Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2803/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA B. Gorczycka-Muszyńska Sędziowie WSA W. Mazur asesor WSA A. Szymańska Protokolant A. Foks-Skopińska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] przedmiocie częściowego umorzenia pożyczki postanawia skargę odrzucić


UZASADNIENIE

W dniu 18 grudnia 2002 r. zawarta została umowa pożyczki między -Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] jako pożyczkodawcą a H. S. jako pożyczkobiorcą. Zgodnie z tą umową udzielona pożyczka, w kwocie 90.000 zł miała być spłacona w sześciu ratach - od 31 maja 2003 r. do 31 sierpnia 2004 r. ( § 4 ust. 5). W § 12 umowy zawarto uzgodnienie, że pożyczkobiorca może ubiegać się w Funduszu o umorzenie części pożyczki po spełnieniu następujących warunków:

1. Terminowym wykonaniu przedsięwzięcia i osiągnięciu zamierzonego efektu

ekologicznego;

2. Wywiązaniu się z obowiązków uiszczenia opłat i kar stanowiących dochody

Funduszu;

3. Spłaceniu w terminach określonych w umowie co najmniej 50 % udzielonej

pożyczki wraz z należnymi odsetkami;

4. Przeznaczeniu przez pożyczkobiorcę środków finansowych uzyskanych w

wyniku umorzenia na inne aktualnie realizowane przez pożyczkobiorcę

przedsięwzięcia z zakresu ochrony środowiska lub gospodarki wodnej.

W dniu 27 marca 2003 r. podpisany został przez strony aneks Nr 1 do umowy z dnia 18 grudnia 2003 r. , w którym zmieniony został § 4 ust. 5 tej umowy w ten sposób, że ustalono spłatę pożyczki w dwóch ratach- do 31 marca 2003 r.—72,000 zł i do 30 kwietnia 2003 r. - 18.000 -zł.

Pismem z dnia 31 marca 2003 r. pożyczkobiorca H. S. zwróciła się do Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] o umorzenie pozostałej do spłaty części pożyczki w kwocie Wodnej w [...] o umorzenie pozostałej do spłaty części pożyczki w kwocie 18.000 -zł ( 20 % zaciągniętej pożyczki) informując jednocześnie, że spełnione zostały wszystkie określone z § 12 umowy wymogi warunkujące uzyskanie przez nią takiego umorzenia.

Wobec nie uzyskania odpowiedzi w tej sprawie do daty ustalonej w aneksie jako terminu spłaty ostatniej raty - tj. do 30 kwietnia 2003r. – H. S. spłaciła ostatnią ratę pożyczki.

W dniu [...] czerwca 2003 r. Rada Nadzorcza WFOŚ i GW podjęła uchwałę Nr [...] w której ustosunkowała się negatywnie do wniosku H. S..

Uchwalę tę zaskarżył do Sądu Administracyjnego Wojewoda [...] zarzucając, iż jest ona sprzeczna z art. 411 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska, który to przepis określa warunki umorzenia pożyczki. Skoro warunki te zostały spełnione przez pożyczkobiorcę, to odmowa umorzenia powinna być szczegółowo uzasadniona, tak, jak każde uznanie administracyjne, a brak takiego uzasadnienia oznacza, że jest to działanie dowolne.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Fundusz wniósł o jej oddalenie podnosząc, że w dacie rozpoznawania przez zarząd wniosku pożyczkobiorcy ( w maju 2003 r.) oraz w dacie podejmowania skarżonej uchwały - wniosek był bezprzedmiotowy, z uwagi na nieistnienie długu, który mógłby być ewentualnie umorzony. Strony wzajemnie wypełniły warunki umowy ( ostatnia rata została spłacona) i stosunek cywilno - prawny, który powstał między stronami w chwili zawarcia umowy i udzielenia pożyczki - wygasł. Spłata pożyczki pociągająca za sobą wygaśniecie stosunku prawnego spowodowała, że rozstrzygnięcie wniosku o umorzeniu długu nie mogło mieć innej treści. Nie jest bowiem możliwe umorzenie nieistniejącego długu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawową kwestią wymagającą rozważenia jest dopuszczalność skargi wniesionej w sprawie niniejszej. Na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym pełnomocnik Wojewody oświadczył, że w jego ocenie podstawę do zaskarżenia przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego stanowi przepis art./ 419 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 200 lr . Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62 poz. 627).

W myśl art. 419 ust. 6 i 7 pow. ustawy organ nadzoru może zaskarżyć do sądu administracyjnego uchwały Rady Nadzorczej Funduszu sprzeczne z prawem. Przepis zaś art. 415 ust. 3 określa kompetencje Rady Nadzorczej. Możliwość zaskarżenia uchwały Rady Nadzorczej do sądu administracyjnego przewidziana w art. 419 ust. 6 i 7 dotyczy więc tylko tych uchwał, które podejmowane są w sprawach wyszczególnionych w art. 415 ust. 3 . Przepis ten określa kompetencje Rady Nadzorczej, przy czym - nie obejmuje spraw z zakresu stosunków pomiędzy pożyczkodawcą i pożyczkobiorcą, wynikających z zawartej przez te strony konkretnej cywilnoprawnej umowy pożyczki.

Występujący w tych sprawach Fundusz występuje jako podmiot stosunku cywilnoprawnego, a nie jako organ administracji, a stanowisko podmiotu prawa cywilnego, wyrażone również w formie uchwały organu kolegialnego skierowane do oznaczonego podmiotu i w konkretnej sprawie mającej charakter sprawy cywilnej nie podlega kontroli sądu administracyjnego, ani na podstawie art. 419 ust. 6 i 7 pow. ustawy, ani na podstawie art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Z tych względów Sąd uznał, że skarga w sprawie niniejszej jest niedopuszczalna i działając na podstawie art. 58 pow. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. skargę tę odrzucił.