Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 895/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 28, par. 29
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 55, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 26 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak [...] Prezydent Miasta R. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 104 i art. 107 k.p.a. ustalił na wniosek A. i I. R. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego i sali bankietowo-szkoleniowej z zapleczem kuchennym i częścią mieszkalną, która miałaby zostać zrealizowana na działce nr ewid. [...], położonej w R. przy ul. A.

W przekonaniu organu projektowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy, wobec czego zasadnym było ustalenie warunków zabudowy.

Od powyższej decyzji odwołała się właścicielka nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] – J.C. Odwołująca zakwestionowała zapis decyzji zawarty w punkcie 2.4, odnoszący się do odprowadzania wód opadowych, z którego wynika, iż rzeczone odprowadzanie wód ma mieć charakter powierzchniowy na teren własnej nieruchomości. Jej zdaniem decyzja w tym zakresie narusza uregulowanie § 28 i 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konstatując J.C. zażądała stwierdzenia nieważności decyzji organu l instancji w zakresie punktu 2.4.

Decyzją z dnia [...] nr Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ II instancji, odwoławszy się do treści art. 127 § 1 k.p.a., art. 28 k.p.a. i art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podniósł, iż co do zasady stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy są wnioskodawcy oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Stronami takiego postępowania mogą być także właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich.

W szczególności ma to miejsce w sytuacji, gdy chodzi o decyzję dopuszczającą inwestycję uciążliwą, która może oddziaływać na nieruchomości sąsiadujące. Decyzja taka niewątpliwie wkracza w sferę praw i obowiązków właścicieli nieruchomości sąsiednich, a w każdym razie może wkraczać w rozumieniu art. 28 k.p.a.

W świetle tych uwag niespornym jest, według Kolegium, iż J.C. nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu. Biorąc pod uwagę przedmiot i zakres przestrzenny projektowanej inwestycji, oddalenie terenu zabudowy od działki skarżącej o nr ewid. [...] o około 128m, dodatkowo oddzielonej od terenu zabudowy działką nr [...] oraz zwartą zabudową budynków handlowo-usługowych, a także fakt, że inwestycja ta nie należy do mogących pogorszyć stan środowiska w rozumieniu przepisów ochrony środowiska, w ogóle nie można mówić o jej ujemnym oddziaływaniu na teren skarżącej. Z samego zaś nawet sąsiedztwa nieruchomości nie można wywodzić interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości.

W tej sytuacji J.C. może mieć co najwyżej interes faktyczny, czemu daje wyraz w odwołaniu, wyrażając swoje obawy dotyczące naruszenia przepisów prawa budowlanego, które to kwestie będą oceniane w odrębnym postępowaniu na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenie na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.C. zarzuciła Kolegium wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Jej zdaniem posiada ona interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. To zaś oznacza, że organ powinien przeprowadzić wizję lokalną, ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie rozpoznać sprawę merytorycznie.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podzielając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Tym niemniej tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów w sposób wskazany wyżej, dlatego też skarga podlega oddaleniu.

Podstawę wydania tej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, powoływanego dalej jako "k.p.a."

Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze, przy czym przesłanką do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż wnosząca odwołanie J.C. nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a.

W tym miejscu należy podnieść, iż w świetle utrwalonego orzecznictwa z zasady stroną postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy jest właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Natomiast właściciele lub wieczyści użytkownicy działek sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek.

Obowiązek i interes prawny przewidziany w art. 28 k.p.a. jest stanowiony przepisami prawa materialnego, musi więc być rozumiany jako obiektywna, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Należy go odróżnić od interesu faktycznego, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak wskazać przepisu prawa, który stanowiłby źródło jego indywidualnego interesu prawnego i podstawę jego roszczeń.

Okoliczności podnoszone przez J.C. zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, w świetle przedmiotowej sprawy nie mogą mieć wpływu na prawidłową, zdaniem Sądu, ocenę, iż legitymuje się ona jedynie interesem faktycznym, a nie prawnym.

W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na unormowanie wynikające z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm. ), z którego wynika, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Mając to na uwadze nie można abstrahować od usytuowania przedmiotowej inwestycji na działce nr [...], a w związku z tym za bezzasadny należy uznać zarzut podnoszony przez skarżącą, dotyczący naruszenia uregulowań zawartych w § 28 i 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm. ).

Organ orzekający o warunkach zabudowy jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z wnioskiem.

Dlatego też trzeba wziąć pod uwagę okoliczność, iż sam wnioskodawca określił usytuowanie planowanej inwestycji na działce nr [...] o powierzchni 1.8197 ha przy ul. A w R. Konsekwencją tego było stosowne przeprowadzenie analizy urbanistycznej oznaczonej na mapie, stanowiącej załącznik do decyzji, literami A,B,C,D,E,F,A.

Tym samym zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż przedmiotowa inwestycja, która nie należy do mogących pogorszyć stan środowiska w rozumieniu przepisów ochrony środowiska, nie może - w sposób zarzucany - ujemnie oddziaływać na nieruchomość skarżącej ( działka nr ewid. [...]), skoro znajduje się ona w odległości ponad 120 metrów od niej.

Należy ponadto zwrócić uwagę na to, że w dalszym toku procesu inwestycyjnego, związanego z pozwoleniem na budowę, skarżącej może przysługiwać prawo strony w przypadku uznania, iż jej nieruchomość będzie znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane - art. 28 ust. 2 tejże ustawy ( tekst jedn. Dz.U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm. ).

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.