Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1005/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 135 ust 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant asyst. sędz. Anna Pośpiech -Kłak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1702/08 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1702/08 oddalił skargę K. K. na postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że powołanym postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 135r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że jako podstawę wznowienia K. K. wskazał utratę mocy obowiązującej art. 135f ustawy o Policji będącą wynikiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r. sygn. K 47/05, tj. okoliczność określoną w art. 135r ust. 2 ustawy o Policji. Jednocześnie wnioskodawca zwrócił się o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie, który upłynął z dniem 2 maja 2007 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Komendant Główny Policji odmówił przywrócenia uchybionego terminu, bowiem wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek K. K. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2008 r.

W konsekwencji ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie o przywrócenie terminu postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Komendant Główny Policji odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2006 r. z powodu niedotrzymania terminu określonego w art. 135 r ust. 3 ustawy o Policji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. K. powołał się na poprzednio podnoszone argumenty, że postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone dopiero po zakończeniu postępowania sądowego w sprawie dotyczącej skargi na orzeczenie dyscyplinarne, a ponadto był przekonany, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnie o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego z urzędu biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego uznający art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji za niezgodny z Konstytucją. Rozpoznając sprawę ponownie Komendant Główny Policji uznał, że brak jest podstaw do podważenia zasadności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał, że stosownie do art. 135r ust. 3 ustawy o Policji wniosek o wznowienie postępowania składa się w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego złożony został przez K. K. z uchybieniem terminu zawitego określonego w art. 135r ust. 3 ustawy o Policji, a postępowanie z wniosku K. K. o przywrócenie terminu zakończyło się odmową przywrócenia uchybionego terminu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] września 2008 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. zarzucając naruszenie prawa, tj. art. 58 k.p.a., polegające na odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wobec faktu wykazania, że uchybienie terminowi do jego złożenia nastąpiło bez jego winy oraz art. 135r ust. 2 ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania, mimo wystąpienia ku temu przesłanek. W uzasadnieniu skargi K. K. wskazał, że Komendant Główny Policji prowadził wobec niego postępowanie dyscyplinarne, które zakończyło się prawomocnym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., uznającym skarżącego winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzającym karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Od tego orzeczenia wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która została jednak oddalona. Od wyroku Sądu I instancji wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 5 maja 2008 r. również ją oddalił. W dniu [...] maja 2008 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z prośbą o przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, składając jednocześnie ów wniosek. Zdaniem skarżącego, dokonał wszystkich czynności, które są niezbędne w celu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wyjaśnił bowiem powody, dla których nie złożył wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego w terminie i wykazał, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jego winy. Skarżący miał bowiem prawo pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia zakończonego postępowania dyscyplinarnego. Nadto, gdy tylko zapoznał się z treścią orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to jednak nie wziął pod uwagę przesłanki do wznowienia postępowania, wystąpił z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i równocześnie wniosek ten złożył. Zdaniem skarżącego, zachowany więc został 7 dniowy termin do wystąpienia z prośbą o przywrócenie terminu zawitego, który liczony jest od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu - w tym wypadku od dnia wydania orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. K. K. pozostawał bowiem w przekonaniu, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec jego osoby zostało zakończone dopiero prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W jego ocenie, prawomocne zakończenie postępowania dyscyplinarnego z chwilą wydania orzeczenia przez organ II instancji oznaczałoby, że zasada kontroli sądowej pozostawałaby jedynie konstytucyjnym zapisem i nie była realizowana w rzeczywistości. Wniosek o wznowienie postępowania można zaś złożyć wyłącznie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, a o takiej jeszcze nie mogło być mowy z powodu wniesienia przez skarżącego skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konkluzji skargi K. K. stwierdził, że Komendant Główny Policji błędnie ocenił istotne okoliczności, które skarżący podnosił na swoje usprawiedliwienie w kwestii dotyczącej niezłożenia wniosku o wznowienie postępowania w terminie zawitym. Rozstrzygnięcie ww. organu jest również bardzo krzywdzące dla skarżącego, zamyka bowiem drogę do zweryfikowania zakończonego już postępowania dyscyplinarnego, w trakcie którego zastosowano niekonstytucyjny przepis art. 135f ust. 1 pkt. 4 ustawy o Policji. Nie może zostać przez niego wykorzystany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzający, że brak możliwości korzystania przez funkcjonariusza Policji z pomocy profesjonalnego obrońcy w toku postępowania dyscyplinarnego narusza konstytucyjne prawo do obrony, który to powinien skutkować wznowieniem postępowania dyscyplinarnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że skarżący nie musiał oczekiwać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego chcąc skorzystać z uprawnień, o których mowa w art. 135r ust. 2 ustawy o Policji. Skarżący w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i Naczelnym Sądem Administracyjnym w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego posiadał profesjonalnego pełnomocnika, zatem od niego winien był wymagać pouczenia co do możliwości terminu wnoszenia prawem przewidzianych środków zmierzających do weryfikacji wydanych wobec niego orzeczeń. Skarżący dokonał wyboru pomiędzy środkiem zaskarżenia a środkiem weryfikacji, powziął pewne ryzyko i poniósł konsekwencje swego wyboru. Organ wskazał ponadto na wiążące w sprawie stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 775/07, wydanym w sprawie K. K., że przepis którego niekonstytucyjność stwierdził Trybunał, nie był podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że K. K. złożył wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r. sygn. K 47/05 opublikowany w Dz. U. Nr 57, poz. 390, w którym uznał art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji za niezgodny z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z pkt 2 wyroku Trybunału Konstytucyjnego wymieniony przepis utracił moc z dniem 2 kwietnia 2007 r. Miesięczny termin określony w art. 135r ust. 3 ustawy o Policji upłynął więc z dniem 2 maja 2007 r., tymczasem wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego K. K. złożył dopiero w dniu 13 maja 2008 r., a więc z opóźnieniem wynoszącym ponad 12 miesięcy. Prośba zaś K. K. o przywrócenie ww. miesięcznego terminu została załatwiona odmownie.

Mając na uwadze powyższe, za niezasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 135r ust. 2 ustawy o Policji, bowiem skarżący niewątpliwie nie spełnił przesłanki zawartej w ust. 3 ww. przepisu dotyczącej terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Przyczyny dotyczące zaś niezłożenia przez skarżącego wniosku w wymaganym przez przepis art. 135r ust. 3 ww. ustawy terminie trudno uznać za niezależne od niego, bowiem K. K. nie uprawdopodobnił, wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, że uchybienie powyższe nastąpiło bez jego winy. Tym samym, za nietrafny Sąd uznał także zarzut zawarty w skardze dotyczący naruszenia art. 58 k.p.a.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. K. reprezentowany przez pełnomocnika.

Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego, tj.

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b (nieprawidłowo powołany jako "art. 145 ust. 1 pkt b") P.p.s.a. przez uznanie, iż oczekiwanie skarżącego na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogło stanowić przyczyny do przywrócenia skarżącemu zawitego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w sytuacji gdy treść tego artykułu nakazuje sądowi administracyjnemu uchylenie decyzji lub postanowienia w wypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, na którego wystąpienie w niniejszej sprawie powoływał się K. K. wskazując na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r.

2) art. 58 K.p.a. polegającym na odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wobec faktu wykazania przez K. K. w prośbie o przywrócenie terminu do złożenia w/w wniosku, że uchybienie terminowi do jego złożenia nastąpiło bez jego winy;

3) art. 135r ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania wobec faktu wystąpienia ku temu przesłanek, wykazanych w tym artykule jako podstawy do wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania dyscyplinarnego.

Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie postanowień: nr [...] z dnia [...] września 2008 r. i nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Komendanta Głównego Policji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi dyscyplinarnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że podstawowym uchybieniem, jakiego dopuścił się Wojewódzki Sąd Administracyjny jest uznanie, że oczekiwanie przez K. K. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie orzeczenia wobec jego osoby kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji nie mogło stanowić przyczyny do przywrócenia terminu zawitego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Takie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie znajduje bowiem oparcia w treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., który nakazuje sądowi administracyjnemu uchylenie decyzji lub postanowienia w całości lub w części w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W przypadku K. K. wspomnianą przesłankę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego dawał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r. z którego wynikało, że brak możliwości korzystania przez funkcjonariusza Policji z pomocy profesjonalnego obrońcy w toku postępowaniu dyscyplinarnego narusza konstytucyjne prawo do obrony. Treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego oznaczała, że w toku postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do skarżącego zastosowano niekonstytucyjny przepis tj. art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Tym samym zaistniała przesłanka wznowienia postępowania dyscyplinarnego z art. 135r ust.3 ustawy o Policji. Fakt zwrócenia przez skarżącego uwagi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w skardze kasacyjnej na tę właśnie okoliczność dawał uzasadnione przekonanie, że postępowanie dyscyplinarne zakończone orzeczeniem kary dyscyplinarnej w postaci wydalenia ze służby w Policji zostanie wznowione. Gdyby nie treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umożliwiająca wznowienie postępowania administracyjnego w wyniku podniesienia tej kwestii w skardze, to skarżący w ustawowym terminie z pewnością wykorzystałby przysługujący mu środek weryfikacji prawomocnego orzeczenia w postaci żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 135r ust. 3 ustawy o Policji. Tak się jednak nie stało, co spowodowało utratę przez skarżącego prawnej możliwości zweryfikowania zakończonego już postępowania dyscyplinarnego w trakcie którego zastosowano niekonstytucyjny przepis. Ubocznie tylko należy zwrócić uwagę na nietrafność twierdzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż to przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, byłby uprawniony do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Z treści art. 145 § 1 ust. 1 pkt. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż to sąd administracyjny posiada uprawnienie w tym zakresie i to on dokonuje oceny wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania.

W świetle powyższej argumentacji stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny winy K. K. w niedochowaniu terminu zawitego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego na podstawie art. 135r ust. 3 ustawy o Policji nie zasługuje na akceptację.

Jednocześnie pełnomocnik podtrzymał argumentację zawartą w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na poparcie dwóch kolejnych zarzutów. W ocenie skarżącego nie zostały one należycie rozpatrzone przez ten Sąd, co skutkowało ich nieuwzględnieniem.

Pełnomocnik zwrócił uwagę na wystąpienie przesłanki wznowienia postępowania dyscyplinarnego z kolejnego jeszcze powodu. K. K. stosowny wniosek złożył po zapoznaniu się z treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r., który - wbrew jego uzasadnionym oczekiwaniom - nie wziął pod uwagę przesłanki do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Skarżący uczynił to w ciągu 7 dni od daty w/w wyroku, którego wydanie jest równoznaczne z ustaniem przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 135r ust. 3 ustawy o Policji.

Podsumowując skarżący stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny niesłusznie uznał zawinienie K. K. w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. W szczególności zaś obarczył skarżącego negatywnymi konsekwencjami zaniechania sądu administracyjnego, który jest dla niego bardzo krzywdzący. Uniemożliwia bowiem skarżącemu spowodowanie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, co ma dla niego istotne znaczenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza że rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach określonych w § 2. W niniejszej sprawie żaden z tych przypadków nie ma miejsca. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny ocenia tylko zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, wskazując w pierwszej kolejności na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Naruszenie powołanego przepisu polega, zdaniem pełnomocnika skarżącego, na nieuchyleniu zaskarżonych postanowień Komendanta Głównego Policji przez Sąd I instancji, podczas gdy przepis ten nakazuje sądowi administracyjnemu uchylenie decyzji lub postanowienia w wypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Zarzut powyższy jest chybiony, ponieważ zawiera zasadniczą wadę konstrukcyjno-logiczną. Należy wskazać, że z brzmienia powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że uchylenie na jego podstawie zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny ma miejsce w sytuacji, kiedy sąd stwierdzi, że postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydano zaskarżony akt, jest dotknięte wadą dającą podstawę do wznowienia tego postępowania.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi wniesionej przez K. K. do sądu administracyjnego było ostateczne postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Aby można było mówić o uchyleniu przez sąd zaskarżonego postanowienia w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, musiałoby dotyczyć postępowania bezpośrednio poprzedzającego wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego. To postępowanie obejmowało wyłącznie kwestię dochowania przez K. K. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Zatem w celu wykazania, że sąd rozpoznający skargę na ww. postanowienie miał podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., należało wykazać, że postępowanie organu poprzedzające wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest obarczone wadą dającą podstawę do wznowienia tego, a nie innego, postępowania.

Tymczasem skarga kasacyjna zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. powołuje się na podstawę wznowieniową określoną w art. 135r ust. 2 ustawy o Policji, w tym wypadku wynikającą z orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją RP art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Przepis, którego niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny, dotyczył ograniczenia prawa do obrony w postępowaniu dyscyplinarnym i nie miał związku z ustalaniem terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, na które powołuje się skarga kasacyjna, nie miało zatem znaczenia przy dokonywaniu przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonego postanowienia. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. należało uznać za chybiony.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 58 k.p.a. dotyczący przywrócenia uchybionego terminu w postępowaniu administracyjnym. Przepis ten nie miał zastosowania przy rozstrzyganiu w przedmiocie skargi wniesionej przez K. K. na postanowienie odmawiające wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów (...). W kwestii przywrócenia uchybionego terminu nie ma zatem zastosowania przepis art. 58 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 472/06, Lex nr 29 0653). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł zatem naruszyć art. 58 k.p.a., co czyni niezasadnym zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie.

Nie można także podzielić zarzutu odnoszącego się do naruszenia art. 135r ust. 2 ustawy o Policji przez nieuwzględnienie wniosku K. K. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego mimo zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Zarzut ten jest chybiony z powodu nie wzięcia pod uwagę przez autora skargi kasacyjnej, że odmowa wznowienia postępowania zaskarżonym postanowieniem nastąpiła z przyczyn formalnych, a mianowicie z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku w tej sprawie przez K. K.. Zważyć należy, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania wymaga w pierwszej kolejności zbadania przez właściwy organ, czy nie zachodzą okoliczności uniemożliwiające wznowienie postępowania, w tym czy wniosek został złożony z zachowaniem terminu do jego złożenia. Na tym etapie organ nie dokonuje oceny podstaw wznowieniowych zgłoszonych we wniosku, gdyż może to nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania.

Z tych względów w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji odmawiające wznowienia postępowania z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie Sąd I instancji nie mógł kontrolować prawidłowości zastosowania art. 135r ust. 2 ustawy o Policji pod kątem zaistnienia przesłanki wznowieniowej przewidzianej w tym przepisie.

Powyższe wywody i ustalenia wskazują, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, jako niezasadne, nie mogły odnieść zamierzonego skutku, co oznacza, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.