Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 892/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 2, ust.4, ust. 8 w zw. z lp. 4.2. i 4.3 zał. nr 4 do u.t.d.
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant specjalista Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2019 r. o nałożeniu na A. W. kary pieniężnej w wysokości [...] złotych.

Decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] kwietnia 2019 r. w L. przy ulicy Z. miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...], którym kierował A. W. (dalej: strona, kierowca, skarżący). Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził zarobkowo dwóch pasażerów. Przewóz odbywał się samochodem osobowym zarejestrowanym na 5 osób. Płatności za wykonany kurs w wysokości [...] zł dokonano za pośrednictwem aplikacji [...].

Kierowca okazał do kontroli prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu, niepoświadczoną kopię licencji nr 004 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną na rzecz firmy [...] Spółka z o.o. Spółka k. z siedzibą w R., a także umowę najmu samochodu oraz umowę zlecenia zawartą z firmą PHU [...] w K.. Kontrola została udokumentowana protokołem z [...] kwietnia 2019 r. nr [...].

Decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD, organ I instancji), działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: k.p.a.) oraz art. 93 ust. 1, ust. 4-5 w związku z art. 92a ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 58, dalej: u.t.d.), nałożył na kierującego karę pieniężną w wysokości [...] zł.

WITD ustalił, że skarżący nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, czym naruszył przepis art. 92a ust. 2 i ust. 8 u.t.d. w związku z lp. 4.2 i lp.4.3. załącznika nr 4 do u.t.d.

Organ I instancji podał, że z ustaleń dokonanych podczas kontroli wynikało, że przejazd zamówiono za pomocą aplikacji [...] zainstalowanej na telefonie komórkowym pasażera. Pasażer na aplikacji [...] utworzył konto, do którego dodał swoją kartę płatniczą, i poprzez tę aplikację zamówił przejazd, wskazując miejsce początkowe

i końcowe. Podczas zamawiania kursu na aplikacji wyświetliły mu się: numer rejestracyjny, marka pojazdu jaki ma pod niego podjechać oraz imię kierowcy i jego zdjęcie. Przy zamawianiu kursu aplikacja zablokowała mu na koncie kwotę [...] zł,

a następnie po zakończonym przewozie kwota ta została pobrana z konta. Pasażer podał, że nie zawierał żadnej umowy na przejazd w formie pisemnej z kierowcą ani innym przedsiębiorstwem w siedzibie przedsiębiorstwa. Skarżący z kolei wyjaśnił, że za wykonane przewozy otrzymuje środki pieniężne od aplikacji [...] za pośrednictwem PHU [...], który przelewa mu pieniądze po odjęciu prowizji

i podatku. Z firmą tą ma podpisaną umowę zlecenia. W ciągu tygodnia musi przedstawić faktury za paliwo i eksploatację pojazdu. Wysokość jego wynagrodzenia uzależniona jest od ilości kursów, które wykona. W pojeździe nie posiada zainstalowanego taksometru ani kasy fiskalnej, jak również oznaczeń charakterystycznych dla taksówek.

Na podstawie informacji uzyskanych z Biura ds. Transportu Międzynarodowego, Starostwa Powiatowego w K., Urzędu Miasta L. oraz Urzędu Miejskiego w K. ustalono, że skarżący nie posiadał uprawnienia na wykonywanie transportu drogowego osób.

WITD uznał, że skarżący jako kierujący pojazdem był jednocześnie podmiotem wykonującym przewóz drogowy oraz osobą wykonującą czynności związane

z przewozem drogowym. Na skarżącym ciążył więc obowiązek takiej organizacji przewozów, aby kierujący pojazdem nie wykonywał przewozów bez ważnych badań lekarskich czy psychologicznych. Jeżeli zaś podmiot wykonujący przewóz robi to osobiście, to nie jest w żaden sposób wyłączony z tego, aby posiadać stosowne uprawnienia. Odpowiedzialność osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym ma charakter administracyjny, nie jest oparta na zasadzie winy tylko ryzyka, a zatem do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony.

Organ I instancji w tak ustalonym stanie faktycznym uznał, że skarżący dopuścił się naruszenia przepisów art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d. polegającego na wykonywaniu transportu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego

i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Dlatego na podstawie art. 92a ust. 2

w związku z lp. 4.2. i lp. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł, tj. po [...] zł za każde naruszenie.

Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie, czy czynności podjęte przez stronę nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, pominięcie zeznań strony w zakresie współpracy z P. K., co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za ewentualne naruszenia; nieustalenie, czy doszło do wykonywania transportu drogowego; naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 92a ust. 1 i 6 w związku z lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d. poprzez wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w sytuacji, gdy czynności strony nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego; naruszenie art. 92a ust. 3 u.t.d. poprzez nałożenie na stronę kar w łącznej wysokości przekraczającej 12.000 zł. Zdaniem skarżącego działalność gospodarcza powinna być prowadzona w sposób ciągły, mieć charakter zarobkowy, a stroną postępowania powinien być P. K..

Decyzją z [...] października 2019 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1-3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 u.t.d. oraz lp. 4.2. oraz 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał treść przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Podał, że postępowanie toczy się wobec skarżącego jako podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. (zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym). Dlatego zarzut strony dotyczący naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d. jest nietrafny, bowiem przepis ten nie znajduje zastosowania do przedmiotowego postępowania, lecz odnosi się do kar nakładanych na

podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d.

W ocenie organu odwoławczego bezspornym jest, że wykonawcą przewozu

z dnia kontroli była strona. Wskazuje na to treść zeznań skarżącego, że P. K. pośredniczy w przekazywaniu mu wynagrodzenia za zrealizowane przewozy, przy czym wynagrodzenie jest pomniejszane o podatki i prowizję. Z zawartej między nimi umowy zlecenia wynika, że skarżący wykonuje przewozy osób w sposób samodzielny, bez nadzoru ze zleceniodawcy, którego obowiązkiem jest pośredniczenie w przekazywaniu wynagrodzenia stronie od [...] oraz rozliczanie prowizji i należności publicznoprawnych w imieniu skarżącego. Stąd też przypisanie stronie odpowiedzialności za realizację przewozu z dnia kontroli należy uznać za prawidłowe. Poza tym strona nie złożyła żadnego dowodu na wykonywanie przewozu z dnia kontroli w imieniu innego podmiotu. Okazanie do kontroli kopii licencji nr 004 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielonej [...] Spółka z o.o. Spółka k. z siedzibą w R. nie daje podstaw do prowadzenia postępowania w zakresie ustalenia powiązań między stroną a ww. spółką, w szczególności w sytuacji, gdy treść zeznań skarżącego nie wskazuje na to, żeby współpracował on ze spółką przy realizacji przewozów.

W ocenie organu odwoławczego bezsporne jest w sprawie niniejszej, że strona osobiście wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Częstotliwość realizacji przewozów okazjonalnych nie ma bowiem wpływu na uznanie, że przewóz spełnia przesłanki przewozu okazjonalnego.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest również okoliczność, czy strona na dzień kontroli posiadała status przedsiębiorcy, ponieważ zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych nieprowadzenie zarejestrowanej, legalnej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia.

GITD uznał za bezsporne, że w dacie kontroli strona nie posiadała ważnych badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, co wynika z treści zeznań strony i faktu nieprzedłożenia ww. dokumentów mimo wezwania przez organ. Wskazał, że do odpowiedzialności administracyjnej wystarczy jedynie, że organ stwierdzi naruszenie przepisu prawa materialnego obligującego go do wydania decyzji, w której określi karę administracyjną. Odpowiedzialność administracyjna skonstruowana jest na zasadzie ryzyka i oznacza, że nieważne jest, czy podmiot, który ma być ukarany zawinił, czy też nastąpiło określone zdarzenie.

Jednocześnie GITD wskazał, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Nie wystarczy bowiem jedynie zakwestionować swoją odpowiedzialność; ciężar dowodu spoczywa na stronie postępowania. Tymczasem skarżący nie przedłożył żadnych dowodów na potwierdzenie, iż w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność za popełnienie naruszeń.

Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji jej poprzedzającej. Zarzucił naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak:

- ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej,

- braku zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;

- ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

- pominięcie zeznań złożonych przez stronę oraz pisma zatytułowanego: "Zasady współpracy z firmą PHU [...]", co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za ewentualne naruszenia;

2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu

I instancji;

3) art. 107 § 3 k.p.a. przez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu w zakresie konieczności zweryfikowania, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy, czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji o nazwie [...];

4) art. 8 k.p.a. przez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa;

5) art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w związku z lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości po [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym nie był on obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniami.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wywody zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej przez wojewódzkie sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Po przeprowadzeniu kontroli decyzji GITD z [...] października 2019 r. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które uzasadniałyby jej uchylenie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.t.d., która określa między innymi zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.).

Stosownie do art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane

z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 2, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). I tak: za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy wysokość kary pieniężnej wynosi 1.000 zł (pozycja lp. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d.), za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy wysokość kary pieniężnej wynosi również 1.000 zł (pozycja lp. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d.).

Z treści art. 92a ust. 4 u.t.d. wynika, że suma kar pieniężnych, o których mowa

w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 3.000 zł.

Odnośnie do stwierdzonych naruszeń należy wskazać, że skarżący nie posiadał w dniu kontroli wymaganych przepisami art. 39a pkt 3 i 4, art. 39j ust. 1, art. 39k ust. 1 u.t.d. orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych

i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl natomiast art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

Zdaniem Sądu niezasadne są zarzuty zawarte w skardze, że skarżący nie miał obowiązku posiadać ww. orzeczeń, ponieważ nie był przedsiębiorcą, a jego czynności, stwierdzone protokołem kontroli, nie mają cech wykonywania działalności gospodarczej.

W tym zakresie Sąd w pełni podziela ustalenia organów orzekających w tej sprawie, że podmiotem wykonującym transport drogowy jest nie tylko ten, kto podejmuje i wykonuje tego rodzaju działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ale także ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków niezbędnych do legalnego wykonywania tej działalności gospodarczej.

Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. wyroki NSA: z 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08, publ. CBOSA, z 4 listopada 2009 r., II GSK 166/09, publ. Lex nr 589006).

W okolicznościach przedmiotowej sprawy należy więc uznać, że skarżący wykonywał działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego, zawartej w art. 4 u.t.d.; brak zarejestrowanej działalności gospodarczej nie ma przy tym znaczenia. Działalność skarżącego była zorganizowana, miała charakter zarobkowy i zmierzała do udzielania usług wielokrotnie (nie jednorazowo). Świadczą o tym dowody zebrane

w sprawie, np. umowa zlecenia i umowa najmu samochodu z [...] listopada 2018 r. zawarte między skarżącym a PHU [...] na czas nieokreślony,

a także zeznania strony, w których wskazano na cel zarobkowy tej działalności.

Skarżący to kierowca samodzielnie (we własnym imieniu i na własny rachunek) świadczący usługi transportowe za pośrednictwem aplikacji [...], który – przystępując do tego sposobu zarobkowania - zobowiązał się do przestrzegania prawa obowiązującego w państwie, w którym świadczy usługi transportowe ("Ogólne warunki dla kierowców" dołączone do akt sprawy). Poza tym z umowy zlecenia nie można wyprowadzić wniosku, że skarżący był zatrudniony w firmie PHU [...], a jedynie że wykonywał w sposób samodzielny usługi m.in. poprzez platformę internetową [...] i nie nabył żadnych uprawnień pracowniczych z tytułu zawarcia umowy zlecenia (§ 4 umowy, k. 7 akt administracyjnych).

Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego organ nie miał obowiązku badać, do jakiego podmiotu trafiło wynagrodzenie za wykonany przewóz. Wystarczy, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji [...] zrealizował skarżący, za co została przez pasażera wniesiona opłata. To zaś ustalenie jest

w sprawie bezsporne.

Istotnym w sprawie jest dowód w postaci protokołu kontroli, który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a więc korzysta

z wiarygodności zawartych tam ustaleń. Skarżący podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń, a tym samym bezsporny pozostaje fakt, że nie posiadał wymaganych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, przeprowadzonych w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Pomimo że skarżący jako podmiot wykonujący przewóz osób realizował go osobiście, to w żaden sposób nie został wyłączony z obowiązku posiadania stosownych uprawnień. Prawidłowo zatem organy transportu drogowego nałożyły na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł za brak ww. orzeczeń.

W tym miejscu należy wskazać, że kary pieniężne określone w załączniku nr 4 do u.t.d. zostały ustalone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Oznacza to, że w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej, a wymierzenie jej następuje w wysokości określonej

w załączniku oraz w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 4 u.t.d. Organ nie ma w tym zakresie luzu decyzyjnego, ponieważ ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej w zależności od sytuacji finansowej, materialnej, rodzinnej czy zdrowotnej strony.

Sąd w całości podziela ocenę organu odwoławczego w tej sprawie co do braku okoliczności zwalniających skarżącego od odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., według którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 2, na zarządzającego transportem,

a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przepis ten odnosi się jedynie do sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA

z 23 stycznia 2019 r., II GSK 4875/16, publ. Lex nr 2624752, wyrok NSA z 27 listopada 2018 r., II GSK 3817/16, publ. Lex nr 2618340).

Podsumowując, w ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

W szczególności, wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy w sposób pełny

i wyczerpujący odniósł się do postulatu skarżącego w zakresie konieczności zweryfikowania, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy. Rozważania w tym przedmiocie znajdują się na stronie 6 decyzji GITD i poparte zostały orzecznictwem sądowym. Ponadto, wbrew przekonaniu pełnomocnika skarżącego, organ ustalił, w jaki sposób zainicjowano realizację usługi, co nastąpiło za pośrednictwem aplikacji [...] zarejestrowanej na telefonie pasażera. Sam skarżący przyznał natomiast, że za wykonane przejazdy otrzymuje wynagrodzenie od PHU [...]. Twierdzenie zatem, że płatność za kontrolowany przejazd nie nastąpiła na jego rzecz, a na rzecz aplikacji jest pozbawione podstaw. Organ odwoławczy dokonał nadto analizy umowy zlecenia zawartej przez kierującego z PHU [...] (str. 5 zaskarżonej decyzji). Zarzut pominięcia rzeczonego dowodu był więc chybiony.

Bezzasadny także jest zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Skoro GITD uznał prawidłowość skarżonej decyzji organu I instancji, to jedynym prawnie dopuszczalnym rozstrzygnięciem było utrzymanie tejże decyzji w mocy.

Pozbawiony podstaw jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji GITD odniósł się do każdego z zarzutów w sposób wystarczający do wyjaśnienia sprawy, w tym wyjaśniono dostatecznie zasady działania aplikacji [...], które są możliwe do poznania przez każdą osobę potencjalnie korzystającą z niej (w szczególności przez korzystających z dostępnych obecnie usług telekomunikacyjnych przy użyciu smartfonów). Nie ma więc przeszkód, aby zasady jej działania uznać za fakt powszechnie znany i niewymagający szczególnego dowodzenia. W ocenie Sądu okoliczność ta (sposób funkcjonowania aplikacji) nie była między stronami sporna. Korzystał z niej zarówno kierowca jak i pasażer, a opis działania aplikacji wynika z akt sprawy. To dzięki niej doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 3 grudnia 2019 r., II SA/Rz 1191/19; wyrok WSA w Białymstoku z 5 grudnia 2019 r., II SA/Bk 695/19, publ. CBOSA). Uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 107 § 1 k.p.a.

Niezasadność zarzutów skargi i zgodność z prawem decyzji obu instancji, prowadzi także do wniosku, że organy w niniejszej sprawie nie naruszyły art. 8 k.p.a., gdyż nie prowadziły postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Mając powyższe wywody na uwadze Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).