacją budynku odpłatnie wykonywać miało na rzecz wnioskodawców A Spółka z o.o. W ocenie organu odwoławczego akt notarialny udzielił więc zgody określonej w art. 40 ustawy - Prawo budowlane.

Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że jakkolwiek Starosta nie zawiadomił stron postępowania uczestniczących w procedurze przeniesienia na budowę o wszczęciu postępowania w sprawie, to jednak A Spółka z o. o. w G., otrzymało zaskarżoną decyzję i skorzystało z prawa wniesienia odwołania, czym przywrócone zostało uprawnienie uczestnictwa strony w postępowaniu. Wyjaśnił, że jedynie z uwagi na brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania bezcelowym jest uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż po wydaniu decyzji nie ma możliwości cofnięcia się do etapu złożenia jedynie wniosku i zawiadamiania stron o wszczęciu z tego wniosku postępowania. Podniósł, że brak takiego zawiadomienia odebrał również wnioskodawcom prawo do uczestnictwa w postępowaniu na każdym jego etapie, gdyż wnioskodawcy, tak jak skarżący, nie otrzymali zawiadomienia informującego o wszczęciu z ich wniosku postępowania przed organem I instancji.

Odnośnie składania oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ odwoławczy wyjaśnił, że osoby je podpisujące składają swój podpis pod groźbą odpowiedzialności karnej, zaś organy administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzają jedynie poprawność wypełnienia takiego oświadczenia, a nie prawdziwość przywołanych w oświadczeniu dokumentów, czy faktów. W każdym przypadku strona negująca oświadczenie może skierować sprawę ewentualnego popełnienia przestępstwa w postaci fałszywego zeznawania w oświadczeniu, do prokuratury, zaś sprawę rozstrzygnie Sąd.

Ustosunkowując się do zawartej w odwołaniu informacji o odstąpieniu od umowy zawartej w dniu 7 sierpnia 2006 r. organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawcy przedłożyli dokumenty świadczące o bezskuteczności wypowiedzenia powyższego aktu notarialnego z uwagi na terminowe rozliczenie się z płatności.

W skardze na powyższą decyzję A Spółka z o.o. w G., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 40 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 61 § 4, art. 97 § 1 pkt 4, art. 136 i art. 138 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię lub błędne zastosowanie albo pominięcie, wniosła o jej uchylenie w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazywała na argumentację przyjętą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podniosła ponadto, że nie zawiadomiono jej o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Wnioskodawcy wiedzieli o toczącym się postępowaniu, albowiem je zainicjowali, zaś strona skarżąca dowiedziała się o nim z doręczonej decyzji organu I instancji. Stanowi to nierówne traktowanie stron i naruszenie art. 61 § 4, art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto z naruszeniem art. 7 k.p.a. organy obu instancji nie podjęły kroków niezbędnych do wyjaśnienia kwestii zgody strony skarżącej na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz prawa wnioskodawców do dysponowania gruntem. Organ odwoławczy mający wątpliwości co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a takie wątpliwości istniały, powinien albo przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające albo uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Skarżąca Spółka podniosła również, że zgoda na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę nie została wyrażona. Wskazał, że umowa, na którą powoływał się organ, została wypowiedziana, a więc utraciła byt prawny. Zgoda taka winna być wyrażona w momencie wydawania decyzji przez organ I instancji lub wyrażona wcześniej lecz podtrzymywana w postępowaniu o przeniesienie pozwolenia na budowę na inny podmiot. Zdaniem strony skarżącej w zaskarżonej decyzji, z naruszeniem prawa dokonano oceny ważności wypowiedzianego aktu notarialnego, z którego organ wywodził zgodę na przeniesienie decyzji. Ocena stosunku cywilnoprawnego należy wyłącznie do kognicji sądów powszechnych.

Ponadto skarżąca Spółka, powołując się na poglądy zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych, podniosła że organ II instancji błędnie uznał, że oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane nie podlega weryfikacji pod względem prawdziwości i zgodności ze stanem faktycznym. W sytuacji zakwestionowania prawdziwości oświadczenia organ miał obowiązek podjąć czynności sprawdzające, co wynikało z obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Zdaniem strony skarżącej przedmiotowe postępowanie winno zostać zawieszone do czasu rozstrzygnięcia sporu co do bytu umowy, z której organy wywodziły zgodę na przeniesienie pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostaną wymagania określone w art. 40 ustawy – Prawo budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze.

Podkreślić należy również, iż stosownie do art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd nie dokonuje własnych ustaleń w sprawie, bowiem stan faktyczny sprawy ocenia na podstawie przekazanych mu akt sprawy administracyjnej. Jedynie w oparciu o art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzać dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z tych względów Sąd uznał za niedopuszczalne uwzględnienie wniosków dowodowych strony skarżącej zawartych w skardze.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Konieczne zatem było wyeliminowanie tychże decyzji z obrotu prawnego.

Przepisem prawa materialnego stanowiącym podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji był art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118, ze zm. – dalej jako ustawa – Prawo budowlane), zgodnie z którym organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2.

Przesłankami dopuszczalności przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu są: zgoda strony, na rzecz której decyzja została wydana, przyjęcie przez inny podmiot wszystkich warunków zawartych w decyzji oraz złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustalenie zaistnienia powyższych przesłanek jest obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania w przedmiocie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę. Obowiązek ten wynika wprost

z art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Cel, jakim jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, może zostać osiągnięty poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie z zachowaniem zasad określonych w art. 77 § 1 i art. 80 i art. 81 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). W art. 80 k.p.a. wyrażona została zasada swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Podkreślić jednaj należy, że dokonana ocena materiału dowodowego nie może nosić cech dowolności. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 (art. 81 k.p.a.).

Postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem opisanych wyżej wymogów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że ustalenie przez organy obu instancji, iż inwestor, na rzecz którego wydana została decyzja Starosty z dnia 29 stycznia 2007 r. o pozwoleniu na budowę, to jest A Spółka z o.o. w G., wyraził zgodę na przeniesienie tejże decyzji na rzecz D. Z. i M. K., nie wynikało ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wskazać bowiem należy, że § 3 ust. 2 umowy z dnia 7 sierpnia 2006 r., z którego organy wywodziły udzielenie takiej zgody zawierał oświadczenie woli złożone przez B Spółkę z o.o. w G., to jest inny podmiot, niż określony w decyzji z dnia 29 stycznia 2007 r. o pozwoleniu na budowę. Organy obu instancji, uznając, że z ww. zapisu umowy z dnia 7 sierpnia 2006 r. wynika, że A Spółka z o.o. w G. wyraziło zgodę na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę, naruszyły art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie.

Sąd zważył również, że organ II instancji rozpatrujący przedmiotową sprawę dokonał dowolnych ustaleń dotyczących skuteczności odstąpienia przez skarżąca Spółkę od umowy z dnia 7 sierpnia 2006 r. zawartej z uczestnikami postępowania, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedłożyli oni dokumenty świadczące o bezskuteczności wypowiedzenia tejże umowy. Umowy stanowią stosunki prawne, w których strony układają się na zasadzie równorzędności podmiotów i ekwiwalentności świadczeń, a co za tym idzie wszelkie spory wynikające z takiego stosunku prawnego mają charakter spraw cywilnych, które z woli ustawodawcy zostały poddane właściwości sądów powszechnych. Ustalenie przez organ administracji publicznej bezskuteczności odstąpienia od umowy byłoby zatem możliwe wyłącznie wówczas, gdyby sąd powszechny orzekł w tym zakresie prawomocnym wyrokiem. Organ odwoławczy nie wskazał w uzasadnieniu decyzji, aby materiał dowodowy przedmiotowej sprawy zawierał takie orzeczenie. Ustalenia faktyczne w tym zakresie również nosiły cechy dowolności i tym samym naruszały art. 80 k.p.a.

Ponadto Sąd zważył, że w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego skarżąca Spółka nie została zawiadomiona przez organ I instancji o wszczęciu postępowania w sprawie, co pozbawiło stronę możności wypowiedzenia się do zebranych w sprawie dowodów, którymi w istocie były wyłącznie dokumenty załączone przez uczestników postępowania D. Z. i M. K. do wniosku o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w ten sposób stanowiło naruszenie cytowanego wyżej art. 81 k.p.a., jak również naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez pozbawienie skarżącej Spółki czynnego udziału w postępowaniu. Nieuwzględnienie opisanych uchybień organu I instancji przez organ odwoławczy stanowi również o wadliwości decyzji wydanej w II instancji. Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o braku możności "cofnięcia się do etapu złożenia jedynie wniosku i zawiadamiania stron o wszczęciu z tego wniosku postępowania" nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach postępowania administracyjnego. Przeciwnie, w wyniku uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, postępowanie prowadzone jest ponownie, a możliwość zachowania przepisów o zawiadomieniu wszystkich osób będących stronami w sprawie o jego wszczęciu (art. 61 § 4 k.p.a.) jest w pełni zachowana. Ponadto twierdzenie o pozbawieniu również wnioskodawców prawa do czynnego udziału w postępowaniu nie może stanowić uzasadnienia pozbawienia tego prawa pozostałych stron postępowania, a wskazuje jedynie, że organ odwoławczy zaakceptował naruszenie przez organ I instancji ww. art. 61 § 4 k.p.a.

Sąd uznał zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. za bezzasadny albowiem organy rozstrzygające w przedmiotowej sprawie nie mogły zawiesić postępowania, albowiem wydanie decyzji w niniejszej sprawie nie zależało od rozstrzygnięcia przez sąd powszechny sporu co do bytu umowy, z której organy wywodziły zgodę skarżącej Spółki na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak to już bowiem wyżej wskazano, z umowy tej nie wynikało, aby skarżąca Spółka zgodę taką wyraziła. Z treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika natomiast, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Odnosząc się do zarzutu, w którym strona skarżąca zakwestionowała pogląd organu odwoławczego, że oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane nie podlega weryfikacji pod względem prawdziwości i zgodności ze stanem faktycznym, Sąd zważył, iż zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Domagając się przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 40 ustawy – Prawo budowlane, również należy złożyć ww. oświadczenie. Złożenie prawdziwego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi zatem istotną okoliczność w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. W stosunku do stanu prawnego obowiązującego do dnia 10 lipca 2003r. nastąpiła istotna modyfikacja, bowiem inwestor nie musi tak, jak dotychczas wykazać tytułu prawnego do nieruchomości, a jedynie ma obowiązek złożenia przedmiotowego oświadczenia. Jednakże, jeśli złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie budzi wątpliwości, nie weryfikuje się go w toku postępowania. Skoro bowiem jest ono składane pod groźbą odpowiedzialności karnej, to przyjmuje się, że jest to wystarczające zabezpieczenie dla przyjęcia, iż jest ono zgodne z prawdą. W toku przedmiotowego postępowania oświadczenie złożone przez uczestników postępowania nie budziło wątpliwości organów obu instancji, zatem brak było podstaw do weryfikacji jego prawdziwości. Zatem zarzut naruszenia

art. 32 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane okazał się bezzasadny. Niemniej jednak podkreślić należy, że w razie kwestionowania prawdziwości oświadczenia przez inną stronę postępowania, inwestor zobligowany jest do wykazania prawa, na które się powołuje. Organ, do którego wpływa wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę wraz z załączonym oświadczeniem nie jest bowiem związany jego treścią, jako że oświadczenie to nosi cechy środka dowodowego przewidzianego w art. 75 § 2 k.p.a. Jednak z uwagi na fakt, że oświadczenie to korzysta z domniemania prawdziwości organ co do zasady zwolniony jest z obowiązku badania jego prawdziwości. Wymaga jednak zwrócenia szczególnej uwagi, iż organ może przyjąć informacje zawarte w oświadczeniu za zgodne ze stanem faktycznym lub prawnym tylko wówczas, gdy nie są one sprzeczne z innymi dowodami pozostającymi w dyspozycji organu lub faktami znanymi organowi z urzędu. Domniemanie może być bowiem w każdym czasie obalone dowodami, z których wynika wniosek przeciwny. Jednak nie jest dopuszczalna weryfikacja prawdziwości oświadczenia, która prowadziłaby do ingerencji organu administracji publicznej w kompetencje sądu powszechnego, a do takiej ingerencji prowadziłoby prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w celu ustalenia bytu prawnego umowy zawartej w dniu 7 sierpnia 2008 r. pomiędzy uczestnikami postępowania z jednej strony a skarżąca Spółką i B. Spółką z o.o. w G. z drugiej strony. Wskazać w tym zakresie należy, że skarżąca Spółka przy piśmie z dnia 21 kwietnia 2009 r. przedłożyła kopię odpisu wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt [...], oddalającego powództwo D. Z. i M. K. przeciwko B. Spółce z o.o. w G. o nakazanie pozwanemu złożenia oświadczenia woli, że w wykonaniu ww. umowy przenosi na powodów własność działki nr [...] położonej w łapinie, gmina K. Okoliczność tę organy administracji publicznej będą miały na uwadze przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przy czym obowiązane będą do uzyskania ustalenia, czy ww. orzeczenie sądu powszechnego stało się prawomocne. Ponadto organy administracji publicznej przeprowadzą postępowanie administracyjne w przedmiocie wniosku D. Z. i M. K. o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę z udziałem wszystkich stron, jak również z zachowaniem ustawowych wymogów prowadzenia postępowania dowodowego.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, w punkcie drugim sentencji wyroku, stwierdził, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane.

Odnośnie kosztów postępowania Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w punkcie trzecim sentencji wyroku, zasądził od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki kwotę 800 zł tytułem zwrotu poniesionych przez skarżącą kosztów wpisu sądowego.