Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 370/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 13 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 marca 2010 r., nr XXXI/367/10 w przedmiocie zwolnienia z obowiązku sprzedaży w trybie przetargowym nieruchomości gminnej postanawia: umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Wojewoda Opolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, w której domagał się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 marca 2010 r., nr XXXI/367/10, w sprawie zwolnienia z obowiązku sprzedaży w trybie przetargowym nieruchomości gruntowej położonej w Białej przy ulicy Plac Zamkowy, oznaczonej w operacie gruntów i budynków jako działka nr 1265/3, mapa 20 o powierzchni 0,0045 ha, obręb Biała, zapisanej w księdze wieczystej KW 53547, z powodu istotnego naruszenia prawa oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego na jego rzecz od Gminy Biała.

Skarżący wywodził, że zaskarżony akt podjęty został z naruszeniem art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r.,

Nr 261, poz.2603 ze zm.) zwanej dalej u.g.n., zgodnie z którym Wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a odpowiednia rada lub sejmik - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały mogą zwolnić z obowiązku zbycia w drodze przetargu nieruchomości przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe lub na realizację urządzeń infrastruktury technicznej albo innych celów publicznych, jeżeli cele te będą realizowane prze podmioty, dla których są to cele statutowe i których dochody przeznacza się w całości na działalność statutową. Powyższy przepis stosuje się również, gdy sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz osoby, która dzierżawi nieruchomość na podstawie umowy zawartej co najmniej na 10 lat, jeżeli nieruchomość ta została zabudowana na podstawie zezwolenia na budowę. Przepis art. 37 usta. 3 u.g.n. nie ma natomiast zastosowania w sytuacji, gdy o nabycie nieruchomości ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający powyższe warunki. Z ustalonego natomiast przez organ nadzoru stanu faktycznego wynika, że przedmiotowa nieruchomość była dzierżawiona na podstawie kolejnych umów, z których żadnej nie zawarto na okres co najmniej 10 lat. Nie została, zatem spełniona pierwsza z wymienionych przesłanek, o której mowa w art. 37 ust. 3 u.g.n., wobec powyższego Rada Miejska w Białej nie miała podstaw do podjęcia przedmiotowej uchwały.

W odpowiedzi na skargę uznano w całości zarzuty Wojewody Opolskiego jako zasadne. Zaznaczono, że Rada Miejska w Białej podjęła na sesji w dniu 30 czerwca 2010 r. uchwałę nr XXXIII/391/10, w sprawie uchylenia zaskarżonej uchwały zwolnienia z obowiązku sprzedaży w trybie przetargowym nieruchomości gruntowej położonej w Białej przy ul. Plac Zamkowy- działka nr 1265/3. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę skarżący w piśmie procesowym z dnia 26 lipca 2010 r. wniósł o umorzenie postępowania sądowego, jeżeli zaskarżona uchwała nie wywołała skutków prawnych.

W oświadczeniu procesowym z 11 sierpnia 2010r. Burmistrz Białej oświadczył, że zaskarżona uchwała nie wywołała żadnych skutków prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie należało umorzyć.

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 (cofnięcie skargi; śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania). Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn", w rozumieniu powołanego przepisu, mamy do czynienia wówczas, gdy w toku postępowania - a przed wydaniem wyroku - przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że po wniesieniu skargi, a do dnia rozpoczęcia rozprawy doszło do podjęcia przez Radę Miejską w Białej w dniu 30 czerwca 2010 r. uchwały nr XXXIII/391/10, którą uchylono w całości zaskarżoną do Sądu uchwałę nr XXXI/367/10 z dnia

30 marca 2010 r. w sprawie zwolnienia z obowiązku sprzedaży w trybie przetargowym nieruchomości gruntowej położonej w Białej przy ulicy Plac Zamkowy.

Uchwała z 30 czerwca 2010r. nie została zakwestionowana przez organ nadzoru. W konsekwencji uchwała będąca przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego została z tym dniem wyeliminowana z porządku prawnego. Okoliczność tę należało uznać za zdarzenie zaszłe w toku postępowania sądowoadministracyjnego, stanowiące przesłankę umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., gdyż w sytuacji braku przedmiotu zaskarżenia postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Umorzenie postępowania sądowego nie uzasadnia zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Koszty takie należą się w myśl art. 200 P.p.s.a. tylko w razie uwzględnienia skargi a wyjątek o jakim mowa w art. 201 P.p.s.a. w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.