Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 519/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budżetowe prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5, art. 28, art. 29 ust. 1 pkt 12 i ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi T. SA w W.. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu przyjęcia zgłoszenia zamiaru robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2018 r. T. S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej także: "skarżącą" lub "Inwestorem"), reprezentowana przez pełnomocnika, zgłosiła Staroście A., na podstawie art. 30 w zw. z art. 29 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. nr 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej: "P.b."), zamiar przystąpienia do wykonania robót budowlanych, polegających na montażu tymczasowego masztu mobilnego, ustawionego w celu wykonania pomiarów i testów propagacyjnych, na działce nr [...], położonej w miejscowości K., obręb K. [...], w gminie S. W zgłoszeniu skarżąca wskazała termin rozpoczęcia robót budowlanych jako [...] lipca 2018 r. Do zgłoszenia dołączono opis techniczny montażu tymczasowego masztu mobilnego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], organ

I instancji, działając na podstawie art. 30 ust. 5c w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b., nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez sprecyzowanie, czy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu określonego w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. oraz wskazanie daty rozbiórki lub przeniesienia przedmiotowego obiektu

w inne miejsce.

Pismem z dnia [...] marca 2018 r. Inwestor sprecyzował, że zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. na czas 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, tj. od [...] lipca 2018 r. do [...] stycznia 2010 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], Starosta A. wniósł sprzeciw do zgłoszenia Inwestora w zakresie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego masztu mobilnego, ustawionego w celu wykonania pomiarów i testów propagacyjnych, na działce nr [...], położonej w miejscowości K., gmina S.

W uzasadnieniu decyzji, organ l instancji powołał się na art. 30 i art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b., wskazując, że zgłoszenia organowi wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w określonym terminie. W wyniku zaś analizy dokumentacji złożonej przez Inwestora, organ doszedł do wniosku, że planowany do montażu masz tymczasowy będzie obiektem trwale związanym

z gruntem, a związku z tym zgłoszenie dotyczy budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Jak wynika bowiem z przedłożonego przez Inwestora opisu technicznego, maszt wyposażony w urządzenia technologiczne oraz anteny sektorowe i radioliniową, zamocowany do stalowego rusztu, opartego na stopach zakotwionych do płyt betonowych posadowionych na gruncie, będzie stanowił całość trwale połączoną z gruntem przez elementy konstrukcyjne, które muszą być na tyle mocne i stabilne, aby zapobiegać jakimkolwiek ruchom masztu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Inwestor, wskazując w nim, że zaskarżona decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz uzasadnienia, w szczególności odnośnie przyczyn uznania, że planowane przedsięwzięcie będzie trwale połączone z gruntem, co skutkowało wadliwym uznaniem o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy planowany maszt, jako tymczasowy obiekt budowlany, nie będzie połączony trwale

z gruntem i tym samym jego budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 P.b., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 P.b. został wskazany zamknięty katalog budów i robót budowlanych, które można wykonać po dokonaniu stosownego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zamierzenia budowlane tam wskazane, stanowią wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 P.b., w myśl którego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał, że informacje zawarte w zgłoszeniu oraz załączone do niego dokumenty pozwalają organowi na dokonanie oceny, czy zamierzone roboty budowlane mogą być wykonywane na podstawie zgłoszenia, czy są jednak objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W przypadku zaś, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., co oznacza, że wniesienie sprzeciwu nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego obowiązek w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z przesłanek wymienionych

w art. 30 ust. 6 P.b.

W ocenie organu odwoławczego, analiza materiału dowodowego wykazała, że organ I instancji prawidłowo wniósł sprzeciw przyjęcia zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1 P.b. powołując się na fakt, że zgłoszenie dotyczy wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W tym zakresie Wojewoda wskazał, że zgłaszany maszt mobilny, będący w istocie stacją bazową telefonii komórkowej, z uwagi na definicję zawartą w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz. 1864 ze zm., zwane dalej: "warunkami technicznymi") jest telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, który jako budowla - nie zaś urządzenie funkcjonujące samodzielnie, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Nie odpowiada on bowiem definicji urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 9 P.b., a to w szczególności ze względu na zastosowaną konstrukcję.

W tym względzie organ odwoławczy podkreślił, że urządzenia budowlane mają zapewnić możliwość użytkowania określonych obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem, a zatem istotną cechą urządzenia jest związek funkcjonalny

z obiektem budowlanym. W ocenie organu II instancji nie ma wątpliwości, co do faktu, że planowany maszt mobilny, niezależnie od sposobu jego umieszczenia, wraz z jej instalacjami i urządzeniami stanowi całość techniczno-użytkową, a zatem jest obiektem budowlanym, wymagającym uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jakkolwiek, zdaniem organu, art. 3 pkt 1 P.b. nie określa sposobu posadowienia wolnostojących masztów antenowych, to nie muszą one być trwale połączone

z gruntem, by można było je uznać za obiekt budowlany - budowlę. Niezależnie zaś od powyższego, ze względu na takie charakterystyczne cechy jak: duże gabaryty - wysokość, zastosowaną konstrukcję, zasięg oddziaływania, konieczność odinstalowania, czy odłączenia poszczególnych elementów, planowanego masztu nie można zaliczyć do tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 5 P.b., definiującym dwa kryteria decydujące o tym, czy dany obiekt budowlany jest obiektem tymczasowym, tj.: przeznaczenie do czasowego użytkowania (krótszego niż jego trwałość techniczna), a następnie do przeniesienia go w inne miejsce lub rozbiórki oraz brak trwałego połączenia z gruntem. Cechy te, w ocenie organu odwoławczego, planowany maszt spełnia, ze względu na jego gabaryty, które uniemożliwiają zakwalifikowanie go jako obiektu tymczasowego, niezależnie od tego w jakim okresie byłby on wykorzystywany. W tym względzie organ także zauważył, że technologia budowy planowanego masztu nie różni się od technologii budowy masztu użytkowanego dłużej niż 180 dni. Mając natomiast na uwadze znaczną wysokość planowanego masztu, konstrukcję oraz metodę uzyskania jego stateczności, a także trwały sposób jego związania z gruntem, organ uznał, że obiekt ten wymaga w miejscu jego usytuowania, czynności o wszystkich cechach budowy

w rozumieniu art. 3 pkt 6 P.b., która co do zasady może być rozpoczęta jedynie po uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Skargę na ww. decyzję wniosła do tut. Sądu T. S.A. z siedzibą

w W., zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 pkt 5 P.b., polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu

i przyjęciu, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do tymczasowych obiektów budowlanych z uwagi na rzekome trwałe połączenie z gruntem;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b., polegające na jego niezastosowaniu mimo, iż planowana inwestycja polegająca na budowie tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy - tymczasowego masztu mobilnego, wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy jako tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, i niewymagający takiego połączenia, zgodnie

z treścią art. 29 ust. 1 punkt 12 P.b. wymaga jedynie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 P.b.;

3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia polegający na uznaniu, że sposób posadowienia tymczasowej stacji bazowej przewidzianej do rozbiórki przed upływem 180 dni charakteryzuje się trwałym połączeniem z gruntem.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji organu l instancji w całości, umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie

o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a także

o przeprowadzenie dowodu z załączonej do skargi opinii technicznej dr inż. O. P. na okoliczność ustalenia, czy wykonanie prac polegających na budowie przedmiotowego mobilnego tymczasowego masztu antenowego, niepołączonego trwale z gruntem, na potrzeby stacji bazowej telefonii komórkowej, wymaga trwałego połączenia z gruntem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja Wojewody P. utrzymująca

w mocy decyzję Starosty A. o wniesieniu sprzeciwu wobec inwestycji zgłoszonej przez skarżącą.

Zgodnie zaś z treścią zgłoszenia, inwestycja polegać miała na budowie tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego w sposób trwały z gruntem

i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie nie późniejszym niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy, o następującej charakterystyce: tymczasowy masztu mobilny, ustawiony w celu wykonania pomiarów i testów propagacyjnych. Planowany maszt o wysokości około 29 m wyposażony miał być w trzy anteny sektorowe oraz jedną antenę radiolinii.

W tym miejscu wskazać należy, że w myśl art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Artykuł 29 ust. 1 P.b. zawiera katalog przypadków, w których roboty budowalne, polegające na budowie, nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Wśród nich w pkt 12 wskazano budowę "tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem

i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu". Wykonywanie robót budowlanych, o których mowa m.in. w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b, wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej w oparciu o przepis art. 30 P.b. Dokonanie takiego zgłoszenia nakłada zaś na organ obowiązek sprawdzenia czy objęte zgłoszeniem budowa lub roboty budowlane podlegają zgłoszeniu zgodnie

z art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 P.b., czy ustalenie tego jest możliwe na podstawie załączonych dokumentów oraz czy nie mają miejsca inne okoliczności wymienione

w art. 30 ust. 6 i 7 P.b., wykluczające zgłoszenie jako prawną formę powiadomienia organu, pozwalającą na rozpoczęcie robót budowlanych. Zbadanie wszystkich tych okoliczności przez organ jest niezbędne, gdyż na tej podstawie organ może ewentualnie nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia albo wnieść sprzeciw czy też nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych.

Analizując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie pod kątem wyżej wskazanych przepisów, Sąd nie dostrzegł uchybień w realizacji przez Wojewodę P. obowiązków ustawowych związanych z rozpoznaniem wniesionego zgłoszenia. Organ odwoławczy prawidłowo procedował w trybie szczególnej procedury zgłoszeniowej uregulowanej w ww. przepisach prawa budowlanego i w ich świetle właściwie ocenił inwestycję objętą zgłoszeniem.

Przechodząc zaś do meritum sprawy zauważyć należy, że istota sporu jaki powstał w niniejszej sprawie sprowadza się zasadniczo do oceny, czy objęty ww. zgłoszeniem maszt antenowy stanowi tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem i czy z tego względu zwolniony jest z obowiązku uzyskania decyzji

o pozwoleniu na budowę a wystarczające jest dokonanie zgłoszenia zamiaru jego posadowienia. Skarżąca uważa bowiem, że przedmiotowa inwestycja stanowi tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem i dlatego wskazuje, że jej budowa podlega wyłącznie obowiązkowi zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu (art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b.). Takiej argumentacji nie podziela natomiast organ architektoniczno – budowlany, wskazując, że planowana inwestycja stanowi obiekt budowlany trwale związany z gruntem, a zatem jego budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 P.b.). W tym sporze Sąd podzielił stanowisko organów administracji.

Jak już wyżej wspomniano przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. pozwala na realizację, w oparciu o zgłoszenie, robót budowlanych, jeżeli dotyczą one budowy "tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem

i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu". Zgodnie zaś z art. 3 pkt 5 ww. ustawy "tymczasowy obiekt budowlany to "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania

w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia

w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale

z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe". Z przytoczonej wyżej definicji wynika, że istotne cechy tymczasowego obiektu budowlanego nawiązują do czasu użytkowania obiektu, który musi być krótszy od jego trwałości technicznej, do zamiaru jego przeniesienia lub rozbiórki oraz do braku trwałego związania obiektu z gruntem. Na podstawie przywołanych przepisów stwierdzić więc można, że możliwość zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego, dotyczy tej jego kategorii, która swą konstrukcję definicyjną opiera się na braku trwałego związania z gruntem.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że przedmiotem objętych zgłoszeniem robót miał być tymczasowy - niepołączony trwale z gruntem - maszt antenowy o wysokości 29 m, składający się z 5 segmentów kratowych o przekroju trójkąta połączonych ze sobą za pomocą połączeń kołnierzowych skręconych za pomocą śrub. Planowany maszt usztywniony miał być odciągami linowymi w trzech poziomach po 4 odciągi (łącznie 12). Wszystkie odciągi mocowane mają być w węzłach do masztu a dołem do rusztu nad węzłem podporowym. Trzon masztu oparty miał być na ruszcie stalowym wykonanym z profili walcowanych otwartych lub zamkniętych. Ruszt zaś opary jest na czterech stopach, na których układa się balast w postaci 128 typowych bloczków betonowych M6. Ponadto przed montażem masztu należy przygotować miejsce pod jego instalację, tj. wykonać podsypkę o grubości 15 cm z piasku drobnego i zagęścić ją, następnie wypoziomować teren i wytyczyć miejsce posadowienia masztu. W celu ustabilizowania masztu planowane jest zastosowanie pod każdą stopę narożną płytę drogową stanowiącą dodatkowy balast oraz zabezpieczenie konstrukcji przed nierównym osiadaniem. Każda stopa narożna ma być zakotwiona do płyty za pomocą 4 kotew wklejanych.

Analizując powyższe okoliczności wynikające ze zgłoszenia, Sąd stwierdził, że należy zgodzić się z organami co do tego, że opisanej wyżej planowanej inwestycji należy przypisać cechę trwałego związania z gruntem i z tego względu nie może ona być zaliczona do obiektów tymczasowych.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym opis inwestycji zawarty

w zgłoszeniu oraz załączone do zgłoszenia dokumenty, obrazujące zarówno wielkość planowanego obiektu, jak i sposób osadzenia obiektu na gruncie, w ocenie Sądu, bez wątpienia świadczą o jego trwałym związaniu z gruntem. Sama tylko wysokość masztu antenowego oraz jego konstrukcja uwidoczniona na załącznikach do zgłoszenia, wskazują że za trwałym związaniem zamierzenia z gruntem, przemawiają wymogi bezpieczeństwa. Parametry techniczne tego obiektu budowlanego, a zwłaszcza wysokość całej konstrukcji (29 m), a także konstrukcja masztu oraz sposób związania z gruntem masztu w postaci podpory

i czterech naziemnych stóp obciążonych balastem w postaci bloczków betonowych M6 oraz za pomocą czterech odciągów, nie pozwalają na odmienną jego kwalifikację i uznanie, że realizacja przedmiotowego masztu stanowić będzie budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. Bezpieczeństwo konstrukcji masztu antenowego zapewniają bowiem m.in. odciągi oraz stopy, na których oparty jest ruszt (do którego mocowane są odciągi), obciążone balastem.

W ocenie Sądu także doświadczenie życiowe i podstawowe zasady logiki nakazują wnioskować, że jest to obiekt wysoki o znacznej masie, który dla zachowania bezpieczeństwa musi być stabilny, a więc zdolny opierać się siłom fizycznym, jakie mogą na niego oddziaływać. Z uwagi na pionową konstrukcję obiektu, zapewnienie jego stabilności, odbywa się poprzez zagwarantowanie adekwatnego - w kategoriach fizycznych - balastu u jego nasady, podstawy. Podjęcie takich działań bez wątpienia dowodzi tego, że sporny maszt, dla swojego prawidłowego i bezpiecznego użytkowania, musi być połączony trwale z gruntem; ma być na tyle "mocno dociśnięty" do gruntu, aby był stabilny i opierał się czynnikom zewnętrznym. W związku z powyższym nie można odmówić zasadności prezentowanym przez organy ocenom, iż w istocie jest to obiekt trwale związany

z gruntem (por. wyrok NSA z dnia 25.02.2016 r., sygn. II OSK 1587/14). Gabaryty, konstrukcja i przeznaczenie masztu nie pozwala przyjąć, że jest to konstrukcja, którą po prostu stawia się na gruncie. Wobec wskazanych okoliczności nie jest uprawnione twierdzenie, że przedmiotowy obiekt nie jest trwale związany z gruntem - nawet jeżeli planowany jest do przeniesienia. Trwałość związania obiektu budowlanego

z gruntem, nie musi oznaczać stałości tego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia go od gruntu bez nieodwracalnego naruszania jego technicznej i funkcjonalnej integralności.

W ocenie Sądu, przedmiotowy tymczasowy maszt antenowy wymagający stabilizacji na gruncie przy pomocy balastu jest obiektem trwale związanym

z gruntem. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się bowiem do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie że, o tym czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony (związany) z gruntem czy też nie, decyduje nie tyle sposób i metoda związania go z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (tak: NSA w wyroku z 1.06.2017r., sygn. akt II OSK 2471/15, wyrok NSA z 4.02.2014r., sygn. akt II OSK 2989/12 i orzeczenia tam przywołane, tj. wyroki NSA: z 23.06.2006r., sygn. II OSK 923/05; z 25.05.2007r., sygn. II OSK 1509/06; z 11.09.2008r., sygn. II OSK 982/07; z 20.06.2008r., sygn. akt II OSK 680/07; z 10.03.2008r., sygn. II OSK 186/07; z 3.09.2009r., sygn. II OSK 1331/08; z 1.10.2009r., sygn. II OSK 1461/08; z 5.01.2011r., sygn. II OSK 25/10).

Sąd nie podziela natomiast argumentacji skarżącej, zgodnie z którą za trwale związane z gruntem należałoby uznać tylko te obiekty budowlane, dla których w toku projektowania i budowy obiektu taki trwały związek został zapewniony poprzez wykonanie badań gruntu, wykonanie obliczeń geotechnicznych warunków posadowienia oraz takie ukształtowanie konstrukcji obiektu - fundamentów, aby takowe założenia geotechniczne spełniały, a zatem takie, które są posadowione za pomocą fundamentu przekazującego obciążenia od konstrukcji obiektu na nośne warstwy gruntu, realizowane z użyciem specjalistycznego sprzętu budowlanego

i wykonaniem prac ziemnych, a których demontaż wiąże się z użyciem ciężkiego sprzętu budowlanego i zazwyczaj zniszczeniem elementów konstrukcyjnych podczas demontażu.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że organ odwoławczy, po przeanalizowaniu konstrukcji, rozmiaru i sposobu posadowienia przedmiotowej stacji bazowej, prawidłowo stwierdził, że jej wykonanie wymagało pozwolenia na budowę. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jest to obiekt budowlany trwale związany z gruntem, a zatem jego budowa – zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b.– wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, wedle którego art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., pozwala na realizację planowanej inwestycji w oparciu o zgłoszenie, zauważyć należy, że ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę

i zgłoszenia wyłącznie instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Z uwagi natomiast na fakt, że planowana inwestycja nie mieści się w tym zakresie, brak jest podstaw do uznania zarzutów w tej kwestii za zasadne, co prawidłowo uzasadnił organ odwoławczy w uzasadnieniu podjętej decyzji. Pogląd wyrażony w tym względzie przez organ, Sąd w pełni podziela.

Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej, organ odwoławczy zweryfikował zgłoszony obiekt budowlany prawidłowo kierując się przepisami Prawa budowlanego i na ich podstawie sformułował prawidłowe wnioski, znajdujące oparcie w aktach sprawy. Dokonując tej oceny, organ architektoniczno – budowlany nie był związany subiektywną oceną zgłaszającego co do kwalifikacji prawnej projektowanego obiektu. Jego obowiązkiem było bowiem dokonanie samodzielnej kwalifikacji prawnej obiektu, co też w niniejszej sprawie Wojewoda P. prawidłowo uczynił.

Wobec prawidłowej kwalifikacji prawnej planowanego do realizacji masztu mobilnego jako obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, objętego wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę, nie mogły odnieść skutku również podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 3 pkt 5 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b.

Zdaniem Sądu, ujawnione w sprawie okoliczności faktyczne wyczerpały hipotezę przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Już nie jako końcowo zauważyć należy, że stanowisko prezentowane przez tutejszy Sąd znajduje potwierdzenie w orzeczeniach innych wojewódzkich sądów administracyjnych, które dokonywały kontroli w tego typu sprawach (por. wyrok WSA w Krakowie z 22.02.2018r., sygn. akt II SA/Kr 21/18, wyrok WSA w Rzeszowie

z 29.01.2018r., sygn. akt II SA/Rz 1365/17, wyrok WSA w Opolu z 15.05.2018r., sygn. akt II SA/Op 20/18, wyrok WSA w Kielcach z 11.04.2018r., sygn. akt II SA/Ke 24/18, wyrok WSA w Krakowie z 14.06.2018r., sygn. akt II SA/Kr 592/18, wyrok WSA w Gdańsku z 10.01.2018r., sygn. akt II SA/Gd 692/17, wyrok NSA z 1.06.2017r., sygn. akt II OSK 2471/15, wyrok WSA w Szczecinie z 15.02.2018r., sygn. akt II SA/Sz 1461/17, wyrok NSA z 4.02.2014r., sygn. II OSK 2989/12 i inne).

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.