Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2551/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 261/16 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 261/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie warunków zabudowy.

Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Prezydent Miasta Poznania ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku produkcyjno-magazynowego z budynkiem biurowo-usługowym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu przy ul. [...], na terenie działek nr [...] oraz działek nr [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu.

W wyniku skargi A. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 113/15 uchylił powyższą decyzję Kolegium z [...] listopada 2014 r. wskazując, że organy przedwcześnie uznały, iż w sprawie spełnione zostały wymogi wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 – dalej jako "u.p.z.p."). Dokonana przez Sąd analiza akt sprawy wykazała bowiem, iż jedynym dokumentem rzekomo wskazującym na możliwość uzbrojenia terenu inwestycji poprzez zaopatrzenie go w wodę jest dołączone do wniosku o ustalenie warunków zabudowy pisemne oświadczenie inwestora, J. K., w którym wskazuje on, iż jako osoba reprezentująca Spółkę Komandytową [...] wyraża zgodę na "zasilenie planowanego budynku produkcyjno-magazynowego z budynkiem biurowo-usługowym z istniejącego przyłącza wodociągowego w granicy nieruchomości [...], zrealizowanego na podstawie umowy na dostawę wody z dnia 1 października 2013 r.". Wnioskodawca dołączył także kopię umowy na dostawę wody z dnia 1 października 2013 r., zawartej na czas nieokreślony pomiędzy Firmą [...] (dostawcą wody), a [...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa (odbiorca wody), na mocy której dostawca zobowiązał się dostarczać odbiorcy do granicy działki przy ul. [...] wodę pitną. Zdaniem Sądu z analizy przedłożonych dokumentów nie wynikało, by J. K. był osobą uprawnioną do reprezentowania Spółki Komandytowej [...]. Ponadto Sąd stwierdził, że oświadczenie nabywcy wody, iż wyraża zgodę na zaopatrywanie w wodę nowej inwestycji z własnego, istniejącego przyłącza wodociągowego nie może być uznane za spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., bowiem odbiorcy wody nie można uznać za właściwą jednostkę organizacyjną mogącą zagwarantować wykonanie uzbrojenia terenu, o jakiej mowa w art. 61 ust. 5 u.p.z.p. Taką jednostką jest podmiot, który prowadzi działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę, to jest działalność polegającą na ujmowaniu, uzdatnianiu i dostarczaniu wody. Sąd zaważył także, że z przedłożonej do akt umowy na dostawę wody nie wynika do granicy jakiej działki przy ul. [...] przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne zobowiązuje się dostarczać wodę pitną dla [...] i, co za tym idzie, czy istnieje faktyczna możliwość połączenia terenu planowanej inwestycji na działce przy ul. [...] z przyłączem wodociągowym wykorzystywanym przez [...] na podstawie umowy z dnia 1 października 2013 r.

Następnie Sąd stwierdził, że organy nie wyjaśniły także okoliczności związanej z możliwością przyłączenia planowanej inwestycji do sieci kanalizacyjnej. W decyzji I instancji wskazano bowiem, iż inwestycja ta ma objąć budowę dwóch tymczasowych zbiorników bezodpływowych, zaś uciążliwości związane z realizacją tych zbiorników stanowią istotę zarzutów skargi. W ocenie Sądu w aktach sprawy brak jest w szczególności opinii przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego funkcjonującego na tym obszarze w sprawie możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, a przedłożona umowa na dostawę wody z dnia 1 października 2013 r. zdaje się sugerować, iż możliwość takowa istnieje. Zdaniem Sądu także fakt, że istnieje wykonawca gotowy zrealizować zbiorniki bezodpływowe na ścieki, nie oznacza, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując, że w dniu 1 lipca 2015 r. inwestor zawarł z [...] S.A. umowę o zasadach realizacji i korzystania z sieci wodociągowych i kanalizacji sanitarnej, spełniając tym samym obowiązek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. Na podstawie tej umowy zostanie bowiem zaprojektowane i zrealizowane brakujące uzbrojenie w zakresie zaopatrzenia w wodę i odbiór ścieków sanitarnych od miejsca włączenia do istniejącej sieci [...] S.A. do nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy (dz. nr [...]).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł A. C., zarzucając naruszenie:

- art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r., poz. 250 ze zm.;) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewykazanie, że istniejące lub planowane uzbrojenie terenu w zakresie odprowadzania ścieków poprzez budowę zbiorników bezodpływowych, jest wystarczające dla planowanej inwestycji,

- art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęcie bez weryfikacji, że planowane zamierzenie budowlane ma wystarczające uzbrojenie techniczne terenu w zakresie odprowadzania ścieków poprzez budowę zbiorników bezodpływowych,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i art. 138 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że inwestor nie wykazał, by budowa sieci kanalizacyjnej była technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, co usprawiedliwiałoby wyposażenie nieruchomości w zbiorniki bezodpływowe nieczystości ciekłych. Ponadto nie sposób uznać, aby umowa z dnia 1 lipca 2015 r. zawarta pomiędzy inwestorem a [...] S.A. była umową gwarantującą wykonanie uzbrojenia terenu w postaci budowy dwóch tymczasowych zbiorników bezodpływowych. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę na ryzyko związanie z powstaniem tych zbiorników, które wynika z faktu prowadzenia przez skarżącego działalności związanej z zaopatrzeniem w wodę oraz zabezpieczeniem okolicznych terenów w sytuacji wystąpienia zagrożenia zalewem wód opadowych.

W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o oddalenie skargi, powołując się na stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 18 maja 2016 r. pełnomocnik inwestora J. K. wnosząc o oddalenie skargi wskazał, że zagwarantowanie uzbrojenia terenu inwestycji nastąpiło w przedstawionej przez inwestora umowie z dnia 1 lipca 2015 r. Przywołując treść art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stwierdził, że właściciel ma jedynie obowiązek dokonania przyłączy do sieci kanalizacyjnej i wodociągowej, a nie budowy tej sieci. Jednocześnie w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że teren objęty inwestycją nie ma możliwości dokonania przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. W kontekście powyższego zdaniem inwestora zaskarżona decyzja jest uzasadniona, albowiem wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych jest obowiązkiem wynikającym z ustawy w sytuacji, gdy nie istnieje sieć wodociągowo-kanalizacyjna. Zbiorniki te mają wyłącznie charakter tymczasowy i nie zwalniają inwestora z obowiązku podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, która powstanie w przyszłości na koszt inwestora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie już raz orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który w wyroku z dnia 8 kwietnia 2015 r. ustalił, że spełnione zostały warunki z art. 61 ust.1 pkt 1, 2, 4 i 5 u.p.z.p. i w tym zakresie stan prawny i faktyczny nie uległ zmianie, wobec czego ocena prawna wyrażona w tym wyroku była wiążąca.

W odniesieniu do ustaleń organów związanych z odprowadzeniem ścieków sanitarnych do dwóch tymczasowych zbiorników bezodpływowych Sąd I instancji stwierdził, że wobec braku kanalizacji inwestor ma możliwość odprowadzania nieczystości do tych zbiorników, co wynika zdaniem Sądu expressis verbis z treści art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Jednocześnie Sąd wskazał w tym zakresie, że do wybudowania zbiorników bezodpływowych nie jest konieczna umowa z przedsiębiorstwem wodociągowym, lecz ustalenie, że budowa kanalizacji nie jest planowana przez to przedsiębiorstwo. Na etapie postępowania o warunkach zabudowy wymagana jest bowiem jedynie promesa przyłączenia. Nie jest także konieczne wykazywanie spełnienia przez te zbiorniki warunków technicznych z rozporządzenia, przedstawianie analiz dotyczących technicznych parametrów zbiorników, analiz geologicznych czy innych dotyczących zagrożenia zanieczyszczeniem.

Sąd stwierdził natomiast, że w zaskarżonej decyzji organ przedwcześnie uznał za spełnione warunki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. odnośnie sieci wodociągowej, gdyż inwestor nie wykazał, by dysponował alternatywnym od brakującej sieci źródłem wody, a przedłożenie umowy z 1 lipca 2015 r. nie stanowi o zapewnieniu dostępu do infrastruktury wodociągowej. Sieć ta ma być bowiem dopiero zaprojektowana i wykonana przez inwestora, natomiast jej budowa wymaga uzyskania wpierw decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi zaś na to, że całe zamierzenie budowlane, a nie tylko jego poszczególne fragmenty winny być objęte decyzją o warunkach zabudowy, w przedmiotowej decyzji konieczne jest uwzględnienie niezbędnej do spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. budowy sieci wodociągowej, do realizacji której wymagana jest jednak decyzja o warunkach zabudowy. Z tych względów Sąd I instancji uznał, że decyzja organu I instancji wymaga uzupełnienia, poczynając od złożonego wniosku o wydanie warunków zabudowy.

Skargę kasacyjną wniósł uczestnik postępowania J. K.– inwestor, domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenia wyroku w całości i na podstawie art. 188 P.p.s.a. rozpoznania skargi przez NSA przez uchylenie jedynie zaskarżonej decyzji Kolegium. Wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie:

a) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. oraz art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że inwestycja objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy musi obejmować całe zamierzenie inwestycyjne w tym realizację sieci wodociągowej;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy P.p.s.a. w zw. z art. 170 i art. 153 tej ustawy polegające na wydaniu orzeczenia wbrew związaniu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 113/15 i uchyleniu decyzji-organu I instancji w związku z ustaleniem, że inwestycja wymaga realizacji sieci wodociągowej w sytuacji, gdy wniosek dotyczył zaopatrzenia w wodę z istniejącego już przyłącza przy u. [...]. Wyjaśnienie okoliczności związanych z możliwością zaopatrzenia w wodę z istniejącego przyłącza przy ul. [...] legło u podstaw wyroku z dnia 8 kwietnia 2015 r. i nakazywało SKO w Poznaniu ponowne rozpatrzenie sprawy, szczególnie w tym zakresie;

c) art. 153 P.p.s.a. poprzez naruszenie związania wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015 r. i przyjęcie nowych i odmiennych aniżeli we wcześniejszym wyroku WSA ustaleń dotyczących możliwości zaopatrzenia w wodę planowanej inwestycji;

d) art. 133 w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez przyjęcie niezgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, że inwestycja objęta wnioskiem o warunki zabudowy wymaga wybudowania sieci wodociągowej. Ustalenia przyjęte w zaskarżonym wyroku pozostają w sprzeczności z treścią wniosku o wydanie warunków zabudowy.

W uzasadnieniu tak skonstruowanych zarzutów skarżący podniósł, że w zaskarżonym wyroku Sąd nie dokonał żadnych ustaleń, które pozwoliłyby na stwierdzenie, iż wniosek o wydanie warunków zabudowy powinien obejmować sieć wodociągową, a nie zaopatrzenie w wodę z istniejącego przyłącza. Nie dokonał także oceny decyzji SKO dotyczącej tej kwestii uznając jedynie, że SKO błędnie pozostawiło w decyzji dotychczasowe ustalenia, zakwestionowane przez sąd w wyroku z 8 kwietnia 2015 r., że zaopatrzenie w wodę jest zagwarantowane zgodnie z oświadczeniem J. K. Sąd I instancji przesądził więc, że konieczna jest zmiana wniosku o wydanie warunków zabudowy, a tym samym rozporządził uprawnieniem przysługującym inwestorowi.

Ponadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z uwagi na konieczność zmiany wniosku wykracza poza związanie określone w art. 153 P.p.s.a., bowiem uznanie, że Kolegium nie zastosowało się do wiążącego go wyroku, powinno skutkować uchyleniem decyzji organu II instancji. W jego opinii przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pozwoliłoby na ustalenie statusu Firmy [...] w kontekście zapewnienia dostaw wody, jak i istnienia sieci wodociągowej oraz przyłącza przy ul. [...]. Jednocześnie skarżący stwierdził, że art. 61 ust. 5 u.p.z.p. nie określa formy umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, zatem istnienie tego zapewnienia mogło być potwierdzone w postępowaniu odwoławczym.

Jego zdaniem budowa sieci wodociągowej nie jest konieczna, gdyż przyłącze do wody dostarczanej przez Firmę [...] zostało już zrealizowane na mocy umowy z 1 października 2013 r.. Ponadto, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, budowa sieci wodociągowej może być realizowana na podstawie innej decyzji o warunkach zabudowy, czego potwierdzeniem jest decyzja z dnia 20 września 2013 r. wydana dla [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegająca na budowie sieci wodociągowej przewidziane na terenie działek nr [...]. Sieć ta ma stanowić alternatywę dla dostaw wody od Firmy [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawy skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione.

W szczególności chybiony jest zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. wskazany w punkcie b i c skargi kasacyjnej. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku i uzasadnienia wyroku poprzednio wydanego w sprawie o sygnaturze II SA/Po 113/15 prowadzi do wniosku, że nie została naruszona zasada związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. W poprzednim orzeczeniu przedmiotem oceny Sądu – w zakresie badania spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do zaopatrzenia inwestycji w wodę, gdyż tylko ta kwestia ostatecznie okazała się problematyczna – była dołączona do wniosku o wydanie warunków zabudowy umowa z dnia 1 października 2013 r. oraz oświadczenie z 21 stycznia 2014 r. (k. 21-23 akt administracyjnych) z których wynikało, że inny nabywca wody wyraża zgodę na zaopatrywanie planowanej i objętej wnioskiem inwestycji w wodę z własnego istniejącego przyłącza wodociągowego. Sąd stwierdził wówczas, że odbiorcy wody nie można uznać za właściwą jednostkę organizacyjną, o jakiej mowa w art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mogącą zagwarantować wykonanie uzbrojenia terenu. Okoliczność ta stała się podstawą uchylenia wówczas wyłącznie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego bez eliminowania decyzji pierwszoinstancyjnej, gdyż Sąd uznał, że jej wyjaśnienie może nastąpić w ramach postępowania wyjaśniającego w trybie przewidzianym w art. 136 k.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu inwestor przedłożył jednak umowę z 1 lipca z 2015 r. zawartą wprawdzie z dostawcą wody, jednak nie gwarantującą mu ani dostawy wody do inwestycji objętej wnioskiem, ani też wykonania uzbrojenia terenu, a jedynie upoważniającą inwestora do jego wybudowania we własnym zakresie na swój koszt i własnym staraniem według warunków technicznych udzielonych mu przez dostawcę. Wobec treści tej umowy w której w § 1 ust. 1 wskazano, że "budowa sieci wodociągowej umożliwiającej zaopatrzenie w wodę (...) nieruchomości inwestora nie jest przewidziana w obecnie obowiązującym Programie działań inwestycyjnych [...]" (k. 23-28 akt administracyjnych) Sąd uznał, że inwestycja objęta wnioskiem w ogóle nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu, a skoro uzbrojenie ma być wykonane przez samego inwestora, to w tym zakresie niezbędna jest modyfikacja wniosku. Z tego względu Sąd uchylił tym razem zarówno decyzję organu odwoławczego, jak i decyzję organu pierwszej instancji. To stanowisko Sądu wyrażone w zaskarżonym wyroku nie naruszyło jakiejkolwiek oceny prawnej wyrażonej w poprzednim orzeczeniu. Jak wynika z uzasadnienia pierwszego wyroku jaki został wydany w sprawie wówczas nie było wiadomo czy inwestor, a raczej jego nieruchomość nie dysponuje innym od wskazanego "alternatywnym od brakującej sieci źródłem wody". W następstwie jednak kolejnego jej rozpoznania, a zwłaszcza przedłożenia w toku ponownie prowadzonego postępowania umowy z dnia 1 lipca 2015 r. stało się jasne, że inwestor takim "alternatywnym źródłem wody" nie dysponuje, co nie uniemożliwiało Sądowi I instancji skorzystania z dyspozycji art. 135 P.p.s.a. i uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Ocena prawna zawarta we wcześniejszym wyroku odnosiła się wyłącznie do niespełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu w świetle dokumentów załączonych do wniosku tj. umowy z 1 października 2013 r. wraz z oświadczeniem z dnia 21 stycznia 2014 r. i nie obejmowała dokumentu złożonego w ponownie prowadzonym postępowaniu. Tym samym nieuprawnione były zarzuty związane z naruszeniem art. 135 P.p.s.a.

Również niezasadny jest zarzut naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W następstwie jego wykładni i zbadania przedstawionej przez inwestora kolejnej umowy Sąd doszedł do prawidłowego wniosku, że warunek, o którym mowa w tym przepisie nie został spełniony. Dla zamierzenia objętego wnioskiem nie ma ani istniejącego uzbrojenia terenu w zakresie dostępu do sieci wodociągowej, ani projektowanego przez właściwą jednostkę organizacyjną. Skoro w umowie z nią nie zostało zagwarantowane wykonanie sieci, a tylko inwestor uzyskał możliwość jej realizacji, to tak jak w przypadku przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej przez budowę zbiorników bezodpływowych, kwestia dostępu powinna zostać rozwiązana w ramach planowanej inwestycji, co wymusza niejako zmianę wniosku. Zastrzec należy, że takiego stanowiska Sądu nie można traktować w kategoriach rozporządzania prawami inwestora, jak zarzuca skarżący kasacyjnie. Wręcz przeciwnie, stanowisko to daje inwestorowi możliwość ewentualnej modyfikacji wniosku, co w ramach postępowania w sprawie warunków zabudowy jest możliwe, gdyż w przeciwnym wypadku brak spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będzie skutkować odmową ich ustalenia. Wbrew też stanowisku skarżącego kasacyjnie zarzutu naruszenia przez Sąd powyższego przepisu nie wzmacnia jego powiązanie z przepisem art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Wynikająca z tego ostatniego unormowania możliwość etapowania realizacji większego zamierzenia budowlanego do poszczególnych obiektów lub zespołu obiektów, nie tylko bowiem nie podważa prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, co dodatkowo przekonuje o jego słuszności. Stosownie bowiem do zdania drugiego tego przepisu "jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego". To właśnie w celu sporządzenia tego projektu zagospodarowania terenu niezbędne są wymagane prawem załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w § 9 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Stąd, tak jak projekt zagospodarowania terenu, tak i decyzja o warunkach zabudowy stanowiąca niejako bazę jego opracowania nie może być "etapowana" w znaczeniu, o którym mowa w zdaniu pierwszym art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego (por. również § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - Dz. U. z 2012 r., poz. 462, który określa wymagania dla projektu zagospodarowania terenu). Potwierdza to tok rozumowania Sądu pierwszej instancji, że jeżeli nie istnieje uzbrojenie, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jego wykonanie nie jest zagwarantowane przez właściwą jednostkę organizacyjną, to powinno ono zostać zaprojektowane w ramach tego zamierzenia, które jest przedmiotem wniosku.

W skardze kasacyjnej nie uzasadniono natomiast naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów powołanych w podstawie wskazanej w punkcie "d" skargi kasacyjnej tj. art. 133 w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie sposób wyselekcjonować, które argumenty i stwierdzenia miałyby odnosić się do powołanych podstaw. Zwalniało to Naczelny Sąd Administracyjny z obowiązku ich badania w kontekście całości zawartego w aktach materiału sprawy. Przypomnieć bowiem należy, że stosownie do przepisu art. 183 § 2 P.p.s.a. NSA bada sprawę w granicach skargi kasacyjnej, które określają jej podstawy, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 tej ustawy.

Z tych przyczyn, nie znajdując także podstaw branych pod uwagę z urzędu (por. art. 183 § 1 P.p.s.a. i art. 189 P.p.s.a.) orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej stosownie do przepisu art. 184 P.p.s.a.

Wobec wniesienia przez pełnomocnika skarżącego odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie, o którym mowa w art. 179 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do obciążenia skarżącego kasacyjnie uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez skarżącego według reguły przewidzianej w art. 204 pkt 2 tej ustawy.