Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 73/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 930/06 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 stycznia 2006 r., Nr [...] oraz postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia 16 listopada 2005 r., Nr ZO.VIII.407.POST-20.M-2301-05 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 stycznia 2006 r., Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 930/06 oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 stycznia 2006 r., Nr [...] oraz postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia 16 listopada 2005 r. Nr [...] w sprawie ze skargi J. S. na wskazane postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 stycznia 2006 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.

W motywach postanowienia Sąd ocenił wniosek skarżącej jako wniosek dotyczący wstrzymania prowadzonego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Tarnowie postępowania egzekucyjnego i uznał, że nie powinien wypowiadać się w przedmiocie czynności egzekucyjnych podejmowanych w innej sprawie. Wskazując na przepisy art. 35 i 35a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968) Sąd stwierdził, że nie jest organem egzekucyjnym i nie ma możliwości wstrzymywania postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych.

Jednocześnie Sąd rozważył wniosek skarżącej jako wolę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i uznał, że skarżąca nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a.

W zażaleniu na to postanowienie J. S. podniosła, że Sąd błędnie ocenił jej wniosek jako wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, a nie zgodnie z jej wolą, jako wniosek o wstrzymanie orzeczeń organów I i II instancji. Zdaniem skarżącej, w przypadku odmowy wstrzymania wykonania oraz ewentualnego uchylenia zaskarżonych orzeczeń organów administracji obu instancji, dojdzie do bezpodstawnego przeprowadzenia egzekucji a w związku z tym skarżąca straci możliwość odzyskania wyegzekwowanej kwoty lub odzyskanie tej kwoty będzie utrudnione. W jej ocenie stanowi to o zaistnieniu w tej sprawie przesłanki wstrzymania wykonania rozstrzygnięć organów obu instancji, co najmniej poprzez spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków ich wykonania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to obowiązany jest on wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że okoliczności przedstawione przez skarżącą nie wyczerpują przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem przyjąć, że postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Małopolskiego wyrażające negatywne stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przez J. S. może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona bądź też spowodować trudne do odwrócenia skutki w przypadku wykonania tych postanowień.

W tym stanie sprawy na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.