Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1518/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik asesor WSA Iwona Bogucka (spr.) Protokolant: sekr. Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2004 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...]; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości; 3/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania;


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] J. P. zwrócił się i ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego wolnostojącego w zabudowie zagrodowej, na działkach nr [...] i [...] nr mapy [...] przy ul S. [...] w C. Jako inwestorzy wskazani zostali J., Z. i W. P. Do wniosku dołączone zostały kopie mapy ewidencyjnej i mapy zasadniczej terenu, obejmującego teren wymienionych działek. Pismem z dnia [...], doręczonym stronie [...], organ I instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, poprzez: wyjaśnienie nieścisłości, polegającej na rozbieżności między adresem planowanej inwestycji a działkami objętymi wnioskiem, wyjaśnienie kto jest wnioskodawcą i ewentualne podpisanie wniosku przez pozostałych wskazanych w nim inwestorów, wyjaśnienie czy planowana inwestycja będzie zasilana z sieci miejskich na bazie istniejących przyłączy, czy planowana jest budowa nowych przyłączy (wówczas wezwano o przedłożenie warunków przyłączenia do sieci miejskich). Organ wyznaczył stronie termin 7 dni do usunięcia braków, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jako podstawa prawna wskazany został art. 64 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia [...] J. P. wyjaśnił, że jest w posiadaniu działki nr [...] o pow. [...] m2 przy ul. S. [...], zwrócił się o wykreślenie z wniosku imion uprzednio wskazanych inwestorów Z. P. i W. P., podał, że dla planowanego budynku przewidziana jest budowa nowych przyłączy do sieci miejskich, i zwrócił się o przedłużenie wyznaczonego terminu 7 dniowego do dni 30, celem zgromadzenia żądanych dokumentów.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta C. orzekł o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku J. P. z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu podano, że wnioskodawca został wezwany do usunięcia braków wniosku, wyznaczony termin upływał [...], przed upływem terminu braki zostały częściowo usunięte, jednakże nie określono jednoznacznie terenu objętego inwestycją, wobec czego organ nie ma możliwości rozpatrzenia wniosku. W złożonym odwołaniu J. P. podniósł, że określił teren inwestycji poprzez podanie numerów działek [...] i [...] km [...], nadto wskazał, że w piśmie z dnia [...] zwrócił się o przedłużenia wyznaczonego mu terminu, do czego się nie odniesiono.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że pozostawienie podania o wszczęcie postępowania bez rozpoznania na podstawie art. 64 k.p.a. nie wymaga formy decyzji administracyjnej, nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, jak również nie kończy postępowania w instancji. Pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że do załatwienia sprawy, w tym do jej rozstrzygnięcia, w ogóle nie doszło, stąd nie ma podstaw do wydania decyzji administracyjnej. O pozostawieniu podania bez rozpoznania organ winien jednak zawiadomić stronę na piśmie. Stanowisko to zostało poparte treścią uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r., sygn. akt N.III.ZP 11/00. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego J. P. zaskarżył decyzję Kolegium, podnosząc argumenty dotyczące stosunków własnościowych związanych z przedmiotowymi działkami i wyrażając niezadowolenie z odmówienia mu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wyjaśniło, że wbrew twierdzeniom skarżącego, Prezydent Miasta C. nie odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, lecz pozostawił wniosek strony bez rozpoznania, a Kolegium rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym nie odnosiło się do sprawy ustalenia bądź odmowy ustalenia warunków zabudowy, lecz jedynie do zasadności podjęcia decyzji o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W tej kwestii Kolegium uznało, że organ I instancji nie powinien był orzekać w formie decyzji, wobec czego wydaną decyzję uchyliło i umorzyło postępowanie przed organem I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Niewątpliwie stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w kwestii formy pozostawienia bez rozpoznania wniosku strony o wszczęcie postępowania, należy uznać za prawidłowe. Istotnie uzasadnione i przekonywujące jest stanowisko, zgodnie z którym nie istnieją normatywne podstawy do wydania decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy organ administracji stwierdzi zaistnienie przesłanek z art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym w judykaturze, wyartykułowanym w zacytowanej przez Kolegium uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego oraz prezentowanym w literaturze, pozostawienie pisma bez rozpoznania winno nastąpić poprzez zawiadomienie strony o tym skutku. Zasadnie zatem organ odwoławczy zadecydował o wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji Prezydenta orzekającej o pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania. Uchylając decyzję organu I instancji, organ odwoławczy orzekł jednak jednocześnie o umorzeniu postępowania przed organem I instancji, co musi budzić wątpliwości. Należy bowiem zwrócić uwagę, że przedmiotem postępowania przed organem I instancji była kwestia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zaś jakieś odrębne zagadnienie związane ze skutecznością wniesionego wniosku. Wydanie orzeczenia w przedmiocie umorzenia postępowania przez organ odwoławczy jest dopuszczalne jedynie w związku z art. 105 k.p.a., a zatem w sytuacji stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce, gdy zachodzą okoliczności o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym, które uniemożliwiają, stanowią przeszkodę do zakończenia sprawy co do istoty, w związku z czym nie można wydać decyzji w sprawie. Należy stwierdzić, że po pierwsze kwestia przesłanek bezprzedmiotowości postępowania nie była przedmiotem rozważań organu odwoławczego, po wtóre zaś jej stwierdzenie w świetle ustalonego stanu faktycznego, nie znajduje w ocenie Sądu potwierdzenia.

Wnioskodawca określił teren inwestycji i podał numery działek, oraz rodzaj inwestycji. Wezwany o usunięcie wskazanych braków, udzielił w terminie odpowiedzi. Wobec trwania stanu wątpliwości, organ winien był wezwać ponownie stronę do usunięcia precyzyjnie wskazanych braków, zwłaszcza mając na uwadze zgłoszony wniosek o przedłużenie wyznaczonego terminu do przedłożenia żądanej dokumentacji w zakresie przyłączy. Zebrany w aktach materiał sprawy nie daje podstaw do uznania bezprzedmiotowości zawnioskowanego postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, brak było zatem postaw do umorzenia postępowania przed organem I instancji na etapie postępowania odwoławczego.

Mając na uwadze przedstawione wyżej argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Wobec uwzględnienia skargi Sąd zobowiązany był, zgodnie z dyspozycją art. 152 PoPPSA, do określenia w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonywany. Rozstrzygnięcie w tym zakresie traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 209 PoPPSA w związku z art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające.