Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 165/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 295 ust. 7
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłat za korzystanie ze środowiska oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 lutego 2009 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania "P." Spółki z o.o. w R. P. od decyzji Marszałka Województwa z dnia 5 stycznia 2009 r., nr [...], w przedmiocie naliczenia nieuiszczonej opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi za I półrocze 2006 r. w kwocie 4 398,00 zł, utrzymało w mocy tę decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że postępowanie administracyjne w tej sprawie było prowadzone przez organ pierwszej instancji ponownie na skutek uchylenia poprzednich decyzji tego organu i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia decyzjami Kolegium z dnia 15 września 2008 r., nr [...] i z dnia 28 listopada 2008 r., nr [...]. Kolegium wskazało, iż "P." Spółka z o.o. w R. P. korzystając w I półroczu 2006 r. ze środowiska, przedłożyła Marszałkowi Województwa wykazy zawierające informacje o ilości i jakości odprowadzanych ścieków oraz informacje o wysokości należnych z tego tytułu opłat, przyjmując ilość ścieków niższą niż zapisana w rejestrach prowadzonych na podstawie wskazań przepływomierza. Nieprawidłowości te ustalił organ pierwszej instancji w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonych w dniach 13 i 30 maja 2008 r. przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w L. - Delegatura w B. P. W związku z tym Marszałek Województwa, na podstawie art. 288 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, wskazaną wyżej decyzją wymierzył Spółce opłatę za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi za I półrocze 2006 r. w kwocie 4 398,00 zł, to jest w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a opłatą wynikającą ze złożonych przez tę Spółkę wykazów.

Zdaniem Kolegium postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji było prawidłowe, a powołane przez ten organ przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska dawały podstawę do naliczenia nieuiszczonej opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Organ odwoławczy podkreślił, iż uzasadnienie decyzji Marszałka Województwa z dnia 5 stycznia 2009 r. spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż precyzyjnie wskazuje sposób obliczenia opłaty za korzystanie ze środowiska z przytoczeniem dokładnych danych.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ drugiej instancji stwierdził, że z przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska nie wynika, by ustalenie co do ilości i składu ścieków powinno uwzględniać substancje przenikające do ścieków odprowadzanych do środowiska. W ocenie Kolegium, to na stronie spoczywa obowiązek utrzymywania infrastruktury kanalizacyjnej w należytym stanie, w tym zapewnienia jej szczelności, a świadome nierealizowanie przez stronę tego obowiązku nie może stanowić przesłanki obniżenia wskazanych wyżej opłat.

Od powyższej decyzji "P." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Decyzji tej skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 6 k.p.a., poprzez błędną subsumcję faktu uznanego za udowodniony pod normę prawną.

Skarżąca podkreśliła, iż strumień różnych mieszanin na bazie wody dopływający do oczyszczalni zawiera także dodatkowy element w postaci wód infiltracyjnych, które nie są ściekiem w rozumieniu art. 9 pkt 14, pkt 15 i pkt 16 ustawy – Prawo wodne oraz w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska. Do kolektora doprowadzającego ścieki do oczyszczalni przenikają bowiem zanieczyszczone wody, pochodzące z przepływającej obok rzeki, czyli ze środowiska. Skoro zatem, jak podkreśliła skarżąca, wody infiltracyjne przenikając do kolektora przed oczyszczalnią nie są ściekiem, to nie są one również ściekiem po opuszczeniu oczyszczalni. W związku z tym, zdaniem skarżącej, wyliczenie przez organ pierwszej instancji opłaty za odprowadzane ścieki, których ilość jest ustalana w oparciu o wskazania przepływomierzy zlokalizowanych przed oczyszczalnią jest wadliwe, gdyż nie uwzględnia szczególnych okoliczności modyfikujących podstawowa regułę w tym zakresie. Metoda obliczania ilości ścieków przyjęta przez organy obu instancji jest niezgodna z zasadą sprawcy i prowadzi do obciążenia podmiotu korzystającego ze środowiska skutkami finansowo-prawnymi za okoliczności wychodzące poza charakter tego korzystania.

Zdaniem skarżącej Kolegium nie uwzględniło także, iż ustawa - Prawo ochrony środowiska zawiera przepisy regulujące inne podobne sytuacje, które powinny mieć zastosowanie do oceny zasadności wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska w tej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 295 ust. 4 tejże ustawy podstawą ustalenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi jest ilość substancji zawartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w pobranej wodzie, której zużycie spowodowało powstanie tych ścieków, o ile podmiot obowiązany do poniesienia opłaty dysponuje danymi w tym zakresie. Przepis ten, jak wyjaśniła skarżąca, dotyczy wprawdzie obliczania ilości substancji, a nie ilości wody zużytej, lecz zawarta w nim zasada może mieć zastosowanie w tej sprawie w oparciu o wnioskowanie prawnicze a maiori ad minus (z większego na mniejsze). Skoro przepisy nakazują pominąć substancje przejęte z wodą pobraną ze środowiska, to tym bardziej należy pominąć ilość wody znajdującej się w ściekach, która nie była przedmiotem użycia. W ocenie skarżącej, istotne jest to, że woda ta w ogóle nie była przedmiotem użycia, a więc w tym zakresie "P." Spółka z o.o. nie korzystała ze środowiska i nie może ponosić z tego tytułu skutków finansowo-prawnych.

Skarżąca Spółka wskazała, że powołany wyżej art. 295 ust. 4 ustawy zawiera przesłankę, iż nie uwzględnia się ilości substancji przejętych biernie ze środowiska, jeśli podmiot obowiązany do poniesienia opłaty dysponuje danymi w tym zakresie. Dane, które organy administracji powinny wziąć pod uwagę przy obliczaniu strumienia ścieków z oczyszczalni, to dane wynikające z faktu, że ścieki z oczyszczalni stanowią sumę ścieków obliczonych na podstawie ilości wody pobranej ze studni na terenie zakładu, ilości ścieków dostarczonych na punkt zrzutu na terenie oczyszczalni oraz ilości ścieków od odbiorców, którzy nie pobierają wody z wodociągu miejskiego. W ocenie skarżącej również ta przesłanka została spełniona w niniejszej sprawie.

Strona skarżąca zarzuciła także, iż Kolegium nie odniosło się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, co do wadliwości pouczenia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji. W sprawie tej powinien mieć zastosowanie art. 47 § 1 ordynacji podatkowej, co oznacza, że termin płatności wymierzonej opłaty za korzystanie ze środowiska wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej, czyli zaskarżonej decyzji Kolegium, a nie art. 53 § 3 i 4 tej ustawy, z którego – zdaniem organu pierwszej instancji – wynika, że opłatę należy uiścić wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi od dnia 1 stycznia 2008 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, ani przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 ze zm.; obecnie obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa".

Zgodnie z art. 273 ust. 1 pkt 2 ustawy za korzystanie ze środowiska polegające na wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi ponoszona jest opłata.

W myśl art. 275 ustawy do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska są obowiązane podmioty korzystające ze środowiska.

Ogólną zasadę obliczania wysokości opłat za korzystanie ze środowiska w związku z odprowadzaniem ścieków zawiera art. 274 ust. 1 pkt 4 ustawy, który stanowi, iż wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków zależy, z zastrzeżeniem ust. 4, od rodzaju substancji zawartych w ściekach i ich ilości, rodzaju ścieków, a w wypadku wód chłodniczych - od temperatury tych wód. W ustępie 4 tego artykułu wskazano, od czego zależy wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków wymienionych w art. 3 pkt 38 litera "c" i "f" ustawy.

Podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego (art. 284 ust. 1). Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce. Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza (art. 285 ust. 1 i 2) i w tym samym terminie przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat (art. 286 ust. 1).

Stosownie do art. 287 ust. 1 pkt 3 podmiot korzystający ze środowiska powinien prowadzić, aktualizowaną co pół roku, ewidencję zawierającą informacje o ilości, stanie i składzie ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi.

Przepisy ustawy przewidują, iż w przypadku gdy podmiot korzystający ze środowiska zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia - marszałek województwa wymierza, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu (art. 288 ust. 1 pkt 2).

Zgodnie z ustępem 2 tego artykułu marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do poniesienia opłat lub innych danych technicznych i technologicznych.

Stawki opłat za korzystanie ze środowiska określa przepis art. 290 ustawy oraz wydane na jego podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. Nr 260, poz. 2176), obowiązujące w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja (obecnie obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 października 2008 r., Dz. U. Nr 196, poz. 1217).

Sposób obliczania opłat ustalony został odrębnie dla każdej z form oddziaływania na środowisko. W odniesieniu do opłat za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi przepis art. 295 ustawy przewiduje, że opłaty za ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi ponosi się, z zastrzeżeniem ust. 3-6, za substancje wyrażone jako wskaźnik pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania tlenu, chemicznego zapotrzebowania tlenu, zawiesiny ogólnej, sumy jonów chlorków i siarczanów. Wysokość opłaty ustala się, biorąc pod uwagę wskaźnik, który powoduje opłatę najwyższą (ust. 1). W przypadku wprowadzania do wód lub do ziemi ścieków przemysłowych lub komunalnych innych niż bytowe, do opłaty ustalonej według zasad, o których mowa w ust. 1, dolicza się opłatę za inne substancje zawarte w ściekach (ust. 2). Podstawą ustalenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi jest ilość substancji zawartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w pobranej wodzie, której zużycie spowodowało powstanie tych ścieków, o ile podmiot obowiązany do poniesienia opłaty dysponuje danymi w tym zakresie (ust. 4).

Ilość i skład ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi ustala się w miejscu wylotu ścieków z instalacji służących do ich oczyszczania lub kolektorów eksploatowanych przez podmioty korzystające ze środowiska (ust. 7).

W świetle przytoczonego przepisu art. 295 podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty powinien dokonywać pomiarów oddziaływań określonych w tym przepisie (ma bowiem znać ich wielkość, a może to ustalić wyłącznie na podstawie pomiarów), a następnie obowiązany jest obliczyć opłatę za zanieczyszczenia, za które opłaty byłyby najwyższe. Zarówno wody gruntowe, jak i powierzchniowe z natury rzeczy zawierają pewną ilość związków chemicznych. Niektóre wody mogą również być już zanieczyszczone. Dlatego w art. 295 ust. 4 ustawy umożliwiono podmiotowi odprowadzającemu ścieki pomniejszenie podstawy ustalenia opłaty o te ilości związków i substancji, które występowały w wodzie pobranej (K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Wydawnictwo LEX 2008, s. 575-576).

Z punktu widzenia prawidłowości pomiarów zanieczyszczeń zawartych w ściekach niezwykle istotne jest miejsce poboru próbek do analizy lub umieszczenia czujników pomiarowych. Ponadto w wielu przypadkach ten sam podmiot może odprowadzać ścieki różnych rodzajów spośród wymienionych w art. 295 ustawy. Dlatego w art. 295 ust. 7 ustawy precyzyjnie ustalono, że ilość i skład ścieków z punktu widzenia obowiązku ponoszenia opłat powinny zostać ustalone w miejscu wylotu ścieków z instalacji służących do ich oczyszczania lub z kolektorów eksploatowanych przez podmiot korzystający ze środowiska. Przyjęcie takiego rozwiązania jest uzasadnione względami praktycznymi. Gdyby pomiary były dokonywane w innym miejscu, to mogłaby pojawić się wątpliwość, czy rzeczywista wielkość emisji zgodna jest ze zmierzoną, gdyż skład ścieków zmienia się (K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska..., s. 576).

Kolejny przepis ustawy - art. 296 przewiduje zwolnienia z opłat w przypadku wprowadzania do ziemi ścieków w celu rolniczego wykorzystania oraz wprowadzania do wód lub do ziemi wód chłodniczych, wód zasolonych, wód wykorzystanych na potrzeby chowu i hodowli ryb łososiowatych oraz ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza przytoczonych przepisów ustawy.

Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte z urzędu przez Marszałka Województwa w oparciu o art. 282 ustawy, po otrzymaniu informacji od Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o ustaleniach kontroli przeprowadzonej w dniach 13 i 30 maja 2008 r. w R. P. W trakcie tej kontroli, jak wynika z pisma WIOŚ z dnia 20 czerwca 2008 r., stwierdzono, że ilości ścieków przyjętych przez skarżącą w latach 2006-2007 do wyliczenia opłat za korzystanie ze środowiska są niższe, niż zapisane w rejestrach prowadzonych na podstawie wskazań przepływomierza. W świetle bowiem ustaleń tego organu do wyliczenia opłat w 2006 r. Spółka przyjęła 671 074 m3 ścieków, podczas gdy według rejestru odprowadzono 960 647 m3 ścieków, zaś w 2007 r. przyjęto 650 738 m3 ścieków, a według rejestru odprowadzono 947 415 m3 (k. 1 akt adm. pierwszej instancji).

Skarżąca Spółka nie kwestionuje ilości odprowadzonych ścieków, wynikającej ze wskazań przepływomierza, nie podważa też prawidłowości obliczenia opłaty za ilość ścieków wskazaną przez organ, zarzuca jednak, że do obliczenia ilości ścieków odprowadzanych do środowiska zastosowano nieprawidłową metodę ich obliczania. W ocenie skarżącej do obliczenia opłaty za korzystanie ze środowiska powinna być przyjęta ilość ścieków, stanowiąca sumę wody pobranej ze studni na terenie zakładu, trafiającej do miejskiej sieci wodociągowej (na podstawie wskazań wodomierza na wyjściu ujęcia wody), wody z ujęć własnych mieszkańców nie korzystających z wody z wodociągu miejskiego oraz ilości ścieków dostarczonych na punkt zrzutu na terenie oczyszczalni ścieków, a nie ilość ścieków wykazana przez przepływomierze i ujęta w przewidzianych przepisami rejestrach. Skarżąca podnosi, że do oczyszczalni dostaje się duża ilość wód infiltracyjnych, pochodzących ze środowiska, w szczególności zaś z rzeki B., przepływającej w pobliżu głównego kolektora. Odwołując się do definicji ścieków w ustawie – Prawo ochrony środowiska oraz ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, skarżąca stara się wykazać, że wody infiltracyjne nie są ściekami, a zatem Spółka nie może ponosić opłat za korzystanie ze środowiska za tę część ścieków, którą w jej ocenie stanowią wody infiltracyjne.

Zarzuty skarżącej Spółkę co do sposobu obliczania przez organy administracji ilości ścieków odprowadzanych do środowiska są nieuzasadnione.

Skarżąca pomija całkowicie brzmienie przepisu art. 295 ust. 7 ustawy, stanowiącego, że ilość i skład ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi ustala się w miejscu wylotu ścieków z instalacji służących do ich oczyszczania lub kolektorów eksploatowanych przez podmioty korzystające ze środowiska. Nie podważając prawidłowości rozważań skarżącej na temat definicji ścieków i ich rodzajów, stwierdzić należy, że powołany przepis art. 295 ust. 7 ustawy nie daje podstaw do odmiennego obliczania ilości ścieków, w szczególności zaś do przyjmowania ilości mierzonej w innym miejscu niż określony w ustawie. Skarżąca wskazuje na konieczność zastosowania do sposobu obliczania ilości ścieków zasady wyrażonej w przepisie art. 295 ust. 4 ustawy, dotyczącym nieuwzględniania substancji zawartych w wodzie pobranej i zezwalającym na pomniejszanie przy obliczaniu opłat ilości substancji zawartych w ściekach. Stwierdzić w związku z tym należy, że przepis art. 295 ust. 7 nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych, czego skarżąca zresztą nie kwestionuje i w sposób kompletny reguluje sposób obliczania ilości ścieków. Nie jest zatem dopuszczalne stosowanie do obliczania ilości ścieków zasad zawartych w innych przepisach, regulujących odmienne materie. Przepis art. 295 ust. 4 ustawy, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie może mieć zatem zastosowania do oceny prawidłowości dokonywania pomiarów ilości ścieków wprowadzanych do środowiska.

Z przepisu art. 295 ust. 7 wynika, że ilość i skład ścieków - z punktu widzenia obowiązku ponoszenia opłat - powinny zostać ustalone w miejscu wylotu ścieków z instalacji służących do ich oczyszczania lub z kolektorów, brak jest więc w tym zakresie jakiejkolwiek dowolności, a zarzuty skarżącej dotyczące sposobu obliczenia ilości ścieków są całkowicie bezpodstawne.

Organy administracji obu instancji, obliczając ilość i skład ścieków wprowadzanych do środowiska przez skarżącą oparły się prawidłowo na ustaleniach kontroli przeprowadzonej w dniach 13 i 30 maja 2008 r. przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w L. Delegatura w B. P. W toku tej kontroli stwierdzono, że ilości ścieków przyjętych w latach 2006-2007 do wyliczenia opłat za korzystanie ze środowiska są niższe, niż zapisane w rejestrach prowadzonych na podstawie wskazań przepływomierza znajdującego się w miejscu wylotu ścieków z oczyszczalni komunalnej w R. P..

Podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż do systemu kanalizacyjnego przenikają, wskutek jego nieszczelności, nie tylko wody powierzchniowe, ale i wody podziemne, nie może podważać prawidłowości decyzji organów administracji w rozpoznawanej sprawie. Przede wszystkim zauważyć należy, że obowiązkiem podmiotu korzystającego ze środowiska jest utrzymanie instalacji w należytym stanie, w szczególności zapewnienie jej szczelności. Nieszczelność instalacji nie może mieć wpływu na wysokość opłat za korzystanie ze środowiska. Ustawodawca, mając z pewnością świadomość możliwości zaistnienia w niektórych przypadkach takich procesów, przesądził jednak w sposób wyraźny, iż nie jest możliwe ustalenie ilości ścieków wprowadzanych do środowiska z wyłączeniem wód infiltracyjnych przenikających do sieci kanalizacyjnej. Trudno byłoby bowiem precyzyjnie obliczyć ilość tych wód. Dodać należy, że zaproponowany przez skarżącą sposób obliczania ilości ścieków, pomijając już jego sprzeczność z ustawą, nie obrazuje rzeczywistej ilości ścieków odprowadzanych do środowiska, uwzględnia bowiem – gdy chodzi o podmioty korzystające z wodociągu miejskiego - tylko wodę pobraną, a nie odprowadzone ścieki. Opłata za korzystanie środowiska należna jest za odprowadzanie ścieków, których ilość można łatwo zmierzyć odpowiednimi urządzeniami, zamontowanymi na wylocie instalacji służących do ich oczyszczania, a ilość wody pobranej z wodociągu miejskiego, przekształconej następnie w ścieki jest tylko jednym ze składników ogólnej ilości ścieków, za które podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłatę. Stanowisko skarżącej opiera się w istocie na konsekwentnym pomijaniu treści przepisu art. 295 ust. 7 ustawy, regulującego omawianą kwestię.

Niezasadny jest również zarzut naruszenie art. 6 k.p.a., poprzez błędną subsumcję faktu uznanego za udowodniony. Przepis art. 6 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Zawarta w art. 6 zasada ogólna określana jest w piśmiennictwie i orzecznictwie jako zasada praworządności lub jako zasada legalności. Jest ona konkretyzacją konstytucyjnej zasady praworządności, zgodnie z którą każdy organ państwa może działać tylko w takim zakresie, w jakim jest do tego upoważniony przez prawo (art. 7 Konstytucji).

W doktrynie (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 56 i nast.) wskazuje się, że postępowanie administracyjne jest zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje cztery zasadnicze etapy: 1) ustalenie, jaka norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym dla potrzeb rozstrzygnięcia; 2) uznanie faktu za udowodniony na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów oraz ujęcie tego faktu w języku stosowanej normy; 3) subsumcja faktu, uznanego za udowodniony, pod stosowaną normę prawną; 4) wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy.

Organy administracji prawidłowo ustaliły normę prawną mającą w sprawie zastosowanie, wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy i ustaliły stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością (art. 7 k.p.a.), przeprowadzając postępowanie dowodowe zgodnie z regułami zawartymi w art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Dokonały następnie właściwej subsumcji ustalonych faktów pod normy prawne zawarte w powołanych przepisach ustawy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej, w tym dotyczących błędnego pouczenia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji, należy podkreślić, iż Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl przepisu art. 281 ust. 1 ustawy, do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. W rozpoznawanej sprawie organy administracji prawidłowo powołały w podstawie prawnej decyzji i zastosowały przepisy ordynacji podatkowej.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.