Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 528/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 101
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2019 roku sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej A w P. i K. S. na uchwałę Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 17 kwietnia 2019 roku nr VII/82/19 w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz inwestycji towarzyszącej postanawia: odrzucić skargi. M.K.


UZASADNIENIE

Rada Miasta P. w dniu [...] r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz inwestycji towarzyszącej przy zbiegu ulic A i B w P., działając na podstawie art. 7 ust. 4, art. 8 ust. 1 – 3, art. 20 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2018 r. poz. 1496) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506).

Powyższą uchwałę zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K.S. oraz Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej ul. A 8 (dalej jako skarżący). Skarżący zarzucają naruszenie następujących przepisów:

- ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne

- ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

- ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (art. 17)

- ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (art. 8 pkt 12, art. 8 pkt 1 pdk 6 i 8c)

Dla uzasadnienia naruszenia interesu prawnego strony skarżące powołały się na zagwarantowane konstytucyjnie prawo do sądu, z którego strony wywodzą również interes faktyczny i prawny. W uzasadnieniu wskazano między innymi, że uchwała narusza prawa własności Skarbu Państwa oraz uprawnienia osób trzecich, a także narusza zasadę praworządności, interes prawny i uprawnienia mieszkańców miasta P. do korzystania z ogólnodostępnej zieleni, wadliwe ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu przez działkę inwestora rzeki A.

Skarżący podnieśli również zarzuty naruszenia zasad i procedury podjęcia spornej uchwały, kwestionując doręczenie ich uwag inwestorowi, tryb rozpatrzenia tych uwag, procedurę obradowania Rady Miasta P.

W obszernym uzasadnieniu skargi znalazły się również zarzuty do planu zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Strony skarżące kwestionują również zasadność sprzedaży spornej działki prywatnemu inwestorowi, co pozbawia mieszkańców dostępu do terenów zielonych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wobec braku naruszenia interesu prawnego któregokolwiek ze skarżących. Wskazano, że skarżąca K.S. nie zamieszkuje w pobliżu nieruchomości objętej uchwałą ani też nie jest właścicielką żadnej nieruchomości położonej w pobliżu, natomiast budynek Wspólnoty Mieszkaniowej ul. A 8 usytuowany jest po drugiej stronie ulicy która będzie poszerzana, a zatem żaden z bloków objętych uchwałą nie będzie miał jakiegokolwiek wpływu na budynek Wspólnoty.

Na rozprawie w dniu 22 listopada 2019 r. skarżąca K.S. oświadczyła, że nie jest właścicielką nieruchomości przyległych do terenów objętych inwestycją, mieszka w odległości 7 km, jest pełnomocnikiem mamy, która posiada ogródek działkowy przy ul. B 36 (działka 189), który skarżąca użytkuje. Oświadczyła również, że jej mama zamieszkuje przy ul. C 77, około 1 km od terenu inwestycji, podniosła, że uchwała narusza interes publiczny mieszkańców.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.).

W myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. 2019 poz. 506 ze zm.), dalej jako u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z treści powyższego przepisu wynika, że aby skutecznie wnieść skargę na uchwałę, trzeba wykazać nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu (wyrok NSA z dnia z dnia 24 stycznia 2013 r., II OSK 2400/12). W postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób. W pojęciu interesu prawnego mogą się mieścić zarówno uprawnienia, jak i obowiązki prawne. Interes ten musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną danego podmiotu (wyrok TK z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02). Zatem interes ten nie może być przyszły i potencjalny

W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, to znaczy, że zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02). Należy zaznaczyć, że ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01)).

Dopiero naruszenie posiadanego przez wnoszącego skargę na uchwałę interesu prawnego lub uprawnienia pozwala na przystąpienie do merytorycznego rozpoznania skargi i stwierdzenie, czy zachowane zostały zasady i procedura uchwalania zaskarżonego aktu.

W rozpoznawanej sprawie zarówno K.S. jak i Wspólnota Mieszkaniowa A 8 w P. nie powołali się na żadne konkretne normy prawa materialnego, świadczących o naruszeniu ich indywidualnych interesów prawnych. Nie stanowią o naruszeniu interesu skarżących podniesione w skardze argumenty dotyczące naruszenia praworządności, interesu prawnego i uprawnień mieszkańców P. Również zarzut braku dostępu do terenów zielonych objętych inwestycją jest bezskuteczny, gdyż jest to obszar prywatny.

Tym samym nie jest możliwe przystąpienie badania słuszności podniesionych zarzutów.

Skarżąca K.S. na rozprawie w dniu 22 listopada 2019 r. oświadczyła, że mieszka w odległości 7 km od terenów objętych inwestycją i że uchwała narusza interes publiczny mieszkańców miasta. Skarżąca zatem nie zamieszkuje w pobliżu nieruchomości objętej uchwałą, ani też nie jest właścicielką żadnej nieruchomości położonej w pobliżu. Poza tym bezsporne jest, że budynek Wspólnoty Mieszkaniowej znajduje się po drugiej stronie ulicy B.

Reasumując, przywołana w skardze argumentacja nie stanowi okoliczności świadczących o posiadaniu przez skarżących indywidualnego, jednostkowego interesu prawnego, który zostałby naruszony zaskarżoną uchwałą. Skarżący nie wykazali, że kwestionowana uchwała, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz inwestycji towarzyszącej naruszają ich interes prawny lub uprawnienie.

Przepis art. 101 u.s.g. reguluje prawo do wniesienia skargi tylko wtedy, gdy ustawowo chroniony interes danej osoby zostaje naruszony podjętym przez organ gminy aktem z zakresu administracji publicznej. Nie jest zatem prawnie dopuszczalne wniesienie skargi powszechnej przysługującej każdemu mieszkańcowi P.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił obie skargi.

E.S.