Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1808/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31a ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 12 poz 68
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Anna Mierzejewska Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska służbowego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, po rozpatrzeniu odwołania M. C. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], w sprawie odwołania z dniem [...] czerwca 2010 r. M. C. ze stanowiska Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...], uchylił decyzję w części dotyczącej daty odwołania ze stanowiska i stwierdził, że odwołanie to nastąpiło z dniem [...] czerwca 2010 r., tj. z dniem doręczenia stronie decyzji administracyjnej organu I instancji, w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że pismem z dnia 5 maja 2010 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] poinformował M. C. o wszczęciu postępowania w sprawie odwołania go ze stanowiska Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...]. Ponadto, w związku z zamiarem odwołania M. C. ze stanowiska, w dniu 5 maja 2010 r. [...] Komendant Wojewódzki PSP w [...] zwrócił się do Starosty [...] o opinię w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi Starosta [...] pismem z dnia 13 maja 2010 r. negatywnie zaopiniował zamiar odwołania M. C.

[...] Komendant Wojewódzki PSP w [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 31a ust. 1 w związku z art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.) odwołał M. C. ze stanowiska Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...]. Decyzji tej nadano, na podstawie art. 108 § 1 kpa, rygor natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji tej M. C. złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji obrazę prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 75, art. 77, art. 106 § 2, art. 107 § 3 i art. 108 Kpa.

Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wydał wskazaną na wstępie decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na treść art. 31a ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej i wskazał, że strażak pełniący służbę na stanowisku służbowym zajmowanym na podstawie powołania może być w każdym czasie, niezwłocznie albo w określonym terminie, odwołany z tego stanowiska przez organ uprawniony do powołania. Ponadto wskazał na treść art. 13 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej i podniósł, że komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej odwołuje komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej po zasięgnięciu opinii starosty.

W ocenie organu odwoławczego przesłanki zawarte w tych przepisach zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. Organ uznał, że podane zostały przez organ I instancji przyczyny, z powodu których Komendant Wojewódzki PSP w [...] odwołał M. C. ze stanowiska Komendanta Powiatowego PSP w [...]. Okolicznościami tymi były brak gotowości dotychczasowego Komendanta Powiatowego PSP w [...] do współpracy z Komendantem Wojewódzkim PSP w [...] oraz kwestionowanie wydawanych poleceń.

Organ powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r. (II SA/Wa 1118/06), wskazał, iż decyzja wydana na podstawie art. 31a ust. 1 ustawy o PSP ma charakter uznaniowy.

Organ odwoławczy podał też, że [...] Komendant Wojewódzki PSP w [...] w uzasadnieniu decyzji wskazał z jakich względów opinia Starosty [...] nie wpłynęła na jego decyzję.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że "stosunek łączący strażaka z organem nie jest cywilnoprawnym stosunkiem pracy. Strażak jest funkcjonariuszem, nie świadczy pracy, lecz służy. Jego stosunek służbowy cechuje się nierównością stron, podporządkowaniem i dyspozycyjnością" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2007 r., II SA/Wa 1984/06), co oznacza, że przełożony może władczo kształtować, w ramach obowiązującego prawa, sytuację prawną strażaka.

Organ odniósł się też do nadanego decyzji trybu natychmiastowej wykonalności i wskazał, że ocena, czy istnieją przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności należy do organu, który wydał decyzję. Jednakże gdy organ stwierdzi, że istnieją przesłanki określone w art. 108 § 1 Kpa, wówczas obowiązany jest nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. [...] Komendant Wojewódzki PSP w [...] uznał, że konieczność zapewnienia prawidłowego, nieprzerwanego i niezakłóconego funkcjonowania Komendy Powiatowej PSP w [...] uzasadnia nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Sprawność działania w ratowaniu, ochronie zdrowia i życia ludzkiego należy utożsamiać z ważnym interesem społecznym, o którym mowa w art. 108 § 1 Kpa. Dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Organ wskazał, że M. C. od dnia [...] maja 2010 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i nie gwarantował pełnej dyspozycyjności. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, istniały podstawy do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności przedmiotowej decyzji. Organ odwoławczy nie podzielił zasadności zarzutu o braku wskazania w zaskarżonej decyzji nowego miejsca pełnienia służby dla odwołanego ze stanowiska strażaka i wskazał, że przepisy w tym zakresie są jasne i precyzyjne - zgodnie z art. 31a ust. 2 i 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej - odwołanie strażaka ze stanowiska służbowego nie powoduje rozwiązania stosunku służbowego, a strażak odwołany ze stanowiska zachowuje ostatnio zajmowane stanowisko służbowe, dla którego ustawa nie przewiduje powołania. W przedmiotowej sprawie, na podstawie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] było to stanowisko Naczelnika Wydziału w Komendzie Powiatowej PSP w [...].

Ponadto organ wskazał, że ustawa o Państwowej Straży Pożarnej nie przewiduje żadnych innych warunków czy szczególnych przesłanek odwołania ze stanowiska co powoduje, że właściwi przełożeni, realizując funkcje kierowania, uprawnieni są do podejmowania tego typu decyzji. Mają one na celu właściwe organizowanie toku służby w sposób zapewniający wykonywanie zadań na możliwie najwyższym poziomie. Ponadto wskazał, że dobro służby determinowane jest bieżącymi potrzebami.

Organ odwoławczy uznał również, że porównanie, dokonane przez M. C., odwołania ze stanowiska strażaka powołanego z przeniesieniem strażaka mianowanego na niższe stanowisko służbowe, jest nietrafne bowiem stosunek służbowy strażaka z powołania ma charakter organizacyjny i nie korzysta ze szczególnej ochrony prawnej charakterystycznej dla mianowania, którego rozwiązanie możliwe jest tylko w przypadkach określonych w ustawie. Organ podał też, że brak tej ochrony wynika z istoty samego powołania, które następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się zwykle ze sprawowaniem odpowiedzialnych funkcji kierowniczych, a gwarancją realizacji tych funkcji jest pełna przydatność określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym. Stosunek ten oparty jest na zaufaniu. Warunkiem powołania, obok fachowości i doświadczenia, jest bowiem także zaufanie, jakim osobę powołaną na dane stanowisko darzy organ powołujący. Podał też, że z chwilą utraty zaufania, o ile wykazane zostaną konkretne okoliczności mogące wywołać wątpliwości, co do celowości pozostawienia osoby na kierowniczym stanowisku, zachodzą powody uzasadniające odwołanie, przy czym utrata zaufania wynika z subiektywnej oceny przełożonego, a nie z obiektywnie zaistniałych przyczyn.

Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie doszło do utraty zaufania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] w stosunku do M. C., co było bezpośrednią przyczyną decyzji o odwołaniu go ze stanowiska Komendanta Powiatowego PSP w [...].

Organ ustosunkował się też do zarzutów naruszenia art. 75 i art. 77 Kpa i wskazał, że organ I instancji wyjaśnił okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie, zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, co potwierdza sformułowanie zawarte w odwołaniu, iż "PKW jest w posiadaniu pism-opinii wystawionych przez: Starostę, Burmistrza, organizację związkową działającą w Komendzie Powiatowej PSP w [...], Zarząd Powiatowy ZOSP RP oraz Związek Emerytów i Rencistów Pożarnictwa w [...]".

Uznał też za bezzasadny zarzut naruszenia wymogów instrukcji kancelaryjnej obowiązującej w organach administracji wskazując, że zgodnie z § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla zespolonej administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 161, poz. 1109 z późn. zm.) każde pismo dotyczące tej samej sprawy otrzymuje identyczny znak.

Odnośnie zaś zmiany daty odwołania M. C. ze stanowiska organ wskazał, że decyzja organu I instancji wymagała zmiany, bowiem wskazanie daty z dniem [...] czerwca 2010 r. przy faktycznym jej doręczeniu w dniu [...] czerwca 2010 r. stanowiło naruszenie przepisów prawa administracyjnego i ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych w tej materii. Skoro zatem organ I instancji nadał decyzji nr [...] rygor natychmiastowej wykonalności, to oczywistym jest, że termin wejścia do obrotu prawnego dokonanego nim rozstrzygnięcia uzależniony powinien być od daty doręczenia tej decyzji stronie. Tak więc organ II instancji uchylił decyzję w części dotyczącej terminu odwołania strażaka ze stanowiska służbowego i uznał, że odwołanie ze stanowiska nastąpiło z dniem [...] czerwca 2010 r., tj. w terminie wynikającym z doręczenia stronie decyzji administracyjnej organu I instancji.

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi M. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zarówno decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie odwołania go ze stanowiska Komendanta Powiatowego PSP w [...], jak i decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. Jednocześnie wniósł o obciążenie kosztami postępowania sądowego Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

W skardze podtrzymał argumentację, jaką zawarł w swoim odwołaniu z dnia 16 czerwca 2010 r. Dodatkowo zarzucił organowi zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego oraz nierzetelność w formułowaniu swoich wniosków oraz świadomie, nieprawidłowe interpretowanie dowodów istniejących w sprawie. Wskazał, że w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego zawarte były nieprawdziwe sformułowania dotyczące poprzednio zajmowanego przez niego stanowiska. Skarżący podał, że decyzją na którą powołuje się Komendant Główny PSP nie był mianowany na stanowisko Naczelnika Wydziału w Komendzie Powiatowej PSP w [...], a jedynie został "przeniesiony do pełnienia służby". Zarzucił organowi również, że ten pominął milczeniem fakty, które wpłynęły na podjęcie przez [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] decyzji o odwołaniu go ze stanowiska Komendanta Powiatowego, tj. sprawę negatywnej opinii służbowej, jaką wydał o nim [...] Komendant Wojewódzki PSP w [...], następnie uchylonej przez Komendanta Głównego PSP z powodu stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa.

Decyzji zarzucił też naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80 Kpa, art. 107 § 1 i § 3 Kpa, poprzez zaniechanie ustalenia istotnych przyczyn rozstrzygnięcia, w tym przede wszystkim okoliczności, które zadecydowały o odwołaniu skarżącego ze stanowiska; art. 10 § 1 w związku z art. 73 Kpa; braki w uzasadnieniu decyzji wydanych w obu instancjach. Decyzji zarzucił również naruszenie prawa materialnego, tj. art. 31a ust. 3 i ust. 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.

W uzasadnieniu skargi powołał się na orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 1737/07 i przytoczył znaczny fragment jego uzasadnienia. Wskazał też na inne rozstrzygnięcia Sądu dotyczące odwołania ze stanowiska. Podniósł, że decyzja jest dla niego krzywdząca, że Komendant Główny PSP nie zażądał od [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] potwierdzenia w postaci dowodów i zarzutów jakie postawiono mu w uzasadnieniu decyzji o odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 3 oraz art. 31a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.). Według pierwszego z powołanych przepisów, komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej odwołuje komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej po zasięgnięciu opinii starosty. Natomiast w myśl art. 31a ust. 1 cyt. ustawy, strażak pełniący służbę na stanowisku służbowym zajmowanym na podstawie powołania może być w każdym czasie, niezwłocznie albo w określonym terminie, odwołany z tego stanowiska przez organ uprawniony do powołania. Odwołanie strażaka ze stanowiska służbowego, o którym mowa w ust. 1, nie powoduje rozwiązania stosunku służbowego (ust. 2).

Brzmienie art. 31a ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej wskazuje, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy co oznacza, że nie ma przy tym wymogu aby istniały ku temu szczególne przesłanki, czy powody odwołania. Podkreślić przy tym należy, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona, nie obejmuje ona celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada czy decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ wydający decyzję zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy, po wszechstronnym oraz dogłębnym zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych. Natomiast brak przesłanek, którymi powinien kierować się organ, odwołując strażaka ze stanowiska, uniemożliwia Sądowi jej weryfikację. Utrudnione jest również kontrolowanie decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa procesowego zważywszy, że decyzja ta może być podjęta w każdym czasie lub niezwłocznie. Brak natomiast przesłanek, które określałyby możliwość odwołania ze stanowiska wyłącza konieczność wykazywania zasadności podejmowanych na tej podstawie decyzji.

W rozpoznawanej sprawie Sąd podziela pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 324/06), w którym NSA wskazał, iż stosunek służbowy strażaka z powołania ma charakter organizacyjny i nie korzysta ze szczególnej ochrony prawnej charakterystycznej dla mianowania, którego rozwiązanie możliwe jest tylko w przypadkach określonych w ustawie, dodając, iż brak tej ochrony wynika z istoty samego powołania, które następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się zwykle ze sprawowaniem odpowiedzialnych funkcji kierowniczych, a gwarancją realizacji tych funkcji jest pełna przydatność określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym. Stosunek ten oparty jest na zaufaniu. Warunkiem powołania, obok fachowości i doświadczenia, jest bowiem także zaufanie, jakim osobę powołaną na dane stanowisko darzy organ powołujący.

Z chwilą utraty zaufania, o ile wykazane zostaną konkretne okoliczności mogące wywołać wątpliwości, co do celowości pozostawienia osoby na kierowniczym stanowisku, zachodzą powody uzasadniające odwołanie, przy czym utrata zaufania wynika z subiektywnej oceny przełożonego, a nie z obiektywnie zaistniałych przyczyn. Nie można jej jednak zakwestionować w sytuacji wykazania przez organ faktów uzasadniających utratę zaufania.

W rozpoznawanej sprawie [...] Komendant Wojewódzki PSP w [...] decyzję o odwołaniu M. C. ze stanowiska Komendanta Powiatowego PSP w [...] uzasadnił nieprzydatnością skarżącego do kierowania tą jednostką, niegwarantowaniem przez niego prawidłowej realizacji zadań na tym stanowisku oraz utratą zaufania przez przełożonego. Komendant Wojewódzki PSP w [...] zarzucił również skarżącemu brak gotowości do współpracy z nim oraz kwestionowanie wydawanych przez niego poleceń. Potwierdzeniem takich stwierdzeń jest niewątpliwie zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym m.in. znajdujące się w aktach administracyjnych notatki urzędowe, świadczące o niewątpliwie istniejącym konflikcie pomiędzy Komendantem Wojewódzkim PSP w [...] a skarżącym. Powyższe, w ocenie Sądu, mogło stanowić przyczynę uznania zarówno przez organ I instancji, jak i II instancji, iż skarżący utracił zaufanie przełożonych, oraz że niewłaściwie realizuje zadania służbowe. Znajduje to potwierdzenie zarówno w treści decyzji organu I oraz II instancji, co tym samym przeczy zarzutowi o braku uzasadnienia decyzji. Wskazać należy również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 349/10 z dnia 2 września 2010 r., w którym Sąd stwierdził, że "od decyzji uznaniowej oczekiwać należy rozpatrzenia okoliczności faktycznych sprawy i uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, jednak kontrola takich decyzji nie może dotyczyć takich aspektów sprawy, które wynikają z podległości służbowej między przełożonym a podwładnym. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że u podstaw zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska leży konflikt między skarżącym a jego bezpośrednim przełożonym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli zważyć podkreślaną specyfikę stosunków służbowych, istnienie konfliktów na linii przełożony – podwładny nie leży w interesie służby. Dobro służby wymaga bowiem, aby współpraca między dyrektorem określonej komórki organizacyjnej a jego zastępcą przebiegała bezkonfliktowo, co zapewnia sprawne realizowanie zadań i poleceń służbowych. Współpraca winna opierać się na przekonaniu przełożonego, że podwładny jest zdolny do realizacji wyznaczanych mu obowiązków w sposób zgodny z wolą przełożonego, co wpisuje się w istotę stosunków związanych z podległością służbową. Brak prawidłowych relacji między funkcjonariuszami jednej komórki organizacyjnej może mieć zatem istotny, negatywny wpływ na działalność tej komórki i godzić przez to w interes służby". Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w powołanym wyroku NSA.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 6 Kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, natomiast w myśl art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 Kpa, obliguje organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organ wyjaśnił okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie, zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, jak również właściwie uzasadnił swoją decyzję.

Nie są trafne zarzuty skarżącego dotyczące niezgodnego z zasadami proceduralnymi rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji. Komendant Główny PSP, poprzestając na wskazaniu jako przyczyny odwołania – nieprzydatności funkcjonariusza na stanowisku Komendanta Powiatowego PSP w [...], nie musiał szczegółowo uzasadniać tej przyczyny, z powodów które wykazano wyżej. Zbędne było zatem prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie proponowanym przez skarżącego. Wystarczającym uzasadnieniem odwołania może być bowiem subiektywna ocena organu i dlatego dalsze postępowanie mające szczegółowo wykazać przyczyny tej oceny, nie jest konieczne. Szczególnie w sytuacji, gdy analiza zebranego przez organ materiału dowodowego wyraźnie wskazuje na istniejący konflikt pomiędzy skarżącym a jego przełożonym – Komendantem Wojewódzkim PSP w [...]. Również skarżący upatrywał przyczyn swojego odwołania ze stanowiska w istniejącym konflikcie.

Sąd badając zaskarżoną decyzję stwierdza również, że przy jej wydawaniu organ dochował wymogu, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Zaznaczyć przy tym należy, że dla organu, który podejmuje decyzję o odwołaniu nie ma znaczenia, czy opinia starosty jest pozytywna czy też negatywna, albowiem nie determinuje ona woli organu odwołującego w kwestii odwołania. W przedmiotowej sprawie [...] Komendant Wojewódzki PSP w [...] pismem z dnia 5 maja 2010 r. wystąpił do Starosty [...] o opinię w sprawie odwołania M. C. ze stanowiska Komendanta Powiatowego PSP w [...]. Starosta [...] negatywnie zaopiniował zamiar odwołania skarżącego ze stanowiska Komendanta Powiatowego PSP w [...]. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego, dotyczącego błędnej informacji organu na temat zajmowanego przez niego stanowiska, przed powołaniem go na stanowisko Komendanta Powiatowego PSP w [...], to wskazać należy, że kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy, nie stanowi o prawidłowości bądź nie decyzji o odwołaniu ze stanowiska.

Również nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione przez organ potrzebą zapewnienia prawidłowego funkcjonowania oraz nieprzerwanego kierownictwa w Komendzie Powiatowej PSP w [...] jest w pełni przekonywujące i w ocenie Sądu nie nosi cech dowolności.

Sąd nie podzielił również innych zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, uznając decyzję za prawidłową.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.