Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 474/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 5 i ust. 6, art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 6
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: art. 109 (1) par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 459
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi "G." Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją nr [...] z [...] stycznia 2018 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej: "MIiB", "organ odwoławczy", "organ II instancji"), na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.; dalej: "u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania "G." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "spółka") od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: "organ I instancji") nr [...] z [...] listopada 2017 r. nakazującej skarżącej rejestrację 18 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie 18 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 12.258 zł, uchylił zaskarżoną decyzję w części nakazującej rejestrację 18 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie umorzył postępowanie w I instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia.

W dniu [...] września 2016 r. w obiekcie hotelowym przy ul. [...] w [...], zajmowanym przez skarżącą, została przeprowadzona kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Podczas kontroli obecny był prokurent spółki – B. K.. W recepcji hotelu był włączony jeden odbiornik telewizyjny, który odbierał program TVP1 HD. Do odbiornika doprowadzona była DVBT telewizja naziemna. Natomiast nie było możliwości skontrolowania pokoi, które przygotowywano na przyjęcie weselne. Prokurent spółki oświadczył, iż znajdujące się w pokojach 32 odbiorniki telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a okres ich używania sięga 2002 r. Prokurent podpisał protokół kontroli, nie wnosząc do niego zastrzeżeń. Do protokołu załączono pisemne oświadczenie prokurenta z daty kontroli (tj. [...] września 2016 r.), zgodnie z którym 32 odbiorniki telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, przy czym ich uruchomienie, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, nie jest możliwe z powodu przygotowywania pokoi na przyjęcie weselne.

Pismem z 26 kwietnia 2017 r. organ I instancji zawiadomił spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie, stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a., organ I instancji pouczył skarżącą o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Do zawiadomienia załączono kopię notatki służbowej kontrolerów, protokołu z kontroli i oświadczenia prokurenta spółki.

W piśmie z 2 maja 2017 r. skarżąca poinformowała organ I instancji, że w obiekcie jest zarejestrowanych 15 odbiorników telewizyjnych i 3 odbiorniki radiofoniczne. Obecny podczas kontroli prokurent nie wiedział o tym i dlatego popełnił błąd. Do pisma spółka załączyła ewidencję wyposażenia oraz ewidencję środków trwałych.

W oparciu o ustalenia protokołu kontroli decyzją z [...] listopada 2017 r. organ I instancji nakazał skarżącej rejestrację 18 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 18 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 12.258 zł.

W odwołaniu od ww. decyzji spółka podniosła, iż informacja o 33 jednostkach mieszkalnych w Centralnym Wykazie Obiektów Hotelarskich nie jest równoznaczna z posiadaniem przez skarżącą takiej ilości odbiorników telewizyjnych; strona internetowa hotelu zawiera bowiem treść stanowiącą zaproszenie do zawarcia umowy. Spółka skazała również, że prokurent spółki z uwagi na młody wiek potrzebował dłuższego czasu na wdrożenie się w sprawy spółki i niewłaściwie odczytał formularze urzędowe, pozostając w błędnym przekonaniu, iż stwierdza fakt nieużywania odbiorników. Skarżąca podkreśliła też, że przedmiotem prowadzonej przez nią działalności gospodarczej jest m.in. podklasa 77.39.Z Polskiej Klasyfikacji Działalności (dalej: "PKD") obejmująca wynajem profesjonalnego sprzętu radiowego i telewizyjnego. W tym kontekście zaakcentowała, iż w pokojach hotelowych odbiorniki były odłączone od anteny, a także nie było pilotów do ich uruchomienia, a zatem odbiorniki znajdowały się w stanie uniemożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W celu skorzystania z odbiorników należało najpierw zawrzeć ze spółką odpłatną umowę najmu rzeczy ruchomej, co wypełnia dyspozycję normy art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. Brak zawiadomienia spółki o zebranych dowodach i materiałach przed wydaniem decyzji, uniemożliwił jej wykazanie prowadzenia działalności gospodarczej z zakresu podklasy 77.39Z. Po kontroli skarżąca zadecydowała o sprzedaży odbiorników i wdrożeniu "strefy ciszy", która kiedyś funkcjonowała w hotelu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji podkreślił, że przedstawienie ewidencji wyposażenia oraz ewidencji środków trwałych nie potwierdza braku używania 18 niezarejestrowanych ujawnionych odbiorników telewizyjnych. W przedmiotowej sprawie nie sposób zakładać, żeby wiedza prokurenta spółki, będącego jednocześnie wspólnikiem spółki (jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego) nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania hotelu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług. Wobec tego nie znajduje uzasadnienia zarzut, iż prokurent z uwagi na młody wiek potrzebował dłuższego czasu na wdrożenie się w sprawy spółki i nie zdążył nabyć właściwej uwagi przy czytaniu formularzy urzędowych, a także, iż pozostawał on w błędnym przekonaniu, że stwierdza fakt nieużywania odbiorników. Od momentu zmiany prokurenta (koniec 2015 r., zgodnie z informacjami przekazanymi przez spółkę) do dnia kontroli minęło ponad 9 miesięcy, a w ocenie MIiB jest to czas dostatecznie długi, aby zapoznać się z podstawowymi informacjami dotyczącymi wyposażenia hotelu.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że została pozbawiona możliwości wykazania prowadzenia działalności gospodarczej z zakresu podklasy 77.39.Z. PKD, organ II instancji wskazał, że podklasa ta obejmuje wynajem i dzierżawę profesjonalnego sprzętu radiowego, telewizyjnego i łączności, za który trudno uznać odbiorniki telewizyjne przeznaczone do użytku gości w pokojach hotelowych. Według MIiB, za profesjonalny sprzęt telewizyjny można uznać sprzęt wykorzystywany przy realizacji czy transmisji produkcji telewizyjnych, a nie sprzęt do codziennego użytku w obiekcie hotelowym.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. organ II instancji podniósł, że ww. przepis nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem dotyczy przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów, niepowiązane z odbiorem programów telewizyjnych. Wówczas to osoby nabywające w tym trybie odbiornik mają obowiązek jego zarejestrowania i uiszczania opłat abonamentowych. Tymczasem odbiorniki spółki stanowią wyłącznie element wyposażenia pokoi hotelowych, a skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu wskazującego, iż objęte są odrębną usługą na podstawie odrębnej umowy podlegającej opodatkowaniu i zafakturowaniu.

MIIB dodał, że zaproszenie do zawarcia umowy zawarte na stronie internetowej hotelu jest traktowane uzupełniająco i koreluje z zebranym materiałem dowodowym w sprawie. Jest pewnym rodzajem weryfikacji zebranych informacji i potwierdza prawidłowość kontroli. Organ odwoławczy wyjaśnił także sposób naliczenia spółce opłaty za używanie 18 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Jednocześnie organ II instancji wskazał, że okoliczność późniejszej sprzedaży odbiorników przez skarżącą nie stanowi podstawy uchylenia decyzji w zakresie naliczonej opłaty. Jednakże fakt nieposiadania odbiorników powoduje zasadność uchylenia decyzji w zakresie nakazania rejestracji 18 używanych odbiorników telewizyjnych.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części ustalającej opłatę za używanie 18 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i umorzenie w tej części postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie uchylenie obu decyzji w powołanym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy,

2) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej,

3) art. 9 k.p.a. poprzez nieudzielenie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek mających wpływ na uniknięcie szkody z powodu nieznajomości prawa,

4) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji,

5) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego,

6) art 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów nie uwzględniając całokształtu materiału dowodowego, który nie został w sprawie zebrany,

7) art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że rozpatrując sprawę organy administracyjne obu instancji nie uwzględniły treści jej pisma z 27 kwietnia 2017 r., w którym wskazała na błąd prokurenta B.K. składającego oświadczenie do protokołu kontroli. Zdaniem spółki, przyznano moc dowodową protokołowi, który został sporządzony na niejednoznacznym formularzu mogącym wprowadzić w błąd czytającego – co miało miejsce w niniejszej sprawie. Pod koniec 2015 r. doszło do zmiany prokurenta w spółce i w dacie kontroli B. K. dopiero zapoznawał się z informacjami na temat obiektu. Z uwagi na młody wiek nie zdążył nabyć właściwej ludziom dojrzałym uwagi przy czytaniu formularzy urzędowych.

Skarżąca podkreśliła, że przedmiotem jej działalności gospodarczej jest - niezmiennie od momentu jej założenia, tj. od 25 lutego 2002 r. - podklasa 77.39.Z, która obejmuje wynajem m.in. profesjonalnego sprzętu radiowego i telewizyjnego. Skarżąca, na początku swej działalności, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom klientów, wprowadziła urozmaiconą ofertę hotelową obejmującą m.in. tzw. "strefę ciszy", czyli strefę pozbawioną hałasów związanych z egzystencją dnia codziennego m.in. głośno nastawionymi odbiornikami radiowymi czy telewizyjnymi. Z czasem, w wyniku obserwacji tendencji rynkowych, uznając "strefę ciszy" jako zbyt prekursorską jak na początek lat dwutysięcznych, zaoferowała w tej strefie możliwość wynajmu odbiornika TV na życzenie klienta. Dlatego zakupiono odbiorniki TV i zamontowano je w pokojach ze "strefy ciszy", ale w stanie uniemożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. W celu skorzystania w "strefie ciszy" z odbiornika TV należało zawrzeć najpierw ze spółką odpłatną umowę najmu rzeczy ruchomej, co dopiero stanowiło podstawę umożliwienia odbioru programów. Taki stan rzeczy, zdaniem skarżącej, wypełnia dyspozycję normy art. 5 ust 2 pkt 3 u.o.a., w myśl której obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne: przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy.

Dodatkowo skarżąca zarzuciła naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. z powodu braku zawiadomienia o zebraniu całokształtu materiału dowodowego będącego podstawą orzekania i związanego z tym braku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Wskazane w uzasadnieniu decyzji poinformowanie strony o prawie wypowiedzenia się zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. było zawarte w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z 26 kwietnia 2017 r. i odnosiło się do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Co więcej - zakreślony w nim był 7-dniowy termin liczony od dnia doręczenia pisma, w którym strona mogła wypowiedzieć się w sprawie. Nie jest to równoznaczne z umożliwieniem wypowiedzenia przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury (następca prawny MIiB) wniósł o oddalenie skargi w, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy w części decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa, tak procesowego, jak i materialnego.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola dotyczyła przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl art. 2 ust. 2 u.o.a., domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zatem zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 u.o.a. Stosownie do treści art. 2 ust. 5 i 6 tej u.o.a. niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub samochodzie stanowiącym ich własność, uiszcza się tylko jedną opłatę abonamentową. Opłacenie abonamentu w ramach gospodarstwa domowego nie obejmuje używania odbiorników w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym.

Wyjątki od zasady powszechności opłaty abonamentowej zostały uregulowane w art. 4 i 5 ust. 2 u.o.a. Wyłączenia wymienione w art. 4 o.a. mają charakter podmiotowy, a określone w art. 5 ust. 2 u.o.a. – charakter przedmiotowy związany z określonym rodzajem działań. Wyjątek, na który powołuje się skarżąca, został ujęty w art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. stanowiącym, iż obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki RTV przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Zwolnienie to dotyczy jedynie odbiorników przeznaczonych wyłącznie do przekazania (w przyszłości) osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności przedsiębiorstwa. Konstrukcja tego przepisu, oparta na sformułowaniu "przeznaczone wyłącznie do przekazania osobom trzecim", nie pozwala uznać za dopuszczalne używanie takich odbiorników bez rejestracji i opłat tak przed przekazaniem (sprzedażą) osobom trzecim, jak i po przekazaniu (sprzedaży) - vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 9 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1944/15 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń dostępne na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego - rejestru przedsiębiorców skarżącej wynika, że prowadzi ona działalność gospodarczą sklasyfikowaną według PKD m.in. jako 55.10.Z - hotele i podobne obiekty; 77.33.Z - wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń biurowych, włączając komputery oraz 77.39.Z - wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, gdzie indziej niesklasyfikowane. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz. U. z 2007 r. Nr 251, poz. 1885), podklasa 77.39.Z obejmuje:

- wynajem i dzierżawę pozostałych maszyn i urządzeń bez obsługi, zazwyczaj będących środkami produkcji:

* silników i turbin,

* obrabiarek,

* urządzeń górniczych oraz do wydobywania ropy naftowej,

* profesjonalnego sprzętu radiowego, telewizyjnego i łączności,

* sprzętu do produkcji filmów,

* sprzętu kontrolno-pomiarowego,

* pozostałych maszyn i urządzeń stosowanych do badań naukowych, w handlu i przemyśle;

- wynajem i dzierżawę środków transportu lądowego bez kierowcy (z wyłączeniem pojazdów samochodowych):

* motocykli, przyczep kempingowych i turystycznych itp.,

* pojazdów szynowych;

- wynajem zwierząt (np. stad, koni wyścigowych),

- wynajem kontenerów mieszkalnych lub biurowych,

- wynajem pozostałych kontenerów,

- wynajem palet.

Analizując zakres działalności gospodarczej Sąd stwierdza, że o ile skarżąca jest profesjonalistą na rynku obejmującym działalność hotelarską, o tyle nie sposób uznać za profesjonalny sprzętu telewizyjnego przeznaczonego do użytku gości w pokojach hotelowych. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że wymieniony w podklasie 77.39.Z profesjonalny sprzęt radiowy, telewizyjny i łączności oznacza sprzęt wykorzystywany do realizacji programów radiowo-telewizyjnych, do którego z pewnością nie należą zwykłe odbiorniki radiowe lub telewizyjne w pokojach hotelowych.

W zakresie argumentacji skarżącej, że używanie odbiorników telewizyjnych było możliwe tylko na podstawie umowy najmu, odrębnej od umowy hotelarskiej, podkreślić należy, iż skarżąca nie przedłożyła nawet projektu (wzoru) takiej umowy najmu. Nie wykazała też, że takie umowy były kiedykolwiek zawierane – wówczas to na najemcach spoczywałby obowiązek rejestracji odbiorników z tytułu ich używania.

W niniejszej sprawie organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły, iż w kontrolowanym obiekcie hotelowym znajdowały się 33 sztuki odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu - jeden odbiornik w recepcji hotelu (nadający w momencie kontroli program 1 TVP HD), a pozostałe 32 odbiorniki – w pokojach hotelowych przygotowywanych dla gości weselnych. Skarżąca przed kontrolą zarejestrowała 15 odbiorników telewizyjnych (vide wniosek o rejestrację z 5 lipca 2010 r. oraz notatka służbowa z 9 listopada 2017 r. – w aktach administracyjnych sprawy). W konsekwencji zasadnie organy obu instancji przyjęły, że skarżąca używała 18 sztuk niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Sąd aprobuje stanowisko organów w kwestii akcentowanego przez skarżącą braku doświadczenia prokurenta B. K.. Argument ten nie może zostać uwzględniony. W świetle art. 1091 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.) prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Zakres umocowania prokurenta jest więc bardzo szeroki. Dlatego prokurenta należy traktować jako profesjonalistę działającego w imieniu spółki i wybranego przez spółkę. Prokura jest szczególnym rodzajem pełnomocnictwa; prokurent działa w imieniu i ze skutkami dla reprezentowanego przedsiębiorcy, wywołując swoim zachowaniem skutki bezpośrednio w sferze reprezentowanego. Prokurent składa własne oświadczenie woli, w imieniu reprezentowanego podmiotu, ze skutkiem bezpośrednim dla tego podmiotu. Dlatego nie znajduje uzasadnienia przyjęcie – jak chciałaby tego skarżąca - że B. K. jako osoba młoda i niedoświadczona popełnił błąd w oświadczeniu co do ilości i stanu odbiorników telewizyjnych znajdujących się w pokojach hotelowych, a w konsekwencji pominięcie tego oświadczenia. Skoro to spółka udzieliła prokury takiej osobie, to spółka ponosi konsekwencje za jej działania, w tym oświadczenia złożone podczas kontroli jako dokonane w imieniu skarżącej. Zauważyć przy tym należy, że wiedza w przedmiocie ilości i stanu odbiorników telewizyjnych znajdujących się w pokojach obiektu nie stanowi wiadomości specjalnych; wręcz przeciwnie jest podstawowa informacja mieszcząca się w zakresie oferty prezentowanej gościom hotelowym.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że okazanie pokojów i urządzeń w nich umieszczonych byłoby najlepszym dowodem, jednak w rozpatrywanej sprawie było to niemożliwe z uwagi na organizowane przyjęcie weselne. Niemniej jednak obecny w hotelu prokurent B. K. nie odmówił udziału w kontroli, jak również nie wskazał innej osoby mogącej w niej uczestniczyć. Nadto, jak już wskazano, prokurenta należy traktować jako osobę uprawnioną do reprezentowania spółki, a zatem należycie poinformowaną w zakresie wyposażenia obiektu hotelowego. Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie słusznie oceniły jako wiarygodne złożone spontanicznie podczas kontroli oświadczenie prokurenta. W konsekwencji prawidłowo organy uznały, iż skarżąca nie obaliła skutecznie domniemania z art. 2 ust. 2 u.o.a. Dostrzec także wypada, że załączony wydruk ze strony internetowej kontrolowanego hotelu potwierdza informacje zebrane w toku kontroli. Jakkolwiek można mieć wątpliwości co do mocy dowodowej samego wydruku, jednakże koreluje on z oświadczeniem przez profesjonalnego pełnomocnika spółki (prokurenta).

Zgodnie z art. 7 ust. 6 u.o.a., w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. W myśl art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. W dacie kontroli obowiązywało rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2016 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 750), którego przepis § 1 pkt 2 określał wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego na kwotę 22,70 zł za jeden miesiąc. Tak więc w przedmiotowej sprawie prawidłowo została ustalona oplata z tytułu używania 18 niezarejestrowanych odbiorników w wysokości 12.258 zł (30 x 22,70 zł x 18). Trafnie też organ II instancji wskazał, że okoliczność późniejszej sprzedaży odbiorników telewizyjnych nie stanowi podstawy uchylenia decyzji w zakresie naliczonej opłaty, lecz skutkuje uchyleniem decyzji w zakresie nakazania rejestracji tych odbiorników.

Jako niezasadne należy ocenić zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i spójny, a zatem wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych. W takiej sytuacji organy nie miały obowiązku poszukiwania z urzędu dalszych dowodów w sprawie. Nie było także potrzeby przesłuchiwania skarżących jako stron, gdyż nie wystąpiły przesłanki z art. 86 k.p.a. Przepis ten dopuszcza przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Organy orzekające w sprawie nie dopuściły się również naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a. Organ I instancji powiadomił skarżącą pismem z 26 kwietnia 2017 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego, pouczył o przysługujących uprawnieniach i terminie podjęcia ewentualnych czynności. Brak ponownego pouczenia skarżących o uprawnieniach z art. 10 § 1 k.p.a. nie naruszył prawa spółki do czynnego udziału w postępowaniu. Podkreślić bowiem należy, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05). Tymczasem skarżąca nie podała jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to uchybienie.

Reasumując należy uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Nadto dokonały prawidłowej oceny prawnej poczynionych ustaleń faktycznych, a swoje stanowisko uzasadniły sposób wymagany przez normę prawną zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.