Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1311/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: ART. 10, ART 58 § 1 PKT 1, ART 90 § 1, ART 141§ 4, ART 183 § 2 PKT 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.), Sędzia del. WSA Marian Wolanin, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 maja 2011 r. sygn. akt II SAB/Ol 32/11 w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach w przedmiocie rozpoznania wniosku z (...) sierpnia 2009 r. w sprawie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 4 maja 2011 r. sygn. akt II SAB/Ol 32/11 odrzucił skargę A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 sierpnia 2009 r. w sprawie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że A. Z. w dniu 18 marca 2011 r. wniósł - za pośrednictwem Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność tego organu w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 10 sierpnia 2009 r. dotyczącego wydania decyzji administracyjnej w sprawie przyznania i potwierdzenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2009 r. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach do wydania wnioskowanej decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazał, że pomimo wniosku z dnia 10 sierpnia 2009 r. organ do chwili obecnej pozostaje w zwłoce, gdyż nie wydaje decyzji administracyjnej ani też innego aktu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego w Bartoszycach, wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, że sprawa uprawnień A. Z. do równoważnika pieniężnego za remont lokalu w 2009 r. była już przedmiotem rozpoznania przed tut. Sądem, który w sprawie tej wydał wyrok z dnia 16 listopada 2010 r. (sygn. akt II SA/Ol 850/10). Wyrok ten nie jest jednak prawomocny, organ nie otrzymał akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, zatem nie jest jeszcze obowiązany do załatwienia sprawy. Stosownie bowiem do art. 286 § 2 P.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ liczy się od dnia doręczenia akt organowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie powołanym na wstępie postanowieniem, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem bezczynności organu, w ocenie skarżącego, pozostaje sprawa nierozpoznania jego wniosku z dnia 10 sierpnia 2009 r. w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu za rok 2009. Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523, ze zm.), która weszła w życie z dniem 13 sierpnia 2010 r., nie wszystkie sprawy związane ze stosunkiem służbowym funkcjonariuszy podlegają rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Stosownie do art. 218 ust. 1 w zw. z ust. 5 jedynie sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych - rozstrzyga się w formie decyzji, od których służy prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pozostałe spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpoznaje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Zgodnie natomiast z art. 268 ust. 1 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej sprawy ze stosunku służbowego określone w art. 217 ust. 2, prowadzone na podstawie ustawy, o której mowa w art. 273 (chodzi o ustawę o Służbie Więziennej z 1996 roku), wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, są prowadzone na podstawie tej ustawy. Postępowania dotyczące decyzji w sprawach lokalu mieszkalnego, przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania albo równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wydanych na podstawie dotychczasowej ustawy, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy nowej, stosownie do art. 268 ust. 2 są prowadzone na podstawie przepisów tej ustawy.

W tej sytuacji jeśli skarżący twierdzi, że jego wniosek z dnia 10 sierpnia 2009 r. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu za 2009 r. nie został jeszcze rozpoznany, to zgodnie z art. 268 ust. 1 nowej ustawy o Służbie Więziennej winien on być rozpoznany według przepisów nowej ustawy, co oznacza brak w tej sprawie właściwości sądów administracyjnych z uwagi na zapis art. 220 tej ustawy. Jeżeli natomiast w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego wydana została przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie decyzja nr 5 /KW/2010 z dnia 28 czerwca 2010 r., która na skutek skargi A. Z. została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 listopada 2010 r. (sygn. akt II SA/Ol 850/120) uchylona wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją organu pierwszej instancji z dnia 7 maja 2010 r., który na skutek wniesionej skargi kasacyjnej przez skarżącego nie jest jeszcze prawomocny, to w wyniku uchylenia obu decyzji organów administracji publicznej sprawa będzie ponownie rozpoznawana w trybie nowej ustawy o Służbie Więziennej na mocy art. 268 ust. 2 tej ustawy.

Reasumując Sąd po rozpoznaniu wniesionej skargi doszedł do przekonania, że na mocy art. 218 ust. 1 i 5 w związku z art. 268 ustawy o Służbie Więziennej z 2010 r. sąd administracyjny nie został uprawniony do rozpoznania sprawy dotyczącej bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu za 2009 r., wobec tego że powołane wyżej przepisy nowej ustawy o Służbie Więziennej nie przewidują do jej rozpoznania formy decyzji administracyjnej.

Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. Z. reprezentowany przez adwokata wniósł skargę kasacyjną. Postanowienie Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 183 § 2 pkt 5 w zw. z art. 10 w zw. z art. 90 § 1 P.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 4 P.p.s.a. powodujące nieważność postępowania z powodu zaistniałych faktów świadczących o tym, że w niniejszej sprawie strona skarżąca została pozbawiona możności działania wskutek naruszenia przez Sąd przepisów postępowania. Sąd bezpodstawnie rozpoznał skargę skarżącego na posiedzeniu niejawnym nie bacząc na to, że z akt niniejszej sprawy nie wynikało i nie wynika, aby organ administracji nie był w bezczynności oraz to, że z wniosku skarżącego z dnia 10 sierpnia 2005 r. wynika, iż wniosek ten dotyczy w swojej treści wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2009 rok, gdy z jego treści wynika, że tyczy się przyznania i potwierdzenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2009 rok, a nie jego wypłaty oraz to, że sprawa wniosku jest związana ze sprawą WSA w Olsztynie o sygn. akt II SA/Ol 850/10 i zapadłym w niej w dniu 16 listopada 2010 r. wyrokiem, gdyż sprawa ta nie jest nie jest tożsama, co niniejsza sprawa, gdyż tyczy się wniosku skarżącego z dnia 7 maja 2009 r. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2009 rok; zatem zachodzi nieważność postępowania z mocy art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. - w przypadku, gdy strona została pozbawiona możności obrony swych praw oraz obrony swojej racji, co w sprawie miało miejsce, gdyż skarżący został pozbawiony możności dowodzenia i obrony słuszności skargi, w tym wnoszenia dowodów oraz dowodzenia, gdyż organ nie przekazał (art. 54 § 2 P.p.s.a.) dowodów z akt sprawy administracyjnej, co skutkowało wadliwym rozpoznaniem sprawy przez Sąd;

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej "P.u.s.a." w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 i art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 4 P.p.s.a. przez ich niezastosowanie i brak kontroli sądowej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, gdyż Sąd nie rozpoznał merytorycznie skargi i bezpodstawnie ją odrzucił, gdy na podstawie art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. obowiązany jest sprawować wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem;

- art. 2 Konstytucji polegające na tym, że zaskarżone postanowienie narusza zasadę sprawiedliwości społecznej, ponieważ każda sprawa administracyjna jest indywidualna i podlega indywidualnemu odczytaniu, tzn. w zgodny z prawem sposób oraz z poprawnymi faktami ustalonymi przez właściwy Sąd;

- art. 45 Konstytucji R.P. w zw. z art. 58 § 3 w zw. art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1,2 lub 4 P.p.s.a. polegające na odmówieniu skarżącemu merytorycznego rozpoznania sprawy, chociaż nie można było w niej w ogóle przyjąć, z powodu braku dowodów niebudzących wątpliwości, że w sprawie są prawne i faktyczne ku temu podstawy; tym samym strona skarżąca została pozbawiona prawa do merytorycznego rozpoznania jej sprawy, a więc do obrony własnych interesów, z całkowicie nieistniejącego powodu (braku podstaw faktycznych i prawnych do przyjęcia, że organ nie był w bezczynności, gdyż zdaniem Sądu nie był obowiązany rozstrzygnąć przedmiotu sprawy na mocy art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1, 2 lub 4 P.p.s.a., a organ administracji na mocy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego i ustawy o Służbie Więziennej, art. 268 ust. 2 w zw. z art. 182 ust. 1, który stanowi o uprawnieniach strony skarżącej do przyznania i potwierdzenia prawa do ww. równoważnika za 2009 rok);

- art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a. na skutek art. 133 § 1 w zw. art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że skarżący wnosząc skargę w dniu 27 stycznia 2011 r. na bezczynność ww. Dyrektora w zakresie wniosku z dnia 10 sierpnia 2009 r. do przyznania i potwierdzenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2009 nie wypełnił przesłanek prawnych i faktycznych do wniesienia skargi na bezczynność ww. organu, gdy ten jak wynika z dowodów aktowych niniejszej sprawy nie wykazał w ogóle i nie udowodnił zgodnie z art. 268 ust. 2 w zw. z art. 182 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, który stanowi o uprawnieniach strony skarżącej do przyznania i potwierdzenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. bezspornie wskazujący na bezczynność organu, że organ ten nie był w tej ww. bezczynności, gdyż bez znaczenia dla ww. Sądu jest fakt, iż w sprawie brak jest dowodu, aby ww. organ administracji dokonał w stosunku do ww. wniosku właściwego i zgodnego z prawem administracyjnym, tj. ustawą Kodeks postępowania administracyjnego i jej art. 104 § 1 i 2 lub art. 123 § 1 i 2 zw. z art. 61 § 3 na skutek art. 6 w zw. z art. 7 należytego rozstrzygnięcia; zatem Sąd bezzasadnie odrzucił skargę skarżącego, czym dopuścił się obrazy przepisów wymiaru sprawiedliwości przez niewłaściwe rozstrzygnięcie, które jest niesłuszne i niezgodne z prawem (art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), gdyż nie dostrzegł przepisów stanowiących o obowiązku zakończenia przez ww. organ na skutek wniesionego podania sprawy, przez co naruszył zasadę zaufania do państwa prawa (art. 2 Konstytucji) i wyrządził skarżącemu krzywdę oraz pozbawił przysługujących mu praw gwarantowanych ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w konsekwencji tego stanowiska należytego prawa do sprawiedliwego i niezawisłego sądu (art. 45 Konstytucji);

- art. 141 § 4 P.p.s.a., który polega na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, bowiem na wstępie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sąd przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał na wniosek skarżącego z dnia 10 sierpnia 2009 r. zaznaczając, że dotyczy on przyznania i potwierdzenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego rok 2009, natomiast w pisemnym uzasadnieniu postanowienia pominął już tę okoliczność, gdyż stwierdził, że sprawa wniosku z dnia 10 sierpnia 2009 r. tyczy się wypłaty równoważnika, a nie potwierdzenia i przyznania prawa do tego równoważnika; zatem pominięcie przez Sąd dokumentu skargi oraz skargi skarżącego do organu wyższej instancji, której organ nie dostarczył jako dowodu w sprawie, a co za tym idzie przemilczenie przez Sąd faktycznego, zakwestionowania w treści obydwu skarg, braku działań organu oraz wniosków z tych stwierdzeń wynikających, doprowadziło do tego, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przedstawia stan sprawy w sposób niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy oraz powoduje naruszenie przez Sąd innych przepisów postępowania sądowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowało wadliwość końcowego rozstrzygnięcia, bowiem Sąd nie odniósł się do wniosku strony skarżącej w zakresie przyznania i potwierdzenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2009, a jedynie w zakresie jego wypłaty taką decyzję wydał Dyrektor Aresztu Śledczego w Bartoszycach w dniu 20 kwietnia 2004 r. przyznając skarżącemu

- art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na tym, że w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd wskazując podstawę prawną rozstrzygnięcia nie wyjaśnił powodów niedokonania kwalifikacji prawnej oraz oceny pod względem zgodności z prawem faktu zakwestionowania przez skarżącego w jego skardze z dnia 27 stycznia 2011 r. zarzutów do bezczynności ww. organu w zakresie braku rozstrzygnięcia do przyznania i potwierdzenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2009 rok; zważywszy na to, że bezczynność organu wynika z art. 268 ust. 2 w zw. z art. 162 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, który stanowi o uprawnieniach strony skarżącej do przyznania i potwierdzenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2009 rok oraz art. 104 § 1 i 2 lub art. 123 § 1 i 2 w zw. z art. 61 § 3 na skutek art. 6 w zw. z art. 7 ustawy K.p.a., które z to normy prawa stanowią o prawie strony do należytego i końcowego rozstrzygnięcia z powodu wniesienia podania, zaś brak wyjaśnienia przez Sąd wpływu na mocy K.p.a. dla ww. organu obowiązku do końcowego rozstrzygnięcia w zakresie podania i wynikających z tego nakazu, na ocenę bezczynności mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 134 § 1 w zw. z art. 57 § 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 3 § 1 na skutek art. 2 P.p.s.a. polegające na tym, że Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygnął sprawę poza jej granice przez nieuprawnione w tym zakresie działanie, bowiem wyszedł poza zakres sprawy i zajął się nieistniejącym w niniejszej sprawie przedmiotem sprawy, wyznaczonej zakresem skargi strony skarżącej, przez odniesienie się w zaskarżonym postanowieniu do kwestii wypłaty, a nie do kwestii przyznania i potwierdzenia przez organ prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2009 rok, co było przedmiotem skargi skarżącego;

- art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 na skutek art. 53 § 3 P.p.s.a. polegające na subiektywnym przyjęciu, że przesłanka odrzucenia skargi w sprawach bezczynności organów, gdy nie wynika z normy art. 5 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 P.p.s.a. która wskazuje jednoznacznie, że zawarte w tym przepisie wyliczenie jest wyczerpujące, a zatem wymienione w nim przyczyny odrzucenia skargi są wyczerpujące i nie powinny być interpretowane rozszerzające, a w sprawie niniejszej były, ma szerokie zastosowanie i należy ją stosować w każdym przypadku sprawy administracyjnej wszczętej i niezakończonej na mocy przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, gdy przepisy materialne, w sprawie ustawa o Służbie Więziennej, nie wskazują jednoznacznie i wprost na rozstrzygnięcie decyzyjne.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o "uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości ze stwierdzeniem jego nieważności i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie" oraz zasądzenie od organu, na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 208 P.p.s.a. oraz art. 209 w zw. z art. 210 § 1 P.p.s.a., na rzecz skarżącego kosztów postępowania za obie instancje.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ podniesione w niej zarzuty nie są zasadne.

W pierwszej kolejności ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegał zarzut nieważności postępowania sądowego z przyczyny określonej w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. jako najdalej idący. Zaznaczyć należy, że niezależnie od podniesienia przez stronę w skardze kasacyjnej zarzutu nieważności postępowania sądowego, przesłanki nieważności postępowania, stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu.

W skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 powiązany został z naruszeniem art. 10 i art. 90 P.p.s.a. Naruszenie tych przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, według wnoszącego skargę kasacyjną, spowodowane jest rozpoznaniem jego skargi przez Sąd poza rozprawą, na posiedzeniu niejawnym, w wyniku czego skarżący był pozbawiony możności działania w sprawie, a to skutkowało ponadto naruszeniem konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu (art. 45 Konstytucji) oraz zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji).

W rozpoznawanym przypadku Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, że zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. W szczególności nie zachodzi sytuacja określona w pkt 5. Należy zwrócić uwagę, że w art. 90 § 1 P.p.s.a. ustawodawca postanowił, iż co do zasady posiedzenia sądowe są jawne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym, który zezwala sądowi na wydanie na posiedzeniu niejawnym postanowienia o odrzuceniu skargi, jest m. in. art. 58 § 3 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 10 sierpnia 2009 r. dotyczącego wydania decyzji administracyjnej w sprawie przyznania i potwierdzenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2009 uznając, że w sprawie, której dotyczy wniesiona skarga, od dnia wejścia życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, sąd administracyjny nie jest właściwy, tym samym sąd administracyjny nie jest też właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organu w tej sprawie.

Ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji należy się zgodzić. Ustalenie przez sąd swojej właściwości do orzekania w sprawie jest pierwszą czynnością, jaką sąd administracyjny musi wykonać przed przystąpieniem do rozpoznania skargi. Zagadnienie właściwości rzeczowej (gdyż o taką właściwość w tej sprawie chodzi) wiąże się z ustaleniem przedmiotu sprawy, której dotyczy wniesiona do sądu skarga. Ustalenie braku właściwości rzeczowej sądu administracyjnego do rozpoznania skargi przekłada się na właściwość tego sądu w przypadku skargi na bezczynność organu administracji w danej sprawie.

W skardze na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach skarżący zarzucił niewydanie przez ten organ decyzji administracyjnej w sprawie przyznania i potwierdzenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2009 rok. Badając dopuszczalność wniesionej skargi należało wziąć pod uwagę, że z dniem 13 sierpnia 2010 r. weszła w życie nowa ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, która w art. 217 ust. 2 stanowi, że przyznawanie świadczeń pieniężnych funkcjonariuszom oraz ich realizacja należą do kategorii spraw ze stosunku służbowego. Stosownie zaś do art. 220 tej ustawy spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 (a do takich należy przyznawanie i realizacja świadczeń pieniężnych związanych ze stosunkiem służbowym) rozpoznają sądy pracy. Zatem sprawa o przyznanie, czy też - jak to formułuje skarżący - przyznanie i potwierdzenie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2009, jak i sprawa wypłaty tego równoważnika, od dnia wejścia w życie nowej ustawy o Służbie Więziennej nie należą do właściwości sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie był więc właściwy do merytorycznego rozpoznania skargi wniesionej przez A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach w sprawie "przyznania i potwierdzenia" prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2009. Z tego powodu wniesiona skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie określonej w art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, stosownie do § 3 powołanego artykułu. Nie znajduje w związku z tym uzasadnienia zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy poza rozprawą. Tym samym nie ma podstaw do zarzutu pozbawienia strony możliwości obrony swych praw; nie zachodzi zatem przesłanka nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.

Wydanie zaskarżonego postanowienia nie narusza prawa skarżącego do rozpoznania jego sprawy przez właściwy w tej sprawie sąd (art. 45 Konstytucji R.P.) jak również nie uchybia w niczym standardom demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji R.P.).

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. To, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia określił przedmiot skargi raz jako bezczynność organu w sprawie "przyznania i potwierdzenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu za rok 2009", a innym razem jako bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku "w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu za rok 2009", nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy. W obu przypadkach, wobec przesądzenia przepisami nowej ustawy o Służbie Więziennej o właściwości sądów pracy w sprawach tego rodzaju, nie zachodzi właściwość sądu administracyjnego.

Z tych względów należało uznać, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.