Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 4238/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2007 r. sprawy ze skargi L. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz L. S.A. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (stu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] marca 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] sierpnia 2005r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia L. S.A. z siedzibą w W.(zwanej dalej "Spółką") pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego.

Spór w rozpoznawanej sprawie zaistniał na tle następującego stanu faktycznego:

Spółka wnioskiem z 11 maja 2005r. wystąpiła do Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego, pytając czy ma prawo do obniżenia podatku VAT należnego o podatek VAT naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez beneficjentów wypłacanych przez Spółkę premii i opłat. Strona podała, że w zakresie sprzedaży swoich produktów oraz towarów (produktów [...]) współpracuje z podmiotami na podstawie pisemnych umów, których postanowienia określają m.in. rodzaj i wysokość premii i innych opłat, jakie strona zobowiązuje się zapłacić na rzecz tych podmiotów (nabywców). Premie i opłaty obliczane są jako procent od zrealizowanego obrotu i stanowią formę wynagrodzenia dla nabywcy za dokonywanie zakupów produktów strony, tworzenie bazy sprzedaży lub też za wywiązywanie się z podjętych zobowiązań na jej rzecz. Wysokość i podstawa obliczenia premii jest ściśle powiązana z wielkością zrealizowanych obrotów. Spółka zaznaczyła, że nie dysponuje innymi dowodami na wykonanie usług, niż zrealizowane wartości obrotu, płatności na zakupione towary, czy też obecność jej produktów w placówkach handlowych nabywców. Wszystkie premie, opłaty i prowizje mają być udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez jej kontrahentów - beneficjentów premii i innych opłat.

W ocenie strony powstaje więc wątpliwość czy premie i opłaty są świadczeniem w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – określanej dalej "u.p.t.u."). Stwierdziła też, że premie i opłaty są wynagrodzeniem za świadczenia w rozumieniu art. 8 u.p.t.u. i ma ona prawo do odliczania VAT naliczonego na fakturach dokumentujących ww. transakcje.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z [...] sierpnia 2005r., wydanym na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – powoływanej dalej jako "O.p.") odmówił wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia Spółce pisemnej interpretacji, gdyż wniosek złożony w trybie art. 14a § 1 O.p. pochodził od podmiotu nieuprawnionego. Wyjaśnił, że gdy z pytaniem wystąpi podmiot nieuprawniony, tj. podmiot nieobciążony z tytułu danej czynności obowiązkiem podatkowym, organ podatkowy nie ma ani prawa, ani obowiązku udzielenia pisemnej interpretacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. Zdaniem organu w sytuacji przedstawionej we wniosku, interes prawny do uzyskania interpretacji dotyczącej opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności, za które wypłacana jest premia pieniężna (opłata) ma kontrahent Spółki – beneficjent premii, gdyż na nim będzie ciążył obowiązek podatkowy z tytułu tej czynności i obowiązek wystawienia faktury VAT. Organ wyjaśnił też, że wniosek powinien dotyczyć konkretnego podmiotu i konkretnego zdarzenia prawnego wywołanego przez ten podmiot.

Spółka, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu podatkowego zawartym w ww. postanowieniu wniosła zażalenie, wskazując że jest podatnikiem w świetle definicji zawartej w u.p.t.u. Ustawa ta bowiem kładzie nacisk na wykonywanie działalności gospodarczej, a podatnik nie zawsze jest zobowiązany do zapłaty podatku. Jest jednak podmiotem, któremu - co do zasady - przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, zawartego w fakturach dokumentujących premie i opłaty udzielane podmiotom dokonującym sprzedaży jej produktów. Jest więc uprawniona do złożenia zapytania w sprawie, albowiem skutki niewłaściwego udokumentowania transakcji obciążają ją jako podmiot dokonujący obniżenia podatku VAT należnego o VAT naliczony zawarty w fakturach opisanych we wniosku.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. w postanowieniu z [...] marca 2006r., wskazanym na wstępie, nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia strony i utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że spór dotyczy art. 14a § 1 O.p., który wprowadza podmiotową i przedmiotową podstawę prawną skutecznego dochodzenia pisemnej interpretacji o zakresie i sposobie zastosowania prawa podatkowego. Odniósł się również do treści art. 7 § 1 O.p., twierdząc że cechą istotną dla wyodrębnienia kategorii podatnika jest podleganie obowiązkowi podatkowemu, zaś o tym, czy dany podmiot będzie podatnikiem określonego podatku decyduje treść przepisów prawa materialnego, które określają krąg podmiotów, na których ciąży obowiązek podatkowy. Pojęcie podatnika podatku VAT definiuje art. 15 ust. 1 u.p.t.u., który stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W ocenie organu odwoławczego dany podmiot jest podatnikiem tylko w związku z wykonywaniem danej czynności. Wniosek strony z 11 maja 2005r. dotyczy natomiast sytuacji, w której na Spółce jako nabywcy usług nie ciąży obowiązek podatkowy w podatku VAT. Tym samym wniosek ten pochodzi od podmiotu, który nie jest podatnikiem VAT z tytułu świadczenia usług opisanych we wniosku, a więc od podmiotu nieuprawnionego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. za słuszne uznał też stanowisko organu I instancji, że wniosek o interpretację w trybie art. 14a O.p. powinien dotyczyć konkretnego podmiotu i konkretnego zdarzenia prawnego i w sytuacji, gdy z zapytaniem wystąpi podmiot nieuprawniony, który nie jest obciążony obowiązkiem podatkowym z tytułu danej czynności, po stronie organu nie tylko nie powstanie obowiązek udzielenia pisemnej interpretacji w zakresie stosowania prawa podatkowego, ale organ ten nie ma prawa udzielenia interpretacji, gdyż przekroczyłby swoje kompetencje. W tym zakresie odwołał się do treści art. 165a O.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2004r. strona ww. postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w W. zarzuciła naruszenie prawa procesowego:

- art. 14a § 1 w związku z art. 7 § 1 i art. 4 O.p., przez ich błędną wykładnię i uznanie, że Spółka nie była uprawniona do złożenia wniosku o interpretację;

- art. 14b § 5 O.p. przez wydanie błędnego orzeczenia w formie postanowienia, gdy art. 14b § 5 wymaga od organu odwoławczego wypowiedzenia się w formie decyzji;

- art. 247 § 1 pkt 2 w związku z art. 219 O.p., przez wydanie postanowienia bez podstawy prawnej.

Skarżąca zarzuciła też naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 15 ust. 1, art. 19, art. 20, art. 21, art. 86, art. 87, art. 88 i art. 89 u.p.t.u. przez zawężającą wykładnię i uznanie, że Spółka realizując prawo do odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach dokumentujących premie pieniężne i inne opłaty nie jest podatnikiem i nie ciąży na niej obowiązek podatkowy w podatku VAT.

Strona podniosła, że nie można przyjąć, że wniosek o interpretację może dotyczyć wyłącznie podatku VAT należnego, tak jak przyjęły organy podatkowe, mówiąc bowiem o obowiązku podatkowym z u.p.t.u., nie można pominąć instytucji odliczenia podatku naliczonego (prawie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego). Odliczenie to jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z konstrukcji podatku VAT, jako podatku od wartości dodanej. Prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikowi tego podatku.

Strona wskazała także, że jej wniosek dotyczy jej indywidualnej sprawy, a przedstawionym we wniosku pytaniu, jako podmiot udzielający premii, dokonujący odliczenia VAT zawartego w fakturach dokumentujących premie i opłaty, udzielanych podmiotom dokonującym sprzedaży jej produktów, jest jak najbardziej uprawniona do złożenia zapytania. Skutki niewłaściwej interpretacji przepisów art. 86-89 u.p.t.u., dotyczących odliczenia podatku naliczonego od tychże transakcji obciążają Skarżącą jako podmiot dokonujący obniżenia kwoty podatku VAT należnego o VAT naliczony zawarty w fakturach opisanych we wniosku. Skarżąca wyjaśniła, iż nie pytała czy jej kontrahent powinien wystawić fakturę, czy też nie, ani jaka stawka podatku jest właściwa dla danej transakcji. Wniosła tylko o potwierdzenie czy VAT naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez jej kontrahenta może być odliczony od podatku należnego Skarżącej. Ma zatem, wbrew twierdzeniom organów podatkowych, interes prawny uzyskania interpretacji.

Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności tych aktów oraz zasądzenie kosztów sądowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku możliwości wydania rozstrzygnięcia w formie postanowienia, wskazał że organ odwoławczy decyzję wydaje jedynie w ściśle określonych przypadkach wskazanych w art. 14b § 5 O.p., - gdy uwzględnia, bądź odmawia uwzględnienia zażalenia na postanowienie zawierające interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego lub, jeżeli postanowienie to rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów. Zaskarżone zażaleniem postanowieniem Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] sierpnia 2005r. rozstrzygało kwestię proceduralną – odmowę wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. W związku z tym rozstrzygnięcie organu odwoławczego, również wymagało formy postanowienia. Do niniejszego postępowania mają zastosowanie zasady ogólne O.p. Należało więc uwzględnić art. 219 oraz art. 239 O.p. Organ nie zgodził się więc z zarzutem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej zwana "P.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia albo przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd oceniając w tym zakresie zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji z [...] sierpnia 2005r. stwierdza, że nie odpowiadają one prawu. Oba rozstrzygnięcia zostały podjęte w związku z wystąpieniem skarżącej Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji podatkowej. Podkreślić należy, iż celem wprowadzenia instytucji wiążących interpretacji podatkowych było umożliwienie zainteresowanym podmiotom uzyskania od właściwych organów podatkowych informacji dotyczących zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Z żądaniem udzielenia pisemnych interpretacji mogą więc występować zarówno podatnicy, płatnicy, inkasent (art. 14a § 1 O.p.), jak również następcy prawni podatników oraz osoby trzecie odpowiedzialne za zaległości podatkowe (art. 14d O.p). Stosownie do treści art. 14a § 1 O.p. wskazane podmioty mogą złożyć wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Przepis powyższy wymaga więc istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji a wnioskodawcą, związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania wnioskodawcy.

W ocenie Sądu indywidualny charakter sprawy oznacza więc, że dotyczy ona imiennie określonego podmiotu oraz konkretnych jego praw lub obowiązków.

W myśl art. 7 § 1 O.p., podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. Cechą istotną dla wyodrębnienia kategorii podatnika jest zatem podleganie obowiązkowi podatkowemu, zaś o tym, czy dany podmiot będzie podatnikiem określonego podatku można rozstrzygnąć tylko na gruncie ustaw podatkowych normujących określony podatek. Podmiot podatku, jak też prawa i obowiązki są osobno regulowane dla każdego podatku. Status strony wynika z przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa lub obowiązki, a nie z uznania danego podmiotu za stronę przez organ administracyjny.

W doktrynie przyjmuje się, że zdefiniowane legalnie w Ordynacji podatkowej pojęcie podatnika wraz z jego podstawowymi obowiązkami i prawami będzie dopełniane dalszymi konkretnymi obowiązkami i uprawnieniami z mocy odrębnych ustaw podatkowych (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003, Oficyna Wydawnicza Unimex, Wrocław 2003, s. 494).

Pojęcie podatnika podatku od towarów i usług, jak prawidłowo wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w W. w zaskarżonym postanowieniu zdefiniowane zostało w art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Przepis ten stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalnością gospodarczą jest natomiast wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu tym podatkiem podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 u.p.t.u.). Moment powstania obowiązku podatkowego uregulowany jest w art. 19, art. 20 i art. 21 u.p.t.u. Podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest obrót (art. 29 ust. 1 u.p.t.u.). Obrót to kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.

Sąd podziela stanowisko strony, które uszło uwadze organów podatkowych, że fundamentalną zasadą podatku od towarów i usług – unormowaną w art. 86 u.p.t.u. – jest prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług. Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest najważniejszym prawem podatnika podatku od towarów i usług. Prawo to kształtuje wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. W sytuacji, gdy na przykład podatnik, któremu przysługuje prawo do odliczenia podatku złoży deklarację podatkową, w której w związku z nieprawidłowym odliczeniem podatku naliczonego wykaże zobowiązanie podatkowe w wysokości niższej od kwoty należnej narażony jest na konsekwencje płynące z treści art. 109 ust. 4 u.p.t.u.

W związku z tym przyjęcie przez organy podatkowe obu instancji, że skarżąca Spółka nie ma interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o interpretację przepisu prawa podatkowego, w sytuacji, gdy zastanawia się czy będzie jej przysługiwało prawo do obniżenia podatku VAT należnego o podatek VAT naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez jej kontrahentów, którzy są jednocześnie beneficjentami wypłaconych przez stronę skarżącą premii i opłat, należy uznać za nieprawidłowe. Stanowisko organów podatkowych nie uwzględnia, w ocenie Sądu, podstawowych reguł rządzących podatkiem VAT, a wynikających z unormowań art. 19, art. 20, art. 21, art. 86, art. 87, art. 88 i art. 89 u.p.t.u. Pozostaje również w sprzeczności z art. 14a § 1 O.p. i art. 165a O.p., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższych przepisów u.p.t.u. skarżąca Spółka, prowadząca sprzedaż swoich produktów i towarów [...] jest podatnikiem VAT. Obowiązana jest, w związku z prowadzoną działalnością, zarówno do obliczania i wpłacania tego podatku (art. 103 ust. 1 u. p.t.u.), jak też posiada prawo do odliczenia podatku naliczonego (art. 86 u.p.t.u.). Spółkę będą również, na co słusznie zwraca uwagę, obciążać, jako podatnika podatku VAT, skutki ewentualnego błędnego obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Skoro więc skarżącej spółce przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług, ma ona prawo uzyskać interpretację podatkową, czy określając wysokość swojego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w związku z prowadzoną działalnością, tj. produkcją i sprzedażą produktów [...] może obniżyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z wystawionych przez jej kontrahentów (beneficjentów premii, opłat i prowizji) faktur VAT. Występuje bowiem jako podatnik w związku z prowadzoną działalnością, a jej zapytanie dotyczy sfery opodatkowania, którą stanowią nie tylko obowiązki podatnika, ale również jego uprawnienia.

Sąd, odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia przepisu art. 14b § 5 O.p. przez wydanie przez organ odwoławczy postanowienia, podkreśla, że jest on niezasadny. Wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji podatkowej stanowi podanie w rozumieniu art. 168 O.p. Mają więc do niego nie tylko zastosowanie przepisy art. 169 O.p. i art. 170 O.p., lecz także pozostałe przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące podań (C. Kosikowski [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006).

W sytuacji zatem wydania przez organ podatkowy postanowienia na podstawie art. 165a O.p., o odmowie wszczęcia postępowania, do zażalenia na to postanowienie zastosowanie będą miały przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zażaleń i odpowiednio odwołań od decyzji, a nie art. 14b § 5 O.p. Ostatni z wskazanych przepisów ma bowiem zastosowanie jedynie w przypadku, gdy organ odwoławczy merytorycznie rozpatruje zażalenie na postanowienie wydane na mocy art. 14a § 4 O.p. w zakresie udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji nie wydał postanowienia na podstawie art. 14a § 4 O.p., gdyż uznał, że zasadna jest odmowa wszczęcia postępowania na zasadzie art. 165a O.p.

Zdaniem Sądu niezasadny jest także zarzut wydania zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej. Nie wystąpiła więc przesłanka stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 2 O.p. Sąd wyjaśnia, że o braku podstawy prawnej można mówić jedynie wówczas, gdy brak jest przepisu prawa, który dopuszczałby działanie organu administracji publicznej w danej sprawie, w formie indywidualnego aktu administracyjnego, albo gdy przepis ten istnieje, lecz nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego. Błędne zastosowanie przepisu, a także błędne podanie podstawy prawnej lub jej pominięcie nie oznacza, że decyzja (postanowienie) została wydana bez podstawy prawnej.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c), art. 200 oraz art. 152 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.