Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 388/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 112 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1726
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant starszy referent Magdalena Frąckiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym Dowódcy [...] Brygady [...] (dalej: "Dowódca [...] Brygady", "organ pierwszej instancji") z [...] października 2021 r. nr [...] st. szer. A. O. (dalej: "skarżący") został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. W ww. rozstrzygnięciu podano, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpi z dniem [...] listopada 2020 r., a jako podstawę prawną wskazano art. 112 ust. 1 pkt 4, art. 115 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1131; dalej: "s.w.ż.z.") oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r., poz. 670 ze zm.; dalej: "rozporządzenie").

W uzasadnieniu rozkazu personalnego Dowódca [...] Brygady podniósł, że skarżący pełnił zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu z [...] maja 2020 r. nr [...], zawartego na okres od [...] czerwca 2020 r. do [...] maja 2022 r. W opinii służbowej z [...] sierpnia 2020 r. skarżący otrzymał ogólną ocenę dostateczną. Przedmiotową opinię doręczono mu w tym samym dniu, tj. [...] sierpnia 2020 r. Skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata T. K.) wniósł w terminie odwołanie od tej opinii, uzupełnione pismem z [...] września 2020 r. Bezpośredni przełożony skarżącego przekazał odwołanie wraz z opinią służbową i swoim stanowiskiem w sprawie do wyższego przełożonego – dowódcy plutonu, który utrzymał w mocy opinię służbową.

Organ pierwszej instancji zaakcentował, że uzyskana w procesie opiniowania służbowego ostateczna ocena skarżącego wskazuje na jego niskie zaangażowanie w pełnienie służby zawodowej, odbiegające od oczekiwanego poziomu. Ponadto uwagę zwraca przewlekła niedyspozycyjność skarżącego, który w roku 2020 - do dnia [...] września 2020 r. – był nieobecny w wymiarze 155 dni, często przebywając na zwolnieniach lekarskich. Nieobecność w służbie oraz uzyskana ocena dostateczna w opinii za 2020 r. wskazują na brak u skarżącego przymiotów pożądanych z punktu widzenia Sił Zbrojnych. W tym kontekście Dowódca [...] Brygady powołał się na art. 2 s.w.ż.z., stwierdzając brak predyspozycji skarżącego do realizacji elementarnych zadań związanych ze zdolnością bojową i szeroko pojętym profesjonalizmem wymaganym w zawodowej armii. Szeroko pojęty interes Sił Zbrojnych wymaga bowiem, aby służbę wojskową pełnili żołnierze wykazujący poważny i zaangażowany stosunek do wykonywania zadań, w pełni dyspozycyjni oraz sprawni fizycznie.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, Dowódca G. [...] (dalej: "Dowódca G.", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy"), decyzją nr [...], wydaną [...] grudnia 2020 r. na podstawie art. 104 § 1, art. 127 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a."), a także art. 112 ust. 1 pkt 4, art. 115 ust. 1 i ust. 4 s.w.ż.z. oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy z dniem [...] listopada 2020 r. (pkt 1); ustalił nową datę zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy na [...] grudnia 2020 r. (pkt 2); w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy (pkt 3).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji wskazał, że proces opiniowania został ostatecznie zakończony i nie podlega weryfikacji w zakresie merytorycznym w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Wyjaśnienia w tym zakresie mogą sprowadzać się jedynie do ustalenia, czy opinia spełnia przewidziane prawem warunki formalne i czy może stanowić przesłankę do zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej w oparciu o art. 112 ust. 1 pkt 4 s.w.ż.z. Przepis ten jednoznacznie określa, że zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej nie jest obligatoryjne, lecz fakultatywne. Zatem ustawodawca przyznał organowi możliwość wyboru sposobu ustalenia sytuacji kadrowej szeregowego, który otrzymał dostateczną ocenę z opiniowania służbowego. Podjęta decyzja wymaga uzasadnienia z punktu widzenia uwzględnienia słusznego interesu strony i interesu społecznego, w tym przypadku Sił Zbrojnych, zdefiniowanych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. e) s.w.ż.z., jako celowość zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej. Skoro decyzja ta ma charakter uznaniowy, to w myśl art. 7 k.p.a. organ rozstrzygający sprawę powinien wyważyć, czy ważniejszy jest interes społeczny (w tym wypadku interes Sił Zbrojnych) czy słuszny interes strony. Zdaniem Dowódcy G., organ pierwszej instancji w swoim rozstrzygnięciu prawidłowo wyjaśnił dlaczego za ważniejszy uznał interes Sił Zbrojnych i nie uwzględnił interesu strony polegającego na możliwości pozostawienia skarżącego w dalszej służbie. Biorąc pod uwagę potrzeby Sił Zbrojnych wyrażające się m.in. pozostawieniem w służbie tylko żołnierzy dobrze i rzetelnie wywiązujących się z obowiązków służbowych oraz profesjonalnie przygotowanych do wykonywania postawionych im zadań - po szczegółowej analizie uzyskanych przez skarżącego ocen w ostatniej opinii służbowej - zasadnym było zwolnienie go ze służby, ponieważ skarżący nie posiada ww. przymiotów.

Do zastosowania art. 112 ust. 1 pkt 4 s.w.ż.z. niezbędne jest wykazanie, że skarżący podlegał opiniowaniu służbowemu, otrzymał ogólną ocenę dostateczną i opinia ta jest ostateczna. Organ zwalniający nie ma w ogóle obowiązku na nowo weryfikować wyniku opiniowania i wykazywać, iż rzeczywiście żołnierz zasłużył na otrzymaną ocenę. Opinia służbowa jest wydawana i podlega kontroli w odrębnym, przypisanym do tego trybie, odbywającym się w ramach wewnętrznych struktur organów wojskowych. Żaden przepis s.w.ż.z. oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 764 ze zm.) nie dopuszcza możliwości kolejnej, dalszej jej weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. Zatem za wystarczające organ drugiej instancji uznał stwierdzenie, że opinia służbowa za 2020 r. dotycząca skarżącego została wydana w terminie, zgodnie z przepisami i odpowiada wymogom formalnym.

Poza podejmowaniem czynności służących pogłębianiu zaufania strony do organu, na organach wojskowych ciąży przede wszystkim obowiązek pogłębiania zaufania obywateli do państwa poprzez zapewnienie im poczucia bezpieczeństwa militarnego. W tym zakresie dotychczasowa postawa skarżącego budzi istotne wątpliwości w zakresie dyspozycyjności i zdolności fizycznej do pełnienia służby ze względu na długotrwałe przebywanie na zwolnieniach lekarskich. W okresie obowiązywania poprzedniego kontraktu, tj. od [...] maja 2017 r. do [...] maja 2020 r., nieobecność skarżącego w służbie wyniosła łącznie 322 dni. W wyniku uchylenia przez Dowódcę G. rozkazu personalnego organu pierwszej instancji z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie kontraktowej zawodowej służby wojskowej, zawarto ze skarżącym kolejny kontrakt, w ramach którego skarżący miał możliwość wykazania się dyspozycyjnością i zdolnością fizyczną do pełnienia służby. Jednakże dotychczasowa niedyspozycyjność skarżącego jest kontynuowana i nadal jest bardzo wysoka, ma niemalże charakter trwały. W 2020 r. – do [...] grudnia 2020 r., tj. do dnia wydania decyzji drugoinstancyjnej - wyniosła łącznie 216 dni, przy czym rok 2020 nie jest w tym zakresie wyjątkiem, bowiem wysoka niedyspozycyjność skarżącego występowała w poprzednich latach. Wprawdzie przepisy s.w.ż.z. nie przewidują możliwości zwolnienia żołnierza ze służby z tego powodu, iż przebywa on na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, lecz organ wojskowy jest uprawniony do oceny wpływu tej absencji na sposób wykonywania obowiązków służbowych. W tym aspekcie Dowódca G. zanaczył, że żołnierz przebywający na zwolnieniu lekarskim, pomimo usprawiedliwionej nieobecności, nadal pozostaje na stanowisku służbowym. Służba wojskowa jest misją o wyjątkowej randze oraz szczególnie doniosłym charakterze pozostawania w pełnej gotowości i sprawności fizycznej do realizacji zadań w trudnych warunkach. Dotychczasowa postawa skarżącego wskazuje na brak przymiotów pożądanych z punktu widzenia Sił Zbrojnych w zakresie dyspozycyjności i zdolności fizycznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Odnosząc się do zarzutu niewyłączenia dowódcy płk. W. D. - będącego jednocześnie sąsiadem skarżącego w miejscowości C., zaangażowanym po stronie przeciwników skarżącego w sporach sąsiedzkich dotyczących legalności budowy stawu i przez to przeniesienie spraw prywatnych na grunt zawodowy, organ odwoławczy wskazał, że do dnia wydania rozkazu personalnego nr [...] zwalniającego skarżącego z zawodowej służby wojskowej, tj. do [...] października 2020 r. żądanie wyłączenia dowódcy płk. W. D. od udziału w niniejszym postępowaniu administracyjnym nie zostało zgłoszone. Dlatego omawiany zarzut, podniesiony na etapie odwołania, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Powyższa decyzja skarżącego stała się przedmiotem skargi skarżącego (nadal reprezentowanego przez adwokata T. K.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Dowódcy [...] Brygady, a także opinii służbowej z [...] sierpnia 2020 r. i pozostawienie skarżącego w zawodowej służbie wojskowej. Ponadto skarżący zażądał przesłuchania przez tut. Sąd 30 żołnierzy oraz L. O. i J. O. w charakterze świadków. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie:

I. art. 32 Konstytucji RP i zasady równości wobec prawa oraz zakazu dyskryminacji z jakiejkolwiek przyczyny - poprzez:

1) pogorszenie sytuacji prawnej skarżącego jako żołnierza zawodowego względem tych żołnierzy z [...] Brygady [...], którzy przebywają od niego dłużej na zwolnieniu chorobowym, ale dostają przedłużenie kontraktu, a nawet awanse zawodowe, co obszernie opisano w odwołaniu od rozkazu personalnego z [...] października 2020 r. nr [...],

2) naruszenie art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a. poprzez: nadanie wadliwego znaczenia pojęciu interesu społecznego, który ma mieć na względzie organ orzekający w postępowaniu, nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść skarżącego oraz prowadzenie postępowania w sposób wyłączający możliwość zaufania skarżącego do organu orzekającego z pominięciem zasad proporcjonalności, bezstronności, równego traktowania i odstąpieniem od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym,

3) art. 24 § 3 k.p.a. poprzez niewyłączenie z urzędu dowódcy płk. W. D. - będącego jednocześnie sąsiadem skarżącego w miejscowości C., zaangażowanym po stronie przeciwników skarżącego w sporach sąsiedzkich dotyczących legalności budowy stawu na działce ewidencyjnej nr [...] w ww. miejscowości i przez to przeniesienie spraw prywatnych na grunt zawodowy;

II. art. 8 ust. 1 s.w.ż.z. w związku z art. 142 k.p.a. stosowanym tu odpowiednio w związku z art. 112 ust. 1 pkt 4, art. 115 ust. 1 i ust. 4 s.w.ż.z. oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieuchylenie opinii służbowej z [...] sierpnia 2020 r. i przyjęcie, że będąca podstawą zwolnienia ww. opinia służbowa jest oceną wiarygodną, niezmanipulowaną i odzwierciedlającą rzeczywisty stan rzeczy.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął poszczególne jej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Dowódca G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy uznał w świetle art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") za bezpodstawny wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznań licznych świadków, dodając, że skarżący nie wskazał na jakie okoliczności ci świadkowie mieliby zostać przesłuchani.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny są zgodne z prawem.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięć organów wojskowych obu instancji jest art. 112 ust. 1 pkt 4 s.w.ż.z., zgodnie z którym żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Analiza cyt. wyżej przepisu prowadzi do wniosku, że uznanie zostało przyznane organowi w możliwe najszerszym zakresie, gdyż prawodawca nie ograniczył jego swobody żadnymi szczególnymi wymogami. Jedynym wymogiem stawianym organom jest ustalenie otrzymania przez żołnierza dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej, a w przypadku podjęcia na tej podstawie prawnej decyzji uznaniowej o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej - rozważenie słusznego interesu strony i interesu społecznego. Przy czym w takim przypadku interes społeczny jest tożsamy z interesem służby - potrzebami Sił Zbrojnych. Organ ma zatem obowiązek wykazać, jakie względy przemawiają za zwolnieniem żołnierza z zawodowej służby wojskowej i dlaczego przyznał prymat interesu społecznego nad interesem strony. Ocena w tym przedmiocie musi być dokonana przez organ w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 3 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 170/16 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowym zbiorze orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsporne jest uzyskanie przez skarżącego oceny dostatecznej w ostatecznej opinii służbowej. Skarżący kwestionuje wiarygodność sporządzonej [...] sierpnia 2020 r. opinii, lecz zarzuty dotyczące tej opinii nie mogą odnieść skutku w niniejszym postępowaniu. Sąd administracyjny, rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie jest władny samodzielnie oceniać sposobu wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych. Jego kompetencje nie obejmują też badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym. Prawo opiniowania i oceniania żołnierzy jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Ten zakres władzy służbowej pozostaje poza kontrolą sądową (art. 5 pkt 2 p.p.s.a. i art. 8 ust. 1 s.w.ż.z.). Zatem zarówno s.w.ż.z., jak i rozwiązania systemowe wykluczają badanie prawidłowości (rzetelności) oceny opiniowanego żołnierza zawodowego przy sądowoadministracyjnej kontroli decyzji w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu (vide wyrok NSA z 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2732/12, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 13 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 240/21) czy też (jak w niniejszej sprawie) w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy.

Nie budzi także wątpliwości kwestia długotrwałego przebywania skarżącego na zwolnieniach lekarskich – w okresie poprzedniego kontraktu od [...] maja 2017 r. do [...] maja 2020 r. jego nieobecność z tego tytułu wyniosła 322 dni, a w roku 2020 (obejmującym też okres kolejnego kontraktu przewidzianego od [...] czerwca 2020 r. do [...] maja 2022 r.) – do dnia wydania decyzji drugoinstancyjnej [...] grudnia 2020 r. – absencja skarżącego sięgnęła 216 dni. Rację ma więc Dowódca G., określając charakter tej niedyspozycji jako trwały. Trafnie wskazuje organ odwoławczy, iż przepisy s.w.ż.z. nie przewidują możliwości zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej z powodu przebywania na zwolnieniach lekarskich, ale nie można pominąć wpływu tej absencji na sposób wykonywania jego obowiązków służbowych. Bezsprzecznie w interesie Sił Zbrojnych jest to, aby służbę wojskową pełnili żołnierze wykazujący poważny i zaangażowany stosunek do wykonywanych zadań, w pełni dyspozycyjni i profesjonalni (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1647/16). Skarżący, pełniąc od [...] czerwca 2020 r. zawodową służbę wojskową w ramach kolejnego kontraktu, miał okazję wykazać się dyspozycyjnością, jednak nadal przebywał na zwolnieniach lekarskich, co musiało skutkować dodatkowym obciążeniem obowiązkami pozostałych żołnierzy oraz wpływać na jakość realizowanych przez jednostkę zadań.

Podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej organy wojskowe kierowały się potrzebą podniesienia jakości profesjonalnej armii, a także koniecznością pozostawienia w służbie jedynie żołnierzy najlepiej przygotowanych do realizacji zadań na zajmowanych stanowiskach służbowych, którzy dają gwarancję długoterminowego wykonywania powierzonych im zadań w sposób najbardziej profesjonalny. W zawodowej służbie wojskowej powinni być żołnierze, którzy swą postawą, kwalifikacjami oraz zaangażowaniem w służbie gwarantują jak najlepsze wykonywanie zadań nałożonych na Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego konieczna jest okresowa weryfikacja kwalifikacji i predyspozycji żołnierzy zawodowych, celem wyłonienia personelu najlepiej przygotowanego do realizacji zadań na zajmowanym stanowisku i planowanych do wyznaczenia stanowiskach służbowych. Jedynym kryterium, którym organ powinien się kierować, rozważając pozostawienie żołnierza w służbie, jest dobro tej służby. Żadne względy natury osobistej żołnierza nie mogą stanowić przeszkody do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w takiej sytuacji. Także argument skarżącego, że inni żołnierze też przebywają na zwolnieniach lekarskich, a nie zostali zwolnieni ze służby, nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd kontroluje postępowanie administracyjne w indywidulanej sprawie - dotyczącej skarżącego, a nie jego kolegów z jednostki. Nadto przypomnieć wypada, iż w ramach poprzedniego trzyletniego kontraktu skarżący przez 322 dni był niedyspozycyjny z powody choroby, a pomimo tego organ wojskowy zawarł z nim kolejny kontrakt. Jednak nie sposób wymagać od organów wojskowych, aby za dominujący nad interesem służby uznały partykularny interes skarżącego, który notorycznie przebywa na zwolnieniach lekarskich.

Należy podzielić stanowisko organów wojskowych obu instancji, że brak dyspozycyjności skarżącego wynikający w zasadzie z ciągłego przebywania na zwolnieniach lekarskich, wypełnia znamiona braku dyspozycyjności i odpowiedniej zdolności fizycznej do pełnienia służby, a niewątpliwie żołnierze przyjęci do służby mają obowiązek swoim stanem zdrowia gwarantować profesjonalne wykonywanie zadań. Prawidłowo też organy obu instancji przyjęły, iż ten interes społeczny wyrażający się w interesie Sił Zbrojnych przewyższa interes skarżącego w postaci chęci dalszego pozostawania w zawodowej służbie wojskowej. Podnieść ponadto należy, że nie jest rolą Sądu kształtowanie polityki kadrowej w Siłach Zbrojnych RP, bowiem decyzje w tym zakresie stanowią wyłączne kompetencje szeroko rozumianej kadry dowódczej, posiadającej m.in. możliwość inicjowania postępowań, których głównym celem jest dążenie do tego, aby zawodową służbę wojskową pełnili żołnierze o jak najwyższych kwalifikacjach, co znajduje potwierdzenie w sporządzanych opiniach okresowych. Jak wskazał NSA w wyroku z 16 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1192/06, powołanie się na potrzeby Sił Zbrojnych i potrzebę racjonalnej polityki kadrowej uznać należy za wystarczające okoliczności uzasadniające zwolnienie ze służby żołnierza, który w okresowej opinii otrzymał ocenę dostateczną.

W świetle powyższego przesłanka warunkująca zastosowanie wobec skarżącego trybu zwolnienia z art. 112 ust. 1 pkt 4 s.w.ż.z. została - w ocenie Sądu - ziszczona. Sąd nie dostrzegł też naruszenia przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na końcowy wynik rozstrzygnięcia. Organy wojskowe orzekające w sprawie zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do wydania rozkazu personalnego / decyzji, poczyniły właściwe ustalenia faktyczne, a następnie dokonały prawidłowej subsumcji, stosując art. 112 ust. 1 pkt 4 s.w.ż.z. i wszechstronnie motywując podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło zatem do przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Chybiony jest zawarty w skardze (a podtrzymany na rozprawie przed tut. Sądem w dniu [...] września 2021 r.) wniosek o przeprowadzenie zeznań zgłoszonych świadków. Stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak wynika z cyt. wyżej przepisu, w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwość przeprowadzenia dowodów jest wyjątkowa - obejmuje wyłącznie dowód z dokumentów i tylko o tyle, o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Tut. Sąd nie może zatem przesłuchać świadków, ponieważ taki środek dowodowy nie jest dopuszczalny w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Wszelkie dowody i wnioski dowodowe strona powinna składać we właściwym, merytorycznym postępowaniu, czyli przed organem administracji publicznej. Sąd administracyjny takich kompetencji nie posiada, gdyż kontroluje tylko sposób działania organu.

Na rozprawie Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego z [...] września 2021 r. o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na prowadzone przez Wydział [...] w L., a nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową [...] w W. postępowanie o znęcanie się psychiczne płk. W. D. nad skarżącym (m.in. poprzez niewłaściwe opiniowanie), uznając za niecelowe wstrzymywanie biegu sprawy. Dowódca płk W. D. sporządzał [...] sierpnia 2020 r. opinię służbową skarżącego. Jeżeli sprawa karna, będąca aktualnie na etapie dochodzenia, zakończy się jego prawomocnym skazaniem (a tylko taki wynik miałby wpływ na niniejszą sprawę), to skarżący będzie mógł w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. żądać wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy, u podstaw którego to postępowania legła ogólna ocena w ww. opinii. Podkreślić należy, iż zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ze względu na toczące się postępowanie w sprawie karnej, nie jest obligatoryjne. W ocenie Sądu, ekonomika procesowa przemawia za wydaniem merytorycznego orzeczenia w rozpoznawanej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.