Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 536/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Olga Żurawska-Matusiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2015 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

W sprawie ustalono stan faktyczny. Komendant Powiatowy Policji w J. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. przyznał R. L. (emerytowi policyjnemu od [...] czerwca 1989 r.) równoważnik pieniężny za remont za zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W dniu [...] lipca 2012 r. Komendant Powiatowy Policji w J. decyzją nr [...] wyeliminował z obrotu prawnego powyższą decyzję z dnia [...] stycznia 2002 r., powołując się na nowelizację rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ( Dz. U. Nr 100, poz. 919), która uchyliła § 8, pozbawiając tym samym uprawnień do tego równoważnika osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego. Zainteresowany nie zaskarżył tej decyzji, w związku z czym stała się ona prawomocna.

Następnie R. L. oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] stycznia 2013 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w J. o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości za 2013 r., a Komendant decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił stronie przyznania i wypłaty przedmiotowego świadczenia.

W wyniku kolejnych wniosków R. L. o stwierdzenie nieważności wydawanych przez organy Policji orzeczeń, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] , natomiast Komendant Główny Policji decyzją nr [...] i decyzją nr [...] (w wyniku ponownego rozpoznania) odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia KWP w [...]. Niniejsze postępowanie administracyjne było przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 maja 2014 roku sygn. akt II SA/Wa 1897/13 skargę oddalił.

Następnie wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. zainteresowany ponownie wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji KPP w J. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty równoważnika ze remont lokalu za 2013 r.

W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] czerwca 2013 roku wydał decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie administracyjne z uwagi na bezprzedmiotowość sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r., sprecyzowanym pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., R. L. zwrócił się o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Podniósł, iż rozpatrzenie jego wniosku winno nastąpić w trybie art. 156 § 1 wskazując przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 i pkt 4 kpa.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca sprecyzował swoje żądanie, co do przesłanek, z powodu których w ocenie wnioskodawcy, przedmiotowa decyzja jest nieważna, dlatego też Komendant Główny Policji w swojej decyzji odniósł się do każdej z nich. Stwierdził,

zatem że kwestionowana decyzja wydana została przez właściwy organ, albowiem

to Komendant Wojewódzki Policji w [...] był kompetentny do prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. Odnosząc się do przesłanek z art.156 §1 pkt 2 kpa wskazał, że zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnienie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94, 95 ust. 2- 4 następuje

w formie decyzji administracyjnej. Zatem wydanie decyzji w sprawie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego mieści się w kręgu spraw objętych regulacją administracyjnoprawną, a więc nie można uznać, że decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wydano bez podstawy prawnej. W sprawie nie doszło też do rażącego naruszenia prawa, za które należy uważać taki stan, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją, przez proste zestawienie ich ze sobą. W sprawie nie było tez podstaw do zastosowania art. 156 § 1 pkt 3 kpa, ponieważ brak było wcześniej decyzji rozstrzygającej już sprawę co do istoty. Rozważając natomiast zapis art. 156 § 1 pkt 4 kpa organ wskazał, że kwalifikowana wada prawna decyzji zachodzi wówczas, gdy podmiot, do którego skierowano decyzję nie miał przymiotu strony w rozumieniu art. 28 i art. 29 kpa. Zgodnie z tymi przepisami przesłanką uzyskania przymiotu strony postępowania administracyjnego jest to, że dany podmiot ma interes lub obowiązek, ze względu na który żąda czynności organu.

Nie budzi wątpliwości, iż R. L. posiada przymiot strony.

Od powyższej decyzji wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] grudnia 2013 r., mylnie nazwany "skargą", zachowując ustawowy termin do jego wniesienia.

Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu powyższego wniosku wydał w dniu [...] grudnia 2013 r. decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy własnej decyzji nr [...]. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi R. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd wyrokiem z dnia 10 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 300/14 uchylił decyzję Komendanta Głównego, ze względu na naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 Kpa.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz art. 5 § 2 pkt 4 i art. 112 kpa, wydał decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. o utrzymaniu w mocy własnej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmawiającej R. L. przyznania i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2013 rok.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że decyzja KWP w [...] nr [...] nie zawiera wad skutkujących koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Odnosząc się natomiast do zarzutu wnioskodawcy wydania decyzji KWP w [...] z rażącym naruszeniem prawa (art.156 § 1 pkt 2 kpa), z uwagi na brak upoważnienia po stronie [...] A. L. do podpisywania orzeczeń administracyjnych w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], organ stwierdził, że zarzut ten jest bezzasadny, ponieważ umocowanie do podpisania powyższej decyzji w imieniu organu dla [...]. A. L. wynika z decyzji nr [...] KWP w [...] z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń w sprawach gospodarki mieszkaniowej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze, przedstawiając przebieg służby oraz wydane dotychczas w różnych postępowaniach decyzje i orzeczenia sądowe, skarżący wniósł o pozytywne rozparzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Rozpatrywana pod tym kątem skarga R. L. nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Głównego Policji odpowiadają prawu. Organ w całokształcie rozpatrzył sprawę z wniosku R. L. o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmawiającej R. L. przyznania i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2013 rok i zasadnie odmówił stwierdzenia jej nieważności.

Zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję wydał właściwy organ, tj. Komendant Główny Policji, a osoby, które decyzje te podpisały w imieniu piastuna organu działały na podstawie upoważnienia Komendanta Głównego Policji do wydawania decyzji oraz załatwiania spraw w zakresie gospodarki mieszkaniowej.

W związku z tym, że R. L. swój wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oparł o przesłanki wskazane w art. 156 § 1 pkt 1 - 4 kpa, zasadnie organ rozpatrzył sprawę odnosząc się do każdej z tych przesłanek.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1-4 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

Należy podkreślić, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 kpa, dlatego też może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dniu jej wydania.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo stwierdził, iż w sprawie tej nie wystąpiła żadna z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1 - 4 kpa uzasadniających wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Zasadnie organ wskazał, że decyzję wydał właściwy organ, tj. Komendant Wojewódzki Policji

w [...], a osoba podpisująca powyższą decyzję w imieniu organu – [...] A. L., działała na podstawie upoważnienia wynikającego z decyzji nr [...] KWP w [...] z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń w sprawach gospodarki mieszkaniowej.

Organ prawidłowo stwierdził też, że istniała podstawa prawna do wydania przedmiotowej decyzji oraz, że decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej przyznania i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2013 rok nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W odniesieniu do powołanej podstawy należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1888/10, Lex nr 1069632; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91; wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt I OSK 28/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafnie organ wskazał, że w tej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca.

Zasadnie też w ocenie Sądu organ stwierdził, iż w odniesieniu do decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. nie zaszły też pozostałe przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 3 i 4 kpa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że brak było wcześniej decyzji rozstrzygającej już sprawę co do istoty (art. 156 § 1 pkt 3 kpa), a R. L. posiada w niniejszym postępowaniu przymiot strony (art. 156 § 1 pkt 4 kpa).

Konkludując, w ocenie Sądu, Komendant Główny Policji prawidłowo stwierdził, iż w sprawie tej nie wystąpiła żadna z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 kpa uzasadniających wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, a postępowanie nadzorcze dotyczące decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami procedury administracyjnej.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.