Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1608/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

N. B., wraz ze skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek skarżąca powołała na treść art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach i stanowisko doktryny oraz wskazała, że wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji odmawiającej zezwolenie na pobyt czasowy do momentu sądowej kontroli decyzji odnosi się do skutków prawnych, tj. m.in. w zakresie oceny legalności dalszego pobytu cudzoziemca na terenie Polski i w konsekwencji także podstaw do wydania w czasie postępowania sądowoadministracyjnego decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu na decyzję odmawiającą zezwolenie na pobyt czasowy pozwala na dalsze legalne przebywanie cudzoziemca na terytorium RP.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Powyższy przepis wskazuje na dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest zamknięty i na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi.

Za przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę majątkową czy niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast za trudne do odwrócenia skutki należy rozumieć takie prawne i faktyczne skutki, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca, uzasadniając wniosek poza przywołaniem przepisu oraz stanowiska doktryny, zaniechała wskazania jakichkolwiek okoliczności, które dotyczyłyby jej indywidualnej sytuacji. Dlatego, wobec braku konkretnych argumentów niemożliwa stała się ocena, czy wykonanie zaskarżonego aktu rodzić będzie po stronie skarżącej niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Niezależnie od powyższego Sąd miał na uwadze, że zgodnie z przywołanym przez skarżącego art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 poz. 1990), jeżeli termin na złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna. Z powołanego przepisu wynika, że z mocy prawa określone zostały ramy czasowe, w których pobyt cudzoziemca z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne jest legalny. Tym samym okoliczność wydania decyzji odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, a następnie uzyskanie przez nią przymiotu ostateczności, skutkuje tym, że cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona (art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach). Dlatego też Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że złożenie, wraz ze skargą na decyzję odmawiającej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji nie skutkuje automatycznym przedłużeniem ustawowego okresu, w którym pobyt cudzoziemca w Polsce ma być legalny. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji jest formą tymczasowej ochrony skarżącego i udzielana jest przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., których prawdopodobieństwo wystąpienia wymaga indywidualnego rozważania. W niniejszej sprawie, co wskazano powyżej, taka sytuacja nie miała miejsca.

Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.