Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 618/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art,240 par. 1 pkt 5 , art 243 pkt 2, art 247 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi J. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzający ją nakaz płatniczy Burmistrza Miasta z dnia 17 kwietnia 2012 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 4. nakazuje ściągnąć kwotę [...] złotych od Samorządowego Kolegium Odwoławczego tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta decyzją ostateczną z dnia [...] r. znak: [...] ustalił J. K. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. w kwocie [...] zł.

Następnie, postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 216

§ 1, art. 243 § 1, art. 241 § 1 i art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej w skrócie O.p., Burmistrz Miasta wznowił wobec J. K. postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. Uzasadniając wznowienie postępowania organ ten powołał się na ustalenia z dnia [...] r., jakie zapadły w toku przeprowadzonych przez organ oględzin nieruchomości w tym zapisy w ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, iż J. i J. K. są współwłaścicielami działki nr [...] w obrębie [...] oraz działki nr [...] w obrębie [...] . W związku z powyższym organ ten uznał, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi podatkowemu, tj., że wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Odrębnym postanowieniem z dnia 29 marca 2012 r., wydanym na podstawie art. 216, art. 217 § 1 i art. 165 § 2 O.p., organ wszczął wobec J. K. postępowanie wskazując, że będąc od dnia 20 listopada 2001 r. współwłaścicielką nieruchomości zabudowanej, położonej na działce nr [...] przy ul. [...] obręb [...] , oraz od 22 kwietnia 2005 r. nieruchomości niezabudowanej działka nr [...] obręb [...] , zobowiązana była do złożenia stosownej informacji na potrzeby podatku od nieruchomości i podatku rolnego.

Zapoznając się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, małżonkowie złożyli wyjaśnienia wskazując, że za działkę nr [...] opłacają podatek rolny, gdyż działka ta nie służyła i nie służy działalności gospodarczej (znajdują się na niej budynki służące działalności rolniczej). Natomiast działka nr [...] została użyczona do działalności gospodarczej Wytwórni [...] "S.".

Burmistrz Miasta wydał w dniu [...] r. osobno wobec J. K. i J. K. nakaz płatniczy nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. w kwocie [...] zł za grunty rolne, grunty i budynki związane z prowadzoną przez podatnika - J. K. - działalnością gospodarczą (Wytwórnia [...] "S. ") oraz za budowle. Do podstawy opodatkowania organ I instancji przyjął powierzchnię [...] ha gruntów rolnych, powierzchnię [...] m² budynków związanych z działalnością gospodarczą, wartość budowli w kwocie [...] zł oraz powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą – [...] m². Organ orzekł na podstawie art. 207 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.), art. 1, 3, 4, 6 i 6a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. nr 136, poz. 969 ze zm.), uchwały Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2012 r.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji małżonkowie K. zarzucili bezpodstawne naliczenie podatku od magazynu-kontenera, który został zlikwidowany w dniu 12 grudnia 2002 r., przedstawiając jako dowód w sprawie protokół likwidacji nr [...] i odpowiednie adnotacje w ewidencji środków trwałych. Wyjaśnili, że kontener został zdemontowany, a płyty zostały zezłomowane, zaś kontrolujący błędnie uznali za magazyn-kontener stojącą zabudowę przyczepy. Odnośnie do konstrukcji stalowej wskazali, że fizycznie nie istnieje od 2002 r., gdyż została zezłomowana i wywieziona poza teren zakładu. Ponadto małżonkowie nie zgodzili się z naliczeniem podatku od nieruchomości od całości działki powołując się na umowę użyczenia gruntów Wytwórni [...] "S. ". W kwestii ogrodzenia i utwardzenia przejazdów uznanych przez organ za budowle wskazali, że działka stanowi współwłasność małżonków, została ogrodzona i utwardzona w ciągach dojść i dojazdu do poszczególnych obiektów. Elementy te stanowią współwłasność małżonków, nie zostały wybudowane przez Wytwórnię, ani też nie pozostają w związku z działalnością gospodarczą. Za bezpodstawne uznali opodatkowanie wszystkich gruntów jako związanych z działalnością gospodarczą, dodając że za działkę nr [...] opłacają już podatek rolny.

Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy nakaz płatniczy Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] , ustalający J. K. i J K. łączne zobowiązanie pieniężne za 2012 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium odniosło się do ustaleń faktycznych organu, wskazując, że przedmiotem sporu jest opodatkowanie budowli takich jak magazyn opakowań, magazyn kontener, konstrukcja stalowa, ogrodzenie i utwardzenie działki oraz gruntów będących współwłasnością J. i J. K., oddanych w użyczenie jako związanych z prowadzoną przez podatnika na tym terenie działalnością gospodarczą. Powołując się na przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także o zapisy w ewidencji gruntów i budynków, protokół z oględzin sporządzony w dniu 20 grudnia 2011 r. i materiał fotograficzny z oględzin Kolegium wskazało, że sporne budynki istnieją, pomimo zapisów w protokole likwidacyjnym nr [...] r. z dnia [...] r., zaś cała działka nr [...] będąca gruntem rolnym, stanowiąca współwłasność małżonków, zajęta jest na działalność gospodarczą i z tych powodów podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się z kolei do umowy użyczenia Wytwórni gruntów organ stwierdził, że fakt ten pozostaje bez wpływu na sposób ich opodatkowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J. K. i J. K. powtórzyli zarzuty podniesione w odwołaniu. Do skargi dołączyli dziennik budowy, dokumentację fotograficzną, protokół likwidacyjny nr [...], umowę kupna sprzedaży konstrukcji stalowej, fakturę za demontaż tej konstrukcji, umowę użyczenia gruntów, odpis zwykły z księgi wieczystej urządzonej dla działki nr [...] , dwie faktury VAT dotyczące przyczepy samochodowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w takim zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżonej decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze, należy postawić zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.).

Na wstępie rozważań podkreślić należy, że postępowanie podatkowe zakończone wydaniem zaskarżonych do Sądu decyzji, zostało wszczęte w trybie postępowania wznowieniowego. Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta wszczął bowiem postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r. znak: [...] , doręczoną w dniu [...] r. J. K.. W uzasadnieniu tego postanowienia Burmistrz Miasta powołał się na przesłankę wskazaną w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwaną dalej "O.p.", który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Jako nową okoliczność w sprawie (nowe dowody) organ ten wskazał wynik oględzin przeprowadzonych przez pracowników tego organu w dniu 20 grudnia 2011 r. oraz na zapisy w ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, że małżonkowie J. i J. K. są współwłaścicielami działki nr [...].

Wskazać należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia

art. 128 O.p., zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz ustawach podatkowych. Przyjęte rozwiązanie wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie takiej decyzji jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji.

Ustawodawca dopuszcza możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały one enumeratywnie wymienione w Ordynacji podatkowej. Jednym z nich jest uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania podatkowego i orzeczenie co do istoty sprawy (art. 245 § 1 O.p.), bądź też odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej.

Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p.(por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., III SA 2367/01, niepubl., Dowgier Rafał, Etel Leonard, Kosikowski Cezary, Pietrasz Piotr, Popławski Mariusz, Presnarowicz Sławomir, komentarz LEX 2009, Komentarz do art.240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).

Z przepisu art. 243 § 2 O.p. wynika wprost, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy

Jedną z przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.). Powyższy zapis wskazuje, że aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności:

1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami,

3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji,

4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.

Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy:

- ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

- okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego,

- powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., III SA 2923/01, Biul. Skarb. 2004, Nr 3, s. 22).

Sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., III SA 1454/99, ONSA 2001, Nr 3, poz. 123). Zaznaczyć również należy, że w świetle utrwalonej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego za nową okoliczność w rozumieniu art. 240 §1 pkt 5 O.p. nie może być uznana inna, od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu, ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego (por. wyrok z 4 września 2007r., I FSK 1120/09). Z innego orzeczenia wynika z kolei, że nie może być uznany za "nową okoliczność" lub "nowy dowód" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. brak określonych dowodów w aktach sprawy. Z kolei okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.).

Jak już wskazano wcześniej, w niniejszej sprawie, za okoliczności pozwalające na wznowienie postępowania na podstawie powołanego przepisu prawa organ uznał ustalenia z dnia 20 grudnia 2011 r. jakie zapadły w wyniku oględzin oraz w oparciu o zapisy ewidencji gruntów i budynków. W trakcie kontroli stwierdzono bowiem, że na działce nr [...] znajdują się budynki i budowle nie zgłoszone przez podatnika do opodatkowania oraz, że wskazany grunt stanowi współwłasność małżonków.

Wobec tak zakreślonego stanu faktycznego sprawy, Sąd nie podziela stanowiska organów co do tego, że w rozpoznawanej sprawie wyszły na jaw nowe, istotne dowody nieznane organowi w dniu wydania decyzji. W ocenie Sądu, opartej na materiale dowodowym zebranym w aktach sprawy administracyjnej, organy już wcześniej miały informacje o okolicznościach, które podały jako podstawę wznowienia postępowania. Stwierdzone nieprawidłowości w zakresie opodatkowania spornych budynków i budowli, wykazane zostały przez pracowników organu I instancji w protokole z oględzin z dnia [...] r. Natomiast adnotacje w ewidencji gruntów i budynków odnośnie do działki nr [...] w kwestii współwłasności małżonków K. datowane są od [...] r., a przypadku działki nr [...] od dnia [...] Skoro decyzja ostateczna organu I instancji w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. została wydana w dniu [...] r., a powołane okoliczności istniały przed wydaniem tej decyzji, to nie mogły być one uznane za nowe, nie znane organowi przed wydaniem decyzji w rozumieniu pkt 5 § 1 art. 240 O.p.

Zważywszy na powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Kolegium i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta, nie mogły ostać się, bowiem nie spełniały wymogów legalności, gdyż błędna ocena okoliczności faktycznych nie jest tym samym co brak wiedzy o tych okolicznościach, a błędna ocena dowodów naruszeniem art. 122 i art. 181 O.p., które istniały i były znane organowi, nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wznowienie postępowania administracyjnego może nastąpić tylko w warunkach określonych w ustawie Ordynacja podatkowa, tj. art. 240 § 1, w których zawarty jest zamknięty katalog podstaw wznowieniowych, dlatego w żadnym razie nie może być podstawą wznowienia postępowania próba uchylenia decyzji ostatecznej przy pomocy naprawienia błędnej oceny dowodów i okoliczności istniejących w dacie jej wydania.

Jednocześnie należy zgodzić się z organami podatkowymi, że skoro z ewidencji gruntów i budynków wynika, że J. K. jest współwłaścicielką wskazanych gruntów, to ciąży na niej obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Art. 2 ust. 4 tej ustawy stanowi, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości stanowiącej współwłasność ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Oznacza to, że w decyzji podatkowej powinna być podana pełna wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego, bez podziału kwoty podatku na poszczególnych współwłaścicieli stosownie do wielkości ich udziałów. Natomiast z istoty solidarności (art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego w związku z art. 91 O.p.) wynika w szczególności, że zapłata podatku przez któregokolwiek ze współwłaścicieli zwalnia z zapłaty pozostałych współwłaścicieli, a współwłaściciel, który zapłacił podatek, może dochodzić zwrotu części zapłaty od pozostałych współwłaścicieli. Jednocześnie jednak każdego ze współwłaścicieli nieruchomości jako podatnika (art. 134 § 1 O.p.) należy uznać za stronę postępowania podatkowego, co oznacza, że wszyscy współwłaściciele powinni być wymienieni w decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości i wszystkim ta decyzja powinna być doręczona. W ocenie Sądu powyższym przepisom organ I instancji jednak uchybił, gdyż jak wynika z akt administracyjnych, Burmistrz Miasta wydał nakaz płatniczy o tym samym numerze odrębnie na J. K. i J. K. bez wskazania solidarności podatników.

Ponadto Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że zarówno decyzja Kolegium jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zawierają uchybienia w powołaniu podstawy prawnej (art. 210 § 1 pkt 4 O.p.). Ponieważ przedmiotowe decyzje wydane zostały w trybie wznowieniowym za niedopuszczalną Sąd uznał (pomimo wadliwego zastosowania przez organ trybu wznowieniowego) rezygnację przez oba organy powołania w sentencji decyzji przepisów procesowych, tj. art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 1 O.p., uzasadniających wznowienie postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w tym pominięcie rozstrzygnięcia co do decyzji z dnia [...] r., jak również całkowite pominięcie w stanie faktycznym sprawy okoliczności faktycznych, które legły u podstaw ich wydania, a mających istotne znaczenie dla późniejszej oceny skutków prawnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Podkreślić należy, że uzasadnienie prawne decyzji nie może polegać tylko na powołaniu, przez organ wydający ową decyzję, artykułu czy paragrafu przepisu prawa, lecz powinno ponadto zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazać, jaki zachodzi związek między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia, czego oba organy w niniejszej sprawie w kwestii wzruszenia decyzji ostatecznej i przesłanek wznowienia postępowania w ogóle nie uczyniły. Uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia organu podatkowego powinno zaś odnosić się do okoliczności, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Uwagi te są o tyle istotne dla sprawy, że wyłącznie z postanowienia wydanego przez Burmistrza Miasta w dniu [...] r. wynika, że późniejsze decyzje zapadły w trybie wznowieniowym, co z kolei doprowadziło do takiej, a nie innej ich oceny Sądu i uznania je za wadliwe.

Powyższe naruszenia przepisów miały istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też koniecznym było uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.

Wobec uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji z przyczyn procesowych, ustosunkowanie się do zarzutów skargi nie było konieczne.

Ponownie rozpatrując sprawę organ podatkowy I instancji mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy winien, wobec wszczęcia postępowania zakończyć je - uznajac brak podstaw do uchylenia decyzji i orzekania w sprawie stosownie do art. 247 § 1 pkt 1 IO.p.

Kwestia prawidłowości decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] r. pozostaje zatem sprawą otwartą ale nie mieszczącą się w ramach postępowania wznowieniowego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O niewykonalności decyzji Sąd odrzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania sądowego w wysokości [...] zł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w tym o zwrocie uiszczonego przez stronę wpisu w kwocie [...] zł i opłaty za pełnomocnictwo w kwocie [...] zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł związku z § 14 pkt 2 ppkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). O ściągnięciu od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwoty [...] zł tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 21, poz. 2193 zm.).