Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 86/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 34
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 8, art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 92a, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 28 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) . Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), Ip. 6.2.1, Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 8, 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.300 zł, utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 17 września 2014r., w miejscowości T. na drodze krajowej nr 48 przeprowadzona została kontrola drogowa zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki Renault o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Bodex o nr rej. [...]. Zatrzymanym pojazdem kierował J. D. wykonując krajowy transport rzeczy w imieniu przedsiębiorcy: M. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: A. Przeprowadzona kontrola wykazała nierejestrowanie na wykresówce za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w dniu kontroli w okresie od godziny 5.17 do godziny 7.50 w trakcie wykonywania przewozu drogowego pomiędzy miejscowością M. a miejscem zatrzymania do kontroli oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas 1 godziny i 25 min w okresie rozliczeniowym rozpoczętym w dniu 9 września 2014 r., o godzinie 6.15 podczas wykonywania przewozu drogowego na rzecz przedsiębiorcy A. W dniu przeprowadzenia kontroli o godz. 9.40 kierujący pojazdem został przesłuchany w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia . Nie przyznał się do zarzucanych czynów i odmówił przyjęcia mandatów w kwocie 2000 zł i 200 zł . Potwierdził jedynie , że na wykresówce oznaczonej datą 17 września wpisał jako miejsce rozpoczęcia używania wykresówki miejscowość W. i odmówił odpowiedzi na pytania, czy był przy załadunku pojazdu o 5.17 w M., czy po załadunku podpisał dokument WZ swoim nazwiskiem i o której godzinie rozpoczął używać wykresówkę. W tym samym dniu o godz. 12.00 kierowca przesłuchany w charakterze świadka na podstawie art. 75 w zw. z art. 67 § 1 k.p.a. potwierdził, że wykonywał przewóz w imieniu A, że podpisał dokument WZ w dniu 17 września 2014 r., a wykresówkę zaczął używać o godz. 7.50 w miejscowości I. Jednocześnie nie wiedział, o której godzinie i gdzie podjął ładunek i w jaki sposób pokonał trasę między miejscem załadunku (R.) a miejscem zatrzymania do kontroli Stwierdził, że pomylił się wpisując rozpoczęcie używania wykresówki w W. , a na pytania kto prowadził pojazd zanim rozpoczął używanie wykresówki o 7.50 , co robił między godz. 5.13 a 7.50, jak dotarł do miejsca , w którym przejął pojazd i od kogo go przejął odpowiedź brzmiała : "nie wiem". Z przedmiotowej kontroli sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...]. Kierowca odmówił podpisania protokołu.

Pismem z dnia 18 września 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił M. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A o wszczęciu z urzędu postępowania. W toku postępowania skarżący złożył wyjaśnienia na piśmie w dniu 17.10.2014 r. , a organ uzyskał ponadto od B i C Sp. z o.o. kopie dokumentów WZ z 16 i 17 września 2014 r. oraz pismo informujące, że kierowca przedstawiający się jako J. D. w dniu 16 i 17 września 2014 r. był obecny przy czynnościach załadunkowych w Kopalni R.

Decyzją z dnia [...] organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości w wysokości 5.300 zł. Podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi ( naruszenie określone w załączniku nr 3 do ustawy lp. 6.2.1) oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 min do jednej godziny i za kolejną rozpoczętą godzinę ( naruszenie lp. 5.3.1. i lp. 5.3.2. załącznika nr 3 do ustawy)

W odwołaniu od tej decyzji M. R. zarzucił naruszenie przepisów postępowania :

art. 7, 77 k.p.a. poprzez uznanie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi mimo, iż stan faktyczny budził wątpliwości a powyższe okoliczności nie wynikały z całokształtu zgromadzonego materiału

art. 8 k.p.a. poprzez arbitralne uznanie, ze doszło do naruszenia z Ip. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym,

107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie w decyzji przesłanek, którymi kierował się organ,

- art. 6, 7, 8, 9, 10 poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad w tych przepisach zawartych.

Zakwestionował także przyjęcie przez organ , że doszło do naruszenia przepisu z Ip 6.2.1. załącznika nr 3.

Skarżący odwołując się do swoich wyjaśnień podnosił, że brak zarejestrowanej aktywności kierowcy J. D. na trasie z R. do P. wynika, z faktu, że kierowca ten miał wykonać zadanie transportowe rozpoczynając w W. i tak wypełnił wykresówkę, ale ze względu na konieczność wykonania drobnej naprawy pojazdu, pusty pojazd przejął inny pracownik, który po naprawie dostarczył pojazd do R., a kierowca do R. przemieścił się innym pojazdem i tam pobrał dokument WZ i rozpoczął przejazd do P. Z pośpiechu kierowca nie wypełnił nowej wykresówki i w I. włożył do tachografu tę wypełnioną w W. Skarżący podnosił, że do miejscowości I. pojazd prowadził inny kierowca, który nie chce ujawnić swojej tożsamości. Przedsiębiorca stwierdził, że kierowca J. D. w trakcie kontroli nie został poinformowany o przyczynie przesłuchania i dlatego przestraszony nie udzielał odpowiedzi. Odwołujący zakwestionował jakoby w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia z I p. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do treści art. 92a ust. 1 i 2 i ust. 6, art. 92 b ust. 1-2 , 92c ust. 1 i art. 4 pkt 22 lit a) i h) ustawy o transporcie drogowym , a następnie przeanalizował naruszenia zarzucane skarżącemu.

Gdy chodzi o naruszenie określone w załączniku nr 3 do ustawy lp. 6.2.1. organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach.

Organ wskazał także, że w dniu 02.03.2015 roku wszedł w życie art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1) zgodnie z którym:

Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym

prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają

zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy.

Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać

tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv)

jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na

wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub

jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę

kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.

4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu.

Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.

Ponadto organ wyjaśnił, że stosownie do art. 48 rozporządzenia 165/2014 wchodzi ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego jednocześnie zauważa, iż po wejściu w życie rozporządzenia 165/2014 stosownie do treści art. 47 rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014.

Organ podkreślił, że przepisy tego rozporządzenia są bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich UE i stanowią podstawę prawną działań organów państw członkowskich.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5 000 złotych.

Organ odwoławczy stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci zatrzymanych wykresówek, dowodów WZ - wydanie materiału na zewnątrz, protokołu kontroli drogowej, że kierowca J. D. w dniu 17 września 2014 r. od godziny 05:17 do godziny 07:52 prowadził pojazd marki Renault o nr rej. [...] nie rejestrując na wykresówce swojej aktywności prędkości pojazdu i przebytej drogi, tj. dopuścił się naruszenia z Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Powyższe zostało stwierdzone podczas kontroli drogowej w dniu 17.09.2014 r. w miejscowości T. W wyniku analizy dokumentów w postaci wykresówek kierowcy, kopii WZ dokumentujących załadunek pojazdu w dniu 16.09.2014 r. i w dniu 17.09.2014 r. kontrolujący ustalili, że kierowca w dniu 17.09.2014 r. rozpoczął pracę o godzinie 05:17 od załadunku pojazdu o nr rej. [...] w miejscowości R. Natomiast na okazanej do kontroli wykresówce z dnia 17.09.2014 r. w pozycji miejsce rozpoczęcia jazdy kierowca wypisał miejscowość W., tj. miejscowość w której w dniu 16.09.2014 r. zakończył jazdę. Jednocześnie stan licznika przy zakończeniu używania wykresówki z dnia 16.09.2014 r., tj. 982156 nie pokrywa się ze stanem licznika na wykresówce z dnia 17.09.2014 r. z pozycji rozpoczęcia jazdy tj. 982431. Inspektorzy w trakcie kontroli ustalili również, że pomimo, iż odległość z miejscowości R. w której został załadowany pojazd o nr rej. [...] w dniu 17.09.2014 r. o godz. 05:33 do miejscowości T., w której został skontrolowany ww. pojazd o godz. 08:05 dnia 17.09.2014 r. wynosi około 112 kilometrów, to na wykresówce z tego dnia została zrejestrowana aktywność kierowcy na trasie liczącej około 13 kilometrów od godziny 07:52 do godziny 08:05, kiedy to nastąpiła kontrola ww. pojazdu. W celu wyjaśnienia powyższych nieprawidłowości przesłuchano kierowcę w charakterze świadka po wcześniejszym pouczeniu go o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Kierowca J. D. podczas przesłuchania nie potrafił wyjaśnić przyczyny stwierdzonych nieprawidłowości, a na zadawane przez inspektorów pytania odpowiadał, że nie wie lub unikał udzielenia odpowiedzi. W celu udokumentowania powyższego inspektorzy sporządzili protokół z kontroli nr [...] z dnia [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, że protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ I instancji przed wydaniem decyzji wystąpił z wezwaniem do zarządcy Kopalni w R. o udzielenie odpowiedzi, czy kierowca J. D. w dniu 17.09.2014 r. o godz. 05:33 był obecny przy załadunku pojazdu o nr rej. [...]/ Bodex o nr rej. [...]. W odpowiedzi na powyższe pytanie zarządca kopalni przyznał, że kierowca podający się za J. D. był obecny przy załadunku ww. pojazdu, ale jego danych nie sprawdzono z dowodem osobistym. Organ odwoławczy podkreślił, że przedsiębiorca M. R. zarówno w prowadzonym postępowaniu przed organem I instancji jak i w odwołaniu ograniczył się tylko do zaprzeczenia jakoby kierowca J. D. wykonywał w dniu 17.09.2014 r. przewóz nie rejestrując swojej aktywności na wykresówce. Zaznaczył, że wyjaśnienia przedsiębiorcy nie są jednakowe. W piśmie przesłanym do organu I instancji przedsiębiorca wyjaśnia, że kierowca J. D. wcześniej wypisał wykresówkę z dnia 17.09.2014 r. z niewłaściwą miejscowością rozpoczęcia jazdy a potem zapomniał włożyć prawidłowej wykresówki oraz że kierowca ten został przewieziony miejscowości R. innym pojazdem by odebrać WZ. Natomiast w odwołaniu przedsiębiorca sugeruje, że kierowca ten był pod wpływem alkoholu i aby nie ponieść konsekwencji z tym związanych pojazd był prowadzony z miejsca załadunku przez innego kierowcę, a kierowca J. D. siedział obok.

Organ odwoławczy stwierdził, że nie dał wiary wyjaśnieniom strony z uwagi na ich niewiarygodność oraz brak ich poparcia w jakichkolwiek dowodach materialnych. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że jeżeli faktycznie kierowca J. D. od załadunku jechał siedząc z boku, a pojazd o nr rej. [...] był prowadzony przez innego kierowcę to wówczas mieliśmy do czynienia z przewozem wykonywanym przez załogę i kierowca J. D. mimo, że faktycznie nie prowadził pojazdu z racji że w trakcie przejazdu przebywał w kabinie należał do załogi, a tym samym obowiązany był rejestrować swój czas pracy na wykresówce.

Mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ II instancji zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego, i słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Odnośnie naruszenia I p. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia 561/2006, odpoczynek - oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem.

Stosownie do art. 4 lit. g ww. rozporządzenia, dzienny okres odpoczynku oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku":

"regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek

trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można

wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin,

"skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek

trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin;

W myśl art. 8 ust. 1-4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 rok kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 100 zł złotych o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę.

Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek oraz protokołu kontroli drogowej, że kierowca J. D.:

• o godzinie 06:15 dnia 09.09.2014r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 7 godziny i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 22:40 dnia 09.09.2014r. do godziny 06:15 dnia 10.09.2014r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 25 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdza, iż kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie wysokości 300 zł została nałożona prawidłowo.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając sprawę, mając na względzie treść art. 7, 77 oraz art. 80 k.p.a. oraz po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ I instancji zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ dysponował protokołem kontroli, zatrzymanymi wykresówkami , dokumentami WZ potwierdzającymi wydanie materiału na zewnątrz w dniu 17.09.2014 r., czyli dokumentującymi załadunek pojazdu o nr rej. EL 103LR. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o materiał dowodowy, który był wystarczający do nałożenia kary. W czasie kontroli inspektorzy dysponowali niebudzącymi ich wątpliwości danymi co do wykonywania przez J. D. w dniu 17.09.2014 r. przejazdu podczas którego kierowca nie rejestrował swojej aktywności kierowcy przebytej drogi i prędkości pojazdu. Jednocześnie zapis z wykresówki z dnia 09.09.2014 r. wskazuje, że kierowca J. D. w tymże dniu skrócił dzienny czas odpoczynku. Nie było więc koniecznym zebranie dodatkowego materiału dowodowego w sytuacji gdy ustalenia faktyczne uzyskane w trakcie kontroli i podczas prowadzonego postępowania nie budziły wątpliwości i jednoznacznie wskazywały na powstanie naruszenia z Ip. 6.2.1, Ip. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy nie zgodził się też z zarzutem naruszenia art. 8, art. 9, art. 10§ 1 i art. 107 k.p.a.

Nie znalazł także podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym. Podkreślił, że strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia 561/2006. W ramach przesłanek określonych w art. 92b ustawy mieści się również organizacja pracy czyli m.in. wyznaczanie kierującym takiej ilości przewozów oraz ilości załadunków i rozładunków by mogli oni odbierać prawidłowe odpoczynki, przerwy aby nie przekraczać czasu jazdy. Takich dowodów na właściwą organizację strona nie przedstawiła. Organ podkreślił, że to przedsiębiorca jest osobą, która wykonuje transport i to on powinien wykonywać go zgodnie z obowiązującymi przepisami ( art. 92a ustawy). Fakt, że przy wykonywania zadania przewozowego przedsiębiorca posługuje się innymi kierowcami nie ma wpływu na stwierdzone naruszenie. Skoro przedsiębiorca wykonywał przewozy przy pomocy zatrudnionych kierowców winien nadzorować pracę kierowców, którzy w jego imieniu ją realizują. Gdyby przewozy organizowane przez stronę były zorganizowane w sposób prawidłowy, a jednocześnie przedsiębiorca kontrolował pracę zatrudnionych przez niego kierowców pod względem przestrzegania norm czasu pracy, kierowca J. D. nie naruszał by norm czasu pracy by nie ponieść konsekwencji od swojego pracodawcy. Organ odwoławczy wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że nadzór przedsiębiorcy nad praca kierowcy J. D. był sprawowany w sposób niewłaściwy. Dowody wskazują, że zarówno przedsiębiorca jak i kierowca świadomie godzili się na łamanie przepisów o czasie pracy kierowców. Wobec powyższego organ uznał, że organizacja pracy w przedsiębiorstwie skarżącego jak i kontrola nad pracą kierowców była niedostateczna.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ odwoławczy wyjaśnia, że nierejestrowaniu swojej aktywności przez kierowcę oraz skracanie dziennego czasu odpoczynku podczas wykonywania przewozu w imieniu przedsiębiorcy nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność przedsiębiorcy o której mowa w art. 92c u.t.d. Przedsiębiorca zatrudniający kierowcę i powierzający mu transport, godzi się na odpowiedzialność za szkody i naruszenia jakie ten kierowca spowoduje. Gdyby nadzór w firmie był sprawowany prawidłowo kierowca nie zakłócałby pracy tachografu, ponieważ zdawałby sobie sprawę, że zostanie to wykryte przez pracodawcę.

Odnosząc się do argumentów skarżącego organ podkreślił, że zarówno art. 92 a ustawy o transporcie drogowym, jak i przepisy art. 10 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustanowiły odpowiedzialność przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i przewozy na potrzeby własne (nie zaś pracowników, którym rzeczone podmioty zlecają czynności kierowania pojazdami), za naruszenia przepisów wyznaczających normy czasu pracy kierowców jak i innych przepisów związanych z wykonywaniem przewozów drogowych. Przedsiębiorca ma wpływ na powstanie naruszeń związanych z regulacjami rozporządzenia 3821/85 oraz rozporządzenia 561/06 bowiem zakres tych regulacji został wskazany jako obowiązek nadzoru z jego strony, w szczególności poprzez wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadzanie regularnych kontroli. Ponadto aby doszło do zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd, to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Materiały dowodowe zgromadzone w toku postępowania świadczą, że gdyby przedsiębiorca prawidłowo organizował pracę kierowców zapewniając im odpowiedni czas na zrealizowanie powierzonego zadania oraz należycie nadzorując czas pracy kierowców do przedmiotowego naruszenia by nie doszło. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że strona jest współodpowiedzialną stwierdzonych naruszeń .

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyżej wskazaną decyzję GITD M. R. zarzucił naruszenie:

1) art. 15 Kpa oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 Kpa, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu l instancji,

2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: art 7 w zw. z

art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 Kpa, przez dokonanie przez organ odwoławczy

wybiórczej i automatycznej oceny dowodów, bez wyjaśnienia podnoszonych przez stronę w odwołaniu nowych okoliczności stwierdzonej nieprawidłowości i ustalenia bez wątpliwości do jakiego naruszenia dokładnie doszło,

3) art. 107 § 1 Kpa, nakładającego na organ administracji publicznej obowiązek

zawarcia w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego odzwierciedlającego racje decyzyjne i tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego,

4) prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwą subsumpcję stanu faktycznego do stanu prawnego poprzez przyjęcie, że kontrolowany podmiot naruszył przepis sankcjonowany z Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym,

5) zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 Kpa, realizowanej na mocy art. 107 § 3 Kpa., poprzez niewystarczające w ustalonym stanie faktycznym wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek i środków dowodowych, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy,

6) art. 138 § 1 i oraz art. 7 Kpa i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady

praworządności i dążenia do prawdy obiektywnej, oraz art. 9 Kpa i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady informowania strony, art. 77 i art. 78 § 1 Kpa

poprzez brak poinformowania strony postępowania, dlaczego organ odwoławczy nie rozpatrzył wniosków dowodowych

7) art. 19 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., iż jakiekolwiek naruszenie niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 nie może powodować nałożenia więcej niż jednej kary lub prowadzenia więcej niż jednego postępowania oraz rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy nr R ij(9n), zakazującą karania za ten sam czyn na podstawie przepisów umieszczonych w różnych aktach

prawnych,

8) art. 8 Kpa, tj. zasady zaufania do organów Państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń , poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów i wyjaśnień, oraz art. 77 § 1 Kpa związku z art. 92C ust. 1 pkt 1 UTD, poprzez błędne uznanie winy strony, a nie faktycznego sprawcy, czyli kierowcy, który niedozwolonym samodzielnym zachowaniem doprowadził do powstania naruszenia i brak przeprowadzenia oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. Sąd postanowił przesłać do organu kserokopię załączonej do akt wykresówki z dnia 9 września 2014 r. zobowiązując pełnomocnika organu do wyjaśnienia, kiedy według wykresówki zakończyła się aktywność kierowcy i rozpoczął się okres odpoczynku, gdyż z zaskarżonej decyzji organu wynika, że przyjęto okres nieprzerwanego wypoczynku od godziny 22:40 podczas, gdy z zapisu na wykresówce wynika inna godzina .

W piśmie z dnia 22 kwietnia 2016 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że co prawda kierowca w dniu 9.09.2014 r. zakończył prowadzić pojazd o godz. 21:35, ale odpoczynek zaczął odbierać dopiero o godz. 22:40 tego dnia, co dokumentuje zarejestrowana aktywność kierowcy na wykresie aktywności kierowcy widoczna na przedmiotowej wykresówce. Wskazano także, że zgodnie z art. 4 f rozporządzenia 561/2006 "odpoczynek" oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Zdaniem organu odpoczynek od godz. 21:35 do godz. 22:39 został przerwany i należało liczyć odpoczynek kierowcy od faktycznego zakończenia pracy, a nie tylko jazdy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje;

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) [dalej p.p.s.a.] Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy postępowanie, w wyniku którego wydany został zaskarżony akt przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami je regulującymi, czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach sprawy; nie będąc jednak, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpatrywanej sprawie ocena legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającą na skarżącego karę pieniężną za dwa naruszenia przepisów transportu drogowego, czasu pracy kierowców. Skarżący kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte przez organy obu instancji za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia zarzucając, że faktycznie do naruszenia przepisów transportu drogowego nie doszło, a zdarzenia miały inny przebieg, niż ustalił organ.

W ocenie Sądu zarzuty dotyczące niewyjaśnienia okoliczności sprawy oraz wybiórczej i automatycznej oceny dowodów są niezasadne.

Z art. 7 k.p.a. wynika dla organów administracji obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozwinięciem tej zasady jest zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym, jak wynika z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Następnie, zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji ma obowiązek ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie nie uchybiły powyższym przepisom.

Stan faktyczny sprawy, w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia wynika z zebranego przez organ materiału dowodowego, a dokonana ocena zgromadzonych w sprawie dowodów jest wewnętrznie spójna, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i przekonująca. Znalazła także swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Przede wszystkim organ miał pełne podstawy do przyjęcia, że kierowca zatrudniony w firmie skarżącego kierujący zespołem pojazdów znajdującym się w prawnej dyspozycji tego przedsiębiorcy nie rejestrował w dniu kontroli na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi od godziny 5.17 do godziny 7.52. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wyjaśnił wszystkie znaczące wątpliwości. Uzyskał potwierdzenie, że kierowca przedstawiający się jako J. D. w dniu 17 września 2014 r. rozpoczął pracę o godz. 5.17 od załadunku kruszywa do pojazdu w miejscowości R. ( o 5.33 załadunek zakończono) . Ten czas potwierdza jednoznacznie dokument WZ, pod którym widnieje podpis kierowcy, co kierowca J. D. potwierdził w swoich zeznaniach. Taki sam podpis figuruje też na dokumencie WZ z dnia 16 września 2014r. Na wykresówce zaś jako miejsce rozpoczęcia pracy figuruje W.- miejscowość, w której kierowca 16 września zakończył pracę. Fakt, że kierowca prowadził pojazd od godz. 5.17 potwierdza także odnotowany stan licznika na wykresówce, gdyż stan licznika z dnia 16 września różni się od stanu licznika z dnia 17 września 2014 r. o 275 km. Organ zasadnie podkreślił też, że choć odległość z R. do T., gdzie samochód został zatrzymany do kontroli, wynosi około 112 km. , zarejestrowana została aktywność kierowcy tylko na trasie ok 13 km (bezpośrednio przed zatrzymaniem).

Mimo, że zeznając w dniu kontroli jako świadek kierowca na większość pytań odpowiadał – "nie wiem", to równocześnie przyznał, że rozpoczął używanie wykresówki dopiero ok. 7.50 w miejscowości I. i nie wskazywał na żadne inne okoliczności związane z przewozem w tym dniu.

Stan faktyczny stwierdzony w chwili zatrzymania odzwierciedlony w protokole z kontroli, zeznania kierowcy pojazdu, zatrzymane wykresówki oraz dokumenty WZ uzyskane z Kopalni w R. potwierdzające obecność tego kierowcy przy załadunku kruszywa od godz. 5. 17 w dniu 17 września 2014 r. dawały wystarczającą podstawę faktyczną do przyjęcia naruszenia określonego w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) lp. 6.2.1. Wyjaśnienia skarżącego zawarte w piśmie skierowanym do organu dnia 16.10. 2014 r. są ogólnikowe, nieprzekonujące i nie wskazują na żadne dowody, a nawet przyjęcie ich za prawdziwe nie zmienia faktu, że kierowca nie rejestrował przejazdu z kopalni do miejscowości , w której włożył wykresówkę, co nastąpiło ok.13 km przed zatrzymaniem pojazdu do kontroli . Z wyjaśnień skarżącego wynika, że kierowca J. D. miał rozpocząć zadanie transportowe w W. i tak wypełnił wykresówkę, ale z powodu konieczności wykonania drobnej naprawy pojazd przejął inny pracownik, który dostarczył pojazd do R. , a kierowca przemieścił się do R. innym pojazdem i tam pobrał dokument WZ, który pokwitował, po czym rozpoczął przejazd do P. i w miejscowości Tomaszów został zatrzymany. Ponadto, z pośpiechu włożył do tachografu niewłaściwą wykresówkę wypełnioną w W.ch, zamiast nowej. Wyjaśnienia te są nie tylko nieprzekonujące ale ponadto są niespójne z twierdzeniami skarżącego zawartymi w odwołaniu, w których wskazuje na obecność jeszcze innego (anonimowego) kierowcy, który prowadził pojazd i używał swojej wykresówki. Twierdzenia te także nie zostały uprawdopodobnione przez skarżącego żadnymi dowodami, a wskazują znacząco inny przebieg zdarzeń poprzedzających zatrzymanie samochodu nie podając żadnych konkretów i to ponad 4 miesiące po przeprowadzonej kontroli. Dlatego, w ocenie Sądu organ zasadnie odmówił wiary wyjaśnieniom strony , przyjmując za udowodniony fakt nierejestrowania na wykresówce przez kierowcę J. D.za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w dniu 17 września 2014 r. od godziny 5.17 do godziny 7.52 .

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego i międzynarodowego transportu drogowego jak również odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego: podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym ( art. 1 ust.1 i 2 ustawy).Jak stanowi art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, określenie "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym ( Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str.21), h)rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Zaznaczyć należy, że wskazane rozporządzenie Rady nr 3821/85 uchylone zostało z dniem 2 marca 2016r. przez art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lutego 2014 r. nr 165/ 2014r. Jednakże art. 24,34 i 45 nowego rozporządzenia mają zastosowanie już od dnia 2 marca 2015 r .

Rozporządzenie Rady nr 3821/85 obowiązywało więc zarówno w dacie kontroli jak i wydania decyzji w sprawie przez organ I instancji. Jak wynika z art. 15 ust. 2 rozporządzenia 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Ponadto, jak wynika z art. 15 ust. 8 rozporządzenia, zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym lub wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych .

Zauważyć należy, że obowiązujący już w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lutego 2014 r. nr 165/ 2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 /..../ ( Dz. Urz. UE L 2014.60.1) zawiera szczegółowe uregulowania dotyczące użytkowania kart kierowcy i wykresówek i również nakłada na kierowców obowiązek stosowania wykresówek w każdym dniu , w którym prowadzą pojazd począwszy od przejęcia pojazdu. Stanowi on także, że nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Rozporządzenie to, jak stanowi art. 48 jest wiążące w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich, a więc normy tego rozporządzenia stanowią bezpośrednią podstawę prawną do podejmowania działań przez organy inspekcji transportu drogowego. Nieprzestrzeganie obowiązków wynikających z powyższych przepisów stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Kara za naruszenie określone w poz. Lp 6.2.1 wynosi 5000 zł , i w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organ trafnie zastosował ten przepis

Wyjaśnić także należy, że jak stanowi art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne

czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ lub

od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy może nastąpić wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. gdy podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów dotyczących transportu drogowego. W rozpatrywanej sprawie, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanki z pkt 1 czy 2 cytowanego przepisu. Pojęcie "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Konieczne jest zatem uwzględnienie bezpośrednio treści przepisów prawa unijnego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) 561/2006 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE z 4 listopada 2006r., L 102/1), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów cytowanego rozporządzenia nr 3821/85, zwłaszcza z rozdziału II tego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85, w tym przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Ponadto w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) 561/2006 wskazano, że przedsiębiorstwa, spedytorzy, nadawcy ładunku, organizatorzy wycieczek, główni wykonawcy, podwykonawcy oraz agencje zatrudniania kierowców zapewnią, aby uzgodnione umownie harmonogramy transportu były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorca w świetle obowiązujących przepisów jest nie tylko zobowiązany do stworzenia takich warunków pracy kierowców, aby mogli przestrzegać przepisów dotyczących transportu drogowego, ale jest także zobowiązany do świadczenia usług transportowych zgodnie z obowiązującym prawem. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za rezultaty prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem przedsiębiorcę. Dla przyjęcia jego odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, że nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawierał żadnych przesłanek wskazujących na możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej i takich dowodów skarżący nie przedstawił też w toku postępowania. Załączone do akt postępowania oświadczenie kierowcy o zapoznaniu go z przepisami obowiązującymi na jego stanowisku pracy nie jest wystarczające do zwolnienia się przez przedsiębiorcę z odpowiedzialności za stwierdzone nieprawidłowości. Wbrew zarzutom podnoszonym w skardze, fakt ukarania kierowcy za popełnione wykroczenie nie zwalnia przedsiębiorcy jako podmiotu wykonującego przewóz drogowy z odpowiedzialności za stwierdzone nieprawidłowości w pracy zatrudnianego przez niego kierowcy, gdyż jak wyjaśniano wyżej , obowiązkiem strony było zapewnienie takiej organizacji czasu pracy kierowców oraz takiego szkolenia i kontrolowania kierowców, aby do takich naruszeń nie dochodziło. W tym wypadku nie można mówić o podwójnym ukaraniu za to samo naruszenie. Przepis art. 19 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia ( WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, na który powołuje się skarżący nie dotyczy sytuacji jaka ma miejsce w rozpatrywanej sprawie . Z podwójnym ukaraniem za ten sam czyn będziemy mieli do czynienia, gdy popełniony jest jeden czyn stanowiący jedno naruszenie prawa i zostanie on zakwalifikowany jako dwa różne naruszenia przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego i wymierzone zostaną za ten czyn dwie kary. W niniejszej sprawie przedsiębiorca otrzymał jedną karę za stwierdzone naruszenie.

Prawidłowe i należycie uzasadnione są także ustalenia organu dotyczące skrócenia dziennego czasu odpoczynku kierowcy w dniu 9 września 2014 r. Na wykresówce jest zaznaczone, że kierowca zakończył prowadzić pojazd o godz. 21.35 , ale aktywność kierowcy została jeszcze zarejestrowana o 22.40., dlatego odpoczynek kierowcy należy liczyć dopiero od tej godziny. 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godz. wypoczynku bez przerwy rozpoczął się o 6.15 rano. W tym okresie rozliczeniowym kierowca odebrał jednak jedynie 7 godzin i 35 min. Zdefiniowane w art. 4 pkt f) g) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 pojęcia "odpoczynku", "dziennego okresu wypoczynku", omówione zostały szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wynika z nich obowiązek zapewnienia kierowcy możliwości odebrania nieprzerwanego odpoczynku przynajmniej w wymiarze 9 godzin. Dlatego zasadne było ukaranie skarżącego karą grzywny za naruszenie określone pod poz. 5.3.1 i 5.3.2 Załącznika Nr 3 do ustawy tj. za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 min do 1 godziny i za następną rozpoczętą godzinę karami grzywny 100 zł i 200 zł , łącznie 300 zł.

Z powyższych względów, skoro zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a Sąd nie stwierdził innych naruszeń prawa materialnego i procesowego, skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.

ms