Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 505/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-08-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 14 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia w formie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia [...] odmówiono przyznania A. S. prawa do dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 100 zł miesięcznie, argumentując, że zainteresowana nie kwalifikuje się do przedmiotowego dodatku z uwagi na to, że wraz z mężem jest właścicielką gospodarstwa rolnego i podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu rolników.

W odwołaniu od tej decyzji A. S. podniosła, że jej 17-letni syn P. jest dzieckiem chorym na padaczkę z upośledzeniem w stopniu znacznym i wymaga stałej

i długotrwałej opieki osoby dorosłej, którą to opiekę sprawuje odwołująca. Gospodarstwo należące do strony i jej męża jest bardzo małe o powierzchni 3,78670 ha fiz. i nie ma możliwości się z niego utrzymać

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 17 ustawy

z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.) oraz art. 12 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy

o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r., poz. 1548) - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z dniem 1 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r., poz. 1548). Wprowadziła ona szereg zmian w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.), m.in. w dotychczasowych regulacjach dotyczących świadczenia pielęgnacyjnego, określając w przepisach przejściowych zasady stosowania dotychczasowych i nowych przepisów.

W art. 11 ust. 1 ustawodawca wskazał, że osoby uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują prawo do tego świadczenia w dotychczasowej wysokości do dnia 30 czerwca 2013 r., jeżeli spełniają warunki określone w przepisach dotychczasowych. Jednocześnie w art. 12 ustawodawca postanowił, że osobom, o których mowa w art. 11 ust. 1, spełniającym warunki określone w art. 17 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz osobom, którym przyznano prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą - za każdy miesiąc w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 30 czerwca 2013 r., w którym przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, przysługuje dodatek do świadczenia pielęgnacyjnego (ust. 1).

Z przedłożonych w tej sprawie dokumentów wynika, że decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy B. przyznał A. S. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem P. S. - w kwocie 520 zł miesięcznie na okres od dnia 17 kwietnia 2012 r. do 30 czerwca 2014 r.

W tej sytuacji - zdaniem Kolegium - uprawnienie A. S. do dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego rozpatrzyć należy w świetle przepisu art. 12 ust. 1

w części odnoszącej się do "osób, o których mowa w art. 11 ust. 1, spełniających warunki określone w art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu nadanym ustawą 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy

o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (...)".

Organ podniósł, że wprawdzie A. S. sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym synem, jednakże wraz z mężem jest współwłaścicielką gospodarstwa rolnego i podlega z mocy ustawy ubezpieczeniu społecznemu rolników w zakresie emerytalno-rentowym jako rolnik, opłacając stosowne składki. W tej sytuacji strona, mimo spełnienia wielu przesłanek określonych w art. 17, nie kwalifikuje się do prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Praca we własnym gospodarstwie rolnym jest formą aktywności zawodowej uprawianą dla celów zarobkowych i przy jej wykonywaniu nie jest możliwe uzyskanie w/w świadczenia.

Reasumując, Kolegium stwierdziło, że fakt posiadania statusu rolnika i podlegania przez zainteresowaną obowiązkowi ubezpieczenia społecznego w KRUS stanowi, że A. S. nie jest osobą "rezygnującą z zatrudnienia", co powoduje brak podstaw do prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie obowiązującego od dnia 1 stycznia 2013 r. przepisu art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych i wyłącza możliwość przyznania dodatku przewidzianego w powołanym wcześniej przepisie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. S. nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Kolegium i wniosła o pozytywne rozpatrzenie jej skargi, powtarzając zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie zachodzi podstawa do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Zgodnie bowiem z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Poznaniu z dnia 29 maja 2013r., sygn. II SA/Po 458/13, Sąd ten zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o rozstrzygnięcie, czy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw

( Dz.U. z 2012r., poz. 1548 ), w zakresie w jakim uzależnia przyznanie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego od spełnienia warunków określonych w art. 17 ustawy

z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych ( t.j. Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 992 ), jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1 i art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponieważ przepis art. 12 ust. 1 ustawy z 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy

o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw stanowi podstawę materialnoprawną kwestionowanej przez A. S. decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił zawiesić postępowanie w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm. ) do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny zagadnienia prawnego przedstawionego przez WSA

w Poznaniu.

a.tp.