Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3358/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 5b
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 146 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant referent stażysta Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 657 zł (słownie: sześćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego określił A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Spółka", "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług (dalej "VAT") za okres od stycznia do grudnia 2005 r.

W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku kontroli ustalono, iż w badanym okresie Spółka była wydawcą czasopisma "T." (dalej "T."), którego sprzedaż została opodatkowana stawką 0%.

Organ pierwszej instancji stwierdził, że z uwagi na treść T., na którą składają się artykuły z zakresu wiedzy ogólnej, niezwiązanej z rolnictwem należy go zaliczyć do "periodyków o treści ogólnej stanowiących podstawowe źródło informacji bieżącej o aktualnych wydarzeniach krajowych i zagranicznych, przeznaczonych dla szerokiego kręgu czytelników". Ponadto uznał, że zamieszczenie w T. treści związanych z rolnictwem w "większości również bardzo ogólnych", wynika z ukierunkowania pisma na czytelników zamieszkujących na wsi i ze względu na miejsce zamieszkania zainteresowanych również tą tematyką.

Zaznaczył, że charakter T. dobrze określiła sama Spółka w treści załącznika nr l/A/ogólne dane o tytule/ do umowy nr 21/003 zawartej w dniu 4 lutego 2003 r. pomiędzy K. S.A. a Spółką, dotyczącej kolportażu, w którym podała: "opis czasopisma - ilustrowany magazyn dla całej rodziny na wsi i w małych miastach". Podkreślił, że w losowo wybranych numerach 9/2005 i 38/2005 z 39 stron, aż 26 zawiera treści ogólne w żaden sposób niezwiązane z rolnictwem.

Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że w kontrolowanym okresie dodatek telewizyjny posiadały wszystkie numery "O." i w związku z tym nie można było stwierdzić, że jest on jedynie dodatkiem, a stanowiąc 40% objętości znacząco wpływa na koszty przygotowania i sprzedaży tygodnika. Dodatkowo wskazał, że zawartość okładki nie może decydować o specjalistycznym charakterze pisma, zaznaczył również, że część materiału stanowiły przedruki artykułów z dziennika "Rzeczpospolita", tj. dziennika o charakterze ogólnym. Wyjaśnił, że fakt skierowania tygodnika do określonego odbiorcy nie przesądza jeszcze o jego specjalistycznym charakterze, bowiem musi mieć wpływ na treść prezentowanych w nim artykułów. Zdaniem organu pierwszej instancji, zgodnie z zawartą w T. informacją, jego treść uzasadnia, by uznać go za "ilustrowany magazyn dla całej rodziny na wsi i w małych miastach", nie zaś za czasopismo specjalistyczne.

Z uwagi na powyższe, w ocenie organu pierwszej instancji, wydawany i sprzedawany w 2005 r. T. nie jest czasopismem specjalistycznym, o którym mowa w art. 146 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "ustawa o VAT"), wobec czego na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o VAT w związku z poz. 49 załącznika nr 3 do tej ustawy, jego sprzedaż powinna była zostać opodatkowana stawką podatku w wysokości 7%.

W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Spółkę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 146 ust. 1 pkt 1 tiret drugie ustawy o VAT obniżoną do wysokości 0% stawkę podatku stosuje się do sprzedaży w kraju czasopism specjalistycznych.

W ramach postępowania odwoławczego organ odwoławczy ponownie przeanalizował zawartość numeru 9 T. z 2005 r., uznając go za reprezentatywny. Zaznaczył, że oprócz innych treści T. zawiera 16 stron programu telewizyjnego.

Stwierdził, że program telewizyjny, o ile nie może być uznany za nierozerwalnie związany z T., o tyle pomimo swojego wyodrębnienia jako bezpłatnego dodatku, stał się częścią składową sprzedawanego towaru, stanowiącą, bądź mogącą stanowić o jego atrakcyjności, jako całości dla potencjalnych nabywców (podobnie jak pozostała, merytoryczna treść Tygodnika). Z powyższego względu, wyłączenie programu TV jedynie dla potrzeb oceny spełnienia przesłanek dotyczących ustawowej definicji czasopisma specjalistycznego, jest zdaniem organu drugiej instancji nieprawidłowe. Uznał, że w przeciwnym wypadku, dołączony do specjalistycznego czasopisma dowolny dodatek niezwiązany z jego treścią, mógłby korzystać z najbardziej uprzywilejowanej stawki podatku. Powyższe rozwiązanie jest - w ocenie organu - niedopuszczalne. Wskazał, że stanowisko Spółki w tym zakresie opiera się na błędnym założeniu, że poszczególne kategorie wskazane w art. 146 ust. 4 ustawy o VAT podlegają łączeniu i tym samym dopuszczalne jest szerokie traktowanie wyjątków od zasad uregulowanych w przepisach ustawy o VAT.

W opinii organu odwoławczego o czasopiśmie specjalistycznym można mówić jedynie w przypadku, gdy jego treść skupia się na jednej z kategorii zagadnień wskazanych w definicji legalnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 121, art. 187 § 1, art. 194 § 1, art. 290 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.; dalej "O.p.") oraz art. 146 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o VAT.

W uzasadnieniu podniosła, że domagała się doręczenia protokołu podpisanego przez osobę reprezentującą organ pierwszej instancji, którego jednak nie otrzymała.

Podkreśliła również, że nie można stwierdzić, że słowo "specjalistyczny" jest synonimem słowa "monotematyczny". Zdaniem Skarżącej fakt, że dane czasopismo nie skupia się na jednym lecz na dwóch wiodących zagadnieniach, nie oznacza, że jest ono "uniwersalne", co sugerowały organy obu instancji. Przeciwko takiemu podejściu świadczy – w ocenie Skarżącej – nie tylko brak synonimiczności terminów "specjalistyczny" i "monotematyczny", ale także brzmienie przepisu definiującego zakres tematyczny czasopism specjalistycznych. Zaznaczyła, że już sam procentowy udział treści specjalistycznych (zakwalifikowanych do dwóch zakresów tematycznych – rolnictwa i religii), jednoznacznie dowodzi charakteru czasopisma.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2749/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r.

Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia oryginału protokołu kontroli, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przypadku protokołu, o którym mowa w art. 290 O.p., chodzi przede wszystkim o umożliwienie kontrolowanemu zapoznania się z ustaleniami poczynionymi przez osoby kontrolujące w ramach zakresu przeprowadzanej kontroli i ustosunkowanie się do tych ustaleń. Zdaniem Sądu wobec ustanowienia przez Spółkę, w trybie art. 281a O.p., stałego pełnomocnika do reprezentowania jej w trakcie kontroli, prawidłowo doręczono temu pełnomocnikowi w dniu 23 marca 2009 r. protokół kontroli w oryginalnej wersji, na podstawie art. 145 § 2 w związku z art. 292 O.p. Jednakże stwierdził, że z uwagi na fakt, iż pełnomocnictwo to ograniczało się do zakresu spraw związanych z podatkiem dochodowym, a kontrola dotyczyła prawidłowości rozliczeń Spółki z budżetem państwa w zakresie podatku dochodowego oraz podatku od towarów i usług, do czasu szanowania zakresu pełnomocnictwa uniemożliwiało ono podejmowanie działań odnośnie spraw związanych z podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji uznał, że po uzupełnieniu zakresu pełnomocnictwa organ, dysponując jednym egzemplarzem protokołu kontroli, zasadnie doręczył uwierzytelnioną jego kopię. Sąd wskazał bowiem, że zgodnie z art. 194a O.p. odpis dokumentu urzędowego stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Odnosząc się do istoty sporu, która w ocenie Sądu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy T. był czasopismem specjalistycznym, korzystającym ze stawki VAT w wysokości 0%, Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż fakt umieszczenia T. na liście czasopism specjalistycznych opublikowanej formie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2001 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykazu czasopism specjalistycznych, do których stosuje się stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 0% (Dz. U. Nr 51, poz. 533; dalej "rozporządzenie z 2001 r.") pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy z powodu utraty mocy obowiązującej ww. rozporządzenia na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 czerwca 2002 r. sygn. akt K 33/01.

W opinii Sądu, dokonując wykładni art. 146 ust. 4 u.p.t.u., należy mieć przede wszystkim na względzie znaczenie językowe przymiotnika "specjalistyczne", użytego na wstępie definicji zawartej w tym przepisie. Następnie stwierdził, że dopiero przyjęcie prawidłowego znaczenia tego określenia, przez które rozumieć należy gruntowną znajomość konkretnej dziedziny (nie kilku dziedzin), prowadzi do prawidłowej interpretacji powyższego przepisu. W konsekwencji uznał, że czasopismem specjalistycznym będzie czasopismo o tematyce szeroko pojętych zagadnień dotyczących dziedziny wymienionej w art. 146 ust. 4 ustawy o VAT.

Tymczasem w wyniku analizy treści T. oznaczonego nr 9 z lutego 2005 r. organy ustaliły, że tematyka odnosząca się do działalności rolniczej zajmowała 52,17% objętości czasopisma, a spora część T. poświęcona została artykułom daleko odbiegającym od tematyki rolnictwa, dotyczącym np. problematyki energetycznej, polityki zagranicznej, informacji z kraju i zagranicy, problemów matek pracujących, porad praktycznych czy kulinarnych. W ocenie Sądu trudno uznać powyższe treści za specjalizujące się w jednej konkretnej dziedzinie.

Sąd stwierdził również, że publikacje zawierające w swej treści różnego rodzaju porady oraz informacje popularne, za które niewątpliwie uznać można np. informacje z kraju i zagranicy, czy problemy pracujących matek, dyskwalifikują czasopismo, jako specjalistyczne.

Od powyższego wyroku Skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestionując w niej w całości zaskarżony wyrok oraz zarzucając naruszenie:

1) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "u.p.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez stronę przeciwną:

a) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret drugie w związku z ust. 4 ustawy o VAT,

b) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121, art. 187 § 1, art. 194 § 1, art. 194a, art. 290 § 6 O.p. poprzez doręczenie protokołu kontroli jedynie w odpisie oraz pominięcie faktu zaliczenia Tygodnika do czasopism specjalistycznych przez Ministra Finansów w 2001 r.;

2) art. 141 § 4 u.p.p.s.a. poprzez niepełne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia polegające na zaniechaniu uzasadnienia metody wykładni art. 146 ust. 4 ustawy o VAT;

3) art. 146 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret drugie w związku z ust. 4 ustawy o VAT, poprzez błędną wykładnię art. 146 ust. 4 tej ustawy i w konsekwencji niezastosowanie art. 146 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret drugie ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1963/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a., bowiem Sąd pierwszej instancji utrzymał w mocy decyzję, w której organy podatkowe naruszyły zasadę zaufania sformułowaną w art. 121 § 1 O.p. poprzez pominięcie faktu zaliczenia w 2001 r. T. do czasopism specjalistycznych przez Ministra Finansów.

Wskazał, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wykazu czasopism specjalistycznych, do których stosuje się stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 0%, oraz warunków jej stosowania (Dz. U. Nr 121, poz. 1297 ze zm.; dalej "rozporządzenie z 2000 r."), zawierające wykaz czasopism specjalistycznych – w tym na pozycji 1212 T.– do których sprzedaży można było stosować stawkę podatku VAT w wysokości 0%, uchylone zostało wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 czerwca 2002 r., sygn. akt K 33/01. Jednakże podkreślił, że w wyroku tym stwierdzono, iż sprzeczna z Konstytucją RP nie jest sama konstrukcja wykazu (rejestru) czasopism specjalistycznych, ale jedynie nadanie takiemu wykazowi formy rozporządzenia. Trybunał Konstytucyjny zaznaczył, że obowiązujące przepisy przewidują funkcjonowanie szeregu urzędowych rejestrów (na czele z Krajowym Rejestrem Sądowym), z faktem wpisu do nich łącząc istotne skutki prawne o charakterze powszechnie wiążącym czy też o skutkach wiążących organy państwowe. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny uznał, że nie da się racjonalnie uzasadnić, dlaczego ustawodawca zrezygnował z tej znanej i utrwalonej w przepisach ustawowych konstrukcji.

Sąd drugiej instancji stwierdził zatem, że wyroku z dnia 20 czerwca 2002 r. w żaden sposób nie podważono kryteriów jakie przesądziły o umieszczeniu w wykazie czasopism specjalistycznych, poszczególnych publikacji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że mimo uchylenia rozporządzenia z 2000 r., liście czasopism specjalistycznych, zawartych w jego załączniku, przypisano funkcje ujednolicenia praktyki organów skarbowych, jednocześnie wskazując na walory informacyjne takiego wykazu. W związku z czym uznał, że nawet po uchyleniu przedmiotowego rozporządzenia podatnicy mogli nadal oczekiwać, iż przy sprzedaży czasopism znajdujących się wykazie, zastosowanie znajdzie stawka podatku od towarów i usług w wysokości 0%.

Podkreślił, że zawierający definicję czasopisma specjalistycznego art. 50 ust. 5b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej "ustawa o VAT z 1993 r.") w okresie, w którym obowiązywało uchylone rozporządzenie z 2000 r. został zmieniony ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1272; dalej "ustawa zmieniająca") nadając mu nowe brzmienie od dnia 1 października 2002 r.

Wyjaśnił, że zmieniona definicja czasopisma specjalistycznego, zwarta w ustawie o VAT z 1993 r., w swej zasadniczej i jednocześnie istotnej z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy części, odpowiadała treści normatywnej definicji czasopisma specjalistycznego zawartej w art. 146 ust. 4 ustawy o VAT.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku przywołanym orzeczeniem, a wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, organy podatkowe - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 121 § 1 O.p., aby pozbawić podatnika możliwości zastosowania do sprzedaży T. stawki 0%, pomimo umieszczenia przedmiotowej publikacji w wykazie załączonym do rozporządzenia z 2000 r. – powinny były przeanalizować czy i w jakim zakresie zmiana definicji czasopisma specjalistycznego mogła wpływać na zasadność zastosowania stawki 0% przy sprzedaży T. Następnie stwierdził, że jeśli zmiana tej definicji nie powodowałaby zmiany stawki podatku VAT do sprzedaży tego czasopisma, organy zobowiązane będą porównać zakres treściowy tej publikacji, z okresu w którym znalazła się ona na liście czasopism specjalistycznych z okresem za który wydano zaskarżoną decyzję. Wskazał bowiem, że gdyby okazało się, że zmiana definicji czasopisma specjalistycznego z dniem 1 października 2002 r. nie wpływała na możliwość zastosowania stawki 0% do sprzedaży T., to podatnik mógł spodziewać się – z zastrzeżeniem że nie zmieniła się treść pisma – że jego publikacja zaliczona być powinna do czasopisma specjalistycznego.

W ocenie Sądu drugiej instancji, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczący nieprawidłowego doręczenie protokołu kontroli, bowiem stanowisko Sądu pierwszej instancji było w tym względzie prawidłowe.

Zarzut dokonania błędnej wykładni art. 146 ust. 1 pkt 3 lit. a w związku z ust. 4 art. 146 ustawy o VAT uznał za niezasadny. Natomiast ocenę prawidłowego zastosowania w niniejszej sprawie art. 146 ust. 4 ustawy o VAT, wobec powyższych rozważań uznał za przedwczesną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym przypadku decyzji administracyjnej zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stosownie zaś do treści art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Poddając analizie stan faktyczny oraz prawny sprawy, w pierwszej kolejności Sąd zgodnie z art. 190 P.p.s.a. uwzględnił wykładnię przepisów dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2012 r o sygn. akt I FSK 1963/11. W przywołanym wyroku Sąd ten zakwestionował stanowisko organu odwoławczego, że fakt ujęcia w 2001 r. Tygodnika "O." na liście czasopism specjalistycznych zawartej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2001 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wykazu czasopism specjalistycznych, do których stosuje się stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 0%, oraz warunków jej stosowania (Dz. U. Nr 51, poz.533) nie może mieć żadnego znaczenia dla ustalenia, czy Tygodnik jest czasopismem specjalistycznym i czy przy jego sprzedaży wydawca ma prawo zastosować stawkę podatku w wysokości 0%.

Należy w tym miejscu podkreślić, że definicja czasopisma specjalistycznego określona zarówno w art. 50 ust. 5b ustawy o VAT z 1993 r., § 65a ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jak i w art. 146 ust. 4 ustawy o VAT z 2004 r. brzmiała identycznie.

Wolą ustawodawcy przez czasopisma specjalistyczne, (...), należy rozumieć wydawnictwa periodyczne oznaczone symbolem ISSN, objęte kodem PKWiU 22.13 i PCN 4902, o tematyce szeroko pojętych zagadnień odnoszących się do działalności kulturalnej i twórczej, edukacyjnej, naukowej i popularnonaukowej, społecznej, zawodowej i metodycznej, regionalnej i lokalnej, a także przeznaczone dla niewidomych i niedowidzących, publikowane nie częściej niż raz w tygodniu w postaci odrębnych zeszytów (numerów) objętych wspólnym tytułem, których zakończenia nie przewiduje się, ukazujące się na ogół w regularnych odstępach czasu w nakładzie nie wyższym niż 15.000 egzemplarzy, z wyjątkiem:

1) periodyków treści ogólnej, stanowiących podstawowe źródło informacji bieżącej o aktualnych wydarzeniach krajowych i zagranicznych, przeznaczonych dla szerokiego kręgu czytelników,

2) publikacji zawierających treści pornograficzne, publikacji zawierających treści nawołujące do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość lub znieważające z tych powodów grupę ludności lub poszczególne osoby oraz publikacji propagujących ustroje totalitarne,

3) wydawnictw, w których co najmniej 33 % powierzchni jest przeznaczone nieodpłatnie lub odpłatnie na ogłoszenia handlowe, reklamy lub teksty reklamowe, w szczególności czasopism informacyjno-reklamowych, reklamowych, folderów i katalogów reklamowych,

4) wydawnictw, które zawierają głównie kompletną powieść, opowiadanie lub inne dzieło w formie tekstu ilustrowanego lub nie, albo w formie rysunków opatrzonych lub nie opisem,

5) publikacji, w których więcej niż 20 % powierzchni jest przeznaczone na krzyżówki, kryptogramy, zagadki oraz inne gry słowne lub rysunkowe,

6) publikacji zawierających informacje popularne, w szczególności porady, informacje o znanych i sławnych postaciach z życia publicznego,

7) czasopism, na których nie zostanie uwidoczniona wysokość nakładu.

Stosując tak brzmiącą definicję Minister Finansów - twórca rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wykazu czasopism specjalistycznych, do których stosuje się stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 0%, oraz warunków jej stosowania uznał, że Tygodnik Rolników "O." spełnia wymogi wynikające z przytoczonej wyżej definicji i kwalifikuje się do zaliczenia do grupy czasopism specjalistycznych i wpisał Tygodnik na listę czasopism specjalistycznych w 2001 r. (patrz poz. 1212 załącznika).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy w ocenie Sądu organy podatkowe w ramach prowadzonego postępowania nie wykazały, iż charakter Tygodnika w badanym okresie podatkowym za który określono dodatkowe zobowiązanie podatkowe Skarżącej był inny niż w 2001 r., gdy Minister Finansów uznał go za czasopismo specjalistyczne.

Okoliczność, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 czerwca 2002 r. sygn. K. 33/01 stwierdził niekonstytucyjność tego rozporządzenia, a prawodawca nie zdecydował się na inne - zgodne z Konstytucją RP - stworzenie listy przyznającej status czasopisma specjalistycznego nie oznacza, że wyznaczone zostały nowe - generalne i abstrakcyjne kryteria w postaci przepisów § 65a ust. 3 rozporządzenia z 2002 r., powtórzone w art. 146 ust 4 ustawy o VAT; ponieważ definicja czasopisma specjalistycznego w istocie nie zmieniła się od czasu stworzenia przez Ministra Finansów w 2000 r. wykazu czasopism specjalistycznych (por. art. 50 ust. 5b ustawy o VAT z 1993 r.).

Z tego też względu oraz z uwagi na wynikającą z art. 121 § 1 O.p. zasadę zaufania do organów podatkowych, w ocenie Sądu nie można uznać, że Skarżąca interpretując i stosując definicję czasopisma specjalistycznego w sposób analogiczny jak uczynił to Minister Finansów przy tworzeniu listy czasopism specjalistycznych naruszyła prawo i bezpodstawnie stosowała stawkę podatku właściwą dla periodyków specjalistycznych, bez udowodnienia faktu zmiany w badanym okresie podatkowym charakteru (zawartości merytorycznej) Tygodnika "O." lub ograniczenia w tym przypadku przez przepisy prawa zakresu stosowania stawki 0%. W rozpatrywanej sprawie nie może znaleźć zastosowania jedynie dokonana przez organy podatkowe zawężająca wykładnia przepisów, bez uwzględnienia wykładni historycznej oraz systemowej regulacji określających warunki stosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług dla czasopism specjalistycznych.

Z tego też względu zaskarżona decyzja nie mogła ostać się w obrocie prawnym, gdyż narusza przepisy prawa materialnego w zakresie dotyczącym definicji czasopisma specjalistycznego, w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

Jednocześnie nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skargi wskazująca na naruszenie wskazanych przepisów postępowania; tj: art. 187 § 1, art. 194 § 1 i art. 290 § 6 O.p.

Wobec stwierdzonej skuteczności zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 i art. 205 § 2 u.p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.