Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 77/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Z. S. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego, który zdaniem skarżącego od 3 lat "kpi z prawa, kpi z kalek, sabotuje pracę i osłania kolesiów".

W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej odrzucenie wskazując, że nie podlega ona kognicji sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwaną dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W przypadku skargi na bezczynność organu, wskazanej w pkt 8, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał ustawowy obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyżej przytoczonych przepisów lub przepisów szczególnych zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

W pierwszej kolejności należało zatem ustalić, czy sprawa, w której skarżący zarzuca bezczynność podlega załatwieniu w jednej z form wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., gdyż tylko bezczynność w takiej sprawie podlega kontroli sądu administracyjnego.

W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach.

Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, iż skarżący nie wskazał decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. Zawarte w piśmie skarżącego żądanie wszczęcia postępowania zgodnie z procedurami sądowoadministracyjnymi w stosunku do czynności podejmowanych przez Prokuratora Generalnego nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Po pierwsze, skarga Z. S. dotyczy działania organu nie będącego organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 Kpa. Po drugie, podniesione przez skarżącego w treści skargi zarzuty, dotyczące opieszałego działania organów prokuratury wskazują, iż przedmiotowa skarga jest w istocie skargą, o której mowa w art. 227 Kpa.

Mając powyższe na względzie należy wskazać, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg, o których mowa w Dziale VIII Kpa, a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne Kpa), w tym przypadku na niewłaściwe działanie prokuratury. Sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej jedynie w zakresie określonym w art. 3 P.p.s.a.

Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych, do skarg i wniosków na działalność organów państwowych i samorządowych, uregulowanych przepisami Działu VIII Kpa, nie mają zastosowania przepisy dotyczące sądowej kontroli administracji publicznej. Skarga na zawiadomienie organu o sposobie załatwienia skargi złożonej w trybie art. 227 Kpa, czy wniosku złożonego w trybie art. 241 Kpa, niezależnie od tego, jaka forma zostanie nadana temu zawiadomieniu, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (post. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 193/04). Także z utrwalonego w tym zakresie stanowiska doktryny wynika, że zawiadomienie o załatwieniu skargi (wniosku) nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem, ponieważ są to czynności nieobjęte kognicją sądów administracyjnych.

Tym samym, skoro skarga Z. S. nie mieści się w kategorii spraw, które wymienia art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a., stwierdzić należy, że jako niedopuszczalna winna podlegać odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.