Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 306/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1-2, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 233
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe - tekst jedn.
article: art. 116 par. 1-2, art. 121 par. 1, art. 122-123, art. 144 par. 5, art. 145 par. 2, art. 187 par. 1, art. 191, art. 200, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych jako płatnika za poszczególne miesiące 2012 i 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w części utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł., tj. w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. P.– członka zarządu Spółki z o.o. A ze Spółką oraz prezesem jej zarządu R. S., za zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego Spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 roku oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2012 roku i 2013 roku.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. decyzją z dnia [...] r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. P.- członka zarządu Spółki z o.o. A, NIP: [...], ze Spółką oraz prezesem jej zarządu R. S., za zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego Spółki w:

podatku od towarów i usług za miesiące: II, VI, VIII-XI 2012 roku w łącznej kwocie 38.427,72 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 18.938 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 2.991,60 zł,

podatku dochodowym od osób fizycznych (płatnik) za miesiące: III-XII 2012 roku w łącznej kwocie 17.505 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 8.315 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 1.116,50 zł,

podatku dochodowym od osób fizycznych (płatnik) za miesiące: I-XII 2013 r. w łącznej kwocie 2.950 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 1.125 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 197,20 zł.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Zaskarżyła ją w całości i wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej jako "o.p."):

– art. 116 § 1 w zw. z art. 116 § 2 poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że pełnienie funkcji członka zarządu wyklucza możliwość wykazania braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki,

– art. 116 § 1 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że brak znajomości stanu finansów nie wyłącza winy członka zarządu w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że okoliczność ta stanowi przeszkodę do złożenia skutecznego wniosku o ogłoszenie upadłości ze względu na przepis art. 22, 23, 25 ust. 1 oraz art. 522 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego w brzmieniu obowiązującym w latach 2011 - 2013 i stanowi jedynie punkt wyjścia do oceny, czy członek zarządu ponosi winę w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości,

– art. 116 § 1 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości należy rozumieć jako jego złożenie, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oznacza złożenie skutecznego wniosku o ogłoszenie upadłości, tj. takiego, który nie został odrzucony ze względów formalnych, ale został merytorycznie rozpoznany,

– art. 116 § 1 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nowy członek zarządu może ponosić winę za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli przed objęciem przez niego funkcji zaistniały podstawy do ogłoszenia upadłości oraz minął czas właściwy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości,

– art. 133 poprzez niezawiadomienie R. S., o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności K. P. ze Spółką A i R. S. za przedmiotowe zobowiązania, podczas gdy współodpowiedzialny członek zarządu powinien być zawiadomiony o toczącym się postępowaniu, gdyż dotyczy ono jego interesu prawnego,

– art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny skutkujący uznaniem, iż strona nie wykazała braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości,

– art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy z pominięciem dowodów wskazujących na to, że niemożliwym było pełne zapoznanie się z dokumentacją Spółki, co doprowadziło do uznania, że K. P. miał nie tylko obowiązek, ale i możliwość zapoznania się ze stanem Spółki i tym samym ponosi winę w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy,

– art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 poprzez nieustalenie momentu, w którym K. P. dowiedział się o powołaniu na członka zarządu Spółki A, które to ustalenie było kluczowe dla oceny kwestii w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy,

a także art. 11 Prawa upadłościowego i naprawczego w brzmieniu obowiązującym w latach 2011 - 2013 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że członek zarządu obowiązany jest do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w przypadku, gdy zaistnieją przesłanki do ogłoszenia upadłości, o których mowa w art. 11 ust. 2 ww ustawy, pomimo tego, że przed objęciem funkcji zaistniała przesłanka do ogłoszenia upadłości określona w art. 11 ust. 1 niniejszej ustawy, podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że zaistnienie przesłanek z art. 11 ust. 1 wskazanej ustawy, jest wystarczające do powstania obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a późniejsze zaistnienie przesłanki z art. 11 ust. 2 tej ustawy, obowiązku tego nie modyfikuje.

Po rozpatrzeniu odwołania i zarzutów w nim zawartych, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. w części, opisanej na wstępie, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ II instancji przytoczył treść szeregu przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, w szczególności art. 107, 109 i 116.

W oparciu o powyżej wskazane przepisy i ustalony w sprawie stan faktyczny, organ wskazał, iż zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych (płatnik) powstały w czasie pełnienia przez K. P. funkcji członka zarządu Spółki z o.o. A. Organ wskazał, że sytuacja finansowa Spółki już w momencie, w którym skarżący stał się członkiem zarządu, spełniała przesłankę obligującą do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Jedną z przesłanek uzasadniającą wystąpienie z wnioskiem tego rodzaju jest okoliczność nieregulowania swoich należności. Przy czym organ podkreślił, iż bez znaczenia jest czy dłużnik nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych czy jedynie niektórych z nich. Bez znaczenia jest również przyczyna dlaczego tego nie czyni. Nawet niewykonanie zobowiązań o niewielkiej wartości już wypełnia przesłankę określoną w treści dyspozycji art. 11 § 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.jed. - Dz. U. 2015, poz. 233 – dalej jako "p.u.n.").

Zasadnie organ podkreślił, iż uzyskanie wiedzy na temat kondycji finansowej Spółki leżała w interesie strony i wymagała jego inicjatywy. W ocenie organu, skarżący nie dołożył należytej staranności, aby uzyskać informacje jaki jest aktualny i rzeczywisty stan niewypłacalności Spółki. Winien on podjąć odpowiednie czynności w tym zakresie tuż po objęciu funkcji członka zarządu.

Organ ustalił, iż dnia 1 czerwca 2011 r. odbyło się Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki A, na którym wspólnicy podjęli jednomyślnie uchwały, z godnie z którymi m.in.:

1. zatwierdzono sprawozdanie zarządu z działalności Spółki za 2010 rok oraz sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2010,

2. zaniechano podziału czystego zysku i przekazano go w całości na fundusz rezerwowy,

3. udzielono absolutorium członkowi zarządu (R. S. - prezes zarządu),

4. odwołano R. S. z funkcji prezesa zarządu,

5. powołano nowy zarząd w osobach - R. S. (prezes zarządu) i K. P.(członek zarządu), określając jednocześnie, iż każdy z nich ma prawo samodzielnie składać oświadczenia i zaciągać zobowiązania w imieniu Spółki do kwoty 500.000 zł (zmiany uprawnień członków zarządu znalazły odzwierciedlenie w zaktualizowanej umowie spółki).

Protokół z powyższego Zgromadzenia został sporządzony w formie aktu notarialnego repertorium A nr A z dnia [...] r.

Z powyższego organ wywiódł, że K. P. został powołany na członka zarządu Spółki A w dniu 1 czerwca 2011 r. wskazał również, iż przy dołożeniu należytej staranności mógł dowiedzieć się o posiadanych przez Spółkę zaległościach publicznoprawnych niezwłocznie po objęciu funkcji członka zarządu. A skoro tak, to K. P. winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki najpóźniej pod koniec 2011 roku. W ocenie organu termin 6-miesięczny był wystarczający, aby strona stwierdziła, że w Spółce zaistniał stan niewypłacalności.

Ponieważ strona nadal nie zgadzała się z powyższy stanowiskiem, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zaskarżając decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w części, w jakiej decyzja ta utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności ze Spółką A i z R. S. za zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła:

a) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 o.p. w związku z § 2 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pełnienie funkcji członka zarządu jest okolicznością, która wyklucza możliwość wykazania braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że pełnienie funkcji członka zarządu jest jedynie pozytywną przesłanką do orzeczenia solidarnej odpowiedzialności i wpływa na podwyższenie miary staranności, jaką powinien dołożyć członek zarządu przy ocenie zasadności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, ale nie wyklucza możliwości wykazania braku winy w niezgłoszeniu takiego wniosku;

naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 o.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że brak znajomości stanu finansów spółki nie wyłącza winy członka zarządu w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że brak znajomości stanu finansów spółki stanowi przeszkodę do złożenia skutecznego wniosku o ogłoszenie upadłości ze względu na przepis art. 22, art. 23, art. 25 ust. 1 oraz art. 522 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego w brzmieniu obowiązującym w latach 2011 - 2013 i stanowi jedynie punkt wyjścia do oceny, czy członek zarządu ponosi winę w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości;

naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 o.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nowy członek zarządu może ponosić winę za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli przed objęciem przez niego funkcji zaistniały podstawy do ogłoszenia upadłości spółki oraz minął czas właściwy do zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że nowy członek zarządu nie może ponosić winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli przed objęciem przez niego funkcji zaistniały podstawy do ogłoszenia upadłości spółki oraz minął czas właściwy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości;

d) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 11 Prawa upadłościowego i naprawczego w brzmieniu obowiązującym w latach 2011 - 2013 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że członek zarządu obowiązany jest do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w przypadku, gdy zaistnieją przesłanki do ogłoszenia upadłości, o których mowa w przepisie art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego pomimo tego, że przed objęciem funkcji przez tego członka zarządu zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości określone w przepisie art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że zaistnienie przesłanek do ogłoszenia upadłości określonych we wskazanym przepisie jest wystarczające dla powstania obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości a późniejsze zaistnienie przesłanek, o których w nim mowa obowiązku tego nie modyfikuje;

e) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 o.p. poprzez niezawiadomienie R. S. o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności K. P. ze Spółką i z R. S. za zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego, podczas gdy współodpowiedzialny członek zarządu powinien być zawiadomiony o toczącym się postępowaniu, gdyż dotyczy ono jego interesu prawnego;

naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny skutkujący uznaniem, że K. P. nie wykazał, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, co przyczyniło się do orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy;

naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z logiką poprzez uznanie, że K. P. pomimo tego, że miał ograniczoną możliwość zapoznania się ze stanem Spółki, mógł jednocześnie stwierdzić, że Spółka jest niewypłacalna, które to uchybienie skutkowało uznaniem, że K. P. nie wykazał, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, co przyczyniło się do orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy;

h) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z logiką poprzez uznanie, że skoro K. P. decydował o spłacie niektórych wierzycieli to tym samym miał możliwość zapoznania się ze stanem Spółki, które to uchybienie skutkowało uznaniem, że K. P. nie wykazał, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, co przyczyniło się do orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy;

i) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, 180 § 1, 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez nieustalenie momentu, w którym K. P. uzyskał lub mógł uzyskać dostęp do informacji o stanie Spółki, na podstawie których mógł ocenić czy Spółka znalazła się w stanie niewypłacalności, które to ustalenie było kluczowe dla oceny kwestii winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy;

j) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy poprzez pominięcie dowodów wskazujących na to, że niemożliwe było pełne zapoznanie się z dokumentacją Spółki, co doprowadziło do uznania, że K. P. miał nie tylko obowiązek, ale i możliwość zapoznania się ze stanem Spółki i tym samym ponosi winę w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy;

k) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, 180 § 1, 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez nieustalenie, czy K. P. w okresie, w którym powstały zaległości podatkowe, za które została przypisana odpowiedzialność w zaskarżonej decyzji, był członkiem Zarządu Spółki A oraz art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez dokonanie w sposób dowolny oceny dowodu w postaci protokołu ze zgromadzenia wspólników Spółki z dnia 22 grudnia 2011 r., na którym powzięta została uchwała w przedmiocie odwołania K. P. z funkcji członka zarządu Spółki, które to ustalenia były kluczowe dla możliwości przypisania mu odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki a zatem miały istotny wpływ na wynik sprawy;

I) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 200 § 1 o.p. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez zapoznania się ze stanowiskiem skarżącego w sprawie zebranego materiału dowodowego, co skutkowało nieprzeprowadzeniem dowodów, które wnioskował skarżący oraz do nieuwzględnienia istotnych okoliczności, na które zwracał on uwagę, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na zakres i charakter wskazanych naruszeń, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej decyzja ta utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. oraz uchylenie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. w części, w jakiej decyzja ta została utrzymana w mocy przez zaskarżoną decyzję.

Nadto skarżący wniósł, na wypadek gdyby w aktach sprawy nie znajdowało się stanowisko strony z dnia 9 lutego 2018 r. w sprawie zebranego materiału dowodowego, w oparciu o przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj.: pisma z dnia 9 lutego 2018 r. w sprawie zebranego materiału dowodowego, dowodu nadania w/w pisma oraz wydruku z systemu informatycznego śledzenia przesyłek "Poczty Polskiej" wskazującego dzień doręczenia w/w pisma, na okoliczność wydania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzji w niniejszej sprawie bez zapoznania się ze stanowiskiem skarżącego w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Uzasadniając swój wniosek, strona wskazała, iż złożenie wskazanego wniosku jest zasadne, gdyż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wydał zaskarżoną decyzję przed upływem terminu, w którym skarżący miał zająć stanowisko odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Niniejsze, w ocenie strony, oznacza, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wydał zaskarżoną decyzję bez zapoznania się ze stanowiskiem skarżącego w sprawie. Organ odwoławczy naruszył zatem dyspozycję art. 200 § 1 o.p.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odniesieniu do wniosku dowodowego, organ wskazał, iż termin zakreślony w art. 200 o.p. jest prawem a nie obowiązkiem strony. Ponieważ podatnik nie ma obowiązku sporządzenia swojego stanowiska odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ nie ma żadnej pewności, iż tego rodzaju pisemne stanowisko zostanie sporządzone i w związku z tym nie ma podstaw by przedłużać postępowanie. Nadto organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie podatnik, działający przez pełnomocnika zawodowego, wysłał przedmiotowe pismo listem poleconym, tj. za pośrednictwem Poczty Polskiej a nie za pośrednictwem adresu elektronicznego, wskazanego w złożonym pełnomocnictwie, z którego korzystał organ podatkowy. Okoliczność ta spowodowała, że opisane pismo wpłynęło do organu sześć dni po wyznaczonym terminie. Zachowanie zatem drogi elektronicznej nie spowodowałoby niekorzystnych konsekwencji dla strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie należy wskazać, iż tylko prawidłowo przeprowadzone postępowanie podatkowe, w zgodzie z regułami wynikającymi z regulacji zawartych w ustawie Ordynacja podatkowa, może doprowadzić organ podatkowy do podjęcia prawidłowych wniosków i być podstawą merytorycznie poprawnej decyzji.

Zgodnie z przepisami zawartymi w Dziale IV przywołanej ustawy, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p.). Są one zobowiązane zebrać w sposób wyczerpujący i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 o.p.). Powinny one prowadzić postępowanie podatkowe w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.) oraz zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu podatkowym (art. 123 § 1 o.p.), a następnie, dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 o.p.). Z treści art. 191 o.p. wynika z kolei zasada swobodnej oceny dowodów, w myśl której ocena dowodów jest domeną wyłącznie organu podatkowego. Organ podatkowy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena powinny następnie, zgodnie z art. 210 § 4 o.p., znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji.

W ocenie sądu, sposób procedowania organów odpowiadał wszelkim normom zawartym w przepisach cytowanej ustawy, w tym regułom określonym w art. 122, art. 187 §1 i art. 191 o.p. Zebrany w postępowaniu obszerny materiał dowodowy i jego ocena, umożliwiał zaś ustalenie stanu faktycznego w sposób niebudzący wątpliwości. Nie można także zarzucić organom podatkowym dowolności wniosków podjętych w oparciu o zgromadzony materiał, gdyż każdy z tych wniosków zawiera odniesienie do konkretnych pozycji w zgromadzonym materiale oraz logiczne wytłumaczenie dlaczego organ przyjął, iż stan faktyczny kształtuje się w sposób opisany w zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu tak ustalony stan faktyczny pozwalał na wydanie przez organy rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu Spółki za zaległości podatkowe tej Spółki wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Przechodząc zaś do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie zaistnienia przesłanek odpowiedzialności podatkowej skarżącego w pierwszej kolejności wskazać należy, że podmiotami solidarnie odpowiedzialnymi całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, stosownie do treści art. 116 § 1 o.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. w związku z art. 22 ustawy z dnia 10.09.2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2015 r. poz. 1649 ze zm.), są członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy,

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Na podstawie zaś § 2 cytowanej normy prawnej, odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Członkowie zarządu odpowiadają więc za zaległości podatkowe spółki z tytułu jej zobowiązań podatkowych powstałych w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu. Jednakże mogą być oni pociągnięci do odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki tylko wówczas, gdy egzekucja należności podatkowych z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy oraz nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Jak prawidłowo wyjaśniały organy podatkowe, cytowany przepis określa zarówno przesłanki pozytywne jak i negatywne odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych. Do przesłanek pozytywnych zaliczyć należy okoliczność, że zaległość wynika ze zobowiązania, którego termin płatności upłynął w czasie, gdy dana osoba pełniła obowiązki członka zarządu spółki oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku spółki. Przesłankami negatywnymi są natomiast te okoliczności, które może wykazać członek zarządu, a które potwierdzają podjęte przez niego działania, zwalniające go z odpowiedzialności za zaległości spółki. Członek zarządu będzie zatem zwolniony z odpowiedzialności jeśli wykaże, że wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony we właściwym czasie lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego), nastąpiło bez winy tej osoby lub wskazane zostanie mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

W ocenie sądu, w rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo ustaliły pierwszą z przesłanek pozytywnych, wymienioną w art. 116 § 2 o.p., tj. że w czasie, w którym przypadała płatność za wskazane w decyzji zobowiązania podatkowe Spółki za przyjęty okres, skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki. Okoliczność ta została stwierdzona aktem notarialnym repertorium A nr [...] z dnia [...] r. W tym dniu odbyło się Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki A, na którym wspólnicy podjęli jednomyślnie uchwałę m.in.: w przedmiocie powołania nowego zarządu w osobach - R. S. (prezes zarządu) i K. P.(członek zarządu). Przy czym wskazano, iż każdy z członków ma prawo samodzielnie składać oświadczenia i zaciągać zobowiązania w imieniu Spółki do kwoty 500.000 zł. Zatem K. P. został powołany na członka zarządu Spółki A w dniu 1 czerwca 2011 r.

W związku z powyższym należy stwierdzić, w ślad za Sądem Rejestrowym dla Ł. – Ś. w Ł. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, iż K. P. został powołany na członka zarządu Spółki A na podstawie jednogłośnej uchwały zgromadzenia wspólników z dnia 1 czerwca 2011 r. i z tą datą nabył mandat do sprawowania funkcji członka organu zarządzającego (postanowienie z dnia [...]. w sprawie o sygn. akt [...], karta 244, tom 2). W żadnym ze składanych pism, skarżący nie podnosił, aby rozpoczął pełnienie wskazanej funkcji w innej dacie lub też dowiedział się o powołaniu z opóźnieniem, wręcz przeciwnie wskazywał, iż jest członkiem zarządu właśnie od tej daty. Zaskarżona decyzja orzeka o odpowiedzialności skarżącego, jako członka zarządu Spółki A, za zobowiązania podatkowe, których terminy płatności upływały znacznie później, tj. począwszy od dnia 26 marca 2012 r. Strona nadal figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym Rejestrze Przedsiębiorców, jako członek zarządu wskazanej Spółki a nadto, w swoim oświadczeniu złożonym na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 19 czerwca 2018 r., potwierdziła, iż nadal sprawuje funkcję członka zarządu Spółki, gdyż w dalszym ciągu chce ratować jej kondycję.

Powyższych ustaleń nie zmienia, jak słusznie zauważył organ, treść odręcznie spisanego protokołu z "Walnego Zgromadzenia Spółki" z dnia 22 grudnia 2011 r., w którym znajduje się uchwała nr 3 o odwołaniu K. P. z funkcji członka zarządu (karta 28 i 23, tom. 1) z uwagi na zarzut działania na jej szkodę. Do wskazanego protokołu nie załączono bowiem dokumentu stwierdzającego sposób reprezentacji kapitału zakładowego, co uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie, czy głosowane uchwały, pomimo większej ilości jednostkowych głosów "za", zostały ostatecznie powzięte. Z powyższego dokumentu nie wynika również kim jest i kogo reprezentował K. SZ. , który głosował za każdą z uchwał popieranych przez B. S. oraz R. S., w tym również dotyczącą odwołania K. P.. Przeciwko proponowanym uchwałom głosował jedynie adwokat J. W., który jako pełnomocnik wspólniczki M. K. oraz S. G.-S., jak wynika z innych protokołów zgromadzeń wspólników, zwykle reprezentował 50% udziałów w kapitale zakładowym (np. protokoły zgromadzeń wspólników z dnia 9.08.2011 r. - karta 40, tom. 3 i 15.07.2013 r. - karta 281, tom 2). W protokole ze Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki A z dnia 9 października 2012 r. (akt notarialny repertorium A nr [...], karta 263, tom 2) K. SZ. występował jako pełnomocnik B. S., który głosował w zakresie części jej udziałów. Z treści protokołu ze Zgromadzenia Wspólników Spółki A w dniu 15 lipca 2013 r. w imieniu B. S. w zakresie jej 21 udziałów stanowiących własność odrębną głosował aplikant radcowski M. B., natomiast co do udziałów znajdujących się we współwłasności małżeńskiej z R. S., na podstawie odrębnego pełnomocnictwa, głosował R. S..

Powyżej wskazane okoliczności pozwalają przyjąć, iż podczas Zgromadzenia Wspólników Spółki A w dniu 22 grudnia 2011 r., K. SZ. również głosował (jednomyślnie z małż. S.), reprezentując część udziałów B. S. lub R. S.. Zatem organ zasadnie przyjął, iż była to jedynie próba odwołania członka zarządu reprezentującego interesy pozostałych wspólników, która się nie powiodła się wobec jednakowej liczby głosów "za", jak i "przeciw" w odniesieniu do kapitału zakładowego.

W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, co nie było kwestionowane przez stronę, iż Spółka A do dnia 30 listopada 2017 r. nie uregulowała zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące II, VI. VIII-XI 2012 r. oraz zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych (płatnik) za miesiące III-XII 2012 r. i I-XII 2013 r. Terminy płatności wymienionych zobowiązań w podatku od towarów i usług przypadały pomiędzy dniem 26 marca 2012 r., a dniem 27 grudnia 2012 r., natomiast zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych (płatnik) - pomiędzy dniem 20 kwietnia 2012 r. a dniem 20 stycznia 2014 r. Zatem terminy płatności wskazanych zobowiązań upłynęły w czasie, w którym K. P. pełnił funkcje członka zarządu Spółki, co świadczy o ziszczeniu się przesłanki wskazanej w treści art. 116 § 2 o.p.

Kolejną z przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jest okoliczność, że egzekucja ustalonych zaległości prowadzona z majątku podatnika okazała się w części lub w całości bezskuteczna (art. 116 § 1 o.p.).

Ponieważ Spółka nie uregulowała wskazanych powyżej zobowiązań w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych (płatnik) w ustawowych terminach, powstały zaległości podatkowe (art. 51 § 1 o.p.), od których w myśl art. 53 § 1 cytowanej ustawy naliczane są odsetki za zwłokę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. w stosunku do każdej z zaległości wystosowywał do Spółki upomnienia, a następnie w związku z dalszym brakiem wpłat ze strony Spółki, wystawiał tytuły wykonawcze wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na skutek zastosowanych środków egzekucyjnych, naliczone zostały koszty tego postępowania.

Wysokość przedmiotowych zaległości wraz z odsetkami za zwłokę na dzień wydania zaskarżonej decyzji oraz ww. kosztów postępowania egzekucyjnego, wskazane w sentencji nie była kwestionowana przez stronę a wynika z dokumentów zgromadzonych w toku prowadzonego przez organ postępowania, co szeroko zostało przez organ przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Na podstawie tytułów wykonawczych, dotyczących przedmiotowych zobowiązań podatkowych, których odpisy doręczono Spółce w okresie pomiędzy 23 kwietnia 2012 r. a 11 kwietnia 2014 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. w latach 2012 - 2015 prowadził postępowanie egzekucyjne, w toku którego zastosował szereg środków egzekucyjnych. Działania podjęte w poszukiwaniu majątku Spółki, który mógłby posłużyć do zaspokojenia przedmiotowych zobowiązań okazały się bezskuteczne.

W czasie, gdy prowadzone były wobec Spółki administracyjne i sądowe postępowania egzekucyjne faktycznie nie posiadała ona na rachunkach bankowych środków umożliwiających uregulowanie dochodzonych zobowiązań. Jak ustalił organ, rachunki dla Spółki prowadziły: Bank A S.A., Bank B S.A., Bank C S.A., Bank D S.A. oraz Bank E S.A. Z odpowiedzi udzielanych przez te banki wynika, iż na rachunkach Spółki nie było w ogóle środków pieniężnych lub też zgromadzone środki były niewystarczające do realizacji przyjętych zajęć. W większości przypadków nastąpiły również zbiegi egzekucji administracyjnej z sądową.

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Ł.- W. w Ł., wyznaczony do prowadzenia łącznej egzekucji z rachunku bankowego w Banku B S.A., dnia 3 lutego 2014 r. umorzył prowadzone z wniosku wierzyciela, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł., postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność.

Banku B S.A., w piśmie z dnia 17 kwietnia 2015 r., odpowiadając na zapytanie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wskazał, iż rachunki bieżące Spółki wykazują brak środków i nie wykazują obrotów od dnia 23 maja 2013 r. (k. 49, tom 5 akt administracyjnych).

W piśmie z dnia 20 kwietnia 2015 r. Bank A S.A., wskazał, iż konta Spółki zostały zablokowane, objęte są wcześniejszymi zajęciami komorniczymi i administracyjnymi, na rachunkach tych brak jest środków i nie wykazują one obrotów w okresie dłuższym niż 12 miesięcy (k. 52, tom 5 akt administracyjnych).

Pismem z dnia 21 marca 2013 r. Banku C S.A., poinformował, iż nie prowadzi już rachunków bankowych dla Spółki A (k. 287, tom 5 akt administracyjnych).

Bank D S.A. pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. poinformował, iż rachunek Spółki A, na którym została ustanowiona blokada środków nie wykazuje obrotów od dnia 2 listopada 2011 r. (k. 81, tom 4 akt administracyjnych), natomiast w piśmie z dnia 17 czerwca 2013 r. poinformowano o wypowiedzeniu umowy prowadzenia ww. rachunku z dniem 17 lipca 2013 r. z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia i planowanym jego zamknięciu z upływem tego terminu (k. 82, tom 4 akt administracyjnych).

Bank E S.A. w piśmie z dnia 29 sierpnia 2012 r. poinformował, iż rachunek Spółki A, został zamknięty w dniu 14 lutego 2012 r. (k. 272, tom 4 akt administracyjnych).

Odnośnie wierzytelności w Spółce z o. o. B, którą wskazał prezes w złożonych wyjaśnieniach, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wystosował do ww. Spółki w 2012 roku szereg zawiadomień o zajęciu należności przysługujących Spółce A tytułem pokrycia jej zobowiązań podatkowych. Spółka z o. o. B pismem z dnia 27 sierpnia 2012 r. poinformowała, iż zajęte wierzytelności zostaną niezwłocznie przekazane na rachunek Urzędu Skarbowego. Jednakże zobowiązania podatkowe nie zostały zaspokojone, pomimo wystosowania do podmiotu pisma ponaglającego i ponownego zapewnienia spółki, iż zajęte wierzytelności zostaną niezwłocznie przekazane.

W odniesieniu do ww. wierzytelności Sąd Rejonowy dla Ł. - W. w Ł. w dniu [...] r. wydał postanowienie o sygn. akt [...], wyznaczające Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł. - W. w Ł. do prowadzenia łącznej egzekucji administracyjnej i sądowej, który, z uwagi na bezskuteczność egzekucji przeciwko dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 27 maja 2014 r. umorzył prowadzone z wniosku Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł., przeciwko Spółce A postępowanie egzekucyjne (sprawa [...], – k. 57, tom 5 akt administracyjnych).

Ustalając majątek Spółki, organ ujawnił, że posiadała ona nieruchomość - prawo wieczystego użytkowania działki położonej w Ł. przy ulicy A 3b oraz posadowione na niej budynki, a także pojazdy i ruchomości niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej (maszyny i sprzęt biurowy).

Większość ruchomości została zajęta i zlicytowana przez Komorników Sądowych oraz inne organy egzekucji administracyjnej (Dyrektor Izby Celnej w Ł., Prezydent Miasta Ł., Dyrektor ZUS [...], Oddział w Ł.), prowadzące własne postępowanie egzekucyjne wobec Spółki. Jedyne znane i pozostałe składniki majątku ruchomego Spółki, tj. drukarka, trzy monitory i płaszcz wodny o wartości szacunkowej 750 zł, Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Ł. – W. w Ł., próbował zlicytować w dniu 12 lipca 2017 r. ale z uwagi na brak kupujących, przy cenie wywoławczej 562,50 zł, licytacja nie doszła do skutku. Wskazany Komornik prowadził przeciwko Spółce kilkadziesiąt postępowań egzekucyjnych na łączną kwotę 1.350.000 zł. Pismem z dnia 10 października 2017 r. Komornik poinformował, że zajęte ruchomości mają niewielką wartość licytacyjną, co w porównaniu z istniejącym zadłużeniem nie rokuje, że zostanie ono uregulowane. W innym piśmie Komornik wskazał, iż dłużnik nie posiada rachunków bankowych, wierzytelności, CEPIK negatywny a nieruchomości należące do dłużnika sprzedano podczas licytacji komorniczych.

Dnia 11 kwietnia 2012 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Odział w Ł. - Inspektorat w Ł., ustanowił zastawy skarbowe na samochodzie ciężarowym marki Fiat, model Panda VAN, rocznik 2004 oraz samochodzie osobowym marki Volkswagen, model TOURAN, rocznik 2005. Czynność ta miała za zadanie zabezpieczyć spłatę należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 03/2011 r. do 01/2012 r. w łącznej kwocie 307.551,23 zł. Jednakże wobec braku jakichkolwiek aktualnych informacji dotyczących powyższych pojazdów uznano, iż brak jest możliwości ich odnalezienia i przeprowadzenia z nich egzekucji. Ponieważ do dnia 27 czerwca 2017 r. Spółka nie uregulowała zadłużenia objętego wskazaną decyzją, zasadnym jest utrzymanie zastawu w mocy.

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Ł. – W. w Ł., został również wyznaczony do łącznego prowadzenia postępowania egzekucyjnego z nieruchomości położonej w Ł., przy ulicy A 3b, stanowiącej własność Spółki A (sprawa [...]). Organ ustalił, iż dnia 12 grudnia 2014 r. w odpowiedzi na wezwanie ww. Komornika Sądowego, dotyczące obwieszczenia o drugiej licytacji wskazanej nieruchomości, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. pisemnie zgłosił przedmiotowe zobowiązania podatkowe Spółki. Postanowieniem z dnia [...] r. o sygn. [...], (k. 34, tom 2 akt administracyjnych), Sąd Rejonowy dla Ł. – W. w Ł., [...] Wydział Cywilny - Sekcja Egzekucyjna, przysądził na rzecz nabywcy – M. M. - prawo wieczystego użytkowania gruntu oraz prawo własności budynków posadowionych na gruncie nieruchomości położonej w Ł., przy ulicy A 3b, za cenę 1.680.000 zł. Postanowieniem z dnia [...] r. o sygn. akt [...] sąd ten zatwierdził w całości projekt planu podziału kwoty uzyskanej z wyżej opisanej egzekucji z nieruchomości. Na poczet przedmiotowych zobowiązań podatkowych zgłoszonych do sprawy [...], Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w Ł. nie przyznano żadnych środków. Przed wpisem hipoteki Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. na hipotece ww. nieruchomości wpisanych było 48 wierzycieli na łączną kwotę 2.060.244,68 zł.

Nadto organ ustalił, że Spółka posiada również 100 udziałów o wartości nominalnej 50.000 zł w Spółce z o.o. A z siedzibą w Ł., ul. B 33 lok. 216 ([...], Regon[...]). Spółka ta została założona w dniu 14 marca 2005 roku, a jej celem była hurtowa i detaliczna sprzedaż perfum i kosmetyków, wyrobów farmaceutycznych, medycznych i ortopedycznych. Prezesem zarządu Spółki został K. S., a prokurentem samoistnym R. S.. Zgodnie z treścią § 9 aktu założycielskiego (repertorium A nr [...], – k. 461, tom 2 akt administracyjnych) udziały w kapitale zakładowym Spółki zostają objęte przez spółkę pod firmą A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., która pokrywa je w całości wkładem pieniężnym. Okoliczność wniesienia przez Spółkę A wkładu w kwocie 50.000 zł potwierdził prezes zarządu Spółki A – K. S. oświadczeniem zarządu. Udziały w tej spółce zostały zajęte w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego z wniosku wierzyciela - Spółki z o. o. C. Postępowanie egzekucyjne prowadzili Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla W. – Ś. oraz Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla W. – F.. Łączna kwota zadłużenia Spółki A wobec C, wynikająca ze wskazanych zajęć wynosiła 8.133,75 zł plus koszty sądowe, egzekucyjne, adwokackie i inne w łącznej kwocie 3.011,43 zł.

Spółka A nie figuruje w centralnych rejestrach organów podatkowych, nie została nigdzie zarejestrowana i nie prowadzi działalności gospodarczej - nie rozlicza się. Spółka ta nie posiada numeru identyfikacji podatkowej i nie została odnotowana zgodnie z podanym w KRS adresem siedziby w Urzędzie Skarbowym Ł. – P.. Korespondencja kierowana do spółki oraz osób nią zarządzających – K. S. i R. S., nie jest podejmowana. Nie sposób określić faktycznej wartość udziałów Spółki A, a ustalone przez organy okoliczności pozwalają zasadnie przypuszczać, iż nie mają one żadnej wartości i brak jest możliwości przeprowadzenia z nich skutecznej egzekucji.

Dnia 7 kwietnia 2015 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł., wezwał prezesa zarządu Spółki A - R. S. do złożenia informacji oraz przedłożenia dokumentów wskazujących majątek Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych. Wezwanie doręczono w trybie zastępczyni w dniu 22 maja 2015 r. Natomiast K. P., w składanych w toku postępowania pismach stwierdzał, iż nie posiada żadnych informacji odnośnie sytuacji finansowej Spółki oraz jej majątku.

W dniach 6 maja 2013 r. i 15 lipca 2015 r. pracownik referatu egzekucyjnego [...] Urzędu Skarbowego w Ł. dokonał oględzin siedziby Spółki. W każdym przypadku brama wjazdowa na posesję była zamknięta. Na terenie brak było pojazdów oraz pracowników - brak oznak prowadzenia działalności gospodarczej. Na tej podstawie uznano, że spółka nie istnieje pod wskazanym adresem, budynek jest opuszczony, rolety spuszczone a szyby powybijane. Wjazd oraz podwórko zarośnięte są wysoką trawą (k. 42 i 43, tom 5 akt administracyjnych).

Organ ustalił, że Spółka złożyła ostatnią deklarację VAT-7 za miesiąc styczeń 2013 r. Do [...] Urzędu Skarbowego w Ł. nie wpłynęły zeznania podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych CIT-8 za lata 2013 - 2015, jak również sprawozdania finansowe za lata 2011 - 2015. W styczniu 2014 roku Spółka została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług oraz z rejestru, jako podatnik transakcji wewnątrzwspólnotowych VAT-UE. Zamknięto również obowiązki podatkowe Spółki, jako płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów z innych źródeł. W konsekwencji powyższych okoliczności Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wydał w dniu [...] r. postanowienie, którym umorzył prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność (k. 1, tom 4 akt administracyjnych).

W dniu 4 maja 2016 r. Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. w Ł., [...] Wydział Krajowego Rejestru Sądowego wydał zarządzenie informujące o wszczęciu z urzędu na podstawie art. 25a ust. 1 pkt 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym postępowania o rozwiązanie Spółki A bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego i o wykreślenie z ww. Rejestru. Jednakże w związku ze zgłoszonym przez Prezydenta Miasta Ł. sprzeciwem (k. 325, tom 2 akt administracyjnych), postępowanie to zostało w dniu 12 września 2016 r. umorzone.

Spółka z o.o. A, aktualnie nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada adresu siedziby, a także nie posiada majątku, z którego można by przeprowadzić egzekucję i zaspokoić przedmiotowe zobowiązania Spółki w całości lub w znacznej części.

Złą kondycję finansową Spółki potwierdził również R. S. - prezes zarządu (wyjaśnienia złożone w dniach 21.05.2012 r. i 23.08.2012 r. – k. 404 i 413, tom. 5 akt administracyjnych). Wskazał, że Spółka miała wówczas poważne problemy finansowe. Wymagalne zobowiązania na dzień 21 maja 2012 r. wynosiły łącznie około 1.000.000 zł, w tym ZUS - 300.000 zł, dostawcy - 300.000 zł, świadczenia pracownicze 400.000 zł, a także zaległości w podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowym od osób fizycznych (płatnik). R. S. łączną kwotę zobowiązań na dzień 23 sierpnia 2012 r. określił na kwotę około 2.500.000 zł. Nadto poinformował również, iż około 10 komorników sądowych prowadzi wobec Spółki postępowania egzekucyjne. Wskazał, iż na dzień 21 maja 2012 r. Spółka posiada zapasy magazynowe o wartości około 1.000.000 zł, ruchomości służące do utrzymania produkcji, wierzytelności od Spółki z o.o. B, a także nieruchomość przy ulicy A 3b (siedziba Spółki, produkcja i magazyn). Nadto Spółka posiadała szereg otwartych rachunków bankowych., w tym jeden najprawdopodobniej w Banku F założony przez drugiego członka zarządu - K. P..

Analizując stan faktyczny sprawy, organ doszedł do przekonania, iż strona nie złożyła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości i nie wykazała, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p.).

Zgodnie z treścią art. 10 p.u.n., upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy), a w przypadku dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (ust. 2).

Dokonując ustaleń w zakresie sytuacji finansowej Spółki, organ przeprowadził analizę złożonej do akt sprawy dokumentacji finansowej (bilanse oraz rachunki zysków i strat za lata 2010 - 2012, k. 340, 256 i 278, tom 2 akt administracyjnych). Organ nie wziął natomiast pod uwagę dokumentów finansowych za lata 2011 - 2012 sporządzonych jedynie przez prezesa zarządu Spółki - R. S.. W ocenie organu ich wiarygodność jest bowiem ograniczona z uwagi na sytuację panującą w Spółce od 2011 roku a przede wszystkim z tego względu, iż na dokumentach tych brak podpisu osoby prowadzącej księgowość Spółki a także drugiego członka zarządu - K. P.. Sprawozdania te nie zostały również zatwierdzone przez Zgromadzenie Wspólników.

Z powyższych danych wynika, iż wartość zobowiązań i rezerw na zobowiązania przekroczyła wartość majątku Spółki z o.o. A dopiero na koniec 2012 roku. Tym samym niewypłacalność Spółki w rozumieniu art. 11 ust. 2 ww. ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze nastąpiła nie wcześniej niż 31 grudnia 2012 r.

Dla potrzeb badanej sprawy i stwierdzenia momentu trwałego zaprzestania regulowania zobowiązań przez Spółkę wystarczy, w ocenie organu, wskazać na zobowiązania Spółki wobec Gminy Miasta S. za okres od miesiąca stycznia 2007 r. do miesiąca lipca 2012 r. (k. 9, tom 4 akt administracyjnych). Z akt sprawy wynika, iż w tym czasie Spółka posiadała również nieokreślonej wartości zaległe zobowiązania o charakterze cywilnoprawnym. O jednym z takich zobowiązań mowa w treści protokołu Zgromadzenia Wspólników z dnia 1 czerwca 2011 r., w którym to prezes zarządu - R. S., zobowiązał się w imieniu Spółki uregulować dług względem K. Ż. S. z tytułu wynagrodzenia za pracę oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wraz z należnymi ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności do dnia zapłaty za okres poczynając od 2007 roku. Prezes zarządu wskazywał, iż niniejsze zobowiązanie nie mogło zostać uregulowane, gdyż Spółka nie posiadała wystarczających środków.

W opinii sporządzonej na zlecenie Prokuratora Prokuratury Rejonowej Ł. – G. z dnia [...] r. w sprawie o sygn. [...] biegły z zakresu ekonomii, finansów i księgowości - mgr T. F. (k. 171 - 220, tom 3 akt administracyjnych) szeroko opisał sytuację finansową i majątkową Spółki w latach 2010 – 2013. Stwierdził, iż w badanym okresie, pomimo zmniejszającej się wielkości przychodów Spółka utrzymywała wysokie stany zapasów i należności krótkoterminowych, co było pozbawione sensu ekonomicznego. Wartości parametrów ekonomiczno - finansowych w badanym okresie świadczą o systematycznym pogarszaniu się sytuacji finansowej Spółki. Spółka w 2012 roku oraz części okresów 2011 roku musiała finansować swoją działalność z kapitałów obcych, była nadmiernie zadłużona. Wskaźniki sfinansowania majątku kapitałem własnym oraz długu do kapitału własnego pokazują, że w całym roku 2012 kapitał własny Spółki nie wystarczał dla pełnego zabezpieczenia długu Spółki. Biegły wskazał, iż Spółka zaprzestała wykonywać swoje wymagalne zobowiązania wobec kontrahentów nie później niż na dzień 31 grudnia 2010 r. a najpóźniej na dzień 30 listopada 2012 r. spełniona została druga podstawa niewypłacalności określona art. 11 ust. 2 p.u.n. W ocenie sporządzającego opinię, wniosek o upadłość winien być złożony najpóźniej na dzień 15 grudnia 2012 r.

Opinię z dnia 30 stycznia 2015 r. sporządziła biegła sądowa Sądu Okręgowego w Ł. z zakresu księgowości i rozliczeń finansowych - mgr G. O. (postępowanie przed Sądem Okręgowym dla Ł. – Ś. w Ł. [...] Wydział Gospodarczy w sprawie o sygnaturze akt [...]). W wyniku zbadania dokumentacji finansowej Spółki za lata 2010 - 2013 biegła stwierdziła, iż mimo, że wskaźnik bieżącej płynności w latach 2010 - 2011 był powyżej jedności, to jednak utrzymywanie zbyt wysokiego poziomu zapasów stanowiących zamrażanie funduszy obrotowych (powyżej normalnego cyklu operacyjnego) powodowało napięcia płatnicze i nie regulowanie bieżących zobowiązań przez cały badany okres działalności jednostki. Obowiązek wynikający z art. 21 ust. 1 p.u.n. obliguje Zarząd Spółki do zgłoszenia w terminie dwóch tygodni od dnia w którym nastąpiła podstawa w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości. Dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Wskazała również, iż przepis art. 11 ust. 2 p.u.n. stwierdza, że dłużnika będącego osobą prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Taka sytuacja nastąpiła nie później niż 31 grudnia 2012 roku a Zarząd Spółki miał tego świadomość po sporządzeniu zestawienia obrotów i sald po zakończeniu miesiąca listopada 2012 roku (k. 260, tom 3 akt administracyjnych).

W opinii sporządzonej 13 lipca 2015 r. przez biegłego sądowego z zakresu rachunkowości - mgr L. S. (k. 254, tom 3 akt administracyjnych), w której uwzględniono w majątku Spółki wartości prawa wieczystego użytkowania działki gruntu przy ulicy A 3b w Ł. oraz posadowionych na niej budynków, wskazano że Spółka złożyła w dniu 31 grudnia 2012 r. do sądu wniosek o ogłoszenie upadłości wykazując w sprawozdaniu finansowym na koniec listopada 2012 r. przerost zobowiązań (2.826.224,86 zł) nad wartością ewidencyjną majątku (2.611.219,56 zł). Jednakże po uwzględnieniu wartości szacunkowej prawa wieczystego użytkowania wskazanej nieruchomości oraz budynków biegły na podstawie posiadanych dokumentów uznał, iż na dzień 31 grudnia 2011 r. występowała nadwyżka wartości szacunkowej majątku nad zobowiązaniami w kwocie 2.861.043,08 zł. Tym samym nie zaistniała na ten moment przesłanka niewypłacalności określona w art. 11 ust 2 p.u.n. Badając sprawę pod względem zaistnienia przesłanki z art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy, biegły stwierdził, iż Spółka nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań wobec pracowników za miesiąc październik, listopad i grudzień 2011 r. Według oceny biegłego Spółka na dzień 31 grudnia 2011 roku nie posiadała płynności finansowej. Wskaźnik płynności szybkiej II stopnia w wysokości 0,34 oznacza, że Spółka nie posiadała płynnych środków finansowych na uregulowanie krótkoterminowych zobowiązań w tym również wobec pracowników. Spółka utraciła płynność finansową w IV kwartale 2011 roku a w stan niewypłacalności popadła w 2012 r.

Opierając się na zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz wskazanych powyżej opiniach, organ wskazał, że Spółka z o.o. A stała się niewypłacalna w rozumieniu art. 11 ust. 1 p.u.n. już z końcem 2010 r., natomiast w rozumieniu ust. 2 wskazanego przepisu - najpóźniej z końcem 2012 r. Organ podkreślił, za biegłymi, iż sprawozdania finansowe za lata 2011 - 2012 nie są w pełni wiarygodne. Organ przyjął zatem, że z uwagi na zaistnienie przesłanki niewypłacalności Spółki, rozumianej jako zaprzestanie regulowania swoich wymagalnych zobowiązań, wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki lub o wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości, zarząd Spółki winien był złożyć najpóźniej z dniem 31 grudnia 2010 r.

Zatem z zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak słusznie wywiódł organ, wynika, że K. P. dnia 1 czerwca 2011 r. objął funkcję członka zarządu Spółki, która od pewnego czasu była już niewypłacalna, gdyż nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań. Podkreślenia wymaga okoliczność, że powinnością osoby podejmującej się pełnienia funkcji członka zarządu, jest w pierwszej kolejności zapoznanie się z sytuacją finansową spółki. Fakt, że stan niewypłacalności powstał w latach poprzednich nie zwalniał skarżącego z obowiązku monitorowania sytuacji finansowej Spółki w chwili objęcia przez niego stanowiska członka zarządu. Gdyby dopełnił tego obowiązku, zauważyłby, że sytuacja finansowa Spółki była na tyle niekorzystna, iż podstawy do zgłoszenia wniosku o upadłość istniały już w momencie, kiedy przyjął on funkcję członka zarządu. Zaistnienie bowiem przesłanek do ogłoszenia upadłości w czasie, gdy członek zarządu nie miał jeszcze wpływu na tego rodzaju kroki nie oznacza, że takich kroków nie powinien podjąć później, po objęciu swej funkcji (tak w wyroku NSA z 23 października 2012 r., sygn. akt IFSK 1854/11 oraz z 11 października 2011 r., sygn. akt IIFSK 656/10). Stanowisko to skład sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje. Późniejsze, w stosunku do powstania przesłanek ogłoszenia upadłości, powołanie na członka zarządu Spółki, samo w sobie nie zwalnia z obowiązku zachowania należytej staranności w zarządzaniu, w szczególności w prowadzeniu spraw finansowych. W przeciwnym bowiem razie, prowadziłoby to do sytuacji generowania długów, niezapłaconych zobowiązań podatkowych przekształconych w zaległości, bez ryzyka poniesienia odpowiedzialności za ich zapłatę.

W rozpatrywanej sprawie, gdyby skarżący dochował miary staranności, to upewniłby się nie tylko co do skutków swojej decyzji o wyrażeniu zgody na powołanie go na stanowisko członka zarządu, ale także co do zakresu swoich statutowych obowiązków, z których nie wyłączono spraw finansowych. Godząc się na wejście do zarządu Spółki wziął jednocześnie na siebie, wynikające z opisanych wyżej przepisów prawa ryzyko odpowiedzialności za jego wyniki, także finansowe. W rozpatrywanym przypadku brak takiej staranności doprowadził do sytuacji, w której Spółka generowała kolejne długi, czego dowodem są choćby powstałe w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu zaległości podatkowe.

Profesjonalizm wymagany od członków zarządu spółki kapitałowej, jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a także wynikająca z niego podwyższona staranność (m.in. art. 355 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. kodeks cywilny, t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 121 ze zm.), pozwala na przyjęcie, iż każdy członek zarządu obowiązany jest kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wobec tego wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.

Z tych samych względów nie zasługuje na uwzględnienie tłumaczenie skarżącego, iż pomimo tego, że był członkiem zarządu Spółki, to faktycznie nie miał żadnej wiedzy co do sytuacji finansowej Spółki ani żadnego wpływu na jej funkcjonowanie.

Pojęcie "pełnienie obowiązków członka zarządu" jest kluczowe dla określenia zakresu odpowiedzialności uregulowanej w treści art. 116 § 2 o.p.

W zaskarżonej decyzji organ przyznał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżący pomimo podjętych starań nie uzyskał od razu dostępu do dokumentacji finansowej Spółki, co niewątpliwie uniemożliwiło mu rozeznanie się w jej sytuacji i ewentualne stwierdzenie przesłanki niewypłacalności. Jednakże okoliczność ta, jak słusznie zauważył organ, nie stanowiła przeszkody w możliwości powzięcia informacji o zaprzestaniu regulowania wymagalnych zobowiązań przez Spółkę, w szczególności w odniesieniu do zobowiązań publicznoprawnych. K. P. bowiem, jako członek zarządu uprawniony jest do reprezentowania Spółki, od dnia powołania posiada prawo do uzyskania informacji, szczególnie w organach administracji publicznej, np. Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, urzędach skarbowych, czy też jednostkach samorządu terytorialnego. Skarżący wiedział o tym uprawnieniu o czym świadczy to, że zwrócił się w dniu 26 marca 2012 r. z zapytaniem do ZUS i w dniu 23 kwietnia 2012 r. uzyskał na nie odpowiedź. Oznacza to, iż skarżący pomimo sugerowanego sprzeciwu prezesa zarządu - R. S., w zakresie wglądu w dokumentację finansową Spółki, przy dołożeniu minimum staranności miał możliwość uzyskania informacji o zaległościach Spółki już w pierwszych tygodniach po objęciu funkcji członka zarządu. W tym czasie Spółka posiadała już bowiem zaległości m.in. z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2007 r. do czerwca 2011 r. na rzecz Prezydenta Miasta S. oraz z tytułu składek wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w Ł. za miesiące marzec, maj i czerwiec 2011 r. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Spółka nie regulowała swoich zobowiązań wobec powyższych podmiotów również w kolejnych miesiącach. Zgodnie z treścią ww. pisma ZUS, na dzień 23 kwietnia 2012 r. Spółka posiadała zaległości z tytułu ubezpieczenia społecznego za okres 5-12/2011 r., 1-3/2012 r., ubezpieczenia zdrowotnego za okres 3, 5-12/2011 r., 1-3/2012 r. oraz z tytułu Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 6-10, 12/2011 r., 1-3/2012 r. Łączna kwota tych zobowiązań wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami wynosiła 332.019,95 zł (k. 75, tom 3 akt administracyjnych).

Powyższy przykład aktywności skarżącego potwierdza, iż przy dołożeniu należytej staranności i powzięciu przez skarżącego niezbędnych działań w odpowiednim czasie, ustaliłby on faktyczną sytuację finansową Spółki, również w zakresie przeterminowanych zobowiązaniach.

Z przytoczonych powyżej względów, argumentacja strony w zakresie braku możliwości uzyskania przez nią informacji o stanie niewypłacalności Spółki jest chybiona.

Z tych samych względów niezasadny jest zarzut strony, iż nowy członek zarządu nie może ponosić odpowiedzialności za niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym terminie, jeżeli stan niewypłacalności powstał przed powołaniem go do pełnienia funkcji członka zarządu, a właściwy czas na zgłoszenie takiego wniosku już upłynął. W ocenie skarżącego okolicznością uzasadniającą niniejszą argumentację jest właśnie fakt, iż nie miał on możliwości uzyskania dostępu do dokumentacji Spółki, a co za tym idzie – nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki A, co uwalnia go od odpowiedzialności za przedmiotowe zobowiązania Spółki.

Rozpoznając przedmiotową sprawę i wydając zaskarżoną decyzję, organ przyznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie świadczy o tym, że między wspólnikami Spółki A zaistniał poważny konflikt interesów. R. S. utrudniał K. P. zarówno wgląd w dokumentację Spółki, jak i kontakt z pracownikami. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, iż skarżący podejmował próby uzyskania tych dokumentów poprzez chociażby wysyłanie zapytań na pocztę elektroniczną pracowników Spółki (zeznania I. M. - samodzielny specjalista d.s. przygotowań produkcji, k. 76, tom 3 akt administracyjnych), czy też osobiste stawiennictwo w siedzibie Spółki z mecenasem J. W. (protokół z dnia 28.06.2012 r., k. 76, tom 1 akt administracyjnych). Na uwagę zasługuje treść pisma skarżącego skierowanego w dniu 28 listopada 2011 r. do Sądu Okręgowego w Ł. Sądu Gospodarczego (k. 59, tom 3 akt administracyjnych), w którym K. P. wskazał, że Spółka może nadal funkcjonować, byleby realizowała kontrakty. Posiada również wystarczający majątek do jej bieżącego funkcjonowania, który pokrywa jej straty i zaległości płatnicze. Treść tego pisma świadczy o tym, że skarżący uzyskał dostęp do dokumentacji dotyczącej Spółki, dzięki czemu zapoznał się z jej sytuacją.

Okoliczność, iż skarżący miał dostęp do dokumentacji i informacji dotyczącej Spółki potwierdzają zeznania złożone przez stronę oraz pracowników Spółki w toku sprawy nr [...]. Wynika z nich (karta 304, tom 3), iż od czasu powołania K. P. na członka zarządu pojawiał się on sporadycznie w biurze spółki w Ł., przy ulicy A. Początkowo R. S. oświadczył pracownikom, aby nie udzielali jakichkolwiek informacji nowemu członkowi zarządu, jednakże po dość krótkim czasie oświadczył, że nowy członek zarządu ma prawo do bycia informowanym o wszystkim co się dzieje w spółce, i nakazał pracownikom aby takie informacje, na żądanie K. P., udostępniali mu. Przesłuchani świadkowie wskazali, iż dokumentacja znajdowała się wciąż w spółce i pracownicy mieli dostęp do nich, jak również udostępniali K. P. żądane przez niego informacje dotyczące m.in. stanu magazynowego surowców, stanu zamówień i aktualnej produkcji. K. P. zeznając w charakterze świadka oświadczył, że zapoznał się z dokumentacja finansową Spółki, jednakże dokumenty były nie posegregowane w należyty sposób, nie był pewien czy dokumenty z którymi się zapoznał były wszystkimi istotnymi dokumentami Spółki. Pomimo żądań dostępu do elektronicznego systemu finansowego Spółki, nie uzyskał go.

Powyższe zeznania stoją w sprzeczności z argumentacją prezentowaną przez stronę zarówno w toku postępowania prowadzonego przez organy jak i przed sądem.

Pomimo tego, jak próbuje wykazać to skarżący, że nie posiadał on dostatecznej wiedzy odnośnie faktycznej sytuacji finansowej Spółki, .jak również dokumentów, umożliwiających złożenie skutecznego wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki A, podjął się dalszego pełnienia funkcji członka zarządu i, zgodnie z oświadczeniem złożonym na rozprawie przed sądem w dniu 19 czerwca 2018 r., nadal ją pełni. Podkreślenia wymaga, iż funkcję tę pełnił w sposób aktywny, podejmując szereg działań i decyzji, które miały zasadniczy wpływ na sytuację Spółki, zarówno w wymiarze jej bieżącej działalności (kontakty z dotychczasowymi kontrahentami, podpisanie nowych kontraktów, zbycie znaku towarowego), jak i sytuacji majątkowej (zbycie nieruchomości za kwotę około 1.500.000 zł).

K. P., jako członek zarządu, zbył nieruchomość położoną w S. przy ul. C 8a lokal nr 7. Cenę zakupu tego lokalu (około 1.500.000 zł), kupujący wpłacili na rachunek bankowy Spółki otworzony przez stronę a skarżący tymi pieniędzmi uregulował część zobowiązań Spółki A - kwotę 461.031,40 zł przekazał M. K. tytułem zwrotu nakładów oraz K. Ż. S. tytułem rozliczeń wynikających ze stosunku pracy. Nieuregulowane pozostały zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości wobec Prezydenta Miasta S., których Spółka nie regulowała od stycznia 2007 roku. Wskazane okoliczności świadczą o tym, jak słusznie zauważył w zaskarżonej decyzji organ, iż skarżący pełniąc funkcje członka zarządu Spółki, w czasie kiedy upływały terminy płatności przedmiotowych zobowiązań, działał czynnie. Reprezentował bowiem Spółkę, zbywał należący do niej majątek, wiedział o jej nieuregulowanych zobowiązaniach i decydował m.in. o tym, którego z wierzycieli Spółki spłacić w pierwszej kolejności. Działania te stoją w jawnej i oczywistej sprzeczności z twierdzeniami K. P., iż nie miał on świadomości o faktycznej sytuacji finansowej Spółki.

Znamienne jest to, że gdyby nawet, co jak już wcześniej wykazano nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, przyjąć, jak chce tego strona, że nie miała ona świadomości jaka jest sytuacja finansowa i majątkowa Spółki oraz, że pozbawiona była jakiejkolwiek możliwości działania aby istniejące zadłużenie zmniejszyć bądź uregulować zaległe zobowiązania w całości, to okoliczności te, zgodnie z dyspozycją przywołanego na wstępie rozważań art. 116 o.p., w najmniejszym stopniu nie wpłynęłyby na zwolnienie lub ograniczenie odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania Spółki. Dla badanej sprawy nie ma również znaczenia, jakie były przyczyny powstania konfliktu między stroną a prezesem Spółki a także bezsporny fakt jego istnienia. Braku dostępu do informacji dotyczących Spółki nie jest, w świetle obowiązujących regulacji prawnych, okolicznością wyłączająca możliwość wykazania braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości.

K. P. podejmując się pełnienia funkcji członka zarządu Spółki z o.o. A w dniu 1 czerwca 2011 r., musiał liczyć się z ewentualną koniecznością poniesienia odpowiedzialności, jaką ustawodawca przypisał w związku z pełnieniem tej funkcji. Tym bardziej, że jak wynika z prawidłowo ustalonego przez organ, w oparciu o kompletnie zebrany w sprawie materiał dowodowy, skarżący działał czynnie w imieniu Spółki oraz zarządzał nią a także jej majątkiem. Pomimo wykazywanych trudności, skarżący do dnia rozprawy przed WSA w Łodzi (19 czerwca 2018 r.) nieprzerwanie pełnił funkcję członka zarządu Spółki a reprezentujący go pełnomocnik zawodowy wskazywał, również w postępowaniu prowadzonym przez organy, że żaden przepis prawa nie nakazuje członkowi zarządu, który nie ma dostępu do informacji dotyczących spółki, złożenia rezygnacji z pełnionej funkcji. W ocenie sądu, złożenie rezygnacji w sytuacji, w której członek zarządu nie ma realnie wpływu na sytuację spółki oraz podejmowane w jej imieniu czynności, należy poczytywać jako przejaw racjonalnego działania w celu uniknięcia odpowiedzialności. Pozostawanie bowiem w zarządzie z pełnią świadomości, iż nie posiada się informacji odnośnie sytuacji spółki i wpływu na jej funkcjonowanie, należy rozpatrywać wyłącznie w ramach, jak słusznie zauważył organ, podjęcia ryzyka. Jednakże należy mieć pełną świadomość, iż podjęcie tego rodzaju ryzyka w żadnym zakresie nie jest okolicznością uwalniającą od poniesienia ewentualnej odpowiedzialności, jeśli faktyczna i obiektywna sytuacja spółki obliguje do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W ocenie sądu bierna postawa członka zarządu nie tylko nie pozwala na uwolnienie się przez niego od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe, ale wręcz przeciwnie - uniemożliwia mu wykazanie jednej z przesłanek uwalniających od odpowiedzialności, o których mowa w art. 116 § 1 o.p. (tak NSA w wyroku z dnia 17 marca 2009 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 144/08). Zatem argumentacja strony zmierzająca do wykazania, iż odpowiedzialność podatkową ponoszą wyłącznie ci spośród członków zarządu, którzy rzeczywiście i aktywnie nią zarządzali jest błędna. Ustawodawca bowiem w żaden sposób nie różnicuje odpowiedzialności tzw. czynnych członków zarządu zajmujących się sprawami spółki na bieżąco i tzw. biernych.

Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności, zauważone również i opisane przez organ w zaskarżonej decyzji, sąd doszedł do przekonania, iż organ zasadnie nie dał wiary twierdzeniom strony, iż nie miała ona dostępu do informacji dotyczących sytuacji Spółki. Okoliczność ta stoi w sprzeczności nie tylko z zeznaniami świadków oraz czynnościami faktycznie podejmowanymi przez skarżącego w okresie, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie ale także z zeznaniami złożonymi przez stronę.

K. P. nie dowiódł braku winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki z o.o. A lub wniosku o wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu jej upadłości.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż zapoznał się on z dokumentacją Spółki (bez informatycznego systemu księgowego) jesienią 2011 roku. Nadto posiadając uprawnienia członka zarządu wpisanego do KRS, mógł bez przeszkód dowiedzieć się o fakcie posiadania przez Spółkę wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych, co już bezsprzecznie świadczyło o zaistnieniu przesłanki niewypłacalności Spółki z o.o. A i obligowało członka zarządu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości najpóźniej z końcem 2011 roku.

Z materiału dowodowego zgromadzone w przedmiotowej sprawie, w przedmiocie stwierdzenia momentu trwałego zaprzestania regulowania zobowiązań przez Spółkę wynika, iż posiadała ona zobowiązania wobec Gminy Miasta S. za okres od miesiąca stycznia 2007 r. do miesiąca lipca 2012 r. (k. 9, tom 4 akt administracyjnych). Z akt sprawy wynika, iż w tym czasie Spółka posiadała również nieokreślonej wartości zaległe zobowiązania o charakterze cywilnoprawnym.

Biegły ustalił, iż Spółka zaprzestała wykonywać swoje wymagalne zobowiązania wobec kontrahentów nie później niż na dzień 31 grudnia 2010 r. a najpóźniej na dzień 30 listopada 2012 r. spełniona została druga podstawa niewypłacalności określona art. 11 ust. 2 p.u.n.

Spółka nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań wobec pracowników za miesiąc październik, listopad i grudzień 2011 r. Według oceny biegłego Spółka na dzień 31 grudnia 2011 roku nie posiadała płynności finansowej. Wskaźnik płynności szybkiej II stopnia w wysokości 0,34 oznacza, że Spółka nie posiadała płynnych środków finansowych na uregulowanie krótkoterminowych zobowiązań w tym również wobec pracowników. Spółka utraciła płynność finansową w IV kwartale 2011 roku a w stan niewypłacalności popadła w 2012 r.

Pomimo wskazanych powyżej okoliczności, K. P. nigdy nie złożył ani wniosku o ogłoszenie upadłości ani o wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości. Dopiero w dniu 31 grudnia 2012 r. R. S., w następstwie sporządzenia wstępnego sprawozdania finansowego za 2012 rok, złożył wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Z uwagi na braki formalne wniosek został on zwrócony. Zatem uznać należy, iż nie nastąpiło złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w rozumieniu przepisu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) o.p.

Okolicznościami, które, stosownie do przytoczonego wyżej art. 116 §1 o.p., mogłyby prowadzić do uwolnienia skarżącego od odpowiedzialności, są: wskazanie mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części lub zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości czy też wszczęcie postępowania jej zapobiegającemu albo wykazanie braku winy skarżącego w niezłożeniu wniosku o upadłość czy niewszczęciu postępowania jej zapobiegającemu.

Pojęcie "właściwego czasu", które nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa, winno być oceniane z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie upadłościowe oraz układowe (uchwała NSA z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09 oraz wyrok NSA z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 1260/06).

"Czas właściwy" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, to czas właściwy ze względu na ochronę wierzycieli. Zgodnie bowiem z art. 10 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Jak zaś stanowi art. 11 ust. 1 i 2 tej ustawy, dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej uważa się natomiast za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Z kolei stosownie do art. 21 ust. 1 i 2 Prawa upadłościowego i naprawczego dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek ten spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami.

Członek zarządu spółki ma więc obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w takim czasie, by nie zniweczyć celu tego postępowania, jakim jest równomierne zaspokojenie wierzycieli spółki. Oczywistym jest więc to, że członek zarządu powinien z należytą starannością zadbać o ochronę interesów wszystkich wierzycieli zagrożonych stanem niewypłacalności spółki. Z kolei, dla oceny braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość należy wziąć pod uwagę staranność członka zarządu w prowadzeniu spraw spółki, podejmowane przez niego działania w celu prawidłowego jej funkcjonowania, a także wysokość aktywów i pasywów spółki na dzień zgłoszenia wniosku o upadłość. Przyjmuje się bowiem, że profesjonalizm wymagany od członków zarządu spółki kapitałowej, jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a także wynikająca z niego podwyższona staranność (m.in. art. 355 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. kodeks cywilny, t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 121 ze zm.), pozwala na przyjęcie, iż każdy członek zarządu obowiązany jest kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wobec tego wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.

W rozpoznawanej sprawie brak realizacji zobowiązań pieniężnych przez spółkę miał charakter trwały i dotyczył wielu zobowiązań tak publicznoprawnych, jak i prywatnoprawnych. Ze względu zaś na to, że przyczyną ogłoszenia upadłości jest zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań, a nie sytuacja, w której majątek spółki nie wystarcza na zaspokojenie długów, "właściwy czas" należało, jak słusznie przyjęły organy podatkowe, odnieść do przyczyny upadłości, czyli trwałego zaprzestania wykonywania zobowiązań, a nie analizy, czy majątek spółki wystarczy na co najmniej częściowe i równomierne zaspokojenie wszystkich jej wierzycieli (wyrok NSA z dnia 5 września 2014r., sygn. akt I GSK 509/13).

Jeśli sytuacja uzasadniająca wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości zaistniała przed objęciem przez daną osobę funkcji członka zarządu – jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie - to wniosek taki winien być zgłoszony w ciągu 14 dni od momentu objęcia tej funkcji (wyrok NSA z dnia 33 marca 2013r., sygn. akt II FSK 1215/12).

Skarżący w toku postępowania prowadzonego przez organy nie wskazał również mienia Spółki z o.o. A, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 o.p.). W piśmie z dnia 4 lipca 2017 r., strona poinformowała organ, iż nie jest w stanie wskazać mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części, wskazując jednocześnie R. S. jako bardziej kompetentnego w tej kwestii.

Z powyższych ustaleń wynika, iż K. P. nie dowiódł istnienia negatywnej przesłanki orzeczenia o jego odpowiedzialności za przedmiotowe zobowiązania Spółki dotyczącej wskazania jej odpowiedniego majątku. Możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki kapitałowej istnieje wówczas, gdy osoba taka wskaże na istnienie tego rodzaju majątku spółki, który pozwoli na faktyczne i skuteczne zaspokojenie należności Skarbu Państwa, przy czym chodzi tu tylko o mienie realnie istniejące, wskazane wraz z jego usytuowaniem, istniejące w momencie, w którym toczy się postępowanie dotyczące przeniesienia odpowiedzialności. Takie wskazanie wypełniłoby przesłankę zwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności zgodnie z dyspozycją art. 116 § 1 o.p. (tak NSA w wyroku z dnia 7.12.2011 r. sygn. akt I FSK 39/11).

W ocenie sądu, przytoczone powyżej okoliczności uzasadniają przyjęcie, iż spełnione zostały przesłanki ustawowe warunkujące wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. K. P. pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie, w którym upłynęły terminy płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych Spółki i pełni ją nadal, egzekucja względem Spółki okazała się bezskuteczna, strona nie wykazała, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy. Skarżący nie wskazał również mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie przedmiotowych zaległości podatkowych.

Zasadnie zatem organ orzekł o solidarnej odpowiedzialności strony, ze Spółką oraz prezesem zarządu - R. S. za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych (płatnik), wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. W dniu wydania zaskarżonej decyzji wszystkie wskazane w jej sentencji koszty postępowania egzekucyjnego były wymagalne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji w części, związane było z przedawnieniem się kosztów egzekucyjnych powstałych w 2012 roku z dniem 1 stycznia 2018 r., co organ prawidłowo uzasadnił, wskazując właściwe i obowiązujące normy prawne.

Zachowanie zasady solidarnej odpowiedzialności ogranicza się do wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego wobec wszystkich członków zarządu pełniących te funkcje w czasie, w którym upływał termin płatności konkretnych zobowiązań. Z tego względu, sąd nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia praw R. S. poprzez nie zawiadomienie go przez organ o toczącym się wobec K. P. postępowaniu, a zarzut skarżącego w tym względzie uznał za bezzasadny. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2009 r. wydanej w sprawie o sygn. akt IFPS 4/08, przepis art. 116 § 1 o.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek do prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność. W przedmiotowej sprawie, poza skarżącym do zarządu Spółki wchodził także R. S. – prezes zarządu. O jego odpowiedzialności za omawiane zaległość Spółki organ orzekł w odrębnej decyzji, wskazując, iż jest ona solidarna z K. P. i Spółką. Zatem spełniono wymóg objęcia odpowiedzialnością wszystkich członków zarządu Spółki. Obowiązek poinformowania R. S., iż odpowiada za zobowiązania Spółki A solidarnie ze Spółką oraz drugim członkiem zarządu – K. P., wypełniono w treści wydanej dla niego decyzji.

Wszczęcie wobec wszystkich członków zarządu Spółki postępowań w sprawie odpowiedzialności podatkowej za omawiane zaległość Spółki, oznacza spełnienie warunku solidarności, wynikającego z art. 116 § 1 o.p.

W sprawie zebrane zostały wszystkie materiały mające znaczenie dla jej rozpatrzenia, a ocena dowodów dokonana przez organ nie była dowolna. Ustalając stan faktyczny organ podatkowy oparł się wyłącznie na dowodach uzyskanych w toku prowadzonego postępowania, w sposób skrupulatny dokonał ich oceny, zgodnie z dyspozycją art. 191 o.p. (obowiązek oceny całego zebranego materiału dowodowego). W toku postępowania nie uchybiono również zasadom wyjaśniania (art. 120 i art. 122 o.p.), działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 o.p.), czy też przekonywania (art. 124 o.p.). W treści zaskarżonej decyzji powołano treść oraz znaczenie przepisów stanowiących podstawę prawną orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności K. P. (przesłanki pozytywne i negatywne). Przedstawiono w sposób wyczerpujący stan faktyczny i na jego podstawie wyciągnięto zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wnioski.

W odpowiedzi na zarzut strony, pozbawienia jej czynnego udziału w postępowaniu, organ odwoławczy wskazał, iż nie została ona takiego prawa pozbawiona. W terminie wyznaczonym na podstawie art. 200 § 1 o.p. w związku z art. 123 § 1 o.p., strona zapoznała się bowiem ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, na którym oparto kierunek rozstrzygnięcia (postanowienie z dnia [...]., zapoznanie się z materiałem dowodowym w dniu 14.11.2017 r., pisemne wyjaśnienia - pismo z dnia 17.11.2017 r.). Kolejnym postanowieniem, z dnia [...], strona, działająca przez pełnomocnika zawodowego, została powiadomiona o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym, w terminie 7 dni od otrzymania tegoż zawiadomienia. Postanowienie organu zostało doręczone w dniu 2 lutego 2018 r., a z przysługującego uprawnienia strona nie skorzystała.

Organ wskazał, że termin zakreślony w art. 200 o.p. jest prawem a nie obowiązkiem strony. Ponieważ podatnik nie ma obowiązku sporządzenia swojego stanowiska odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ nie ma żadnej pewności, iż tego rodzaju pisemne stanowisko zostanie sporządzone i w związku z tym nie ma podstaw by przedłużać postępowanie. Nadto organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie podatnik, działający przez pełnomocnika zawodowego, wysłał przedmiotowe pismo listem poleconym, tj. za pośrednictwem Poczty Polskiej a nie za pośrednictwem adresu elektronicznego, wskazanego w złożonym pełnomocnictwie, z którego korzystał organ podatkowy. Okoliczność ta spowodowała, że opisane pismo wpłynęło do organu sześć dni po wyznaczonym terminie. Zachowanie zatem drogi elektronicznej nie spowodowałoby niekorzystnych konsekwencji dla strony.

Stanowisko organu w tym zakresie jest chybione. Prawdą jest, iż z treści art. 200 o.p. wynika uprawnienie podatnika, którego może on skorzystać bądź nie. Jednakże w rozpatrywanej sprawie organ, wyznaczając stronie, zgodnie z dyspozycją wskazanego przepisu, 7-dniowy termin, wydał decyzję nie czekając na jego upływ. Tym samym pozbawił stronę ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego i zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych. To, w ocenie sądu, niewątpliwie stanowi uchybienie organu. W przedmiotowej sprawie, pełnomocnik strony wskazał swój adres elektroniczny. Zgodnie z treścią art. 145 § 2 o.p. pisma doręcza się stronie, a gdy działa ona przez pełnomocnika, to pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. Organ podatkowy doręcza pisma pełnomocnikowi będącemu, jak w tym przypadku, doradcą podatkowym za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego (art. 144 § 5 o.p.).

Z treści cytowanych powyżej przepisów wynika, że ustawodawca przewidział dla doręczeń pism organów podatkowych, w przypadku gdy strona reprezentowana jest przez pełnomocnika zawodowego, formę doręczenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej bądź w siedzibie organu podatkowego. W omawianej sytuacji, organ kontaktował się z pełnomocnikiem strony za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jest to obowiązek narzucony przez ustawodawcę. Jednocześnie, ani strona ani jej pełnomocnik nie mają obowiązku kontaktować się z organem wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W odniesieniu do strony i jej pełnomocnika ustawodawca pozostawił bowiem pełną dowolność w wyborze sposobu komunikowania się z organem podatkowym. Dlatego rację ma skarżący, iż organ winien wziąć pod uwagę, iż zajęcie przez pełnomocnika stanowiska, zgodnie z treścią art. 200 o.p., może zostać przesłane za pośrednictwem Poczty Polskiej.

Sytuacja, kiedy organ wydał decyzję nie czekając na upływ wyznaczonego terminu, w sposób oczywisty stanowi naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 200 o.p. Jednakże, w rozpatrywanej sprawie, mając na względzie treść pisma jakie doręczone zostało organowi po wydaniu decyzji, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik przedmiotowej sprawy, w rozumieniu treści art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a.

W toku postępowania organy działały zgodnie z przepisami prawa, podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy rozpatrzyły w sposób wyczerpujący. Jego ocena dała z kolei podstawę do orzeczenia odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zobowiązania Spółki za wskazane w decyzji okresy. Nie mamy tym samym do czynienia (co zarzucano w rozpatrywanej skardze) ze sprzecznościami ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, nieprzeprowadzeniem postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie, czy też nierozpoznaniem całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, mających istotny wpływ na jej wynik.

Organ zebrał obszerny materiał dowodowy, wystarczający do stwierdzenia, iż ze względu na zaprzestanie płacenia długów przez Spółkę przesłanka ogłoszenia upadłości istniała już w chwili objęcia przez K. P. funkcji członka zarządu Spółki. Obowiązek strony zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości wynikał z faktu niewykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Zbędna była zatem analiza dokumentacji księgowej spółki czy też przeprowadzania dowodów na okoliczność, czy zobowiązania Spółki przewyższają jej majątek i w związku z tym, czy wystarczy on na co najmniej częściowe i równomierne zaspokojenie wszystkich wierzycieli.

Uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie elementy, które wskazane są w art. 210 § 4 o.p.

W ocenie sądu, sposób procedowania organów odpowiadał wszelkim normom zawartym w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa, w tym regułom określonym w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., a których naruszenie zarzucił skarżący. Zebrany w postępowaniu obszerny materiał dowodowy i jego ocena, umożliwiał zaś ustalenie stanu faktycznego w sposób niebudzący wątpliwości. Organ nie ocenił go, jak wskazywała strona, w sposób dowolny. Każdy z wywiedzionych przez organ wniosków zawiera odniesienie do konkretnych pozycji w zgromadzonym materiale oraz przejrzyste wytłumaczenie dlaczego organ przyjął, iż stan faktyczny kształtuje się w przyjęty przez niego sposób.

Zdaniem sądu, tak ustalony stan faktyczny pozwalał na wydanie przez organ rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu Spółki, za jej zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

W tym stanie rzeczy, skargę należało oddalić w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.

DB