Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 122/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: Pouczyć stronę skarżącą o warunkach wnoszenia pism oraz doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 12b § 5 p.p.s.a.)  zgodnie z wzorem pouczenia stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 8 Prezesa Naczelnego Sądu Administra
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie N. z dnia [...] października 2018 r. 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz P. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., utrzymał

w mocy postanowienie Naczelnika [...] Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w

W. nr [...] z dnia [...] października 2018 r. o

obciążeniu wierzyciela - [...]

kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzonego na

podstawie tytułów wykonawczych [...],

[...] z dnia [...] października 2016 r., obejmujących

należności z tytułu obowiązkowych wpłat na rzecz [...] za okres od listopada 2013 r.

do sierpnia 2014 r., w łącznej kwocie należności głównej 66.424,00 zł, plus należne

odsetki za zwłokę.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Naczelnik [...] Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w W.

prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego - A. Sp. z

o.o. Na podstawie w/w tytułów wykonawczych organ egzekucyjny dokonał zajęć

wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych prowadzonych

przez:

- B. S.A. na podstawie zawiadomienia o zajęciu nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Zawiadomienie wraz z

odpisami

przedmiotowych tytułów wykonawczych doręczono Stronie w trybie zastępczym w dniu

05.12.016 r. Bank zawiadomienie otrzymał w dniu 22 listopada 2016 r.,

- A. S.A. na podstawie zawiadomienia o zajęciu nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Zawiadomienie doręczono

Stronie w

dniu 25 stycznia 2017 r. w trybie zastępczym. Bank zawiadomienie otrzymał w dniu 11

stycznia 2017 r., i pismem z dnia 13 stycznia 2017 r. poinformował o braku środków na

rachunku.

Naczelnik [...] Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w W.

poszukując majątku Zobowiązanej Spółki, z którego można było przeprowadzić

egzekucję, kierował zapytania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w

P., Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Zakład Ubezpieczeń

Społecznych poinformował, że A. Sp. z o.o. nie prowadzi działalności

gospodarczej. Z informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców

wynika, że A. Sp. z o.o. nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów.

Natomiast z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że Spółka nie posiada

żadnych nieruchomości.

Z akt sprawy wynika, że w trakcie wykonywania obowiązków służbowych w dniu

30 sierpnia 2017 r., poborca skarbowy podejmował nieskuteczne próby, dokonania

czynności egzekucyjnych w miejscu prowadzenia działalności Spółki pod adresem

W., ul. [...]. Ustalono, że pod ww. adresem zobowiązana Spółka nie

prowadzi działalności gospodarczej, znajduje się tam wirtualne biuro T., natomiast zawarta w dniu [...] maja

2015 r. umowa najmu z Zobowiązaną

Spółką została wypowiedziana z dniem 1 czerwca 2016 r.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]

Naczelnik [...] Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w W. umorzył na

podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., dalej

jako: "u.p.e.a.") postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec A. Sp. z o. o.

Zawiadomieniem z dnia 8 maja 2018 r. Naczelnik [...] Mazowieckiego

Urzędu Skarbowego w W. poinformował Wierzyciela o wysokości kosztów

postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. Sp. z o. o.

Pismem z dnia 16 maja 2018 r. Prezes Zarządu [...] złożył wniosek o

wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu

Skarbowego [...] obciążył Wierzyciela, P.kosztami postępowania

egzekucyjnego postępowania egzekucyjnego w wysokości 5.638,40 zł.

Następnie organ egzekucyjny, po przytoczeniu stosownych przepisów prawa,

normujących kwestie związane z ponoszeniem kosztów egzekucyjnych, stwierdził, że

wobec umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie

niniejszego tytułu wykonawczego, w sprawie tej wystąpiła przesłanka obciążenia

wierzyciela kosztami, określona w art. 64c § 4 u.p.e.a.

Pismem z dnia 15.06.2018 r. znak [...][...] złożył w

terminie zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego, wnosząc w części

dotyczącej obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie 4.704.90 zł o jego

zmianę, uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I

instancji. Wskazał, że brak było podstaw do naliczenia i pobrania opłaty egzekucyjnej

za dokonanie czynności egzekucyjnych, o których mowa w art. 64 § 1 pkt 4 ustawy

egzekucyjnej.

W związku z powyższym zażaleniem. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w

W. po zapoznaniu się z argumentacją zawartą w zażaleniu oraz aktami sprawy,

postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i

przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. po ponownym rozpatrzeniu

sprawy, Naczelnik [...] Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w W.

obciążył Wierzyciela tj. Prezesa Zarządu [...] kosztami postępowania

egzekucyjnego przeprowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]

października 2016 r. o numerach [...],

[...], wystawionych wobec A. Sp. z o.o. w

kwocie 4.844,90 zł.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 23 października

2018 r. [...]

złożył w terminie zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...]

października 2018 r., wnosząc w części dotyczącej obciążenia wierzyciela kosztami

egzekucyjnymi w kwocie 4.844,90 zł o jego zmianę lub jego uchylenie i przekazanie

sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wskazał, że brak było podstaw do naliczenia i pobrania opłaty egzekucyjnej za

dokonanie czynności egzekucyjnych, o których mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.,

albowiem wskutek wystosowanych przez organ egzekucyjny zawiadomień o zajęciach

nie doszło de facto do zajęcia jakiejkolwiek wierzytelności. Zdaniem [...], skoro na

zajętym rachunku bankowym nie było środków, którymi dłużnik mógł dysponować, nie

istniała tym samym wierzytelność wobec banku, a zatem organ egzekucyjny nie mógł

dokonać zajęcia wierzytelności, której nie było. W ocenie wierzyciela organ w żaden

sposób nie wykazał istnienia jakiejkolwiek wierzytelności zobowiązanego wobec banku

z tytułu prowadzenia rachunku bankowego. Ponadto wierzyciel uznał, że organ

egzekucyjny orzekając o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego

za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego winien kierować się wyrokiem

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14. W świetle

powyższego organ egzekucyjny winien rozstrzygnąć czy wysokość ustalonych kosztów

egzekucyjnych za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest adekwatna

względem poziomu skomplikowania czynności podjętych przez organ egzekucyjny oraz

nakładu pracy przy egzekwowaniu dochodzonych należności.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. Dyrektor Izby Administracji

Skarbowej utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy.

Organ wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny

pobiera zgodnie z art. 64 § 1 i 6 u.p.e.a., opłaty za dokonane czynności egzekucyjne i

opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności egzekucyjne

związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych w wysokości określonej w tych

przepisach.

W art. 64c § 1 u.p.e.a., została ustanowiona generalna zasada, że opłaty, o

których mowa w art. 64 § 1 i § 6 oraz w art. 64a, wraz z wydatkami poniesionymi przez

organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne, które obciążają zobowiązanego. Te

koszty egzekucyjne podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji

administracyjnej. Ustawa dopuszcza jednak wyjątki od tej zasady polegające na tym, że

koszty będzie ponosił wierzyciel lub organ egzekucyjny art. (64c § 4 u.p.e.a.), który

stanowi, że wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte

od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4b oraz art. 64e § 4a.

Wskazał, że obciążenie wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego jest

uzasadnione i nastąpić może dopiero po uprzednim umorzeniu postępowania

egzekucyjnego.

Odnosząc się do stanowiska wierzyciela, że w postępowaniu nie doszło do

zajęcia wierzytelności Dyrektor wyjaśnił, że koszty egzekucyjne nie są zależne od

wyegzekwowania wierzytelności bo zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności

z rachunku bankowego następuje z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu

wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego i obejmuje również

kwoty, których nie było na rachunku w chwili dokonania zajęcia.

Od przedmiotowego postanowienia Prezes Zarządu [...] wniósł skargę do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz

poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów

postępowania sądowo-administracyjnego oraz zarzucił naruszenie:

1. art. 64 § 1 pkt 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. poprzez ich błędne zastosowanie i

ustalenie przez organ kosztów egzekucyjnych od zajęcia rachunku bankowego pomimo,

iż nie doszło w istocie do zajęcia wierzytelności pieniężnych lub innych praw

majątkowych, albowiem na rachunku bankowym nie było żadnych środków, co oznacza,

iż organ nie zajmując żadnej wierzytelności przysługującej stronie skarżącej wobec

banku nie powinien ustalić z tego tytułu kosztów egzekucyjnych,

2. art. 138 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks

Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) zwanej dalej

"k.p.a.", poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika [...]

Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w W.e z dnia [...] października 2018 r. znak:

[...] pomimo, iż organ winien był na podstawie art. 138 § 2

k.p.a. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego

rozpatrzenia organowi I instancji,

Wierzyciel w uzasadnieniu skargi rozwinął postawione zarzuty przedstawiając

szczegółowe ich uzasadnienie.

W szczególności wskazał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca

2016 r. został opublikowany 16 sierpnia 2016 r. tymczasem postanowienie organu I

instancji w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego,

zostało wydane [...] września 2018 r. zatem postanowienie to jak i postanowienie

wydane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. powinno

uwzględniać stanowisko Trybunału dotyczące treści art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. orzekł bowiem, że

art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty

za dokonane czynności egzekucyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji

RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji

oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Odnośnie art. 64 § 6 u.p.e.a. w

zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest

niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w

związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3

Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

skargę należało uwzględnić.

Przedmiotem sporu jest prawidłowość ustalenia kosztów egzekucyjnych

wynikających z prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko A. Sp.

z o.o. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela będącego

skarżącym w sprawie.

W ocenie Sądu stanowisko organów zajęte w wydanych postanowieniach, w tym

w zaskarżonym postanowieniu nie jest prawidłowe.

Na wstępie należy wskazać, że skarżący, odwołując się do orzecznictwa sądów

administracyjnych oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego syg. SK 31/14, kwestionuje

możliwość obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w sytuacji, gdy

przeprowadzone czynności egzekucyjne tj. głównie zajęcie wierzytelności z rachunku

bankowego zobowiązanej, na którym nie było środków, nie pozwalały na skuteczne ich

wyegzekwowanie jak również kwestionuje wysokość określonych kosztów

egzekucyjnych.

Odnosząc się do tego stanowiska Sąd uznaje, że organy, w związku z

umorzeniem postępowania przeciwko zobowiązanej miały prawo, co do zasady

obciążyć wierzyciela powstałymi opłatami egzekucyjnymi jak również opłatą

manipulacyjną, które składają się na koszty egzekucyjne.

Sąd nie uznaje za trafny poglądu, że naliczanie opłat egzekucyjnych jest możliwe

tylko wówczas, gdy z zajętego rachunku bankowego organ przeprowadzi skutecznie

egzekucję i podziela w tym zakresie stanowisko zajęte w tej kwestii przez: WSA w

Gliwicach w wyroku z 21 maja 2018 r., sygn. akt I Sa/Gl 221/18; WSA w Opolu w

wyroku z 21 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Op 33/18.

Zdaniem Sądu stanowisko takie jakie zajmuje Prezes Zarządu [...], nie

znajduje potwierdzenia w treści przepisów u.p.e.a., które nie uzależniają możliwości

naliczenia opłaty od efektywności przeprowadzonej czynności egzekucyjnej.

Stosownie bowiem do treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny w

egzekucji należności pieniężnych pobiera za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3

wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych - 5% kwoty egzekwowanej

należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr.

Natomiast § 9 pkt 2 ww. przepisu stanowi, że obowiązek uiszczenia opłaty za

zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej

wierzytelności powstaje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności

zawiadomienia o zajęciu. Zgodnie z art. 80 § 1 zd. pierwsze u.p.e.a. organ egzekucyjny

dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku

zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku

bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z

tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami

egzekucyjnymi. Zgodnie zaś z art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku

bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia

o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku

bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia.

Odnosząc się do treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. i użycie określenia

"egzekwowanej" a nie "wyegzekwowanej" należności wskazuje zdaniem Sądu, że

ustawodawca, nie uzależnił możliwości naliczenia opłaty egzekucyjnej od faktycznego

wyegzekwowania wierzytelności.

Tym niemniej Sąd podziela stanowisko strony skarżącej co do tego, że wydając

swoje rozstrzygnięcie organ II instancji powinien uwzględnić w nim ocenę odnoszącą

się do konstytucyjności art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. wyrażoną przez Trybunał

Konstytucyjny w wyroku sygn. SK 31/14 i skutek jaki wyrok ten wywiera w odniesieniu

do możliwości określenia kosztów egzekucyjnych w myśl tych przepisów.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 64c § 1 u.p.e.a.

opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i § 6 oraz w art. 64a, wraz z wydatkami

poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty

egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Jak wynika z § 4 tego

przepisu, wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od

zobowiązanego.

Stosownie do treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny w egzekucji

należności pieniężnych pobiera za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3

wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych - 5% kwoty egzekwowanej

należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr.

W odniesieniu do art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. jak również art. 64 § 6 u.p.e.a

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. SK 31/14 orzekł

m.in., że:

"1. Art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599) w zakresie, w jakim nie

określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest

niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu

nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest

niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

2. Art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie określa

maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2

Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84

Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

3. Art. 64 § 8 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie przewiduje

możliwości obniżenia opłaty, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 tej ustawy i opłaty

manipulacyjnej w razie umorzenia postępowania z uwagi na dobrowolną zapłatę

egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych, jest niezgodny z

wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64

ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

4. Art. 64 § 1 pkt 1-5, 7, 11, 12 i art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w

zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłat egzekucyjnych

i opłaty manipulacyjnej, nie są niezgodne z art. 217 Konstytucji".

TK w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że: "dla właściwej realizacji wyroku

Trybunału w rozpatrzonej sprawie konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który

powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków

wynikających z wyroku Trybunału, określić nie tylko maksymalną wysokość opłaty

egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o

której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat

egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrzonych w

niniejszej sprawie. Ustawodawca powinien nadto określić sposób obliczania wysokości

tych opłat w razie umorzenia postępowania w związku z dobrowolną zapłatą

egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych. Trybunał

Konstytucyjny, jako "ustawodawca negatywny", nie ma w tym zakresie kompetencji."

Dodać także należy, że wyrok TK zapadł w sprawie, w której doszło do

umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na uregulowanie należności przez

zobowiązanego poza postępowaniem egzekucyjnym.

Należy wskazać, że w wyroku SK 31/14, nie była kwestionowana sama

możliwość pobierania opłaty egzekucyjnej, czy manipulacyjnej w razie bezskuteczności

egzekucji ani też możliwość obciążania nią wierzyciela - w sytuacji, gdy nie można ich

ściągnąć od zobowiązanego a jedynie fakt braku określenia górnej granicy tych opłat.

Podkreślenia również wymaga, że w odniesieniu do charakteru wyroku SK 31/14

i jego skutków w zakresie dalszego stosowania zakwestionowanych przepisów u.p.e.a.,

wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 marca 2018 r., sygn. akt II

FSK 2206/17. NSA wskazał, że "Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest

bowiem wyrokiem zakresowym, co wyraźnie wynika z jego sentencji. Wyrok ten - w

przeciwieństwie do klasycznego wyroku uznającego zaskarżony przepis za niezgodny z

Konstytucją - nie powoduje utraty mocy zaskarżonego przepisu. Przepis ten nadal

obowiązuje w systemie prawa, nie traci mocy, jednakże od chwili orzeczenia musi być

traktowany jako niezgodny z Konstytucją, ale tylko w granicach (w zakresie)

określonych w wyroku Trybunału. W pozostałym zakresie może, a nawet - musi być

nadal stosowany przez adresatów tego przepisu. Jednakże aby nie narazić się na

zarzut naruszenia Konstytucji, przepis ten musi być stosowany i interpretowany (w

szczególności przez organy i sądy) zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wyroku

Trybunału".

Organ egzekucyjny w przedmiotowej sprawie zastosował art. 64 § 1 pkt 4 i 64 §

6 u.p.e.a. Przepisy te jak wynika z powyższego wyroku TK, zostały uznane za

niekonstytucyjne w zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty za

dokonane czynności egzekucyjne.

W rezultacie ustawodawca winien określić maksymalną wysokość opłaty

egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a jak również opłaty

manipulacyjnej o jakiej mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a.

Dopóki jednak ustawodawca nie wprowadzi stosownych zmian, organy

egzekucyjne powinny każdorazowo analizować powstałe w sprawie koszty egzekucyjne

oraz zasadność obciążenia nimi stron postępowania zgodnie z wytycznymi Trybunału

Konstytucyjnego i w taki sposób, aby nie można było zarzucić im naruszenia zasad

określonych w tym wyroku. Tak więc ustalając wysokość kosztów egzekucyjnych, które

mają obciążyć wierzyciela, organy egzekucyjne powinny wziąć pod uwagę rzeczywiste

wydatki i koszty związane z dokonaniem w toku postępowania egzekucyjnego

poszczególnych czynności egzekucyjnych, przy uwzględnieniu ich pracochłonności i

czasochłonności, mając na względzie, aby ustalone koszty nie pozostawały w

oderwaniu od nakładów pracy organu.

Dalej Sąd wskazuje, że podziela pogląd NSA zawarty np. w ww. wyroku z dnia 20

marca 2019 r., sygn. akt I GSK 3446/18 (CBOSA), że opłata egzekucyjna w wysokości

określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a, może być pobrana wówczas, gdy nastąpi

faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych, co w rozpoznawanej sprawie nie miało

miejsca.

Zdaniem Sądu, dokonując oceny, czy koszty egzekucyjne są właściwe w danej

sprawie, należy brać pod uwagę nie tylko faktycznie poniesione, wydatki, ale

uwzględnić również fakt, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego wymaga

nakładu pracy i czasu.

Odnosząc wspomniane uwagi do zaskarżonego postanowienia, jak również

postanowienia organu I instancji należy stwierdzić, że nie dokonano w nich takiej oceny.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne będzie zatem takie wyliczenie kosztów

egzekucyjnych w zakresie opłat egzekucyjnych jak i opłaty manipulacyjnej ażeby

okazały się one adekwatne do poniesionych wydatków jak również nakładu pracy

organu egzekucyjnego mając na uwadze standardy wynikające z wyroku SK 31/14.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na

podstawie art. 145 § 1 pkt pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji

wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.