Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SO/Łd 1/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 0002
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1 i 2, art. 55 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 64 par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 21 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 7 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 marca 2017 roku sprawy z wniosku G. P. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. grzywny w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić wniosek; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – skarżącej G. P. kwotę 100,00 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od wniosku, zaksięgowaną w dniu [...] stycznia 2017 roku, pod pozycją [...]. dc


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 stycznia 2017r. G. P., w oparciu o art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – dalej powoływanej jako: "P.p.s.a." – wniosła o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 13 września 2016r. na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi G.P. wyjaśniła, że ww. skargę złożyła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w dniu 13 września 2016r., zatem w świetle art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016r., poz. 1764 ze zm.) organ miał obowiązek przekazać do sądu tę skargę w terminie 15 dni od dnia jej wniesienia, tj. najpóźniej do dnia 28 września 2016r. Tymczasem organ przekazał skargę dopiero w dniu 3 października 2016r.

Po uiszczeniu przez skarżącą w dniu 24 stycznia 2017r. wymaganego wpisu sądowego, na mocy zarządzenia sędziego z dnia 1 lutego 2017r. odpis wyżej wymienionego wniosku G. P. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu został przesłany Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. celem zajęcia stanowiska co do jego treści.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ wyjaśnił, że faktycznie przekazał do sądu skargę G. P. z naruszeniem art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak wymierzenie grzywny za powyższe uchybienie, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter fakultatywny. W związku z tym na uwzględnienie zasługuje okoliczność, że obowiązek wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a. został zrealizowany i to ze znacznym wyprzedzeniem przed złożeniem przez skarżącą wniosku o wymierzenie grzywny. Natomiast zaistniałe opóźnienie wynikało z przeoczenia, iż do przekazania przedmiotowej skargi zastosowanie ma termin określony w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej (15 dni), nie zaś termin przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. (30 dni). W konsekwencji nie zachodzi konieczność podejmowania przez sąd działań o charakterze dyscyplinującym, prewencyjnym, czy represyjnym.

Na tej podstawie organ wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny, ewentualnie o wymierzenie grzywny w najniższej możliwej wysokości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.). W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 P.p.s.a.). Jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości (art. 55 § 2 P.p.s.a.). Przepis art. 55 P.p.s.a. stanowi zatem gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i rozpoznania sprawy przez możliwość zastosowania wobec organu środków dyscyplinujących i kompensujących brak stosowanego działania organu administracji (przekazania skargi).

Z akt sprawy wynika, że skarga G. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.i wpłynęła do organu w dniu 13 września 2016r. Organ przekazał tę skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do sądu w dniu 3 października 2016r. W dniu 2 stycznia 2017r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wymierzenie grzywny organowi, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Natomiast wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017r., sygn. akt II SAB/Łd 269/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił ww. skargę i stwierdził, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym sąd wymierzył organowi grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych, a ponadto zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. W zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 18 kwietnia 2016 roku sąd umorzył postępowanie.

Rozpoznanie wniosku o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi, już po wyroku z dnia 17 stycznia 2017r., jest w związku z tym niedopuszczalne, bowiem wniosek o wymierzenie grzywny stanowi środek dyscyplinujący działanie organu, a jego celem jest przeciwdziałanie "przetrzymywaniu" skarg przez organy administracji i uniemożliwianiu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. jest zatem ściśle związany z wniesieniem skargi i określa sekwencję działań, które mogą być podjęte w celu doprowadzenia do rozpoznania sprawy, a więc wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest dopuszczalny, jeżeli skarga została wniesiona do organu i nie została rozpoznana przez sąd administracyjny. Występowanie z wnioskiem o ukaranie organu grzywną nie może mieć na celu jedynie funkcji represyjnej – tak w postanowieniu NSA z dnia 19 maja 2016r., sygn. akt II OZ 498/16, orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

Innymi słowy w rozpoznawanej sprawie nie zostało naruszone prawo G. P. do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, ponieważ organ, pomimo uchybienia terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przekazał wniesioną przez nią skargę, a sąd tę skargę rozpoznał wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017r. Tym samym postępowanie przed sądem zostało zakończone. Nie ma zatem podstaw, aby w takiej sytuacji z postępowania w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. czynić narzędzie o wyłącznie represyjnym charakterze.

W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

Zgodnie z art. 232 § 1 pkt P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Wobec tego orzeczono, jak w pkt 2 postanowienia.

dc