Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 990/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-10-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J.P.i E.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2015 nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia oddalić wniosek .


UZASADNIENIE

W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej E.P. i J.P. (dalej skarżący) wnieśli także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), argumentując wniosek mogącymi powstać trudnymi do odwrócenia skutkami dla strony oraz niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody, wynikającymi z faktu, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych określona przez organ w decyzji jest bardzo wysoka. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że decyzja organu podatkowego wzbudza wątpliwości prawne w zakresie jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawnymi. Powołali się także na okoliczność wniesienia pozwu o ustalenie jako prawnie skutecznej umowy pożyczki. Skarżący podali we wniosku, że nie dysponują obecnie tak dużą kwotą, która zaspokoiłaby należność określoną w decyzji. Wskazali także na poglądy doktryny w kwestii wstrzymania wykonania decyzji i na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do argumentu skarżących jakoby wstrzymanie wykonania decyzji było uzasadnione wątpliwościami co do zgodności przedmiotowej decyzji z przepisami prawa, stwierdzić należy, iż na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.

Przechodząc zaś do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd w świetle tegoż wniosku skarżących oraz materiału akt sprawy nie znalazł podstaw do uczynienia zadość temu wnioskowi.

Wnioskodawcy bardzo ogólnikowo, mało precyzyjnie i bez odniesienia się do konkretnych okoliczności sprawy wskazali na mogące powstać trudne do odwrócenia skutki dla strony oraz niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, wynikające z określonej przez organ wysokości zobowiązania podatkowego. Argumenty odnoszące się do zasadności określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, co już podkreślono nie mogą stanowić przedmiotu rozważań Sądu w kwestii wstrzymania wykonania decyzji. Za wstrzymaniem nie może także przemawiać powołana okoliczność związana z postępowaniem przed sądem powszechnym (z informacji podanych przez organ podatkowy wynika, że sąd powszechny oddalił powództwo). Zatem wnioskodawcy winni byli skoncentrować się na argumentach dotyczących stanu majątkowego, wykazaniu, że nie dysponują określoną przez organ kwotą należną z tytułu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, podaniem jaką ewentualną dolegliwość mogłoby spowodować jej przymusowe egzekwowanie. Przywołanie argumentacji za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ale także uprawdopodobnienie czy udowodnienie takiego żądania, leży przede wszystkim w interesie wnioskodawcy, a co za tym idzie, należy wzmóc w takiej sytuacji wszelką aktywność związaną z wykazywaniem zasadności takiego wniosku. Tymczasem skarżący nie podjęli jakichkolwiek działań zmierzających w kierunku by dowieść przesłanek ustawowych warunkujących ochronę tymczasową.

Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek nie pominął treści zawartych w aktach niniejszej sprawy, analizując je pod kątem przesłanek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Analiza tych akt nie wskazuje na okoliczności mogące przemawiać za zasadnością wstrzymania wykonania ww. decyzji administracyjnej. Zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. według informacji organu podatkowego wynoszą 620.505,00 zł, natomiast dochody małżonków według ostatniego zeznania podatkowego PIT-37 wyniosły 676.451,44 zł, a zatem równoważą owe zaległości. Z przesłanego przez organ wykazu informacji o czynnościach majątkowych wynika wieloletnia, ciągła, bardzo duża aktywność związana z powiększaniem majątku nieruchomego, o wartości znacznie przekraczającej kwotę określonego zobowiązania podatkowego, sytuująca skarżących jako osoby zamożne. Z akt sprawy wynika także, że prowadzona działalność gospodarcza generuje wysokie dochody, a majątek firmy w postaci aktywów trwałych (wartości niematerialne i prawne, środki trwałe w postaci gruntów, budynków, urządzeń technicznych, środków transportu) i aktywów obrotowych posiada wielomilionową wartość. Skarżący nie podnoszą, że ich stan posiadania uległ radykalnemu zmniejszeniu, a prowadzenie działalności zostało zagrożone lub wystąpiły jakiekolwiek nadzwyczajne okoliczności, a w kontekście ww. przesłanek przemawiające za pozytywnym rozpatrzeniem ich wniosku.

Na takim tle nie sposób w rozpoznawanej sprawie doszukać się przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.