Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3811/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art211, art 214 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2015 r. nr [...], wydana na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 211 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r. poz. 463 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą o cudzoziemcach" oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej zwanej "k.p.a.", utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia A. K. (dalej zwanego "skarżącym") zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W ustaleniach faktycznych organ wskazał, że [...] stycznia 2015 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE z uwagi na jego ponad 5-letni pobyt i pracę w Polsce.

W wyniku rozpoznania wniosku Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2015 r. odmówił udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE stwierdzając, że nie spełnia on przesłanek określonych w art. 211 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach z uwagi na brak posiadania stabilnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce w okresie 3 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Organ I instancji stwierdził jednocześnie, iż wnioskodawca spełnia przesłankę dotyczącą legalnego i nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski przez okres 5 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie powyższego wniosku oraz posiada ubezpieczenie zdrowotne.

W odwołaniu od powyższej decyzji cudzoziemiec zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego interpretację oraz prawa proceduralnego poprzez nie oparcie się na całości zebranego materiału dowodowego oraz niewykazanie powodu odmowy wiarygodności wnioskom dowodowym złożonym przez niego. W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie mu wnioskowanego zezwolenia.

W ocenie skarżącego spełnione zostały przesłanki uznania źródła dochodu za stabilne i regularne, bowiem w okresie od [...] października 2012 r. do [...] marca 2013 r. pracował w przedsiębiorstwie [...] S.A. na podstawie umowy o pracę, natomiast w styczniu i lutym przebywał na urlopie bezpłatnym z uwagi na rejestrację własnej spółki. Następnie wyjaśnił, iż [...] marca 2013 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym zarejestrowano jego własną działalność pod nazwą [...] Sp. z o.o., w związku z tym w marcu nie osiągnął jeszcze dochodu z działalności spółki, a w kwietniu dochód był niższy niż wynikało to z jego umowy o pracę. W okresie od września do grudnia 2013 r. ponownie skorzystał z bezpłatnego urlopu, który wykorzystał na organizację działalności spółki. Jednakże zdaniem skarżącego krótkotrwałe przebywanie na bezpłatnym urlopie nie może skutkować uznaniem, iż przerwane zostało źródło dochodów w postaci wynagrodzenia wypłacanego na mocy umowy o pracę. Cudzoziemiec wskazał ponadto, iż w okresie przebywania na urlopie bezpłatnym miał inne źródła dochodów tj. w okresie od [...] stycznia do [...] marca 2013 r. utrzymywał się ze sprzedaży kontenera (uzyskał dochód w wysokości [...] zł), a w okresie od [...] października 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. utrzymywał się z zaliczki ze sprzedaży działki w wysokość [...] zł. Odnosząc się do kwestii przyszłego dochodu zaznaczył, że na podstawie umowy o pracę z [...] Sp. z o.o. otrzymuje co miesiąc [...] zł, jak również posiada udział w dywidendzie tej spółki, a zgodnie z umową zawartą z [...] Sp. z o.o. udzielił tej spółce pożyczki w kwocie [...] zł. W opinii skarżącego organ I instancji nie uzasadnił w żaden sposób braku uwzględnienia załączonych dokumentów w postaci umowy sprzedaży kontenera i działek oraz zeznania CIT-8 za 2014 r.

Do odwołania załączono oświadczenie dotyczące dochodu, umowę na sprzedaż kontenera z [...] stycznia 2013 r., umowę przedwstępną sprzedaży działki z [...] października 2013 r., umowę pożyczki z [...] Sp. z o.o. z [...] stycznia 2014 r., umowę sprzedaży działki położonej w S. zawartą w formie aktu notarialnego z [...] stycznia 2014 r., odpis aktualny [...] Sp. z o.o. z Rejestru Przedsiębiorców wg stanu na [...] kwietnia 2014 r. oraz zeznanie podatkowe CIT-8 ww. spółki za 2014 r.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpatrując odwołanie ustalił, uwzględniając materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowań o udzielenie skarżącemu zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, że przebywa on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od 2009 r. na podstawie wiz pobytowych i zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielanych mu w związku z wykonywaniem pracy. Ostatnie zezwolenie zostało udzielone cudzoziemcowi decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 2014 r. z terminem ważności do [...] kwietnia 2015 r., na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Natomiast [...] kwietnia 2015 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie kwestią sporną jest posiadanie przez A. K. stabilnych i regularnych dochodów w wysokości wystarczającej do pokrycia kosztów pobytu w Polsce w okresie 3 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku.

Z akt sprawy wynika, że w badanym okresie skarżący wykonywał pracę na podstawie następujących zezwoleń na pracę:

- zezwolenia typ A nr [...] ważnego od [...] marca 2011 r. do [...] marca 2013 r. na pracę w charakterze konstruktora pomp ciepła na rzecz "[...]"[...] Sp. j. z siedzibą w L., na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż [...] zł miesięcznie;

- oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy obywatelowi [...] na rzecz [...] S.A. z siedzibą w W. w zawodzie konsultanta ds. rynku [...], na podstawie umowy o pracę za wynagrodzeniem brutto w wysokości [...] zł, zarejestrowane w Urzędzie Pracy [...] września 2012 r., wskazujące okres wykonywania pracy od dnia [...] października 2012 r. przez 6 miesięcy, miejsce wykonywania pracy: ul. [...], [...], woj. [...];

- zezwolenia typ B nr [...] ważnego od [...] kwietnia 2013 r. do [...] kwietnia 2015 r. na pracę na stanowisku członka zarządu spółki na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż [...] zł miesięcznie, na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K.

W trakcie postępowania prowadzonego przed organem I instancji skarżący przedstawił m.in. decyzje Wojewody [...] o udzieleniu zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, umowę najmu z [...] września 2014 r., umowy o pracę zawarte od [...] marca 2011 r., poprzednie zezwolenia na pracę, zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych ZUS P ZUA, informacje o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11) za 2012 i 2013 r., zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (PIT-37) za lata 2010-2014 wraz z potwierdzeniami ich złożenia w urzędzie skarbowym, oświadczenie o braku utrzymywania innych osób, informację z Krajowego Rejestru Sądowego, protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników [...] Sp. z o.o. z [...] września 2014 r., informację z Krajowego Rejestru Karnego z [...] stycznia 2015 r. oraz informacje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lutego 2015 r. dotyczące podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w latach 2012-2014 oraz za styczeń 2015 r.

Organ II instancji zwrócił uwagę, iż z deklaracji podatkowych cudzoziemca za lata 2012-2014 wynika, że w 2012 r. uzyskał on dochód netto w wysokości [...] zł, w 2013 r. - [...] zł, a w 2014 r. – [...] zł. Natomiast na podstawie informacji przekazanej z ZUS ustalił, że w październiku 2012 r. oraz marcu i grudniu 2013 r. za cudzoziemca nie odprowadzono składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, zaś w styczniu, lutym, kwietniu, wrześniu i listopadzie 2013 r. oraz styczniu 2014 r. podstawa wymiaru składki była niższa niż wskazana w posiadanych przez cudzoziemca umowach o pracę, zezwoleniach na pracę oraz oświadczeniu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy. W trakcie przesłuchania przeprowadzonego przed organem I instancji w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy skarżący oświadczył, że w październiku 2012 r. zmieniał firmę, co było powodem braku wynagrodzenia za jeden miesiąc. W styczniu 2013 r. przebywał kilka dni na urlopie bezpłatnym, zaś w lutym dłużej, natomiast w marcu już nie pracował w firmie [...], a swojej jeszcze nie zdążył założyć. Skarżący nie pamiętał dlaczego w kwietniu nie otrzymał wynagrodzenia. W grudniu i styczniu również przebywał na bezpłatnym urlopie. Wyjaśnił również, iż ze [...] zł uzyskanych ze sprzedaży działki położonej w [...], [...] zł zainwestował w założenie własnej firmę, natomiast resztę przeznaczył na bieżące potrzeby.

Skarżący w oświadczeniu złożonym [...] marca 2015 r. wyjaśnił, iż kwota ubezpieczenia emerytalnego i rentowego oraz ubezpieczenia zdrowotnego za październik 2012 r. wyniosła [...] zł, gdyż w wyniku zatrudnienia w firmie [...] S.A. od [...] października 2012 r. wynagrodzenie było płatne do 10 dnia następnego miesiąca, zatem składki ubezpieczeniowe naliczono dopiero w listopadzie 2012 r. W okresie zatrudnienia w [...] S.A. od stycznia do marca 2012 r. korzystał z urlopu bezpłatnego, wobec tego wysokość składek ubezpieczeniowych została pomniejszona. Skarżący wskazał także, iż pracę w [...] rozpoczął [...] kwietnia 2013 r., wynagrodzenie było płatne do dnia 10 miesiąca następnego, składki ubezpieczeniowe naliczono zatem od maja 2013 r. Nadto zaznaczył, że od marca do maja 2013 r. posiadał ubezpieczenie w [...], a w okresie zatrudnienia w spółce [...] od listopada 2013 r. do stycznia 2014 r. przebywał na urlopie bezpłatnym. Wyjaśnił, że w styczniu 2014 r. dokonał sprzedaży działki własnościowej i w ten sposób uzyskał dodatkowe środki finansowe na utrzymanie. Do oświadczenia załączył kserokopie świadectw pracy z [...] S.A. oraz firmy "[...]", polisy ubezpieczeniowej ważnej od [...] marca 2013 r. do [...] maja 2013 r., wypisu aktu notarialnego oraz informacji konsultanta Krajowej Sieci Innowacji dotyczącej przeprowadzenia audytu innowacyjności w spółce [...].

W toku postępowania do organu I instancji wpłynęły pisma od wspólnika skarżącego oraz jego byłego pracodawcy.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. skarżący dołączył do akt sprawy dwa zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w B., w których wskazano, iż w okresie zatrudnienia w [...] S.A. od [...] października 2012 r. do [...] marca 2013 r. przebywał na urlopie bezpłatnym od [...] grudnia 2012 r. do [...] stycznia 2013 r. oraz od [...] stycznia 2013 r. do [...] marca 2013 r., a także wskazano okres nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy: od [...] do [...] marca 2013 r. i od [...] do [...] marca 2013 r. Natomiast w okresie zatrudnienia w [...] Sp. z o.o. od [...] października 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. cudzoziemiec przebywał na urlopie bezpłatnym.

W odpowiedzi na wezwanie organu skarżący złożył [...] sierpnia 2015 r. oświadczenie wskazujące, że wg terminu zezwolenia typu B nr [...] pozostaje bez pracy od [...] kwietnia 2015 r. w związku z tym nie może przedstawić dokumentów potwierdzających wysokość miesięcznych dochodów uzyskanych od [...] kwietnia do [...] sierpnia 2015 r. Natomiast od [...] września 2015 r. będzie zatrudniony w firmie [...] w L. Jednocześnie wskazał, iż postępowanie dotyczące udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy jest w toku, a w okresie od [...] kwietnia do [...] sierpnia 2015 r. utrzymywał się z własnych oszczędności. Do ww. oświadczenia załączył:

- informację roczną osoby ubezpieczonej ZUS RMUA od stycznia do grudnia 2015 r. z [...] sierpnia 2015 r., wskazującą odprowadzenie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za styczeń, luty i marzec 2015 r.;

- zaświadczenie z ZUS Inspektorat w B. z [...] sierpnia 2015 r. wskazujące, iż skarżący został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych z tytułu zatrudnienia przez [...] sp. z o.o. w okresie od [...] kwietnia 2013 r. do [...] kwietnia 2015 r., a w okresie od [...] stycznia do [...] kwietnia 2015 r. podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy była wyższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę;

- świadectwo pracy z [...] kwietnia 2015 r. wydane przez [...] sp. z o.o. z którego wynika, iż był zatrudniony w okresie od [...] kwietnia 2013 r. do [...] kwietnia 2015 r., natomiast od [...] października do [...] grudnia 2013 r. korzystał z urlopu bezpłatnego.

- rozwiązanie umowy o pracę z [...] sp. z o.o. za porozumieniem stron z dniem [...] kwietnia 2015 r.;

- świadectwo pracy z [...] S.A. z [...] marca 2013 r., z którego wynika, iż był zatrudniony w okresie od [...] października 2012 r. do [...] marca 2013 r. i korzystał z urlopu bezpłatnego w dniach [...] grudnia 2012 r. – [...] stycznia 2013 r. oraz od [...] stycznia do [...] marca 2013 r.; umowa o pracę została rozwiązana bez wypowiedzenia z uwagi na nieusprawiedliwioną nieobecność w pracy od [...] do [...] marca 2013 r., na podstawie art. 52 § 1 Kodeksu pracy.

- świadectwo pracy z [...] [...] Sp. j. z [...] października 2012 r., z którego wynika, iż był zatrudniony w okresie od [...] marca 2011 r. do [...] września 2012 r.; umowa o pracę została rozwiązania bez wypowiedzenia w trybie art. 55 Kodeksu pracy.

Do akt sprawy dołączono również decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy.

Organ odwoławczy w oparciu o poczynione ustalenia podzielił stanowisko organu I instancji, iż skarżący nie spełnia przesłanki z art. 211 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 211 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w zakresie posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił, iż od [...] grudnia 2012 r. do [...] stycznia 2013 r. cudzoziemiec przebywał na urlopie bezpłatnym, następnie pracował przez 10 dni, z kolei od dnia [...] stycznia 2013 r. ponownie skorzystał z urlopu bezpłatnego, po wykorzystaniu którego nie stawił się w pracy. Umowa z ówczesnym pracodawcą została rozwiązana w trybie art. 52 § 1 Kodeksu pracy z uwagi na nieusprawiedliwioną nieobecność cudzoziemca w pracy od [...] do [...] marca 2013 r. W marcu 2013 r. cudzoziemiec założył spółkę, nie osiągnął jednak żadnego dochodu, a umowę o pracę podpisał w kwietniu 2013 r. Organ zauważył przy tym, iż skarżący przebywał na urlopie bezpłatnym również w okresie od października do grudnia 2013 r., ponadto od kwietnia 2015 r. nie uzyskał żadnego dochodu.

Odnosząc się do argumentu skarżącego wskazującego, iż w okresie przebywania na urlopach bezpłatnych utrzymywał się z oszczędności pochodzących ze sprzedaży kontenera magazynowego oraz z zaliczki na sprzedaż działki, organ odwoławczy wyjaśnił, iż fakt sprzedaży nieruchomości czy innego mienia i uzyskanie z tego tytułu środków finansowych nie może stanowić potwierdzenia posiadania stabilnego źródła dochodu. Środki finansowe uzyskane jednorazowo, niezależnie od ich wysokości, nie stanowią wypełnienia przesłanki, określonej w art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Organ II instancji wskazał, że przez stabilne źródło dochodu należy rozumieć źródło "niezmieniające się przez dłuższy czas; powracające do równowagi po ewentualnym okresie zakłócenia", z kolei regularne oznacza "powtarzające się w ściśle określonych lub jednakowych odstępach czasu". Natomiast ustalenia czy w konkretnej, indywidualnej sytuacji cudzoziemiec posiada dochody spełniające cechy stabilności i regularności, implikuje ustalenie prognoz, co do możliwości ich uzyskiwania w przyszłości. Jednocześnie podkreślił, że w niniejszym postępowaniu nie odnosi się do korzystności wynikającej z prowadzonej działalności gospodarczej, lecz ocenia sytuację finansową pod kątem uzyskiwanych przez cudzoziemca dochodów z tego tytułu.

Zdaniem organu odwoławczego nie spełnienie przez skarżącego przesłanki z art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach obligowało do zastosowania art. 214 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Natomiast spełnienie przez skarżącego przesłanki dotyczącej nieprzerwanego pobytu przez okres 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem tylko łączne spełnienie przesłanek wymienionych w art. 211 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach może skutkować udzieleniem cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, iż dokumenty w postaci umowy sprzedaży kontenera, przedwstępnej umowy sprzedaży działki oraz deklaracji CIT-8 za 2014 r. zostały załączone do akt sprawy dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił przy tym, iż złączona deklaracja CIT-8 dotyczy dochodów uzyskanych przez [...] Sp. z o.o., a nie przez skarżącego, a tym samym nie stanowi potwierdzenia posiadania stabilnego i regularnego źródła jego dochodu. W ocenie organu odwoławczego nie ustosunkowanie się przez organ I instancji do kwestii utrzymywania się z oszczędności pochodzących ze sprzedaży działki i złożonej dokumentacji potwierdzającej tę okoliczność, nie podważa zasadności zaskarżonej decyzji.

W zakresie informacji o podjęciu przez skarżącego zatrudnienia od września 2015 r., organ II instancji wyjaśnił, iż rozpatrując sprawę o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE organ zobowiązany jest do uwzględnienia okresu 3 lat przed złożeniem wniosku, nie zaś wyłącznie aktualnej sytuacji finansowej. W ocenie organu ewentualny okres wykonywania pracy u nowego pracodawcy jest zdecydowanie zbyt krótki, aby można było stwierdzić, iż spełnia on przesłanki, określone w art. 211 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 211 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, z tego powodu odstąpił od wezwania do potwierdzenia powyższej informacji stosowną dokumentacją.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców A. K. wniósł o jej uchylenie w całości zarzucając naruszenie:

1. art. 114 ust. 2 w związku z art. 211 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach,

2. art. 8 ust. 3 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 183 ze zm.).

Skarżący zarzucił, iż wydana decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym. Zdaniem cudzoziemca uzasadnienie pomija fakt, że uzyskany przez niego miesięczny dochód spełniał kryterium art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Skarżący ponownie podkreślił, że bezpłatne urlopy na jakich przebywał, nie spowodowały utraty źródła stabilnych i regularnych dochodów. W ocenie cudzoziemca, w sytuacji gdy pracodawca przestał mu wypłacać wynagrodzenie tj. [...] Sp. j. oraz [...] S.A., fakt nie stawiania się w pracy nie może być interpretowany na jego niekorzyść. Skarżący nie zgodził się także ze stwierdzeniem, iż środki finansowe uzyskane z tytułu jednorazowych sprzedaży nie mają znaczenia dla jego stabilności finansowej. Cudzoziemiec wskazując na definicję dochodu wynikającą z art.8 ust.3 ustawy o pomocy społecznej stanął na stanowisku, iż organ niewłaściwie ocenił fakt posiadania przez niego dodatkowego źródła dochodów z tytułu sprzedaży kontenera, zaliczki ze sprzedaży działki i samej sprzedaży działki.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. o odmowie udzielenia cudzoziemcowi – A. K. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE zostało wprowadzone do ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 264, poz. 1573, ze zm.) w celu transpozycji Dyrektywy Rady nr 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich, będących rezydentami długoterminowymi (Dz. U. UE. L. 2004. 16. 44 ze zm.), która zobowiązała państwa członkowskie do przyznania statusu rezydenta długoterminowego obywatelom państw trzecich, którzy zamieszkiwali legalnie i nieprzerwanie na ich terytorium przez okres pięciu lat w warunkach określonych w dyrektywie.

Rezydentem długoterminowym UE może zostać obywatel państwa trzeciego, który nie jest obywatelem Unii w rozumieniu postanowień Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. 2004.90.864/2). Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się na czas nieoznaczony. Omawiana instytucja pod wieloma względami zrównuje cudzoziemca w prawach z obywatelem polskim, umożliwiając mu bezterminowy pobyt w Polsce i uzyskanie w przyszłości obywatelstwa polskiego. Skutki udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE nie ograniczają się wyłącznie do prawa pobytu w Polsce, lecz na zasadach określonych w przedmiotowej dyrektywie, cudzoziemiec może zamieszkiwać w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Stosownie do art. 211 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej legalnie i nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku i spełnia łącznie następujące warunki:

1) posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2) posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 211 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli wymogi, o których mowa w art. 114 ust. 2, spełniał:

1) w ciągu 2 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku - w przypadku, o którym mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1;

2) w ciągu 3 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku - w pozostałych przypadkach.

Postanowienia art. 211 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nakładają więc na organ obowiązek zbadania w pierwszej kolejności, czy pobyt cudzoziemca wnioskującego o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE jest legalny i nieprzerwany, co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. W zależności od poczynionych ustaleń w powyższym zakresie, organ w przypadku stwierdzenia spełnienia przesłanki wymaganego okresu legalnego i nieprzerwanego pobytu, przystąpi do oceny, czy wnioskodawca spełnia pozostałe przesłanki.

W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje kwestia, że cudzoziemiec A. K. w wymaganym ustawą okresie 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej legalnie, na podstawie wiz pobytowych i zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonych mu w związku z wykonywaniem pracy.

Organ ustalił również, że skarżący objęty jest ubezpieczeniem zdrowotnym, zatem spełnia przesłankę z art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Art. 214 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi natomiast, iż cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 211 ust. 1.

Wobec ustalenia legalnego i nieprzerwanego pobytu skarżącego w Polsce w okresie 5 lat bezpośrednio przed złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, organ zobowiązany był do zbadania czy cudzoziemiec posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające do pokrycia kosztów utrzymania siebie.

Oceniając stabilność i regularność posiadanego przez cudzoziemca źródła dochodu w kontekście zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE należało uwzględnić jego legalność, niezmienność przez dłuższy czas, poziom na jakim dochody kształtowały się w dłuższej perspektywie czasowej oraz powtarzalność w określonych odstępach czasu. W orzecznictwie podkreśla się, iż nie jest wystarczające wykazanie, że strona będzie posiadała stabilne i regularne źródło dochodu w krótszej perspektywie czasowej, co wystarczałoby, gdyby ubiegano się

o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, w przypadku zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego trzeba wziąć pod uwagę bezterminowość udzielanego zezwolenia.

W sytuacji skarżącego, wymóg z art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, będzie spełniony wówczas, gdy zostanie wykazane, że skarżący w ciągu 3 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku jednocześnie:

- posiadał źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie

- dochód ten spełniał wymogi, o których mowa w art. 114 ust. 2 ustawy.

Zgodnie z art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wysokość miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, powinna być wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182, ze zm.), w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu. W przepisie tym mowa jest o wysokość miesięcznego dochodu. Zatem dochód ten, dopiero gdy będzie uzyskiwany miesiąc w miesiąc, będzie posiadał przymiot regularności. Jednocześnie, jeżeli wysokość miesięcznego dochodu, w sposób regularny, będzie wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, dochód ten będzie miał przymiot stabilnego źródła dochodu.

Organ w toku postępowania administracyjnego poczynając od 2012 r. szczegółowo ustalił miejsca pracy skarżącego oraz wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów. Z materiału dowodowego wynika, że w okresie od stycznia 2012 do stycznia 2015 r. dochody skarżącego w miesiącach, w których uzyskiwał dochód, były wyższe od dochodu, od którego przyznawana jest pomoc społeczna. Jednakże biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia A. K. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, Sąd podziela stanowisko organu, że cudzoziemiec nie wykazał, że posiadane przez niego źródło dochodu nosi cechę stabilności i regularności w kontekście bezterminowości zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. W okresie od [...] marca 2011 r. do [...] września 2012 r. skarżący zatrudniony był w "[...]" [...] Spółka Jawna. W okresie od [...] października 2012 r. do [...] marca 2013 r. skarżący zatrudniony był w [...] S.A. W tym czasie, z powodu przebywania na urlopach bezpłatnych od [...] grudnia 2013 r. do [...] stycznia 2013 r. i od [...] stycznia 2013 r. do [...] marca 2013 r. skarżący nie uzyskiwał dochodu. W okresie od [...] kwietnia 2013 r. do [...] kwietnia 2015 r. skarżący był zatrudniony w [...] Spółka z o.o. W czasie tego zatrudnienia w okresie od [...] października 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. przebywał na urlopie bezpłatnym. Według oświadczenia skarżącego od [...] kwietnia 2015 r. do [...] sierpnia 2015 r. pozostawał bez pracy, a od [...] września 2015 r. miał podjąć pracę w firmie [...].

Powyższe wskazuje, że przez znaczny okres skarżący nie uzyskiwał dochodów, a zatem nie spełniał wymaganego kryterium dochodowego, co upoważniało organ do uznania, że wysokość dochodów skarżącego pozbawiona jest cech stabilności i regularności.

Sąd podzielił również stanowisko organu, iż przy ocenie stałego i regularnego źródła dochodu dla rezydenta długoterminowego UE nie ma znaczenia fakt, że skarżący utrzymywał się w tym czasie z pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży kontenera i zaliczki uzyskanej na poczet ceny ze sprzedaży nieruchomości, gdyż źródła te nie noszą cech regularności i stabilności w rozumieniu art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz mają charakter wyczerpywalny.

Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE jest udzielane na czas nieoznaczony, zatem pobyt cudzoziemca, który posiada takie zezwolenie, jest bezterminowy i w tym sensie ma charakter trwały. Wprawdzie ustawa o cudzoziemcach w art. 215 ust. 1 przewiduje możliwość cofnięcia takiego zezwolenia, to jednak decyzja w tym zakresie nie może być oparta na względach ekonomicznych (art. 12 ust. 2 dyrektywy 2003/109/WE). Dlatego przy ubieganiu się o ten typ zezwolenia, istotnego znaczenia nabiera wykazanie stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu. Wykazanie stabilnego i regularnego źródła dochodu nie może dotyczyć jedynie okresu bezpośrednio związanego z datą złożenia wniosku o zezwolenie. Dokonanie oceny, że uzyskiwany dochód posiada ww. cechy musi dotyczyć jakiegoś przedziału czasowego, gdyż pojęcia stabilny i regularny odnoszą się do pewnej powtarzalności. Powtarzalność może być oceniona w pewnym przedziale czasowym, którego zasięg zależy od okoliczności danej sprawy. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że oceniając stabilność i regularność posiadanego przez cudzoziemca źródła dochodu, o którym mowa w art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, w kontekście zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE należy uwzględnić jego legalność, niezmienność przez dłuższy czas, poziom na jakim kształtowały się dochody w dłuższej perspektywie czasowej oraz powtarzalność w określonych odstępach czasu. Nie jest wystarczające wykazanie, że osoba będzie posiadała stabilne i regularne źródło dochodu w krótszej perspektywie czasowej, co wystarczałoby, gdyby ubiegano się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2011 r., V SA/Wa 1630/10, Lex nr 995817). Mając powyższe na uwadze, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 114 ust. 2 w zw. z art. 211 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.