Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 129/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 4 ust. 9 ust. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Sygnatura akt: II SA/Wr 129/07 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Asesor WSA Olga Białek Protokolant Paweł Kysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W.; oddala skargę. wyr.1-sentencja wyroku


UZASADNIENIE

W dniu [...] Rada Miejska W. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jt. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W. (Biuletyn Urzędowy Rady Miejskiej W. Nr 9, poz. 252) wydała uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W.

W rozdziale I powyższej uchwały zawarte zostały ustalenia ogólne, zgodnie z którymi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W., zwany dalej planem, obejmuje dz. nr [...], [...] i [...] [...], obręb S.

W paragrafie 16 niniejszej uchwały ustalono:

1. Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1.ZP, ustala się następujące przeznaczenie - tereny zieleni urządzonej.

2. Na terenie, o których mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy - zakaz wznoszenia budynków.

3. Na terenach, o których mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące sposobu zagospodarowania terenu:

1) obowiązek zlokalizowania szpaleru drzew wzdłuż ulic;

2) obowiązek urządzenia alejek i ścieżek pieszych;

3) dopuszcza się lokalizację obiektów typu: place zabaw, zespoły boisk terenowych do gier np. takich jak siatkówka, koszykówka, tenis, piłka ręczna, badminton.

4. Na terenach, o których mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej - dojazd od terenu ulicy 1.KD-Z.

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył Wojewoda D., który na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wniósł o stwierdzenie jej nieważności.

W uzasadnieniu powyższej skargi organ nadzoru wskazał, iż uchwała została przekazana pismem Prezydenta W. z dnia [...] i wpłynęła do organu nadzoru - Wojewody D. w dniu [...].

Mocą przedmiotowej uchwały uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W.

Organ nadzoru wskazał, iż kompetencja do podjęcia niniejszej uchwały wynika z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy samorządzie gminnym, zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

W toku badania legalności uchwały organ nadzoru stwierdził, że została ona podjęta z istotnym naruszeniem art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem niezgodny z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., przyjętym uchwałą Nr [...] Miejskiej W. z dnia [...] i zmienionym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...].

W uchwale Rady Miejskiej W. nr [...] w § 16 wprowadzono ustalenia dla terenów objętych planem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W. obejmuje działki nr [...], [...] i [...] [...] obręb S. (§ 1 ust. 1uchwały). Zgodnie z jego brzmieniem dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1. ZP ustala się przeznaczenie terenów zieleni urządzonej (ust. 1). Jeśli chodzi o ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy wprowadzono zakaz wznoszenia budynków (ust. 2). Na terenach, o których mowa w § 16 ust. 1 tej uchwały wprowadzono następujące ustalenia dotyczące sposobu zagospodarowania terenu:

1) obowiązek zlokalizowania szpaleru drzew wzdłuż ulic;

2) obowiązek urządzenia alejek i ścieżek pieszych;

3) dopuszcza się lokalizację obiektów typu: place zabaw, zespoły boisk terenowych do gier np. takich jak siatkówka, koszykówka, tenis, piłka ręczna, badminton (ust. 3).

Na terenach, o których mowa w ust. 1 obowiązują następujące ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej - dojazd od terenu ulicy 1 .KD-Z (ust. 4).

Z powyższych regulacji wynika zdaniem Wojewody D., że na terenie objętym planem obowiązuje zakaz wznoszenia budynków z możliwością lokalizacji obiektów typu place zabaw, czy boiska sportowe. Jednocześnie w załączniku nr [...] do uchwały stwierdza się zgodność zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W. z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 30 stycznia 1998 r. i zmienionym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] (Biuletyn Urzędowy Rady Miejskiej W. Nr 1, poz. 15 z późn zm.). W opinii organu nadzoru chodzi tu o zgodność miejscowego planu z ustaleniami Studium, a nie zgodność zmiany miejscowego planu i w załączniku nr [...] do uchwały doszło do pomyłki. Organ nadzoru przyjął, że Rada Miejska uznała podejmowany przez nią plan za zgodny z ustaleniami Studium.

Pismem z dnia [...] organ nadzoru zwrócił się do Dyrektora Departamentu Architektury i Rozwoju Urzędu Miejskiego W. o przesłanie wypisu z części tekstowej wskazanego wyżej studium, dotyczącej zespołu urbanistycznego K. J. oraz wyrysu z rysunku Studium, dotyczącego terenu objętego wspomnianym wyżej planem w celu dokonania oceny zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W. ze Studium obowiązującym w momencie podejmowania uchwały.

Odpowiedź została udzielona pismem z dnia [...], do którego załączono żądane wyrysy i wypisy ze Studium.

Z otrzymanych materiałów w ocenie organu nadzoru wynika, że w kierunkach polityki przestrzennej dla tego terenu, przyjętych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] i zmienionym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...], przewiduje się zakaz zabudowy z wyjątkiem terenów przeznaczonych na ośrodki rekreacyjne. Zakaz nie dotyczy obiektów gastronomicznych (por. Zespół urbanistyczny K. J., 1. Ukształtowanie funkcjonalno-przestrzenne miasta. 1.3. Zasady zabudowy i zagospodarowania terenów, ust. 1). Jeśli chodzi o działalność gastronomii to jest ona dopuszczona w całym zespole (2.10.1).

Z porównania powyższych ustaleń Studium, w oparciu o które podejmowano uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W. z regulacjami zawartymi w tym planie wynika, że plan jest sprzeczny z ustaleniami Studium i wprowadza daleko bardziej idące restrykcje dotyczące zabudowy, niż wynika to z ustaleń Studium. W oparciu bowiem o ustalenia Studium zakaz zabudowy nie dotyczy obiektów gastronomicznych, podczas gdy w miejscowym planie wprowadzono zakaz jakiejkolwiek zabudowy.

W ocenie Wojewody D., Rada Gminy może uchwalić plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami Studium. Z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem.

W oparciu o powyższe przepisy stwierdzono, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą być zgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W przypadku uchwały Rady Miejskiej W. nr [...] takiej zgodności nie ma, co oznacza, że narusza ona w sposób istotny wskazane wyżej przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Rada Miejska W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Mając na uwadze powyżej wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, a zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, iż w obecnie obowiązującej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nastąpiła istotna zwiana w relacjach pomiędzy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy a uchwalanym planem zagospodarowania przestrzennego. Co prawda studium to nie jest aktem prawa miejscowego (por. art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) ale ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (por. art. 9 ust. 4 przywoływanej ustawy). Z powyższym zapisem koresponduje rozstrzygnięcie zawarte art. 20 ust. 1 ustawy zgodnie z którym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (...).

Powyższe rozstrzygnięcia nie pozostawiają wątpliwości, że ustalenia studium SA wiążące w procesie uchwalania miejscowego planu. Jest to o tyle istotne, że obowiązująca poprzednio ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., nr 15 poz., 139 ze zm.), który w przepisie art. 6 ust. 7 również stanowił, że studium nie jest przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Natomiast do relacji studium – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego odnosił się przepis art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowił, że wójt po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bada spójność rozwiązań projektu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium. Powyższa relacja między studium a planem miała charakter luźniejszy, gdyż nawiązywała jedynie do spójności tych dwóch aktów, nie powodując bezwzględnego związania ustaleniami planu, z jakim mamy do czynienia de lege lata.

Jeżeli chodzi o charakter wspomnianego studium to wskazuje się, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem ustanawiającym przepisy gminne. Studium nie ma więc mocy aktu powszechnie obowiązującego. Określa - jako akt planistyczny - jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego (w stosunkach rada i podporządkowane jej jednostki organizacyjne) określa więc tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium stanowi więc jeden z etapów poprzedzających uchwalanie planu i nie może tym, samym, w żadnych przypadku, stanowić podstawy do wydawania decyzji (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2002 r., II SA 1960/00, LEX nr 81967).

W literaturze podkreśla się również, iż studium jest nie tylko aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz zawiera ustalenia wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz elementy regulacyjne w postaci lokalnych zasad zagospodarowania. Studium jest aktem wewnętrznie obowiązującym w gminie (por. Ustawa o planowaniu z zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz (pod. red. prof. Z. Niewiadomskiego) Warszawa 2005, s. 78 i n). Podkreśla się również, iż studium ma być z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania miejscowego, pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych (ibidem, s. 80).

Przechodząc do analizy do rozstrzygnięć zawartych w kwestionowanej przez Wojewodę uchwale na wstępie należy zauważyć, iż projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W. został opracowany na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W.

Zgodnie ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W." - przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] oraz uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] w sprawie zmiany wyżej wymienionego Studium - obszar objęty planem znajduje się w zespole urbanistycznym zielonym K. J. To studium było opracowywane na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Z kolei zgodnie ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W." - przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] (a więc na podstawie aktualnie obowiązującej ustawy) - obszar objęty planem znajduje się w zespole urbanistycznym zielonym K. J. i aktywności gospodarczej S. P. W korytarzu T. T. znajdują się części działek [...] i [...] [...]obręb S., a części działek [...] i [...] [...] obręb S. w korytarzu O. I.

W załączniku nr [...] do kwestionowanej uchwały stwierdzono zgodność planu z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. Na sesji w dniu [...] Rada Miejska W. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W.; powyższy plan opublikowany został w Dzienniku Urzędowym Województwa D. z 8 sierpnia 2006 r. Nr 161 poz. 2551.

Ze złożonej do Sądu skargi wynika, iż strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały ponieważ w Studium zakazuje się zabudowy z wyjątkiem terenów przeznaczonych na ośrodki rekreacyjne. Zakaz nie dotyczy obiektów gastronomicznych, natomiast w ustaleniach planu zakazuje się wznoszenia budynków, dopuszczając lokalizację obiektów typu: place zabaw, zespoły boisk terenowych do gier. W toku badania legalności uchwały strona skarżąca stwierdziła, że uchwała wprowadza daleko bardziej idące restrykcje dotyczące zabudowy, niż to wynika ze Studium i w związku z powyższym została podjęta z istotnym naruszeniem art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd pragnie zaznaczyć, że nie złożono wniosków do planu, o przeznaczenie obszaru planu na obiekty gastronomiczne. Ponadto po wyłożeniu planu do publicznego wglądu nie wniesiono żadnych uwag. Zapisy części szczegółowej Studium dotyczące zespołu urbanistycznego K. J. w rozdziale 2.10. - Gastronomia - określają kierunki polityki przestrzennej: "Dopuszcza się w całym zespole".

Należy podkreślić, iż w Studium umieszczono następującą definicję:

Przyjmuje się, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przestaje być zgodny ze Studium wtedy, gdy rozszerza zakres danego zakazu lub wprowadza nowe zakazy, a gdy w Studium nie jest to ograniczone nakazem dopuszczenia lub zakazem zakazu (por .Wstęp rozdział: 3. Konstrukcja opracowania, pkt 7).

Sąd podziela w trym miejscu pogląd Rady Miejskiej W. (zawarty w odpowiedzi na skargę), że - "Dopuszczenie" oznacza zezwolenie na podjęcie wyszczególnionej czynności z jednoczesnym zakazem wszystkich innych czynności kategorii, do której należy czynność. Np.: w rozdziale zamieszkiwanie dopuszczenie zabudowy jednorodzinnej oznacza jednoczesny zakaz innych form zamieszkiwania. Stosowanie w odniesieniu do jednego działu tematycznego jednocześnie zakazów i dopuszczeń nie jest stosowane. W treści kierunków mowa jest o dopuszczeniu, ilekroć użyte jest jedno ze sformułowań: dopuszcza się, zezwala się, można, wolno [coś uczynić], może [coś być, zaistnieć lub być przyjęte]" (Wstęp rozdział: 3. Konstrukcja opracowania, pkt 5c),

"Nakaz dopuszczenia" oznacza nakaz wprowadzenia do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyszczególnionego dopuszczenia. W treści kierunków mowa jest o nakazie dopuszczenia, ilekroć użyte jest jedno ze sformułowań: należy dopuścić, obowiązuje dopuszczenie (Wstęp rozdział: 3. Konstrukcja opracowania, pkt 5f),

"Zakaz zakazu" oznacza zakaz wprowadzenia do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyszczególnionego zakazu. W treści kierunków mowa jest o zakazie zakazu, ilekroć użyte jest jedno ze sformułowań: zakazuje się, nie dopuszcza wprowadzania zakazu, nie należy wprowadzać zakazu (Wstęp rozdział: 3. Konstrukcja opracowania, pkt 5g).

Zgodnie z powyższym sformułowanie "dopuszcza się w całym zespole" nie jest nakazem dopuszczenia lub zakazem zakazu. Dopuszczenie danej działalności jest zapisem elastycznym, które w razie potrzeby pozwala na jej wprowadzenie, jednak dane przeznaczenie w zapisach planu miejscowego, nie musi się znaleźć.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przestaje być zgodny ze Studium wtedy, gdy rozszerza zakres danego zakazu lub wprowadza nowe zakazy, co w praktyce oznacza, że zawęża ustalenia planu w stosunku do Studium. W tym kontekście należy więc zauważyć, iż wobec powyższego rozszerzenie zakazu wznoszenia budynków nie implikuje niezgodności ze Studium.

Mając powyższe na względzie, po przeanalizowaniu niniejszej sprawy stwierdzić należy, że uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie skrzyżowania O. I. z T. T. we W. nie została podjęta z naruszeniem art. 20 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W niniejszej sprawie organ stanowiący gminy nie naruszył przepisów prawa, wobec powyższego Sąd w pełni podziela rozstrzygnięcie podjęte przez Radę Miejską W.

W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nie wykazała, aby uchwała ta naruszyła obowiązujące przepisy prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, postanowienia, uchwały i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami.

Nie ma też prawa do oceniania słuszności obowiązujących przepisów i przyjętych w nich rozwiązań prawnych. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona uchwała jest zgodna z obowiązującym prawem, nie ma możliwości poddawania go ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej.

W tej sytuacji zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.