Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 622/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6534 Zamówienia publiczne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Dudra, Sędziowie sędzia WSA Hanna Kamińska (spr.), sędzia NSA Bogdan Lubiński, Protokolant Anna Zientara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi C. S. A. na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o udzielenie zamówienia publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/Wa 622/04

UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2003r. Prezes Agencji Rynku Rolnego zwrócił się do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z wnioskiem o wyrażenie zgody na zawarcie umowy na wdrożenie zintegrowanego systemu finansowo-księgowego dla Agencji Rynku Rolnego obsługującego rozliczenia finansowe Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( EAGGF), przed ostatecznym rozstrzygnięciem przetargu na podstawie art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 1994r. o zamówieniach publicznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2002r. Nr 72, poz. 664 ze zm.).

Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezes Urzędu Zamówień Publicznych decyzją z dnia [...] listopada 2003r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 81 ust. 2 ustawy o zamówieniach publicznych oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego wyraził zgodę na zawarcie umowy na wdrożenie zintegrowanego systemu finansowo-księgowego dla Agencji Rynku Rolnego obsługującego rozliczenia finansowe Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( EAGGF), przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych u uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż w sprawie zaistniały okoliczności wymienione w ust. 2 art. 81 ustawy o zamówieniach publicznych oraz że w postępowaniu prowadzonym przez Agencję Rynku Rolnego nie miały miejsca naruszenia wywierające wpływ na wynik tego postępowania, a także uznał, iż zamawiający udzielając zamówienia podejmował działania z zachowaniem należytej staranności tj. przeprowadził i unieważnił postępowanie w trybie przetargu dwustopniowego oraz przeprowadził postępowanie w trybie negocjacji z zachowaniem konkurencji, co powodowało zasadnym przychylenie się do żądania zamawiającego.

W dniu [...] listopada 2003r. Dyrektor Generalny Sektora Publicznego Pełnomocnik Zarządu,, C.’’ S.A. w W. - wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] listopada 2003r., zarzucając jej naruszenie przepisów art. 81 ust. 2 w zw. z art. 64 pkt 5, art. 72 ust. 2 i art. 92b ustawy z dnia 10 czerwca 1994r. o zamówieniach publicznych oraz naruszenie przepisów art. 7, art. 8 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prowadzenie postępowania w sposób, który nie pogłębia zaufania do organów Państwa.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych, po rozpatrzeniu ww. wniosku, decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...], na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), umorzył postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy orzeczonej decyzją z dnia [...] listopada 2003r.

W uzasadnieniu tej decyzji Prezes Urzędu Zamówień Publicznych wskazał, iż,, C.‘’ S.A. w W. nie posiada legitymacji procesowej do występowania jako strona w postępowaniu toczącym się Przed Prezesem Urzędu Zamówień Publicznych, ponieważ jego interes prawny nie podlega konkretyzacji w tym postępowaniu administracyjnym.

Strona w postępowaniu administracyjnym charakteryzuje się podwójnym charakterem. Z jednej strony – procesowym, bo tylko osoba uczestnicząca faktycznie w sprawie może być stroną, z drugiej zaś – materialny, gdyż wymagane jest istnienie określonego przepisu prawnego, który by chronił jej interes pozytywny lub negatywny. O charakterze strony nie może natomiast decydować sama wola osoby zainteresowanej, czyli tzw. interes faktytczny. Podmiot żądający wszczęcia postępowania administracyjnego musi wskazać interes prawny, jaki ma w sprawie, który musi bezpośrednio wynikać z przepisów prawa materialnego. Mieć interes prawny w prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie zadąć czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dana osoba jest wprawdzie zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania stosownych czynności organu administracyjnego.

W związku powyższym stanowiskiem Prezes Urzędu Zamówień Publicznych działając na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Pismem z dnia [...] grudnia 2003r.,, C.’’ S.A. w W. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] grudnia 2003r. i uchylenie tej decyzji, wobec naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 8. art. 24, art.80 i art. 105 § 1 K.p.a. spowodowane niepodjęciem wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, prowadzeniem postępowania w sposób podważający zaufanie do organów Państwa i błędne ustalenia dotyczące stron w postępowaniu administracyjnym oraz naruszenia przepisów art. 81 ust. 2 w zw. z art. 64 pkt 5, art. 72 ust. 2 i art. 92b ustawy o zamówieniach publicznych.

Wnioskodawca podnosi, iż jego interes prawny w przedmiotowej sprawie administracyjnej wynika wprost z art. 51 ust. 1 ustawy o zamówieniach publicznych, który stanowi, iż jeżeli zamawiający dokona wyboru oferty zgodnie z przepisami ustawy, jest obowiązany do zawarcia umowy w terminie nie krótszym niż 7 dni od dnia ogłoszenia o wyborze oferty, nie później jednak niż przed upływem terminu związania ofertą. Decyzja administracyjna z dnia [...] listopada pozbawia wnioskodawcę prawa do zawarcia umowy, wynikającego z art. 51 powołanej ustawy.,, C." S.A. wywodzi, iż posiada interes faktyczny i interes prawny przejawiający się w tym, by doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji administracyjnej. W wyniku,, zniesienia" decyzji z dnia [...] listopada 2003r. umowa, której ona dotyczy stanie się nieważna na podstawie art. 72 ust. 2 pkt 4 ustawy o zamówieniach publicznych, odnoszącego się do zawarcia umowy bez wymaganej zgody przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu. Zamawiający będzie wówczas zobowiązany do zawarcia umowy z firmą,, C.’’, która, złożyła ofertę najkorzystniejszą.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych, po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] grudnia 2003r., decyzją z dnia [...] lutego 2004r. Nr [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2003r. umarzającą postępowanie w sprawie dotyczącej ponownego rozpatrzenia sprawy orzeczonej decyzją z dnia [...] listopada 2003r.

W uzasadnieniu tej decyzji Prezes Urzędu Zamówień Publicznych ponownie wyjaśnił, iż udział wnioskodawcy w prowadzonym przez Agencję Rynku rolnego postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na wdrożenie zintegrowanego systemu finansowo-księgowego obsługującego rozliczenia finansowe Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej prowadzonym w trybie z zachowaniem konkurencji nie przesadza, iż służy mu przymiot strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 81 ust. 2 ustawy o zamówieniach publicznych.

W związku z powyższym zostało podtrzymane stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] grudnia 2003r. o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,

,, C.‘’ S.A. zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 8, art. 28, art. 80 i art. 105 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie go organów Państwa oraz błędne ustalenia dotyczące stron w postępowaniu administracyjnym;

- naruszenie prawa materialnego – art. 81 ust. 2 w zw. z art. 64 pkt 5, art. 72 ust. 2 i art. 92b ustawy o zamówieniach publicznych.

Strona skarżąca powołując się na wskazane uchybienia domagała się:

- stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2004r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego;

- ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W ocenie strony skarżącej decyzja z dnia [...] listopada 2003r. narusza jej interes prawny poprzez naruszenie przepisów art. 81 ust. 2 w związku z art. 64 pkt 5 ustawy o zamówieniach publicznych. W tym postępowaniu nie wystąpiły, bowiem przesłanki konieczne do ich zastosowania i tym samym umożliwiające wydanie decyzji. Ponadto decyzja ta zezwala na zawarcie umowy w sprawie zamówienia publicznego z oferentem, który zgodnie z ustaleniami poczynionymi w wyrokach Zespołu Arbitrów z dnia [...] września 2003r. sygn. akt [...] oraz z dnia [...] października 2003r. sygn. akt [...], nie spełnia wymagań określonych w zaproszeniu i jako taki winien być wykluczony z postępowania lub jego oferta winna być odrzucona. Stanowisko strony w tym względzie zostało potwierdzone przez Sąd Okręgowy w W. w wyroku z dnia [...] lutego 2004r. w sprawie wniesionej ze skargi ,,C." S.A. na wyrok Zespołu Arbitrów z dnia [...] listopada 2003r. sygn. akt [...]. Sąd Okręgowy jednoznacznie przyznał, iż zamawiający niezgodnie z prawem dokonał wyboru oferty,, A." S.A w K. jako najkorzystniejszej, a następnie zawarł umowę o zamówienie publiczne z oferentem, którego oferta została uznana w dwóch kolejnych wyrokach Zespołu Arbitrów za niespełniającą wymagań określonych w zaproszeniu składania ofert ostatecznych. Sąd orzekł, że zamawiający powinien wykonać wyrok Zespołu Arbitrów lub nie zgadzając się z nim, zaskarżyć go do Sądu Okręgowego.

W zaistniałym stanie faktycznym żądaniem wykazującym interes prawny skarżącego jest podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] listopada 2003r.- żądanie uchylenia niezgodnej z przepisami prawa materialnego tj. art. 81 ust. 2 w związku z art. 64 pkt 5 ustawy o zamówieniach publicznych decyzji Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych, pozbawiającej skarżącego przysługującego mu prawa i obowiązku zawarcia umowy o zmówienie publiczne. Skarżący dalej wywodzi, iż gdyby postępowanie prowadzone było bez naruszenia ustawy, to powinno doprowadzić do wyboru oferty najkorzystniejszej i zawarcia umowy z firmą, która ją złożyła, czyli ze skarżącym. Utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] listopada 2003r.,, niweczy prawo i obowiązek skarżącego do zawarcia umowy o zamówienie publiczne, pozbawiając korzyści z nią związanych". Tym samym C. S.A. ma interes prawny, czyli posiada status strony w tym postępowaniu, co wynika z art. 51 ustawy o zamówieniach publicznych. Zasadność powyższego stanowiska

potwierdza wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994r. sygn. akt II SA 2164/92.

Skarżący ponadto podniósł zarzut, iż decyzje z dnia: [...] listopada 2003r., [...] grudnia 2003r. i [...] lutego 2003r. wydane zostały z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7 i art. 8 K.p.a.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi Prezes Urzędu Zamówień Publicznych podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji o braku legitymacji procesowej skarżącego do występowania jako strona w postępowaniu toczącym się przed Prezesem UZP i wniósł o oddalenie skargi.

Zwrócił ponadto uwagę na fakt, iż ocena zaistnienia przesłanek uprawniających do wyrażenia zgody na zawarcie umowy przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu jest odrębną - w stosunku do postępowania odwoławczego- procedurą, zaś ustalenia zapadające w postępowaniu odwoławczym nie mają wpływu na czynności podejmowane przez Prezesa w zakresie wyrażania tej zgody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych ( decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola aktów administracyjnych ogranicza się, zatem do zbadania czy organ administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była zgodność z prawem decyzji Prezesa UZP z dnia [...] lutego 2003r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie dotyczącej ponownego rozpatrzenia sprawy orzeczonej decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...].

Oceniając zaskarżone decyzje Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, ze nie naruszają one prawa w zakresie zarzuconym w skardze.

Stosownie do art. 134 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych jest centralnym organem administracji państwowej właściwym w sprawach zamówień publicznych. Organ ten, prowadząc postępowanie w indywidualnych sprawach rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, stosując przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego rozwiązań wynika, że sprawa administracyjna może być w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięta merytorycznie lub niemerytorycznie, co wynika z brzmienia art. 104 § 1 K.p.a.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych załatwił sprawę na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 K.p.a. wydając decyzję o charakterze niemerytorycznym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. umorzył postępowanie w sprawie dotyczącej ponownego rozpatrzenia sprawy orzeczonej decyzją z dnia [...] listopada 2003r. Nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie umowy na wdrożenie zintegrowanego systemu finansowo-księgowego dla Agencji Rynku Rolnego obsługującego rozliczenia finansowe Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( EAGGF), przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu. Niewadliwa jest również decyzja Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] lutego 2003r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2003r.

Decyzja z dnia [...] listopada 2003r. Nr [...] wydana została na podstawie art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 1994r. o zamówieniach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2002r. Nr 72, poz. 664 ze zm.). Adresatem decyzji była Agencja Rynku Rolnego. Wskazaną decyzją Prezes Urzędu Zamówień Publicznych wyraził zgodę na zawarcie umowy na wdrożenie zintegrowanego systemu finansowo-księgowego dla Agencji Rynku Rolnego obsługującego rozliczenia finansowe Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EAGGF), przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu.

Zgodnie z art. 81 ust. 2 ustawy o zamówieniach publicznych – w przypadku określonym w art. 64 pkt 5, przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu, Prezes Urzędu może wyrazić zgodę na zawarcie umowy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, według którego o legitymacji do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, rozstrzygają przepisy prawa materialnego. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. W konkluzji należy zatem stwierdzić, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową.

Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracyjnego. W takim wypadku podmiotowi temu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Interes faktyczny nie tworzy bowiem legitymacji procesowej.

O tym, kto jest stroną postępowania administracyjnego decyduje, bowiem ocena jego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. oraz możliwość nałożenia na niego określonych obowiązków rozstrzygnięciem podejmowanym przez organ administracji w ramach posiadanej kompetencji.

Ocena, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony dokonywana jest na podstawie przepisów prawa materialnego. Interes prawny winien wyrażać się w możliwości zastosowania określonej normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji w odniesieniu do ściśle określonego podmiotu. Skutki prawne decyzji z dnia [...] listopada 2003r. nie dotyczą konkretnego i aktualnego interesu prawnego skarżącego. Skarżący wskazuje na ewentualną i przyszłą sytuację wyboru jego oferty jako najkorzystniejszej, co w świetle stanu faktycznego sprawy przy braku podstaw do wykluczenia z udziału w postępowaniu oferenta, którego oferta została uznana za najkorzystniejszą, nie znajduje uzasadnienia. Nie może być to, więc zdarzenie przyszłe i niepewne, jakim jest możliwość zawarcia umowy przez stronę skarżącą.

. Zgodnie z art. 81 ust. 2 ustawy o zamówieniach publicznych Prezes Urzędu Zamówień Publicznych może na wniosek zmatawiającego, wyrazić zgodę na zawarcie umowy w sprawie wykonania zamówienia publicznego udzielanego w trybie negocjacji z zachowaniem konkurencji, jeżeli zachodzi pilna potrzeba udzielenia zamówienia, której wcześniej nie można było przewidzieć (art. 64 pkt 5) przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu. W takim przypadku decyzja administracyjna jaką jest zgodą na zawarcie umowy, wyłącza możliwość merytorycznego rozpatrzenia protestu.

Interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia w tym względzie miał podmiot będący zamawiającym, udzielający konkretnego zamówienia.

Stroną postępowania administracyjnego toczącego się przed Prezesem UZP w powyższym przypadku nie będzie strona skarżąca, bowiem nie doszło do wyboru jego oferty, z którym to wyborem dany wykonawca lub dostawca może uzyskać konkretne korzyści płynące z zawarcia umowy na zasadach określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia, po skonkretyzowaniu ich w decyzji Prezesa UZP, działającego w granicach jego właściwości i kompetencji.

Prezes UZP dokonał analizy okoliczności faktycznych i prawnych w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie umowy na wdrożenie zintegrowanego systemu finansowo-księgowego dla Agencji Rynku Rolnego obsługującego rozliczenia finansowe Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej

( EAGGF) i uznał, iż została spełniona przesłanka wymieniona w art. 81 ust. 2 ustawy uzasadniająca pozytywne załatwienie wniosku i wydanie decyzji .

Ocena, czy zaistniały przesłanki uprawniające do wyrażenia zgody na zawarcie umowy przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu stanowi odrębną procedurę od postępowania odwoławczego i z tego względu ustalenia zapadające w tracie tego postępowania nie mają wpływu na czynności podejmowane przez Prezesa UZP w zakresie jego kompetencji wynikających z art. 81 ust. 2 ustawy o zamówieniach publicznych. Do postępowania odwoławczego odnoszą się wyroki Zespołu Arbitrów z dnia [...] września 2003r. i z dnia [...] października 2003r., jak również wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] lutego 20014r. Sygn. Akt [...].

Decyzja administracyjna z dnia [...] listopada nie może pozbawić skarżącego prawa do zawarcia umowy, wynikającego z art. 51 ustawy, ponieważ skarżący takim prawem się nie wykazał, co wynika ze stanu faktycznego sprawy.

W świetle poczynionych wyżej ustaleń, należy stwierdzić, że strona skarżąca nie miała interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed Prezesem UZP w trybie art. 81 ust. 2 cyt. ustawy. Prawidłowo zatem przyjęto w zaskarżonych decyzjach, że

,,C." S.A. nie miał legitymacji procesowej do występowania jako strona w postępowaniu toczącym się przed Prezesem UZP o wyrażenie zgody na zawarcie umowy przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu.

Postępowanie administracyjne z wniosku pochodzącego od podmiotu nielegitymującego się interesem prawnym podlega załatwieniu decyzją o umorzeniu postępowania ( art. 105 1 K.p.a.).

` Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.