Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 913/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Powołane przepisy: article: art. 27
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa S. w G. na uchwałę Rady Miejskiej w Grudziądzu z dnia 15 czerwca 2004 r. nr XXIII/68/04 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Rady Miejskiej Grudziądza na rzecz Przedsiębiorstwa S. kwotę 555 (pięćset pięćdziesiąt pięć) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Rada Miejska Grudziądza uchwałą z dnia 15 czerwca 2004 r. Nr XXIII/68/04 na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74, ze zmianami ) w związku z art. 14 ust. 1 i art. 29 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ) zobowiązała Prezydenta do wystąpienia z wnioskiem do wojewody o wstrzymanie publikacji uchwał Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 3 września 2003 r. Nr XI/88/03 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych między ulicami Gen. T. Hallera, Solidarsności, Konarskiego, Zaciszną i Smoleńskiego określonych jako Wojsko – Hallera - (C(, do czasu uchwalenia przez Radę Miejską Grudziądza nowego planu zagospodarowania, zobowiązując jednocześnie Prezydenta do przygotowania projektu uchwały o przystąpieniu do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego o którym mowa wyżej w zakresie dotyczącym ograniczenia, w obiektach zlokalizowanych na obszarze objętym tym planem powierzchni sprzedażowej do 2000 m2 .

Skargę na wyżej wymienioną uchwałę wniosło w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ) Przedsiębiorstwo S. w G., która to uchwała dotyczy obszaru, na którym znajduje się nieruchomość, której współwłaścicielem jest skarżący, a na którą składają się działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], zarzucając naruszenie art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 k.p.a., wskazując ponadto w uzasadnieniu, iż gmina nie może nakładać na Prezydenta obowiązku, do realizacji którego nie posiada on żadnych instrumentów prawnych i żadnych kompetencji, tym bardziej, że zaskarżone uchwały pozostają w sprzeczności z prawem oraz naruszają interes skarżącego, co skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonych uchwał.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Grudziądza wniosła o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu, że uchwała Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 15.06.2004 r. miała charakter wskazujący Prezydentowi Miasta Grudziądza jego działania, wobec czego nie można mówić o jej niezgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do oceny tylko merytorycznej przyznać należy rację argumentacji przytoczonej w skardze.

Poza sporem pozostaje, iż Rada Miejska Grudziądza podjęła uchwałę z dnia 3 września 2003 r. nr XI/88/03 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych pomiędzy ulicą Chełmińską a ulicą Parkową wzdłuż przebiegu projektowanej Trasy Średnicowej.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. Nr 62, poz. 718, ze zmianami ) akty normatywne ogłasza się niezwłocznie.

Obowiązkiem wojewody jest niezwłoczne publikowanie w wojewódzkim dzienniku urzędowym przedstawionych mu do publikacji aktów normatywnych wskazanych w art. 13 ustawy i innych przepisach szczególnych. Oznacza to obowiązek natychmiastowego skierowania przedstawionego mu dokumentu do publikacji.

Treść art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zmianami ) stanowi, iż do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Powołana w zaskarżonej uchwale Nr XXIII/68/04 z dnia 15 czerwca 2004 r. jako podstawa prawna dyspozycja wyżej cytowanego przepisu w celu podjęcia działań zmierzających do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi jakiejkolwiek podstawy prawnej do zobowiązania prezydenta do wystąpienia z wnioskiem do wojewody o wstrzymanie publikacji uchwał rady w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący prawidłowo konkludował, że rola gminy w procesie tworzenia aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kończy się w momencie przekazania uchwały do opublikowania wojewodzie i przepisy nie dają gminie jakiejkolwiek legitymacji do wpływania na plan w momencie, gdy został on już uchwalony i przekazany do opublikowania.

W powołanym w uchwale Rady Miejskiej Grudziądza będącej przedmiotem skargi przepisie art. 14 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) mowa jest o tym, iż w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym".

Trafnie także skarżący podniósł, że w razie wystąpienia okoliczności powodujących konieczność zmiany, studium czy to przedmiotu planu miejscowego winno to nastąpić w takim trybie w jakim są one uchwalane (art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

W tym stanie rzeczy skoro miało miejsce naruszenie prawa skutkujące z mocy powołanych wyżej przepisów, Sad stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w oparciu o przepis art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast rozstrzygniecie o kosztach postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 cytowanej ustawy.