Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 361/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. sp. z o.o. z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 90 000 zł skarżąca T. sp. z o.o. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek wskazano, że skarżąca jako spółka skupująca zboża, generuje zyski jedynie w okresie żniw, zaś pozostałą część roku funkcjonuje za środki wypracowane w okresie letnim. Obowiązek zapłaty kary w kwocie 90 000 zł spowoduje zaburzenia planu finansowego, skutkując koniecznością zwolnień i ograniczenia działalności. Podniesiono również, że strona nie przedkłada sprawozdania finansowego, gdyż to wykazuje zyski, czego strona nie kwestionuje, niemniej okresowy charakter działalności skutkuje tym, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji aktualizują się w odniesieniu do skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Argumentacja wniosku o wstrzymanie musi być odpowiednia - tzn. w sposób przekonujący pokazywać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 ppsa.

Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672).

Wniosek skarżącej Spółki co prawda zawiera uzasadnienie, jednakże podniesione w nim argumenty nie pozwalają uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża Skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazanie, iż nałożona kara administracyjna w wysokości 90.000 zł stanowi kwotę, która spowoduje zaburzenia planu finansowego, skutkując koniecznością zwolnień i ograniczenia działalności, nie może stanowić samoistnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 90.000 zł, bez wiedzy o możliwościach finansowych Skarżącej, z uwzględnieniem faktu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, nie pozwala przyjąć, że w niniejszej sprawie możemy mówić o znacznej kwocie pieniężnej, której pozbawienie naraża Skarżącą na poniesienie znacznej szkody. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że egzekucja wskazanej kwoty może spowodować np. niebezpieczeństwo utraty przez nią płynności finansowej. Natomiast gołosłowne twierdzenie, że z uwagi na okresowy charakter działalności obowiązek zapłaty kary spowoduje zaburzenia finansowe, nie może być potraktowane przez Sąd jako wypełnienie ustawowej przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji.

Pamiętać należy, że zmniejszenie ilości posiadanych środków finansowych samo w sobie nie stanowi znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 ppsa. Dopiero dalsze wyjaśnienia Skarżącej np. dotyczące jej sytuacji majątkowej, mogłyby ewentualnie uzasadnić zastosowanie powołanego przepisu. Takich wyjaśnień Skarżąca jednak nie złożyła. Natomiast z samego charakteru świadczenia majątkowego wynika, iż jego spełnienie jest całkowicie odwracalne, nie zachodzi zatem także druga z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.