Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 139/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi "O" Sp. z o.o. w R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] marca 2007 r. nr [...] w części dotyczącej możliwości urządzania gier na automatach o niskich wygranych wpisanych w punkcie XI decyzji pod wskazanymi numerami porządkowymi p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Skarżąca Spółka wywiodła do tut. Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] lutego 2010 r. nr [...] w części utrzymującej w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] października 2009 r., w przedmiocie wstrzymania wykonanie decyzji z [...] marca 2007 r. nr [...]. W skardze Spółka zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w oparciu o przepis art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.p.s.a.").

Zdaniem Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.

Otóż w myśl art. 61 § 1 u.p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego, co do zasady, nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 u.p.p.s.a., po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona wnosząca winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku.

We wniosku złożonym przez Spółkę takich okoliczności Sąd nie dostrzega. Strona nie wskazała, jakie przesłanki przemawiają za tym, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też czy występują okoliczności powodujące, że wykonanie tego aktu spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę.

Ponadto Sąd pragnie zwrócić uwagę, że nie jest wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach stawianych skarżonemu aktowi. Rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania postanowienia, Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte

w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności aktu, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie NSA z 9 lipca 2004 r.,

FZ 163/04, niepublikowane; postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepublikowane).

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a. orzekł,

jak w sentencji postanowienia.