Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 457/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: § 9 ust. 1 pkt 3, § 77, § 78, § 113 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. T. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...]marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] na podstawie której ww. organ działając na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm., dalej określana jako: "ustawa o drogach publicznych") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej określana jako: "kpa"), po rozpoznaniu wniosku J. T. (dalej określany także jako: "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w W. GDDKiA w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z pasem wyłączania z drogi krajowej nr [...] (km 409 + 820) do działek nr [...], nr [...] i nr [...] położonych w m. P. w związku z planowaną rozbudową stacji paliw LPG i budową motelu – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2012 r. skarżący wystąpił o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] (wyjazd i wjazd) do działek nr [...], nr [...] i nr [...] w m. P. w związku z planowaną rozbudową istniejącej stacji paliw LPG i budową motelu. Po rozpatrzeniu wniosku, działający z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Zastępca Dyrektora Oddziału w W. GDDKiA ww. decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił wnioskowanego zezwolenia. W ustawowo przewidzianym terminie skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył środek odwoławczy od powyższego rozstrzygnięcia. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie, który został uwzględniony przez organ postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. o zawieszeniu postępowania. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. skarżący wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania, w odniesieniu do którego organ postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. podjął zawieszone postępowanie, co umożliwiło jego kontynuację.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, ponownie rozpoznając sprawę, ww. decyzją z dnia [...] marca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ wskazał na przyczyny z powodu których ocenił, że złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podniósł, że lokalizacja powyższego zjazdu była niemożliwa z powodów wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego. W tym kontekście organ powołał się na przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124, dalej określane jako: "rozporządzenie") na podstawie którego ograniczono możliwość stosowania zjazdów na drodze klasy GP tylko do sytuacji wyjątkowych, gdy brak jest możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Ustalenie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, że w niniejszej sprawie nie występuje sytuacja wyjątkowa,

o której mowa wyżej, gdyż jest możliwe wykorzystanie, tak jak dotąd, istniejącej drogi gminnej nr [...], która posiada połączenie z droga krajową nr {...] do obsługi przedmiotowych działek, a tym samym, że interes stron jest już w zasadniczym stopniu zaspokojony, co obligowało organ do wydania decyzji odmownej.

Ponadto organ wskazał, że przedmiotowy zjazd byłby usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą gminną [...], wręcz

w jego obrębie, gdzie zgodnie z przepisem § 113 ust. 7 pkt 1 w związku z § 78 ust. 1 rozporządzenia, zabrania się sytuowania zjazdów publicznych, gdyż jest to miejsce zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego, co oznacza, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad miał nie tylko prawo, lecz obowiązek podjęcia decyzji odmownej. Organ wyjaśnił, że początek obszaru oddziaływania skrzyżowania ww. dróg wyznacza znak drogowy pionowy A-6b "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po prawej stronie", umieszczony w odległości ok. 230 m przed tym skrzyżowaniem. W takich sytuacjach jak zaistniała w sprawie, organ wydaje decyzję nie na zasadzie uznania administracyjnego, lecz związaną.

Wreszcie GDDKiA podniósł, że rozwiązanie, które strony przedstawiły

w załączniku graficznym do wniosku, zakładające wykonanie wyjazdu z drogi krajowej nr [...], poprzedzonego pasem wyłączenia, w miejscu ww. skrzyżowania, w istocie sprowadza się do likwidacji tego skrzyżowania, ponieważ pozbawia drogę gminną nr [...] jej dotychczasowego bezpośredniego połączenia z ww. drogą krajową, co należy uznać za niedopuszczalne.

GDDKiA odniósł się także do zarzutu, że "nie ma podstawy, by zgoda zawarta

w jednym akcie administracyjnym odnoszącym się do danej sprawy, była cofana

w innym akcie administracyjnym", stwierdził, że pozytywne zaopiniowanie pismem

z dnia [...] grudnia 2011 r. przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w W. GDDKiA obsługi komunikacyjnej dwóch stacji paliw w m. P., nie jest aktem administracyjnym indywidulanym wydanym w formie decyzji administracyjnej, którym organ byłby związany na podstawie art. 110 kpa.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem skarżący reprezentowany przez pełnomocnika w dniu [...] maja 2016 r. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) obrazę przepisów prawa materialnego przez wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy planowana przez nich inwestycja i projektowane w związku z tym usytuowanie zjazdu z drogi krajowej nr [...], jest zgodne z wymogami określonymi w § 77, § 78 oraz § 113 rozporządzenia, a projektowany zjazd nie znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania;

2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. § 9 ust. 1 pkt 3 i § 113 ust. 7 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji odmownej, w sytuacji gdy nie zachodzą żądne okoliczności negatywne, wymienione ww. przepisach, a w konsekwencji naruszenie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych poprzez odmowę wydania zezwolenia na lokalizację zjazdów publicznych;

3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 77, 80 kpa poprzez brak dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy i niepodjęcie żadnych czynności w celu wyjaśnienia, czy wnioskowany zjazd zlokalizowany będzie w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] i drogi gminnej [...];

4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 77, 80 kpa poprzez brak dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy i niepodjęcie żadnych czynności w celu wyjaśnienia, czy wnioskowany zjazd można uznać za niedopuszczalny, w sytuacji w której prowadzić ma on do stacji paliw przeznaczonej do obsługi uczestników ruchu na drodze krajowej nr [...], a tym samym nie uwzględnienie słusznego interesu stron postępowania;

5) naruszenie art. 22 Konstytucji RP poprzez ograniczenie wolności działalności gospodarczej skarżącego z naruszeniem zasady proporcjonalności ważenia interesów indywidulanego i społecznego;

6) naruszenie art. 21 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa do korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącego z naruszeniem zasady proporcjonalności ważenia interesów indywidulanego i społecznego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sprawie doszło do wydania merytorycznej decyzji, mimo braku należytego rozważenia zarówno treści żądania strony, jak i ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie organy, w ocenie skarżącego, autorytatywnie stwierdziły, że projektowany zjazd znalazłby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania, ale nie wskazały w żaden sposób, co rozumieją przez określenie "w obszarze oddziaływania skrzyżowania" i dlaczego taki zasięg oddziaływania należy przyjąć w sprawie. Według skarżącego organy dla stwierdzenia tych przesłanek powinny przeprowadzić postępowanie odpowiadające regułom kpa ustalające okoliczności, a następnie wykazać, że właśnie te okoliczności przesądzają o tym, że projektowany zjazd zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym.

Ponadto, w ocenie skarżącego, organ powinien rozważyć, czy wyjątkową sytuację uzasadniającą wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu unormowaną w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, w której nie jest uzasadnione wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości, nie jest stan w którym na danej działce umożliwiono lokalizację stacji benzynowej, jeżeli realizacja tej inwestycji jest logicznie zasadna głównie dla obsługi drogi krajowej. W rozpoznawanej sprawie organ całkowicie pominął cel jakiemu ma służyć usytuowanie zjazdu.

Wreszcie organ niezasadnie przyjął, że nieruchomości mają dostęp do drogi gminnej. Jak bowiem wynika z pisma Burmistrza Gminy G. z dn. [...] lutego 2013 r. działka nr [...] jest drogą wewnętrzną ogólnodostępną i nie ma statusu drogi gminnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Podstawę prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy

z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19 , poz. 115

z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej

z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430 ze zm). Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Stosownie do art. 29 ust. 4 ustawy, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę /.../.

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że zarządca drogi, w drodze decyzji administracyjnej wyraża zgodę na budowę zjazdu. Przepisy nie precyzują jednak dokładnych warunków, jakie muszą być spełnione, aby zezwolenie na lokalizację zjazdu mogło być wydane, a ponadto w art. 29 ust. 4 użyte zostało sformułowanie "może odmówić", co oznacza, że decyzja taka jest decyzją uznaniową. Granice tego uznania, w myśl art. 7 kpa wyznaczają interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, co wielokrotnie podkreślane było w orzeczeniach sądów administracyjnych. Zarządca drogi obowiązany jest zatem wnikliwie wyjaśnić i rozważyć wszystkie okoliczności sprawy, a następnie załatwić sprawę uwzględniając słuszny interes strony, o ile tylko nie koliduje on z interesem społecznym. Interes społeczny w tym wypadku wyraża się w potrzebie zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom drogi

i w takim zakresie zawsze przeważa nad indywidualnym interesem strony. Organ był zatem zobowiązany, po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, do dokonania oceny, czy planowany zjazd – przy uwzględnieniu przyszłych inwestycji drogowych – może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Ponadto, jak wskazano wyżej, z woli ustawodawcy wyrażonej wprost w art. 29 ust. 4 ustawy, uznanie organu podlega także ograniczeniom wynikającym z warunków technicznych, jakie spełniać powinna droga określonej kategorii. Warunki te uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430 ze zm.). Jak stanowi § 1 rozporządzenia m.in. mają one zapewnić: 1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: a) bezpieczeństwa użytkowania, b) nośności i stateczności konstrukcji,

c) bezpieczeństwa z uwagi na możliwość wystąpienia pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, d) ochrony środowiska ze szczególnym uwzględnieniem ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleb,

2) odpowiednie warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem drogi publicznej,

3) niezbędne warunki do korzystania z drogi publicznej przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich.

Jedną z podstawowych zasad, gdy chodzi o zjazd z drogi, zawiera § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia, który stanowi, że wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę, nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: (1) w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Równocześnie w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia określono, że "droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy mniejsze niż 1000 m (..), przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości". Sprzeczność planowanego zjazdu ze wskazanymi wymogami uprawniała organ do odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ocenił, że są one niezasadne.

Powodem dla odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu było przyjęcie, że został on przewidziany w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Jest to samodzielna podstawa do odmowy określona w § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z § 78 ust. 1 rozporządzenia, zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7. Zjazd publiczny nie może być zatem zlokalizowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania.

Przepisy rozporządzenia i ustawy o drogach publicznych nie definiują tego obszaru, pozostawiając do decyzji właściwego organu każdorazowo w okolicznościach danej sprawy ustalenie, jakie są granice oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Jest to zwrot niedookreślony, ale odnoszący się ogólnie do kwestii bezpieczeństwa, ze względu na przepis § 113 ust. 7, zgodnie z którym zakaz lokalizacji dotyczy "miejsc zagrażających bezpieczeństwu". W sprawie chodzi zatem o oddziaływania skrzyżowania na bezpieczeństwo ruchu, a nie np. jego oddziaływanie na środowisko czy mieszkańców pobliskich domów. Inaczej mówiąc, ustalenie zakresu oddziaływania skrzyżowania winno odbyć się przy uwzględnieniu, jak określone skrzyżowanie oddziałuje na ruch pojazdów, jakie wprowadza, ze względów bezpieczeństwa, ograniczenia i reguły ruchu pojazdów. Są to nadto kwestie związane z wiedzą

o charakterze technicznym i praktycznym.

Pierwszą kwestią jest dopuszczalność posłużenia się standardami nie mającymi waloru prawa powszechnie obowiązującego, ale odnoszącymi się do kwestii bezpieczeństwa ruchu i prawidłowego projektowania skrzyżowań, wprowadzonymi zarządzeniem GDDKiA z 12 czerwca 2001 r. (powołane przez organ w odpowiedzi na skargę). Wytyczne dotyczące projektowania skrzyżowań zawierają parametry, uzasadnione wiedzą zawodową, wskazujące na konieczność zachowania określonych standardów i rozwiązań, nawiązując przy tym do parametrów określonych

w rozporządzeniu regulującym warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (§ 66-69 rozporządzenia). W ocenie Sądu, przy konkretyzacji w indywidualnej sprawie zakresu oddziaływania oznaczonego skrzyżowania zasadne jest posłużenie się standardami zawodowymi usystematyzowanymi i zaleconymi dla stosowania w odniesieniu właśnie do skrzyżowań, ze względu na bezpieczeństwo ruchu. Jak wyżej podkreślano, ustalenie znaczenia niedookreślonego zwrotu "obszar oddziaływania skrzyżowania" nie jest kwestią interpretacji użytych w nim wyrażeń, ale ze względu na związek projektowania dróg, w tym skrzyżowań i węzłów, z fachową wiedzą inżynierską, wymaga

w konkretnym przypadku odwołania się do tej wiedzy i przyjmowanych standardów.

Z tego względu przyjęte do stosowania wytyczne, w jak najbardziej uprawniony sposób nadają się do zastosowania, nie jako podstawa prawna rozstrzygnięcia, ale jako źródło

i uzasadnienie dla oceny, że w warunkach konkretnego skrzyżowania, jego oddziaływania na ruch drogowy w kontekście bezpieczeństwa rozciąga się

w wyznaczonym obszarze. Z tego powodu przyjęcie przez organ odwoławczy za miarodajne dla określenia obszaru oddziaływania skrzyżowania parametrów dotyczących ograniczenia prędkości na drodze w związku ze skrzyżowaniem, jest uprawnione i przekonujące. Sąd akceptuje stanowisko organu odwoławczego i wyraża ocenę, że organ nie naruszył art. 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia, jak też

w konsekwencji art. 29 ust. 4 ustawy.

Organ w treści zaskarżonej decyzji wskazuje także na okoliczności faktyczne ustalone w sprawie, dla których uznał, że przedmiotowy zjazd publiczny byłby usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania ww. dróg publicznych, tj. drogi krajowej nr [...] z drogą gminną nr [...]. Początek tego obszaru wyznacza znak drogowy pionowy A-6b "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po prawej stronie", umieszczony w odległości około 230 m przed tym skrzyżowaniem. Skoro w związku ze zbliżaniem się do skrzyżowania ustawiono na drodze ww. znak ostrzegawczy, to oznacza, że w tym obszarze istnienie skrzyżowania ma wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Sąd nie podzielił także zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania w sposób wskazany w złożonej skardze.

W ocenie Sądu organy administracji dróg publicznych w rozpoznawanej sprawie zgromadziły i wszechstronnie zbadały cały materiał dowodowy, a motywy podjętego rozstrzygnięcia podały w uzasadnieniu wydanych decyzji, co stanowi realizację wymogów określonych w art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa.

W szczególności Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu stron postępowania. Prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 59/13, z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2936/13, z dnia 5 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 32/14, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, zarządca drogi nie może wydać decyzji

o lokalizacji zjazdu, jeżeli byłaby ona niezgodna z przepisami cytowanego rozporządzenia i powodowałaby zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W wyroku z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 59/13 Naczelny Sąd Administracyjny przekonująco argumentował, że zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym (w tym ruchu pieszych) przez organy Państwa, czego wyrazem jest m.in. prawna regulacja lokalizacji zjazdów z dróg, stanowi wyraz konstytucyjnej zasady ochrony życia, wyrażonej w art. 38 Konstytucji, jak również nakazu zapewniania bezpieczeństwa obywateli, zawarowanego w art. 5 Konstytucji. Z tego względu zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, będąca jedną z determinant decyzji wydawanej na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, ma trwałe źródło konstytucyjne. Ze względu zatem na swoją rangę, ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli – także

w aspekcie rozwiązań zwiększających bezpieczeństwo na drogach – w sytuacjach kolizyjnych zdecydowanie przeważa nad interesem indywidualnym jednostki, czy jej prawem własności.

Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów wskazanych przepisów Konstytucji RP, należy przyznać rację argumentom organu, że ochrona prawa własności nie jest absolutna i bezwzględna. Prawo własności może doznać ograniczeń

i dopuszczalne jest różnicowanie sytuacji różnych podmiotów prawa ze względu na inne wartości konstytucyjne, tutaj ochronę życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego.

W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ugruntowany jest pogląd, że w świetle zasad sprawiedliwości "różnicowanie podmiotów powinno pozostawać w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji. Wyrażona w ten sposób sprawiedliwość rozdzielcza oznacza, że równych powinno się traktować równo, a podobnych podobnie". Tak rozumiana sprawiedliwość oznacza też akceptację różnego traktowania przez prawo różnych podmiotów, z tym jednak, że różne traktowanie powinno być uzasadnione (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. akt K 8/97, OTK 1997, nr 5–6, poz. 70; z dnia 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt K 36/98, OTK 1999, nr 3, poz. 40).

Ponadto w okolicznościach faktycznych sprawy organ słusznie podniósł, że

w sprawie nie występuje sytuacja wyjątkowa, o której mowa w przepisie § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, gdyż jest możliwe wykorzystanie tak jak dotąd, istniejącej drogi gminnej, która posiada połączenie z drogą krajową nr [...] do obsługi przedmiotowych nieruchomości skarżącego, a tym samym interes strony postępowania jest już

w zasadniczym stopniu zaspokojony.

W tym kontekście należy stwierdzić, że zarzuty zawarte o uzasadnieniu skargi dotyczące statusu ww. drogi gminnej są niezasadne, gdyż powołane ustalenia organu jednoznacznie dowodzą publicznego charakteru tej drogi.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.