Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1065/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par 4
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: par 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1589
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji  inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Beata Łomnicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 maja 2016 r. znak: [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z 30 września 2015 r., znak [...] Prezydent Miasta K. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. Nr 267 z późniejszymi zmianami) - po rozpatrzeniu wniosku M.K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanym garażem podziemnym na działkach nr [...] ,[...] ,[...] obr. [...] z przebudową istniejącej drogi na działce nr [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z działek nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K."

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w związku z art. 106 k.p.a. projekt decyzji przesłano do uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. , oraz Dyrekcję Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Organy uzgadniające nie zajęły stanowiska, zatem przyjęto tzw. milczące uzgodnienia zgodnie z art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a oraz art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ramach postępowania swoją opinię o inwestycji wyraziły: Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. , dalej jako "ZIKiT" w piśmie z dnia 19.05.2015 r. w zakresie obsługi komunikacyjnej, Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. w piśmie z dnia 20.05.2015 r. w zakresie ochrony środowiska, Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta K. w piśmie z dnia 15.07.2015 r., Miejski Konserwator Zabytków w K. w piśmie z dnia 26.05.2015 r. w zakresie stref nadzoru archeologicznego oraz Rada Dzielnicy [...] w uchwale Nr [...] z dnia 03.08.2015 r.

W toku postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji przygotowała osoba uprawniona zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odwołanie od tej decyzji wniosła A.B.-P. , zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj.:

- art. 61 ust. 1 pkt 1 UPZP przez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że inwestycja spełnia wszystkie przesłanki z tego przepisu, co skutkowało ustaleniem warunków zabudowy dla inwestycji, która nie spełnia wymogów z ww. przepisu,

- § 5-7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niegodne z prawem ustalenie poziomu wskaźników powierzchni biologicznie czynnej, wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej,

- § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, przez brak kompletnych ustaleń dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, a to brak określenia wymaganej ilości miejsc parkingowych,

- § 2 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i § 3 Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne ustalenie rodzaju istniejącej zabudowy na analizowanych obszarze, a w konsekwencji ustanowienie rodzaju planowanej inwestycji niezgodnie z rzeczywistą funkcją terenu, w obrębie którego ją zaplanowano,

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo dobrany materiał dowodowy ukierunkowany na pozytywne rozpatrzenie wniosku w przedmiocie warunków zabudowy,

- art. 8 w zw. z art. 80 k.p.a. przez wydanie postanowienia o treści sprzecznej z wynikami całokształtu zebranego materiału dowodowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 19 maja 2016 r., znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części obejmującej Załącznik nr 1 pkt II.4 lit. e, dotyczącej ustalenia wymaganej ilości miejsc postojowych i w tym zakresie orzekło w ten sposób, że ustaliło dla przedmiotowej inwestycji wskaźnik liczby miejsc postojowych w wysokości 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, a w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że bezsporne jest, że teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] poprzez służebność drogi koniecznej po dz. nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] (ustanowioną postanowieniem Sądu Rejonowego dla K. –K. w K. Wydział I Cywilny z dnia 14.03.2008 r., sygn. akt: [...]) oraz poprzez wewnętrzną drogę dojazdową przebiegającą po terenie działek nr [...] ,[...] obr [...] . W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne przyłączenia projektowanego budynku do sieci gazowej, elektroenergetycznej i wodno - kanalizacyjnej, zaś istniejące uzbrojenie terenu - w tym w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. [...] (zgodnie z opinią zarządcy ww. dróg publicznych Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 19.05.2015 r.) - jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Sformułowany przez zarządcę drogi publicznej warunek przebudowy istniejącej drogi na dz. nr [...] na odcinku od południowej granicy dz. nr [...] do zjazdu na drogę przebiegającą po terenie działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] został objęty przez inwestora przedmiotową inwestycją. Nie budzi również wątpliwości, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zatem spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 61 ust. 2-5 UPZP.

W niniejszej sprawie wykonano analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Kolegium odpowiada ona wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Przedmiotowa analiza zawiera część graficzną - mapę poświadczoną za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, na której zakreślono granice obszaru analizowanego i granice terenu objętego wnioskiem.

Wielkość tego obszaru analizowanego odpowiada dyspozycji przepisu § 2 pkt 5 rozporządzenia. W analizie scharakteryzowano obszar, w którym położony jest teren inwestycji, wskazując że przeważa w nim zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna, występuje też zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami bądź też zabudowa usługowa. Zatem uprawnione jest stwierdzenie, że nowoprojektowana zabudowa mieszkaniowa kontynuuje funkcję zabudowy mieszkaniowej już istniejącej, dostępnej z tej samej drogi publicznej ul. [...]

Dalej Kolegium dokonało oceny prawidłowości ustalenia poszczególnych parametrów i wskaźników przyszłej zabudowy, z punktu widzenia ich zgodności z przepisami cytowanego tu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r.

Linia zabudowy dla projektowanego przedsięwzięcia została wyznaczona w decyzji jako nieprzekraczalna, w odległości 4,5 m od granicy z działką nr [...] i [...] obr. [...] oraz w odległości 6,5 m od granicy z działką nr [...] obr. [...] (drogi dojazdowej ul. [...] . Podstawę prawną tego zapisu stanowił przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia. Kolegium stwierdziło, że zostało wyczerpująco uzasadnione zastosowanie wyjątkowego sposobu wyznaczania linii zabudowy w przedmiotowej sprawie. Względy przestrzenne i lokalizacja terenu inwestycji u zbiegu dwóch dróg dojazdowych zdeterminowały potrzebę ustalenia w decyzji dwóch nieprzekraczalnych linii zabudowy od strony tych dróg, co nastąpiło poprzez odwzorowanie linii zabudowy na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji.

Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy został wyznaczony w przedziale od 25% do 35% w oparciu o przepis § 5 ust 2 rozporządzenia, dopuszczający odstępstwo od ustalenia tego parametru według średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, jeśli jest to uzasadnione wynikami analizy. Średnia z obszaru analizowanego wynosi 25%. W wynikach analizy zauważono jednak, że podana średnia nie jest wielkością reprezentatywną dla zabudowy omawianego obszaru i nie oddaje w pełni charakterystycznych wielkości istniejącego zainwestowania w poszczególnych kwartałach obszaru kształtujących się wokół dróg publicznych i dojazdowych. Analizie poddano sposób kształtowania się wskaźnika wielkości zabudowy na 11 działkach zlokalizowanych w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji, dostępnych z tej samej, co on drogi dojazdowej - ul. [...] . Z podanego w analizie zbioru wskaźników wynika, że omawiany parametr w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji mieści się w przedziale od 19% (działki nr [...] z [...] i [...] z [...] ) do 68% (dz. nr [...] ), zaś średnia wyliczona dla tego rejonu wynosi 35%. Na takim też poziomie przyjęto w decyzji górną wartość wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy dla nowoprojektowanej inwestycji. Nie polega więc na prawdzie twierdzenie odwołania, jakoby maksymalny poziom omawianego parametru został ustalony w oparciu o wartość maksymalną. Wskaźnik 35% nie stanowi bowiem najwyższego parametru, jaki osiąga zabudowa w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji (68% dla dz. nr [...] ), tworząc jednocześnie górny poziom wskaźnika zabudowy z całego obszaru analizowanego.

Kolegium nie podzieliło przy tym zarzutów odwołania o zbyt dużej rozpiętości ustalonego w decyzji przedziału wskaźnika wielkości zabudowy.

Odnosząc się do parametru szerokości elewacji frontowej, wskazano, że w analizie zwrócono uwagę na zróżnicowany poziom tego parametru w obszarze analizowanym i jego zależność od funkcji i formy zabudowy, a także usytuowania obiektów względem frontów działek. Podano, że szerokości elewacji frontowych budynków mieszkalnych wynoszą od ok. 7 m do ok. 41 m , budynków usługowych - od ok. 20 m do ok. 32 m, zaś obiektów drugorzędnych (budynków gospodarczych i garaży) od ok. 3 m do ok. 19 m. Średnia wyliczona na podstawie szerokości elewacji frontowych wszystkich budynków usytuowanych w obszarze wynosi 14 m. W wynikach analizy uznano jednak, że wartość ta nie jest reprezentatywna dla zabudowy obszaru, bowiem uwzględnia zarówno budynki mieszkalne, jak i usługowe, a także niewielkie gabarytowo obiekty drugorzędne o funkcji uzupełniającej funkcję podstawową. W decyzji wyznaczono szerokość elewacji frontowej na poziomie 15 m z tolerancją do 20%, czyli w przedziale od 12 m do 18 m. Ustalenie to znajduje wyczerpujące uzasadnienie w wynikach analizy architektoniczne - urbanistycznej.

Odnosząc się do parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, tj. wysokość gzymsu lub attyki, wskazano, że został wyznaczony w analizie, a za nią w decyzji organu I instancji na poziomie od 10 m do 11,5 m. Organ zastosował przy ustalaniu parametru wysokości przepis § 7 ust. 4 rozporządzenia. W analizie zobrazowano szczegółowo sposób kształtowania się wysokości budynków w obszarze analizowanym, z podziałem na wysokość: zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, w tym z usługami o dachach połaciowych (średnia ok. 11 m); zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym z usługami o dachach połaciowych (średnia ok. 7 m); zabudowy usługowej o dachach połaciowych (ok. 5 m); zabudowy mieszkaniowej jedno - i wielorodzinnej oraz mieszkaniowo - usługowej o dachach płaskich (średnia ok. 10 m); zabudowy drugorzędnej uzupełniającej - gospodarczej i garażowej (średnia ok. 4 m.). W analizie niezwykle szczegółowo opisano też wysokości budynków i ich elewacje bez rozróżnienia na elewacje frontowe i niefrontowe oraz gabaryty całkowite zabudowy występującej w badanym obszarze. W oparciu o te dane w wynikach analizy ujęto słuszne spostrzeżenie, że wysokości budynków w obszarze analizowanym są skrajnie zróżnicowane. Podobnie, zachodzą znaczne różnice w wysokościach budynków zlokalizowanych na działkach uznanych za sąsiednie, zaś linia ich krawędzi przebiega tworząc uskok. Zatem uwzględniając te okoliczności Kolegium zaaprobowało odstąpienie od wyznaczenia omawianego parametru dla nowoprojektowanej inwestycji na podstawie § 7 ust. 1 tj. średniej z obszaru wyliczonej dla wszystkich budynków na poziomie 8 m; średnia wysokości wszystkich budynków z dachami połaciowymi wynosi ok. 6 m do okapu i ok. 11 m do kalenicy, zaś w przypadku zabudowy o dachach płaskich - ok. 10 m przy maksymalnej wysokości na poziomie ok. 12 m. Z tych powodów, jak też wobec faktu, że istniejące budynki wielorodzinne w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji przewyższają wysokości średnie obiektów w obszarze analizowanym analizatorka uznała, że średnie wartości omawianego parametru w obszarze analizowanym nie są wielkościami reprezentatywnymi i nie wymagają bezwzględnej kontynuacji. Nowa zabudowa odwzorowująca wysokością ww. średnie z obszaru nie przyczyniłaby się więc do zachowania ładu przestrzennego w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji. Ta zaś konkluzja, należycie umotywowana w wynikach analizy, stanowi uzasadnioną podstawę do wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej inwestycji w inny, wynikający z analizy sposób.

Dokument ten podaje zaś, że właściwym kontekstem urbanistycznym, pozwalającym na optymalne dopasowanie wysokości planowanej zabudowy do tej już istniejącej, są gabaryty całkowite zabudowy z bliskiego sąsiedztwa terenu inwestycji, która oddziałuje przestrzennie na projektowane przedsięwzięcie. Na podstawie więc wysokości zabudowy na działkach z najbliższego otoczenia terenu wnioskowanego do zainwestowania obliczono średnią o wartości 10 m, którą w decyzji przyjęto jako dolny poziom wysokości wyznaczonej dla nowej inwestycji, zaś górną granicę tego parametru tworzy średnia całkowitych gabarytów tych budynków o wartości 11,5 m.

Geometrię dachu dla planowanej zabudowy wyznaczono poprzez ustalenie dachu płaskiego (spadek do 15°) zastrzegając, że całkowity gabaryt budynku nie może przekroczyć 11,5 m. Ustalenia te znajdują uzasadnienie w geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym.

Zdaniem Kolegium argumentacja dotycząca ustalenia linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu podana zarówno w analizie, jak i w Załączniku Nr 3 do decyzji w omawianym zakresie, jest w pełni przekonywująca i oparta na konkretnie wskazanej sytuacji faktycznej, jaka ma miejsce w terenie. Wyeksponowania wymaga przy tym, że w analizie zobrazowano sposób i cechy zabudowy prawie wszystkich obiektów z wyznaczonego obszaru, w tym uwzględniono również parametry zabudowy na nieruchomości Odwołującej, zatem zarzut wybiórczego przyjęcia działek do badania jest zupełnie bezpodstawny. Kolegium podkreśla również, że w sytuacji przedstawienia przez kompetentną w tym zakresie osobę - tj. wpisaną na listę izby architektów lub urbanistów - poglądu w sprawie możliwości zrealizowania projektowanej inwestycji we wskazanym terenie, Kolegium nie polemizuje ze stanowiskiem wynikającym z analizy, o ile jest ona prawidłowo sporządzona. W przedmiotowej sprawie analiza - stanowiąca kluczowy dowód - nie budzi wątpliwości zarówno pod względem merytorycznej, jak również formalnoprawnej poprawności.

Dalej Kolegium wskazało, że organ I instancji nie ustalił precyzyjnie ilości miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji. W decyzji zalecono jedynie, aby Inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi dróg publicznych, zapewnił miejsca postojowe w celu prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji według wskaźnika 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie.

W ocenie Kolegium takie ustalenie liczby miejsc postojowych, wprowadzające jedynie zalecenie dla Inwestora, a nie obowiązek, nie jest prawidłowe. Zgodnie bowiem z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c i d UPZP, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Przepisami chroniącymi interesy osób trzecich są między innymi przepisy techniczno-budowlane. Jak wynika z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 960 ze zm.) zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zgodnie z § 18 ust. 2 tego rozporządzenia, liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odnośnie miejsc postojowych dla samochodów muszą być zatem uwzględnione w trakcie ustalania warunków zabudowy. Ustalenia w tym zakresie są również istotnym elementem ochrony interesów osób trzecich, o której mowa w art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d UPZP, o czym mowa pod kątem ochrony własności także w art. 6 ust. 2 ustawy. Stanowisko takie wyraził m.in. WSA w Krakowie w wyroku w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 1002/10 i II SA/Kr 907/14, NSA w wyroku w sprawie o sygn. akt II OSK 627/11 i II OSK 812/11. Wytykając powyższy brak Kolegium dostrzega, że zamiarem inwestycyjnym inwestor objął m.in. budowę parkingu podziemnego, jednak nie wiadomo, jaką ilość miejsc postojowych jest on w stanie zapewnić i czy będzie to wystarczające dla prawidłowego zaopatrzenia terenu inwestycji w omawianym zakresie.

W uwzględnieniu powyższego, Kolegium dokonało uzupełnienia omówionego braku decyzji we własnym zakresie, mając na uwadze treść uchwały Rady Miasta K. nr [...] z dnia 29.08.2012 r. w sprawie przyjęcia programu obsługi parkingowej dla Miasta K , ustaliło obowiązek zapewnienia przez Inwestora ww. wymaganej liczby miejsc postojowych dla planowanej inwestycji, przy zastosowaniu wskazanych w rozstrzygnięciu wskaźników.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.B.-P. , zarzucając jej naruszenie następujących przepisów:

1) art. 138 § 1 pkt 1 i pkt. 2 k.p.a. tj. wydanie decyzji o uchyleniu w części zaskarżonej decyzji i orzeczeniu w tej części co do istoty sprawy - ustalenie warunków zabudowy innej treści oraz o utrzymaniu w mocy w pozostałej części zaskarżonej decyzji, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wydania orzeczenia na mocy art. 138 § 1 pkt. 2 tj. o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczeniu co do istoty sprawy i wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy przez organ odwoławczy, albowiem dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego nie zostały spełnione wymogi prawne z art. 61 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż przedmiotowa inwestycja spełnia wszystkie przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, a w konsekwencji ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, które nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie;

3) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo dobrany materiał dowodowy ukierunkowany na pozytywne rozpatrzenie wniosku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy;

4) art. 8 w związku z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie postanowienia o treści sprzecznej z wynikami całokształtu zebranego materiału dowodowego.

5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

6) art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 5, § 6 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań .dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), poprzez niezgodne z tymi przepisami ustalenia poziomu wskaźników kolejno - powierzchni biologicznie czynnej, wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej waz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej;

7) § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 stycznia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 Nr 164, poz. 1589), poprzez brak kompletnych ustaleń dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, przejawiającej się w braku określenia wymaganej ilości

8) § 2 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 stycznia 2003 r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne ustalenie rodzaju istniejącej zabudowy na analizowanym obszarze, a w konsekwencji ustanowienie rodzaju planowanej inwestycji niezgodnie z rzeczywistą funkcją terenu w obrębie, którego zaplanowano zamierzenie.

Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona.

Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778- zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o planowaniu). W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy.

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu.

Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).

Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana wyżej pokrótce procedura administracyjna, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona prawidłowo. Ostateczna treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo i niezwykle rzetelnie sporządzonej analizie architektoniczno – urbanistycznej, która logicznie i wyczerpująco uzasadnia przyjęte parametry nowej zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w obszernym i szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonało oceny sporządzonej w sprawie analizy architektoniczo – urbanistycznej, dochodząc do przekonania, że jest ona prawidłowa i może stanowić w związku z tym podstawę do ustaleń zawartych w decyzji.

Skarżąca zarzuca naruszenie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 5, § 6 oraz § 7 rozporządzenia, poprzez niezgodne z tymi przepisami ustalenia poziomu wskaźników kolejno - powierzchni biologicznie czynnej, wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej waz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że rozporządzenie nie reguluje zasad ustalania powierzchni biologicznie czynnej, zatem ustalenie poziomu tej powierzchni w decyzji wymyka się ścisłej kontroli. Natomiast pozostałe parametry ustalone w decyzji tj. wielkość powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej waz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalone zostały prawidłowo, ich wielkość wynika i znajduje oparcie w treści analizy architektoniczo – urbanistycznej. Parametry te zostały także poddane szczegółowej analizie w uzasadnieni zaskarżonej decyzji, które to ustalenia Kolegium Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela. Argumenty Kolegium przemawiające za akceptacją ustalonych w decyzji wskaźników nowej zabudowy zostały już powyżej zwięźle przedstawione, nie ma zatem potrzeby przytaczania ich w tym miejscu ponownie.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia § 2 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez błędne ustalenie rodzaju istniejącej zabudowy na analizowanym obszarze, a w konsekwencji ustanowienie rodzaju planowanej inwestycji niezgodnie z rzeczywistą funkcją terenu, w obrębie którego zaplanowano zamierzenie.

Zarówno bowiem z treści analizy jak i załączników graficznych wynika, że działki [...] ,[...] ,[...] ,[...] – znajdujące się nie tylko w obszarze analizowanym, ale wręcz w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji zabudowane są budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. Pozostała zabudowa to w przeważającej części również zabudowa mieszkaniowa – jednorodzinna.

Zgodnie z § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując w szczególności następujące nazewnictwo: a) zabudowa mieszkaniowa, w tym: – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Tym samym funkcja terenu w obszarze analizowanym to zabudowa mieszkaniowa (jednorodzinna i wielorodzinna). Nie można się zatem zgodzić, że rodzaj planowanej inwestycji ustalono "niezgodnie z rzeczywistą funkcją terenu, w obrębie którego zaplanowano zamierzenie."

Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi wskazać należy co następuje.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 stycznia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, poprzez brak kompletnych ustaleń dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, przejawiającej się w braku określenia wymaganej ilości miejsc parkingowych Zarzut ten jest powtórzeniem identycznego zarzutu, sformułowanego w odwołaniu od decyzji. Tymczasem skarżąca nie dostrzega, że w tym zakresie organ II Instancji orzekł reformatoryjnie, ustalając wiążące - a nie tylko zalecane - wskaźniki ilości miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Tym samym wymagana ilość miejsc parkingowych dla inwestycji została w decyzji wskazana.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej zgłosił także zarzut, że rozstrzygnięcie reformatoryjne SKO jest niejednoznaczne i nieprecyzyjne, co powoduje że nie jest wiadomym jakie ustalenia decyzji obowiązują w zakresie obsługi komunikacyjnej. Również i ten zarzut nie jest uzasadniony.

Jak już wskazano wyżej, organ II Instancji uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji "w części obejmującej Załącznik nr 1 pkt II.4 lit. e, dotyczącej ustalenia wymaganej ilości miejsc postojowych i w tym zakresie orzekło w ten sposób, że ustala dla przedmiotowej inwestycji wskaźnik liczby miejsc postojowych w wysokości 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie"

Jak wynika z treści decyzji organu i instancji, załącznik nr 1 to "Warunki zabudowy", Pkt. II załącznika zatytułowany jest "Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy", pkt. 4 to "Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji"; zaś lit. e to "Warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji". Pkt. II.4 lit.e składa się z 7 tiretów, z których pierwszych sześć dotyczy obsługi komunikacyjnej (drogowej) planowanej inwestycji, natomiast tiret 7 zawiera zalecenie co do wskaźnika miejsc postojowych. Nie ma zatem wątpliwości, że SKO uchyliło tylko i wyłącznie te postanowienia Pkt. II. 4 lit e, które dotyczą zalecanej ilości miejsc parkingowych i w tym zakresie orzeczono reformatoryjnie o wiążącej ilości tych miejsc. Pozostała treść punktu II.4 lit.e załącznika nr 1 do decyzji po warunkach zabudowy pozostaje niezmieniona.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego ustalenia linii zabudowy w ten sposób, że ustalono dwie linie, wskazać należy co następuje. W wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnośnie "linii zabudowy" wskazuje się, że zasadą podstawową jest, by nowa zabudowa stanowiła przedłużenie linii zabudowy na działkach sąsiednich – jeśli ta istniejąca linia zabudowy zgodna jest z odrębnymi przepisami i pozbawiona jest uskoków (§ 4 ustęp 1 i 2 rozporządzenia). O ile istniejąca linia zabudowy przebiega z uskokiem - to linię nowej zabudowy dostosowuje się do linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Przepis § 4 ust. 3 dopuszcza, na zasadzie wyjątku, inne wyznaczenie linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że "linia zabudowy" (linia regulacyjna) w rozumieniu § 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra, określa nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Jest to granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać, co oznacza, że budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy. Wyznaczenie linii nowej zabudowy w wypadku braku planu miejscowego, w sposób zgodny z § 4 ww. rozporządzania, nie oznacza zatem konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii, ale powoduje wytyczenie na nieruchomości inwestora obszaru znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy, na którym może odbywać się zabudowa, bez wejścia w kolizję z przepisami ustawy o drogach publicznych określającymi warunki położenia obiektów budowlanych od granic drogi publicznej (art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 2015 r. poz. 460, ze zm.).

"Linia zabudowy" nie jest jedyną linią, wzdłuż której mogą być wzniesione fronty budynków, ale wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego, określa więc nieprzekraczalną granicę terenu ewentualnych inwestycji. Wykładnia językowa jak i celowościowa ww. przepisu prowadzi do wniosku, że istnieje obowiązek wyznaczenia linii zabudowy jedynie od frontu działki znajdującego się przy drodze publicznej. Dopuszczenie wyjątku od ustalonych w przepisach § 4 ust. 1 – 3 powołanego rozporządzenia zasad kształtowania linii nowej zabudowy wymaga szczegółowego uzasadnienia w ustaleniach analizy urbanistycznej. Z uzasadnienia tego wynikać powinno, czy i dlaczego odstąpienie od ogólnych zasad kształtowania linii nowej zabudowy służy realizacji założenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie wyznaczonym przez przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

"Linia zabudowy" określa minimalne oddalenie projektowanej zabudowy od drogi publicznej. Z treści § 4 ust. 4 powołanego rozporządzenia wynika, że dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Dla określenia tego parametru z kolei ma znaczenie kształt działki, która umożliwia umiejscowienie zabudowy w głębi tej działki względem drogi publicznej.

Linia zabudowy musi być zależna od formy architektonicznej całego zamierzenia i wkomponowania tego w istniejące otoczenie z uwzględnieniem walorów krajobrazowych i właściwym ekonomicznie wykorzystaniem terenu, a wszystkie te aspekty powinny wynikać z uzasadnienia analizy urbanistyczno - architektonicznej. W kontekście § 4 ust. 4 rozporządzenia, wskazać należy, że prawodawca mając świadomość istnienia takich stanów faktycznych, które "wymykać się" będą z daleko posuniętej reglamentacji prawnej, przewidział możliwość "innego" ukształtowania parametrów nowej zabudowy niż wynikać miałoby to z precyzyjnych uregulowań i dał w tym zakresie stosowne kompetencje organom administracji. Niewątpliwe ustalenie w niniejszej sprawie dwóch linii zabudowy nie mieści się w regule określonej w § 4 ust. 1 -3, jednak zdaniem Sądu usytuowanie terenu inwestycji tj. jako terenu "narożnego", znajdującego się u zbiegu dwóch dróg działek drogowych: od strony działki [...] oraz od strony działek [...] i [...] usprawiedliwia wyznaczenie dwóch linii zabudowy i mieści się w wyjątku opisanym w § 4 ust. 4 rozporządzenia. Nadto analiza architektoniczo – urbanistyczna obszernie wyjaśnia przyczynę takich ustaleń.

Nie są też uzasadnione zarzuty skargi (zgłoszone na rozprawie ) dotyczące tego, że nie jest jasne czy inwestor ma tytuł do drogi wewnętrznej w części przebiegającej przez działkę [...] i [...] . Wskazać zatem należy, że obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji w zakresie jej dostępu do drogi publicznej została ustalona w ten sposób, że teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] poprzez służebność drogi koniecznej po dz. nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] (ustanowioną postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w K. Wydział I Cywilny z dnia 14.03.2008 r., sygn. akt: [...] ; karta [...] akt adm.) oraz poprzez wewnętrzną drogę dojazdową przebiegającą po terenie działek nr [...] ,[...] obr. [...]

Działki [...] i [...] wskazane zostały w piśmie zarządcy dróg - Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 19.05.2015 r. jako " droga przebiegająca po terenie działek [...] i [...] obr. [...] (własność Gmina Miejska K )". Nadto zarządca drogi wskazał, że inwestor winien przebudować drogę na działce [...] a przed uzgodnieniem projektu w tym zakresie konieczne będzie podpisanie umowy z zarządem drogi oraz uzyskanie przez inwestora zgody na wejścia w teren. Wobec tak ustalonych przez zarządcę drogi warunków i złożonych oświadczeń, brak jest podstaw do kwestionowania ustalenia, że inwestor nie ma dostępu do drogi publicznej – bo w istocie do tego sprowadza się zgłoszony zarzut. Dostęp ten w zakresie kwestionowanych działek [...] i [...] istnieje faktycznie i prawnie skoro są to działki gminne, publicznie dostępne i przeznaczone pod drogę. Natomiast w przytoczonej opinii sformułowano wystarczająco jasne warunki dostosowania "istniejącego uzbrojenia terenu" tj. właśnie fragmentu istniejącej drogi do zamierzenia budowlanego.

Nie znajdują także uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia art.7, art. 8, art. 77 §1, art. 80 i art.138 § 1 pkt. 1 i 2 K.p.a. Kolegium należycie rozpatrzyło cały zebrany materiał dowodowy, a w uzasadnieniu szczegółowo wyjaśniło motywy swojego rozstrzygnięcia. Prawidłowo Kolegium uznało także ze brak jest podstaw do wydania decyzji kasacyjnej.

Wobec powyższego skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.