Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 136/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie WSA Tadeusz Piskozub ( spr. ) Asesor Wojciech Czajkowski Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006r. sprawy ze skargi E. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku rolnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 stycznia 2006 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia 29 sierpnia 2005 roku, dotyczącą odmowy uchylenia decyzji z 6 grudnia 2004 r., stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ostatecznej z dnia 23 lutego 1999 roku, w sprawie zwolnienia E. i J. C. w latach 1998 – 2003, z podatku rolnego.

Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że:

Burmistrz B. decyzją ostateczną Nr "[...]" z dnia 6 grudnia 2004r. stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji z dnia 23 lutego 1999r. nr "[...]", w sprawie zwolnienia w latach 1998-2003 gruntów z podatku rolnego o powierzchni 28,03 ha, w części obejmujących grunty o powierzchni 3,8218 ha, stanowiących własność E. i J. C.

Decyzję z dnia 6 grudnia 2004 r. Burmistrz wydał, po dokonaniu przez właścicieli w 2000 roku podziału geodezyjnego gospodarstwa, w wyniku czego z gruntu zwolnionego z podatku rolnego, wydzielone zostały grunty o powierzchni 3,8218 ha, które zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów, jako drogi na gruncie rolnym /dr/R/ oraz drogi na pastwisku trwałym /dr/Ps/. Burmistrz stwierdził, że zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dróg na gruncie rolnym i na pastwisku trwałym, nie zalicza się do użytków rolnych. Ponadto organ pierwszej instancji w uzasadnieniu podniósł, że stosownie do art.1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku, grunty te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, a wydzielając te grunty z jednoczesną zmianą klasyfikacji E. i J. C. odstąpili od ustawowych zasad zwolnienia od tego podatku.

E. i J. C., pismem z dnia 2 lutego 2005 roku, skierowanym do Urzędu Gminy w B., wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie decyzji "[...]" z dnia 6 grudnia 2004 roku. Wnioskodawcy podnieśli, że Urząd nie dysponował decyzją Starosty Powiatowego w O. z dnia 4 sierpnia 2004 roku o sprostowaniu oznaczenia gruntów w ewidencji gruntów i jest to nowa, ważna podstawa do zwolnienia z podatku rolnego.

Z treści kopii decyzji Starosty Powiatowego nr "[...]", z dnia 4 sierpnia 2004 roku wynika, że zmieniono dotychczasowe oznaczenie użytków gruntowych " dr/R... i dr/PS ... – drogi na użytkach rolnych" na "R ... i PS ... użytki rolne", na działce 10/111, położonej w obrębie W. W uzasadnieniu decyzji Starosty podniesiono, że m.in. E. i J. C. wystąpili o zmianę oznaczenia gruntów zajętych pod wewnętrzna komunikację gospodarstwa rolnego, które nie są drogą urządzoną, a grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego.

Burmistrz B. decyzją z dnia 1 marca 2005 roku, nr "[...]" odmówił wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia w latach 1998 – 2003 z podatku rolnego gruntów stanowiących współwłasność E. i J. C. w części obejmującej grunty o pow.3,8218 ha.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 1 czerwca 2005 roku, po rozpatrzeniu odwołania J. C., uchyliło decyzję Burmistrza B. z dnia 1 marca 2005 roku i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2005 roku Burmistrz B. wznowił postępowanie w sprawie wygaśnięcia zwolnienia z podatku rolnego gruntów o pow. 3,8218 ha, powstałych w wyniku podziału geodezyjnego gospodarstwa rolnego.

Decyzją z dnia 29 sierpnia 2005 roku, Burmistrz B., po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia 1.02.2005r. o wznowienie postępowania w sprawie decyzji nr "[...]" z dnia 6 grudnia 2004r., odmówił uchylenia decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ostatecznej z dnia 23 lutego 1999 roku w sprawie zwolnienia w latach 1998 – 2003 z podatku rolnego gruntów o pow. 28,03 ha stanowiących własność E. i J. C., w części obejmującej grunty o pow. 3,8218 ha.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy nie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Burmistrz argumentował, iż wskazany przez podatników nowy dowód w sprawie, a mianowicie decyzja Starosty Powiatowego w O. z dnia 4 sierpnia 2004r. znak "[...]" o sprostowaniu oznaczenia gruntów w ewidencji gruntów, istniał i był znany podatnikom przed wydaniem decyzji z dnia 6 grudnia 2004r. Dodał, że E. i J. C. mieli prawo do podania nowych okoliczności w zakresie zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, o czym byli pouczeni w toku prowadzonego postępowania, a dowód ten mogli podnieść w ewentualnym odwołaniu od tej decyzji, czego nie uczynili.

W odwołaniu od decyzji podatnicy wskazali, że w ich ocenie istotnym jest, że Burmistrz B. na dzień wydania decyzji z dnia 6 grudnia 2004r. nie dysponował stanem oznaczenia działek w ewidencji gruntów i budynków i decyzja Starosty Powiatowego, znak: "[...]" nie była znana organowi przy wydawaniu decyzji. Zdaniem odwołujących się, obarczanie ich winą za jej nie przedstawienie w toku postępowania, jest nieuprawnione. Wskazują, że wznowienie postępowania i zmianę decyzji, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, dokonuje się w przypadku, gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności, bez rozstrzygania, kto te dowody ujawni.

E. i J. C. podnieśli, że uzasadnienie decyzji jest niezrozumiałe, ponieważ w 2003r. ten sam organ podatkowy wydał od tych samych gruntów decyzję wymierzającą podatek rolny, a następnie w decyzji z dnia 6 grudnia 2004r. stwierdził, że te same grunty nie zalicza się do użytków rolnych.

Odwołujący zarzucili, że nie mogą w obrocie prawnym funkcjonować 2 decyzje dotyczące tego samego przedmiotu opodatkowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 16 stycznia 2006 roku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza B. z dnia 29 sierpnia 2005 roku w sprawie odmowy uchylenia decyzji z dnia 6 grudnia 2004 roku, stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ostatecznej z dnia 23 lutego 1999r. w sprawie zwolnienia w latach 1998-2003 gruntów z podatku rolnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji stwierdziło, że: stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, lecz dla wznowienia postępowania konieczne jest spełnienie łącznie trzech przesłanek:

- ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe,

- okoliczności istniały w dniu wydania decyzji,

- okoliczności nie były znane organowi, który ją wydał.

Organ II instancji podniósł, że strona jako nowy dowód w sprawie powołuje, decyzję Starosty Powiatowego w O. z dnia 4 sierpnia 2004r. znak "[...]" o sprostowaniu oznaczenia gruntów w ewidencji gruntów, którą to zmieniono dotychczasowe oznaczenie użytków gruntowych "dr/RIVa, dr/RIVb, dr/RV i dr/PsIV – drogi na użytkach rolnych" na "RIVa, RIVb, RV i PsIV – użytki rolne" na działce 10/111 położonej w obrębie W., gmina B., stanowiącej współwłasność E. i J. C. oraz I. i M. J.

W ocenie Kolegium, przedstawiony przez podatników jako nowy dowód, decyzja Starosty z dnia 4.08.2004 r., nie może skutkować uchyleniem decyzji z dnia 6 grudnia 2004r. Burmistrza B., stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ostatecznej z dnia 23 lutego 1999r. w sprawie zwolnienia w latach 1998 – 2003 gruntów z podatku rolnego, albowiem w wyniku jej uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa.

SKO stwierdziło, iż do dnia wydania decyzji z dnia 4 sierpnia 2004r. znak "[...]", grunty o powierzchni 38.218m2, posiadane przez E. i J. C. sklasyfikowane były jako dr/R (drogi na roli) i dr/Ps (drogi na pastwiskach), co wynikało z zawiadomienia o zmianie w ewidencji gruntów i budynków z dnia 14 listopada 2000r.

Zdaniem Kolegium, w § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 15 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) wskazano jakie grunty stanowią użytki rolne, a wśród tych gruntów brak jest gruntów sklasyfikowanych jako drogi (symbol – dr), które zgodnie z ust. 3 pkt 7 lit. a tego przepisu są terenami komunikacyjnymi i należą do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Sporne grunty zaklasyfikowane jako drogi, podlegały zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Kolegium stwierdziło, że kwestia opodatkowania gruntów jest związana przepisami ustawy o podatku rolnym i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Oba akty prawne, określając przedmiot opodatkowania, odsyłają do klasyfikacji gruntów i budynków, dokonanej w ewidencji gruntów i budynków.

Organ podatkowy dokonując wymiaru podatku jest więc związany danymi wynikającymi z w/w klasyfikacji w dacie powstania obowiązku podatkowego, a ewentualna zmiana klasyfikacji skutkuje dopiero od momentu zmiany wpisu do ewidencji.

Zdaniem organu II instancji, organ podatkowy nie ma przy tym kompetencji do oceny poprawności dokonanego wpisu i jest związany w tym względzie treścią wpisu dokonaną przez organ właściwy do prowadzenia ewidencji, czyli starostę, zgodnie z art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

W ocenie Kolegium, zmiana klasyfikacji z "drogi na użytkach rolnych" na "użytki rolne", nastąpiła z dniem wydania decyzji z dnia 4 sierpnia 2004r., znak "[...]", zatem dopiero od tego momentu sporne grunty podlegają podatkowi rolnemu.

SKO podniosło, że decyzja w sprawie przyznania ulgi w podatku rolnym podlegała w części wygaszeniu, na podstawie art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, z powodu jej bezprzedmiotowości – część gruntu winna być przecież opodatkowana podatkiem od nieruchomości, nie zaś podatkiem rolnym. Wydanie decyzji tego rodzaju ma charakter deklaratoryjny, bowiem decyzja bezprzedmiotowa nie wywiera skutku prawnego od momentu zaistnienia bezprzedmiotowości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że Burmistrz B., wydając decyzję z dnia 6.12.2004r., nr "[...]", w sprawie wygaszenia w części decyzji ostatecznej z dnia 23.12.1999r., nr "[...]", błędnie podał podstawę prawną decyzji.

W ocenie Kolegium, zmiany klasyfikacji gruntów, dokonaną przez Starostę Powiatowego nie można bowiem utożsamiać z niedopełnieniem przez stronę określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ulgi w podatku rolnym, o którym mowa w art. 258 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Jednakże stwierdzone uchybienie nie skutkuje uchyleniem decyzji ostatecznej Nr "[...]" z dnia 6 grudnia 2004r.

Odnośnie zarzutu odwołania, iż w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje dotyczące tego samego przedmiotu opodatkowania, organ odwoławczy stwierdził, iż jest on bezzasadny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że załączona do odwołania decyzja Burmistrza B. z dnia 18 lutego 2003r. nr "[...]", która po raz pierwszy załatwiała sprawę naliczenia stronom podatku za 2003r. nie zyskała waloru ostateczności, ponieważ została wyeliminowana, na skutek odwołania E. i J. C., decyzją "[...]" z dnia 14 kwietnia 2004r. tj uchylona i przekazana do ponownego rozpatrzenia sprawy. Do wymierzenia podatku na 2003r. za grunt o powierzchni 3,8218 ha doszło przez wydanie decyzji Burmistrza B. z dnia 7 stycznia 2005r., utrzymaną następnie decyzją z dnia 18 kwietnia 2005r., nr "[...]".

W ocenie SKO, nie jest zatem prawdziwe twierdzenie odwołujących się, iż w obiegu prawnym funkcjonują dwie decyzje ostateczne wymierzające podatek za ten sam grunt.

E. i J. C. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak "[...]", z dnia 16 stycznia 2006r., w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr "[...]", Burmistrza Miasta B. z dnia 29 sierpnia 2005r.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

naruszenie art.7 i 77 kpa przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych,

naruszenie przepisów prawa materialnego tj. ustawy Ordynacja podatkowa przyjętej za podstawę decyzji SKO, której wykładnia została dokonana z pominięciem dotychczasowego orzecznictwa,

naruszenie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 15.03.2001r w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

W uzasadnieniu skargi stwierdzili, że:

Burmistrz Miasta B. w swojej decyzji wymierzył podatek od nieruchomości od gruntów o pow. 3,8218 ha, powstałych w wyniku podziału geodezyjnego gospodarstwa rolnego E. J. C. w 2000r.

W dniu 06.12.2004r. Burmistrz B. wydał decyzję o wygaśnięciu decyzji w sprawie zwolnienia z podatku rolnego przedmiotowego gruntu. W decyzji tej błędnie przytoczono stan faktyczny, ponieważ w sierpniu 2004r Starosta Powiatowy w O. zmienił wpisy użytków gruntowych zgodnie z ich faktycznym wykorzystaniem tj. na rolę.

Skarżący podnieśli, że Burmistrz B. w decyzji odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie, którą po drugim rozpatrzeniu, SKO podtrzymało w mocy decyzję, zaskarżoną przez podatników.

Skarżący, nie zgodzili się z poglądem zawartym w tej decyzji, "iż fakt dokonania podziału geodezyjnego gospodarstwa rolnego objętego podatkiem rolnym powoduje powstanie odrębnego przedmiotu opodatkowania".

W ocenie skarżących, teren ten nadal podlegał podatkowi rolnemu, a grunty, które powstały w wyniku geodezyjnego podziału gospodarstwa rolnego kilka lat temu i oznaczone, jak się okazało niezgodnie z obowiązującą klasyfikacją jako dr/RIVa, nie mogły podlegać podatkowi od nieruchomości.

Zdaniem skarżących błędne jest stanowisko Kolegium, że wg rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie ewidencji gruntów i budynków, drogi wewnętrzne wydzielone z gospodarstw rolnych, należą do użytków rolnych, ponieważ ich klasyfikacja (dr/R), nie występuje również w kategorii gruntów zabudowanych i zurbanizowanych.

Według skarżących, Starosta Powiatowy w decyzji "[...]" potwierdził błędne oznaczenie i potwierdził, że grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Skarżący podkreślili, iż w momencie podziału ich gospodarstwa w 2000r. istniało prawne oznaczenie wewnętrznych dróg gospodarstw rolnych jako dr/R.

Skarżący powołali się na orzecznictwo NSA, bez oznaczenia, że grunty wydzielone z gospodarstwa rolnego na których nie rozpoczęto działalności innej niż rolnicza oraz dla których nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego podlegają podatkowi rolnemu.

Zdaniem skarżących nie można zaakceptować sytuacji, w której grunty wydzielone z gospodarstwa rolnego jedynie na cele wewnętrznej komunikacji, zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości.

Według podatników, podatkiem tym są objęte przecież drogi rolne, jedynie w przypadku gdy są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej lub pozostają w posiadaniu podmiotu gospodarczego, który prowadzi działalność inną niż rolnicza lub leśna.

Skarżący wskazali, że w myśl art.4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie gruntów z produkcji rolnej następuje wskutek rozpoczęcia innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Wyłączenie takie dokonuje się jedynie po zmianie w planach zagospodarowania przestrzennego, co może spowodować zmianę klasyfikacji tego typu gruntów w ewidencji gruntów i objęcie tego obszaru podatkiem od nieruchomości.

Zmiany takie dokonuje się na wniosek strony poprzez złożenie wniosku o zmianę oznaczenia użytku wraz z uwierzytelnioną kopią zawiadomienia o przystąpieniu do prac budowlanych, co potwierdził Starosta Powiatowy w O. w piśmie z 14.04.2003r. znajdującym się w aktach sprawy.

W ocenie skarżących, na ich terenie żadne inne użytkowanie gruntów nie wystąpiło.

Skarżący nie zgadzają się ze stanowiskiem SKO, że mogą domagać się odszkodowania od Starosty O. za podatek od nieruchomości wymierzony przez Burmistrza B., ponieważ zmiana w ewidencji gruntów nastąpiła zgodnie z istniejącymi w 2000r zasadami.

W końcówce skargi, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, rozpatrując sprawę, zważył co następuje:

Żądanie skargi o uchylenie decyzji mogłoby być uwzględnione w razie stwierdzenia przez Sąd, że rozstrzygnięcie to zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko i wyłącznie z punktu widzenia jego legalności, a nie celowości, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę mógł zatem jedynie zbadać, czy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2006 roku, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta B. z dnia 29 sierpnia 2005 roku, odpowiadają prawu, czy też to prawo naruszają i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 151 lub art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organów nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem sporu między stronami jest to, czy organy podatkowe postąpiły prawidłowo odmawiając uchylenia decyzji Burmistrza B. z dnia 6 grudnia 2004 roku w sprawie wygaśnięcia zwolnienia E. i J. C. w latach 1998 – 2003 z podatku rolnego, w części dotyczącej gruntu o pow. 3,8218 ha.

Poza sporem pozostaje fakt, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 6 grudnia 2004 roku stała się decyzją ostateczną, gdyż skarżący nie wnieśli od niej odwołania.

Zatem wzruszenie tej decyzji mogło nastąpić w drodze wznowienia postępowania i takie żądanie skarżący zawarli w piśmie z dnia 1 lutego 2005r.

Przesłanki wznowienia postępowania zawiera art. 240 § 1 Ordynacji podatkowa. Zgodnie z tym unormowaniem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132,

strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję,

decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

decyzja wydana została na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

We wniosku o wznowienie postępowania podatnik powołał się na okoliczność nie dysponowania przez Urząd Gminy w B. – decyzją Starosty Powiatowego w O. z dnia 4 sierpnia 2004 roku, o sprostowaniu oznaczenia gruntów, która stanowiła w ocenie strony ważną przesłankę do zwolnienia z podatku rolnego.

Decyzja Starosty dotyczyła zmiany oznaczenia gruntów o pow. 3,8218 ha, na działce nr 10/111, stanowiącej współwłasność skarżących, z "dr/R i dr/Ps – drogi na użytkach rolnych, na R – użytki rolne". Z uzasadnienia decyzji Starosty wynika, że zmian dokonano na wniosek strony, w którym zawarto oświadczenie, iż użytki te stanowią grunt zajęty pod wewnętrzną komunikację gospodarstwa rolnego i nie były drogą urządzoną.

Burmistrz B., po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia 29 sierpnia 2005 roku, odmówił uchylenia decyzji z dnia 6 grudnia 2004 roku, stwierdzającej wygaśnięcie zwolnienia od podatku rolnego, w części obejmujących grunty o pow. 3,8218 ha.

Organ I instancji ocenił, że wydanie przez Starostę Powiatowego decyzji z dnia 4.08.2004r., o zmianie oznaczenia gruntów o pow. 3.8218 ha nie jest nową okolicznością i przesłanką z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ponieważ dowód ten istniał przed wydaniem decyzji z dnia 6.12.2004 roku, a skarżący znając ten dokument nie ujawnili tej zmiany, a zapoznający się z materiałem dowodowym w dniu 3 grudnia J. C., nie zgłosił żadnych nowych dowodów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 16 stycznia 2006 roku utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia 29.08.2005r. Sąd rozpatrujący sprawę, podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu decyzji II instancji, że przedstawiony nowy dowód w postaci decyzji Starosty z dnia 4 sierpnia 2004 roku, nie może skutkować uchyleniem decyzji z dnia 6 grudnia 2004 roku, stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ostatecznej z dnia 23 lutego 1999 roku w sprawie zwolnienie w latach 1998 – 2003 z podatku rolnego, albowiem w wyniku jej uchylenia mogła być wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy jak decyzja dotychczasowa.

Zasadnie w ocenie Sądu, stwierdził organ II instancji, że do dnia wydania decyzji z dnia 4 sierpnia 2004 roku, grunt o pow. 3,8218 ha posiadany przez E. J. C. był sklasyfikowany jako drogi na roli i pastwiskach, co wynikało z zawiadomienia z dnia 14.11.2000 roku o zmianie w ewidencji gruntów.

W kwestii opodatkowania gruntów podatkiem rolnym i podatkiem od nieruchomości, przepisy ustaw odsyłają do zapisów w ewidencji gruntów i nieruchomości na dzień powstania obowiązku podatkowego, natomiast zmiana tej klasyfikacji skutkuje od momentu zmiany wpisu do ewidencji, tj. od dnia 4.08.2004 roku, na podstawie decyzji Starosty.

W sprawie występuje zbieżność ocen, strony i organu podatkowego, że decyzja Starosty Powiatowego z dnia 4.08.2004r., w sprawie zmian w ewidencji gruntów o pow.3,8218 ha, jest nową okolicznością, nie znaną organowi w dniu 6 grudnia 2004 r. – dacie wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie w części decyzji przyznającej ulgę w podatku rolnym.

Nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). Zatem decyzja Starosty Powiatowego w O. z dnia 4 sierpnia 2004r., w ocenie Sądu, była nowym dowodem w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Zaakcentować trzeba, że wystąpienie przesłanki do wznowienia postępowania nie zawsze prowadzi do uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania, ponieważ zgodnie z treścią art.245 § 1 pkt 3 lit. a Ordynacji podatkowej, organ odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art.240 § 1 Op., ale równocześnie stwierdzi istnienie przesłanek negatywnych dopuszczalności uchylenia tej decyzji. Zawarta w lit.a, pkt 3 § 1 art.245 Op. przesłanka negatywna, to taka, gdy "w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa".

Zdaniem Sądu, przesłanka negatywna wystąpiła przy rozpoznawaniu tej sprawy, co uzasadnił organ II instancji, bowiem w okresie zwolnienia od podatku rolnego tj. 1998 – 2003, grunt rolny o pow. 3,8218 ha figurował w ewidencji gruntów, jako drogi na użytkach rolnych i pastwiskach, od zmiany w dniu 14.11.2000 roku, do dnia 4 sierpnia 2004 roku, w dacie wydania decyzji przez Starostę, kiedy ten grunt został ponownie oznaczony jako użytki rolne. Zatem w okresie tym tj. 14.11.2000r. – 4.08.2004r., grunt ten nie był zaliczany do użytków rolnych i figurował w ewidencji gruntów, jako drogi na roli, w wyniku czego nie mógł być opodatkowany podatkiem rolnym, a w konsekwencji nie mógł być od tego podatku zwolniony.

Podkreślić należy, że organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Organ podatkowy pierwszej instancji po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania wznowił postępowanie w oparciu o przepis art.243 § 2 Ordynacji podatkowej, a następnie przeprowadził postępowanie co do przesłanek wznowienia. Po przeprowadzonym postępowaniu Burmistrz B. zasadnie wydał decyzję z dnia 29 sierpnia 2005 roku, którą odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia 6.12.2004r., stwierdzającej wygaśnięcie zwolnienia z podatku rolnego określenia podatku gruntów rolnych, w części o pow. 3,8218 ha, którą utrzymał w mocy organ II instancji, prawidłowo uzasadniając decyzję, w kierunku art. 245 § 1pkt 3 lit. a Ordynacji podatkowej.

Podsumowując zatem, wszystkie poczynione uwagi w pełni potwierdzają sformułowaną już wyżej ocenę, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2006 roku, nie narusza prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.