Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 478/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par.2, par.4 ust.1, par.5 ust.1, par.6 ust.1 i ust.5, par.8 ust.1 i ust.2
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: art.7, art.77 par.1, art.80, art.107 par.1 i par.3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kamieniecka ( spr.) Sędziowie sędzia WSA Lidia Serwiniowska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – pylicy płuc pod postacią pylicy krzemowej u T. Z.

Organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu [...] lutego 2017 r. wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej – pylicy płuc pod postacią pylicy krzemowej u T. Z. Jak ustalono, T. Z. pracował w latach 1959 – 1990 r. w D. Zakładach Wytwórczych Maszyn Elektrycznych "X" we W. (obecnie D. Zakłady Usługowo – Produkcyjne "Y" Spółka z o. o.) na stanowiskach: frezer tworzyw sztucznych (1959 – 1971), ślusarz – frezer (1971 – 1972), technolog, kierownik magazynu wyrobów gotowych i opakowań zwrotnych, mistrz ekspedycji i opakowań (1972 – 1990). Zainteresowany pracował m. in. w Wydziale Obróbki Drewna i Tekstolitów, przy obróbce mechanicznej płyt z tekstolitu (materiał kompozytowy). Pył tekstolitu zawierał włókno szklane, kwarc, azbest, kevlar, włókno węglowe, żywice syntetyczne. W wywiadzie zawodowym jako czynnik narażenia zawodowego wskazano zapylenie pyłem przemysłowym, zawierający wolną krystaliczną krzemionkę. Jako frezer wykonywał też prace obróbcze (wycinanie okienek, frezowanie) przy klinach żłobkowych wykonanych z texazbestu oraz cięcie i frezowanie klinów wykonanych z ferobestozu.

D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] nie stwierdził u zainteresowanego choroby zawodowej – pylicy płuc pod postacią pylicy krzemowej. W orzeczeniu wskazano, że na podstawie Rtg klatki piersiowej z dnia [...] listopada 2017 r. stwierdzono nieregularne zacienienia siateczkowo – smużaste, kategoria 1/1, s/t według klasyfikacji ILO 1980 z modyfikacją z 2011 r. Pełnowymiarowe zdjęcie klatki piersiowej nie wykazało obrazu charakterystycznego dla pylicy krzemowej, czyli regularnych, okrągłych, rozsianych zacienień. Odnośnie zmian śródmiąższowych stwierdzonych w radiogramie, wydano odrębne orzeczenie.

Zainteresowany nie złożył wniosku o ponowne badanie w instytucie badawczym w dziedzinie medycyny pracy.

Organ pierwszej instancji wskazał, że jednostka orzecznicza uprawniona do orzekania w sprawach chorób zawodowych nie rozpoznała u pracownika zmian w płucach, odpowiadających klinicznie obrazowi pylicy krzemowej płuc. Stwierdzone u zainteresowanego zmiany śródmiąższowe nie odpowiadają obrazowi pylicy krzemowej. Powyższe rozpoznania wykluczają możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie jest obiektywne, przekonujące oraz wyczerpująco uzasadnione i wyjaśnia wszelkie wątpliwości. W zakresie narażenia zawodowego potwierdzono narażenie na zapylenie na stanowisku pracy zainteresowanego w okresie od [...] września 1959 r. do [...] maja 1971 r. podczas frezowania materiałów, jednakże zapylenie to odnosiło się do pyłu przemysłowego zawierającego włókna azbestu, pochodzące z obrabianych materiałów kompozytowych.

W odwołaniu strona wniosła o ponowne zbadanie sprawy, wskazując że w dokumentacji dokładnie podano opis obróbki klinów z tworzywa azbestowego, natomiast brak jest opisu obróbki klinów z tworzywa z włókien szklanych, którymi zabezpieczano żłobki wirników i stojanów generatorów. Przy tej obróbce zapylenie w postaci mączki było bardzo duże, po ośmiu godzinach pracy obrabiarka i człowiek byli obsypani pyłem, który można było zgarniać ręką. Zabezpieczenie było w postaci maski bawełnianej, przykrywającej usta i nos. Ta metoda obróbki klinów została później wstrzymana. Zainteresowany przebywał na leczeniu w szpitalu oraz trzykrotnie w sanatorium.

Organ odwoławczy, utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że upoważnieni do orzekania w sprawach chorób zawodowych lekarze uznali, że obraz radiologiczny jest charakterystyczny dla pylicy azbestowej: nieregularne zacienienia siateczkowo – smużaste, kategoria 1/1, s/t. Natomiast nie stwierdzono obrazu charakterystycznego dla pylicy krzemowej, czyli regularnych, okrągłych, rozsianych zacienień. Zatem nie został spełniony warunek rozpoznania klinicznego schorzenia, ujętego w wykazie chorób zawodowych. Podstawą do rozpoznania pylicy płuc jest badanie radiologiczne klatki piersiowej, a do oceny radiogramów oraz rozpoznania stopnia zaawansowania pylicy wykorzystywane są kryteria klasyfikacji ILO. Pylicami określa się choroby płuc, w których dochodzi do nagromadzenia pyłu w płucach i reakcji tkanki płucnej na jego obecność. Podstawą do rozpoznania pylicy płuc są stwierdzone zmiany w postaci zagęszczeń okrągłych typu p, q lub r, o gęstości co najmniej 1/1 w 12 punktowej skali. Pylica płuc jest chorobą rozwojową, co oznacza że jej objawy mogą ujawniać się wiele lat po zakończeniu pracy w narażeniu na działanie pyłu zwłókniającego. Organy administracyjne kierują się opiniami medycznymi, zawartymi w orzeczeniu lekarskim, które ma charakter opinii biegłego.

Organ odwoławczy wskazał, że narażenie zawodowe na pył przemysłowy zawierający włókna azbestu zostało potwierdzone przez pracodawcę i w tym zakresie prowadzone było odrębne postępowanie. Skoro stwierdzone zmiany śródmiąższowe nie odpowiadają obrazowi pylicy krzemowej, to bez znaczenia dla sprawy pozostaje ocena warunków pracy, w tym narażenia zawodowego na pył, jego stężenie i skład.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący stwierdził, że nie zgadza się z decyzjami organów. Nie są dla niego jasne wyjaśnienia organów odnośnie niespełnienia warunków, dotyczących rozpoznania choroby przez upoważnioną placówkę systemu ochrony zdrowia i wystąpienia objawów chorobowych w okresie ustalonym w przepisach prawa. Natomiast jak najbardziej spełniony jest warunek przewidujący, że choroba musi być wywołana czynnikami szkodliwymi, znajdującymi się w środowisku pracy. Obróbka tekstolitu żywiczno – szklanego po 8 godzin dziennie powodowała, że z obrabiarki można było zgarniać grubą warstwę pyłu szklanego, jak śnieg.

W odpowiedzi na skargę D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że sam fakt narażenia skarżącego na działanie pyłów w czasie pracy nie był kwestionowany. Jasno wyjaśniono, że upoważnieni lekarze wskazali, że obraz radiologiczny klatki piersiowej jest charakterystyczny dla pylicy azbestowej, co wiązało się z odrębnym postępowaniem, zakończonym wydaniem decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej – pylicy azbestowej. Nie wykazano natomiast obrazu radiologicznego, charakterystycznego dla pylicy krzemowej. Schorzenie to nie zostało rozpoznane przez upoważnioną placówkę systemu ochrony zdrowia. Wyjaśniono też, że ustawodawca nie ustanowił ograniczenia czasowego do rozpoznania tego schorzenia.

W dniu [...] grudnia 2018 r. skarżący przedłożył kopie dokumentacji medycznej z lat 1971 – 1996.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2261) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kodeks pracy w art. 2351 stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała w dniu 30 czerwca 2009 r. rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). Uregulowania tego rozporządzenia stały się podstawą rozstrzygnięć organów inspekcji sanitarnej. Przepis § 2 rozporządzenia stanowi, że wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych stanowią lex specialis wobec przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia, o której mowa w § 5 ust. 2, to jest m. in. do poradni chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy. Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie przepisów ustawy o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednostce orzeczniczej (§ 5 ust. 1). Następnie lekarz tej jednostki na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Co istotne, jeżeli zakres informacji zawartych w wymienionej dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego lub pracownika (§ 6 ust. 5 rozporządzenia). Pracownik (i tylko pracownik, nie zaś pracodawca), badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia, w razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, inspektor sanitarny decyduje o wyborze sposobu uzupełnienia materiału dowodowego przez podjęcie wymienionych w nim czynności. Przepis ten nie wprowadza zatem hierarchii dowodów przez przyznanie prymatu jednej czynności dowodowej nad inną, w tym zwłaszcza konsultacji jednostki orzeczniczej II stopnia.

W świetle wskazanych przepisów, wydając decyzję w przedmiocie choroby zawodowej, organy inspekcji sanitarnej mają na względzie, czy spełnionych zostało kilka pozytywnych elementów jednocześnie, tj. rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych, musi być stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową, a wyniki oceny warunków pracy pozwalać na stwierdzenie bezpośrednie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że spowodowana została narażeniem zawodowym. Brak jednego z tych elementów uzasadnia wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Organ orzekający wydaje decyzję kierując się opiniami medycznymi zawartymi w orzeczeniach lekarskich, o których mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia. Orzeczenie to jest szczególnym rodzajem dowodu, który w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma charakter opinii biegłego. Powinno zatem być wszechstronnie uzasadnione i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 marca 1994 r., sygn. akt SA/Wr 147/94, publ.: Prokuratura i Prawo 1995/2/53 oraz z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 1200/98, publ.: LEX nr 45833).

W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że organ inspekcji sanitarnej nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia chorego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, publ. CBOSA i powołane w nim orzecznictwo).

Sąd administracyjny, kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować dokonane przez niego ustalenia faktyczne, co prowadzi do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. z powodu wydania w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk.

Nie będąc zatem uprawnionym do poddawania analizie materiału dowodowego z medycznego punktu widzenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2429/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 256/08 dostępne w CBOSA), Sąd uznał, że organy sanitarne, opierając się na stanowisku zajętym przez uprawnionych lekarzy, zgodnie z prawem rozstrzygnęły sprawę. Organy sanitarne, zgodnie z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej kpa, dokonały oceny materiału dowodowego, w tym orzeczenia lekarskiego. W ocenie Sądu stanowisko będące opinią biegłego, wydane w tym postępowaniu przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W., spełnia podane wymagania. Orzeczenie lekarskie tej jednostki nie budzi wątpliwości, jest jednoznaczne, rzetelne i obiektywne. Wydane zostało na podstawie właściwie sporządzonej analizy narażenia zawodowego oraz dostępnej dokumentacji medycznej. Należy też zauważyć, że skarżący nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego do jednostki orzeczniczej II stopnia, którą jest instytut badawczy w dziedzinie medycyny pracy (pismo DWOMP z dnia [...] lipca 2018 r.). O możliwości złożenia takiego wniosku skarżący został prawidłowo poinformowany w końcowej części orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2018 r., wydanego przez jednostkę orzeczniczą I instancji.

W istocie rzeczy skarżący kwestionuje w skardze ustalenia organu co do braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, powołując się na ciężkie warunki pracy przy obróbce tekstolitu żywiczno - szklanego, spowodowane znacznym zapyleniem na stanowisku pracy pyłem przemysłowym oraz na zły stan zdrowia. Do stwierdzenia choroby zawodowej nie jest jednak wystarczające stwierdzenie ciężkich warunków pracy, np. przez zapylenie pyłem przemysłowym. Choroba musi być rozpoznana przez lekarzy z uprawnionej do stwierdzania chorób zawodowych jednostki medycznej.

Orzeczenie lekarskie DWOMP z dnia [...] czerwca 2018 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pylicy płuc pod postacią pylicy krzemowej zostało wydane na podstawie posiadanej dokumentacji medycznej skarżącego oraz wyników przeprowadzonych badań, w tym Rtg płuc z dnia [...] listopada 2018 r., spirometrii i Ekg. W Rtg płuc stwierdzono nieregularne zacienienia siateczkowo - smużaste, kategoria 1/1, s/t według klasyfikacji ILO. Nie stwierdzono podstaw do rozpoznania pylicy krzemowej płuc, ponieważ pełnowymiarowe zdjęcie klatki piersiowej nie wykazało obrazu charakterystycznego dla pylicy krzemowej, czyli regularnych okrągłych rozsianych zacienień. W efekcie, według uprawnionej jednostki orzeczniczej zdjęcie Rtg klatki piersiowej skarżącego, ocenione zgodnie ze standardami klasyfikacji pylic Międzynarodowego Biura Pracy, nie wykazuje obecności zmian radiologicznych, uzasadniających rozpoznanie u pacjenta pylicy płuc pod postacią pylicy krzemowej.

Należy podkreślić, że podstawą rozpoznania pylicy płuc są zmiany zauważalne na pełnowymiarowym zdjęciu płuc w pozycji tylno-przedniej. Ocena radiogramu jest podejmowana na podstawie porównania ze standardem radiograficznym pylic Międzynarodowego Biura Pracy. Zgodnie z klasyfikacją Międzynarodowego Biura Pracy (ILO) podstawą do rozpoznania pylicy krzemowej płuc mogą być zmiany stwierdzone wyłącznie w przypadku korespondowania tych zmian z regularnymi, okrągłymi, rozsianymi zacienieniami, stwierdzonymi radiologicznie w obrębie płuc.

Ocena radiologiczna została przeprowadzona przez specjalistyczną placówkę medyczną z wieloletnim doświadczeniem, zatrudniająca wysoko kwalifikowanych specjalistów z dziedziny medycyny pracy. Ani skarżący ani organy administracji nie posiadają specjalistycznej wiedzy medycznej i orzeczenie lekarskie wydane w sprawie ma walor opinii biegłego.

Jak wyjaśnił organ odwoławczy, upoważnieni lekarze wskazali, że obraz radiologiczny klatki piersiowej skarżącego jest charakterystyczny dla pylicy azbestowej, co wiązało się z odrębnym postępowaniem, zakończonym wydaniem decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej – pylicy azbestowej.

W przypadku skarżącego zmiany w obrazie radiologicznym – nieregularne zacienienia siateczkowo – smużaste nie odpowiadały kryteriom do stwierdzenia pylicy krzemowej płuc. Nie został przede wszystkim spełniony warunek przedstawiony w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego pod numerem [...], tj. pylica krzemowa płuc nie została rozpoznana przez upoważnioną placówkę systemu ochrony zdrowia. W konsekwencji brak było podstaw do rozważania warunku przedstawionego w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego pod numerem [...], tj. kwestii wywołania choroby przez czynniki szkodliwe znajdujące się w środowisku pracy. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają więc ciężkie warunki pracy, opisywane przez skarżącego. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił skarżącemu w uzasadnieniu decyzji (s. [...]), że nie można podać okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. W konsekwencji warunek określony w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego pod numerem [...] nie miał zastosowania w sprawie skarżącego.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy sanitarne w sposób należyty wyjaśniły stan faktyczny sprawy, czyniąc zadość wymaganiom art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa. W świetle prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej – pylicy krzemowej płuc. Decyzja zawiera wszystkie elementy wyszczególnione w art. 107 § 1 i § 3 kpa., a uzasadnienie decyzji spełnia przewidziane przepisami prawa wymagania, w tym zawiera wyczerpujące wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji.

Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.