Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 470/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22g ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), asesor WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lutego 2009 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok oraz określenia odsetek za zwłokę od należnych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za niektóre miesiące 2003 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] określił J. J. (dalej powoływana również jako skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł oraz określił odsetki za zwłokę od należnych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za niektóre (luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, listopad i grudzień) miesiące 2003 r.

W bardzo obszernym uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż przeprowadzone postępowanie kontrolne wykazało szereg nieprawidłowości, zarówno w zakresie przychodów (pkt. 3.2 decyzji) jak i kosztów uzyskania przychodów (pkt. 3.1 decyzji). W ocenie organu stwierdzone nieprawidłowości świadczą, iż podatkowa księga przychodów i rozchodów zarówno w zakresie przychodów z działalności gospodarczej jak i kosztów ich uzyskania za 2003 r. była przez podatniczkę prowadzona nierzetelnie z naruszeniem przepisów prawa.

W ocenie organu ustalenia kontroli prowadzą do wniosku, że dane wynikające z prowadzonej przez podatniczkę podatkowej księgi przychodów i rozchodów, po korektach przychodów i kosztów uzyskania przychodów o nieprawidłowości stwierdzone na podstawie dowodów zgromadzonych w toku postępowania pozwalają na określenie dochodu do opodatkowania za 2003 r. Dlatego też organ, zgodnie z art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako o.p.) odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami zgromadzonymi w toku postępowania, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. W wyniku dokonanych wyliczeń organ przyjął, iż przychód podatniczki, po korektach dokonanych według ustaleń kontroli wyniósł [...] zł, koszty uzyskania przychodów, po korektach z ustaleń kontroli [...] zł zaś dochód [...] zł. Podatek należny, po zaokrągleniu do pełnego złotego, zdaniem organu wyniósł [...] zł. Biorąc pod uwagę fakt, iż podatniczka w złożonym zeznaniu zadeklarowała podatek w wysokości [...] zł zaniżenie podatku należnego wyniosło [...] zł.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się J. J. i w złożonym do Dyrektora Izby Skarbowej odwołaniu podniosła, iż jest ona kłamliwa, jednostronna, a wszelkie dowody zostały wypaczone i przedstawione nieobiektywnie i w konsekwencji nie odzwierciedlają stanu faktycznego.

W uzasadnieniu odwołania J. J. zarzuciła, między innymi błędne przyjęcie wyliczeń remanentu początkowego i końcowego. Za niesłuszne podatniczka wskazała nie uznanie za koszty uzyskania przychodów kwoty 40 600 zł, z tytułu wydatków poniesionych na otwarcie działalności na Ukrainie, 240 000 zł (równowartości 54 000 Euro) utraconej w wyniku oszustwa w styczniu 2003 r., kwoty 56 559,57 zł z tytułu nieściągalnego długu wobec p. G. oraz kwoty 180 000 zł wynikającej z umowy zawartej pomiędzy firmami E., J. [...] i M. z udziałem firmy F. Sp. z o.o. Skarżąca wskazała także na nieprawidłowości związane z rozliczeniem przychodów z dokumentów TAX FREE oraz sprzedaży wyposażenia restauracji za kwotę 79 300 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podtrzymując ustalenia organu I instancji stwierdził, iż zarzuty podatniczki zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do poszczególnych z nich, za bezpodstawne i nie poparte jakimikolwiek dowodami uznał zarzuty skarżącej o istnieniu remanentu końcowego w US w Łomży oraz remanentu początkowego na jej dysku komputera. Organ zaznaczył, iż w trakcie postępowania kontrolnego skarżąca była wielokrotnie wzywana do przedstawienia wydruków danych zawartych na dysku twardym komputera lub innych dokumentów wskazujących na to, jaki był stan zapasów towarów na początek 2003 r. Niedostarczenie powyższych dokumentów uprawniało organ I instancji do określenia stanu zapasów we własnym zakresie, zaś przedstawione przez odwołująca się stwierdzenia o obawie zarzutu fałszowania danych lub manipulacji są całkowicie niezrozumiałe i niczym nieuzasadnione.

Zdaniem organu niezasadne są również zarzuty podatniczki zaniżenia wartości początkowej budynku, przy ul. D. w Ł. oraz dotyczące wydatków związanych z zakupem i montażem dźwigu osobowego w opisywanym budynku. Zamontowany dźwig osobowy stanowi samodzielny środek trwały, którego wartość początkowa wynosi 124 200 zł. Z uwagi, iż nie został od wprowadzony do ewidencji za 2003 r., nie mogły być dokonywane od niego odpisy amortyzacyjne.

Organ odwoławczy wskazał także, iż podatniczka nie wykazała, aby kwota 40 600 zł poniesiona rzekomo na inwestycje na Ukrainie, związana była z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Dlatego też, brak było podstaw do zaliczenia jej w koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Nie było również podstaw do zaliczenia w koszty kwoty 240 000 zł. Wbrew twierdzeniom podatniczki organ I instancji nie pominął w ustalaniu stanu faktycznego dokumentów wystawionych przez Policję i prokuraturę w O. Organ podkreślił, iż w toku postępowania prowadzonego przez prokuraturę nie zdołano jednoznacznie ustalić, czy pracownicy kantoru F. mieli jakikolwiek związek z opisywanym przestępstwem. Brak jest również dowodów, aby waluta obca w postaci 54 000 Euro, będąca przedmiotem transakcji pochodziła z działalności gospodarczej podatniczki. W aktach sprawy nie ma dowodów wskazujących, że powyższa kwota w 2003 r. znajdowała się na rachunkach bankowych podatniczki, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub też w kasie firmy E. Organ podkreślił, że dowodami, które miałyby uzasadniać to twierdzenie, nie są powoływane przez stronę dokumenty TAX FREE, wystawione przed 28 stycznia 2003 r., bowiem ceny i wartość towarów w nich wymieniona była określona w złotych a nie EURO. Brak było także dowodów potwierdzających, iż podatniczka otrzymywała płatności w walucie obcej za towary sprzedawane obcokrajowcom.

Odnośnie zarzutu nie uwzględniania kwoty około 60 000 zł, jako straty związanej z działalnością gospodarczą powstałej w wyniku nie opłacenia przez E. G. należności za czynsz wynikający z faktur VAT, organ zaznaczył, iż brak jest podstaw aby te wierzytelności uznać za nieściągalne w rozumieniu art. 23 ust.1 pkt 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm., dale jako u.p.d.f.). Podobnie ocenił zarzut nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów kwoty 180 000 zł z tytułu wpłat na rzecz firmy M. S.A. Z analizy dokumentów i wyjaśnień strony wynika, iż powyższa kwotę podatniczka zainwestowała w 2002 r. "na założenie dzieciom sklepu w W.". Fakt ten nie może stanowić podstawy do tego, aby tę sumę uznać za koszt uzyskania przychodów w 2003 r. Wydatek taki nie może być uznany za związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Na powyższą decyzję J. J. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniosła o jej uchylenie, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów art. 14 ust. 1, 1c, 1e, 22 ust. 1, 5, 6, art. 23 ust. 1 pkt 14, 18, 27, art. 26 ust. 1 u.p.d.f. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 121§1, art. 122, art. 123, art. 187§1, art. 188, art. 191, art. 193, art. 200a§1 pkt 1 i art. 233§2 o.p.

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 469/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, iż nie może być ona wykonana w całości orzekł o kosztach postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd uznał, iż w sprawie nastąpiło naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, a nie było bezpośrednio podniesione w skardze – art. 22a ust. 1 i art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.f. Zdaniem Sądu organy skarbowe błędnie przyjęły, iż zamontowany w budynku przy ul. D. w Ł. dźwig osobowy, dopuszczony do eksploatacji w dniu 3 września 1999 r. stanowi samodzielny środek trwały. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż winda została zamontowana przed oddaniem budynku przy ul. D. w Ł. do użytkowania (2000 r.) a zatem stanowi urządzenie techniczne tegoż budynku wchodzące w jego skład. Z uwagi, iż budynek przy ul. D. w Ł. nie był wcześniej wyposażony w windę i został oddany do użytkowania w terminie późniejszym niż dźwig osobowy, nie można również uznać, iż prace te stanowiły remont, bądź modernizację budynku. W ocenie zamontowany dźwig osobowy w budynku przy ul. D. w Ł., nie stanowi samodzielnego środka trwałego lecz ulepszenie budynku, a zatem o jego wartość – 124 200,00 zł powinna być zwiększona wartość początkowa budynku. Od nowej, wyższej wartości budynku powinny być dokonywane odpisy amortyzacyjne, a zatem w tym zakresie zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.

W pozostałym zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy skarbowe a zatem zarzuty skargi uznał za bezpodstawne. Nie zgodził się z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby organ podatkowy naruszył przepisy postępowania podatkowego, poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie dopatrzył się błędów w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Dokonana przez organy skarbowe ocena zgromadzonych dowodów była prawidłowa, spójna, logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty skargi, dotyczące między innymi rozliczeń zaciągniętych kredytów bankowych, błędnego określenia remanentu początkowego i końcowego za 2003 r., nie uznaniu kwoty 40 600 zł z tytułu udzielonej pożyczki, jako kosztu związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie ujęcia w koszty uzyskania przychodu kwoty 240 000 zł (54 000 Euro), będącej stratą skarżącej na skutek dokonanego oszustwa, kwoty 180 000 zł poniesionej przez Skarżącą na rzecz spółki M. oraz wierzytelności skarżącej w stosunku do p. E. G. Za bezpodstawne Sąd uznał także zarzuty skargi dotyczące zawyżenia przychodów za 2003 r. dotyczące dokumentów TAX FREE.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości [...] zł w miejsce zobowiązania podatkowego wskazanego w zeznaniu podatkowym w kwocie [...] zł oraz określił wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych należnych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r.

W uzasadnieniu decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej związany oceną prawną dokonaną w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 469/07, stwierdził, iż nie widzi podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej podnoszonych w trakcie postępowania, poza tymi, które wzbudziły zastrzeżenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W powyższym orzeczeniu Sąd uznał, iż zamontowany dźwig osobowy w budynku przy ul. D. w Ł., nie stanowi samodzielnego środka trwałego lecz ulepszenie budynku, a zatem o jego wartość 124.200,00 zł powinna być zwiększona wartość początkowa budynku. W pozostałym zakresie, zdaniem Sądu organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa, dlatego też uznał zarzuty skargi za bezpodstawne. Zdaniem Sądu, w sprawie organy skarbowe nie naruszyły przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organ podkreślił, iż żaden ze wskazanych przez skarżącą elementów będących przedmiotem zaskarżenia nie znalazł poparcia składu orzekającego Sądu, wręcz przeciwnie – w treści orzeczenia znajduje się potwierdzenie prawidłowości rozstrzygnięć dokonanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, poza kwestią dotyczącą zamontowanej windy w budynku przy ul. D. w Ł. Przyjąć zatem należy, iż orzeczenie sądu stanowi potwierdzenie oceny stanu faktycznego i kwalifikacji prawnych dokonanych przez organ pierwszej instancji.

Uwzględniając ustalenia organu I instancji oraz wyrok WSA w Białymstoku, Dyrektor Izby Skarbowej w B., określając wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. powiększył koszty uzyskania przychodów o kwotę 3 105,00 zł w skali roku, która to kwota stanowi odpisy amortyzacyjne od windy stanowiącej część budynku przy ul. D. w Ł. W związku z powyższym korekcie uległa również wysokość odsetek za zwłokę od należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Odnosząc się do ponowionych zarzutów przedstawionych przez skarżącą w piśmie z dnia 14 sierpnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zarówno organ I instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku szczegółowo odnieśli się do kwestii nie uznania za koszt podatkowy kwoty 240.000,00 zł. Powyższej oceny nie zmieniają ponoszona przez skarżącą okoliczności aresztowania właściciela kantoru i prowadzenie postępowania przez właściwą prokuraturę. Brak jest również dowodów wskazujących, iż waluta obca, będąca przedmiotem transakcji, pochodziła z działalności gospodarczej. W aktach sprawy, brak jest dowodów wskazujących chociażby na to, że waluta ta w 2003 r. (przed zawarciem transakcji) znajdowała się na rachunku bankowym związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą lub też w kasie firmy E. Brak jest podstaw, aby uznać powyższą kwotę za środki obrotowe prowadzonej przez skarżącą firmy. Z kolei odnośnie kwestii nie uznania wywozu towarów przez podróżnych TAX-FREE organ wskazał, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. szczegółowo opisał niniejsze zagadnienie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, m.in. ustosunkował się do informacji przesłanych przez Izbę Celną w G. pismami z 28 grudnia 2006 r. i 12 lutego 2007 r. Podkreślił, iż z przedłożonego przez skarżącą pisma nie wynika, iż towary sprzedawane przez skarżącą przekraczały granicę w G. Organ zaznaczył również, iż kwestia TAX FREE była poruszona przez Sąd w wyroku z dnia 25 kwietnia 2008 r., gdzie została potwierdzona prawidłowość postępowania organu I instancji w tym zakresie.

Na powyższą decyzję skarżąca J. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wskazując iż jest ona nieobiektywna i krzywdząca. W ocenie skarżącej, skoro WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości, była szansa ponownego przeanalizowania całości sprawy. Podkreśliła, iż w sprawie pojawiło się szereg nowych dowodów, ponieważ aresztowano grupę przestępczą, w której znalazł się właściciel kantoru, z którym dokonała wymiany 54 000 Euro. Skarżąca zarzuciła, iż inspektor UKS wybiórczo i nierzetelnie przedstawił fakty, dotyczące wymiany waluty z pracownikami kantoru F., co skutkowało nie posiadaniem przez Sąd całej dokumentacji, jaka została przedstawiona inspektorowi UKS. Skarżąca podniosła również, iż w sprawie nie dołożono wszelkich starań, aby wyjaśnić sprawę wywozu towarów poza granice kraju przez Izbę Celną w G. Wśród jej odbiorców byli również Rosjanie i Litwini, którzy korzystali właśnie z przejścia granicznego w G.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 2 lutego 2009 r., skarżąca dodatkowo rozszerzyła zarzuty skargi, wnosząc dodatkowo o uwzględnienie opłaconej za grudzień 2002 r. w 2003 roku raty za samochód R. S. w kwocie 5 400 zł, oraz straty w kwocie 180 000 zł, powstałej w wyniku upadłości firmy M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził, podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa. Również dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z urzędu (art. 134 §1 p.p.s.a.) Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, bądź stwierdzenie nieważności. Organ podatkowy właściwie dokonał subsumcji normy prawa materialnego pod ustalony stan faktyczny, jak również nie naruszył przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy przede wszystkim wskazać, iż przedmiotowa sprawa była już rozpoznawana przez tutejszy sąd administracyjny. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 469/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, dalej określany jako WSA, uchylił poprzednią decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] czerwca 2007 r. Nr [...], stwierdzając, iż w sprawie nastąpiło naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, a nie było bezpośrednio podniesione w skardze – art. 22a ust. 1 i art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.f. Zdaniem Sądu organy skarbowe błędnie przyjęły, iż zamontowany w budynku przy ul. D. w Ł. dźwig osobowy, dopuszczony do eksploatacji w dniu 3 września 1999 r. stanowi samodzielny środek trwały. W pozostałym zakresie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa uznając zarzuty skargi za bezpodstawne. Nie zgodził się z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby organ podatkowy naruszył przepisy postępowania podatkowego, poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego. Za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty skargi, dotyczące między innymi rozliczeń zaciągniętych kredytów bankowych, błędnego określenia remanentu początkowego i końcowego za 2003 r., nie uznaniu kwoty 40 600 zł z tytułu udzielonej pożyczki, jako kosztu związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie ujęcia w koszty uzyskania przychodu kwoty 240 000 zł (54 000 Euro) będącej stratą skarżącej na skutek dokonanego oszustwa, kwoty 180 000 zł poniesionej przez Skarżącą na rzecz spółki M., oraz wierzytelności skarżącej w stosunku do p. E. G.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przywołany przepis pociąga za sobą daleko idące konsekwencje, zarówno dla ponownie przeprowadzanego postępowania administracyjnego, toczącego się w następstwie wydania wyroku, jak i dla kolejnego postępowania sądowoadministracyjnego, w którym ocenie podlegałyby decyzje administracyjne wydane w tymże, ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Przede wszystkim, co podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w wypadku sporu, co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowiłaby prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (tak w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 625/07, publ. LEX 344933). Jednocześnie wskazuje się, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku (tak w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1890/07, publ. LEX nr 397665).

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy wskazać, iż przy ponownym orzekaniu Dyrektor Izby Skarbowej w B. związany był ocenami prawnymi i wytycznymi wynikającymi z wyroku WSA w Białymstoku z dnia 25 kwietnia 2008 r., zarówno w odniesieniu do rozumienia przepisów prawa materialnego jak i oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Z analizy akt sprawy wynika, iż organ wydając decyzję z [...] września 2008 r. nie naruszył art. 153 p.p.s.a., w szczególności zastosował się do dokonanej przez Sąd wykładni art. 22a ust. 1 i art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.f. dotyczących zasad amortyzacji środków trwałych – w niniejszej sprawie dźwigu osobowego zamontowanego w budynku, przy ul. D. w Ł. Również ocena zgromadzonych w sprawie dowodów dokonana przez organ pokrywa się z treścią orzeczenia Sądu, dlatego też brak jest podstaw do kwestionowania działań organu, jako niezgodnych z prawem.

Podkreślić należy, iż ocena prawa zawarta w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 469/07 przesądza o braku możliwości uwzględnienia podniesionych w skardze, jak i na rozprawie w dniu 2 lutego 2009 r. zarzutów. Zarzuty te pokrywają się ze wcześniejszymi zarzutami podnoszonymi przez stronę skarżącą w sprawie sygn. akt I SA/Bk 469/07, i wówczas zostały one uznane przez Sąd, za niezasadne. Dlatego też, za niezasadne należało uznać zarzuty dotyczące, w szczególności nieuwzględnienia przez organy skarbowe, przy określeniu podatku dochodowego kwoty 240 000 zł (równowartość 54 000 Euro) utraconej w wyniku oszustwa oraz nie ujęcia w koszty uzyskania przychodów kwoty 180 000 zł wydanych na rzecz upadłej spółki M.

Podkreślić należy, iż wbrew zarzutom skargi, Sąd nie kwestionował faktu dokonania oszustwa na szkodę skarżącej w kwocie 240 000 zł. Z akt sprawy, na co zwrócił uwagę również Sąd w składzie rozpoznającym sprawę sygn. akt I SA/Bk 469/07, brak jest jakichkolwiek dowodów, iż kwota 54 000 Euro stanowiła środki obrotowe prowadzonej przez skarżącą firmy. Takimi dowodami nie są podnoszone przez skarżącą w skardze nowe okoliczności, jak zatrzymanie członków grupy przestępczej, która dokonała oszustwa na szkodę skarżącej. Fakt zatrzymania tychże osób, nie może świadczyć, iż kwota 54 000 Euro, znajdująca się w dyspozycji skarżącej pochodziła z prowadzonej działalności gospodarczej. Takimi dowodami nie są również załączone do skargi wyciągi z bankowego rachunku dewizowego. Wskazać bowiem należy, iż wyciągi te zostały wystawione w latach 1998-1999 a zatem na cztery lata przed dokonaniem oszustwa, ponadto odnoszą się do rachunku dolarowego, zaś skarżąca dysponowała w 2003 r. Euro. Zgodzić się zatem należy z organami skarbowymi, iż strata w kwocie 240 000 zł, nie może być uznana za koszt uzyskania przychodu z ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut nienależytego przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wywozu towarów za granicę przez organy celne podległe Izbie Celnej w G. Wskazać należy, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w wydanej decyzji szczegółowo opisał tę kwestię, wskazując, iż z informacji przesłanych przez Dyrektora Izby Celnej w G. nie wynika, aby towary wykazane na dokumentach TAX FREE opuściły polski obszar celny. Kwestia wywozu towarów w systemie TAXFREE była również oceniania przez Sąd rozpoznający sprawę sygn. akt I SA/Bk 469/07, gdzie stwierdzono, że organy prawidłowo przyjęły, iż brak jest dowodów potwierdzających wywóz towarów wskazanych w kalkowych kopiach dokumentów TAXFREE za granice RP.

Podobnie należało ocenić zarzuty skarżącej podniesione na rozprawie w dniu 2 lutego 2008 r. Zarzuty te były już rozpoznawane przez Sąd w poprzednim postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdzie przesądzono, iż są one niezasadne. Organy skarbowe, ponownie rozpoznające sprawę, były związane przedstawioną przez sąd administracyjny oceną przeprowadzonego w tym zakresie postępowania dowodowego.

Reasumując należy stwierdzić, że w stanie faktycznym sprawy, nie było podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przesądza o tym treść wcześniejszego orzeczenia sądowego wydanego w niniejszej sprawie. Zasadnie zatem Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu I instancji i orzekł w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.