Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 576/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150 par. 2, art. 162 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi P.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący – P.G.- złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2011r. odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stawnie faktycznym:

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego:

uchylił w całości postanowienie z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...];

uchylił w całości postanowienie z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...];

uchylił całości postanowienie z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...]:

zaliczył wpłatę z dnia [...] sierpnia 2003r. w kwocie 1.291.360,60 zł na poczet odsetek od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000r. w kwocie 187.862,00 zł oraz na zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 1.103.498,60 zł;

zaliczył wpłatę z dnia [...] sierpnia 2003r. w kwocie 43.502,45 zł na poczet zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r., w tym na należność główną kwotę 27.536,45 zł oraz na odsetki za zwłokę kwotę 15.966,00 zł;

zaliczył wpłatę z dnia [...] sierpnia 2003r. w kwocie 1.006.716,00 zł na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r., w tym na należność główną kwotę 516.624,55 zł oraz na odsetki za zwłokę kwotę 299.741,00 zł.

Powyższe postanowienie zostało wysłane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu [...] sierpnia 2010 r. do pełnomocnika strony – J.P.. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru powyższej przesyłki widnieje adnotacja, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki w dniu 30 sierpnia 2010 r., pozostawiono ją na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym. Jednocześnie zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 7 września 2010r. Następnie z powodu niepodjęcia jej przez adresata awizowaną przesyłkę zwrócono nadawcy w dniu 14 września 2010r.

Pismem z dnia [...] września 2010 r. J.P. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z prośbą o przesłanie postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] w przedmiocie ponownego zarachowania kwot wpłaconych przez P.G. w sierpniu 2003 r. Jednocześnie J.P. oświadczyła, że nie otrzymała przedmiotowego postanowienia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia [...] października 2010r. nr [...] poinformował J.P., że postanowienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. zostało wysłane pocztą w dniu wystawienia za potwierdzeniem odbioru, jednak po dwukrotnym awizowaniu postanowienie zostało przez pocztę zwrócone w dniu 14 września 2010 r. z powodu niepodjęcia przez adresata. Jednocześnie organ poinformował, że uznał przedmiotowe postanowienie za doręczone w trybie art. 150 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Pismem z dnia [...] października 2010r. J.P. jako pełnomocnik P.G. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wydanie uwierzytelnionej kopii postanowienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.

W dniu 22 października 2010r., przy piśmie z dnia [...] października 2010r. nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego doręczył J.P. uwierzytelnioną kopię postanowienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.

Pismem z dnia [...] października 2010 r., nadanym za pośrednictwem poczty w dniu 29 października 2010 r., J.P. wniosła w imieniu P.G. zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia.

W uzasadnieniu zażalenia i wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, J.P. podniosła, że zaskarżone postanowienie zostało jej skutecznie doręczone dopiero w dniu 22 października 2010 r. Pełnomocnik stwierdziła, że pod adresem wskazanym do doręczeń nie otrzymała żadnych zawiadomień o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej. Podniosła, że nie z własnej winy nie mogła odebrać zaskarżonego postanowienia, a niezachowanie wymogów dwukrotnego awizowania pisma wyklucza zastosowanie domniemania doręczenia, o którym mowa w art. 150 Ordynacji podatkowej.

J.P. oświadczyła również, że podjęła wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia szczegółów doręczenia zaskarżonego postanowienia poprzez złożenie reklamacji w urzędzie pocztowym. Pełnomocnik poinformowała, że odpowiedź na reklamację niezwłocznie po otrzymaniu przedłoży jako dowód w sprawie.

Pismem z dnia [...] grudnia 2010r. J.P. uzupełniła w imieniu P.G. zażalenie oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia z dnia [...] października 2010 r. Wraz z pismem uzupełniającym przedłożyła zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi przez Pocztę Polską z dnia [...] grudnia 2010 r. Z zawiadomienia o załatwieniu skargi wynika, że list polecony nr [...] adresowany do J.P., po nieudanej próbie doręczenia w dniu 30 sierpnia 2010 r. został zdeponowany w Filii Urzędu Pocztowego mieszczącej się przy ul. [...]. Natomiast w dniu 7 września 2010 r. doręczono do skrzynki pocztowej J.P. powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki. Po upływie terminu do odbioru przesyłka została zwrócona do Urzędu Skarbowego.

Po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] orzekł o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...].

W dniu 13 czerwca 2011 r. do organu odwoławczego wpłynęła skarga P.G. reprezentowanego przez pełnomocnika J.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...].

W skardze strona skarżąca oświadczyła, że wnosi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zaskarżając przedmiotowe postanowienie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów na rzecz skarżącego według norm przepisanych.

Pełnomocnik skarżącego stwierdziła, że postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r. zostało jej doręczone w sposób doniosły prawnie dopiero w dniu 22 października 2010 r., podnosząc, że pod adresem wskazanym do doręczeń nie otrzymała żadnych zawiadomień o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej. Pełnomocnik podniosła, że nie z własnej winy nie mogła odebrać zaskarżonego postanowienia, a niezachowanie wymogów dwukrotnego awizowania pisma wyklucza zastosowanie domniemania doręczenia, o którym mowa w art. 150 Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 565/05, stwierdziła, iż dla uznania, że decyzja została skutecznie doręczona stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej konieczne jest wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób nie budzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie można je odebrać.

Pełnomocnik Skarżącego oświadczyła również, że podjęła wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia szczegółów doręczenia zaskarżonego postanowienia poprzez złożenie reklamacji w urzędzie pocztowym i przedstawienie organowi odpowiedzi na reklamację oraz oświadczenia sąsiadki. Ponadto Pełnomocnik powołała się na przedłożone przez siebie pismo Poczty Polskiej z dnia [...] grudnia 2010r. – zawiadomienie o załatwieniu skargi oraz protokół przyjęcia ustnej lub telefonicznej skargi, wniosku z dnia [...] października 2010r. Pełnomocnik stwierdziła, że z pisma Dyrektora Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej z dnia [...] grudnia 2010r. wynika, że nie można

wykluczyć niesumiennego zachowania listonosza i błędnego sposobu doręczenia.

W oparciu o powyższe strona skarżąca stwierdziła, że złożony wraz z zażaleniem z dnia [...] października 2010r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia był zasadny, lecz dopiero w drugiej kolejności, bowiem główny tok postępowania powinien zmierzać w kierunku ustalenia, że postanowienia nie doręczono w sposób doniosły prawnie. Pełnomocnik stwierdziła, że na potrzeby postępowania wnosiła o przesłuchanie jej samej oraz sąsiadki – A.D. – F., zamieszkałej w [...], a w celu uwiarygodnienia potrzeby przesłuchania świadka złożyła notarialny odpis oświadczenia A.D.-F. z dnia [...] października 2010 r.

Odnosząc się do stwierdzonego w zaskarżonym postanowieniu uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, strona skarżąca podkreśliła, że działała w najlepszej wierze wnosząc o przesłanie odpisu postanowienia w celu złożenia zażalenia.

Ponadto Strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania wskazanych w art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 oraz art. 191 ustawy- Ordynacja podatkowa.

Strona skarżąca wskazała, że nie może zgodzić się z twierdzeniami zawartymi w zaskarżonym postanowieniu, że jedyne dowodzenie może opierać się na pismach z urzędu pocztowego, a sprawa została rozstrzygnięta jednostronnie i arbitralnie z pominięciem dowodów przeciwnych.

Zdaniem strony skarżącej postępowanie Poczty Polskiej z przedmiotową przesyłką budzi poważne wątpliwości. Dyrektor Izby Skarbowej za jedyny i wystarczający dowód w sprawie przyjął "zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym znajdują się również nieprawidłowości, a nie można w przedmiotowej sprawie rozstrzygać wszystkich wątpliwości na niekorzyść Strony skarżącej. W niniejszej sprawie, w ocenie Strony skarżącej, konieczne jest przesłuchanie wnioskowanych świadków oraz doręczyciela.

Następnie pełnomocnik skarżącego ponownie podniosła merytoryczne zarzuty w stosunku do postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], przedstawione wcześniej w zażaleniu z dnia [...] października 2010 r. złożonym wraz z wnioskiem o przywróceniem terminu do wniesienia zażalenia. Skarga została uzupełniona pismem z dnia [...] września 2011r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje :

Skarga jest niezasadna. W przedmiotowej sprawie strona wniosła zażalenie na postanowienie z [...] sierpnia 2010r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Zgodnie z treścią art. 162 §1 i 2 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności dla której był określony termin. Z uwagi na brzmienie powołanego przepisu należy rozstrzygnąć czy skarżący uchybił terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie z [...] sierpnia 2010r. Aby rozstrzygnąć przedmiotową kwestię należy w pierwszej kolejności odnieść się do kwestii prawidłowości doręczenia przedmiotowego postanowienia. W ocenie Sądu organ uprawniony był do przyjęcia, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] r. zostało doręczone w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej.

W aktach administracyjnych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru. Wynika z niego jednoznacznie, że przesyłkę poleconą o numerze [...], adresowaną do J.P. (ul. [...]),po próbie doręczenia w dniu 30 sierpnia 2010 r., pozostawiono na okres 14 dni w Filii Urzędu Pocztowego. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru listonosz podejmujący próbę doręczenia przesyłki zaznaczył, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, w dniu 30 sierpnia 2010 r., przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powyższe listonosz potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

Z pisma Dyrektora Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej z dnia [...] grudnia 2010r. w ocenie pełnomocnik skarżącego wynika, iż nie można wykluczyć niesumiennego zachowania listonosza i błędnego sposobu doręczenia. Z tego też względu "właściwy tok postępowania zmierzać powinien w kierunku dokonania ustaleń, że doręczenia postanowienia nie dokonano w sposób doniosły prawnie i nie może ono korzystać ze stosownego domniemania, wobec braków w awizowaniu i sposobie doręczania".

W powołanym w skardze piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego wskazał, że "jak już wcześniej wyjaśniałem dokumentacja pocztowa wskazuje, iż przedmiotowy list po nieudanej próbie doręczenia został zdeponowany w Filii Urzędu Pocztowego mieszczącej się przy ul. [...]. W dniu 07.09.2010 r. doręczono do skrzynki oddawczej zawiadomienie powtórne przypominające o możliwości odbioru przesyłki. List po upływie terminu odbioru został zwrócony do nadawcy tj. Urzędu Skarbowego.

Ponieważ nie jest możliwe odtworzenie rzeczywistego przebiegu wydarzeń nie wykluczam ewentualności niesumiennego postępowania listonosza polegającego na zaniechaniu usiłowania doręczenia przesyłki oraz doręczenia powtórnego zawiadomienia pod innym adresem. Jeżeli opisane przez Panią okoliczności miały miejsce, czego w chwili obecnej nie jestem w stanie potwierdzić, uprzejmie przepraszam." Samo stwierdzenie "nie wykluczam ewentualności niesumiennego postępowania listonosza polegającego na zaniechaniu usiłowania doręczenia przesyłki" na tle całości wyjaśnienia, nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że nieprawidłowo dokonano doręczenia. Należy podkreślić, iż Dyrektor Oddziału Regionalnego Poczty Polskiej wskazał, że "jeżeli opisane przez Panią okoliczności miały miejsce, czego nie jestem w stanie potwierdzić (...)". Powyższe oznacza, że z posiadanej dokumentacji pocztowej wynika, iż tryb doręczenia nastąpił zgodnie z wymogami art. 150 § 1 i 1a Ordynacji podatkowej, natomiast okoliczności przytoczonych przez pełnomocnika nie można potwierdzić.

Niewątpliwie organ zobowiązany był wątpliwości związane z doręczeniem przedmiotowego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010 r. wyjaśnić, co w ocenie Sądu organ uczynił w należyty sposób.

W związku z wątpliwościami wynikającymi z doręczenia przesyłki listowej zawierającej postanowienie z [...] sierpnia 2010 r. organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające u operatora pocztowego. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ w sposób nie budzący wątpliwości ustalił, że powtórne awizowanie przedmiotowej przesyłki o numerze [...] nastąpiło w dniu [...] września 2010r., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powyższe ustalenia wynikają z uzupełnionych przez doręczyciela zapisów na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, dokonanych, jak wynika z pism Poczty Polskiej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] (k- 185 akt administracyjnych) oraz z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...], na podstawie posiadanej przez operatora dokumentacji oddawczej (k- 196 akt administracyjnych). Oznacza to, że organ przy ocenie prawidłowości zastosowania przepisu art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej oparł się nie tylko na tzw. "zwrotce" ale przeprowadził postępowanie w zakresie prawidłowości doręczenia przesyłki. Powyższe uprawniało organ do przyjęcia, że przesyłka była dwukrotnie awizowana – 30 sierpnia 2010 r. oraz 7 września 2010 r. Została ona przechowywana przez pocztę przez okres 14 dni w swojej placówce. Również wyjaśniono, że informację o możliwości odbioru przesyłki umieszczono w skrzynce pocztowej adresata.

Z tego też względu uznać należy, że okoliczności doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] oraz dwukrotnego zawiadomienia adresata o zdeponowaniu przesyłki w placówce pocztowej, zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów.

W związku z powyższym nie zachodziła potrzeba przesłuchania pełnomocnika strony oraz A.D.-F., w celu wyjaśnienia okoliczności doręczenia zawiadomienia o próbie doręczenia listu "awizo". Organ nie kwestionował przedłożonego oświadczenia A.D.-F. z dnia [...] października 2010r. Z oświadczenia wynika, że bliżej nieokreślone zawiadomienie o nadejściu listu poleconego, adresowanego do J.P. zostało złożone w skrzynce pocztowej A.D.-F.. Nie wynika jednak z tego oświadczenia, że zawiadomienie to dotyczyło przesyłki nadanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, ani, że przesyłką tą było postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], z oświadczenia tego nie wynika również jaką datą było opatrzone zawiadomienie i jaki miało numer. W związku z powyższym prawidłowo organ stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, nie może ono dowodzić okoliczności, które wskazuje strona skarżąca, gdyż może dotyczyć zawiadomienia o dowolnym liście poleconym od niewiadomego nadawcy.

Z tych względów nie można uznać za zasadne twierdzenia strony, że postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] nie znajduje się w obrocie prawnym z uwagi na nieprawidłowości mające miejsce przy doręczeniu zastępczym tego pisma.

Wobec ustalenia, że tryb doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] nastąpił z zachowaniem wymogów określonych przez ustawodawcę w art. 150 ustawy - Ordynacja podatkowa, stwierdzić należy, że ww. postanowienie należy uznać za doręczone z upływem dnia 13 września 2010r. Zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 20 września 2010 r. Natomiast zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] zostało przez stronę skarżącą nadane w placówce pocztowej w dniu 29 października 2010 r.

Zgodnie z art. 236 Ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Nie budzi zatem wątpliwości, że zażalenie skarżącego zostało wniesione z przekroczeniem 7-dniowego terminu. Jednak wraz z zażaleniem strona skarżąca złożyła również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...].

Strona skarżąca spełniła przesłankę jednoczesnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz dokonania czynności, dla której termin był określony, jednak nie zachowała określonego przez ustawodawcę terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 162 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, natomiast przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne.

Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia przez stronę skarżącą był brak wiedzy o dokonanym w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej doręczeniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...].

Jak wynika z akt administracyjnych pełnomocnik skarżącego o wydaniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010r. dowiedział się w dniu 22 września 2010 r., kiedy to doręczono jej postanowienie [...]. Powyższe wynika z treści pisma pełnomocnika do Naczelnika Urzędu Skarbowego (k-137 akt administracyjnych). W piśmie tym pełnomocnik wskazała, że "z tego postanowienia dowiedziałam się, że Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. dokonał ponownego zarachowania kwot wpłaconych przez Pana P.G. w sierpniu 2003r. Do dnia dzisiejszego nie otrzymałam tego postanowienia, z związku z powyższym zwracam się z prośbą o przesłanie postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]".

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował J.P., że postanowienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. zostało doręczone w trybie art. 150 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa. Pismem z dnia [...] października 2010r. J.P., jako pełnomocnik P.G., zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wydanie uwierzytelnionej kopii postanowienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. Z przedstawionego materiału wynika jednoznacznie, że najpóźniej w dniu [...] października 2010r. J.P. powzięła wiadomość o skutecznym doręczeniu postanowienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. w trybie art. 150 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa. Powyższe dowodzi, że najpóźniej w dniu 13 października 2010r. ustała przyczyna uchybienia terminowi, o której mowa w art. 162 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, bowiem pełnomocnik strony skarżącej jednoznacznie pozyskał wiedzę o fakcie wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. i o jego doręczeniu w trybie art. 150 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa.

W oparciu o powyższe, prawidłowo organ stwierdził, że przedmiotowy wniosek z dnia [...] października 2010r., nadany w placówce pocztowej w dniu 29 października 2010r., o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010. nr [...], został złożony z uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 162 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa. Na marginesie wskazać należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła również, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy.

Również nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, że pismo z dnia [...] października 2010r. powinno być automatycznie uznane za wniosek o przywrócenie terminu i zażalenie skarżącego. W powołanym przez stronę piśmie pełnomocnik wyraźnie wskazał jego zakres. Treść wniosku zawartego w przedmiotowym piśmie była jasna, niebudząca wątpliwości. Pełnomocnik skarżącego wskazała "działając jako pełnomocnik Pana P.G., nawiązując do Państwa pisma z dnia [...].10.2010r. uprzejmie proszę o przesłanie uwierzytelnionej kopii postanowienia [...] z dnia [...].08.2010 r. W załączeniu przesyłam dowód wpłaty kwoty 35 zł tytułem opłaty skarbowej." Nie ulega wątpliwości, że w piśmie tym pełnomocnik złożyła wniosek o doręczenie uwierzytelnionej kopii postanowienia nr [...]. Doręczenie kopii postanowienia nie można uznać – jak chce tego strona - za właściwe doręczenie, od którego zaczyna biec siedmio dniowy termin do złożenia zażalenia.

Ponadto pełnomocnik swojemu stanowisku przeczy własnym działaniem. Skoro przyjmuje, że doręczenie nastąpiło 22 października 2010 r. (po otrzymaniu uwierzytelnionej kopii postanowienia), to zupełnie niezrozumiałym jest dlaczego w zażaleniu z dnia [...] października 2010 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu. Również oderwanym od stanowiska, że doręczenie nastąpiło 22 października 2010r. jest twierdzenie strony, że organ winien pismo z [...] października 2010 r. przyjąć jako wniosek o przywrócenie terminu i zażalenie.

Ponadto odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazanych w art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 oraz art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa, wskazać należy, że zarzut ten jest bezzasadny. Postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie było prowadzone z poszanowaniem ogólnych zasad postępowania, w tym zasady prawdy obiektywnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów. Organ odwoławczy zgromadził i prawidłowo ocenił wyczerpujące dowody w sprawie, pozwalające na ustalenie stanu faktycznego i podjęcie rozstrzygnięcia. W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej w dostateczny sposób uzasadnił odmowę przeprowadzenia dowodów w sprawie w zakresie przesłuchania świadków. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy, odmowa przeprowadzenia dowodów: przesłuchania pełnomocnika strony – J.P. oraz świadka A.D.- F., nie naruszały przepisów postępowania.

W zaskarżonym postanowieniu nie były rozpatrywane merytoryczne zarzuty sformułowane w stosunku do postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], gdyż postępowanie zostało zakończone na etapie formalnego badania zachowania terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie oraz przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Sąd uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z póz. zm.) .