Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 675/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

Dnia 23 lipca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie : Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant sekretarz sądowy Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi G. R. i T. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazania rozbiórki więźby dachu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. -


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] (znak: [...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14.06.1960 r. Dz.U. Nr 9 poz. 26 z późniejszymi zmianami) po rozpatrzeniu odwołań: M. i J. R. oraz G. i T. R. od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], znak: [...] nakazującej G. i T. R. rozbiórkę części budynku mieszkalnego położonego na działce nr ew. 358 w miejscowości T. przy ul. A 119 tj. więźby dachowej wraz z pokryciem, wykonanej w sposób odbiegający od zakresu robót wymienionych w zgłoszeniu złożonym w dniu 6.06.2001 r. w Wydziale Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w P. oraz dokonaną rozbiórkę zgłosić w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w P., orzekł o uchyleniu kwestionowanej decyzji oraz o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji odwoławczej podano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., na wniosek M. i J. R., w dniu 17.07.2001 r. przeprowadził wizję lokalną na posesji położonej w T. przy ul. A 119, należącej do G. i T. R. i stwierdził, że na terenie nieruchomości prowadzone są roboty budowlane związane z wymianą konstrukcji więźby dachowej oraz pokrycia dachowego na istniejącym budynku mieszkalnym.

Na przedmiotowe roboty inwestor przedłożył zgłoszenie zamiaru wykonania wymiany pokrycia dachowego z papy na blachę powlekaną z dnia 5.06.2001 r., które zostało złożone w Starostwie Powiatowym w P. w dniu 6.06.2001 r.

W dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał postanowienie nr [...], nakazujące wstrzymanie prowadzonych robót budowlanych na nieruchomości jak wyżej, które w postępowaniu odwoławczym zostało utrzymane w mocy. Następnie w dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...] nakazującą inwestorowi przedłożenie dokumentacji budowlanej powykonawczej wraz z opinią techniczną i projektem zmian i przeróbek w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, która również została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. W związku z nie przedłożeniem wymaganej w/w decyzją dokumentacji technicznej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał decyzję nr [...] z dnia [...], nakazującą rozbiórkę wykonanej więźby dachowej wraz z pokryciem.

Od przedmiotowej decyzji złożyli odwołanie M. i J. R. oraz G. i T. R..

Zdaniem organu odwoławczego faktem bezspornym jest, iż na przedmiotowej budowie roboty budowlane, związane z wymianą konstrukcji więźby dachowej oraz pokrycia dachowego inwestor prowadzi w oparciu o zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych z dnia 05.06.2001 r., jednakże niezgodnie z warunkami w nim zawartymi, bowiem inwestor zgłosił zamiar wymiany pokrycia dachowego, a wykonał dodatkowo wymianę konstrukcji więźby dachowej. Dlatego też w związku z odstępstwami od dokonanego zgłoszenia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zgodnie z posiadanymi kompetencjami, prawidłowo poprowadził postępowanie w oparciu o art. 50, a następnie 51, ponieważ w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przypadek określony w art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.

Jednakże przy wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej więźby dachowej wraz z pokryciem w oparciu o zawarte w art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. uprawnienie Powiatowy Inspektor nie uwzględnił faktu, iż inwestor przedłożył "Projekt budowlany przebudowy dachu". Wprawdzie projekt ten nie wypełnia obowiązków nałożonych decyzją, jednakże świadczy, iż inwestor dążył do wykonania nałożonych na niego obowiązków. Brak postanowienia Powiatowego Inspektora skierowanego do inwestora i odsyłającego przedłożoną dokumentację w celu wykonania jej zgodnie z ostateczną decyzją sprawia, że skarżona decyzja jest co najmniej przedwczesna. Dopiero brak realizacji wydanego przez organ postanowienia, precyzującego braki i wzywającego do uzupełnienia dokumentów w oznaczonym terminie, będzie dawał podstawę do zastosowania tej sankcji.

W tym miejscu podkreślić należy, iż w celu wykonania obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji, inwestor winien przedłożyć dokumentację powykonawczą wraz z opinią o stanie technicznym i zgodnością z warunkami technicznymi zrealizowanych robót budowlanych w przedmiotowym obiekcie, a także projekt budowlany uwzględniający zmiany i przeróbki mające na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Przedłożony zaś projekt (przesłany wraz z odwołaniem) jest "Projektem przebudowy dachu" i wymagany byłby przez administrację architektoniczno - budowlaną Starosty Powiatowego, przy ubieganiu się inwestora o wydanie pozwolenia na budowę. Zaznaczyć przy tym należy, iż pozwolenie na budowę uzyskać można jedynie przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych. W przypadku bowiem zaistnienia samowoli budowlanej, co ma miejsce w omawianym wypadku, w celu zalegalizowania samowoli budowlanej wymagane są dokumenty, które wykażą, że zrealizowane roboty budowlane są wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, normami i przepisami oraz obowiązującymi warunkami technicznymi, zaś użytkowanie samowolnie przebudowanego obiektu nie stanowi zagrożenia dla mienia, zdrowia i życia ludzi. Takie też dokumenty winien przedłożyć inwestor, jeśli pragnie, aby jego samowola została zalegalizowana i wydana decyzja na wznowienie robót.

Natomiast w związku z podniesieniem przez M. i J. R., iż połacie dachowe wystają ponad ich działką po około kilka czy też kilkanaście centymetrów, z racji usytuowania obiektu w granicy działek podkreślić należy, iż ściany w granicy działek winny spełniać wymagania przeciwpożarowe, a wiec posiadać ogniomury wyniesione ponad połacie dachowe na minimum 30 cm. Zauważyć przy tym należy, iż przedłożony przez inwestora "Projekt przebudowy dachu" opracowany przez tech. bud. D. W. został w tym względzie błędnie wykonany, gdyż nie przewiduje wykonania ścian oddzielenia przeciwpożarowego w granicy działek i ich wyprowadzenia ponad dach minimum 30 cm.

Opracowana przez osobę uprawnioną dokumentacja winna uwzględniać obowiązujące w tym względzie przepisy. Nie ma przy tym znaczenia, co podkreślają inwestorzy, że poprzednia, zdemontowana konstrukcja dachu również wysunięta była nad działkę sąsiada. Deklaracja ta świadczyć może jedynie tyle, iż poprzedni dach był także wykonany niezgodnie z przepisami i taki stan rzeczy nie może zostać zaakceptowany.

Biorąc więc pod uwagę stan faktyczny i prawny należało przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Jednocześnie wyjaśnić należy, iż w sprawach dotyczących samowoli budowlanych ustawodawca nie przewidział uwzględnienia tzw. społecznych aspektów sprawy, w tym poniesionych kosztów, a inwestor, który dopuścił się samowoli budowlanej musi ponieść jej konsekwencje.

G. i T. małżonkowie R. zaskarżyli wymienioną decyzję organu drugiej instancji, do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji.

W ocenie skarżących, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 kpa oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140). Zaskarżoną decyzją organ II instancji uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Zdaniem skarżących, organ II instancji powinien był sprawę zakończyć wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, bowiem inwestorzy doręczyli prawidłową dokumentację. Ewentualnie, mogła być wydana decyzja o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, ale z innych przyczyn niż wskazano w uzasadnieniu.

Skarżący nie zgodzili się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu decyzji, że dach od strony sąsiadów, małżonków R., powinien posiadać ogniomury, wyniesione ponad połacie dachowe na minimum 30 cm. Narusza to bowiem prawnie chroniony interes skarżących, a dach na budynku przez cały okres od wybudowania był wysunięty na 15 cm poza ścianę.

Nie jest prawdą, aby obecnie nie można dokonać odstępstw od przepisów dotyczących wykonania ogniomuru. Zgodnie bowiem z § 2 ust.2 powołanego rozporządzenia, w stosunku do istniejących budynków istnieje możliwość dokonania odstępstw od wymogów określonych rozporządzeniem. Skarżący zarzucili, że kwestionowana decyzja narusza więc ich słuszny interes i jako taka powinna być uchylona.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, uznając skargę za bezzasadną.

Odnosząc się zaś do twierdzenia skarżących zawartego, w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż nie jest koniecznym wykonywanie ogniomuru w ścianie w granicy nieruchomości, gdyż jak piszą: "zgodnie bowiem z § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia w stosunku do istniejących budynków istnieje możliwość dokonania odstępstw od wymogów określonych rozporządzeniem", organ wyjaśnił, iż cytowany przepis ma zastosowanie do obiektów na których przebudowę, rozbudowę lub remont inwestorzy uzyskują przed rozpoczęciem robót pozwolenie na budowę, zaś dokumentacja techniczna opracowana przez uprawnioną osobę przed rozpoczęciem robót, zawierać będzie takie rozwiązania projektowe, jak to właśnie przewiduje wskazany przez skarżących § 2

ust. 2 Rozporządzenia MGPiB z 14.12.1994 r. (Dz.U. Nr 10, poz. 46 z późn.zm.), które spełniają wymagania wymienione w § l ust. 2 (a więc m.in. bezpieczeństwo pożarowe i użytkowania) w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, lecz odpowiednio do wskazań oceny (ekspertyzy) właściwych jednostek badawczo-rozwojowych albo rzeczoznawcy budowlanego i do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwą terenowo Komendą Wojewódzką Państwowej Straży Pożarnej oraz właściwym terenowo Państwowym Inspektorem Sanitarnym

W piśmie procesowym z dnia 24 czerwca 2004 roku, strona skarżąca zwróciła się do Sądu administracyjnego "o usunięcie z wokandy" sprawy ze skargi G. i T. R.

Żądanie to powtórzono w piśmie z dnia 16 lipca 2004 roku, w którym zawarto także oświadczenie, że żądanie to jest równoznaczne z cofnięciem skargi w tej sprawie. Strona skarżąca dołączyła także do akt sprawy, kserokopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), udzielającą skarżącym pozwolenia na użytkowanie przebudowanego dachu budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ewid. 358, położonej w T., ul. A nr 119.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli (między innymi) skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1) oraz gdy "postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe" (pkt 3).

Tego rodzaju sytuacja bezprzedmiotowości postępowania sądowego, wystąpiła w sprawie niniejszej.

Należy przy tym wyjaśnić, że wobec użycia w powołanym przepisie art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy, określenia "stało się", bezspornie chodzi o przyczyny, które w chwili złożenia skargi w danej sprawie, nie istniały, a wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy, jak w sprawie niniejszej.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że przed rozpoznaniem skargi na kwestionowaną decyzję o charakterze kasacyjnym, wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa, wydana została kolejna decyzja pierwszoinstancyjna, od której służyło stronom odwołanie do organu drugiej instancji, w trybie i w terminie wskazanym w wymienionej decyzji.

W tych okolicznościach sprawy niniejszej, nawet wzruszenie przez Sąd zaskarżonej decyzji, nie doprowadziłoby do uzyskania przez stronę skarżącą zarówno decyzji pozytywnej, jak i negatywnej, lecz jedynie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Nie dawałoby także podstawy do roszczenia o odszkodowanie z art. 287 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu... . Należy przy tym wyjaśnić, że strona skarżąca nie wnosiła w skardze o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani też nie zarzuciła, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

Powyższe oznacza, że dokonanie oceny legalności przez Sąd administracyjny, zaskarżonej decyzji administracyjnej, w stanie faktycznym i prawnym, który ustalił się już po wniesieniu skargi, stało się bezprzedmiotowe. Ponadto strona skarżąca cofnęła skargę, w związku z wydaniem nowej, korzystnej dla skarżących decyzji.

Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 i art. 160 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono, jak w postanowieniu.

ls/