Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1639/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.107 par.1,  par.2 pkt 2, art.108 par.1, art.115 par.1, par.2, par.4, par.5
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości należności podatkowych i orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 września 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 kwietnia 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości należności podatkowych i orzeczenia odpowiedzialności M. P. byłego wspólnika rozwiązanej spółki cywilnej

"A" s.c., za zaległości podatkowe tej spółki.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Płatnik "A" s.c. złożył deklarację roczną PIT-4R za 2011 rok, w której wykazano zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych m.in. za okres od lipca do grudnia 2011r. Zobowiązań wynikających z tej deklaracji płatnik nie uiścił w całości, w konsekwencji czego powstały zaległości podatkowe w rozumieniu art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 618 ze zm.), zwanej dalej także "O.p."

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 8 kwietnia 2016r. decyzję, w której:

- określił wysokość należności z tytułu pobranych, a niewpłaconych przez płatnika "A" s.c. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika całym swoim majątkiem za pobrane, a niewpłacone zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za lipiec 2011 r. w kwocie 1.995,00 zł, sierpień 2011 r. w kwocie 1.749,00 zł, wrzesień 2011 r. w kwocie 1.693,00 zł;

- orzekł o odpowiedzialności podatkowej całym majątkiem osoby trzeciej - byłego wspólnika rozwiązanej spółki cywilnej "A" s.c. - Pana M. P., solidarnie z byłym wspólnikiem Panem J. Z.:

1) za zaległości podatkowe ww. spółki cywilnej z tytułu pobranych, a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za lipiec 2011 r. w kwocie 1.995,00 zł, sierpień 2011 r. w kwocie 1.749,00 zł, wrzesień 2011 r. w kwocie 1.693,00 zł;

2) za odsetki za zwłokę od ww. zaległości naliczone na dzień wydania decyzji w łącznej kwocie 2.654,00 zł;

- umorzył postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości należności z tytułu pobranych, a niewpłaconych przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika za pobrane a niewpłacone zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za październik, listopad i grudzień 2011r.;

- umorzył postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego wspólnika spółki cywilnej Pana M. P., solidarnie z byłym wspólnikiem Panem J. Z., za zaległości podatkowe z tytułu pobranych, a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych spółki cywilnej za październik, listopad i grudzień 2011r.

Odpowiedzialność drugiego byłego wspólnika ww. Spółki Pana J. Z. - orzeczona została odrębną decyzją.

Korzystając z przysługującego prawa, od decyzji organu pierwszej instancji Pan M. P. wniósł odwołanie, zarzucając w nim naruszenie art. 187 oraz art. 191 O.p. przez błędne przyjęcie, że spółka cywilna rozwiązana została we wrześniu 2011 r., oraz bezpodstawne uznanie, że po stronie drugiego wspólnika istniały ważne powody, w rozumieniu art. 869 § 2 Kodeksu cywilnego, uzasadniające wypowiedzenie umowy spółki bez zachowania okresu wypowiedzenia.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Pan M. P. był wspólnikiem spółki cywilnej "A" s.c. od dnia 23 sierpnia 1995r., tj. od dnia zawarcia umowy spółki cywilnej. Przedmiotowa umowa spółki cywilnej została skutecznie rozwiązana z dniem 15 września 2011 r., na podstawie art. 869 § 2 Kodeksu cywilnego, bowiem w piśmie z dnia 5 września 2011 r. zatytułowanym "Wypowiedzenie udziału" drugi wspólnik Pan J. Z. powołując się na art. 869 § 2 Kodeksu cywilnego wypowiedział z dniem 15 września 2011r. udział w spółce cywilnej, jak również wskazał na ważne powody wypowiedzenia swojego udziału. Wprawdzie żaden ze wspólników spółki cywilnej nie potrafił wskazać dokładnej daty zapoznania się przez Pana M. P. z pismem z dnia 5 września 2011r., ale nie kwestionował jednocześnie, że do takiego zapoznania doszło. Z akt sprawy wynika, że Pan M. P. pismo z dnia 5 września 2011r. otrzymał, nawet jeśli nie nastąpiło to poprzez odbiór listu poleconego nadanego pocztą przez Pana J. Z. (przesyłka ta została zwrócona do adresata).

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej wcześniejsze pismo Pana J. Z. z dnia 2 czerwca 2011 r., nie spełnia wymogów określonych w art. 869 § 2 Kodeksu cywilnego (wypowiedzenie udziału bez zachowania terminów wypowiedzenia) - brak w nim bowiem oświadczenia, że Pan J. Z. wypowiada swój udział w spółce. Ponadto w dniu 20 czerwca 2011r. oraz po tej dacie J. Z. jako wspólnik w dalszym ciągu w imieniu Spółki dokonywał transakcji i wystawiał faktury sprzedaży (ostatnia faktura z dnia 29 lipca 2011r.), posługując się także pieczątką Spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że dla oceny skutku wypowiedzenia udziału w spółce nie ma znaczenia kwestia podnoszonych przez wspólników w toku postępowania wzajemnych rozliczeń między nimi, ponieważ wspólnicy mogą tego dochodzić w postępowaniach cywilnych. Jakiekolwiek roszczenia między wspólnikami z tytułu rozliczenia spółki cywilnej, a tym bardziej toczone spory, wzajemne zarzucanie sobie popełnienia oszustw i działania na szkodę spółki, nie mają znaczenia dla rozpatrywanej sprawy i oceny prawnej w zakresie prawa podatkowego.

W tym kontekście wskazywane przez Pana M. P. dowody (postanowienie Prokuratury Rejonowej o umorzeniu postępowania w sprawie działania na szkodę spółki cywilnej przez M. P.; wyrok Sądu Rejonowego [...] Wydział Karny z dnia 11 maja 2015r., sygn. akt [...], utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia 5 października 2015r., sygn. akt [...] skazujący J. Z. za przestępstwo popełnione na szkodę wspólnika M. P.; zeznania M. P. oraz U. W.-N. dotyczące prowadzenia rozmów między wspólnikami w październiku 2011r. odnośnie sposobu rozwiązania spółki; operat techniczny złożony w Referacie Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Urzędu Miasta przez J. Z. w dniu 15 grudnia 2011r. pod firmą "A" s.c; zaświadczenie Urzędu Miasta o wykreśleniu J. Z. z dniem 8 grudnia 2011r. z ewidencji działalności gospodarczej jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej z M. P.; umowy sprzedaży, przeniesienia własności, służebności zawierane przez małżonków M. i J. Z. z Panem F. F. w latach 2005-2010; postanowienie Sądu Rejonowego [...] Wydział Karny z dnia 1 kwietnia 2016r. sygn. akt [...]), jako dowody wykluczające - zdaniem strony - rozwiązanie spółki we wrześniu 2011r., nie mogą zostać w postępowaniu podatkowym za takie dowody uznane.

W ocenie organu, bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 187 i art. 191 O.p., zaś przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez odwołującego nie miało uzasadnienia, ponieważ istotne dla sprawy fakty i okoliczności zostały wystarczająco wyjaśnione i potwierdzone stosownymi dowodami.

Z tych względów Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że spółka cywilna, której wspólnikiem był M. P., rozwiązana została z dniem 15 września 2011 r. na podstawie art. 869 § 2 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 115 § 2 O.p., przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe, na podstawie odrębnych przepisów, po rozwiązaniu spółki odpowiadają osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania spółki. A zatem orzeczenie odpowiedzialności za pobrane a niewpłacone zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od lipca do września 2011 r. było prawidłowe.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji , zarzucając naruszenie:

1. art. 122 O. p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. polegające na braku zebrania materiału dowodowego (a przez to braku ustaleń w zakresie stanu faktycznego) dotyczącego istnienia "ważnych przyczyn" w rozumieniu art. 869 § 2 k.c. uzasadniających rozwiązanie spółki cywilnej w trybie natychmiastowym, a dotyczących przyczyny złożenia wypowiedzenia wskazanej w treści oświadczenia, jaką miała być nieuczciwość M. P. wobec J.Z., a przez to oparcie decyzji na jednostronnym, błędnym przyjęciu przez organy podatkowe, że wypowiedzenie udziałów przez J. Z. było skuteczne przez samo złożenie oświadczenia bez badania prawdziwości przyczyny wypowiedzenia,

2. art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. polegające na braku zebrania materiału dowodowego (a przez to braku ustaleń w zakresie stanu faktycznego) - postanowienia Prokuratury Rejonowej o umorzeniu postępowania w sprawie działania na szkodę spółki cywilnej przez M. P. oraz dokumentów w aktach postępowania przygotowawczego dowodzące nieprawdziwości przyczyny podanej przez J. Z. (nieuczciwość M. P.) jako podstawy wypowiedzenia udziałów, a przez to nieskuteczności wypowiedzenia w trybie natychmiastowym umowy spółki,

3. art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. polegające na rozpatrzeniu części zebranego materiału dowodowego, z pominięciem następujących dowodów:

- wyroku Sądu Rejonowego [...] Wydział Karny z dnia 11 maja 2015 r. , sygn. akt [...], utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia 5 października 2015 r., sygn. akt [...] , skazującego J. Z. za przestępstwo popełnione na szkodę wspólnika M. P. oraz postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 4 kwietnia 2016 roku umarzające postępowanie w sprawie innych przestępstw J. Z. z powodu przedawnienia ich karalności, które niebicie dowodzą nieuczciwości składającego wypowiedzenie udziałów J. Z., a przez to zupełnie obalają skuteczność złożonego wypowiedzenia,

- zeznań M. P. kwestionującego skuteczność wypowiedzenia, okoliczności złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu i wskazującego rzeczywistą przyczynę wypowiedzenia udziałów w spółce przez J. Z. jaką była chęć uniknięcia solidarnej spłaty wspólnych zobowiązań wobec pogarszającej się sytuacji finansowej spółki powstałych rzekomo wskutek działania nieuczciwego wspólnika,

- operatu technicznego złożonego w Referacie Dokumentacji Geodezyjnej - Kartograficznej Urzędu Miasta przez J. Z. w dniu 15 grudnia 2011 r. pod firmą "A" s.c, który świadczy o wykonaniu przez J. Z. czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT w grudniu 2011 r. jako wspólnika spółki cywilnej "A",

- zaświadczenia Urzędu Miasta o wykreśleniu J. Z. z dniem 8 grudnia 2011 roku z ewidencji działalności gospodarczej jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej z M. P.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia.

Zgodnie z art. 115 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2011r., wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki.

Przepis art. 115 § 2 O.p. stanowi natomiast, że przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe, na podstawie odrębnych przepisów, po rozwiązaniu spółki odpowiadają osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania spółki.

Z art. 115 § 4 O.p. wynika, że orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 nie wymaga uprzedniego wydania decyzji, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2 O.p. W tym przypadku określenie wysokości zobowiązań podatkowych spółki, orzeczenie o odpowiedzialności płatnika (inkasenta), zwrocie zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług lub określenie wysokości należnych odsetek za zwłokę następuje w decyzji, o której mowa w art. 108 § 1. Przepis art. 115 § 5 O.p. stanowi, że przepis § 4 stosuje się również w przypadku rozwiązania spółki.

W świetle ww. przepisów art. 115 O.p., a w szczególności z uwagi na treść § 2 ww. przepisu określenie daty, w jakiej skarżący przestał być wspólnikiem spółki cywilnej ma istotne znaczenie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia daty rozwiązania spółki cywilnej. Skarżący twierdził, że przedstawione przez niego dowody oraz okoliczności nie dawały podstaw do przyjęcia, że spółka cywilna rozwiązana została we wrześniu 2011 r. oraz uznania, że po stronie drugiego wspólnika istniały ważne powody, w rozumieniu art. 869 § 2 Kodeksu cywilnego, uzasadniające wypowiedzenie umowy spółki bez zachowania okresu wypowiedzenia.

Natomiast zdaniem organu, spółka cywilna rozwiązana została z dniem 15 września 2011r., tj. w dniu wskazanym w piśmie J. Z. z dnia 5 września 2011 r. jako data wypowiedzenia jego udziału. Wprawdzie brak jest w aktach sprawy dowodu doręczenia tego pisma adresatowi, jednak żaden ze wspólników spółki cywilnej nie kwestionował, że M. P. zapoznał się z jego treścią.

W rozpoznawanej sprawie istniały zatem wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego - umowy spółki cywilnej, a które to wątpliwości należało sprowadzić do pytania, w jakiej dacie doszło do rozwiązania umowy spółki cywilnej i czy była to data, którą wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, tj. 15 września 2011 r., wskazana przez J. Z. w piśmie z dnia 5 września 2011 r. zatytułowanym "wypowiedzenie udziałów".

Sąd zgadza się ze stanowiskiem dotychczas prezentowanym w orzecznictwie, że organ administracji państwowej nie ma kompetencji do rozstrzygania we własnym zakresie sporu o to, czy spółka cywilna istnieje, czy została wypowiedziana i w jakim czasie, czy istniały ważne ku temu powody, o których mówi art. 869 § 2 k.c., gdyż zagadnienie to jest sprawą cywilną (wyrok NSA z 7 października 1994r., sygn. akt SA/Wr 931/94).

Zwrócić należy uwagę na niekonsekwencję organu, który z jednej strony twierdzi, że pismo J. Z. z dnia 2 czerwca 2011 r. nie zawierało oświadczenia o wypowiedzeniu udziału w trybie art. 869 § 2 Kodeksu cywilnego, a z drugiej utrzymuje, że takie czynności faktyczne jak wystawianie faktur sprzedaży po dniu 20 czerwca 2011 r. świadczą o uchyleniu się od skutków prawnych złożonego oświadczenia. Oba twierdzenia nie mogą być jednocześnie prawdziwe.

Niezależnie od tej niekonsekwencji, należy zauważyć, że organ przytaczając stanowisko Sądu Apelacyjnego zawarte w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt [...], że "złożone oświadczenia wywołują skutki prawne, chyba że składający podejmie działania zmierzające ku uchyleniu się od nich", zdaje się pojmować sens tej wypowiedzi w rozumieniu potocznym, o czym świadczy to, że jako przejaw owego uchylenia się organ traktuje fakt wystawiania faktur sprzedaży. Tymczasem instytucja uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli jest ściśle uregulowana w przepisach kodeksu cywilnego (art. 84 § 1 i art. 88 kodeksu cywilnego), i jest możliwa tylko w określonych sytuacjach i przy spełnieniu określonych warunków. Skoro zatem rozstrzygnięcie spornej kwestii wymaga poruszenia takich zagadnień, jak złożenie oświadczenia woli (art. 60 i 61 kodeksu cywilnego), wykładnia oświadczenia woli (art. 65 kodeksu cywilnego), uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli (art. 88 kodeksu cywilnego), istnienie ważnych powodów w rozumieniu art. 869 § 2 kodeksu cywilnego – to niewątpliwie rozstrzygnięcie przedmiotowego sporu przekracza kompetencje organu podatkowego.

Zgodnie z art. 199a § 3 O.p., jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa.

W świetle ww. przepisu art. 199a § 3 O.p. podstawą wystąpienia przez organ podatkowy do sądu powszechnego są obiektywne wątpliwości w zakresie ustalenia istnienia stosunku prawnego, z którym związane są skutki podatkowe. Organ podatkowy ma więc obowiązek wystąpienia z powództwem o ustalenie, jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego pozostały niedające się usunąć wątpliwości, co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe.

W niniejszej sprawie zaistniały tego rodzaju wątpliwości, które uzasadniają zwrócenie się do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie. Nie było przy tym sporu pomiędzy stronami, co do tego, że jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji, przed sądem powszechnym zawisła sprawa o ustalenie daty rozwiązania spółki cywilnej, której skarżący był wspólnikiem.

Zatem w tych okolicznościach, wynik sprawy cywilnej będzie miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Istniały zatem podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p., bowiem rozpatrzenie sprawy niniejszej i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia przez sąd cywilny zagadnienia wstępnego, tj., daty rozwiązania spółki cywilnej. Data rozwiązania umowy spółki cywilnej, jak też istnienie tejże spółki w dacie, kiedy powstawały zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy skarżący był wspólnikiem, ma istotne znaczenie z uwagi na treść art. 115 § 2 O.p., a organ podatkowy z uwagi na istniejące w sprawie wątpliwości, których usunięcie wymaga złożonej oceny zdarzeń w świetle przepisów prawa cywilnego, nie ma kompetencji do rozstrzygnięcia we własnym zakresie sporu o to, czy spółka cywilna została wypowiedziana i w jakim czasie i czy istniały ważne ku temu powody, o których mówi art. 869 § 2 k.c.

Sąd w związku z tym za przedwczesne i nieuprawnione uznaje oceny Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie interpretacji przepisów prawa cywilnego, a w szczególności art. 869 § 2 k.c. oraz art. 61 § 1 k.c. Jakkolwiek bowiem tego ostatniego przepisu organ nie przytoczył, to de facto zastosował go, dokonując wykładni oświadczeń woli zawartych w pismach J. Z. z dnia 2 czerwca i 5 września 2011 r. Wyrok sądu powszechnego w sprawie z powództwa o ustalenie umożliwi organowi podatkowemu rozwianie wątpliwości co do daty rozwiązania spółki cywilnej, które są istotne w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na skarżącego z tytułu zobowiązań podatkowych spółki cywilnej.

Tożsamy pogląd wyrażony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1495/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.

Sąd, mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718) orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 cyt. ustawy. Na ich wysokość składa się kwota 500 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).