Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 10/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
658
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Dziekan Wydziału
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 197 ust. 4, art. 207 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.
article: art. 149, 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Janusz Kasprzycki (spr.), Sędziowie NSA Krystyna Kutzner, WSA Bożenna Blitek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Kierownika Studiów Doktoranckich [...] – Dziekan Wydziału [...] w K. w przedmiocie wydania decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 października 2017 r. B. K. (dalej skarżący), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Kierownika Studiów Doktoranckich Instytutu [...] na Wydziale Studiów [...] Uniwersytetu.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Kierownik Studiów Doktoranckich Instytutu [...] na Wydziale Studiów [...] Uniwersytetu decyzją z dnia 3 listopada 2010 r. nr [...], wobec niezrealizowania obowiązków regulaminowych, skreślił skarżącego z listy doktorantów czwartego roku studiów w dziedzinie nauk humanistycznych w roku akademickim 2009/2010.

W efekcie rozpatrzenia odwołania, Rektor Uniwersytetu decyzją z dnia 27 czerwca 2011 r. utrzymał ww. decyzję w mocy.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1118/11, uchylono decyzję z dnia 27 czerwca 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wraz z postanowieniem Rektora Uniwersytetu z dnia 27 czerwca 2011 r. oraz z dnia 7 marca 2011 r. w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania.

Pismem z dnia 20 czerwca 2013 r. Prorektor ds. Dydaktyki, poinformował skarżącego, że z uwagi na uchylenie rozstrzygnięć w jego sprawie posiada on status doktoranta oraz o tym, iż kierownik studiów doktoranckich nie mógł podjąć jakichkolwiek czynności związanych z zaliczeniem roku studiów doktoranckich, z uwagi na skargę kasacyjną skarżącego od ww. wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1118/11.

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2013 r., sygn. akt I OSK1156/13, skarga kasacyjna skarżącego została oddalona.

Mając powyższe na względzie, Kierownik Studiów Doktoranckich Instytutu [...] na Wydziale Studiów [...] Uniwersytetu decyzją z dnia 28 kwietnia 2014 r. nr [...] umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu wskazał, że w obliczu wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1118/11 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt I OSK1156/13, prawomocnie uchylono decyzje o skreśleniu z listy uczestników studiów doktoranckich i od tego momentu skarżący posiadał status doktoranta.

Rektor Uniwersytetu decyzją dnia 25 czerwca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Studiów Doktoranckich Instytutu [...] na Wydziale Studiów [...] Uniwersytetu z dnia 28 kwietnia 2018 r.

W wyniku rozpoznania skargi na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1550/14 ją oddalił. Skargę kasacyjną skarżący wycofał.

Kolejno, pismami z dnia 9 lipca 2015 r., 10 lipca 2015 r., 3 września 2015 r., 25 stycznia 2016 r., 18 lipca 2016 r., 7 października 2016 r. organ informował skarżącego o stanie faktycznym sprawy, w tym o tym, że okres trwania studiów doktoranckich w jego przypadku zakończył się z końcem roku akademickiego 2013/2014.

Pismem z dnia 12 listopada 2014 r. zawiadomiono skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia z listy uczestników IV roku studiów doktoranckich.

Kierownik Studiów Doktoranckich Instytutu [...] na Wydziale Studiów [...] Uniwersytetu decyzją z dnia 10 listopada 2015 r. w całości umorzył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z listy uczestników IV roku studiów doktoranckich, z powodu niewypełnienia obowiązków regulaminowych (k. 325 akt administracyjnych).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wobec braku złożenia przez skarżącego wniosku o przedłużenie okresu odbywania studiów doktoranckich z końcem roku akademickiego 2013/2014, utracił on status doktoranta. Zatem w związku z brakiem posiadania statusu doktoranta, postępowanie w przedmiocie skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich jest bezprzedmiotowe.

Nadto, jak wynika z akt sprawy, skarżący dwukrotnie wnosił skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na pisma Rektora Uniwersytetu z dnia 3 września 2015 r. oraz z dnia 7 października 2016 r. Odpowiednio, postanowieniami z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1555/15, oraz dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1812/16, sąd skargi odrzucił. NSA z kolei postanowieniami z dnia 26 lipca 2116 r., sygn. akt I OSK 1666/16 oraz z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 1666/16, oddalił skargi kasacyjne.

Skarżący w piśmie z dnia 11 czerwca 2017 r. złożył sprawozdanie doktoranta za rok akademicki 2016/2017, na które otrzymał odpowiedź Kierownika Studiów Doktoranckich Instytutu [...] na Wydziale Studiów [...] Uniwersytetu z 22 czerwca 2017 r.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł pismo zatytułowane "ponaglenie na bezczynność Kierownika studiów doktoranckich Instytutu [...]".

W odpowiedzi, Rektor nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego wyrażonym ww. piśmie z dnia 21 sierpnia 2017 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie statusu doktoranta, a ewentualnie o stwierdzenie bezczynności organu. Nadto skarżący wniósł o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o przyznanie od organu, na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że do dnia dzisiejszego w stosunku do niego nie została wydana decyzja w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów. Zarówno bowiem organ II instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, jak również Naczelny Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdzili, iż pismo Kierownika Studiów Doktoranckich Instytutu [...] Uniwersytetu z dnia 3 września 2015 r. nie posiada cech mogących uznać przedmiotowe pismo za decyzję administracyjną.

Skarżący podkreślił, że do wydania przedmiotowej decyzji zobowiązany został Kierownik Studiów Doktoranckich Instytutu [...] Uniwersytetu na mocy art. 197 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2183, zwanej dalej Prawem o szkolnictwie wyższym), zgodnie z którym "Doktoranci, którzy nie wywiązują się z obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą zostać skreśleni z listy uczestników studiów doktoranckich. Decyzję o skreśleniu podejmuje kierownik studiów". W związku z tym, zdaniem skarżącego, organ I instancji dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, którą to zgodnie z art. 35 Kpa powinien załatwić bez zbędnej zwłoki.

W opinii skarżącego, wskutek niewydania decyzji przez Kierownika Studiów Doktoranckich Instytutu [...] Uniwersytetu o skreśleniu z listy doktorantów, został on pozbawiony możliwości obrony swoich praw w postępowaniu odwoławczym, zgodnie bowiem z art. 197 ust. 5 Prawa o szkolnictwie wyższym: "Od decyzji, o której mowa w ust. 4, służy odwołanie odpowiednio do rektora albo dyrektora jednostki naukowej prowadzącej studia. Decyzja rektora albo dyrektora jednostki jest ostateczna". Nadto skarżący wskazał na naruszenie przez organy I i II instancji wyrażonej w art. 10 § 1 z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej w skrócie – k.p.a.), zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów, co uniemożliwiło mu przedstawienie dowodów i podjęcie obrony już na etapie postępowania przed organem I instancji.

Nadto skarżący wyjaśnił, że po odzyskaniu przez niego statusu doktoranta nie miał on możliwości wypełnienia w danym roku akademickim wszystkich obowiązków doktoranta i nie miał możliwości zakończenia doktoratu w terminie, mając na uwadze rozstrzygnięcie o jego statusie dopiero w toku postępowania przed sądem administracyjnym. Po przywróceniu skarżącemu statusu doktoranta organ odmówił mu możliwości uczestnictwa w zajęciach twierdząc, że nie jest już doktorantem z uwagi na upływ czasu trwania jego doktoratu. Organ nie wydał jednak w tym przedmiocie żadnej decyzji uniemożliwiając mu obronę swoich prawa. W toku dwóch toczących się postępowań Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny uznawały, że pisma w przedmiocie statusu doktoranta odmawiające dostęp do udziału w kolejnym roku akademickim nie mają cech decyzji administracyjnych. W konsekwencji od 2015 r. do chwili obecnej organ nie wydał żadnej decyzji administracyjnej w przedmiocie statusu doktoranta skarżącego - ani o przyjęciu na kolejny rok akademicki, ani o skreśleniu z listy doktorantów. Skarżący nie ma zatem prawa do uczestniczenia w zajęciach, ani też nie może bronić swoich prawa poprzez wniesienie odwołania od decyzji o skreśleniu go z listy doktorantów.

Uzasadniając wniosek o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, skarżący wyjaśnił, że przepis art. 197 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym, wprost wskazuje, iż kwestie dotyczące statusu doktoranta powinny być rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnych. Co za tym idzie także skreślenie z listy doktorantów powinno zostać dokonane w drodze decyzji administracyjnej. O konieczności wydania, a zarazem braku wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie przesądzają zapadłe postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak i postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie może być tak, że w obrocie prawnym brak jest decyzji rozstrzygającej w indywidualnej sprawie o charakterze administracyjnym określającej sytuację prawną skarżącego. Powoduje to bowiem fakt, iż z jednej strony skarżący nie ma możliwości uczestniczenia w zajęciach, ani nie ma możliwości obrony swoich praw w drodze odwołania.

Wniosek o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów jest uzasadniony długim okresem bezczynności organu w wydaniu decyzji, negatywnym wpływem bezczynności organu na życie i dalsze kształcenie skarżącego oraz nakładem czasu i kosztami poniesionymi przez skarżącego na ochronę swoich praw i doprowadzenie do wydania przez organ decyzji w jego sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 195 ust. 4a oraz art. 197 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym i podkreślił, że kierownik studiów doktoranckich w przedmiotowej sprawie nie miał ani obowiązku, ani też możliwości wydania decyzji o skreśleniu skarżącego z listy doktorantów. Organ dodał, że decyzją Kierownika Studiów Doktoranckich Instytutu [...] z dnia 10 listopada 2015 r. w całości umorzono wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z listy uczestników IV roku studiów doktoranckich z powodu niewypełnienia obowiązków regulaminowych. Decyzję wydano z uwagi na to, że wobec braku złożenia przez skarżącego wniosku o przedłużenie okresu odbywania studiów doktoranckich z końcem roku akademickiego 2013/2014 utracił skarżący status doktoranta. W związku z brakiem posiadania statusu doktoranta, postępowanie w przedmiocie skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich było bezprzedmiotowe i musiało zostać umorzone.

W ocenie organu, mając na uwadze powyższe, nie sposób także przyjąć, iż kierownik studiów doktoranckich pozostaje w bezczynności. W przedmiotowej sprawie kierownik studiów doktoranckich nie jest w ogóle zobligowany do wydania decyzji o skreśleniu doktoranta z listy doktorantów, co więcej, nie może tego zrobić z uwagi na upływ okresu odbywania studiów doktoranckich, a to ma miejsce w niniejsze sprawie, co stwierdzone już zostało w toku wcześniejszych postępowań sądowoadministracyjnych toczących się ze skarg wniesionych przez skarżącego. Nie można więc twierdzić, że w tej sprawie doszło do bezczynności kierownika studiów doktoranckich. Nie można także twierdzić, że postępowanie w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów powinno być wszczęte, ponieważ z art. 197 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), nie wynika obowiązek wydania decyzji, a ponadto ze względu na upływ czasu - okresu trwania studiów - wydanie takiej decyzji nie jest możliwe. Jeżeli kierownik studiów doktoranckich nie ma obowiązku, ani możliwości wydania decyzji w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów to tym samym nie ma możliwości, aby dopuszczał się bezczynności, skoro czynności żądanej przez skarżącego nie może i nie musi podjąć.

W związku z powyższym, jak podkreślił organ, nie jest również możliwe zobowiązanie kierownika studiów doktoranckich do wydania decyzji w przedmiocie statusu doktoranta, czy stwierdzenie bezczynności kierownika studiów doktoranckich. Nie jest także w tych okolicznościach możliwe stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w P.p.s.a. określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W myśl § 3 art. 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Kierownika Studiów Doktoranckich Instytutu [...] na Wydziale Studiów [...] Uniwersytetu w przedmiocie statusu skarżącego jako doktoranta.

Z przepisu art. 149 P.p.s.a. wynika, że istota skargi na bezczynność polega na tym, iż sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07).

Zatem skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot.

Sąd rozpatrując skargę na bezczynność ogranicza się więc do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa i czy przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji strona wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U.z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej w skrócie k.p.a.).

Zgodnie z art. 53 ust. 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można bowiem wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W tym względzie skarżący wyczerpał przysługujące mu środki i wniósł przed wniesieniem skargi ponaglenie do organu pismem z dnia 21 sierpnia 2017 r.

Patrząc na przepisy ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm., zwanej dalej Prawem o szkolnictwie wyższym), nie ulega wątpliwości, że ustawodawca w art. 207 ust. 1 poddał kontroli pod względem zgodności z prawem decyzje, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz w art. 196 ust. 3, podjęte przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, nakazując odpowiednie stosowanie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej w skrócie k.p.a.) oraz przepisów o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego.

Odpowiednie stosowanie przepisów postępowania administracyjnego, jak to stanowi art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, oznacza, że rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach studentów ( w tym doktorantów), jak i postępowania w których one zapadają, muszą zachować choćby minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, przy zachowaniu autonomii uczelni (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. akt SK 19/99, publik w OTK Nr 7, poz. 258).

W myśl art., 197 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym doktoranci, którzy nie wywiązują się z obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą zostać skreśleni z listy uczestników studiów doktoranckich. Decyzję o skreśleniu podejmuje kierownik studiów.

Wobec tego stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy doktorant nie wywiązuje się ze swych obowiązków, kierownik studiów ma bezsprzecznie kompetencję do wydania decyzji o jego skreśleniu z listy doktorantów.

Każda jednak sprawa administracyjna odznacza się swoją specyfiką. W tym przypadku niezmiernie ważna jest analiza chronologii zdarzeń i podejmowanych przez władze uczelni decyzji w tej sprawie.

Wskazać należy, że toczyło się przed władzami uczelni postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z listy doktorantów czwartego roku studiów doktoranckich na Wydziale Studiów [...] Uniwersytetu w roku akademickim 2009/2010.

Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Kierownika Studiów Doktoranckich Instytutu [...] na Wydziale Studiów [...] decyzji z dnia 3 listopada 2010 r. nr [...], znak: [...] oraz przez Rektora decyzji ż dnia 27 czerwca 2011 r. nr [...].

Decyzje te zostały jednakże wyeliminowane z obrotu prawnego na skutek skargi skarżącego prawomocnym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1118/11.

Nie wywołały więc skutku prawnego w nich określonego. Organ I instancji realizując wskazania sądu, zwarte w ww. wyroku, zakończył postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z listy studentów decyzją z dnia 28 kwietnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. o umorzeniu postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z listy doktorantów, utrzymaną następnie w mocy decyzją Rektora z dnia 25 czerwca 2014 r. nr [...].

WSA w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1550/14, oddalił z kolei skargę na powyższą decyzje podkreślając, że kontrola sądu dotyczyła wówczas decyzji, a potem stanu ewentualnej bezczynności organu w sprawie skreślenia skarżącego z listy doktorantów w roku akademickim 2009/2010.

Wskazane wyroki są wiążące w sprawie nie tylko dla Sądu, ale i dla organów uczelni. Stanowi o tym wprost art. 153 P.p.s.a. Mają także znaczenie dla oceny, czy władze uczelni są w stanie bezczynności, jak twierdzi skarżący, czy też nie pozostają w stanie bezczynności.

Mimo, że skarżący pismem z dnia 30 czerwca 2015 r. złożył sprawozdanie doktoranta na rok akademicki 2014/2015, wnosząc tym samym o wpisanie go na kolejny rok akademicki, zarzucając jednocześnie, że jego sprawozdanie złożone na rok akademicki 2013/2014 nie zostało rozpatrzone, to stwierdzić należy, że wbrew argumentacji skargi, nie można w tym względzie zarzucić organom uczelni stanu bezczynności.

Skoro skarżący, nie złożył wniosku o przedłużenie okresu odbywania studiów doktoranckich, co wynika z akt, to ich okres upłynął z końcem roku akademickiego 2013/2014. W myśl bowiem art. 195 ust. 4a Prawa o szkolnictwie wyższym studia doktoranckie trwają nie krócej niż dwa lata i nie dłużej niż cztery lata. Trafnie więc w tym względzie stwierdzi Kierownik Studiów Doktoranckich Instytutu [...] na Wydziale Studiów [...] Uniwersytetu w piśmie z dnia 10 lipca 2015 r. (k. 302 akt administracyjnych), że w takim stanie rzeczy nie można skreślić osoby, która utraciła status doktoranta. Nie istniała więc i konieczność wydawania w tym zakresie decyzji.

Nie mając kompetencji na tym etapie do oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia, stwierdzić jedynie należy, że pomimo, iż postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z listy studentów zostało zakończone wskazywanymi już decyzjami o jego umorzeniu, o których wzmiankował także WSA w Krakowie w wyroku z 19 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1550/14, to Kierownik Studiów Doktoranckich Instytutu [...] na Wydziale Studiów [...] Uniwersytetu ponownie decyzją z dnia 10 listopada 2015 r. umorzył postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z listy studentów IV roku studiów doktoranckich (k. 325 akt administracyjnych).

Kierownik Studiów Doktoranckich Instytutu [...] na Wydziale Studiów [...] Uniwersytetu miał więc obowiązku do wydania w tej sprawie jeszcze innego rozstrzygnięcia.

Stosunek administracyjny, jaki zawiązuje się bowiem pomiędzy doktorantem, zgodnie z art. 197 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym, a uczelnią, może być rozwiązany na skutek niespełnienia wymogów statusu doktoranta do konkretnego roku akademickiego. Rozwiązanie tego stosunku powinno nastąpić z chwilą spełnienia się przesłanek do skreślenia z listy doktorantów. Tak jest jednak tylko w sytuacji, gdy doktorant w dalszym ciągu, aż do momentu ziszczenia się tych przesłanek, posiada status doktoranta. Z chwilą jego utraty postępowania w sprawie skreślenia z listy doktorantów staje się bezprzedmiotowe. Decyzje je umarzające zakończyły zatem postępowanie w tym przedmiocie w tzw. "inny sposób" , tj. na podstawie art. 105 k.p.a. Wobec powyższego nie można skutecznie zarzucać organom uczelni, że nie wydały one decyzji ani w przedmiocie statusu doktoranta, ani iż w tym zakresie pozostają w bezczynności, skoro w tym przedmiocie decyzje już zostały podjęte. Takiego stanu rzeczy nie zmieniają nawet późniejsze działania skarżącego w postaci pism z 30 czerwca 2015 i późniejszych, na które otrzymywał odpowiedzi od władz uczelni, a które były przedmiotem skarg do tut. Sadu i znalazły swój wyraz w postanowieniach z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1555/15, oraz dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1812/16, o odrzuceniu skarg, a także w orzeczeniach NSA, który z kolei postanowieniami z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 1666/16 oraz z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 1144/17, oddalił skargi kasacyjne. Również i pismo skarżącego z dnia 11 czerwca 2017 r., jak i udzielona na nie odpowiedź władz uczelni tej oceny nie mogły zmienić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji wyroku.