Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 107/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ś. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie rozpatrzenia podania z 24 listopada 2021 r. o doręczenie decyzji postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu S. Ś. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 listopada 2021 r. S. Ś., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podanie, zawierające wniosek o doręczenie decyzji tego organu, wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] sierpnia 1996 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę.

W dniu 13 maja 2022 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność GINB w sprawie o doręczenie decyzji, zainicjowanej wnioskiem z 24 listopada 2021 r.

Odpowiadając na skargę GINB wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Przedmiotem rozpoznawanej przez Sąd w niniejszej sprawie skargi była bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie, zainicjowanej wnioskiem strony skarżącej o doręczenie decyzji tego organu z [...] kwietnia 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2013 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] sierpnia 1996 r. nr [...].

W ocenie Sądu, skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa, której dotyczy, nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. We wskazanych w powołanym wyżej przepisie pkt 1-4a chodzi o: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również, stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Kierując się treścią powołanych powyżej przepisów Sąd doszedł w pierwszej kolejności do przekonania, że czynność doręczenia stronie decyzji nie mieści się w katalogu spraw, podlegających kognicji sadów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Ponadto Sąd stwierdził, że doręczenie decyzji nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten odnosi się bowiem do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone w nim skutki prawne. Czynność doręczenia nie przyznaje natomiast, nie stwierdza, nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Niewykonanie takiej czynności nie stanowi bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postepowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Prawidłowość i skuteczność doręczenia nie podlega kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2019 r., sygn. I OSK 1031/19; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 lipca 2017 r., sygn. I FSK 1479/17). Zaakcentować również należy fakt zawartego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wyłączenia. Z samego powyższego powodu doręczenie orzeczenia wydanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie mieści się w zakresie czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., które mogłyby być objęte skargą do sądu administracyjnego lub skargą na bezczynność.

Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, stwierdził również, że doręczenie decyzji nie mieści się w zakresie przedmiotowym przepisu art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Podzielając poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjąć bowiem należy, że skoro doręczenie decyzji nie stanowi aktu ani czynności dotyczącej uprawnień wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach prowadzonego przez organ postępowania, to sama ta techniczna czynność doręczenia nie może także mieścić się w zakresie przedmiotowym wskazanego art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z: 21 października 2020 r., sygn. II OSK 1833/20; z 27 lutego 2018 r., sygn. II FSK 207/18).

W konsekwencji podkreślić należy, że zaskarżona przez S. Ś. bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie rozpatrzenia podania o doręczenie decyzji nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Wobec stwierdzenia powyższego faktu i uwzględnienia treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi.

Tytułem uzupełnienia Sąd wskazuje, że znane są mu odmienne poglądy judykatury, przyjmujące dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności doręczenia decyzji – jako mieszczącej się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (np. postanowienie NSA z 25 maja 2021 r., sygn. FSK 3447/21). Zaprezentowana przez tutejszy Sąd w procedowanej sprawie wykładnia przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozwala jednak na zaakceptowanie powyższego stanowiska, co zostało przez Sąd szerzej przedstawione w motywach niniejszego uzasadnienia.

Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę odrzucił.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi, Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.