Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 378/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Józef Maleszewski (spr.) WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skarg: T. O. z siedzibą w O. oraz S. I. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargi w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ II instancji) po rozpatrzeniu odwołań Towarzystwa n. z siedzibą w O. oraz Stowarzyszenia P. z siedzibą w B. od decyzji Wójta Gminy C. (dalej: Wójt, organ I instancji) nr [...], z dnia [...] czerwca 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r. po z. 256, ze zm., dalej: k.p.a.), w związku z art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283, ze zm., dalej: ustawa środowiskowa) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że Wójt w dniu [...] czerwca 2020 r. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia "Montaż i zmiana" w ramach "B. H. S. wraz z Z. O. E. w miejscowości K., gm. C., woj. w. w zakresie Z. O. E.", w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił szczegółowo 41 warunków korzystania ze środowiska:

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji zaznaczył, że planowana inwestycja dotyczy wyłącznie Z. O. E., w którym zaplanowano montaż kotła rusztowego do termicznego przekształcania odpadów w miejsce dwóch zgazowywaczy. Organ wskazał, że zamiana ta nie spowoduje zmiany przepustowości instalacji, ani miejsca lokalizacji urządzenia, którym jest hala instalacji termicznego przekształcania odpadów. Organ zaznaczył, że zamiana i montaż spowodują wyłącznie zmianę rodzajów odpadów przyjmowanych do przetworzenia i oprócz planowanego strumienia niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01, do instalacji dostarczane będą odpady o kodach: 20 03 99 - niesegregowane zmieszane odpady komunalne z terenów objętych selektywną zbiórką, 19 12 10 - odpady palne (paliwo alternatywne) i 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. Łączna ilość odpadów przyjmowanych do zakładu nie zmieni się. Wójt zwrócił także uwagę, że dla całości przedsięwzięcia pn. "B. H. S. wraz z Z. O. E. w miejscowości K., gm. C., woj. w. " w 2011 r. została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej organ ustalił, że przedsięwzięcie polegające na "Montażu i zmianie" w ramach "B. H. S. wraz z Z. O. E. w miejscowości K., gm. C., woj. wielkopolskie", dotyczy przedsięwzięcia już realizowanego i nie jest związane ze zwiększeniem progów kwalifikacyjnych określonych w § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Przedsięwzięcie zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3:

- ust. 2 pkt 1 - przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 (instalacja termicznego przekształcania odpadów) i niespełniające kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1;

- ust. 3 - przedsięwzięcia niezwiązane z przebudową, rozbudową lub montażem realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia, powodujące potrzebę zmiany uwarunkowań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ramach prowadzonego postępowania organ, na podstawie art. 64 ustawy środowiskowej wystąpił do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i Marszałka Województwa W. w P. z wnioskiem o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby, co do zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. znak [...] wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z opinią sanitarną karta informacyjna przedsięwzięcia i decyzja Wójta o środowiskowych uwarunkowaniach z 2011 r., wydana dla całości inwestycji pn. "Budowa Huty Szkła wraz z Zakładem Odzysku Energii w miejscowości K., gm. C., woj. wielkopolskie" nie uwzględniały docelowego projektu technologicznego. Odnosząc się do opinii Inspektora Sanitarnego Wójt uznał, że planowane przedsięwzięcie, polegające na zmianie urządzenia w ciągu technologicznym jest nadal termicznym przekształcaniem odpadów. Organ zaznaczył, że nie ulega zmianie technologia termicznego przekształcania odpadów, a jedynie w miejsce dwóch zgazowywaczy i komór dopalania zostanie wprowadzony ruszt ze strefą odgazowania oraz komora spalania. Organ wskazał, że jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia zmiana ta nie spowoduje wzrostu emisji substancji do środowiska, a przedłożone wyniki obliczeń stężeń substancji wprowadzanych do powietrza są mniejsze niż określone w Raporcie oddziaływania na środowisko opracowanym przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w 2011 r.

Marszałek Województwa W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, jednocześnie określając zakres raportu, w którym wskazał na potrzebę porównania planowanej do zastosowania techniki z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT) oraz wyszczególnienie planowanych do zainstalowania urządzeń linii spalania odpadów, źródeł i miejsca wprowadzania gazów i pyłów do powietrza, ilości, jakości i sposobu zagospodarowania ścieków, sposobu magazynowania odpadów wytwarzanych i przetwarzanych oraz wskazania wszystkich źródeł emisji hałasu dla pory dnia i nocy. Ustosunkowując się do opinii Marszałka organ uznał, że w przedłożonej karcie informacyjnej przedsięwzięcia dokonano porównania planowanej dla przedsięwzięcia techniki z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT), a także wskazano źródła emisji powietrza i hałasu i omówiono zagospodarowanie ścieków i odpadów.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] i Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w B. pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] wyrazili opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, wskazując na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków i wymagań. Warunki te organ I instancji zawarł w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] czerwca 2020 r.

W dalszym ciągu uzasadnienia organ I instancji szczegółowo opisał inwestycję i jej wpływ na środowisko, uwzględniając zapisy art. 63 ustawy środowiskowej. Wójt zaznaczył, że w dniu [...] maja 2020 r. Stowarzyszenie P. złożyło wniosek o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu oraz, że organ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. dopuścił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ostatecznie organ, biorąc pod uwagę przeprowadzone postępowanie, analizę kryteriów planowanego przedsięwzięcia w zakresie, o którym mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, dokonaną w szczególności na podstawie wniosku, karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. i Marszałka Województwa W., uznał, że po zrealizowaniu przez inwestora wszystkich warunków zawartych w przedłożonych dokumentach oraz w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, realizacja przedsięwzięcia będzie zgodna z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska. Jednocześnie zgodnie z art. 84 ww. ustawy stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w dniu [...] czerwca 2020 r. do organu wpłynął wniosek Towarzystwa n. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. organ I instancji dopuścił Towarzystwo n. do udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. SKO zwróciło uwagę na fakt, że przedmiotowe postanowienie zostało wydane w sposób nieprawidłowy, gdyż w sprawie tej winno orzec SKO.

Od decyzji Wójta odwołało się Towarzystwo n. . Towarzystwo wniosło o uchylenie decyzji, z uwagi na to iż w jego ocenie inwestor powinien przedłożyć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i postępowanie powinno toczyć się z udziałem społecznym. Odwołanie złożyło także Stowarzyszenie P. , zarzucając decyzji naruszenie art. 8 i 9 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego i przekonującego uzasadnienia dlaczego organ nie wziął pod uwagę opinii Marszałka Województwa W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. wskazujących na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stowarzyszenie zarzuciło także organowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedostateczne i nierzetelne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a także niepoparte merytorycznymi argumentami stwierdzenie, że nie ulega zmianie technologia termicznego przekształcania odpadów. Pracownia wydanej decyzji zarzuciła dodatkowo naruszenie art. 66 ust. 5 ustawy środowiskowej i naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez zaniechanie żądania sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia, dla którego przewidziany jest taki obowiązek ze względu na konieczność uzyskania przez inwestora pozwolenia zintegrowanego i błędne założenie, że w przedmiotowej sprawie organ ma do czynienia z przedsięwzięciem polegającym na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego przedsięwzięcia, podczas gdy zmiany technologiczne są tak daleko idące, że należy je traktować jako nową instalacje do termicznego przekształcania odpadów, a nie jako zmianę w instalacji do termicznego przekształcania odpadów. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub o przeprowadzenie przez organ odwoławczy bądź Wójta dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w przedmiotowej sprawie.

SKO stwierdziło, że odwołania nie podlegają uwzględnieniu.

Materialnoprawną podstawą decyzji organu I instancji są przepisy ustawy środowiskowej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839. dalej: rozporządzenie).

Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). W myśl art. 59 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zależności zatem od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia lub miejsca jego realizacji może mieć charakter obowiązkowy lub fakultatywny. W pierwszym przypadku ocena oddziaływania na środowisko musi być przeprowadzona zawsze. W drugim przypadku właściwy organ określa, że taki obowiązek występuje.

Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla takich przedsięwzięć, zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej stwierdza, w drodze postanowienia obowiązek uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Postanowienie w tej kwestii organ wydaje po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej oraz właściwego organu inspekcji sanitarnej (art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej). Z uwagi na to, że planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, wymaga dodatkowo opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia, a do wniosku dołącza się dokumenty określone w art. 74 ustawy środowiskowej. Organem właściwym do wydania decyzji w zakresie wnioskowanego przedsięwzięcia, w myśl art. 75. ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej, jest wójt, burmistrz, prezydent miasta. Postępowanie prowadzone w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podlega także regułom zawartym w k.p.a. Zasada praworządności każe organom administracji publicznej działać na podstawie przepisów prawa (art. 6). Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej i uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu stron, organy administracyjne stosujące prawo mają obowiązek podejmowania wszelkich środków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron. Natomiast zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wyniki postępowania dowodowego powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, dnia [...] października 2020 r. do SKO wpłynęło pismo strony - R. P. Sp. z o.o. w K. informujące o tym, że w aktach sprawy przekazanych przez organ I instancji do Kolegium brakuje Załącznika nr [...] do Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia - Raportu z ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia pn. "B. H. S. wraz z Z. O. E. w miejscowości K., gm. C., woj. w. " sporządzonego na etapie ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz odpowiedzi udzielonej przez R. P. Sp. z o.o. na pytania zadane w toku postępowania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.. Analizując dokumentację w sprawie Kolegium ustaliło, że zarówno Marszałek Województwa W. jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C., wydając opinię w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko także nie mieli dostępu do ww. dokumentów. Wobec powyższego SKO pismami z dnia [...] października 2020 r. zadecydowało o wystąpieniu do tych organów o wydanie nowych, zweryfikowanych opinii w kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia, bądź o podtrzymanie wcześniej wyrażonych opinii, po analizie brakującej dokumentacji w sprawie, przesłanej w załączeniu przez SKO.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. pismem z dnia [...] października 2020 r. znak [...] zweryfikował zajęte wcześniej stanowisko i wyraził opinię, że przedsięwzięcie polegające na montażu i zmianie w ramach "B. H. S. wraz z Z. O. E. w miejscowości K., gmina C., woj. w. w zakresie Z. O. E." nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko i nie wymaga ponownego sporządzenia raportu o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko, nie wskazując jednocześnie konieczności określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konkretnych warunków i wymagań przy realizacji ww. inwestycji. W uzasadnieniu swojego stanowiska, poza szczegółowym opisem inwestycji, Inspektor Sanitarny zaznaczył, że biorąc pod uwagę bezwzględne zastosowanie przy realizacji oraz w trakcie eksploatacji omawianego przedsięwzięcia projektowanych i dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych oraz organizacyjnych, uwzględniając i przestrzegając wymagań określonych m. in. w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 112), rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031 ze zmianami), rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jednolity z 2003 r. Dz. U. Nr 169, poz. 1650 ze zmianami) oraz zapisy zawarte w:

- ponownie sporządzonym raporcie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Nr [...] - część 1 opisowa i część 2 - załączniki, opracowanym przez firmę E. Sp. z o.o., ul. [...], [...] w lutym 2013 r.,

- karcie informacyjnej dla przedsięwzięcia p.n.: "Montaż i zmiana" w ramach "B. H. S. wraz z Z. O. E. w miejscowości K., gmina C., woj. w. " opracowanej przez D. C., z dnia [...].12.2019 r.,

- uzupełnieniu karty informacyjnej przedsięwzięcia opracowanym przez inwestora R. P. Sp. z o.o., K. 21, [...], dnia [...].03.2020 r. w P.,

- opinii dotyczącej budowy Z. O. E. w miejscowości K., gmina C., województwo w. opracowanej przez dr hab. inż. G. W., prof. ndzw. PŁ, opracowanej w lipcu 2020 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. nie widzi konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia oraz potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu ww. inwestycji na środowisko.

Marszałek Województwa W. postanowieniem z dnia 14 grudnia 2020 r. znak [...] zweryfikował wcześniej zajęte stanowisko i wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na zmianie i montażu w ramach "B. H. S. wraz Z. O. E. w miejscowości K., gm. C., woj. w. ", nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu swojego stanowiska Marszałek stwierdził, że planowane przedsięwzięcie, w związku z § 3 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 rozporządzenia, zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane i dotyczy zmian w instalacji, która klasyfikuje się do instalacji, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 46 ww. rozporządzenia. Marszałek zaznaczył, że obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla przedmiotowej instalacji (Z. O. E.) wynika z zaliczenia jej do instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, wymienionych w ust. 5 pkt 2 lit. a załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1169). Dalej wskazał, że planowane przedsięwzięcie polega m.in. na montażu urządzenia (kocioł rusztowy do termicznego przekształcania odpadów w miejsce dwóch przeznaczonych do zgazowania, tj. jedna linia instalacji termicznego przekształcania odpadów na ruszcie mechanicznym z zintegrowanym kotłem parowym) oraz, że w ramach ww. przedsięwzięcia planuje się budowę przyłącza ciepłowniczego, instalacje waloryzacji żużla (umożliwiającego odzysk metali żelaznych i nieżelaznych oraz ewentualne późniejsze przekształcenie żużla na materiał budowlany). Marszałek podkreślił, że istotny jest również fakt, iż wnioskodawca planuje także budowę silosów na popiół lotny i stałe produkty z oczyszczania spalin. Marszałek wskazał, że w karcie informacyjnej oraz uzupełnieniach przeanalizowano spełnianie przez instalację wymagań ochrony środowiska, wynikające z najlepszej dostępnej techniki, oraz że analizy dokonano w oparciu o decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2019/2010 z dnia 12 listopada 2019 r. ustanawiającą konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w odniesieniu do spalania odpadów (Dz. Urz. UE L t. 312, str. 55). Dalej zaznaczył, że planowane zmiany nie spowodują przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031 ze zm.) oraz częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87) i stwierdził, że instalacja spełnia wymagania w zakresie ochrony powietrza określone w przepisach prawa. Marszałek zwrócił uwagę, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia określono rodzaje i ilości odpadów wytwarzanych na etapie eksploatacji instalacji, ich miejsce magazynowania oraz sposób dalszego zagospodarowania. Ponadto wskazano środki organizacyjno-techniczne minimalizujące ilości powstających odpadów, a z przedstawionych informacji wynika, że sposób postępowania z odpadami będzie zgodny z wymogami ochrony środowiska oraz ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 797 ze zm.). Organ opiniujący dodał, że w ramach planowanego przedsięwzięcia powstaną punktowe, kubaturowe oraz liniowe źródła hałasu związane z Z. O. E. oraz H. S. oraz że głównymi źródłami w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia będą urządzenia wentylacyjne (czerpnie powietrza, wentylatory, wyrzutnie powietrza), pompa reagenta, pojazdy ciężarowe poruszające się po terenie przedsięwzięcia. Dalej zaznaczył, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przedstawiono rozprzestrzenianie się hałasu z terenu zakładu oraz określono akustyczne oddziaływanie na najbliższe tereny podlegające ochronie przed hałasem - tereny zabudowy zagrodowej, zlokalizowane w kierunku północnym od terenu przedsięwzięcia oraz, że wyniki przeprowadzonej analizy wykazały, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na ww. terenach. Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, w szczególności rodzaj

i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, a także rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania na środowisko Marszałek Województwa W. stwierdził, że dla przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego SKO w P. dnia [...] grudnia 2020 r. zawiadomiło strony o zakończeniu postępowania odwoławczego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz zgłoszonych żądań. Żadna ze stron postępowania nie wniosła uwag.

Odnosząc się do zarzutów odwołujących, Kolegium zauważyło, że zastrzeżenia zgłoszone przez T. nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. W ocenie Towarzystwa inwestor powinien przedłożyć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i postępowanie powinno toczyć się z udziałem społecznym z uwagi na fakt, że przedsięwzięcie dotyczy Z. O. E.. Tymczasem przedmiotem analizowanego postępowania nie jest przedsięwzięcie polegające na realizacji takiego zakładu, a jedynie przedsięwzięcie polegające na zmianie przedsięwzięcia, dla którego uprzednio wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W ramach uprzednio prowadzonego postępowania dotyczącego całości przedsięwzięcia "Budowa H. S. w wraz z Z. O. E. w miejscowości K., gm. C., woj. w. " przeprowadzona była ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzony był raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wójta decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] W ocenie SKO zarówno organ I instancji jak i organy opiniujące, kwalifikując planowane przedsięwzięcie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokonały właściwej kwalifikacji przedsięwzięcia względem rozporządzenia. Jak wynika z akt sprawy inwestor planuje zmianę w realizowanym już przedsięwzięciu polegającą na uzupełnieniu katalogu odpadów poddawanych przetwarzaniu (dopuszczeniu do przetwarzania odpadów o kodzie 19 12 12 i 19 12 10 wytworzonych z odpadów pochodzenia komunalnego, w tym z odpadów o kodzie 20 03 01, poprzednio dopuszczonych do przetwarzania), z zastrzeżeniem, że zmiana ta nie zmienia całkowitej wydajności (mocy przerobowej) instalacji. Powyższa modyfikacja kodów oznacza przetwarzanie odpadów bardziej homogenicznych i o mniejszej ilości generowanych pozostałości poprocesowych. Równocześnie inwestor zdecydował się na zastosowanie w zakładzie bardziej efektywnego rozwiązania technicznego w zakresie spalania odpadów, co wiąże się ze zmianą urządzenia wchodzącego w skład linii technologicznej (zmiana dwóch kotłów zgazowujących na jeden kocioł rusztowy). Pozostałe elementy linii technologicznej pozostaną bez zmian. Bez zmian pozostanie także cały proces spalania odpadów. Zamiana jednego urządzenia w ciągu technologicznym nie wpłynie na oddziaływanie inwestycji na środowisko. W takiej sytuacji to do Wójta należała ocena, czy w określonym stanie faktycznym niezbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem SKO organ I instancji słusznie zadecydował o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez Stowarzyszenie P. , dotyczącego naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego i przekonującego uzasadnienia dlaczego organ nie wziął pod uwagę opinii Marszałka Województwa W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. wskazujących na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, SKO zwraciło uwagę, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego ustalono, że organy te wcześniej zajęły stanowiska na podstawie niepełnego materiału dowodowego. W związku z powyższym SKO przeprowadziło dodatkowe postępowanie dowodowe, na skutek którego organy te wydały nowe opinie, na podstawie pełnego materiału dowodowego i orzekły o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, szczegółowo uzasadniając swoje stanowiska.

Biorąc powyższe pod uwagę SKO uznało, że pomimo iż organ I instancji w wydanym rozstrzygnięciu odniósł się w sposób pobieżny do pierwotnych opinii Marszałka Województwa W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., to samo rozstrzygnięcie jest zgodne z zweryfikowanymi stanowiskami Marszałka Województwa W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C.. Ponadto decyzji organu I instancji nie można zarzucić naruszenia żadnego z przepisów, które organ obowiązany był wziąć pod uwagę przy jej sporządzaniu. W szczególności zaś spełnione zostały wymogi, o których mowa w art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji zawarł w niej informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 tej ustawy. Do tych uwarunkowań organ odniósł się w sposób szczegółowy. SKO podzieliło wyrażany w orzecznictwie pogląd, iż "Obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 w/w ustawy nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ww. ustawy mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza to, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie powiązane z innym przedsięwzięciem, będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie" (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 marca 2018, II SA/Bd 1212/17, LEX nr 2495342). Należy przy tym zauważyć, że organ I instancji wydając rozstrzygnięcie w sprawie wziął pod uwagę wszystkie wymagania korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, jakie zostały wskazane przez organy opiniujące.

W kwestii naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedostateczne i nierzetelne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a także niepoparte merytorycznymi argumentami stwierdzenia, że nie ulega zmianie technologia termicznego przekształcania odpadów, SKO zauważyło, że w Z. O. E. prowadzona będzie działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów komunalnych w procesie termicznego przekształcania odpadów oraz odzysku energii cieplnej przekształcanej w energię elektryczną. W wyniku planowanej inwestycji elementy procesu technologicznego nie ulegną zmianie, gdyż prowadzony proces nadal będzie termicznym przekształcaniem odpadów. Ponadto jak wynika z przedłożonej przez inwestora opinii dotyczącej budowy Z. O. E., przygotowanej przez dr hab. inż. G. W. z Politechniki Ł. - "porównanie rozwiązań technologicznych zawartych w decyzji z 2011 r. (kotły zgazowujące) oraz z 2020 r. (kocioł rusztowy) prowadzi do wniosku, że w obu przypadkach mamy do czynienia z tą samą technologią, którą można określić jako termiczne przetworzenie odpadów w trójstrefowym procesie: odgazowanie - spalanie - dopalanie. Zmiana jednego urządzenia nie może być postrzegana jako zmiana technologii termicznego przetworzenia, gdyż procesy zachodzące w obu tych urządzeniach są tożsame". Należy też zauważyć, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "technologii" na potrzeby ustawy środowiskowej, w związku z czym, zgodnie z przyjętymi regułami wykładni, pojęcie technologia, którym posługuje się ustawodawca, należy odnosić do szeroko pojmowanego termicznego przekształcania odpadów, natomiast dopuszczalna wariantowość w tym zakresie niewątpliwie odnosić się może również do kwestii modyfikacji w zakresie stosowanych urządzeń. W niniejszej sprawie, modyfikacja jednego z urządzeń w ciągu technologicznym nie doprowadziła więc do zmiany przyjętej w ramach Z. O. E. t. .

Nie znajduje także uzasadnienia w kontekście zasad rządzących postępowaniem administracyjnym zarzut Stowarzyszenia, co do wadliwości postępowania z uwagi na brak "krytycznego skonfrontowania racji Inwestora z opiniami organów współdziałających". Zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Natomiast art. 107 § 3 k.p.a. obliguje organ administracji do wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji w szczególności faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. SKO podzieliło pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 1 lutego 2018 r., IV SA/Po 371/17, LEX nr 2462948, mówiący o tym, iż "Wydając decyzję o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko organ opierać powinien się o dane i założenia przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dane te w istocie konkretyzują przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji i wyznaczają przedmiot postępowania zainicjowanego tym wnioskiem. Organ prowadząc postępowanie, ani też strony postępowania nie mogą więc z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w karcie informacyjnej i z tego względu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania tego przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w karcie informacyjnej. Czym innym jest bowiem określenie warunków środowiskowych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, a czym innym jest przestrzeganie przez inwestora ustaleń decyzji. Jeżeli wynikające z tej decyzji ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane, to wówczas zaistnieje podstawa do wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor przestrzega decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach".

W ocenie SKO niezrozumiały jest także zarzut, że w analizowanym postępowaniu organ oparł się na informacjach zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i powielił jej główne stwierdzenia w uzasadnieniu swojej decyzji. Karta informacyjna przedsięwzięcia, jest dowodem zasadniczym w postępowaniach w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. SKO zauważyło, że karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z uzupełnieniami przedłożonymi przez inwestora to dokumenty obszerne, w których szczegółowo przeanalizowano wszelkie wynikające z przepisów i mające istotne znaczenie dla sprawy aspekty wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. W karcie przeanalizowano oddziaływanie całego przedsięwzięcia pod kątem wszystkich aspektów środowiskowych wymaganych przepisami dla takiego dokumentu, w tym także wpływu przedsięwzięcia na tereny sąsiednie, mając na względzie ochronę zdrowia ludzi oraz elementów przyrodniczych. W wyniku analizy ustalono m.in., że nie dojdzie do określonych prawem przekroczeń standardów emisyjnych, a oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, względem przedsięwzięcia opisanego w decyzji środowiskowej z 2011 r., w istocie zmniejszy się. Powyższe jest o tyle istotne, że odwołujący w swoim odwołaniu nie kwestionuje poprawności ustaleń zawartych w KIP, ani tym bardziej nie przedstawia jakichkolwiek dowodów, które zmierzałyby do wykazania, że oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko może być inne niż przedstawiono w KIP. Okoliczność ta, jak wskazuje się w orzecznictwie, sama w sobie stanowi podstawę do oddalenia odwołania (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1272/14, LEX nr 1758403).

Także zarzut nieprzeprowadzenia w sprawie przez organ dowodu w postaci opinii biegłego SKO uznało za niezasadny. Stowarzyszenie w odwołaniu nie wskazało, na jaką okoliczność organ miałby przeprowadzić dowód z opinii biegłego. SKO zwróciło uwagę, że inicjatywa dowodowa organu obejmuje wyłącznie kwestie istotne dla wyjaśnienia sprawy i wydania decyzji administracyjnej. Natomiast "Organ administracji nie ma obowiązku przeprowadzać takich dowodów, które nie przyczynią się do wyjaśnienia sprawy" (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2017 r., II OSK 1543/15, LEX nr 2290093). W trakcie postępowania odwoławczego inwestor przedłożył opinię sporządzoną przez dr hab. inż. G. W., prof. Politechniki Ł. , z której jednoznacznie wynika, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze zmianą technologii (przedsięwzięcie od początku było oparte na technologii termicznego przetwarzania odpadów w trójstrefowym procesie: zgazowanie - spalanie - dopalanie i taki proces nadal będzie stosowany w instalacji). W opinii przedstawiono również pogląd, że za zmianę technologii nie można przy tym uznać zmiany jednego z urządzeń składających się na ciąg technologiczny, jeżeli w wyniku tej zmiany nie ulegają zmianie podstawowe założenia całego procesu, tj. w obu tych urządzeniach (poprzednio i obecnie przewidzianym) zachodzą tożsame procesy oraz, że zmianą taką nie jest także zmiana kodu odpadów, które będą w instalacji przetwarzane, jeżeli zmiana w tym zakresie, nie wymaga zmian w technologii termicznego przetwarzania odpadów.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 66 ust. 5 ustawy środowiskowej, organ Ii instancji stwierdził, że przepis ten określa treść raportu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sytuacji, gdy planowane przedsięwzięcie związane jest z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, nie określa zaś okoliczności, w jakich raport powinien być sporządzany. Przepis ten może znaleźć zastosowanie tylko w sytuacji, gdy właściwy w sprawie organ na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej wyda postanowienie o przeprowadzeniu w danej sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedsięwzięcia wymagające uzyskania pozwolenia zintegrowanego są traktowane przez ustawodawcę jako przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), jednocześnie jednak prawodawca w § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia dopuszcza takie sytuacje, w których rozbudowa, przebudowa lub inna ingerencja w przedsięwzięcie z § 2 ww. rozporządzenia będzie traktowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc przedsięwzięcie, dla którego niekoniecznie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić przy tym należy, że organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska - Marszałek Województwa W. w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2020 r. stwierdził, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz jej uzupełnieniach przeanalizowano, spełnianie przez instalację wymagań ochrony środowiska, wynikające z najlepszej dostępnej techniki, w oparciu o decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2019/2010 z dnia 12 listopada 2019 r. ustanawiającą konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w odniesieniu do spalania odpadów (Dz. Urz. UE L t. 312, str. 55). Uwzględniając powyższe SKO uznało ww. zarzut za niesłuszny.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. i stwierdzenia, że organ I instancji dokonał nieprawidłowej klasyfikacji przedsięwzięcia objętego zaskarżoną decyzją jako przedsięwzięcia z § 3 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia, w kontekście powyższego i akt sprawy SKO zauważyło, że opis inwestycji przedstawiony w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie potwierdza słuszności ww. zarzutu. Zarówno organ I instancji, jak i organy opiniujące, biorąc pod uwagę charakterystykę inwestycji, dokonały właściwej kwalifikacji przedsięwzięcia. Należy odnotować, że zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, rozbudowa, przebudowa lub montaż przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jeśli nie prowadzi do osiągnięcia progów wskazanych dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo też nie spowoduje przekroczenia przez przedsięwzięcie progów dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku takiego przedsięwzięcia organ administracji, stosując kryteria określone w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, decyduje o konieczności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. SKO po dokonaniu analizy akt sprawy nie podzieliło argumentu Stowarzyszenia, mówiącego o tym, że zmiany technologiczne przedsięwzięcia są tak daleko idące, że planowana inwestycję należy traktować jako nową instalację do termicznego przekształcania odpadów.

Co prawda prowadzone przez organ I instancji postępowanie zawierało uchybienia wskazane przez SKO, lecz uchybienia te nie miały wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, a ponadto zostały wyjaśnione przez organ II instancji w dodatkowym postępowaniu dowodowym. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji Wójt przeprowadził stosowną analizę inwestycji z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej i w jej wyniku stwierdził, że z uwagi na charakter przedsięwzięcia brak jest potrzeby ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Przed rozstrzygnięciem powyższej kwestii obowiązkiem organu było wystąpienie o opinie do właściwych organów opiniujących. Dwa z organów opiniujących - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. i Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w B. wyraziły opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, wskazując na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków i wymagań. Wszystkie wskazane przez organy warunki Wójt zawarł w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] czerwca 2020 r. Pierwotne opinie o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wydane przez dwa pozostałe organy - Marszałka Województwa W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., wynikały głównie z niepełnego materiału dowodowego i w trakcie prowadzonego przez SKO postępowania odwoławczego organy te zweryfikowały swoje stanowiska i orzekły o braku potrzeby oceny oddziaływania na środowisko, a nowe zweryfikowane opinie organów są także zgodne z zaskarżoną decyzją.

Decyzja SKO zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez Stowarzyszenie P. na rzecz W. I. z siedzibą w B. oraz przez Towarzystwo n. z siedziba w O.

Stowarzyszenie P. z siedzibą w B. zarzuciło naruszenie:

1) art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej (tw zw. z § 2 ust. 1 pkt 46 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia - poprzez wadliwe zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w związku ze stwierdzeniem, że przedsięwzięcie polega na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 46, ale nie spełnia kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (jest przedsięwzięciem "podprogowym") i w związku z tym nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy konieczne było zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako nowej instalacji do termicznego przekształcania odpadów ze względu na zastosowanie nowej technologii spalania, będącej źródłem emisji;

2) art. 63 ust. 1 pkt. 1-3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. - poprzez uznanie, że nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o nieaktualny raport sporządzony na etapie ponownej oceny oddziaływania na środowisko, który w rzeczywistości dotyczył innego przedsięwzięcia - instalacji, która teraz jest modyfikowana - a ponadto zawiera archiwalne dane dotyczące środowiska: nie przedstawia aktualnego stanu środowiska i nie ocenia aktualnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a więc niewyjaśnienie w sposób należyty i nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy, oraz rozstrzygnięcie o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w oparciu o wadliwie zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy;

3) art. 136 § 1 w zw. z art. 15 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 64 ust. 1 pkt. 1-4 ustawy środowiskowej - poprzez wystąpienie przez organ na etapie drugoinstancyjnym do Marszałka Województwa W. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. o wydanie nowych opinii w kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, następnie - po ich weryfikacji przez wskazane organy administracyjne - wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w związku z jej zgodnością z nowymi opiniami, a tym samym wydanie decyzji w oparciu o wadliwie ustalony materiał dowodowy - zmienione w niewłaściwym trybie opinie - a jednocześnie zaakceptowanie wadliwego procesu pozyskiwania opinii przez organ I instancji, w sytuacji gdy SKO zobowiązane było - w momencie zdecydowania, iż opinie zostały wydane wadliwie wskutek błędu Wójta, uchylić decyzję i przekazać ją do ponownego rozpoznania organowi I instancji, jako że błędy popełnione przez ten organ są takich rozmiarów, że uzupełnienie ich w postępowaniu odwoławczym na zasadzie art. 136 § 1 k.p.a. naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

4) art. 80 k.p.a. - poprzez przyjęcie, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest dowodem zasadniczym, jak również potraktowanie opinii prywatnej, przedłożonej już na etapie drugoinstancyjnym przez inwestora na równi z opinią biegłego, a tym samym naruszenie zasady równej mocy środków dowodowych, zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów.

Zarzucając powyższe, na podstawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., wniesiono o uchylenie w całości decyzji SKO i decyzji Wójta oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Towarzystwo n. z siedzibą w O. reprezentowane przez fachowego pełnomocnika zarzuciło obrazę przepisów prawa materialnego, a to:

1. Art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z § 2 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia poprzez zakwalifikowanie "Montażu i zmiany" jako przedsięwzięcia opisanego w § 3 ust. 2 pkt 1 i § 3 ust. 3 rozporządzenia, podczas gdy jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia;

2. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez odstąpienie od oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia podczas, gdy zmiana elementów instalacji i rodzajów odpadów podlegających termicznemu przekształceniu wiąże się ze zmianą technologii spalania odpadów,

3. art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowania przedsięwzięcia pomimo braku możliwości spełnienia przez instalację efektywności energetycznej określonej wskaźnikiem 0,65, co skutkuje kwalifikacją planowanego procesu jako unieszkodliwiania odpadów, co jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który nie dopuszcza prowadzenia w tym obszarze (NU) innych procesów unieszkodliwiania odpadów, niż składowanie.

Skarżonej decyzji zarzucono obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść decyzji, a to art. 84 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie dowodu z opinii biegłego i posłużenie się dokumentem prywatnym (opinią ekspercką sporządzoną na zlecenie wnioskodawcy) do rozstrzygnięcia kwestii wymagających wiadomości specjalnych w zakresie technologii termicznego przekształcania odpadów komunalnych.

Towarzystwo n. z siedzibą w O. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedziach na skargi SKO wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedziach na skargi uczestnik postępowania R. P. sp. z o.o. z siedziba w K. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o ich oddalenie i podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny połączył sprawy zainicjowane obiema skargami w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ustawodawca wskazuje enumeratywny katalog form działalności, a także bezczynności i przewlekłości działania organów administracji publicznej wyrażony w art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. decyzje administracyjne, wpisują się w kognicję sądów administracyjnych, zatem kontrola sądowa podejmowana przez Sąd jest sprawowana zgodnie z zakreśloną właściwością rzeczową. Ponadto, w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w skardze nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną według powyższych okoliczności faktycznych, Sąd doszedł do przekonania, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom sformułowanym w art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji w sposób wyczerpujący zrelacjonował przebieg postępowania, wskazał fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł. Uzasadnienie zawiera także wskazanie regulacji prawnych, będących podstawą rozstrzygnięcia. Ustalenia i wywody SKO zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielane w pełni, zatem Sąd, przyjmując je za własne, odstępuje tu od ich przytaczania.

Zarzuty skarg stanowią – w ocenie Sądu – jedynie polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem organu administracji, która to polemika nie znajduje dostatecznego oparcia, by mogła skutkować zakwestionowaniem zaskarżonej decyzji.

Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania wykładni przepisów rozporządzenia, która legła u podstaw decyzji organów obu instancji.

Stosowne przepisy rozporządzenia mają następujące brzmienie:

§ 2 ust. 1 pkt 46 stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznego przekształcania odpadów, krakingu odpadów, fizykochemicznej obróbki odpadów (proces D9 unieszkodliwiania odpadów wymieniony w załączniku nr 2 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach), mające wydajność nie mniejszą niż 100 t dziennie, z wyłączeniem instalacji do odzysku odpadów będących biomasą w rozumieniu § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów;

Z kolei ustęp 2 przewiduje, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych w:

1) ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż osiąga progi określone w ust. 1, o ile zostały one określone;

2) § 3 ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1, o ile zostały one określone;

3) § 3 ust. 1 i nieosiągających progów, o których mowa w § 3 ust. 1, o ile zostały one określone, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1.

Zgodnie natomiast z § 3 ust. 2 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia:

1) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 i niespełniające kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1;

2) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile zostały one określone; w przypadku gdy jest to druga lub kolejna rozbudowa, przebudowa lub montaż, sumowaniu podlegają parametry tej rozbudowy, przebudowy lub montażu z poprzednimi rozbudowami, przebudowami lub montażami, o ile nie zostały one objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach;

3) nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.

Prawidłowe jest zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako polegającego na przebudowie i montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 46 i niespełniające kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1. § 2 ust. 2 pkt 1 wskazuje bowiem, że kryterium jest osiąganie progów określonych w ust. 1 (tu: wydajności nie mniejszej niż 100 t dziennie) przez tę przebudowę i montaż. Istotna jest zatem nie wydajność "zmienianego przedsięwzięcia", a samej "zmiany przedsięwzięcia" "W myśl dyrektywy 85/337/EWG również zmiany obiektów/procesów wymienionych w § 2 ust. 1(wywodzących się z załącznika I tej dyrektywy) mogą wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zmiany te przepis określa mianem: - rozbudowy, - przebudowy, - montażu, a uznanie ich za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko możliwe jest w przypadku osiągania w wyniku tych działań progów, o których jest mowa w ust. 1. Użyte sformułowanie »osiągnie progów« oznacza zwiększenie zakresu działalności o wartość wskazaną w jednym z punktów § 2 ust. 1" (Tomasz Wilżak, Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko – przewodnik po Rozporządzeniu Rady Ministrów, Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska, Warszawa 2011, str. 78 – uwagi te zachowują aktualność wobec identycznego brzmienia obecnej regulacji). Skoro zatem wydajność procesu pozostaje na niezmienionym poziomie 100.000 Mg/rok (punkt II.3 decyzji Wójta), to brak jest przesłanek do przyjęcia, że zmiana osiąga próg określony w § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia. Tym samym brak przesłanek dla obligatoryjnego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej.

Skarżący nie zakwestionowali skutecznie także oceny, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a także rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania.

Zgodnie zaś z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji – w ocenie Sądu – wymogowi temu sprostało. SKO w sposób klarowny i przekonujący przedstawiło swój tok rozumowania i umotywowało konkluzję, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia spowoduje w istocie zmniejszenie oddziaływania na środowisko w porównaniu z przedsięwzięciem w kształcie nadanym decyzją środowiskową z 2011 r. Odmienne stanowisko w tej kwestii prezentowane w skargach nie jest oparte na przekonujących argumentach.

Sąd ocenia jako istotną okoliczność fakt, że na etapie postępowania przed organem II instancji zarówno Marszałek Województwa W., jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. zrewidowali swe wcześniejsze stanowiska i wyrazili opinie, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. W takiej bowiem sytuacji straciły na aktualności, słusznie zaakcentowane przez SKO, mankamenty uzasadnienia decyzji organu I instancji w części odnoszącej się do wcześniejszych opinii tych właśnie podmiotów. Jednocześnie zaś organ II instancji rozstrzygał sprawę dysponując zgodnymi stanowiskami wszystkich organów opiniujących odnośnie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Jako niezasadny ocenia Sąd zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Do istoty zasady dwuinstancyjności postępowania należy nakaz dwukrotnego rozpatrywania sprawy rozumiany jako konieczność dwukrotnego rozważenia materiału dowodowego, najpierw przez organ I instancji, a następnie przez organ odwoławczy. Zasadą jest zatem skoncentrowanie postępowania dowodowego w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego. Organ II instancji jest uprawniony wyłącznie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego – stwierdzenie przez organ odwoławczy konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części stanowi przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu wystąpienie przez SKO do dwóch organów współdziałających o zweryfikowanie stanowiska w sytuacji, gdy organy te wcześniej wydawały opinie w oparciu o niepełny materiał dowodowy w żadnym razie nie może być kwalifikowane jako przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Wręcz przeciwnie: uznać należy, że właśnie w ten sposób SKO zrealizowało zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – rozpoznało bowiem sprawę merytorycznie, dokonując własnych ustaleń i nie ograniczyło się jedynie do kontroli zasadności decyzji organu I instancji. Postępując w ten sposób organ II instancji zrealizował też zasadę szybkości i prostoty postępowania z art. 12 § 1 k.p.a. nakładającego na organy administracji publicznej obowiązek działania wnikliwego i szybkiego, przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do załatwienia sprawy.

Naruszenia zasad postępowania administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego nie można też stwierdzić z tej przyczyny, że organ rozstrzygając sprawę oparł się na treści Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, nie powołując biegłego w zakresie, w jakim w sprawie wymagane są wiadomości specjalne.

W wyroku z dnia 14 lipca 2020 r. w sprawie II OSK 875/20 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA)

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in.: "...przedłożona przez inwestorów karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia). Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.i.o.ś. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (zob. np. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11)."

Podzielając w pełni przedstawiony pogląd, Sąd orzekający w sprawie niniejszej stwierdza, że skarżący nie zaoferowali żadnych dowodów mogących skutecznie podać w wątpliwość ustalenia organów obu instancji. Przedstawili jedynie swoje twierdzenia, do których w takiej sytuacji (braku odpowiednich kontrdowodów) Sąd nie ma ani obowiązku ani możliwości się odnosić. W sprawie natomiast złożona została przez inwestora opinia dr hab. inż. G. W. – kierownika Zakładu Technik Inżynierii Środowiska Politechniki Ł. , której konkluzja pozostaje w zgodzie z ustaleniami organów. Dowód ten podlega oczywiście ocenie organu, przy ocenie tej jednak nie można abstrahować od jego koherencji z treścią Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz ze stanowiskiem wszystkich wyspecjalizowanych organów opiniujących. W takiej sytuacji zarzut niepowołania przez organ biegłego należy uznać za chybiony. Organ w sposób przekonujący przedstawił swe stanowisko co do materiału dowodowego, na którym się oparł rozstrzygając sprawę.

Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, a sformułowane zarzuty okazały się nieuzasadnione. W związku z tym Sąd oddalił skargi w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.