Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1777/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2, art. 63 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymało w decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji garaży i parkingu samochodowego, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, w ramach etapowej budowy kompleksu budynków mieszkalnych z usługami w części parterowej, pn. "B." na dz. ew. nr [...], [...] obręb [...], przy ul. [...] w Dzielnicy S. (wnioskodawca [...] Sp. z o.o. S.K.A.).

Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku rozpatrzenia dwóch odwołań. Od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] odwołanie wniosła P. S.A. z siedzibą w W., podnosząc, że przedmiotowa wnioskowana zabudowa będzie narażona na hałas generowany przez pociągi przejeżdżające po torach kolejowych na sąsiedniej działce. Wskazała, że w celu określenia odpowiednich środków służących zapewnieniu komfortu akustycznego potencjalnych mieszkańców, konieczna jest analiza istniejących warunków akustycznych oraz potencjalnych oddziaływań skumulowanych.

Odwołanie wniosła również L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca), wnioskując o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżąca nie wskazała zarzutów odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w opinii zawartej w postanowieniu z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzania dla przedmiotowej inwestycji oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W jego ocenie z dokumentacji wynika, że standardy jakości środowiska w związku z realizacją i funkcjonowaniem przedmiotowego przedsięwzięcia zostaną dotrzymane. Nadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. w opinii z dnia [...] października 2013 r. nr [...] także uznał, że brak jest potrzeby przeprowadzania dla przedmiotowej inwestycji oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W opinii wskazał m.in., że na podstawie przedstawionych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia wielkości emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza, zakładając prawidłowe wykonanie inwestycji, a także właściwy sposób zarządzania obiektem można stwierdzić, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na środowisko.

Powołując się na wskazane opinie oraz postanowienie Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. organ I instancji zaskarżoną decyzją stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. SKO zwróciło uwagę, że wnioskodawca w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, zawarł opis sąsiedztwa planowanej inwestycji (m.in. tereny kolejowe) i uwzględnił dodatkowe wymagania w zakresie ochrony projektowanego budynku przed hałasem zewnętrznym, tak aby spełnione były wymagania Polskiej Normy PN-87/B-02151/02 "Akustyka budowlana. Ochrona przed hałasem pomieszczeń w budynkach. Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach." W tym stanie rzeczy SKO stwierdziło, że zarzut odnośnie do nieuwzględnienia uciążliwości dla wnioskowanej inwestycji hałasu generowanego jest niezasadny.

Organ odwoławczy podniósł, że nie można uznać, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, ze zm., wskazywana dalej jako "ustawa"), gdyż organ rozważył informacje zawarte we wniosku i Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz ww. opiniach, a także dokonał oceny przedsięwzięcia zgodnie z tym przepisem.

Skarżąca w skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., wniosła o jej uchylenie, wraz z poprzedzająca ją decyzją Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, określanej dalej jako: "k.p.a.") - poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz postanowienia Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., pomimo, że powołane akty administracyjne zostały wydane przez organ I instancji z naruszeniem prawa, w szczególności zaś:

art. 85 ust. 2 pkt 2 oraz art. 65 ust. 3 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy w związku z wadliwością i niekompletnością ich uzasadnień;

art. 40 § 2 k.p.a. - w związku z niedoręczaniem pełnomocnikom skarżącej pism w postępowaniu w I instancji, co prowadziło do naruszenia art. 10 § 1 w z w. z art. 15 k.p.a. — poprzez niezapewnienie pełnomocnikom skarżącej możliwości udziału w postępowaniu (a także z naruszeniem przepisów powoływanych poniżej);

art. 80 ust. 2 ustawy — ze względu na błędne przyjęcie (przez organy obu instancji), że przedsięwzięcie objęte wnioskiem [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością SKA jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Dworca [...], przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] stycznia 2011 r.;

art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy i w konsekwencji art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz art. 64 ust. 2 pkt 2 i art. 70 ust. 2 pkt 2 Ustawy - poprzez wydanie decyzji w obu instancjach na podstawie niekompletnej karty informacyjnej przedsięwzięcia;

art. 63 ust. 1 ustawy oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 Ustawy — poprzez nieuwzględnienie (przez organy obu instancji) wszystkich uwarunkowań wymaganych prawem oraz błędne uznanie, iż nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko;

art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy — poprzez wydanie (przez organy obu instancji) decyzji na podstawie niekompletnego wniosku;

art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie (przez organy obu instancji) wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia oraz wadliwość uzasadnienia, a także poprze brak ustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutów poniesionych przez skarżącą w odwołaniu;

art. 15 k.p.a. – tj. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego — ze względu na fakt, iż sprawa niniejsza nie została w należycie rozpoznana (wyjaśniona) przez organy I i II instancji (oraz poprzez ww. pominięcie pełnomocników skarżącej w postępowaniu w I instancji).

Zdaniem Skarżącej o niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przesądza przede wszystkim fakt, iż - jak wynika z Karty informacyjnej przedsięwzięcia - wchodzący w skład kompleksu o nazwie B. "piąty budynek mieszkalny (4A) zlokalizowany na wschodnim krańcu działki, posiada 16 kondygnacji naziemnych i 5 podziemnych" (wysokość około 57,64 m). Wskazała, że tak samo przyjęto w decyzji organu I instancji, w celu oceny skali przedsięwzięcia. Wywodziła, iż powyższy budynek stanowi zatem dominantę przestrzenną, o której mowa w § 29 ust 3 pkt 5 MPZP. Przepis ten dopuszcza jednak dominantę jedynie jako "budynek o zróżnicowanej wysokości zabudowy – XI, XII, XVI kondygnacji - do 60 m z najwyższą częścią we wschodniej części terenu tj. od drogi 16 KD—L(g)". Niewątpliwie chodzi tu zatem o budynek, którego wysokość od najwyższego punktu od strony wskazanej drogi zmniejsza się w kierunku zachodnim. Szesnastopiętrowy budynek 4A, przewidziany przez Inwestora, nie jest budynkiem o zróżnicowanej wysokości zabudowy i co za tym idzie, oczywiście nie posiada najwyższej części we wschodniej części terenu (wszystkie jego "części" są równe).

Zwróciła ponadto uwagę, że konieczność dostosowania wielkości ww. dominanty do wymogów MPZP przełoży się na parametry istotne z punktu widzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (liczba miejsc postojowych, natężenie ruchu, emisja hałasu i szkodliwych substancji) i tym samym na aktualność prezentowanych w Karcie kalkulacji.

Dalej argumentowała że podstawowe parametry inwestycji objętej decyzją zostały, że określone w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia w sposób wadliwy. Przedstawiony bowiem przez Inwestora bilans powierzchni opiera się na założeniu, że "działka inwestycyjna" ma powierzchnię [...] m2, co stanowi punkt odniesienia (100%) dla obliczenia pozostałych wskaźników, w tym w szczególności powierzchni biologicznie czynnej. Tymczasem, zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 7 MPZP "ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o [...] działce inwestycyjnej - należy przez to rozumieć jedną lub kilka działek ewidencyjnych, na których realizuje się inwestycję objętą jedną (w tym etapową) decyzją o pozwoleniu na budowę". godnie z załączonym do karty wypisem z rejestru gruntów suma powierzchni działek ewidencyjnych nr [...] i [...] wynosi [...] ha (a nie jak wskazuje inwestor [...] ha) i ta właśnie powierzchnia powinna być uznana za powierzchnię działki inwestycyjnej. Przyjmując powierzchnię działki inwestycyjnej równą [...] ha, wskazywana przez B. powierzchnia biologicznie czynna stanowi 24,65% powierzchni, a więc mniej niż 25% wymagane zgodnie z § 29 ust. 3 pkt 2 MPZP. Opisane nieprawidłowości przekładają się także na pozostałe wskaźniki określone procentowo przez Inwestora.

Zdaniem skarżącej istotne jest także, że w powoływanym pkt 2 Karty, stwierdza się, że "większość z istniejących drzew ze względu na kolizje z planowanym zagospodarowaniem lub wspomnianym złym stanem biologicznym przewidziano do wycięcia", co jest sprzeczne z zapisem § 6 pkt 1 MPZP, nakazującym utrzymanie istniejących zasobów zieleni oraz § 29 ust. 3 pkt 1 MPZP, wymagającym maksymalnego zachowania zieleni wysokiej.

Ponadto skarżąca wyraziła stanowisko o wadliwości samej Karty, wskazując że nie zawiera ona pełnej informacji o skali przedsięwzięcia. Nie wiadomo w szczególności, jaka będzie powierzchnia użytkowa mieszkań i lokali usługowych, ani nawet ile mieszkań powstanie w związku z realizacją przedsięwzięcia. Powyższe nie pozwalało organom obu instancji na dokonanie oceny w szczególności tego, czy przyjęta przez Inwestora liczba miejsc postojowych jest adekwatna do skali inwestycji oraz zapewnia jej zgodność MPZP (por. § 29 ust. 6 pkt 1 MPZP). Prawidłowość zaś założeń poczynionych przez inwestora w tym zakresie ma istotne znaczenie dla oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Następnie podniosła, że w ramach przedmiotowej inwestycji powstać ma w centrum W. kompleks budynków mieszkalnych o wysokości od IX do XVI kondygnacji i łącznej powierzchni niemal 100.000 m2 (podana wartość dotyczy jedynie powierzchni kondygnacji naziemnych). Inwestycja ta będzie prowadzona u zbiegu głównych arterii komunikacyjnych o bardzo dużym natężeniu ruchu, w bezpośrednim sąsiedztwie obszarów podlegających ochronie ze względu na hałas (istniejąca i projektowana zabudowa mieszkaniowa - por. rys. 1 załączony do Karty). W ocenie Skarżącej stotne jest, że w rejonie omawianego przedsięwzięcia znajduje się także jedno z największych w W. centrów handlowych oraz linie kolejowe. Kwestią zasadniczą było więc ustalenie w toku postępowania nie tylko, czy inwestycja B. spełnia wymogi co do ochrony środowiska, ale przede wszystkim jak kształtować się będą oddziaływania skumulowane.

Skarżąca powołała się na twierdzenie ww. Stowarzyszenie wyrażone w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r., że rejon inwestycji wraz z sąsiadującymi terenami kolejowymi jest istotny z punktu widzenia napowietrzania miasta. Z załącznika nr III. 12 do "Opracowania ekofizjograficznego do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W." wynika, że wskazany teren został wyznaczony w "Ustaleniach wiążących gminy w. przy sporządzaniu planów zagospodarowania przestrzennego" jako strefa funkcji centralnych, mająca obecnie potencjalny duży i bardzo duży wpływ na wymianę i regenerację powietrza w mieście. Wobec powyższego, istotnym do rozważenia pozostawał problem, w jakim zakresie realizacja inwestycji będzie zakłócać ową funkcję napowietrzania miasta.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.

Podczas rozprawy w dniu 7 listopada 2014 r. uczestnik postępowania B. wniósł o odrzucenie skargi, powołując się na brak legitymacji do skutecznego wniesienia skargi, z uwagi na to, że od strony zachodniej planowanej inwestycji bezpośrednim sąsiadem działki jest W. przez to, iż biegnie tam droga publiczna. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, wniósł o jej oddalenie.

Skarżącej w odniesieniu do wniosku o odrzucenie skargi podniosła, że przysługuje jej tytuł prawno-rzeczowy (współużytkowanie wieczyste) do drogi, na której zlokalizowane mają być zjazdy z inwestycji. Wskazała także, że w postępowaniu, które się toczyło przed Sądem dotyczącym zabudowy biurowej, kwestia uprawnień procesowych skarżącej nie budziła wątpliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola ta polega na badaniu zgodności decyzji z przepisami prawa materialnego i prawa procesowego, a badana decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia w tym zakres naruszeń o istotnym wpływie na wynik sprawy.

Skarga oceniana według tak wskazanych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji garaży i parkingu samochodowego, wraz z towarzyszącą infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, w ramach etapowej budowy kompleksu budynków mieszkalnych z usługami w części parterowej, pn. "B." na dz. ew. nr [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w Dzielnicy S. (wnioskodawca [...] Sp. z o.o. S.K.A.).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu braku legitymacji procesowej do wniesienia skargi wskazać należy, że skarżąca brała udział w postepowaniu administracyjnym, a odwołanie w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., zostało wniesione przez skarżącą - L. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

Legitymacja skargowa, po myśli art. 50 § 1 p.p.s.a. służy każdemu, kto ma w tym interes prawny. Interes prawny jest powszechnie rozumiany jako uprawnienie wynikające z konkretnej normy prawnej (najczęściej o charakterze materialnym), na podstawie której podmiot może domagać się konkretyzacji jego uprawnień bądź obowiązków albo żądać kontroli legalności określonego aktu (por. Komentarz do art. 50 p.p.s.a., A. Kabat, LEX). Nie można więc tracić z pola widzenia okoliczności, że zaskarżony akt zostały wydany po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, co rzutuje na brak podstaw do oddalenia skargi, z powodu braku legitymacji do jej wniesienia.

Od legitymacji do złożenia skargi należy odróżnić legitymację do występowania w postępowaniu administracyjnym. W tym zakresie generalnie można stwierdzić, że legitymację do złożenia odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia należy oceniać według art. 28 k.p.a., bowiem przepisy powoływanej wyżej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w oparciu o które organ I instancji prowadził postępowanie, nie regulują kwestii legitymacji procesowej. Stosownie do treści art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotne jest przy tym, że przymiot strony nie zależy od jakiegokolwiek zainteresowania podmiotu wynikiem sprawy, a jedynie od jego interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako stronę postępowania, musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, CBOSA i wyrok WSA w Krakowie z 20 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1932/11, Lex 1138582).

Przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a oprócz tego inne podmioty, jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Trzeba przy tym podkreślić, że pojęcie oddziaływania musi być rozumiane jako wpływ na środowisko przyrodnicze i na nieruchomości sąsiednie w szerokim znaczeniu sąsiedztwa. W pojęciu tym mieści się zatem rzeczywisty wpływ zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, jak i na wartości prawnie chronione np. środowisko. Powyższy pogląd wyraził WSA w Krakowie w wyroku z 20 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 1932/11, Lex 1138582), a Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w całości go podziela. Analiza przepisów działu V ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko prowadzi do wniosku, że w postępowaniu, w którym została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. posiada niewątpliwie wnioskodawca (inwestor) oraz podmioty, które legitymują się prawem własności lub prawem wieczystego użytkowania do nieruchomości objętej wnioskiem, jak i nieruchomości sąsiednich, o ile te nieruchomości sąsiednie znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Stan własności działek sąsiednich nie jest zatem przesądzający dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem o legitymacji decyduje wpływ na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Co do istnienia wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym jego zakresu sprawa jest między stronami i uczestnikami postępowania sporna. Za uzasadnione Sąd uznał zarzuty braku właściwej oceny zebranych w sprawie dowodów, co doprowadziło do przedwczesnej oceny dokonanej tak przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (w decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]), jak i Prezydenta W. (w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]), dotyczącej braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do tego zagadnienia należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 80 ust. 2 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących.

Kwestia zgodności z miejscowym planem nie została dostatecznie wyjaśniona, bowiem - jak wynika z pkt 1 Karty informacyjnej przedsięwzięcia (załącznik do wniosku o wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – karta 1 akt sprawy) - wchodzący w skład kompleksu o nazwie B. "piąty budynek mieszkalny (4A) zlokalizowany na wschodnim krańcu działki, posiada 16 kondygnacji naziemnych i 5 podziemnych". Tak samo przyjęto w decyzji organu I instancji, w celu oceny skali przedsięwzięcia. Słusznie skarżąca zwracała uwagę, że skoro budynek stanowi dominantę przestrzenną, o której mowa w § 29 ust 3 pkt 5 MPZP, to organ powinien ustosunkować się – w aspekcie zgodności z planem – do dopuszczenia jako dominanty jedynie budynku o zróżnicowanej wysokości zabudowy.

Ważnym jest – biorąc pod uwagę właściwość organów rozstrzygających w sprawie wynikającą m.in. z art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy – czy dostosowania wielkości tego budynku do wymogów MPZP przełoży się na parametry istotne z punktu widzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (liczba miejsc postojowych, natężenie ruchu, emisja hałasu i szkodliwych substancji) i tym samym na aktualność prezentowanych w Karcie kalkulacji.

Podlegająca ocenie organów skala przedsięwzięcia, wymaga prawidłowego przywołania parametrów obiektu, celem zobrazowania tejże skali. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy informacje o skali przedsięwzięcia powinny zostać zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jest to element obligatoryjnie podlegający uwzględnieniu przy orzekaniu o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Słusznie skarżąca wywodziła, że sprecyzowanie wielkości działki inwestycyjnej stanowi punkt odniesienia dla obliczenia pozostałych wskaźników, w tym w szczególności powierzchni biologicznie czynnej, a sposób liczenia powinien odpowiadać definicji zawartej w § 2 pkt 7 MPZP.

Sąd podzielił stanowisko skarżącej, że Kolegium dokonało pobieżnie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym charakterystyki przedsięwzięcia, Karty informacyjnej przedsięwzięcia, treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2013 r. wyrażającego opinię, że dla przedmiotowej inwestycji nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz treści opinii z [...] października 2013 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Organy nie dokonały analizy całokształtu zgromadzonego materiału, do czego obliguje go art. 80 Kpa. Podkreślenia wymaga, iż zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.).

W uzasadnieniu decyzji organ powinien przekonać stronę, że jej stanowisko zostało wnikliwie rozważone, zaś w razie wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż stanowisko strony, iż jego przyczyną były istotne powody znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach. Uzasadnienie decyzji, mające na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia, uwarunkowane jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze temu wymogowi nie sprostało, powołując się lakonicznie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na treść Karty informacyjnej przedsięwzięcia i nie dokonując oceny uzyskanych w sprawie opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2013 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] października 2013 r.

Należy również zwrócić uwagę na kolejną przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji. Otóż wyrokiem z 7 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1622/14, CBOSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Postanowienia te wydane zostały w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, co oznacza, że toczyło się ono z naruszeniem przepisów o dopuszczeniu do udziału na prawach strony, w konsekwencji naruszając art. 10 Kpa. Naruszenie to mieści się w zakresie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., ze względu na niedopuszczenie Stowarzyszenia powodujące nieodniesienie się przez organ do przedstawianej przez Stowarzyszenie argumentacji i stanowiąc przesłankę wznowieniową, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ zastosuje się do wytycznych zawartych w niniejszym wyroku, przede wszystkim dokona wnikliwej analizy rzetelności i wiarygodności informacji zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, w razie konieczności przeprowadzając dodatkowe postępowanie wyjaśniające w tej kwestii i w zależności od dokonanych ustaleń podejmie stosowne rozstrzygnięcie. W związku z powyższym należy także stwierdzić, że obecnie przedwczesne byłoby odnoszenie się przez Sąd do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia art. 28 kpa, bowiem kwestia ta powinna być przedmiotem oceny przez organ w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i lit. c), w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a.