Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2179/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: par. 22, 23 ust. 1, 30 ust. 2, 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 15 poz 80
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz  właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi D. K. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. (dalej: "CWKL", "Komisja II instancji") orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2014 r., działając na podstawie § 3, § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013), dalej: "rozporządzenie z dnia 24 sierpnia 2012 r.", § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z dnia 8 stycznia 2010 r.", utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (dalej: "RWKL", "Komisja I instancji") nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie zdolności [...] D. K. do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

D. K. został skierowany przez Dowódcę JW [...] w K. do RWKL w W. w celu orzeczenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej z powodu pogorszenia stanu zdrowia uniemożliwiającego lub utrudniającego wykonywanie zadań służbowych - zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r . o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.).

Komisja I instancji, po przeprowadzeniu badań lekarsko-specjalistycznych, wydała w dniu [...] listopada 2013 r. orzeczenie nr [...], w którym rozpoznała u orzekanego:

A. schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej: (1) zaburzenia [...] znacznie upośledzające [...] - § 68 pkt 2,

B. schorzenia współistniejące:

2. nieznacznie podwyższony poziom [...] do diagnostyki - § 54 pkt 4,

3. nieznaczną [...] - § 59 pkt 1,

4. skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożności nosa - § 26 pkt 3,

5. otyłość miernie upośledzającą sprawność ustroju - § 1 pkt 8.

W związku z powyższymi ustaleniami RWKL w W. uznała orzekanego za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej - kategoria N - Zał. 1 Grupa II. Ponadto stwierdziła, że rozpoznane schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia z datą powstania inwalidztwa od listopada 2013 r. i nie zaliczyła go do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, w tym powstałego wskutek wypadku/choroby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Jednocześnie stwierdziła, że badany jest zdolny do pracy.

W uzasadnieniu orzeczenia Komisja podała, iż orzekanego zaliczono do trzeciej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia ze względu na stwierdzoną niezdolność do zawodowej służby wojskowej, a zachowaną zdolność do pracy zarobkowej. Zaznaczyła, iż schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania, powodujące inwalidztwo, nie pozostaje w związku ze służbą wojskową, zatem orzeczone inwalidztwo również nie pozostaje w związku ze służbą wojskową.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia D. K. wniósł o:

1. jego uchylenie bądź zmianę przez uznanie, że odwołujący jest zdolny do służby wojskowej,

2. powołanie biegłych z zakresu psychiatrii, psychologii i chorób ogólnych na okoliczność stwierdzenia aktualnego stanu zdrowia w zakresie zdolności do służby wojskowej oraz zaliczenia do grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia i związku ewentualnych schorzeń ze służbą wojskową.

CWKL w W., powołanym na wstępie orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2014 r., utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie RWKL w W..

W uzasadnieniu CWKL wskazała, iż przychyliła się do wniosku orzekanego i wystosowała do niego pisemne wezwania w celu ponowienia badań psychologiczno-psychiatrycznych. Pomimo trzykrotnych wezwań (pisma CWKL: nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r.), orzekany nie stawił się przed CWKL na wykonanie proponowanych konsultacji specjalistycznych. Wobec powyższego, CWKL poddała analizie dotychczas zgromadzoną w sprawie dokumentację lekarską i postanowiła utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie.

CWKL wzięła również pod uwagę w swojej ocenie opinię specjalną wystawioną przez przełożonego służbowego (dowódcę plutonu), z której wynika, że orzekany żołnierz sprawiał problemy dyscyplinarne, zachowywał się agresywnie, nietaktownie do innych żołnierzy, także starszych stopniem, często przebywał na zwolnieniach lekarskich.

Odnosząc się do związku ustalonego schorzenia psychicznego ze służbą wojskową CWKL wskazała, iż schorzenie wymienione w pkt A1 rozpoznania (§ 68 pkt 2) nie jest zawarte w Załączniku nr 1 ani w Załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. Nr 62, poz. 567 ze zm.), stąd nie może być uznane za pozostające w związku ze służbą wojskową.

Odnośnie związków przyczynowych chorób CWKL wskazała, iż wszystkie schorzenia, które pozostają w związku ze służbą wojskową zostały skatalogowane w ww. rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. Rozporządzenie to zawiera dwa załączniki: Zał. Nr 1 - wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Z powodu schorzeń wymienionych w tym załączniku (Nr 1) - przysługują świadczenia odszkodowawcze. Natomiast Zał. Nr 2 jest wykazem chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach. Jeżeli zatem powodem niezdolności do zawodowej służby wojskowej jest schorzenie wymienione w Zał. Nr 1 lub Zał. Nr 2 ww. rozporządzenia - wówczas inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową. Oprócz wymienionego w katalogu schorzenia, muszą również występować na danym stanowisku szczególne właściwości i warunki służby wojskowej powodujące chorobę (Zał. Nr 1) lub szczególne właściwości i warunki służby wojskowej powodujące ujawnienie schorzenia w czasie trwania służby (Zał. Nr 2).

CWKL zaznaczyła, że u orzekanego charakter stanu psychicznego ściśle związany jest z konstrukcją psychiczną i polega na występujących zaburzeniach osobowości, które nie są związane z warunkami i właściwościami służby wojskowej, lecz mogą występować w każdej sytuacji i przy różnych obciążeniach psychicznych poza służbą wojskową.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie CWKL w W. nr [...] z dnia [...] października 2014 r. D. K. zarzucił:

1. rażące naruszenie prawa materialnego, tj. § 22, § 23 ust. 1 i § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. poprzez nieskompletowanie całej dokumentacji lekarskiej i nieprzeprowadzenie niezbędnych badań lekarskich,

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia, a także niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy orzeczenia RWKL w W..

W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, iż wojskowe komisje lekarskie wyższego stopnia rozpatrując odwołanie, orzekają na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badania lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza zawodowego na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie. Tymczasem w niniejszej sprawie nie przeprowadzono ponownych badań lekarskich, badań specjalistycznych, a także nie skierowano skarżącego na obserwację lekarską. Skarżący nie otrzymał żadnych wezwań na badania z CWKL w W., bowiem przebywał w tym czasie na planowanym urlopie. Nie otrzymał również żadnego "awizo". We wrześniu 2014 r. skarżący zmienił wynajmowany lokal na inny. Skarżący nie był wzywany na badania za pośrednictwem jednostki wojskowej.

W odpowiedzi na skargę CWKL w W. wniosła o odrzucenie skargi w części dotyczącej związku schorzeń ze służbą wojskową i określenia grupy inwalidztwa oraz o oddalenie skargi w części dotyczącej zdolności do zawodowej służby wojskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na ocenie legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga na orzeczenie CWKL w W. z dnia [...] października 2014 r. utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL w W. z dnia [...] listopada 2013 r. w części dotyczącej związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową oraz określenia grupy inwalidztwa jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt I OSK 1203/04 (publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzić należy, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej.

Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, określające ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego i w konsekwencji zakwalifikowanie do danej grupy inwalidztwa. Podstawę takich orzeczeń stanowią - w obecnym stanie prawnym - przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 648 ze zm.), ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r., poz. 213 ze zm.), czy ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2015, poz. 330 ze zm.). Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego.

Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie administracyjnym pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (por. uchwała składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99 (publ. OSNP 2000/5/167). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100 (publ. ONSA 2001/2/47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń m.in. dla celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego) stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. Na tle przytoczonego stanu prawnego stanowisko to jest nadal aktualne, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 9 marca 2005 r. o sygn. akt OSK 1203/04.

W niniejszej sprawie, jak wynika z treści skargi, D. K. zaskarżył w całości orzeczenie CWKL w W., a więc także w zakresie dotyczącym określenia grupy inwalidztwa oraz ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową. Na tę kategorię orzeczeń Komisji, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a zatem Sąd obowiązany był stwierdzić niedopuszczalność skargi w ww. zakresie i ją odrzucić.

Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na orzeczenie CWKL w W. z dnia [...] października 2014 r., utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL w W. z dnia [...] listopada 2013 r. w części dotyczącej określenia zdolności D. K. do pełnienia służby wojskowej, Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaznaczenia wymaga, że wojskowe komisje lekarskie, wydając decyzje w indywidualnych sprawach - w przedmiocie zdolności do służby wojskowej ze względu na stan zdrowia, działają jako organy administracji publicznej. Z tych względów, w zakresie nienormowanym przepisami szczególnymi, do postępowania w sprawach tego rodzaju mają zastosowanie - określone w Kodeksie postępowania administracyjnego - ogólne zasady postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r., sygn. akt I SA 2114/97, publ. Lex nr 47973). Rozstrzyganie o zdolności do służby wojskowej odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym.

Podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez wojskowe komisje lekarskie stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.). Rozporządzenie to w Załączniku nr 1 określa wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych, zaś w Załączniku nr 5 określa wzór orzeczenia w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Do Załącznika nr 5 do ww. rozporządzenia odsyła przepis § 24 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 14 i po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich (§ 22 i § 23 ust. 1 rozporządzenia). Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do właściwej wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia (§ 29). Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia rozpatrując odwołanie orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże, w razie potrzeby, może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów (§ 30 ust. 2).

Zaznaczyć należy, iż kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej obejmuje: sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, a także ocenę, czy dokonana kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Ustalony m.in. na podstawie wyżej wymienionych dokumentów stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że orzekająca w I instancji Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie w myśl § 3 ust 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Stosownie do § 25 ust. 1 ww. rozporządzenia Komisja orzekała w składzie trzech lekarzy. Swoje orzeczenie wydała na podstawie wszechstronnego badania skarżącego oraz konsultacji specjalistycznych: psychiatrycznej i psychologicznej, przeprowadzonych w dniu [...] października 2013 r. Lekarz psychiatra stwierdził u skarżącego "zaburzenia [...] upośledzające [...], zaś lekarz psycholog kliniczny zdiagnozował "[...], znacznie upośledzające [...]".

W § 68 pkt 2 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. (rozdział XVI - stan psychiczny) wykazane zostały "zaburzenia osobowości upośledzające lub znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne poddające się korekcji", grupa II, kat. N/Z. Zgodnie zaś z objaśnieniami szczegółowymi do § 68 przez zaburzenia osobowości (osobowość nieprawidłowa, psychopatia, charakteropatia) należy rozumieć niedorozwój lub defekt sfery dążeniowo-uczuciowej osobowości, bez względu na etiologię. Rozpoznanie ustala się na podstawie: obecności cech zaburzonej osobowości i świadczących o niedostatecznej adaptacji w zwykłych sytuacjach życiowych, początku zaburzeń w okresie późnego dzieciństwa lub w okresie młodzieńczym (defekty osobowości spowodowane uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego w wieku dojrzałym), po wykluczeniu: upośledzenia umysłowego, zaburzeń psychotycznych, reakcji adaptacyjnych. Dyspozycja § 68 pkt 2 ma zastosowanie w stosunku do badanych, u których na tle długotrwałej dezadaptacji stwierdza się okresy zadowalającego funkcjonowania.

W świetle powyższego, mając na względzie, iż w wyniku przeprowadzonych konsultacji specjalistycznych jednoznacznie potwierdzono u skarżącego zaburzenia [...], zaś lekarz psycholog stwierdził "[...], znacznie upośledzające [...]", uznać należało, iż Komisja dokonała prawidłowej kwalifikacji schorzenia do § 68 pkt 2, zaś zaliczenie skarżącego do kategorii N - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej, znalazło potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które zostały omówione w ww. orzeczeniu.

Również Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., orzekająca w składzie trzech lekarzy, działała zgodnie ze swoją właściwością w myśl § 12 pkt 1 ww. rozporządzenia. Orzeczenie zostało wydane w następstwie analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy orzeczenia Komisji I instancji zostało należycie uzasadnione.

Podkreślić należy, iż uwzględniając dyspozycję § 30 ust. 2 zdanie drugie ww. rozporządzenia, Komisja II instancji przychyliła się do wniosku zawartego w odwołaniu i wystosowała do skarżącego pisemne wezwania w celu przeprowadzenia uzupełniających badań i konsultacji lekarskich w celu określenia stanu zdrowia. Pomimo trzykrotnych wezwań (pisma CWKL w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. i nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r.), skarżący nie stawił się na wykonanie proponowanych konsultacji specjalistycznych. Tym samym, zdaniem Sądu, CWKL nie miała podstaw do zakwestionowania ustaleń dokonanych przez RWKL w W. w oparciu o uprzednio przeprowadzone badania lekarskie.

Odnośnie zawartych w skardze wyjaśnień skarżącego co do powodów niestawiennictwa na uzupełniające badania lekarskie zauważyć należy, iż w istocie skarżący przebywał na urlopie wypoczynkowym w okresie od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby o tym fakcie powiadomił - w formie pisemnej - CWKL w W., pomimo iż sam w odwołaniu wystąpił o przeprowadzenie ponownych badań specjalistycznych.

Skarżący nie wyjaśnił również w żaden sposób, z jakich przyczyn nie odebrał trzeciego wezwania CWKL na dodatkowe badania (nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r.). Przesyłka zawierająca ww. wezwanie, wysłana na adres podany w odwołaniu (ul. [...],[...] K.), została dwukrotnie awizowana, a następnie zwrócona do Komisji II instancji, jako niepodjęta przez adresata w terminie. Skarżący stwierdził wprawdzie, iż pod koniec września 2014 r. przeprowadził się do w innej miejscowości (v. protokół z rozprawy w dniu 28 kwietnia 2015 r.) i zamieszkał pod adresem R., ul. [...], jednak okoliczność ta, w ocenie Sądu, nie może stanowić usprawiedliwienia nieodebrania ww. wezwania w sytuacji, gdy zostało ono wysłane w dniu 2 września 2014 r., zaś zwrócone do nadawcy z datą 23 września 2014 r. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby skarżący - w myśl art. 41 k.p.a. - powiadomił CWKL o zmianie miejsca zamieszkania czy też o zmianie adresu, na który należy kierować korespondencję w przedmiotowej sprawie.

Zaznaczenia przy tym wymaga, że orzeczenie Komisji II instancji z dnia [...] października 2014 r. zostało wysłane skarżącemu na adres [...],[...] K. i odebrane przez niego osobiście w dniu 27 października 2014 r., co oznacza, iż pomimo twierdzeń co do zmiany miejsca zamieszkania, skarżący nadal odbierał korespondencję pod dotychczasowym adresem.

Odnośnie stanowiska skarżącego, iż wezwania CWKL na uzupełniające badania lekarskie powinny być kierowane na adres jednostki wojskowej wskazać należy, iż obowiązek taki nie wynika wprost z przepisów prawa. Podkreślenia natomiast wymaga, że skarżący w odwołaniu do CWKL wskazał adres zamieszkania, nie zaś adres jednostki wojskowej. W konsekwencji winien liczyć się z tym, że ewentualna korespondencja z CWKL będzie kierowana na adres bezpośrednio przez niego wskazany.

W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez CWKL wskazanych przepisów rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Komisja II instancji wydała orzeczenie po wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy. W szczególności, oprócz skierowania ww. wezwań w celu ponowienia badań psychologicznych i psychiatrycznych skarżącego, CWKL wystąpiła do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w K. o uzupełnienie dokumentacji obejmującej: informację o warunkach i przebiegu służby skarżącego, kserokopię karty badań profilaktycznych i okresowych, opis stanowiska służbowego, poprzednie orzeczenia WKL, informację o zwolnieniach lekarskich, opinię służbową przełożonego dla potrzeb WKL odnośnie wywiązywania się z zadań służbowych żołnierza i przydatności na stanowisku służbowym. Stanowisko Komisji II instancji zostało zatem poprzedzone pełną analizą zgromadzonej w sprawie dokumentacji i należycie uzasadnione. Podkreślania wymaga, że jakkolwiek CWKL wzięła pod uwagę opinię specjalną wystawioną w dniu [...] maja 2014 r. przez przełożonego służbowego (dowódcę plutonu), to jednak zasadniczo oparła się na przeprowadzonej w dniu [...] października 2013 r. specjalistycznej konsultacji psychologicznej i psychiatrycznej.

Końcowo Sąd zauważa, iż bez znaczenia dla dokonanej powyżej oceny pozostają załączone do skargi wyniki badań laboratoryjnych skarżącego, które zostały przeprowadzone po dacie wydania zaskarżonego orzeczenia CWKL w niniejszej sprawie, a ponadto zawierają dane, które nie miały zasadniczego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

W świetle powyższego uznać należy, że zaskarżone orzeczenie CWKL w W. utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL w W. z dnia [...] listopada 2013 r., kwalifikujące skarżącego jako niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, nie narusza prawa. Z tych też powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie - jak w pkt 2 sentencji.