Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 2/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 97 § 1 pkt 4, art. 97 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: § 14ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2015 poz 1800
law: Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Gminy na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Gminy kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dziennik Ustaw z 2020 r. pozycja 256 ze zmianami – "k.p.a."). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie budowy budynku sali gimnastycznej z zapleczem i instalacjami oraz niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...], celem rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "polegającego na przekroczeniu terminu 3-letniego okresu od otrzymania ostatecznego pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę nr [...] z dnia [...].03.2016r. do czasu rozpoczęcia robót budowlanych".

Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia Gminy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na postanowienie organu odwoławczego nie wniesiono skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Pismem z dnia [...] września 2020 r. Gmina, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zwróciła się o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem PINB z dnia [...] sierpnia 2020 r.

Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] PINB, wydanym podstawie art. 101 § 1 k.p.a., odmówił podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie budowy budynku sali gimnastycznej z zapleczem i instalacjami oraz niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...].

W uzasadnieniu organ powiatowy wskazał między innymi, że Wojewoda pismem z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt zamienny i zmieniającej pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...].05.2016r. dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem PINB decyzja kończąca postępowanie w tej sprawie ma wpływ na zakończenie postępowania organu nadzoru budowlanego, jako zagadnienie wstępne. W związku z tym PINB odmówił podjęcia zawieszonego postępowania.

Zażalenie na ww. postanowienie wniosła Gmina, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika podnosząc, że organ I instancji nieprawidłowo zastosował przepisy postępowania administracyjnego (art. 101 § 1 Kpa w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w związku z art. 100 § 1 k.p.a. i art. 97 § 2 k.p.a.) w wyniku wadliwego przyjęcia, iż rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i wydanie decyzji, pomimo wydania ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] września 2020 r. o odmowie wygaśnięcia pozwolenia na budowę, zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez Wojewodę wszczętej z urzędu sprawy o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Gminy, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Zdaniem WINB jakkolwiek decyzja Starosty z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie odmowy wygaśnięcia pozwolenia na budowę posiada charakter rozstrzygnięcia ostatecznego, jednak w dużej mierze wynika to z okoliczności, iż jedyną stroną tego postępowania był inwestor, w interesie którego nie było wniesienie odwołania od tej decyzji, a tym samym poddania jej kontroli instancyjnej. Skoro zaś organ administracji wyższej instancji powziął wątpliwości co do zgodności z prawem decyzji Starosty z dnia [...] września 2020 r. i wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia jej nieważności, to okoliczności tej nie mógł nie wziąć pod uwagę PINB odmawiając zaskarżonym postanowieniem podjęcia zawieszonego uprzednio postępowania w sprawie budowy budynku sali gimnastycznej z zapleczem i instalacjami oraz niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...].WINB zauważył, że z uwagi na to, iż wygaszenie decyzji o pozwoleniu na budowę wywołuje daleko idące skutki dla inwestora, okoliczności faktyczne prowadzące do stwierdzenia jej wygaśnięcia nie mogą być przedmiotem domniemania - powinny być one w sposób bezsporny (oczywisty) wykazane przez organ, stosownie do wymogów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie WINB skoro w omawianym przypadku zaistniały wątpliwości co do zgodności z prawem decyzji o odmowie wygaśnięcia pozwolenia na budowę, to PINB nie mógł podjąć zawieszonego postępowania co najmniej z dwojakiego powodu. Po pierwsze, wszczęcie z urzędu przez Wojewodę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] września 2020 r. o odmowie wygaśnięcia pozwolenia na budowę, powoduje sytuację, iż nie jest prawnie przesądzona kwestia rozpoczęcia budowy w terminie ważności pozwolenia na budowę. Natomiast wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej poprzez stwierdzenie jej nieważności zrodzi skutek ex tunc (z mocą wsteczną), co oznacza, iż jej kasacja nie tylko przywróci stan sprawy rozstrzygniętej wyeliminowaną decyzją, lecz zniesie jej ewentualne skutki prawne. Organ odwoławczy podał, iż uprawnione jest stanowisko, iż w omawianym przypadku w dalszym ciągu mamy do czynienia z prejudycjalnością postępowania właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. pomimo, iż postępowanie to prowadzone jest w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wyższej instancji. Po drugie, w omawianym przypadku zaistniałoby ryzyko wydania przez ten organ decyzji naruszającej prawo jeśliby za zgodny z prawem przyjąć stan faktyczno-prawny ustalony wspomnianą wcześniej decyzją Starosty z dnia [...] września 2020 r., która mogłaby zostać wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Co do zasady zaś organ nadzoru budowlanego nie mógłby prowadzić kolejnego postępowania w tej samej sprawie (to jest doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych wykonanych po ewentualnym wygaśnięciu pozwolenia na budowę) bowiem ponowna decyzja obarczona byłaby wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., to znaczy rozstrzygałaby ponownie w tej sprawie rozstrzygniętą wcześniejszą decyzją ostateczną.

Mając na względzie powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że motywy zaskarżonego postanowienia PINB uzasadniające odmowę podjęcia zawieszonego postępowania są nieprawidłowe, gdyż bez związku z omawianą sprawą pozostaje okoliczność wszczęcia z urzędu przez Wojewodę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Niemniej brak ten pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem w uzasadnieniu swojego postanowienia tutejszy organ dokonał brakującej w zaskarżonym postanowieniu PINB analizy prawno-faktycznej omawianego przypadku.

Skargę na postanowienie WINB złożyła Gmina, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, która zaskarżyła to rozstrzygnięcie w całości i zarzuciła:

1) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 101 § 1 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. w zw. z art. 97 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie postanowienia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w wyniku wadliwego przyjęcia, iż rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, pomimo ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] września 2020 roku, zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty przez Wojewodę, znak sprawy: [...], wszczętej "z urzędu" po piśmie WINB z dnia [...] września 2020 roku.

2) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 97 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., mające istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w wyniku wadliwego, wręcz pozamerytorycznego, przyjęcia, iż nie można podjąć zawieszonego uprzednio postępowania, albowiem wciąż nierozpoznana pozostaje kolejna (nowa?) kwestia prejudycjalna, tj. kolejne (nowe) zagadnienie wstępne (sprawa prowadzona przez Wojewodę "z urzędu" w przedmiocie stwierdzenia nieważności), przy czym Organ nie mógł odmówić podjęcia postępowania powołując się na inną kwestią wstępną, niż ta której dotyczyło pierwotne orzeczenie o zawieszeniu postępowania administracyjnego, co jawi się, jako ciężkie naruszenie przepisów prawa oraz konstytucyjnej zasady legalizmu, albowiem Organ II instancji działa bez podstawy prawnej;

3) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj, art. 97 § 2 k.p.a. w zw. z art. 101 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. w zw. z art. 100 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, polegające na wydaniu przez Organ II instancji skarżonego postanowienia, tj. utrzymaniu w mocy orzeczenia Organu I instancji, pomimo uzyskania przez decyzję Starosty z dnia [...] września 2020 roku. waloru ostateczności;

4) rażące naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, tj. art. 97 § 2 k.p.a. w zw. z art. 101 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. w zw. z art. 100 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia Organu I instancji, z uwagi na zawisłe przed Wojewodą postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty, przy czym organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie głównej nie jest upoważniony do badania prawidłowości decyzji rozstrzygającej zagadnienie prejudycjalne, ani też oceny stopnia prawdopodobieństwa stwierdzenia jej nieważności w prowadzonym postępowaniu nadzwyczajnym będąc zobligowany do respektowania decyzji ostatecznej, co czyni skarżone orzeczenie, jako wydane bez podstawy prawnej;

5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 9 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia zrozumienie zasadności przestanek, którymi kierował się Organ I instancji przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również czyni niemożliwym dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia;

6) rażące naruszenie przepisów praw procesowego, tj. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie postanowienia, a polegające na nieustosunkowaniu/nieodniesieniu się przez Organ (pominięciu milczeniem) w uzasadnieniu skarżonego postanowienia do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Stronę treścią zażalenia z dnia [...] listopada 2020 roku, co stanowi o uchybieniu naczelnej zasadzie przekonywania, prowadzeniu postępowania przez Organ w sposób budzący zaufanie jego uczestników oraz zasadzie dwuinstancyjności, a w konsekwencji zaświadcza o wadliwości wydanego przez Organ postanowienia, kwalifikując je jako w pełni wadliwe.

W związku z powyższym, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także poprzedzającego go postanowienia Organu I instancji oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U. 2019 poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2019 poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie z dnia [...] grudnia 2020 r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] października 2020 r., którym organ odmówił podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie budowy budynku sali gimnastycznej z zapleczem i instalacjami oraz niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...].

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W myśl art. 97 § 2 k.p.a., gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, o których mowa w § 1 pkt 1-4, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.

W orzecznictwie przyjmie się, iż zagadnienie wstępne to zagadnienie, które wyłania się w toku postępowania administracyjnego, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Przy czym z istnieniem kwestii prejudycjalnej mamy do czynienia wówczas, gdy brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (vide: wyroki NSA z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2819/18 oraz z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 931/17; opubl. w CBOSA). Również w doktrynie przedmiotu wskazuje się, że przez zagadnienie wstępne w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu tego postępowania i ma bezpośredni wpływ na jego wynik. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy administracyjnej, na tle której wystąpiło. Przyjęte rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Kwestią wstępną jest takie zagadnienie, które wymaga wydania rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. Za rozstrzygnięcie trzeba uznać każdą wypowiedź innego organu lub sądu formułowaną wtedy, gdy korzysta on z kompetencji do likwidowania sporu na tle pewnego stosunku prawnego lub sporu o prawo (vide: M. Romańska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 97, wyd. II. Wolters Kluwer Polska, 2019, https://sip.lex.pl oraz przywołane tam poglądy doktryny i orzecznictwa).

Podkreślenia wymaga, że w ramach postępowania dotyczącego podjęcia zawieszonego postępowania ocenie podlega, czy istnieją nadal przyczyny zawieszenia.

Stosownie do treści art. 97 § 2 k.p.a. zawieszenie postępowania administracyjnego można utrzymywać tylko do czasu ustąpienia przyczyny zawieszenia. Choć ustawa nie precyzuje kiedy, w przypadku zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na zaistnienie zagadnienia wstępnego, winno być ono wszczęte to podjęcie zawieszonego postępowania winno mieć miejsce, gdy rozstrzygnięcie, stanowiące zagadnienie wstępne, stanie się ostateczne. Trzeba mieć bowiem na względzie, iż postępowania administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 16 k.p.a.) i stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcie organu I instancji przysługuje możliwość wniesienia środka odwoławczego. Stąd podjęcie zawieszonego postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o decyzję, co do której trwa stan zawieszenia związany z możliwością wniesienia odwołania lub też jej ewentualnego uchylenia w postępowaniu odwoławczym, uznać należałoby za przedwczesne i nieracjonalne. W razie zakwestionowania ostatecznego rozstrzygnięcia uznawanego za zagadnienie wstępne, postępowanie główne nie może być zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie wyłączna to jednak możliwości późniejszego wzruszenia we właściwym trybie decyzji rozstrzygającej co do istoty, gdy w odpowiednim trybie zostanie zmienione rozstrzygnięcie uznawane za zagadnienie wstępne. (vide: wyrok NSA z 29 czerwca 2012 r., II OSK 626/11, LEX nr 1252130, wyrok NSA z 18 lutego 2011 r., II OSK 363/10, LEX nr 992559.).

Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie takim zagadnieniem wstępnym była kwestia ustalenia czy decyzja o pozwoleniu na budowę opisanego wyżej przedsięwzięcia wygasła z uwagi na upływ 3 lat od otrzymania ostatecznego pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. do czasu rozpoczęcia robót budowlanych. Decyzję rozstrzygającą zagadnienie wstępne wydał w dniu [...] września 2020 r. Starosta odmawiając stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzyskanie przez to rozstrzygniecie waloru ostateczności obligowało organ do podjęcia zawieszonego postępowania.

Podkreślić należy, iż rację ma strona skarżąca, że organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie głównej nie był upoważniony do badania prawidłowości decyzji rozstrzygającej zagadnienie prejudycjalne, ani też oceny stopnia prawdopodobieństwa stwierdzenia jej nieważności w prowadzonym postępowaniu nadzwyczajnym. Takie stwierdzenia organu odwoławczego, że decyzja stanowiąca prejudykat w dużej mierze ma walor ostateczności, bo jedyną stroną postępowania był inwestor nie powinny mieć miejsca.

Podkreślenia wymaga, że sam fakt zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji stanowiącej zagadnienie wstępne nie stwarza braku możliwości rozpatrzenia sprawy głównej, tj. sprawy dotyczącej ww. budowy. Możliwość stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. niezależnie od tego, na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ administracji publicznej oceniając wystąpienie przesłanek skutkujących zawieszeniem postępowania nie może zatem się kierować przewidywaniami jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa, jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej (vide: wyrok NSA z 12 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 441/09, LEX nr 546567). Z kolei w wyroku z dnia 28 maja 2008 r. (II OSK 1698/07, LEX nr 489631) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego.

Podsumowując stwierdzić należy, iż organy nadzoru budowlanego po podjęciu wiadomości, że decyzja Starosty z dnia [...] września 2020 r. jest ostateczna, powinny podjąć zawieszone postępowanie w sprawie budowy. Wszczęte postępowanie nieważnościowe w stosunku do decyzji, która stanowi prejudykat nie jest przesłanką do zawieszenia postępowania, a tym bardziej nie jest przesłanką, z uwagi na którą postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone. Zakwestionowanie decyzji stanowiącej rozstrzygnięcie wstępne nie wyłącza możliwości późniejszego wzruszenia we właściwym trybie decyzji rozstrzygającej co do istoty, gdy w odpowiednim trybie zostanie zmienione rozstrzygnięcie uznawane za zagadnienie wstępne. Wynik postępowania nadzwyczajnego implikuje określone postępowanie organów, nie jest jednak przyczyną uzasadniającą zawieszenie postępowania.

Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w kwocie 480 zł, będącego adwokatem, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie – tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).