Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 149/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2020r. sprawy ze skargi M.T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku M. T. (dalej także Skarżący) na podstawie wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty [...] S.A. w B. tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], obejmującego zaległości z tytułu opłat abonamentowych za miesiące od stycznia 2014 r. do lutego 2019 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł.

Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2019 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia w firmie W. Spółka z o.o. z siedzibą w A..

Skarżący składając zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podniósł nieistnienie obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Wskazał, że w 2013 r. wyrejestrował odbiorniki w związku ze zmianą adresu zamieszkania. Wobec tego obciążanie opłatami po tym okresie jest nieuzasadnione. Z uwagi na upływ czasu nie zachował dokumentów potwierdzających wyrejestrowanie odbiorników.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty [...] S.A. w B. postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. uznał wniesiony zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wierzyciel wskazał, iż obowiązki związane z rejestracją odbiorników rtv oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1801) – dalej także: u.o.a.

Odpowiadając na podniesiony zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty zaległego abonamentu rtv wierzyciel stwierdził, że na imię i nazwisko Skarżącego zgłoszona została rejestracja odbiorników rtv używanych pod adresem: ul. [...]/43, [...] B. (po aktualizacji danych: ul. [...], [...] B.). Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna, stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników. W momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342), został przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...]. Zawiadomienie o jego nadaniu zostało wysłane do Skarżącego w dniu [...] maja 2008 r. i nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji. Wierzyciel dodał, że wysłany dokument jest wydrukiem komputerowym, nie wymaga dodatkowych podpisów oraz pieczęci i doręczany jest listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru. Wierzyciel wyjaśnił również, że zmiana miejsca zamieszkania nie powoduje ustania obowiązku regulowania opłat abonamentowych. W przypadku zaistnienia okoliczności, z powodu których zaprzestano używania odbiorników rtv lub ich nieposiadania należało w placówce pocztowej dopełnić formalności związanych z wyrejestrowaniem. Wierzyciel wyjaśnił, że wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiornika rtv może doprowadzić do ustania obowiązku opłacania abonamentu. Jeśli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, to nadal jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych.

Rozpoznając wniesione zażalenie, wierzyciel postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] września 2019 r. podtrzymując argumentację w nim wskazaną

Dysponując ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Organ egzekucyjny wskazał, że zgodnie z art. 34 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438) – dalej jako: "u.p.e.a" stanowisko wierzyciela w zakresie tego zarzutu jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Rozpoznając wniesione zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zarejestrowanie odbiornika, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczające potwierdzenie istnienia obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który wynika z ustawy. W posiadanej przez wierzyciela dokumentacji nie odnotowano dopełnienia przez Skarżącego formalności dotyczących wyrejestrowania odbiorników rtv pod indywidualnym numerem identyfikacyjnym [...]. Skarżący nie przedstawił w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego żadnych dowodów potwierdzających fakt wyrejestrowania. Wierzyciel potwierdził istnienie egzekwowanego obowiązku, uznając zgłoszony przez zarzut za niezasadny.

Odnosząc się do zaskarżonego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że nie narusza ono prawa. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., będąc związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1-5 i 7 u.p.e.a., zobowiązany był do uwzględnienia oceny dokonanej w tym przedmiocie przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty [...] S.A., co wynika z art. 34 § 1 powołanej ustawy.

Stanowisko wierzyciela w tym zakresie jest wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną, wobec czego zarzut nieistnienia obowiązku należy uznać za nieuzasadniony. Związanie stanowiskiem wierzyciela oznacza, że w tym zakresie organ egzekucyjny, jak i organ nadzoru nie mogą prowadzić postępowania wyjaśniającego czy dowodowego. Żadnym bowiem przepisem prawa organy te nie zostały upoważnione do weryfikowania orzeczeń wierzyciela. Powyższe sprawia, że nie doszło do naruszenia art. 7 i 8 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096) – dalej: k.p.a.

W złożonej do tut. Sądu skardze Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2020 r., oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] listopada 2019 r. i postanowień Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty [...] S.A. z dnia [...] września 2019 r. i z dnia [...] października 2019 r.; uchylenie tytułu wykonawczego Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty [...] S.A. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na jego podstawie zarzucając:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie, pomimo że pozostał do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;

2) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaniechaniu zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nierozpatrzeniu dowodów naprowadzonych w przedmiotowej sprawie, a w szczególności na:

- pominięciu rozpatrzenia wyjaśnień Skarżącego co do dokonanego przez niego wyrejestrowania odbiornika RTV i ustania obowiązku opłacania abonamentu RTV;

- oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie o dowody zgromadzone przez Pocztę [...] SA, tj. nadaniu Skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz przesłaniu przez Pocztę [...] S.A. zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonentowi;

3) naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 34 § 1 u.p.e.a. poprzez prowadzenie czynności w sprawie z pominięciem kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, przy zaniechaniu prowadzenia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przyjęciu stanowiska wierzyciela jako wiążącego dla organu egzekucyjnego;

4) naruszenie art. 86 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji konieczności przesłuchania Skarżącego dla wyjaśnienia faktów, które mają istotne znaczenie w niniejszym postępowaniu, a mianowicie okoliczności wyrejestrowania odbiornika RTV;

5) naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez nieudowodnienie istnienia obowiązku opłacania abonamentu RTV;

6) naruszenie art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1-5 i pkt 7 u.p.e.a., w zw. z art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. poprzez oparcie swojego stanowiska wyłącznie o stanowisko wierzyciela oraz nie przeprowadzając weryfikacji, czy stanowisko Poczty [...] S.A. jest prawidłowe, a także uznanie zgłaszanych przez Skarżącego zarzutów za niezasadne.

Ponadto, z ostrożności procesowej, Skarżący wniósł o zwrócenie się do Poczty [...] S.A. o przedstawienie wyciągu z książki korespondencyjnej celem weryfikacji, czy korespondencja zawierająca zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta skierowana została prawidłowo na adres Skarżącego oraz o zwrócenie się do Poczty [...] S.A. o przedstawienie, w jaki sposób odnotowuje informacje o wyrejestrowaniu odbiorników RTV, jaka jest procedura w tym zakresie oraz jak sprawdziła, że abonent nadal jest zarejestrowany i czy jest to ta sama ewidencja, w której odnotowuje się wyrejestrowanie abonenta.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA).

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy na Skarżącym spoczywa objęty tytułem wykonawczym obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej. Skarżący podniósł przeciwko prowadzonej egzekucji administracyjnej zarzut nieistnienia dochodzonego obowiązku oraz błąd co do osoby zobowiązanego, tj. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Przy czym Skarżący konsekwentnie podnosi, że wyrejestrował odbiorniki w 2013 r. wysyłając formularz wyrejestrowania na druku Poczty Polskiej S.A. przesyłką poleconą na adres wierzyciela. Wobec powyższego uznał, że dopełnił formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników, co bez wątpienia doprowadziło do ustania obowiązku opłacania abonamentu. Skarżący przyznał, że nie dysponuje już w chwili obecnej potwierdzeniem nadania przesyłki na adres Poczty Polskiej S.A., jednak nie świadczy to o tym, iż takiej korespondencji nie wysłał. Skarżący nie zgodził się z poglądem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że jeśli nie dysponuje takim potwierdzeniem świadczącym o wyrejestrowaniu odbiorników rtv, to nadal jest zobowiązany do wnoszenia opłat abonamentowych.

Organ natomiast stwierdził, że Skarżącemu nadano numer identyfikacyjny, a w posiadanej dokumentacji nie odnotowano dopełnienia formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika.

W tym miejscu wskazać trzeba, że stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela, tj. Poczty Polskiej S.A. w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a zatem takich jak w niniejszej sprawie, jest wiążące dla organu egzekucyjnego. W związku z tym organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutu i podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela.

[...] jednak nie oznacza to, że wydane przez wierzyciela postanowienia nie podlegają kontroli tut. Sądu, przeciwnie w ramach skargi na zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2020 r., tut. Sąd kontroluje także postanowienia wierzyciela. Przy czym należy mieć na uwadze, że wyłączenie z art. 3 § pkt 3 p.p.s.a. znajduje też zastosowanie względem rozstrzygnięć podejmowanych w ramach postępowań incydentalnych dotyczących np. rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie wierzyciela czy stwierdzenia uchybienia terminu do jego wniesienia. Zarówno bowiem postępowanie główne jak i incydentalne dotyczy sprawy, której granice wyznacza postanowienie wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (por. postanowienia: NSA z 19 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1544/16; WSA w Bydgoszczy z 26 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 562/17; WSA w Gliwicach z 4 stycznia 2016 r.; sygn. akt I SA/Gl 1388/15, WSA w Kielcach z 12 lutego 2020 r., sygn. akt I SAB/Ke 8/19, publ. CBOSA).

W związku z tym, aby dokonać ustaleń w niniejszej sprawie należy aktualnie ocenić nie tylko zaskarżone postanowienie oraz postanowienie wydane przez organ egzekucyjny – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego B. z dnia [...] listopada 2019 r., lecz także postanowienia wydane przez wierzyciela [...] września 2019 r. oraz [...] października 2019 r. zawierające jego stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Przechodząc do merytorycznej oceny w sprawie stanowiska wierzyciela należy wskazać, że problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49) regulowała obowiązująca od [...] marca 1993 r. ustawa z dnia [...] grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 ze zm.). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ustawodawca połączył z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Następnie ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) uregulowany został obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. - obowiązek ten wynika wprost z przepisu prawa, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Ustawa abonamentowa reguluje zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Ustawa nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Ponieważ w tej ustawie z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji, ustawodawca połączył obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, obowiązek taki ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym. W tym stanie rzeczy obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciążył m.in. na podmiotach, które w dacie wejścia w życie ustawy abonamentowej miały zarejestrowany odbiornik.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że sama okoliczność zarejestrowania odbiornika pod wskazanym adresem, tj. w B. przy ul. [...]/43, nie jest sporna między Stronami. Ponadto wierzyciel podkreśla okoliczność nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, co potwierdza zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z [...] maja 2008 r., którego wydruk znajduje się w akt administracyjnych oraz druk do dokonywania wpłat wystawiony na nazwisko Skarżącego ze wskazaniem adresu: B., ul. [...]/43. Na dokumencie tym uczyniono adnotację w dniu [...] września 2019 r., z której wynika, że "Duplikat wystawiono na podstawie danych przechowywanych w systemie" (por. k.29 akt admin.). Ponadto świadczy o tym (na co wierzyciel wskazał w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2019 r.) okoliczność, że Skarżący dokonywał regularnych wpłat z tytułu opłaty abonamentowej do lipca 2013 r. (por. k.34 akt admin.). Nie budzi zatem wątpliwości, że organ wykazał dowodowo, że fakt zarejestrowania odbiornika rtv miał miejsce na wskazy wyżej adres.

Zdaniem jednak Skarżącego w 2013 r. dokonał on wyrejestrowania odbiornika rtv. Skarżący jednak nie posiada stosownego dokumentu ze względu na upływ czasu. Z kolei wierzyciel - Poczta [...] S.A. w swym stanowisku w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] września 2019 r. stwierdza, że "nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez Pana formalności związanych ze zgłoszeniem wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego" (por. k.31-v. akt admin.). Jednocześnie wierzyciel na stronie 3 postanowienia z dnia [...] września 2019 r. wskazał formy pisemne w jakich winno być – według obowiązujących przepisów w poszczególnych okresach – złożone oświadczenie o wyrejestrowaniu odbiornika, a których nie złożono.

Sąd zauważa, że Skarżący stawiając zarzut nieistnienia obowiązku powołuje się na fakt wyrejestrowania posiadanego odbiornika, jednakże nie przedstawił dowodu jego wyrejestrowania. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że to na zobowiązanym ciąży obowiązek przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a także obowiązek wykazania w postępowaniu, że obowiązek ten ustał poprzez przedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika. Należy przyjąć, że wierzyciel w postanowieniu wyjaśnił, że pomimo zarzutu nieistnienia obowiązku, w dokumentacji, którą posiada, brak jest zgłoszenia wyrejestrowania odbiornika. Rację zatem ma organ, że dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (por. wyroki: NSA z 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 837/18; WSA w Gliwicach z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1020/17; WSA w Olsztynie z 16 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 593/16, publ.: CBOSA).

W związku z tym zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z wymienionych wyżej ustaw (o radiofonii i telewizji, bądź o opłatach abonamentowych), bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Regulacja dotycząca opłat abonamentowych, która obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika nakazuje przechowywać dokument potwierdzający wyrejestrowanie, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat za okresy nieprzedawnione (w niniejszej sprawie z lat 2014-2019). Wyrejestrowanie odbiornika jest zatem okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych i w interesie Zobowiązanego było zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie tej okoliczności. Negatywnych skutków nieposiadania takiego dowodu nie można sanować powołując się przykładowo na fakt wymeldowania się, zmiany miejsca zamieszkania i nieotrzymanie od wierzyciela zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, skoro nie dopełniono obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu, czy też – jak w rozpoznawanej sprawie – nie dokonano wyrejestrowania odbiorników rtv. Zauważyć należy, że przepisy nie uwalniają od obowiązku płacenia opłat z tych przyczyn. W tym kontekście wyjaśnić należy, że w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, użytkownik odbiornika rtv ma obowiązek zgłosić ten fakt i po zaktualizowaniu danych adresowych kontynuować obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Jeżeli w nowym miejscu zamieszkania użytkownik nie korzysta z odbiornika rtv ma obowiązek dopełnić w urzędzie pocztowym formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika rtv. Tymczasem Skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika telewizyjnego. Natomiast w dokumentacji wierzyciela brak jest dokumentu świadczącego o wyrejestrowaniu przez Skarżącego odbiornika. Skoro Skarżący nie przedstawił dowodu wyrejestrowania odbiornika, to jego zarzuty dotyczące błędnych ustaleń w zakresie nieistnienia obowiązku w związku z wyrejestrowaniem odbiornika, są tym samym niezasadne. Podkreślić należy, że żadna ze stron nie dysponuje jakimkolwiek dowodem świadczącym o wyrejestrowaniu odbiornika. Nie ma zatem żadnego dowodu potwierdzającego niezbędną okoliczność do uwolnienia się od obowiązku płacenia abonamentu, tj. wyrejestrowanie odbiornika.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] marca 2019 r., sygn. akt I GSK 928/18, zgodnie z którym zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Natomiast odnosząc się do powołanego przez Skarżącego wyroku WSA w Poznaniu zauważyć należy, że zaprezentowana w nim argumentacja, nie znalazła aprobaty w jednym z najnowszych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] marca 2020 r., sygn. akt I GSK 1518/19. W wyroku tym NSA stwierdził, co następuje: "Z treści przywołanych przepisów nie wynika natomiast, aby doręczenia powiadomienia dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności Poczty [...] będącej operatorem wyznaczonym (wcześniej publicznym), który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego nie wprowadził wymogu doręczenia zawiadomienia o jego przesłaniu. Przesłanie zawiadomienia ma, wobec tego, charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu a wierzyciel nie jest zobowiązany do posiadania dokumentu potwierdzenia jego odbioru przez zobowiązanego (wyrok NSA z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15). Dla skuteczności czynności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne również legitymowanie się operatora wyznaczonego (publicznego) dowodem nadania takiej przesyłki (wyrok NSA z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2262/15, wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15)."

Sąd w tut. składzie pogląd podziela i uznaje, że znajduje on zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy. Obowiązek zatem uiszczania opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do dnia miesiąca, w którym dopełniono formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych (por. wyroki NSA: z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2731/17; z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 3012/17; z 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1343/16; z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt I GSK 801/18, publ.: CBOSA).

W tej sytuacji zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela, tj. Pocztę [...] S.A. obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej prawidłowo oceniono jako niezasadny.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.