Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1499/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

W I M I E N I U R Z E C Z P O S P O L I T EJ P O L S K I E J Dnia 8 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: NSA Julia Szczygielska As. WSA Anna Siedlecka Protokolant: Iwona Borecka po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 10 maja 2001 r. nr [..] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Burmistrza S. P. nr [...], z dnia 13 marca 2001 r., wydaną na podstawie art.40 ust.1 i 3, art.41 i art.42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz.415) oraz art.104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku E. i T. K., zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S. P. - Uchwała Rady Miejskiej w S. P. nr V/30/94 z 19 października 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Jeleniogórskiego nr 47 z dn. 2 grudnia 994 r.) ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji nadbudowy kondygnacji mieszkalnej w poddaszu nad częścią istniejącą oraz nadbudowy nad istniejącym tarasem (od strony wschodniej) na terenie działki nr 306 i nr 307 obr. [...] przy ul. K. [...] w S. P. W decyzji dodatkowo wskazano, że pozostaje istniejąca powierzchnia zabudowy. Wskazano na warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: teren w planie oznaczono literami "M-P", jako obszar mieszkaniowo-pensjonatowy, a/ obowiązująca liczba kondygnacji nadziemnych - od 1,5 do 2,5 (od jednej do dwóch kondygnacji pełnych + jedna w poddaszu); b/ ustala się krycie obiektu dachem stromym (kalenica równoległa do drogi), rodzaj pokrycia - blacha dachówkopodobna z posypka ceramiczną lub dachówka ceramiczna (ew. cementowa); c/ elewację należy wykończyć materiałami naturalnymi jak drewno, kamień. Wskazano także na warunki wynikające z przepisów szczególnych: obiekt budowlany oraz związane z nim urządzenia należy projektować zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej; nakazano, aby przed przystąpieniem do projektowania wykonać linijkę słońca w celu sprawdzenia zacienienia sąsiednich obiektów; - projekt zagospodarowania należy wykonać na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej; zachować odległości pomiędzy budynkami i granicami działek zgodnie z warunkami technicznymi dotyczącymi sytuowania obiektów; projekt należy uzgodnić z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w J. G. (ul. M. [...]).

Inwestor winien zachować warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, w zakresie odprowadzenia ścieków z projektowanych obiektów należy przewidzieć do miejskiej sieci kanalizacyjnej zgodnie z warunkami przyłączenia do sieci wydanymi przez poszczególnych właścicieli mediów technicznych; zachować warunki projektowania, wykonawstwa i eksploatacji zgodne z warunkami technicznymi poszczególnych branż. W zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich wskazano na konieczność uzyskania zgody właścicieli sąsiednich działek w przypadku zbliżenia się do granic działki. Zachować linie rozgraniczające teren inwestycji w granicach prawa dysponowania terenem na cele budowlane; na koniec zakreślono okres ważności decyzji "do końca 2001 roku".

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że strona wystąpiła do Urzędu Miasta w S. P. wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania w związku z planowaną nadbudową kondygnacji mieszkalnej w poddaszu nad częścią istniejącą oraz o nadbudowę nad istniejącym tarasem (od strony wschodniej) w S. P. w granicach działki nr 306 i nr 307 obr.6, położonej przy ul. K. [...]. Jak określono we wniosku: obiekt uzyskał by nowy kształt dachu (stromy, kalenica równoległa do drogi), nowy rodzaj pokrycia (blacha dachówkopodobna, tegola lub dachówka ceramiczna). Istniejący taras od strony północno-zachodniej pozostaje bez zmian.

W sprawie wszczęto postępowanie w wyniku czego zebrano wnioski, uwagi i zarzuty dotyczące planowanej inwestycji. W warunkach wynikających z przepisów szczególnych, w punkcie "przed przystąpieniem do projektowania należy wykonać linijkę słońca w celu sprawdzenia zacienienia sąsiednich obiektów" ustosunkowano się do zarzutu wniesionego oświadczeniem C. M. z dnia 27 października 2000 r. Pozostałe zarzuty dotyczące sposobu odprowadzenia ścieków jak i źle wytyczonych granic dotyczą etapu postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. C. M. zakupił działkę nr 304 obr.6 z granicami identycznym z dzisiejszymi i do dnia dzisiejszego nie podjął żadnej czynności prawnej w celu dokonania zmiany wytyczonej granicy miedzy posesjami.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (w związku z uchyleniem poprzednio wydanego przez instancji orzeczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w J. G.) organ pierwszej instancji wydał nową decyzję o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Uzasadniając organ zwrócił uwagę, że zarzut dotyczący zachowania warunków nasłonecznienia pensjonatu należącego do C. M. został uwzględniony i na etapie projektowania w warunkach szczegółowych określono wymóg wykonania linijki słońca w celu sprawdzenia zacienienia sąsiednich obiektów. Ponadto zarzut w sprawie nieprawidłowo wytyczonej granicy pomiędzy nieruchomościami powinien być podniesiony na etapie pozwolenia na budowę. Odwołujący się wskazał, że istniejący taras od strony północno-zachodniej (we wniosku o ustalenie warunków zabudowy określono—bez zmian), który w rzeczywistości jest dachem garażu - został samowolnie wybudowany zbyt blisko granicy jego działki. W tej sprawie należało by się zwrócić do nadzoru budowlanego zgodnie z kompetencjami. Planowana inwestycja mająca na celu nadbudowę kondygnacji mieszkalnej w poddaszu nad częścią istniejącą oraz nadbudowę nad istniejącym tarasem od strony wschodniej (patrz załącznik) ściśle powiązana ze zmianą konstrukcji dachowej może przyczynić się do (projektowany dach stromy - jak określają warunki zabudowy w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S. P. dla przedmiotowego terenu) nadania tej bryle ciekawej formy architektonicznej a tym samym wzbogaci otoczenie.

Odwołanie od tej decyzji wniósł C. M., właściciel sąsiedniej działki nr 304, wskazując, że odległość planowanej inwestycji (nadbudowy nad garażem części mieszkalnej) nie spełnia warunków rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem odległość od granicy działki wynosi 0,5 m. Ponadto wskazał, że liczba kondygnacji w obiekcie w rzeczywistości wyniesie 3,5, a nie 2,5 co jest niezgodne z planem zagospodarowania przestrzennego. Nadbudowa obiektu spowoduje zacienienie jego budynku i całej działki a planowana rozbudowa zaburzy harmonię krajobrazu.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w J. G. decyzją z dnia 10 maja 2001 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art.138 § l pkt l kpa, po rozpatrzeniu odwołania C. M. od opisanej decyzji utrzymało ją w mocy. Na uzasadnienie Kolegium wskazało, że uzupełniając akta organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż garaż T. K. został wybudowany w latach 1987-1988, na co ówczesny właściciel posesji przy ul. K. [...] posiadał zgodę Urzędu Miejskiego w S. P. oraz właściciela działki przy ul. K. [...]. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydane zostały na część główną budynku z pominięciem garażu usytuowanego przy granicy działki nr 304. W związku z tym odległość planowanej inwestycji od granicy działki sąsiedniej wynosi ok. 5 do 6 m. Szczegóły dotyczące formy architektonicznej obiektu będą określone w projekcie budowlanym i nie dotyczą bezpośrednio decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Kolegium wskazuje, że stosownie do przepisów art. 42 ust. l pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Słowo "określa", użyte w tym przepisie oznacza obowiązek organu właściwego w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nadania decyzji administracyjnej odpowiedniej treści w tym zakresie. Ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu rozpatrywana jest w kategoriach przypuszczeń co do ich występowania. Organ pierwszej instancji formułując warunki decyzji zobowiązał inwestora do wykonania, na etapie opracowywania projektu budowlanego linijki słońca, w celu sprawdzenia zacienienia sąsiednich obiektów oraz zachowania odległości pomiędzy obiektami i granicami działek zgodnie z warunkami technicznymi.

Tak określone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wiążą inwestora, który na etapie opracowywania projektu budowlanego obowiązany jest spełnić wszystkie warunki ustalone w decyzji. Dopiero na etapie pozwolenia na budowę organ właściwy do wydania pozwolenia wyegzekwuje od inwestora spełnienie wszystkich warunków nałożonych w decyzji o warunkach zabudowy, należy bowiem pamiętać, że w myśl art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Zdaniem organu odwoławczego tak sformułowane warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zapewniają pełną ochronę interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ustosunkowując się do zarzutów C. M., dotyczących nieprawidłowej odległości planowanej inwestycji od granic jego działki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wyjaśnia, że w świetle wniosku strony i załącznika graficznego do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu planowana inwestycja prowadzona będzie na części, która jest oddalona od granicy działki nr 304 w odległości około 5 m. Garaż, który graniczy z nieruchomością odwołującego się nie jest objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Na ostateczną w toku instancji administracyjnej decyzję krótką skargę do sądu administracyjnego złożył C. M. W skardze podniósł zarzuty zbieżne z odwołaniem. Wskazał, że w decyzji popełniono błąd, bowiem decyzja zezwala na 3,5 kondygnacji, podczas gdy plan miejscowy określa maksymalną zabudowę na 2,5 kondygnacji.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie podlega uwzględnieniu.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne wydane na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Przedmiotem oceny wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana na podstawie art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.).

Jak wyżej wskazano materialno - prawną podstawę wydanej przez organy administracji decyzji stanowi przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2 (w wersji obowiązującej w dniu wydania kwestionowanej decyzji, gdyż przepis ten został znowelizowany z dniem 15 marca 2001 r. przez art. 1 pkt 6 ustawy z 13 lipca 2000 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. Nr 14, poz. 124). Treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że aby uzyskać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wystarczy ustalić, że planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodzie z prawem i planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym dla terenu, na którym inwestycja ma być zlokalizowana.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium – zawartym w uzasadnieniu decyzji utrzymującej kwestionowaną decyzję w mocy – że akta administracyjne pierwszej instancji jednoznacznie wskazują, iż decyzja dla inwestora, w świetle obowiązujących zapisów prawa, winna była być korzystna. Jak bowiem wynika w sposób jednoznaczny ze znajdującego się w aktach wypisu i wyrysu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. P., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. P. nr 30/94 z dnia 19 października 1994 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Jeleniogórskiego nr 47, poz. 210 z dnia 2 grudnia 1994 r.), teren objęty inwestycją jest przeznaczony na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zabudowy mieszkalno-pensjonatowej. Nadto z zapisu planu wynika także, iż obowiązująca liczba kondygnacji naziemnych 1,5 – 2,5. Ustala się krycie obiektów dachem stromym.

Jak wynika ze szczegółowej analizy treści decyzji organu pierwszej instancji, wszystkie dane wynikające z analizy planu zagospodarowania przestrzennego zostały w decyzji ujęte. Dodatkowo można także podnieść, że załącznik do decyzji wskazuje jednoznacznie, że na dzień wydawania decyzji w sprawie, zamierzenie inwestycyjne nie przekracza odległości 5,6 m. od działki skarżącego.

Należy wskazać również, że inwestycja będzie mogła być realizowana dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a ta z kolei może być dla wnioskodawcy korzystna jedynie wtedy, gdy projekt spełni szereg wymogów zawartych w ustawie z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a także w przepisach wykonawczych do tej ustawy – w tym w szczególności w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Trafnie oba orzekające w sprawie organy przywołują jako materialno – prawną podstawę zaskarżonych decyzji przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Reasumując, prawidłowe zastosowanie prawa materialnego z poprawnym wykorzystaniem procedury administracyjnej powoduje, że zaskarżona decyzja mieści się w ramach obowiązującego porządku prawnego. W konsekwencji, na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu.

Z powyższych względów należało orzec jak na wstępie.