Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 900/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 31 ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi U.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca U.K. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].09.2008 roku nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].05.2008 roku nr [...] wydanej w przedmiocie wartości celnej towaru.

Z akt sprawy wynika że :

W dniu [...].06.2006 roku w imieniu skarżącej A.K. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu używany samochód marki [...], rok produkcji 1993.

Do zgłoszenia celnego skarżąca dołączyła rachunek zakupu z dnia [...].05.2006 roku, bez numeru od firmy AA za kwotę 200 CHF.

Po zwolnieniu pojazdu organ celny przystąpił na podstawie art. 78 ust. 2 WKC do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących transakcji. W tym celu przesłano dowód zakupu szwajcarskim organom celnym do weryfikacji, a organy te nie potwierdziły istnienia powyższej firmy.

Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...].08.2007 roku Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wartości celnej towaru, którego wynikiem było wydanie w dniu [...].05.2008 roku decyzji w której określił wartość celną importowanego samochodu na kwotę 4787 zł, kwotę wynikającą z długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 479 złotych wraz z należnymi odsetkami, kwotę podatku akcyzowego w wysokości 3423 złotych wraz z odsetkami i kwotę podatku od towarów i usług VAT w kwocie 1912 złotych wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu organ wskazał iż zgodnie z art. 199 Rozporządzenia Wykonawczego do WKC złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni go odpowiedzialnym za prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu, oraz autentyczność załączonych dokumentów, jak również za przestrzeganie obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedurą.

Organ celny podkreślił iż zgodnie z art. 86 § 1 prawa celnego może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty tego państwa.

Takim dowodem była odpowiedź organu celnego z Szwajcarii z dnia [...].09.2006 roku, wskazująca na to że firmy wystawiającej rachunek nie można było odnaleźć pod wskazanym adresem, a próby dotyczące wyjaśnienia jej istnienia, nie dały rezultatu. Wystawca dokumentu nie istnieje również w dostępnych bankach danych. Jej istnienia nie potwierdzają również podmioty pracujące w branży samochodowej w tej miejscowości.

Wskazał również że przeprowadzone dowody z zeznań świadków nie wniosły nic nowego do sprawy poza opisem okoliczności zakupu, oraz miejsca w którym dokonywane są takie transakcje.

Zdaniem organu, organy celne nie mogą kwestionować uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji, ani domagać się udowodnienia że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym kraju.

Tak więc wynik weryfikacji jest wiążący dla organów celnych. Szwajcarskie władze celne bowiem nie potwierdziły autentyczności dokumentu zakupu samochodu osobowego marki [...], ustalając że podmiot widniejący w dokumencie sprzedaży jako sprzedawca nie istnieje.

Zgodnie z art. 29 WCK wiarygodność dokumentu obejmuje również jego cenę. W przypadku gdy cena towaru budzi wątpliwości dokument nie może być uznany za wiarygodny.

Organ celny w związku z powyższym uznał iż dokument sprzedaży nie może być podstawą do określenia wartości celnej towaru zgodnie z art. 29 WKC, a w takim wypadku wartość towaru ustala się na podstawie art.30 ust. 2 WKC.

Organ wyjaśnił z jakich względów metody określone w art. 30 ust. 2 WKC nie mogą być zastosowane i z jakich względów należy zastosować metodę określoną w art. 31 WKC, określaną jako metodę ostatniej szansy.

Wskazał również że metoda ta nie może być ustalana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze UE towarów wytworzonych w Wspólnocie.

W celu ustalenia wartości celnej pojazdu przeprowadzono dowód z opinii biegłego, przy czym dla określenia wartości, zgodnie z Studium 1.1 "Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych" opracowanego przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości celnej Światowej Organizacji Celnej, zastosowano metodę wartości transakcyjnej towarów identycznych lub podobnych w oparciu o pojazdy wyprodukowane w innych krajach.

Za punkt wyjścia przyjęto cenę katalogową samochodu identycznego lub podobnego wyprodukowanego poza UE, w kraju trzecim.

Model takiego samochodu musiał być zbliżony do samochodu wycenianego przy uwzględnieniu różnych kryteriów np. rocznik, klasa samochodu, rodzaj i pojemność silnika itp.

Biegły do ustalenia tej wartości przyjął samochód wyprodukowany w Japonii spełniający kryterium podobieństwa, to jest samochód marki [...], tego samego rodzaju i podrodzaju, o tych samych parametrach technicznych.

Samochód ten jest dostępny w Polsce i jest ujęty w katalogach wartości pojazdów. Jego wartość wynosi 13 300 złotych / wartość bazowa /.

Wartość ta została przez biegłego pomniejszona o elementy mające na nią wpływ, a więc : drugi właściciel pojazdu, import indywidualny, lokalna sytuacja rynkowa, brak dopuszczenia do ruchu, stan utrzymania technicznego.

Po ujęciu sumy korekt biegły określił wartość pojazdu na kwotę 10600 złotych. Wartość ta jest wartością brutto, uwzględniającą cło, podatek akcyzowy i VAT. Po odliczeniu tych wartości, wartość pojazdu wyniosła 4787 złotych.

Określając wartość pojazdu biegły posłużył się materiałami porównawczymi dotyczącym samochodu podobnej marki, roku produkcji i pojemności silnika, wyprodukowanego poza UE.

W toku postępowania strona nie wskazała innych istotnych okoliczności, które mogły mieć wpływ na wycenę pojazdu.

Wobec tego, że w zgłoszeniu celnym kwota długu celnego została zaksięgowana w wysokości niższej od należnej, organ na podstawie art. 220 WKC dokonał retrospektywnego zaksięgowania długu celnego w wysokości 479 złotych.

Do stawek akcyzy zgodnie z § 2 rozporządzenia MF z dnia 10.11.2006 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego / Dz.U. Nr 210 poz. 1551 / zastosowano dotychczasowe stawki akcyzy, bowiem w przypadku powstania obowiązku podatkowego przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym niedobór podatku akcyzowego określono na kwotę 3000 złotych.

Nadto organ podatkowy określił na podstawie przepisów art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2,4,6 i art. 37 ust. 1 i art. 41 ust. 1, ustawy o podatku od towarów i usług VAT, należny podatek VAT w kwocie 1676 złotych.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości i uwzględnienie zarzutów.

W odwołaniu zarzuciła decyzji :

- naruszenie art. 28 kpa poprzez przyjęcie iż stroną w postępowaniu jest AM U.K.,

- naruszenie art. 29 WKC poprzez przyjęcie że cena pojazdu określona na rachunku bez numeru z dnia [...].05.2006 roku nie może stanowić wartości celnej zakupionego towaru i nie została faktycznie zapłacona przez skarżącą,

- naruszenie art. 181a Rozporządzenia do WKC poprzez przyjęcie że wartość transakcyjna towaru nie odzwierciedla jej rzeczywistej wartości i nie może być jego wartością celną,

- naruszenie arat. 16 ust. 1 Protokołu nr 3 do Umowy między EWG a Konfederacją Szwajcarską poprzez przyjęcie że w niniejszej sprawie nie ma przesłanek do zastosowania preferencyjnej zerowej stawki celnej,

- naruszenie art. 199a § 3 ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa / Dz.U. z 2005 roku nr 8 poz. 60 z zm./ poprzez przyjęcie iż organ podatkowy nie miał obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie istnienia stosunku pranego lub prawa pomimo zakwestionowania autentyczności rachunku,

- naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia MF z dnia 22.04.2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego przez przyjęcie stawki podatku w wysokości 65%, zamiast obniżonej stawki podatku akcyzowego w wysokości 3,1%.

- błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie iż firma AA nie istnieje ponieważ figuruje w wykazie nieistniejących i nieustalonych firm szwajcarskich, pomimo że jak wynika z pisma Naczelnej Dyrekcji Celnej Szwajcarskiej Administracji Celnej z dnia [...].09.2006 roku tylko na podstawie wpisu do rejestru handlowego nie można ocenić czy dana firma istnieje czy też nie, bowiem wpis jest uzależniony od obrotów firmy,

- błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na uznaniu za prawidłową opinię biegłego rzeczoznawcy w przedmiocie ustalenia wartości celnej samochodu osobowego marki [...] przyjmująca do ustalenia tej wartości jako porównawczą wartości samochodu marki [...] i wyprodukowanego w Japonii.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...].09.2008 roku utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu wskazał iż nie neguje faktu że zgodnie z przepisami obowiązującymi w Szwajcarii obowiązek wpisu do rejestru handlowego uzależniony jest od wysokości osiągniętych obrotów. Jednakże fakt ten nie przesądza o istnieniu tego podmiotu.

Szwajcarskie władze celne wskazują bowiem w piśmie z dnia [...].06.2006 roku że w przypadku gdy informują o tym że danej firmy nie można odnaleźć, należy to rozumieć w ten sposób że nie znaleziono żadnych wskazówek w bazach danych, oraz pod wskazanymi adresami / poprzez wyjaśnienia dzierżawców, sąsiadów / że taka firma kiedykolwiek istniała. A więc oczywistym jest iż transakcja taka nie miała miejsca.

Nadto wskazał iż prowadzenie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe lub postępowanie karne nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania w sprawie celnej.

Zdaniem organu, dokonujący zgłoszenia celnego w imieniu skarżącej, A.K., zgodnie z art. 199 rozporządzenia Komisji EWG nr 2454 z dnia 2.07.1993 roku ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady WEG nr 2913 / 92, potwierdził prawdziwość danych, oraz autentyczność załączonych dokumentów przyjmując odpowiedzialność z przestrzeganie przepisów odnoszących się do objęcia towarów wnioskowaną procedurą.

Z tego też względu zgodnie z art. 181a w / w rozporządzenia uzasadnione wątpliwości co do wartości celnej towaru pozwoliły na ustalenie wartości celnej inną metodą niż określoną w art. 29 WKC.

Organ wywiódł również że nie jest możliwe zastosowanie metod określonych w art. 30 ust. 2 a – d WKC bowiem metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych i podobnych określona w art. 30 ust. 2 a – b WKC wymaga znalezienia pojazdów używanych pojazdów identycznych bądź podobnych, a więc zgodnych co do typu, modelu, roku produkcji itp. ale również zgodnych do stopnia zużycia.

Jest to niemożliwe, bowiem nawet pojazdy podobnie używane mają różny stopień zużycia.

Nie jest również możliwe zdaniem organu zastosowanie metody ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych określonej w art. 30 ust. 2 c, bowiem znajduje ona zastosowanie do importu towarów dla celów handlowych, a więc towarów masowych, a takich cech nie posiadają towary używane. Metoda ta bazuje na cenach towarów identycznych lub podobnych.

Zastosowanie metody określonej w art. 30 ust. 2 d WKC jest również niemożliwe bowiem samochody używane nie są produkowane jako takie.

Zdaniem organu możliwe było natomiast zastosowanie metody ostatniej szansy określonej w art. 31 WKC bowiem metoda ta umożliwia ustalenie wartości celnej w oparciu o opinię rzeczoznawców, katalogów i wyspecjalizowanych czasopism zawierających średnie ceny pojazdów. To pozwala na uwzględnienie indywidualnych cech pojazdu wówczas, gdy jego wartość jest ustalana w drodze opinii rzeczoznawcy.

Ustalając wartość celną pojazdu organ przyjął wartość pojazdu ustaloną w opinii z dnia [...].10.2007 roku pomniejszając ją o należności celne, podatek VAT i podatek akcyzowy pobierane przy imporcie towaru.

Podkreślił iż metoda ostatniej szansy określona war t. 31 WKC nie pozwala określić wartości towaru na podstawie ceny sprzedaży na obszarze UE towarów wytworzonych w UE.

Pojazdy marki [...] są produkowane na obszarze UE toteż nie zasadnym byłoby przyjęcie za punkt wyjścia czynionych obliczeń wartości pojazdów tej marki.

W takiej sytuacji zalecane jest zgodnie z Studium 1.1 Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych Światowej Organizacji Celnej zastosowanie metody wartości transakcyjnej towarów identycznych lub podobnych w oparciu o podobne pojazdy produkowane w innych krajach.

Organ podatkowy, dokonując obliczenia rzeczywistej wartości celnej, posiłkował się opinią biegłego, który ustalił iż najbardziej zbliżone parametry posiada samochód [...] wyprodukowany w Japonii, a także dokonał odliczeń od ceny bazowej na podstawie dostępnych danych.

Organ ustosunkowując się do podniesionego zarzutu naruszenia art. 28 kpa, wskazał iż nie może on mieć miejsca, bowiem zgodnie z art. 73 ust. 1 prawa celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ordynacji podatkowej.

Nadto skarżąca skorzystała z preferencyjnej stawki celnej na podstawie art.16 Protokołu 3 do umowy między EWG a Konfederacją Szwajcarską / Dz. Urz. L 300 z 31.12.1972 roku /, jednak z uwagi na to że dokument załączony do zgłoszenia celnego okazał się niewiarygodny to zamieszczona na nim deklaracja nie mogła stanowić podstawy do zastosowania preferencyjne zerowej stawki celnej. Z tego powodu określono należności celne według stawki celnej 10%.

Organ podkreślił iż nie ma prawa kwestionować uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji, ani domagać się od władz weryfikujących udowodnienia że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących w danym kraju. Wynik ten jest wiążący dla organów i nie może być przedmiotem weryfikacji.

Organ celny również nie naruszył art. 122 ordynacji podatkowej bowiem przed podjęciem decyzji wziął pod uwagę wszystkie zgromadzone dowody w sprawie, nie naruszył również art. 187 ordynacji podatkowej bowiem rozparzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy.

Nadto obliczył stawkę podatku akcyzowego zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.04.2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego / Dz.U. z 2004 roku nr 87 poz. 825 z zm. wydanym zgodnie z delegacją określoną w art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku akcyzowym.

Organ podatkowy określił również na podstawie przepisów art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2,4,6 i art. 37 ust. 1 i art. 41 ust. 1, ustawy o podatku od towarów i usług VAT, należny podatek VAT.

Od powyższej decyzji skargę złożyła skarżąca zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak uzasadnienia dlaczego organ celny przyjął za wiarygodne dowody przedstawione przez stronę szwajcarską nie biorąc pod uwagę dowodów wskazanych przez skarżącą

Skarżąca bowiem zarzuciła że uzasadnienie decyzji nie zawiera wyjaśnienia dlaczego argumenty zgłaszane przez skarżącą zostały uznane za niewiarygodne i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, powołując się w tej mierze na wyrok WSA w Warszawie z dnia 13.04.2007 roku II SA / Wa 2187 / 06.

2. naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa / Dz.U. z 2005 roku nr 8 poz. 60 z zm./ poprzez brak podjęcia niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Skarżąca zarzuciła bowiem organowi celnemu iż organ wybiórczo przyjął informację szwajcarskiego organu celnego i nie rozważył że firma sprzedająca AA może istnieć.

Wskazała iż brak wpisu w rejestrze przedsiębiorców nie musi świadczyć o nieistnieniu firmy bowiem wpis ten jest dokonywany dopiero po osiągnięciu określonego dochodu. Natomiast zeznania świadków co do nieistnienia firmy organ uznał za niewiarygodne ze względu na wielość firm sprzedających samochody w jednym miejscu, którym był olbrzymi parking.

Organ celny jej zdaniem winien rozważyć wnioski szwajcarskiego organu celnego o możliwym funkcjonowaniu ww. firmy.

Natomiast zeznania świadków szwajcarskich co do nieistnienia firmy nie mogą stanowić dowodu na tą okoliczność bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Organy zdaniem skarżącej nie podjęły żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia czy rachunek dotyczący zakupu samochodu świadczy o zakupie samochodu i czy zeznania świadków są wiarygodne.

Zdaniem skarżącej oświadczenia szwajcarskich organów celnych nie mogą stanowić jedynego dowodu na fakt nie istnienia firmy.

Trudności w ustaleniu istnienia firmy sprzedającej nie może przesądzeniem o tym iż firma nie istniała, a dokument sprzedaży został podrobiony.

Organy nie wyjaśniły dlaczego mając do dyspozycji oświadczenia skarżącej i oświadczenie szwajcarskich organów celnych przyjęły za prawdziwe stanowisko szwajcarskich organów celnych.

Powołując się jednocześnie na zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony wskazała iż organy naruszyły również art.187 § 1 i art. 191 ordynacji podatkowej.

3. naruszenie art. 199a § 3 ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa / Dz.U. z 2005 roku nr 8 poz. 60 z zm./ poprzez przyjęcie iż organ podatkowy nie miał obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie istnienia stosunku pranego lub prawa pomimo zakwestionowania autentyczności rachunku,

4. naruszenie art. 188 ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa / Dz.U. z 2005 roku nr 8 poz. 60 z zm./ poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony o przesłuchanie świadka A.K..

Uzasadniając ten zarzut wskazała że okoliczności co do których miał zeznawać świadek są istotne dla sprawy, bowiem potwierdzają fakt zakupu pojazdu i wystawienie rachunku z dnia [...].05.2006 roku przez firmą AA. Świadek ten potwierdził iż w momencie dokonywania zakupu firma ta istniała i posiadała biuro, szyld i tablicę reklamową.

W przypadku świadków przesłuchiwanych przez szwajcarski organ celny nie przedstawiono ich danych osobowych, jak również ich zeznań.

5. naruszenie art. 187 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa / Dz.U. z 2005 roku nr 8 poz. 60 z zm./ poprzez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy przez wykazanie że zakwestionowany rachunek z dnia 29.05.2006 roku został sfałszowany,

6. naruszenie art. 133 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa / Dz.U. z 2005 roku nr 8 poz. 60 z zm./ poprzez przyjęcie iż stroną w postępowaniu jest AM U.K..

W uzasadnieniu zarzutu skarżąca wskazała iż stroną postępowania jest osoba fizyczna U.K., natomiast nie jest nim AM U.K., bowiem nie posiada zdolności procesowej, jak również zdolności do czynności prawnych i nie może być podmiotem praw i obowiązków.

7. naruszenie § 7 zał. Nr 2 pkt. 27 rozporządzenia MF z dnia 22.04.2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego przez nie przyjęcie obniżonej stawki podatku akcyzowego.

Skarżąca wskazała że stosowany w decyzji wzór obliczenia akcyzy nie może być stosowany bowiem nastąpiła zmiana rozporządzenia MF i wzór ten był stosowany do dnia 1.12.2006 roku.

Obecnie natomiast przepisy ustawy o podatku akcyzowym na podstawie których naliczany był ten podatek od nabycia wewnątrzwspólnotowego używanego samochodu osobowego są niezgodne z art. 90 TWE i nie mogą być podstawą prawną do jego uiszczenia. W tej mierze powołał się na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18.01.2007 roku w sprawie Brzeziński / C – 313 / 05 /.

Skarżąca również podniosła zarzuty wobec ustalenia wartości pojazdu, wskazując iż niezasadnie po raz kolejny dokonana została wycena pojazdu, w sytuacji gdy wycena ta była dokonywana przy przyjmowaniu zgłoszenia celnego.

Nadto skarżąca nie otrzymała opinii biegłego z dnia [...].10.2007 roku przez co nie mogła się do tej opinii ustosunkować.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz uchylenie poprzedzającej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ celny wskazał iż szwajcarskie organy celne na podstawie przeprowadzonego dochodzenia ustaliły że firmy AA nie można był odnaleźć pod wskazanym adresem, a wskazany numer telefonu jest nieważny. Natomiast wszelkie próby ustalenia istnienia tej firmy nie dały rezultatu.

Wobec powyższego polskie organy celne powzięły wątpliwości co do tego czy kwota 200,0 CHF stanowi rzeczywistą wartość importowanego pojazdu.

W przypadku natomiast, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości czy deklarowana cena jest ceną faktycznie zapłaconą lub należną sumą określoną w art. 29 WKC, nie muszą w oparciu o nią ustalać wartości celnej towaru. W tym wypadku stosują metody zastępcze ustalenia wartości celnej pojazdu określone w art. 30 ust. 2 WKC, zgodnie z art. 181a rozporządzenia Komisji / EWG / nr 2454 / 93 z dnia 2.07.1993 roku ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady EWG nr 2913 / 92 ustanawiającej Wspólnotowy Kodeks Celny.

W związku z powyższym nieuzasadnione są zarzuty odnoszące się do kwestionowania deklarowanej przez skarżącą wartości celnej towaru.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 187 § 1 ordynacji podatkowej poprzez nie wykazanie iż rachunek zakupu pojazdu został sfałszowany, bowiem art. 181a w / w rozporządzenia do WKC uzależnia możliwość ustalenia wartości celnej towaru w inny sposób niż poprzez przyjęcie jako wartości towaru, jego wartości transakcyjnej w przypadku uzasadnionych wątpliwości, a te w świetle treści pisma szwajcarskich organów celnych wystąpiły.

Zasadność powyższych wątpliwości została potwierdzona w toku postępowania wobec ustalenia wartości pojazdu kilkakrotnie większej niż deklarowała to skarżąca.

Organ wskazał iż zasadnie organ celny nie zastosował metod ustalenia wartości celnej określonych w art. 30 WKC, a zastosował metodę określoną w art. 31 WKC.

Jednocześnie wobec zakazu ustalania wartości celnej na podstawie ceny sprzedaży na obszarze UE towarów wytworzonych w UE podstawę ustalenia wartości celnej przyjęto w oparciu o wartość na rynku polskim pojazdu o zbliżonych parametrach, wyprodukowanego na rynku koreańskim.

Wartość celna pojazdu w związku z powyższym została ustalona prawidłowo, w drodze opinii biegłego który uwzględnił w swojej ocenie szereg korekt wartości pojazdu zmniejszając ją o 3096 złotych, którą następnie pomniejszono o należności publiczno prawne które zawiera cena pojazdu na rynku polskim a więc 22% VAT, 65% podatku akcyzowego i 10% należnego cła.

Niezasadnym również okazało się naruszenie art. 107 § 3 kpa bowiem organ celny w postępowaniu stosuje zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03.2004 roku prawo celne / Dz.U. z 2004 roku nr 69 poz. 622 z zm./ przepisy art. 12 działu IV ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacji podatkowej z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.

Nadto zgodnie z art. 86 ust. 1 prawa celnego organ przyjął jako dowód w postępowaniu celnym pismo szwajcarskich organów celnych, które to pismo w pełni uzasadnia wątpliwości organu co do tego czy kwota 200 CHF odzwierciedla rzeczywistą wartość celną pojazdu.

Nie zasadny jest również zarzut nie wystąpienia zgodnie z art. 199a § 3 ordynacji podatkowej z powództwem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, bowiem skutki celne i podatkowe związane były z importem pojazdu na obszar UE powstały w wyniku dopuszczenia towaru do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym.

Nie został również naruszony art. 188 ordynacji podatkowej bowiem świadek A.K. został przesłuchany, a organ celny dokonał oceny zeznań tego świadka.

Nie jest również zasadny zarzut wskazania jako podatnika obok nazwiska skarżącej nazwy jej firmy AM bowiem w decyzjach celnych wskazano obok nazwy firmy, nazwisko skarżącej.

Co do naruszenia § 7 rozporządzenia MF z dnia 22.04.2004 roku organ celny wskazał iż przedmiotem importu był pojazd 14 letni o pojemności 2459 cm3.

Tak więc podstawowa stawka akcyzy wynosiła 13,6%, a jako że stawka ta nie może być wyższa niż 65,5%, ta stawka została określona zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Nadto obowiązek podatkowy powstał w dniu [...].06.2006 roku, tak więc organ celny zastosował stawkę celną obowiązującą przed dniem wejścia w życie zmian rozporządzenia, a więc przed dniem 1.12.2006 roku zgodnie z § 2 w / w rozporządzenia.

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 90 TWE bowiem pojazd został nabyty na terenie Szwajcarii i dokonano jego przywozu na obszar UE, a Szwajcaria nie jest członkiem UE.

Tak więc nie może mieć do tej transakcji zastosowania art. 90 TWE który stosuje się do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w tym pojazdów samochodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zadaniem Sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /, zaskarżona decyzja ulega uchyleniu, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd, w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak uzasadnienia z jakich powodów organ celny przyjął za wiarygodne dowody przedstawione przez stronę szwajcarską, nie biorąc pod uwagę dowodów wskazanych przez skarżącą.

Zdaniem Sadu zarzut ten nie jest uzasadniony, bowiem w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie bowiem z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03.2004 roku Prawo celne / Dz.U. z 2004 roku nr 68 poz. 622 z późn. zm./ do postępowania celnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.

Zarzut braku należytego uzasadnienia winien opierać się na przepisie art. 210 § 1 pkt. 6 ordynacji podatkowej.

Wobec tego iż skarżąca nie jest obowiązana do wskazania podstawy prawnej zarzutu, odnosząc się do zarzutu nienależytego uzasadnienia decyzji Sąd uznał iż zarzut ten nie jest zasadny.

Organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji wyjaśniając motywy podjęcia decyzji jednocześnie wskazywał dlaczego argumenty skarżącej są nie zasadne. Przykładowo można wskazać na zarzut skarżącej że organ nie wyjaśnił w sposób należyty czy firma AA istnieje. Organ podatkowy wskazał natomiast iż nie jest istotnym w sprawie faktyczne wyjaśnienie czy taka firma istnieje czy też nie. Istotnym bowiem jest to czy wartość wskazana w rachunku wystawionym przez tą firmę odpowiada rzeczywistej wartości transakcji.

Natomiast dla sprawdzenia rzeczywistej wartości transakcji jest wystarczające zgodnie z art. 181a rozporządzenia wykonawczego do WKC powzięcie przez organ uzasadnionych wątpliwości. Tak więc jeżeli szwajcarskie organy celne mimo prowadzonego postępowania nie mogą ustalić czy dana firma istniała to jest to przesłanka do powstania wątpliwości czy wartość transakcyjna podana w fakturze jest wartością rzeczywistą.

Organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji należycie wyjaśnił motywy jej podjęcia, wskazał na środki dowodowe które posłużyły mu do tego celu, jak również wskazał podstawy prawne podjętej decyzji.

Co do naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa / Dz.U. z 2005 roku nr 8 poz. 60 z zm./ poprzez brak podjęcia niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zarzut ten okazał się również nie uzasadniony.

Skarżąca zarzuca bowiem organowi celnemu, że organ wybiórczo przyjął informację szwajcarskiego organu celnego i nie rozważył możliwości iż firma sprzedająca AA istnieje. Wskazał, że brak wpisu w rejestrze przedsiębiorców nie musi świadczyć o nieistnieniu firmy, bowiem wpis ten jest dokonywany dopiero po osiągnięciu określonego dochodu. Natomiast zeznania świadków co do nieistnienia firmy uznała za niewiarygodne ze względu na wielość firm sprzedających samochody na olbrzymim parkingu, gdzie odbywała się sprzedaż samochodów.

Otóż zgodnie z art. 181a rozporządzenia Komisji EWG nr 2454 / 93 z dnia 2.07.1993 roku ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady EWG nr 2913 / 92 ustanawiającego WKC jeżeli organ celne mają uzasadnione wątpliwości, że deklarowana cena stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości towaru z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej.

W aktach sprawy znajduje się pismo szwajcarskich organów celnych z dnia [...].06.2006 roku, w którym wskazują że firmy AA nie można było znaleźć pod wskazanym adresem, a wskazany numer telefonu jest nieważny. Natomiast wszelkie próby ustalenia istnienia firmy pozostały bez rezultatu.

Zdaniem Sądu uzyskanie takiej informacji od szwajcarskich organów celnych jest wystarczające do uznania, że organy celne miały prawo mieć uzasadnione wątpliwości co do wartości towaru / pojazdu samochodowego / wskazanego w wystawionej fakturze.

W tym stanie rzeczy nie jest konieczne aby organ celny podejmował dalsze działania zmierzające do ustalenia czy dana firma istnieje czy też nie, czy też ustalania czy dany dowód sprzedaży został sfałszowany, bowiem uzyskane informacje są wystarczające dla ustalenia wartości celnej towaru z zastosowaniem metod określonych w art. 30 ust. 2 WKC i art. 31 WKC.

Nie sposób sobie zresztą wyobrazić sobie jakie działania jeszcze organ celny mógłby podjąć, bowiem nie ma on władczych uprawnień do tego aby kontrolować prawidłowość postępowania szwajcarskich organów celnych m.in. co do wiarygodności zeznań świadków, a takie postępowanie musiałoby wynikać z umowy międzynarodowej zwartej z Szwajcarią.

Brak też jest podstaw do żądania dalszych informacji od szwajcarskich organów celnych, w sytuacji gdy organy te informują że innych informacji nie mogą już udzielić.

Z tego też względu nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 187 § 1 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie ustalenia czy rachunek został sfałszowany, bowiem nie jest to warunek konieczny dla powzięcia wątpliwości co do wartości celnej towaru i w konsekwencji do ustalenia tej wartości w drodze metod innych niż określona w art. 29 WKC.

Należy podkreślić, że nie jest to przeszkodą dla skarżącej, do podjęcia działań podważających dotychczasowe ustalenia organów celnych, jednakże w tej mierze inicjatywa dowodowa spoczywa na skarżącej. Organ celny bowiem nie ma możliwości dokonania ustaleń w innej drodze, przy braku wiedzy co do dokonanej transakcji, a którą to wiedzę posiada skarżąca.

Organy mając do dyspozycji oświadczenia skarżącej zawarte w zgłoszeniu celnym dokonały weryfikacji tego oświadczenia, w zakresie dotyczącym wartości celnej importowanego towaru poprzez sprawdzenie istnienia firmy wystawiającej dowód sprzedaży i uzyskały odpowiedź szwajcarskich organów celnych w tej mierze.

Wynik weryfikacji rodzący uzasadnione wątpliwości co do wartości celnej towaru, pochodzi od szwajcarskich organów celnych, działających niezależnie od stron, obiektywnie sprawdzających rzetelność danych zawartych w dokumencie sprzedaży.

Skarżąca natomiast chcąc wykazać iż wynik weryfikacji nie jest zgodny z prawdą winna wykazać to twierdzenie, bowiem wykazanie tej okoliczności wykracza poza możliwości i wiedzę organu.

Tak więc niezasadnym jest również zarzut naruszenia przez organ celny art. 187 cc 1 i art. 191 ordynacji podatkowej.

Skarżąca zarzuciła również, że wątpliwości winy być rozstrzygane na korzyść strony.

Jednakże zdaniem Sądu należy odróżnić wątpliwości jako przesłankę zastosowania art. 181a Rozporządzenia wykonawczego do WKC, od wątpliwości powstających w toku dowodzenia.

W niniejszej sprawie brak jest wątpliwości, które należało rozstrzygać na korzyść strony.

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 199a § 3 ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa / Dz.U. z 2005 roku nr 8 poz. 60 z zm./ poprzez przyjęcie, że organ podatkowy nie miał obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o ustalenia istnienia stosunku prawnego lub prawa pomimo zakwestionowania autentyczności rachunku.

Przepis art. 199a § 3 ordynacji podatkowej odnosi się do ustaleń w zakresie prawa lub stosunku prawnego, nie dotyczy natomiast ustalenia przez sąd powszechny stanu faktycznego lub faktów.

Przesłanką wystąpienia do sądu powszechnego jest stwierdzenie wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe.

Należy jednak podkreślić, że powstanie zobowiązań publicznoprawnych w imporcie towaru wiąże się z dokonaniem zgłoszenia celnego, a nie z stwierdzeniem istnienia bądź nie istnienia stosunku prawnego.

Nie ulega wątpliwości iż brak jest podstaw do przyjęcia istnienia wątpliwości co do bytu stosunku prawnego z którym związane są skutki podatkowe, istnieją natomiast wątpliwości co do stanu faktycznego.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 188 ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa / Dz.U. z 2005 roku nr 8 poz. 60 z zm./ poprzez nieuwzględnienie dowodu z przesłuchania świadka A.K..

Jak wynika z akt sprawy dowód taki został przeprowadzony, a jak wynika z treści uzasadnienia skargi, skarżąca zarzuca, że zeznania te nie zostały uwzględnione w sposób dla niej korzystny.

Zdaniem Sądu organ dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i na jego podstawie słusznie uznał, że brak jest podstaw do dania wiary zeznaniom świadka A.K..

Co prawda w uzasadnieniu brak jest odniesienia się do zeznań tego świadka lecz jego zeznania nie wnoszą żadnych nowych okoliczności do sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że samochód został nabyty, a wątpliwości jedynie dotyczą wartości transakcyjnej. W tej mierze zeznania świadka nie wnoszą nowych okoliczności, potwierdzają jedynie te wynikające z rachunku wystawionego [...].05.2006 r.

Wobec wyniku weryfikacji uzyskanego od szwajcarskich organów celnych, brak jest podstaw do uznania, że nie ma wątpliwości co do zarówno tożsamości strony sprzedającej, jak również co do wartości transakcyjnej zakupionego pojazdu.

A istnienie tych wątpliwości stanowi o upoważnieniu organu celnego do sprawdzenia wartości transakcyjnej importowanego towaru.

Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że został naruszony art. 133 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 roku Ordynacja podatkowa / Dz.U. z 2005 roku nr 8 poz. 60 z zm./ poprzez przyjęcie iż stroną w postępowaniu jest AM U.K..

Nie może być bowiem wątpliwości, że w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, a taką osobą jest U.K. stroną postępowania jest ta osoba fizyczna.

Zarówno w decyzji organu I instancji, jak również w decyzji organu II instancji to U.K. jako osoba fizyczna jest wskazana jako strona postępowania.

Nie może być wątpliwości iż obok wskazania tejże osoby fizycznej widnieje również określenie nazwy pod jaką ta osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, jednakże nie zmienia to faktu iż stroną postępowania jest osoba fizyczna w osobie U.K.. Osoba ta natomiast została wskazana z imienia i nazwiska w decyzji.

Wskazanie natomiast nazwy pod jaką jest prowadzona działalność gospodarczą wynika zarówno z dokumentów przedstawianych przez skarżącą, jak również indywidualizuje podatnika od strony prowadzonej działalności gospodarczej.

Brak jest także podstaw do uznania zarzutu naruszenia § 7 zał. Nr 2 pkt. 27 rozporządzenia MF z dnia 22.04.2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego przez nie przyjęcie obniżonej stawki podatku akcyzowego.

Nie ulega wątpliwości, że zgłoszenie celne zostało dokonane w dniu [...].06.2006 roku. Tak więc co do stawek akcyzy stosowano § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.04.2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego / Dz.U. z 2004 roku Nr 87 poz. 825 z póżn. zm./ w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia celnego, a przed dniem obowiązywania wprowadzonych zmian tego przepisu, to jest przed dniem 1.12.2006 roku, rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 10.11.2006 roku / Dz.U. z 2006 roku nr 210 poz. 1551 /.

Nowych stawek akcyzy nie stosuje się do obowiązków podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie powyższych zmian, co wynika z § 2 w / w rozporządzenia.

Skarżąca przedstawiając powyższy zarzut wskazała, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym na podstawie których naliczany był ten podatek od nabycia wewnątrzwspólnotowego używanego samochodu osobowego są niezgodne z art. 90 TWE i nie mogą być podstawą prawną do jego uiszczenia. W tej mierze powołała się na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18.01.2007 roku w sprawie Brzeziński / C – 313 / 05 /.

Zarzut powyższy jest o tyle niezasadny, że przepisy których naruszenia dotyczy zarzut, są przepisami odnoszącymi się do wewnątrzwspólnotowego nabycia używanych samochodów, natomiast przedmiotem postępowania jest używany samochód osobowy importowany z Szwajcarii.

Państwo to nie jest członkiem UE i w związku z tym regulacje dotyczące wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego nie dotyczą tego pojazdu.

Tym samym nie można zastosować do niniejszej sprawy orzeczenia ETS w sprawie M. Brzezińskiego C – 313 / 05, bowiem skarżący nabył pojazd w Szwajcarii i pojazd ten jest przedmiotem importu z tego kraju, a orzeczenie dotyczy nabycia wewnątrzwspólnotowego

W materii tej zastosowanie ma Umowa zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską / Dz. Urz. WE L 300 z 31.12.1972 roku z późn. zm./ w zw. z art. 300 ust. 7 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

W szczególności art. 16 ust. 1 Protokołu nr 3 tej umowy. Zgodnie z wyżej wskazaną regulacją w dniu zgłoszenia pojazdu, dowodem pochodzenia towarów były świadectwo przewozowe EUR 1, EUR – MED oraz deklaracja na fakturze lub deklaracja EUR – MED na fakturze, sporządzona przez eksportera na fakturze.

Przypomnieć należy, że skarżąca jako dowód pochodzenia towaru, uprawniający do preferencyjnego pochodzenia towaru przedstawiła deklarację na fakturze, wystawionej przez AA. W trakcie prowadzonego postępowania zakwestionowano istnienie sprzedawcy. Oznacza to, że prawdziwość całego dokumentu nie tylko w części dotyczącej wskazanej ceny sprzedaży, ale również dotyczącej preferencyjnego pochodzenia towaru, została skutecznie zakwestionowana.

Okolicznością bezsporną jest, że skarżący nie przedstawił żadnego innego dokumentu, w świetle którego sporny pojazd mógłby być zaliczony, jako "produkt pochodzący" ze Szwajcarii w rozumieniu Protokołu 3. Podkreślenia wymaga, że braku tego nie może sanować powoływanie się na inne dokumenty, w tym także, które potwierdzają zarejestrowanie samochodu przez uprawnione o tego władze szwajcarskie. Fakt zarejestrowania samochodu w Szwajcarii nie jest tożsamy z wykazaniem jego "pochodzenia" z tego kraju (lub ze wspólnoty) w rozumieniu Protokołu 3.

Skarżąca również podniosła zarzuty wobec ustalonej wartości pojazdu, wskazując iż niezasadnie po raz kolejny dokonana została wycena pojazdu, w sytuacji gdy wycena ta była dokonywana przy przyjmowaniu zgłoszenia celnego.

Nadto skarżąca nie otrzymała opinii biegłego z dnia [...].10.2007 roku przez co nie mogła się do tej opinii ustosunkować.

Otóż w aktach sprawy brak jest opinii, o której skarżąca wspomina, iż została ona wykonana przy dokonywaniu zgłoszenia celnego. Tak więc twierdzenie iż opinia jest wykonywana po raz kolejny nie opiera się na rzeczywistych podstawach.

Prawdą jest, że skarżąca nie otrzymała wykonanej opinii biegłego w zakresie wartości pojazdu, jednak o powołaniu biegłego oraz przedmiocie opinii została powiadomiona poprzez doręczenie postanowienia o jego powołaniu z dnia [...].09.2007 r. ; ponadto w toku postępowania strona mogła zapoznać się z opinią, albowiem organ przed wydaniem decyzji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Na tym etapie postępowania skarżąca nie zgłaszała zastrzeżeń w tym zakresie. Również w skardze poza zrzutem nie doręczenia tej opinii skarżąca nie formułuje co do wartości pojazdu żadnych zarzutów, wobec czego należy uznać iż naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.

|Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA |

|Anna Juszczyk-Wiśniewska |Stefan Kowalczyk |Dariusz Skupień |