Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1511/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt.5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Paweł Darmoń Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. M., R. M. i D. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 lipca 1998 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 kwietnia 1998 r. Burmistrz Miasta Z. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na dobudowę wiatrołapu do istniejącego budynku na działce nr [....] obr. [....] położonej w Z.

Decyzją z dnia 24 lipca 1998 r. Wojewoda [....] utrzymał w mocy ww. decyzję.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję J.M. i L.M. wnieśli o jej uchylenie. Zarzucili wydanie decyzji mimo wstrzymania z mocy prawa decyzji w przedmiocie wzizt. Nadto w piśmie procesowym z dnia 8 października 1998 r. wskazali, że inwestor K.J. dobudowała wiatrołap bez prawomocnego pozwolenia na budowę, wobec czego decyzją z dnia 24 września 1998 r. nakazano rozbiórkę wiatrołapu. Do pisma skarżący dołączyli decyzję z dnia 24 września 1998 r. (k.18-20 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi.

Postanowieniem z dnia 23 września 2002 r. NSA w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie zawiesił postępowanie ze względu na śmierć uczestników postępowania (k.47 akt sądowych).

W trakcie postępowania zmarli też skarżący. Po ustaleniu z urzędu przez Sąd następców prawnych zmarłych stron Sąd podjął zawieszone postępowanie i dopuścił dowód z akt o sygn. akt II SA/Kr 1030/13 na okoliczność terminu wykonanych prac budowlanych dotyczących przedmiotowego wiatrołapu.

Uczestniczka K.P. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Stosownie do treści art.145 § 1 pkt b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że inwestor przystąpił do wykonania wiatrołapu przed rozpoznaniem odwołania od decyzji I instancji. W dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy roboty budowlane zostały już zakończone. Okoliczności te wynikają zarówno z oświadczeń samej uczestniczki K.J. (k. 3-4 akt adm. II inst. akt o sygn. II SA/Kr 1030/13), jak i z wpisów do dziennika budowy (k. 32-38 akt adm. I inst. akt o sygn. II SA/Kr 1030/13, w którym istnieje m.in. zapis z dnia 30.05 1998 r. "zakończono pracę i uporządkowano teren na budowie" oraz zapis z dnia 10.07 1998 r. "wykonał pomiary powykonawcze"). Jak wynika z akt sądowych o sygn. II SA/Kr 1030/13 Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia 24 września 1998 r. nr [....] , działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a., po rozpatrzeniu sprawy dobudowania do istniejącego budynku mieszkalnego wiatrołapu na działce nr [....] obr . [....] położonej w Z. w rejonie ul. [....] bez prawomocnego pozwolenia na budowę nakazał K.J. rozbiórkę dobudowanego wiatrołapu oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce, wskazując w uzasadnieniu, że podczas wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [....] 1998 r. oraz po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalono, że inwestor na ww. działce w okresie od 30 kwietnia do 10 lipca 1998 r. bez prawomocnego pozwolenia na budowę, dobudowała wiatrołap od strony północnej budynku istniejącego według projektu załączonego do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 14 kwietnia 1998 r. Stwierdzono, że z zebranych dokumentów wynika, że prace budowlane zakończyły się dnia 10 lipca 1998 r., czyli przed wydaniem ostatecznej decyzji. Wojewoda [....] decyzją z dnia 14 grudnia 1998 r. znak [....] utrzymał w mocy decyzję z dnia 24 września 1998 r. Okoliczności wykonania robót w ww. okresie czasu uczestniczka K.J. nie kwestionowała ani w odwołaniu ani w skardze do Sądu na decyzję w przedmiocie rozbiórki. Podnosiła jedynie, że działała w przeświadczeniu o uprawomocnieniu się decyzji i dlatego wysłała do urzędu pismo o zamiarze rozpoczęcia budowy w dniu 30 kwietnia 1998 r., dołączając do niego oświadczenie kierownika budowy i inspektora nadzoru. Urząd Miasta Z;. wydał dziennik budowy dla przedmiotowej inwestycji, co dało jej przekonanie, że pozwolenie na budowę jest prawomocne, tym bardziej, że w wydanym dzienniku budowy nie zaznaczono, aby było inaczej. Po zrealizowaniu obiektu w trakcie prac porządkowych otrzymała pismo Urzędu Miasta informujące o tym, że decyzja zezwalająca na budowę wiatrołapu jest nieprawomocna, gdyż wniesiono od niej odwołanie. W tym momencie obiekt był już zrealizowany.

Powyższe ustalenie ma decydujące znaczenie dla prawidłowości wydania przez organ II instancji decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, dlatego nie nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie służy legalizacji obiektów już zrealizowanych. W konsekwencji stwierdzenie, iż budowa obiektu rozpoczęta została przed ostatecznością uzyskanego pozwolenia na budowę wyłączało możliwość ponownego badania w postępowaniu odwoławczym projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W sytuacji, gdy organowi wydającemu decyzję o pozwoleniu na budowę nie była znana okoliczność rozpoczęcia robót, to wówczas wskazane jest wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 5 kpa podstawą wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi rozstrzygającemu sprawę. Nie ma jednocześnie znaczenia, czy wcześniejsze nieujawnienie tych okoliczności wynikało z niewłaściwie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego, czy też z zamierzonego nieujawnienia ich przez stronę. Stwierdzenie z kolei, że w rozpatrywanej sprawie ujawniona została nowa okoliczność faktyczna, istotna dla stanu faktycznego i prawnego, będącego podstawą rozstrzygnięcia, przy czym okoliczność ta nie była organowi znana przy wydawaniu zaskarżonej decyzji z dnia 24 lipca 1998 r. stanowi podstawę do uwzględnienia skargi.

Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt b ppsa i art.135 ppsa orzeczono jak w sentencji.

Odnosząc się do wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania, należy podnieść, że Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. W szczególności prawomocne rozpoznanie sprawy dotyczące rozbiórki (sygn. akt II SA/Kr 1030/13) nie miało wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

Wobec zrealizowania inwestycji postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe, wobec czego organ będzie zobowiązany do jego umorzenia.