Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 92/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Ł.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 września 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 573/22 w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr 1001-IEW-3.4251.6.2021.19.U19/AM UNP: 1001-22-045514 w przedmiocie określenia i zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 573/22, w sprawie ze skargi Ł.P. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: "DIAS", "organ") z dnia 29 kwietnia 2022 r. w przedmiocie określenia i zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2018 r. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 9 października 2022 r., pełnomocnik Skarżącego złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji DIAS w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2022 r. oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Wstrzymanie wykonania decyzji następuje więc wyłącznie na wniosek strony i to na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, że zachodzą okoliczności opisane w przytoczonym powyżej przepisie.

W rozpoznawanej sprawie wojewódzki sąd administracyjny nie miał podstaw do wstrzymania wykonania decyzji. Wystąpienie przesłanek, od których wskazany przepis uzależnia taką możliwość nie zostało bowiem przez Skarżącego uprawdopodobnione.

Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem zaskarżonej decyzji jest świadczenie pieniężne, którego skutki są co do zasady odwracalne. Podkreślenia wymaga, że celem środka w postaci wstrzymania wykonania aktu, przewidzianego w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest ochrona strony przed jakimikolwiek skutkami zaskarżonej decyzji, a jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których nie można byłoby naprawić w razie uzyskania przez nią korzystnego rozstrzygnięcia (zob. B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2016, s. 61).

Obowiązkiem strony jest wskazanie konkretnych zagrożeń, jakie wiążą się bezpośrednio z wykonaniem aktu oraz przedstawienie dowodów na ich rzeczywiste zaistnienie. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (T. Lewandowski, Glosa do postanowienia NSA z 7.01.2014 r., II FZ 1350/13, LEX 2014).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że żadna z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie została spełniona. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, we wniosku zawartym w skardze do WSA Strona nie przedstawiła żadnej argumentacji, którą Sąd mógłby wziąć pod rozwagę. Jednocześnie, powołując się na postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. o sygn. akt II OZ 766/08 prawidłowo wskazał, że w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd nie może działać w tym zakresie za stronę.

W uzasadnieniu zażalenia wniesionego do NSA pełnomocnik Skarżącego również nie uprawdopodobnił wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ograniczył się jedynie do krótkiego opisu trudnej sytuacji materialnej Skarżącego, stwierdzając, że w wyniku egzekucji stanie się ona "dramatyczna". Odnosząc się do powyższego argumentu wskazać należy, że okoliczność trudnej sytuacji materialnej Skarżącego ma znaczenie dla instytucji prawa pomocy, której ustawowe przesłanki zostały sformułowane odmiennie od przesłanek ochrony tymczasowej – nie zaś dla instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, której zastosowanie przez sąd jest ściśle uwarunkowane i stanowi wyjątek od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie prawo pomocy w całkowitym zakresie zostało Skarżącemu przyznane na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 września 2022 r., sygn. akt I SPP/Łd 185/22.

Należy także zauważyć, że stosownie do art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II FZ 524/20).

Końcowo podkreślić należy również, że pełnomocnik nie wskazał nawet przepisu, który zaskarżone postanowienie miałoby naruszać. Argumentację pełnomocnika należało w konsekwencji uznać za niezwiązaną z przesłankami instytucji wstrzymania wykonania aktów administracyjnych, uregulowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z tych powodów zażalenie okazało się niezasadne, a zaskarżone postanowienie – zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.