Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 293/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jolanta Królikowska- Przewłoka Protokolant Marta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta [...] Policji w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2007 r. podczas kontroli drogowej samochodu M. nr rej. [...] kierowanego przez K. K., funkcjonariusz Komendy Rejonowej Policji w W. stwierdził, iż był nim wykonywany okazjonalny przewóz osób. W protokole kontroli stwierdzono, że na drzwiach pojazdu umieszczony był numer telefonu [...], a na dachu pojazdu podświetlony szyld z napisem "[...]", w pojeździe zamontowany taksometr fiskalny. Kierowca okazał wypis nr [...] z licencji wydanej dla A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, umowę zlecenia ze spółką A., paragon fiskalny wystawiony na spółkę A., zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnieniu wszystkich wymagań. Na okoliczność kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierującego pojazdem- K. K., który zeznał, iż urządzenie zamontowane na dachu jak i znajdujący się w środku taksometr były własnością firmy A.

Komendant Rejonowy Policji wszczął przeciwko A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. postępowanie administracyjne w związku z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 . o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2004, Nr 204, poz. 2088 ze zm.) i decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] nałożył na spółkę A. karę pieniężną w kwocie 15 000 zł wobec stwierdzenia wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu:

1. umieszczania lub używania w pojeździe taksometru

2. umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwa, adresem lub telefonem przedsiębiorcy

3. umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 92 ust. 1 i ust. 4 w zw. z 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.9 załącznika do tej ustawy.

Strona wniosła odwołanie od tej decyzji domagając się uchylenia nałożonej kary zarzucając m.in. błędne ustalenia faktyczne co do tego, że przedmiotowy przewóz był transportem drogowym. W odwołaniu podniosła, iż decyzję wydano z naruszeniem prawa, ponieważ organ I instancji nie zebrał w sprawie całego materiału dowodowego. Skarżąca wskazała również, że oznaczenia na pojeździe nie naruszały zakazu, gdyż nie zawierały oznaczenia przedsiębiorcy, bowiem nazwa przedsiębiorcy była w oczywisty sposób inna, niż nazwa zamieszczona na pojeździe, a wskazany numer telefonu nie był numerem telefonu przedsiębiorcy. W obszernym uzasadnieniu odwołania strona wskazała na niezgodność przepisów ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją. Skarżąca podkreśliła nie wyjaśnienie okoliczności istotnych w sprawie, a w szczególności na brak dowodu na okoliczność nazwy i numeru telefonu przedsiębiorcy.

Rozpatrując odwołanie Komendant Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Stwierdził, że skarżąca wykonywała okazjonalny przewóz osób z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru.

Powyższe, w ocenie organu, uzasadniało utrzymanie w mocy kary w wysokości 5 000 zł. Organ II instancji, uznał, iż niewątpliwie doszło do naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 18 ust.1 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Już podczas kontroli drogowej stwierdzono, że pojazd nie będący taksówką osobową wyposażony był w taksometr. Fakt ten potwierdziła zgromadzona w aktach dokumentacja w postaci kserokopii świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego oraz paragonu fiskalnego z kasy współpracującej (zintegrowanej) z taksometrem, a także zeznania świadka.

Ponadto, w uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że w zakresie naruszenia zakazów umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych w aktach sprawy nie zgromadzono żadnego dowodu potwierdzającego naruszenie wymienionego wyżej zakazu. Również w zakresie naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy nie zgromadzono żadnych dowodów. Organ odwoławczy podkreślił, że w aktach sprawy brak jest dokumentacji fotograficznej, na którą organ I instancji powołuje się w wydanej przez siebie decyzji.

W obszernej skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżącego spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, naruszenie przepisów o właściwości organów administracyjnych oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 7, 10 i 77 § 1 k.p.a.

W szczególności wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu naruszenia przepisów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zakazy wprowadzone przepisami art. 18 ust. 5 ustawy nie dotyczą przewoźników- przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym profesjonalnie, jako działalność podstawową, zgodnie z uzyskaną licencją, oraz nie naruszają licencji wydanych przed datą ich wprowadzenia, a tym samym nie zmieniają warunków wykonywania przewozów okazjonalnych przez licencjonowanych przewoźników.

Niezależnie od powyższego, według strony skarżącej, przepis art. 18 ust.5, mogą zostać uznane za sprzeczne z Konstytucją, w szczególności z przepisami art.2, 20 i 22 konstytucji RP. Dodatkowo podniosła, że ww. przepis pozostaje w kolizji z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm.) oraz, że koliduje z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych i różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania w niniejszej sprawie strona skarżąca podniosła, iż organ administracji, wszczynając postępowanie w sprawie wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie wezwał strony do złożenia wyjaśnień i nie zapewnił jej możliwość swobodnego wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu. Zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania nie mogło być jednocześnie wezwaniem do złożenia wyjaśnień w sprawie i nie zastosowanie się organu do tego wymogu stanowiło poważne naruszenie przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podkreślając że konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na przewóz taksówkowy. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być w tym przypadku ograniczona z uwagi na dobro konsumenta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne ( art. 3 § 7 w/w ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

W myśl art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( j. t Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. )- aktualnego na dzień kontroli- krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust.1 wymienionej ustawy wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.

Tej odpowiedniej licencji, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wymaga wykonywanie transportu drogowego taksówką, której to licencji udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące- po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto W.- związek komunalny ( art. 6 ust. 4 wymienionej ustawy).

Według ustaleń organu administracji spółka A. posiadała licencję nr [...], której wypisem nr [...] legitymował się kierujący pojazdem podczas kontroli, uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób.

Licencja ta nie spełniała warunków, określonych w art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie była bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała (zgodnie z tym przepisem) obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem licencja ta uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji " taksówkowej".

Ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 5 ust. 1 ww. ustawy, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji " taksówkowej" ( art. 6 ustawy o transporcie drogowym). Skutkiem tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło wyraz w art. 12 ust. 1b wymienionej ustawy- licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. A), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji ustalił, iż w kontrolowanym pojeździe był zainstalowany i używany taksometr, co nie jest w sprawie sporne- organ kontroli załączył do protokółu kontroli kopię paragonu fiskalnego z tego taksometru. W związku z tym doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. a) wymienionej ustawy, za które to naruszenie ustawa w art. 92 ust. 1 przewiduje karę pieniężną w wysokości wskazanej przez art. 92 ust. 4 w jej załączniku. Zgodnie z lp. 2.9 tego załącznika wysokości kary pieniężnej wynosiła 5000 zł i tak akra pieniężna została na spółkę nałożona.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania precyzowany jako uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu nie był zasadny. Organ administracji nie tylko powiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi lecz również wezwał ją do złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska. Skarżąca z możliwości tej nie skorzysta, nie kwestionując jednocześnie by organ przeprowadzał jakieś istotne dla rozstrzygnięcia czynności procesowe poza jej wiedzą. Jedynie wyrażała sprzeciw co do trybu tego powiadomienia, co w ocenie Sądu nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając by doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.