Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 561/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Referent Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2006 r. sprawy ze skargi I. P. na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2001 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. Śródmieście – Część Północna 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ustaleń planistycznych dla działki nr [...], 2. zasądza od Gminy Miejskiej na rzecz skarżącej kwotę 600 zł (sześćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I. P. wniosła skargę do sądu, w której domagała się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2001 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. – Śródmieście – część północna w zakresie dotyczącym ustaleń dla jej działki nr [...].

Skarżąca wywodziła, że przedmiotowa działka, stanowiąca jej własność, zabudowana jest pawilonem handlowym, który znajduje się w dobrym stanie technicznym, wobec czego brak było podstaw do przyjęcia, jak uczyniono to na części graficznej planu, iż przedmiotowa nieruchomość nie jest zabudowana.

Skarżąca wskazywała, że przedmiotowy plan jest sprzeczny z postanowieniem Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 12 marca 1999 r., sygn. akt I Ns 458/98 i prawomocnym wyrokiem NSA OZ w Gdańsku z dnia 23 marca 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 359/99, którym to wyrokiem stwierdzono nieważność uchwały Rady Miasta z dnia 26 maja 1998 r., przeznaczającej teren jej działki na plac publiczny z jednoczesna rozbiórką istniejącego na działce nr [...] pawilonu.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, wskazując, że zarzuty skargi są bezzasadne, a przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego części północnej Śródmieścia W. został uchwalony zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Ustosunkowując się merytorycznie do treści planu organ wskazał, że zgodnie z załącznikiem graficznym do zaskarżonej uchwały na działce nr [...] ustalono "że istnieje dla niej zapis istniejące budynki o funkcji mieszkalnej lub usługowej przeznaczone do rozbiórki." Nie prawdą jest zatem, że rysunek planu nie odpowiada stanowi faktycznemu na gruncie.

Ponadto wskazano, że "treść planu nie uniemożliwia skarżącej korzystania z przysługujących jej praw do nieruchomości".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (jedn. tekst Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.).

Oznacza to, że przy ocenie legalności tej uchwały będą miały zastosowanie przepisy tej ustawy.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku z dnia 23 marca 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 359/99 wynika, że sprawa dotycząca procedury uchwalenia tego samego planu była już przedmiotem skargi do sądu.

Wskazanym wyżej wyrokiem Sąd stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta z dnia 26 maja 1998 r., którą na podstawie art. 24 ust 3 cytowanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, odrzucono zarzut I. P. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. – Śródmieście – część północna, w zakresie dotyczącym projektowanej likwidacji obiektu usługowego, znajdującego się na działce nr [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu uchwały o odrzuceniu zarzutu przyjęto, że skarżąca nie jest właścicielką działki nr [...] oraz wyrażono pogląd, że "znajdujący się na działce [...], substandardowy, szpecący i degradujący wyraz urbanistyczny obiekt budowlany powinien podlegać likwidacji."

Stwierdzając nieważność powyższej uchwały Sąd wskazał, że wbrew stanowisku Rady Miasta skarżąca była wówczas właścicielką działki nr [...], co potwierdzono prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 12 marca 1999 r. I Ns 458/98, stwierdzającym, że skarżąca wraz z mężem z dniem 1 października 1990 r. zasiedziała część działki nr [...] o obszarze 270 m2.

W uzasadnieniu tego postanowienia ustalono, że znajdujący się na tej działce pawilon handlowy wybudowany został legalnie na podstawie stałej lokalizacji.

Okoliczność ta miała, w ocenie Sądu , zasadnicze znaczenie dla przyjętych w planie założeń, iż działka nr [...] nie stanowiła własności skarżącej, a zatem nie miała ona interesu prawnego w kwestionowaniu planu.

W uzasadnieniu wyroku NSA OZ w Gdańsku z dnia 23 marca 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 359/99 wskazano, że przedstawione wyżej okoliczności będą miały zasadnicze znaczenie przy ponownym rozpatrywaniu odrzuconego zarzutu.

Z akt sprawy wynika, że po zwrocie akt administracyjnych wraz z wyrokiem Sądu, Rada Miasta, bez ponownego rozpatrzenia zarzutów I. P., podjęła zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę z dnia 26 czerwca 2001 r. Okoliczność tą potwierdza pismo Prezydenta Miasta znajdujące się na karcie 96 akt sądowych.

Zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Analogiczna regulacja znajduje się w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stosownie do którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Zaskarżona uchwała narusza również przepisy art. 18 ust 2 pkt. 8 - 11 cytowanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na to, że nie rozpatrzono ponownie zarzutów wniesionych do projektu tego planu, co stosownie do art. 27 ust 1 tej ustawy powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ustaleń dla działki stanowiącej własność skarżącej.

Wyjaśnić należy również, że stosownie do art. 85 ust 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Oznacza to, że w dalszej procedurze uchwalania planu dla przedmiotowej działki będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (jedn. tekst Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.).

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 94 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. tekst Dz.U. z 2001 r., Nr 142 poz. 1591 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, jako aktu prawa miejscowego, wyłącznie w części dotyczącej ustaleń dla działki nr [...] w W.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.