Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 19/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 11 lipca 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 września 2012 r. sygn. akt II SA/Po 109/12 w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 109/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę W.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., po wznowieniu postępowania, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 145a § 1 i § 2 K.p.a., art. 147 K.p.a. i art. 149 § 2 K.p.a. i art. 150 § 1 K.p.a. w zw. z art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w zw. z § 50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) w zw. z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08 (Dz. U. z 2010 r. Nr 24, poz. 124) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2007 r. (nr [...]), w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta Piły z dnia [...] września 2007 r. (nr [...]) ustalającej jednorazową opłatę w kwocie 730.137,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o pow. 5,14.87 ha, położonej w P. w rejonie [...] oraz ulic [...] i [...].

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że W.B. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., powołując się na podstawę wznowienia wynikającą z art. 145a K.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., stwierdzono niezgodność z Konstytucją art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie organu powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wyrokiem tym Trybunał nie zakwestionował konstytucyjności całego art. 37, czy też art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jedynie wskazał na sposób interpretacji tych przepisów. Art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tylko w tym zakresie został uznany za niekonstytucyjny, w którym pozwalał na ustalanie opłaty planistycznej w sytuacji, w której dana działka miała takie samo przeznaczenie w poprzednim planie obowiązującym jak i aktualnie obowiązującym, a między tymi planami był okres nieobowiązywania planu miejscowego. Taka sytuacja nie miała miejsca w badanym przypadku. Badając bowiem materiał zgromadzony w sprawie Kolegium stwierdziło, że niewątpliwie wzrost wartości nieruchomości nr [...] ustalony został na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obu uchwalonych po 1 stycznia 1995 r. Nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Piły dla rejonu al. Powstańców Wlkp. oraz ulic: Kossaka i Głuchowskiej został uchwalony w dniu 31 sierpnia 2004 r. przez Radę Miejską Piły uchwałą nr XXIV/28304, opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 150, poz. 3134, która weszła w życie w dniu 20 listopada 2004 r. Przeznaczenie wskazanego terenu wg tego planu jest następujące: U2 — tereny zabudowy usługowej z przeznaczeniem na: l) usługi handlu detalicznego o pow. sprzedaży do 2000 m² z wyłączeniem handlu paliwami, 2) usługi gastronomii, 3) usługi kultury, inne usługi konsumpcyjne oraz administracja, 4) drogi wewnętrzne; ZP - tereny zieleni urządzonej; KDW - droga wewnętrzna; KD - droga publiczna. Do czasu uchwalenia tego planu, dla wskazanego rejonu obowiązywały ustalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Piły uchwalone w dniu 28 sierpnia 2001 r. przez Radę Miejską Piły uchwałą nr XLII/403/01, opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 119, poz. 2292 oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego układu ulicznego miasta Piły, uchwalonego w dniu 30 listopada 1999r. przez Radę Miasta Piły uchwałą nr XIXJ179/99, opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 3 poz. 24. Nieruchomość będąca przedmiotem postępowania była wówczas przeznaczona na: 1S - tereny specjalne o pow. 3,4271 ha, tj. 66,56% działki (tereny specjalne - funkcja specjalna, administracyjno-gospodarcza z prawem do zmiany funkcji na usługi handlu, administracji, oświaty lub mieszkalno-usługową); UO- tereny usług oświaty o pow. 1,3142 ha tj. 25,52% pow. działki (tereny usług oświaty z dopuszczeniem usług gastronomii); pozostała pow. to KW i KD (tereny komunikacji) oraz EE (teren urządzeń energetycznych).

W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania powołany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego, albowiem nie zaistniała sytuacja, w której działka nr [...] miała takie samo przeznaczenie w poprzednim planie obowiązującym, jak i aktualnie obowiązującym, a między tymi planami był okres nieobowiązywania planu miejscowego. Podstawą ustalenia renty planistycznej w związku ze zbyciem tej działki był fakt, że w następstwie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazanego rejonu uchwałą nr XXIV/283/04 z dnia 31 sierpnia 2004 r. nastąpił wzrost wartości omawianej nieruchomości. Dlatego też, w ocenie Kolegium, w rozpatrywanej sprawie zasadnie znalazł zastosowanie przepis art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na skutek wniesionego przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] października 2011 r., na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt P 58/08 (Dz. U. z 2010 r. Nr 24, poz. 124) utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu zawarto argumentację jak w rozstrzygnięciu z dnia [...] kwietnia 2011 r., wskazując na brak podstaw do zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego i brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł W.B. domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. wydanym w sprawie pod sygn. akt P 58/08.

W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej oraz podtrzymało w całości swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że rozpoznając niniejszą sprawę podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organ przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań.

Dalej Sąd podniósł, wskazując na przepis art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że wójt zobowiązany jest do pobrania opłaty, jeżeli właściciel zbywa nieruchomość przed upływem 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Wyjaśnił również, że bezspornie opłatę od wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości ustalono w oparciu o treść nowego miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego miasta Piły dla rejonu alei Powstańców Wlkp. oraz ulic: Kossaka i Głuchowskiej, uchwalonego w dniu 31 sierpnia 2004 r. przez Radę Miejską Piły uchwałą nr XXIV/28304. Uchwała weszła w życie w dniu 20 listopada 2004 r. Następnie zauważył, że przeznaczenie przedmiotowego terenu według tego planu przewidywało: U2 - tereny zabudowy usługowej z przeznaczeniem na: 1) usługi handlu detalicznego o pow. sprzedaży do 2000 m² z wyłączeniem handlu paliwami, 2) usługi gastronomii, 3) usługi kultury, inne usługi konsumpcyjne oraz administracja, 4) drogi wewnętrzne; ZP -tereny zieleni urządzonej; KDW- droga wewnętrzna; KD - droga publiczna. Do czasu uchwalenia powyższego planu, dla wskazanego rejonu obowiązywały ustalenia zmienionego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Piły uchwalone w dniu 28 sierpnia 2001r. przez Radę Miejską Piły uchwałą nr XLII/403/01 oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego układu ulicznego miasta Piły, uchwalonego w dniu 30 listopada 1999 r. przez Radę Miasta Piły uchwałą nr XIXJ179/99. Nieruchomość będąca przedmiotem postępowania była wówczas przeznaczona na: 1S - tereny specjalne o pow. 3,4271 ha, tj. 66,56% działki (tereny specjalne - funkcja specjalna, administracyjno-gospodarcza z prawem do zmiany funkcji na usługi handlu, administracji, oświaty lub mieszkalno-usługową); UO - tereny usług oświaty o pow. 1,3142 ha, tj. 25,52% pow. działki (tereny usług oświaty z dopuszczeniem usług gastronomii); pozostała pow. to KW i KD (tereny komunikacji) oraz EE (teren urządzeń energetycznych). Skarżący nie kwestionował również, że będąca jego własnością nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], została zbyta aktem notarialnym Rep. A [...] z dnia [...] lipca 2005 r., czyli przed upływem 5 lat od wejścia w życie planu miejscowego.

W tej sytuacji kwestia sporną jest to, czy w związku z uchwaleniem planu miejscowego wartość nieruchomości wzrosła. Skarżący kwestionuje przy tym sam fakt wystąpienia zmiany przeznaczenia nieruchomości w wyniku uchwalenia planu, której konsekwencją miałby być wzrost wartości działki nr [...]. Zdaniem skarżącego zmiana taka nie nastąpiła, stąd niesłusznie ustalono wysokość opłaty.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie miało miejsce uchwalenie "nowego" planu miejscowego, o czym była mowa powyżej. Za prawidłowe Sąd uznał stanowisko organu, że przeznaczenie nieruchomości w planie "starym" (z roku 2001 i 1999) oraz w "nowym" (z roku 2004) różni się. W oparciu o te różnice organ ustalił, że doszło do wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości. Czynnikiem decydującym jest określenie przeznaczenia terenu w "nowym" i "starym" planie oraz ustalenie czy zachodzi między nimi zbieżność. Jednakże sama zmiana przeznaczenia też nie powoduje ipso facto wzrostu wartości nieruchomości. Jak słusznie wskazują organy dla ustalenia opłaty konieczne jest wykazanie, iż uchwalenie planu spowodowało wzrost wartości nieruchomości. Okoliczność ta była przedmiotem badania organu w toku postępowania dowodowego. Wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określił rzeczoznawca majątkowy w operacie z 15 grudnia 2005 r. Organy oceniły operat i uznały, że sporządzony został w sposób zgodny z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Sąd podzielił ten pogląd i nie doszukał się uchybień, które skutkowałyby uznaniem operatu za nieprzydatny do rozpoznania przedmiotu sprawy oraz wadliwej w tej mierze oceny organów.

Zdaniem Kolegium, które Sąd podziela, porównanie jednostek bilansowych, którymi został objęty przedmiotowy teren w "nowym" i "starym" planie miejscowym nie pozostawia wątpliwości, iż nowy plan określił przeznaczenie terenu odmiennie od planu poprzednio obowiązującego. Zgodnie zaś z operatem szacunkowym wartość nieruchomości wzrosła, a zatem zaistniała druga ze wskazanych przesłanek. Nie ulega również wątpliwości, że ziściła się trzecia z wymienionych przesłanek, tj. działka nr [...] została zbyta przez upływem 5 lat od daty wejścia w życie planu.

Wobec powyższego organy słusznie ustaliły skarżącemu jednorazową opłatę od wzrostu przedmiotowej nieruchomości.

Odnosząc się zaś do przywołanego przez stronę wyroku Trybunału Konstytucyjnego Sąd wyjaśnił, że wyrok ten odnosił się do odmiennego stanu faktycznego, aniżeli występujący w niniejszej sprawie. Wyrokiem tym Trybunał orzekł, że art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji. Wyrok TK znajduje zatem zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy poprzednio obowiązujący plan miejscowy przewidywał przeznaczenie terenu identyczne jak nowy plan zagospodarowania przestrzennego, a między tymi planami był okres nieobowiązywania planu miejscowego, a wzrost wartości odnosił się do kryterium faktycznego jej wykorzystywania. Taka zaś sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Nadto wyrok ten dotyczy nieruchomości, których wartość wzrosła, a których przeznaczenie było określone w planach zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r. i które utraciły moc na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem w niniejszej sprawie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej nieruchomości uchwałą z dnia 31 sierpnia 2004 r. obowiązywały ustalenia zmiany planu uchwalone uchwałą z dnia 28 sierpnia 2001 r. oraz jeszcze wcześniej uchwałą z dnia 30 listopada 1999 r. Zatem wzrost wartości organy ustaliły na podstawie planów miejscowych uchwalonych po 1995 r.

W tej sytuacji organy prawidłowo orzekły ustalając opłatę dla skarżącego z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, a w związku z faktem, iż powoływane orzeczenie TK nie obejmowało swoim zakresem podstawy prawnej, na której oparły się organy orzekając o ustaleniu opłaty, nie było podstaw do uchylenia w ramach postępowania wznowieniowego decyzji ustalającej oraz utrzymującej ją w mocy.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł W.B. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. P 58/08, polegające na jego zastosowaniu bez uwzględnienia w przedmiotowej sprawie skutków tego orzeczenia.

W ocenie skarżącego art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu ustalonym na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. powinien zostać uwzględniony w niniejszej sprawie także w sytuacji, gdy działka zbyta przez skarżącego nie była wcześniej objęta planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. Zdaniem strony, w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z roku 2001 nieuzasadnione było określenie opłaty planistycznej w wysokości 730.137,00 zł, ponieważ kolejny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 2004 r. nie zmieniał przeznaczenia terenu, na którym położona jest działka nr [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej skrócie "P.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się przesłanek nieważności postępowania wymienionych w § 2 tego przepisu, zatem wniesioną skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotowa skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. P 58/08, polegające na jego zastosowaniu bez uwzględnienia w przedmiotowej sprawie skutków tego orzeczenia. W ocenie skarżącego, skutki orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego winny mieć zastosowanie i do jego sytuacji, co w konsekwencji winno doprowadzić do uznania, że niesłusznie zobowiązano go do uiszczenia opłaty od wzrostu wartości nieruchomości.

Zanim Naczelny Sąd Administracyjny przejdzie do oceny ww. podstawy kasacyjnej wskazać należy, że stan faktyczny sprawy nie jest w sprawie sporny. Skarżący nie zakwestionował bowiem ustaleń Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a które to ustalenia Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe, co do przeznaczenia terenu, na którym położna była jego nieruchomość, w poszczególnych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, tj. w planie z 2004 r. oraz w planach z 2001 r. i 1999 r. Jak podniesiono w motywach zaskarżonego wyroku opłatę od wzrostu wartości spornej nieruchomości ustalono w oparciu o ustalenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Piły dla rejonu alei Powstańców Wlkp. oraz ulic: Kossaka i Głuchowskiej, uchwalonego w dniu 31 sierpnia 2004 r. przez Radę Miejską Piły uchwałą nr XXIV/28304. Uchwała weszła w życie w dniu 20 listopada 2004 r. Plan ten przewidywał następujące przeznaczenie przedmiotowego terenu: U2 - tereny zabudowy usługowej z przeznaczeniem na: 1) usługi handlu detalicznego o pow. sprzedaży do 2000 m² z wyłączeniem handlu paliwami, 2) usługi gastronomii, 3) usługi kultury, inne usługi konsumpcyjne oraz administracja, 4) drogi wewnętrzne; ZP - tereny zieleni urządzonej; KDW - droga wewnętrzna; KD - droga publiczna. Do czasu uchwalenia powyższego planu, dla wskazanego rejonu obowiązywały ustalenia zmienionego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Piły uchwalone w dniu 28 sierpnia 2001 r. przez Radę Miejską Piły uchwałą nr XLII/403/01 oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego układu ulicznego miasta Piły, uchwalonego w dniu 30 listopada 1999 r. przez Radę Miasta Piły uchwałą nr XIXJ179/99. Nieruchomość będąca przedmiotem postępowania była wówczas przeznaczona na: 1S - tereny specjalne o pow. 3,4271 ha, tj. 66,56% działki (tereny specjalne - funkcja specjalna, administracyjno-gospodarcza z prawem do zmiany funkcji na usługi handlu, administracji, oświaty lub mieszkalno-usługową); UO - tereny usług oświaty o pow. 1,3142 ha, tj. 25,52% pow. działki (tereny usług oświaty z dopuszczeniem usług gastronomii); pozostała pow. to KW i KD (tereny komunikacji) oraz EE (teren urządzeń energetycznych). Nie można zatem przy uwzględnieniu uregulowań ww. planów zagospodarowania przestrzennego gminy P., że plan zagospodarowania przestrzennego z 2004 r. nie zmienił przeznaczenia terenu na którym położona jest działka nr [...].

Niesporne jest również w sprawie, że podstawą ustalenia przedmiotowej opłaty był m. in. przepis art. 37 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 "(...) wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem". Norma ta w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, została uznana przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (wyrok z dnia 9 lutego 2010 r., P 58/08).

Nie ulega wątpliwości, że wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest tzw. wyrokiem zakresowym. Zaś tego typu wyroki nie obalają domniemania konstytucyjności całej konkretnej normy prawnej, ale czynią to jedynie w określonym zakresie. Zatem przedmiotowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego wywołuje taki skutek, że art. 37 ust. 1 ustawy nie może stanowić podstawy prawnej decyzji wówczas, gdy decyzja miałaby opierać się o wyliczenie wysokości opłaty planistycznej bazujące na faktycznym sposobie wykorzystywania nieruchomości, a plany dotyczące tej nieruchomości (dawny i obecny) są jednakowe. Dotyczy on sytuacji, gdy aktualne przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., a który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaś w niniejszej sprawie mamy do czynienia z planami miejscowymi, z których pierwszy został uchwalony w 1999 r., kolejny w 2001r., zaś plan na podstawie którego ustalono wzrost wartości nieruchomości został uchwalony w 2004 r. Czyli w stanie faktycznym sprawy nie mamy do czynienia z planem miejscowym uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który to utracił moc z powodu upływu terminu z art. 87 ust. 3. Ponadto porównując treść uregulowań planu z 2004 r. z zapisami aktu prawa miejscowego z 2001 r., co już wyżej zaznaczono, przyznać należy rację Sądowi pierwszej instancji, że przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w planach tych zostało określone odmiennie.

Mając zatem na uwadze ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego oraz niekwestionowany stan faktyczny sprawy, uznać należy za prawidłowe stanowisko Sądu pierwszej instancji co do tego, że przedmiotowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego swym zakresem nie obejmuje stanu faktycznego niniejszej sprawy. W tej sytuacji słusznie organy uznały, że brak było podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta Piły z dnia [...] września 2007 r. ustalającej opłatę jednorazową z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Skarga kasacyjna nie podważyła oceny Sądu pierwszej instancji w tym zakresie, zatem zaskarżony wyrok należało uznać za odpowiadający prawu.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.