Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 56/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 144 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.
article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. A. i M. K. K. na bezczynność Rektora "A" w przedmiocie wszczęcia postępowania wyjaśniającego w związku z postępowaniem niegodnym nauczyciela akademickiego postanawia odrzucić skargę /-/ M. Kwiecińska


UZASADNIENIE

Złożoną w dniu 23 lutego 2015 r. skargą A. K. i M. K. H – K. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o stwierdzenie bezczynności Rektora "A" w przedmiocie wszczęcia postępowania wyjaśniającego w związku z postępowaniem niegodnym nauczyciela akademickiego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że pismem z dnia (...) października 2013 r. ustępujący Samorząd Doktorantów Wydziału Inżynierii Zarządzenia, zwrócił się do Rektora "wnioskiem" z wnioskiem o wszczęcie postępowania wyjaśniającego wobec dziekana Wydziału Inżynierii Zarządzania – L. P. oraz Kierownika Studiów Doktoranckich – T. Ł., w związku z zachowaniem i postępowaniem mogącym uzasadnić ich odpowiedzialności dyscyplinarną, w myśl art. 139 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 572). Wobec bezczynności organu, prośbę powyższą ponowiono pismem z dnia (...) października 2013 r., a następnie, pismami z dnia (...) lipca 2014 r., (...) września 2014 r. oraz (...) stycznia 2015 r. wezwano rektora do usunięcia naruszenia prawa. Pomimo pisemnych wezwań Rektor nie wydał stosownego akt administracyjnego, co powoduje, że pozostaje on w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Rektor "A" wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że przedmiot zaskarżenia nie podlega sądowej kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności wskazać, że instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał jednakże zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 K.p.a., organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, Baza NSA). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie wyłącznie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynność oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań (P. Daniel, Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania – zakres kontroli, Kontrola państwowa 2013, Nr 3, s. 94).

Równocześnie zastrzec w tym miejscu należy, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dotyczy wszystkich działań podmiotów wykonujących zadań z zakresu administracji publicznej (a więc organów administracji w znaczeniu funkcjonalnym), a jedynie te akty i te czynności, które zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a powołanej powyżej ustawy, a więc decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona jedynie w sytuacji, w której istnieje organ właściwy do wydania lub podjęcia aktów lub czynności w opisanych powyżej formach procesowych. Gdy warunek powyższy nie jest spełniony, skarga podlega odrzuceniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06 lipca 2004 r., sygn. OSK 547/04, Baza NSA).

W realiach przedmiotowej sprawy wskazać należy, że skarżący domagają się wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Stosownie do treści art. 144 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym, postępowanie dyscyplinarne komisja dyscyplinarna wszczyna na wniosek rzecznika dyscyplinarnego po przeprowadzeniu przez niego postępowania wyjaśniającego wszczętego z urzędu lub na polecenie organu, który go powołał, przy czy postępowanie wyjaśniające rzecznik dyscyplinarny wszczyna niezwłocznie, nie później niż w terminie trzech miesięcy od dnia powzięcia wiadomości o popełnieniu czynu skutkującego możliwością poniesienia odpowiedzialności dyscyplinarnej. Oznacza to, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem prowadzonym z urzędu, które nie jest inicjowane na wniosek strony. Zgłoszenie właściwemu organowi, iż nauczyciel akademicki mógł dopuścić się naruszenia, które skutkuje jego odpowiedzialnością dyscyplinarną nie prowadzi więc automatycznie do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Oznacza to, że skarżący nie mogą oczekiwać, iż złożone przez nich pisma doprowadzą bezpośrednio do wszczęcia postępowania. Co istotne, zarówno Rektor, jak i rzecznik dyscyplinarny nie są przy tym zobowiązani do wydania aktu administracyjnego, w ramach którego rozważyliby zasadność wniosku złożonego przez skarżących. Konsekwentnie skarżący nie mogą zarzucać organowi, iż ten pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania ich wniosku.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną, odrzucił.

/-/ M. Kwiecińska