Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 373/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 29 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.
article: art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji ; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz G. G. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania G.G. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] wydanej w sprawie naruszenia stosunków wodnych na gruncie, którą odmówiono nakazania R. S. przywrócenia stanu poprzedniego, czy też wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 259/3 położonej w obrębie geodezyjnym [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniach 06.09.2012 r., 27.03.2013 r., oraz 06.05.2013 r. z udziałem stron przeprowadzono oględziny na działkach nr ewid. 259/3 i 258 położonych w miejscowości [...]. W czasie tych oględzin ustalono, że obydwie działki sąsiadują ze sobą, rozdziela je droga należąca do G.G. stanowiąca wydzielony dojazd do posesji. Na działce nr 259/3 nie są wykonywane żadne prace, teren jest równy, porośnięty trawą. Z analizy mapy sytuacyjno-wysokościowej wydanej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia 17.04.2012 r. wynika, że naturalny spadek terenu istnieje z kierunku południowego w kierunku północnym i wynosi około 4 metry na odcinku 270 metrów, co potwierdzają rzędne o wartościach 270,0m w kierunku południowym i 266,1m w kierunku północnym. W związku z powyższym naturalny kierunek spływu wód następuje wzdłuż działek z południa na północ, a nie na działki sąsiednie. W chwili obecnej nie znaleziono przyczyn, które by wskazywały na wystąpienie szkody na działce nr 258 należącej do G.G , w związku ze zmianą ukształtowania terenu działki 259/3. Wykonane w 2012 r. na działce ogrodzenie z elementów płyt betonowych eliminuje jakikolwiek wpływ na działki sąsiednie. Właściciel działki o nr 259/3 swym działaniem nie spowodował zmiany stanu wody na gruncie. W dniu 27.07.2007 r. Inspektorat Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę na działce nr ewid. 259/3 ze zwróceniem szczególnej uwagi na ukształtowanie terenu, a wyniki kontroli nie dały podstaw do podjęcia działań administracyjnych w przedmiotowej sprawie. G.G. podnosił, że woda spływająca z działki nr ewid. 259/3 zalewa należącą do niego drogę dojazdową powodując jej rozmywanie i zapadanie się. Nie brał jednak, zdaniem organu pod uwagę faktu, że gdy powstało ogrodzenie z płyt betonowych na granicy działek 259/3 i 258, musiał przesunąć bieg drogi od ogrodzenia o co najmniej 1m i obecnie przebiega ona częściowo po nieutwardzonym gruncie. Ponadto droga ta jest zaniżona w stosunku do gruntów przyległych. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało, że skoro ustalenia dokonane

w oparciu o oględziny (należycie udokumentowane) bezspornie wskazują, że nie powstają szkody na gruncie sąsiednim, organ I instancji zasadnie odmówił nakazania przywrócenia stanu poprzedniego, czy też wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom na działce.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniósł G.G . W uzasadnieniu zarzucił, że decyzja organu I instancji jest wadliwa, gdyż brak w niej określenia w jaki sposób R. S. ma zagospodarować wody gruntowe. Zarzucił też brak określenia terminu, w jakim ma on zagospodarować wody opadowe powierzchniowe. Skarżący dodał, że organ pominął materiały dowodowe przedstawione przeze niego w formie dwóch płyt CD oraz oparł się tylko i wyłącznie na materiałach uzyskanych z wizji lokalnych, które były wyznaczone na dni bez opadów lub w czasie ujemnych temperatur. Ponadto organ I instancji stwierdził, iż wykonane obecnie na działce 259/3 ogrodzenie z elementów płyt betonowych eliminuje jakikolwiek wpływ na działki sąsiednie, podczas gdy ogrodzenie posadowione jest na luźno ułożonych cegłach dziurawkach, które zostały ułożone na gruncie. Ogrodzenie to nie posiada fundamentów, a woda bez problemów przepływa i przesiąka między cegłami. Autor skargi dodał, że droga na działce nr 258 stanowiąca dojazd do jego posesji istnieje od 1960 r., przed wykonaniem prac podnoszących teren na działce 259/3 nie było problemów z jej rozmywaniem. Po podniesieniu terenu działki nr 259/3 i skierowaniu wód opadowych na jego nieruchomość droga jest intensywnie niszczona.

Dalej strona skarżąca zarzuciła, że organ I instancji naruszył podstawową zasadę mówiącą, że nie można wydać decyzji niekorzystnej dla strony odwołującej się oraz, że nie zastosował się do wszystkich wytycznych jakie otrzymał w decyzji

z dnia [...]. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy organ oparł się jedynie na materiałach dowodowych zgromadzonych przed wydaniem pierwszej decyzji. Nie dokonał żadnych pomiarów i nie zebrał żadnych nowych materiałów dowodowych. Ponownie wziął pod uwagę tylko dni, w których przeprowadzano oględziny terenu pomijając wszelkie inne okresy. Skarżący podkreślił, że organ I instancji nie dokonał pomarów, ktore wskazywałyby rzeczywiste rzędne terenu po podniesieniu działki przez R. S., natomiast oparł się na mapie sytuacyjno-wysokościowej, która zawiera dane nigdy nie aktualizowane i które nie zawierają szczegółowych danych dotyczących poziomu terenu działki nr 259/3 i 258.

Wnoszący skargę również podniósł, że pomimo wszystkich wskazanych wyżej wadliwości organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia dokonane przez Wójta Gminy oraz niesłusznie powielił argumentację tego organu. Podkreślił, że bezzasadne jest przytaczanie stwierdzenia, że gdy powstało ogrodzenie na granicy działek nr 259/3 i 25 musiał przesunąć bieg drogi od ogrodzenia o co najmniej 1m, skoro nawet na zdjęciach wykonanych przez pracowników organu widać, że w czasie powstawania ogrodzenia droga przebiegała tak jak obecnie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawą prawną decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją był art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jedn.: z 2012 r. Dz. U. Nr 145), dalej prawo wodne. Zgodnie z jego treścią, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Dla prawidłowej oceny tego przepisu istotne znaczenia ma również treść art. 29 ust. 1 prawa wodnego, zgodnie z którym właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich (ust. 1 pkt 1).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji należało mieć na względzie, że działania organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania i podejmowania orzeczeń, podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności zawartej w art. 6 k.p.a. i w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym - podejmowanej przez organ administracji publicznej w ramach przyznanych kompetencji - czynności orzeczniczej. Dla realizacji zasadniczego celu postępowania administracyjnego jakim jest rozstrzygnięcie sprawy, pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie obowiązującej normy prawa, odpowiedniej dla rozstrzygnięcia danej sprawy. Jak już zaś zaznaczono niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawnej jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W ścisłym związku z przywołaną wyżej zasadą praworządności pozostaje określona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej. W doktrynie podkreśla się wynikający z tej zasady nakaz dla organów administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa (W. Dawidowicz "-Ogólne postępowanie administracyjne", str. 108). Zasada prawdy obiektywnej nakłada więc na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek określenia z urzędu jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu.

Z powyższą zasadą skorelowane są regulacje zawarte w art. 77 k.p.a. Według wskazanego przepisu organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, tak aby ustalony stan faktyczny zgodny był z rzeczywistością. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. To czy dana okoliczność została udowodniona, można zaś ocenić jedynie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ nie może więc pomiąć przy ocenie żadnego dowodu. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 k.p.a.).

Przedstawione wyżej przepisy i wynikające z nich obowiązki zostały przez oba orzekające w niniejszej sprawie organy naruszone, gdyż organ I instancji nie podjął wszystkich możliwych do wykonania czynności dowodowych niezbędnych dla prawidłowego i dokładnego wyjaśnienia sprawy, a nadto pominął dowody, zaoferowane w toku postępowania przez skarżącego bez jakiegokolwiek odniesienia się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Organ II instancji natomiast na uchybienia te nie zwrócił uwagi, w efekcie czego rozstrzygnięto sprawę na podstawie stanu faktycznego, który nie został należycie wyjaśniony. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowało konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego obu podjętych w tej sprawie decyzji.

Zastosowanie przez organy administracji publicznej wskazanej przez Prawo wodne normy wymagało precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności jaki był ostatnio stan wody na gruncie, czy doszło do jego zmiany, czy nastąpiła zmiana kierunku odpływu wody opadowej, a jeśli tak - z jakiej przyczyny, w szczególności czy z powodu dokonanych zmian, które szkodliwie wpłynęły na sąsiednie grunty (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 613/07, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 638/2009, wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 642/2009, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

W celu wyjaśnienia powyższych okoliczności organ I instancji przeprowadził trzykrotnie oględziny nieruchomości, objętych wnioskiem G.G. z dnia 19 sierpnia 2012 r. dotyczącym naruszenia stosunków wodnych na gruncie. Z oględzin tych sporządzono protokoły oraz dokumentację zdjęciową. Nie przesłuchano natomiast stron, ani jakichkolwiek świadków oraz nie sporządzono jakiegokolwiek szkicu obrazującego usytuowanie przedmiotowych nieruchomości, znajdujących się na nich obiektów budowlanych, istniejące ewentualnie na gruncie różnice poziomów tych nieruchomości i wynikające z nich spadki terenu. Organ I instancji dołączył również do akt sprawy: kserokopię mapy topograficznej obrazującej położenie poziomic na terenie miejscowości [...], bez zaznaczenia jednak usytuowania przedmiotowych działek, a także kserokopię nieopisanej w żaden sposób mapy niewiadomego pochodzenia, na której oznaczone zostały przedmiotowe działki nr 258 i 259/3 oraz rzędne wysokości kilku punktów położonych na tych działkach i w ich sąsiedztwie. Organ I instancji oparł ponadto swoje ustalenia sprowadzające się do stwierdzenia, że R. S., właściciel nieruchomości oznaczonej numerem 259/3, nie dokonał jakichkolwiek zmian stanu wody na swoim gruncie szkodliwie wpływających na grunty sąsiednie, na kserokopii pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], z którego wynika, że przeprowadzona w dniu 27 lipca 2007 r. kontrola na działce R. S. dotycząca również ukształtowania terenu, nie stwierdziła jakichkolwiek nieprawidłowości dających podstawę do podjęcia działań. Organ I instancji przyjął wreszcie, że podnoszone przez skarżącego zalewanie jego drogi dojazdowej biegnącej wzdłuż ogrodzenia działki nr 259/3, powodującej jej rozmywanie i zapadanie, spowodowane zostało przesunięciem biegu tej drogi o co najmniej 1 metr od ogrodzenia, przez co obecnie przebiega ona w części po nieutwardzonym gruncie.

Organ II instancji nie przeprowadzając jakiegokolwiek uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, zaakceptował w całości ustalenia Wójta Gminy. Uczynił tak mimo tego, że w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej G.G. podniósł między innymi, że Wójt Gminy pominął całkowicie materiał dowodowy dołączony przez niego w toku postępowania, w postaci zdjęć i materiałów filmowych na płytach CD, obrazujących wygląd nieruchomości stron w innych okresach niż te, w których organ przeprowadzał oględziny. Z dowodów tych zdanie skarżącego wynikało, że R. S. dokonując podwyższenia terenu na swojej działce w sposób kształtujący spadki terenu w stronę drogi dojazdowej skarżącego, spowodował zmianę stanu wody na gruncie oddziałującą niekorzystnie na sąsiedni grunt skarżącego. Przedstawiony zarzut G.G. powtórzył również w skardze, a także w piśmie z dnia 10 czerwca 2014 r. złożonym do WSA w Kielcach.

Oceniając taki zarzut przez pryzmat przedstawionych na wstępie rozważań dotyczących zasad postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy administracji należy stwierdzić, że organy obu instancji rzeczywiście dopuściły się naruszenia tych zasad w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy zauważyć, że nawet jeżeli organy administracji uznały, że zgromadzone w sprawie dowody są wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy, miały wynikający z art. 80 i 107 § 3 kpa obowiązek oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a więc i oferowanego przez strony, oraz obowiązek wskazania w uzasadnieniu swej decyzji przyczyn, dla których innym niż przyjęte dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. Możliwość uczynienia zadość wskazanym obowiązkom następuje oczywiście dopiero wówczas, gdy przedstawione przez strony dowody zostaną dołączone do akt sprawy. Tymczasem w kontrolowanej sprawie, mimo tego, że w protokole oględzin z dnia 6 maja 2013 r. odnotowano, że "w dniu wizji dołączono płytę CD przez p. G." (k. 28 akt administracyjnych), płyta taka nie została sądowi przedstawiona. Nie ma w tych aktach również płyty CD ze zdjęciami i filmami, o jakiej mowa we wniosku G.G. z dnia 19 sierpnia 2012 r. inicjującego postępowanie. Nie wiadomo w szczególności, czy płyta ta wbrew informacji zawartej w tym wniosku nie została do niego dołączona, czy też z niewiadomych przyczyn został usunięta z akt sprawy. W tym pierwszym wypadku obowiązkiem organ było jednak zwrócenie się do strony o wyjaśnienie braku załącznika do wniosku, na który strona się powołała.

W dalszym ciągu należy zauważyć, że nawet w razie przyjęcia, że żadne istotne dla sprawy dowody nie zostały przez skarżącego przedstawione, to i tak poczynionych przez organy administracji ustaleń nie można uznać za kompletne i wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy.

Nie została bowiem w sprawie dostatecznie wyjaśniona już pierwsza z przesłanek określonych w art. 29 ust. 3 prawa wodnego, tj. czy rzeczywiście doszło do spowodowanej przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie. O ile bowiem skarżący twierdzi, że taka zmiana nastąpiła poprzez podwyższenie przez R. S. terenu jego działki nr 259/3 i takie ukształtowanie spadków na tej działce, że oprócz naturalnego na tym obszarze spadku z południa na północ, spływ wód następuje również w kierunku niżej położonej drogi skarżącego znajdującej się na działce nr 258 położonej od zachodu, to R. S. przyznał się tylko do nasypania na własnej działce jednego samochodu ziemi torfowej, która posłużyła do obsypania tarasu oraz drzewek i krzewów. Oświadczenie to wydaje się o tyle wątpliwe, że skarżący przyznał również fakt podsypania ziemi pod płot, w celu zabezpieczenia spływu pod nim wody (protokół oględzin k. 21 odwrót akt administracyjnych). Gdyby więc rzeczywiście nie doszło na działce uczestnika do zmiany stanu wody na gruncie polegającej na podwyższeniu działki i ukształtowaniu spadków w kierunku drogi skarżącego, to nie zaszła by też potrzeba zabezpieczenia ziemią możliwości spływu wody pod tym ogrodzeniem na drogę G.G . W każdym przypadku okoliczność ta wymaga jednoznacznego wyjaśnienia.

Rzetelnego i kompletnego ustalenia wymagają też dalsze przesłanki wymienione w art. 29 ust. 3 prawa wodnego, tj. szkodliwość zmian stanu wody na gruncie spowodowanych przez właściciela tego gruntu, dla gruntów sąsiednich. W tym zakresie Sąd w niniejszym składzie podziela szeroko reprezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że ocena zmiany stosunków wodnych wymaga - co do zasady - wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych i postępowań wodnoprawnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich analiz, badań, pomiarów lub obliczeń. Oględziny nieruchomości czy zeznania świadków nie posiadających fachowej wiedzy w odnośnym zakresie nie zawsze mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy, tj. czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Regułą jest, iż w sprawach o przywrócenie stosunków wodnych na gruncie powinien być przeprowadzony dowód z opinii biegłego, między innymi na okoliczność, czy na działce sąsiedniej powstała szkoda oraz czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy zmianą stanu wód na gruncie, a szkodą (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 lipca 2013 r., II SA/Łd 336/13, LEX nr 1344924, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lipca 2010 r., IV SA/Wa 586/10, LEX nr 668618, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 września 2009 r., II SA/Rz 99/09, LEX nr 60295, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2009 r., II SA/Wr 669/08, LEX nr 530466).

W okolicznościach niniejszej sprawy skorzystanie z dowodu z opinii biegłego wydaje się konieczne, gdyż zaistnienie wskazanych wyżej przesłanek nałożenia nakazów, o jakich mowa w art. 29 ust. 3 prawa wodnego, nie zostało w sprawie ani wykazane, ani wykluczone. Dodatkowym koniecznym do wyjaśnienia przy pomocy opinii biegłego elementem stanu faktycznego sprawy będzie to, czy rzeczywiście wybudowanie przez R. S. w 2012 r. ogrodzenia działki nr 259/3 z elementów płyt betonowych od strony drogi dojazdowej G.G, eliminuje jakikolwiek przepływ wody na działkę skarżącego. Taki wniosek przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez SKO wydaje się wątpliwy w świetle widocznego na zdjęciach z oględzin stanu tego ogrodzenia w jego dolnej części. Brak fundamentu tego ogrodzenia, czy też szczelnej podmurówki może powodować w ocenie Sądu, że ogrodzenie to nie zatrzymuje spływającej ewentualnie z działki skarżącego wody. Samo obsypanie ogrodzenia ziemią nie może trwale zabezpieczyć przed przesiąkaniem wody opadowej na drugą stronę.

Brak należycie i wszechstronnie przeprowadzonego postępowania dowodowego, niedołączenie do akt sprawy przedstawionych przez stronę dowodów, pominięcie dowodów oferowanych przez skarżącego, niewyjaśnienie okoliczności na które powoływała się strona dołączając w toku postępowania zdjęcia i filmy na płytach CD oznacza, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia zasad procesowych zawartych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Rozstrzygnięcie na podstawie stwierdzeń zawartych w protokołach z oględzin, które nie zostały poparte należytym materiałem dowodowym oraz wszechstronnie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, należy uznać za wadliwe.

Mając na względzie przedstawione wyżej naruszenia przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - zgodnie z art. 145 § ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 i 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji uzupełni postępowanie dowodowe i wyjaśniające we wskazanym przez Sąd kierunku, mając na względzie konieczność przestrzegania wskazanych wcześniej przepisów procesowych. Ustali przy tym, czy istnieją w sprawie określone w art. 29 ust. 1 prawa wodnego przesłanki uprawniające do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 29 ust. 3 wskazanej ustawy, a następnie podejmie stosowną decyzję, pamiętając o wymogach związanych z orzekaniem w ramach uznania administracyjnego.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje natomiast oparcie w art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).