Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1280/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.70 §1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. W. - organ prowadzący l. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami za zwłokę za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] nr [...] ustalającą A. W. (dalej skarżąca) kwotę dotacji pobranej na prowadzenie Prywatnego Uzupełniającego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w B., podlegającej zwrotowi do budżetu Starostwa Powiatowego w B. w wysokości [...] wraz z odsetkami.

Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] Starosta B. ustalił skarżącej kwotę dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu Starostwa Powiatowego w B. w wysokości [...], nakazując do zwrotu także odsetki od dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem począwszy od dnia przekazania dotacji do dnia jej zwrotu, liczone jak odsetki podatkowe.

Uzasadniając decyzję organ I instancji podał, że skarżąca, jako organ prowadzący Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w B. prowadzone w ramach założonego przez nią Prywatnego Centrum Edukacyjnego "[...]", na podstawie art. 131 ustawy z dnia 29 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz.885 ze zm. – dalej zwanej: "u.f.p.") oraz art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 ze zm. – dalej zwanej: "u.s.o.") otrzymała w [...] z budżetu Powiatu B. dotację celową na działalność oświatową w łącznej kwocie [...].

W okresie od dnia [...] do dnia [...] Urząd Kontroli Skarbowej w S. przeprowadził postępowanie kontrolne wobec skarżącej w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi otrzymanymi z Powiatu B. za [...], która zakończyła się sporządzeniem wyników kontroli, przesłanych także Staroście B.. UKS w trakcie postępowania kontrolnego ustalił, że skarżąca zawarła w dniu [...] z firmą A. s.c. A. W. D. N. z siedzibą w B. umowę o świadczenie usług kompleksowych takich jak usługi sprzątania, zaopatrzenia, nadzoru, prowadzenia spraw biurowych, prowadzenia sekretariatu, konserwacji i napraw (zwaną dalej umową kompleksową) na rzecz szkół działających w ramach Prywatnego Centrum Edukacyjnego w B. W ocenie UKS, zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że przedmiotowe usługi kompleksowe nie były świadczone na rzecz skarżącej w [...], ponieważ w dokumentacji źródłowej firmy A. s.c. brak było dowodów na potwierdzenie wydatków związanych ze świadczeniem usług określonych w umowie, a nadto A. W. i D. N. wspólnicy firmy A. s.c. nie wskazali na czym polegało świadczenie usług, ograniczając się jedynie do przedstawienia ilości godzin wraz z ich wyceną, natomiast wyliczenie godzin przeznaczonych na realizację określonych w umowie usług wykazywało, że wspólnicy firmy A. s.c. nie mieli fizycznych możliwości, aby te usługi świadczyć w ciągu doby. Organ kontroli stwierdził, iż działania firmy A. s.c. sprowadzały się do wystawiania faktur dokumentujących usługi, które nie były w rzeczywistości świadczone. Wartość faktur wystawionych w [...], przez firmę A. s.c. za wykonywanie usług kompleksowych na rzecz Prywatnego Uzupełniającego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w B. opiewała na kwotę [...].

W oparciu o wnioski przeprowadzonej przez UKS kontroli Starosta B. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu dotacji przekazanej na uczniów za [...]. W toku postępowania organ I instancji, na wniosek skarżącej, dopuścił dowód z zeznań i przesłuchał na okoliczność realizacji i zakresu usług kompleksowych świadczonych przez firmę A. s.c. na rzecz skarżącej, I. J., H. P., H. Ż., J. Ż., M. W., M. N., R. N. oraz wspólników firmy A. s.c.- A. W. i D. N. Na wniosek skarżącej dopuścił także dowód z dokumentów w postaci: - zakresów obowiązków osób zatrudnionych w firmie A. s.c., - podziału udziałów w firmie A. s.c., - dowodu zakupów środków czystości przez skarżącą oraz firmę A. s.c., dokumentów przedłożonych przez skarżącą w postaci zakupu środków czystości i sprzętu do utrzymania czystości, a nadto organ I instancji przeprowadził oględziny pomieszczeń, w których odbywały się zajęcia lekcyjne w [...], tj. pomieszczeń Szkoły Podstawowej nr [...] przy ul. G., budynku firmy A. s.c. przy ul. M.

Oceniając zgromadzony materiał dowodowy organ I instancji wskazał, że zeznania świadków nie wniosły niczego istotnego do sprawy z uwagi na niespójności i sprzeczności. Stwierdził, że wyniki kontroli UKS wskazują że wydatki nie zostały poniesione, a skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów uprawdopodabniających fakt wykonywania usług wchodzących w skład usług kompleksowych objętych umową zawartą między skarżącą a firmą A. s.c., że skarżąca nie przedstawiła również wydatków na zakup materiałów, towarów czy usług wykorzystanych do świadczenia usług zawartych w umowie kompleksowej, z wyjątkiem jednorazowego zakupu sprzętu myjącego wraz z wyposażeniem.

Nadto organ I instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że usługi kompleksowe na rzecz prowadzonej przez nią szkoły, za które wystawiono faktury będące podstawą rozliczenia dotacji, zostały rzeczywiście wykonane, co uzasadniało twierdzenie, że w tej części dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Organ stwierdził, że A. s.c. nie świadczyła opisanych usług kompleksowych, nie posiadała do tego zasobów zarówno sprzętowych jak i osobowych, a wykonywanie tych usług przez samych wspólników zostało wykluczone z obiektywnych przyczyn polegających m.in. na niemożności wykonywania czynności w wymiarze wyższym niż [...] godziny na dobę. Organ wskazał także, że wynik kontroli UKS, będący jednym z dowodów w postępowaniu stanowił podstawę do wydania decyzji przez Dyrektora UKS, której przedmiotem był podatek od towarów i usług wynikający z faktur dokumentujących opisane wyżej usługi kompleksowe, utrzymanej w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w S., a skargi na te decyzje zostały oddalone przez WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia [...], sygn. akt I SA/Sz 1203/13, a następnie przez NSA wyrokiem z dnia [...], sygn. akt I FSK 1431/14. Sądy potwierdziły prawidłowość ustaleń organów, że faktury te dotyczyły transakcji nie mających odzwierciedlenia w rzeczywistości, to jest czynności faktycznie niewykonanych. Organ wskazał również, że Sąd Rejonowy w B. lI Wydział Karny wyrokiem z dnia [...], sygn. akt II K 509/14 umorzył warunkowo postępowanie karne przeciwko skarżącej i D. N., oskarżonym o wystawienie faktur dokumentujących operacje gospodarcze, których nie wykonano, a także o nierzetelne prowadzenie ksiąg. Z tego faktu organ wywiódł, że zasada wynikająca z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej zwanej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny, powinna być analogicznie stosowana przez organ w toku postępowania administracyjnego. W związku z tym należało zaakceptować ustalenia organu zgodne z ustaleniami tego wyroku.

Od tej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania przez naruszenie obowiązku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego polegające na nieprzeprowadzeniu uzupełniającego dowodu z przesłuchania strony i świadków, a także przez ocenę zebranego materiału dowodowego z pominięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...]. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając podjęte stanowisko, organ odwoławczy przywołał obowiązujące w sprawie przepisy prawa, uznając, że ustalenia dokonane przez organ I instancji były prawidłowe i zgodne z przepisami prawa.

Zdaniem organu odwoławczego, zasadnie organ I instancji uznał, że w rozpatrywanej sprawie przyznana w [...] przez Powiat B. na wniosek skarżącej dotacja na prowadzenie Prywatnego Uzupełniającego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych, w części została uznana za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Ta część dotacji została rozliczona przez stronę na pokrycie wydatków na usługi kompleksowe w zakresie sprzątania, zaopatrzenia, nadzoru, konserwacji i napraw, prowadzenia spraw biurowych i administracyjnych, udokumentowane fakturami wystawionymi przez spółkę A. s.c., której prowadząca szkołę była wspólnikiem. W niniejszej sprawie organ I instancji nie kwestionował, iż tego rodzaju wydatki mogły stanowić wydatki bieżące i mogły być opłacane z dotacji, lecz zanegował ich realne dokonanie, uznając, że faktury je dokumentujące nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Te okoliczności przesądziły o wydaniu przez organ I instancji decyzji, w której zobowiązano prowadzącą szkołę do zwrotu dotacji w tej części.

Po wnikliwym przeanalizowaniu przywołanych przepisów, a także dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy doszedł do przekonania, że organ I instancji zbadał i prawidłowo ocenił okoliczności faktyczne, które miały istotny wpływ i znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem organu II instancji, zgromadzony materiał dowodowy w sposób wystarczający wyjaśniał okoliczności sprawy i pozwalał na uznanie, że usługi wskazane w zakwestionowanych fakturach wystawionych przez A. s.c., nie zostały wykonane, a w konsekwencji na stwierdzenie, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w części odpowiadającej kwocie wynikającej z tych faktur. Potwierdzały to dokumenty urzędowe w postaci wyroków sądu powszechnego oraz sądu administracyjnego, a także protokołu kontroli skarbowej UKS, a analiza pozostałych dowodów, w tym zeznań świadków, nie pozwalała na zakwestionowanie ustaleń tych sądów, a w konsekwencji na stwierdzenie, że organy nie wykazały, iż dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem.

Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, Kolegium stwierdziło, że fakt posłużenia się fakturami A. s.c. za usługi kompleksowe, nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wynikał przede wszystkim z protokołu kontroli skarbowej UKS oraz z przywołanych wyżej wyroków sądów administracyjnych w zakresie podatku od towarów i usług, które potwierdzały prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy podatkowe (UKS, Izba Skarbowa) co do niewykonywania usług kompleksowych, dokumentowanych wystawionymi przez A. s.c. fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Prawidłowość tych ustaleń potwierdzona została także w postępowaniu karno-skarbowym zakończonym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. II Wydział Karny z dnia [...] (sygn. akt II K 509/14), którym sąd, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, umorzył warunkowo postępowanie karne przeciwko skarżącej i D. N., oskarżonym o wystawienie faktur dokumentujących operacje gospodarcze, których nie wykonano, a także o nierzetelne prowadzenie ksiąg. W tym zakresie organ odwoławczy powołał się na związanie organów tym wyrokiem, na podstawie art. 11 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia organ odwoławczy podniósł, iż do tych należności, których kwotę określała wydana w tym przedmiocie decyzja, nie miał zastosowania wskazany w odwołaniu art. 68 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej zwanej: "O.p.") ponieważ do należności z tytułu zwrotu dotacji miał odpowiednie zastosowanie art. 70 § 1 O.p. stanowiący, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ze względu na to, że otrzymanie dotacji i wykorzystanie jej w części niezgodnie z przeznaczeniem dotyczyło roku [...], którego rozliczenie nie było dokonywane w tym roku, lecz po jego zakończeniu, należało stwierdzić, że nie doszło do przedawnienia tego zobowiązania. Pięcioletni termin powinien być bowiem liczony od końca tego roku, w którym upłynął termin płatności określony w art. 252 ust. 1 u.f.p., co oznaczało, że powinien być liczony od końca roku, w którym upłynęło [...] dni od dnia stwierdzenia okoliczności wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Organ I instancji otrzymał informację o wykorzystaniu dotacji w sposób niezgodny z przeznaczeniem w postaci wyniku kontroli skarbowej UKS w [...] zatem najwcześniej termin przedawnienia mógłby być liczony od końca [...], co oznaczało, że z całą pewnością nie doszło jeszcze do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania. Z tych względów zarzut przedawnienia nie znajdował oparcia w okolicznościach sprawy oraz w przywołanych przepisach.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej zwanej: "k.p.a.") poprzez rozpatrzenie przez organ w sposób niepełny i wybiórczy zebranego w sprawie materiału dowodowego, czego konsekwencją było błędne przyjęcie przez organ, że A. s.c. nie świadczyła na rzecz Prywatnego Uzupełniającego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w B. usług kompleksowych określonych w umowie z dnia [...];

II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego z pomięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego i:

a) przyjęcie że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że usługi kompleksowe były wykonywane mimo, iż w toku postępowania przedłożono dowody wskazujące na wykonywanie każdego ze świadczeń wchodzących w skład usług kompleksowych,

b) przyjęcie, że do czasu zakupu sprzętu myjącego w dniu [...] skarżąca nie wykazała żadnych wydatków, które choćby w sposób pośredni mogłyby wskazywać, że usługi kompleksowe były świadczone na rzecz Prywatnego Uzupełniającego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w B.,

c) przyjęcie, że z zeznań strony i świadków złożonych w niniejszym postępowaniu nie wynikało, iż usługi kompleksowe były świadczone,

d) pominięcie, że w skład usług kompleksowych oprócz usług sprzątania wchodziły także usługi zaopatrzenia, nadzoru, konserwacji i napraw, prowadzenia spraw biurowych, prowadzenia sekretariatu oraz innych usług wchodzących w zakres działalności A. s.c.,

e) oparcie ustaleń faktycznych i wniosków poczynionych w niniejszej sprawie co do zasady na protokole kontroli skarbowej, bez dokonania własnej analizy, w szczególności organ nie zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w S. o przekazanie dokumentów z akt prowadzonego postępowania, w celu dokonania własnych ustaleń;

f) prowadzenie postępowania tak, aby dopasować jego wyniki do wyników postępowania skarbowego i ustaleń zawartych w protokole kontroli skarbowej;

III. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 90 ust. 4 u.s.o. w związku z art. 90 ust. 3f i 3e u.s.o. w zw. z zw. z Uchwałą nr [...] Rady Powiatu w B. z dnia [...] poprzez zastosowanie jej przepisów do przeprowadzonej kontroli za okres od [...] do [...], w sytuacji kiedy Uchwała nr [...] weszła w życie dopiero w dniu [...];

IV. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty B. z [...] w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i umorzenie postępowania, z uwagi na fakt, że skarżąca wykazała, iż usługi kompleksowe były wykonywane;

V. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 60 oraz 67 u.f.p. poprzez ich niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania i wydaniu decyzji, mimo, iż na podstawie art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 60 oraz 67 u.f.p. upłynął 5-letni okres przedawnienia dla ewentualnego domagania się przez organ zwrotu dotacji wykorzystanej z naruszeniem prawa;

VI. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 68 § 2 O.p. w zw. z art. 60 oraz 67 u.f.p. poprzez ich niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania, wydaniu i doręczeniu odwołującej decyzji określającej kwotę dotacji podlegającą zwrotowi po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym powstał obowiązek zwrotu tej dotacji.

VII. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 68 § 1 O.p. w zw. z art. 60 oraz 67 u.f.p. poprzez ich niezastosowanie polegające na doręczeniu odwołującej decyzji określającej kwotę dotacji podlegającą zwrotowi po upływie [...] licząc od końca roku kalendarzowego w którym powstał obowiązek zwrotu tej dotacji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie

w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednolity tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez samorządowe kolegia odwoławcze.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji administracyjnej, która dotknięta jest co najmniej jednym z uchybień wymienionych

w art. 145 § 1 p.p.s.a. Z drugiej jednak strony, sądy te są zobowiązane do oddalenia skarg na decyzje zgodne z prawem (art. 151 tej samej ustawy).

Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie,

z następujących powodów.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii zasadności zobowiązania A. W. jako organu prowadzącego Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w B., do zwrotu dotacji w kwocie [...] wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, która została udzielona w [...] oraz odsetek od tej dotacji. Podstawę przyznania skarżącej dotacji stanowił art. 90 ust. 2 u.s.o., zgodnie z którym niepubliczne szkoły podstawowe specjalne i gimnazja specjalne oraz szkoły ponadgimnazjalne o uprawnieniach szkół publicznych, w tym z oddziałami integracyjnymi, otrzymują dotacje z budżetu powiatu.

Natomiast podstawę prawną rozstrzygnięcia dotyczącego zwrotu dotacji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Pokreślenia wymaga, że art. 252 ust. 1 u.f.p. określając termin zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem odwołuje się do dnia stwierdzenia tej okoliczności, czyli do dnia stwierdzenia, że dotacja wykorzystana w sposób niezgodny z przeznaczeniem tej dotacji.

Z kolei w myśl art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p. odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem.

Dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, to taka, która została wydatkowana na inne cele aniżeli te, na które została udzielona bądź, nie służyła pokryciu wydatków, na które miała być wykorzystana. Jeżeli okaże się, że wydatki, na pokrycie których dotacja została przeznaczona nie wystąpiły, to także i taka dotacja jest nosi znamiona dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Rozważania w rozpoznawanej sprawie należy jednak rozpocząć od najdalej idącego zarzutu skargi – zarzutu przedawnienia.

Zgodnie z art. 60 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności wymienione dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym m. in. kwoty dotacji podlegające zwrotowi

w przypadkach określonych w ustawie. Stosownie do postanowień art. 67 u.f.p. spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm., dalej "O.p."). Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei z przywołanego powyżej art. 252 ust. 1 u.f.p. wynika, że dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem (pkt 1), pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości (pkt 2) - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu [...] dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. W przypadku dotacji pobranej niezgodnie z przeznaczeniem istotne jest zatem zarówno stwierdzenie okoliczności pobrania dotacji w sposób niezgodny z przeznaczeniem, jak i moment stwierdzenia tej okoliczności.

Wskazania wymaga także, że zobowiązanie do zwrotu dotacji powstaje z mocy prawa stosownie do przepisu art. 21 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 2 § 2 O.p., zaś sama decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2014 r., V SA/Wa 2240/13; wyrok NSA z dnia 8 marca 2016 r., II GSK 2190/14; dostępne na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl.). Skoro decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter decyzji deklaratoryjnej, to nie ma zastosowania przywoływany w skardze przepis art. 68 § 1 O.p., który odnosi się do decyzji o konstytutywnym charakterze. W konsekwencji zdarzeniem o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. jest stwierdzenie niezgodnego z przeznaczeniem wykorzystania dotacji, co nastąpiło w rozpoznawanej sprawie w wyniku kontroli skarbowej przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej doręczonym organowi w kwietniu [...]. Termin pięcioletni o jakim mowa w art. 70 § 1 O.p. rozpoczął więc swój bieg z końcem [...] i w chwili wydania decyzji organu pierwszej instancji ani w chwili wydania decyzji organu drugiej instancji jeszcze nie upłynął. Zdaniem Sądu stanowisko skarżącej, że termin przedawnienia powinien być liczony od końca roku, w którym nastąpiła wypłata dotacji jest sprzeczne z treścią art. 252 ust. 1 u.f.p., który wprost odnosi się do "dnia stwierdzenia okoliczności", a nie do dnia wypłaty. Ponadto stanowisko takie jest nielogiczne, gdyż najpierw musi nastąpić wypłata dotacji, następnie jej wykorzystanie, a dopiero po wykorzystaniu dotacji może nastąpić kontrola wykorzystania dotacji, w wyniku której możliwe będzie stwierdzenie, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem.

W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego niezasadnego zastosowania przepisów uchwały Rady Powiatu w B. nr [...] z dnia [...] w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Powiatu oraz zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania dla niepublicznych szkół o uprawnieniach szkół publicznych i placówek niepublicznych do sytuacji sprzed wejścia w życie tej uchwały. Zarzut skarżącej poprzez powiązanie z przepisami art. 90 ust. 3f i 3e u.s.o. sprowadza się bowiem do stanowiska, że skoro w chwili wypłaty dotacji nie obowiązywały przepisy prawa miejscowego regulujące kwestię kontroli wykorzystania dotacji, to brak było podstaw do przeprowadzania kontroli wykorzystania dotacji przez organ samorządu terytorialnego. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Przede wszystkim wskazać należy, że w chwili przeprowadzania kontroli w szkołach dla których skarżąca była organem prowadzącym, wymieniona powyżej uchwała już obowiązywała.

Zatem nawet przy przyjęciu stanowiska, że dla przeprowadzenia kontroli wykorzystania dotacji przez organ samorządu terytorialnego nie były wystarczające regulacje zawarte w przepisach ustawy o systemie oświaty, a niezbędnym było także podjęcie przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwały o jakiej mowa w art. 90 ust. 4 u.s.o., w której ustalony jest tryb i zakres kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji, to w czasie przeprowadzania kontroli w rozpoznawanej sprawie uchwała ta istniała i obowiązywała. Wskazania także wymaga, że także i przed podjęciem przez Radę Powiatu w B. uchwały z dnia [...] ustawa o systemie oświaty w art. 90 ust 3e zawierała regulację, stosownie do której organy jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w ust. 1a-3b, mogą kontrolować prawidłowość wykorzystania dotacji przyznanych szkołom i placówkom z budżetów tych jednostek, tym samym organ, z którego budżetu przyznawana była dotacja miał kompetencję do kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji.

Odnosząc się natomiast do zarzutów merytorycznych wskazać należy, że materialnoprawną podstawą przyznania dotacji stanowił art. 90 ust. 3b u.s.o., zgodnie z którym szkoły niepubliczne nieposiadające uprawnień szkoły publicznej oraz placówki niepubliczne, o których mowa w art. 2 pkt 3, 4 i 10, mogą otrzymywać dotacje z budżetu powiatu. Stosownie natomiast do treści art. 90 ust. 3d u.s.o, dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki.

Powołany przepis został dodany na mocy art. 1 pkt 38 lit. e) ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 458 ze zm.) i obowiązuje od dnia 22 kwietnia 2009 r. Z uwagi na to, że wprowadził unormowanie, że dotacje są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki, nie jest już uprawnione twierdzenie, że omawiane dotacje mają wyłącznie charakter podmiotowy. Wspomniana nowelizacja jednoznacznie wskazała cel, na jaki mogą być przeznaczone omawiane dotacje dla szkół, przedszkoli niepublicznych. Wobec tego beneficjent może dotację przeznaczyć tylko na cele wskazane w art. 90 ust. 3d u.s.o. Tak więc wskutek zmiany stanu prawnego, dokonanej ustawą z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 458 ze zm.) doszło do zawężenia możliwości gospodarowania środkami przyznanymi w ramach dotacji (zob. art. 80 ust. 3d, art. 90 ust. 3d), a rozliczenie dotacji nabrało większego znaczenia merytorycznego. W literaturze podnosi się, że można już zobowiązywać podmioty korzystające z dotacji do podawania w rozliczeniu dalej idących niż dotychczas danych, dotyczących poziomu poniesionych z dotacji wydatków bieżących. Dotację należy rozliczyć w sposób przewidziany w uchwale, np. składając formularz na piśmie, przesyłając go drogą elektroniczną itp. Natomiast zakres danych niezbędnych do prawidłowego rozliczenia dotacji obejmuje w świetle komentowanych przepisów ustawy dwa parametry: rzeczywistą liczbę uczniów (słuchaczy, wychowanków) dotowanej jednostki oraz poziom jej wydatków "bieżących" na działalność statutową dydaktyczną, opiekuńczą i wychowawczą (M. Pilch, Komentarz...). Z tej przyczyny zobowiązanie beneficjenta do dostarczenia informacji o sposobie wydatkowania przyznanych środków publicznych mieści się w granicach określenia "zakresu kontroli prawidłowości wykorzystywania dotacji", bowiem daje możliwość porównania, czy poniesienie konkretnego wydatku pozostaje w zgodzie z realizacją celów o jakich mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 472/11, Lex Omega nr 929208).

Konsekwencją wskazanych regulacji jest konieczność wykorzystania dotacji zgodnie z celami dotacji oraz jej rozliczenie, o czym mówi art. 90 ust. 4 u.s.o., upoważniając organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego do ustalenia trybu rozliczenia dotacji, z uwzględnieniem danych, które winny być ujęte we wniosku o rozliczenie. Ponadto, jak już wskazano powyżej, organy jednostek samorządu terytorialnego mogą kontrolować prawidłowość wykorzystania dotacji przyznanych szkołom i placówkom z budżetów tych jednostek (art. 90 ust. 3e u.s.o.), a osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli przez organy, o których mowa w ust. 3e, mają prawo wstępu do szkół i placówek oraz wglądu do prowadzonej przez nie dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania (art. 90 ust. 3f u.s.o.). Zatem istnienie wyodrębnionej ewidencji księgowej środków otrzymanych i wydatkowanych z dotacji pozwala na przeprowadzenie kontroli w zakresie, do jakiego są upoważnione podmioty wskazane w art. 90 ust. 3e i 3f u.s.o., a podstawowego znaczenia nabiera prawidłowość i rzetelność danych ujętych w tej ewidencji.

Przedłożone przez skarżącą faktury mające dokumentować poniesienie wydatków z tytułu świadczonych przez spółkę A. usług kompleksowych zostały zakwestionowane w prowadzonym wobec skarżącej postępowaniu podatkowym dotyczącym podatku od towarów i usług, wniesiona przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarga w sprawie I SA/Sz 1203/13 została oddalona. Oddalona została także przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FSK 1431/14 skarga kasacyjna o powyższego wyroku. Decyzje organów podatkowych oraz wymienione wyroki sądów administracyjnych stanowią dokumenty urzędowe, o jakich mowa w art. 76 § 1 k.p.a., czyli dokumenty, które stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dokumenty te zatem są dowodem na okoliczność wystawienia przez spółkę A. na rzecz skarżącej faktur na kwotę [...], które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń prawnych. Jednocześnie wskazać należy stosownie do art. 76 § 3 k.p.a. przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Innymi słowy pomimo tego, że w dokumentach urzędowych stwierdzony został fakt nieodzwierciedlania przez faktury wystawione przez spółkę A. rzeczywistych zdarzeń prawnych, to organ mógł przeprowadzać dowody na okoliczność przeciwną i dowody te w rozpoznawanej sprawie przeprowadzał, bowiem przesłuchał wszystkich zgłoszonych przez stronę świadków, nie przeprowadzał dowodów z zeznań świadków tylko w zakresie w jakim wnioski dowodowe zostały przez stronę cofnięte. W poczet materiału dowodowego zostały włączone także wszystkie dokumenty przedłożone przez stronę. W poczet materiału dowodowego organ włączył również wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] w sprawie II K 509/14, w której sąd umorzył warunkowo postępowanie karne wobec A. W. i D. N. oskarżonym o wystawienie w okresie od [...] do [...][...] faktur VAT z tytułu sprzedaży usług kompleksowych na rzecz firmy A. W. Prywatne Centrum Edukacyjne w B. w sposób nierzetelny, gdyż operacji gospodarczych, które dokumentują nie wykonano, tj. o czyn z art. 54 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zb . z art. 61 § 1 kks i art. 62 § 2 kks. Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy w B. warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko A. W. oskarżonej między innymi o to, że w okresie od [...] do [...] w B. prowadziła w sposób nierzetelny podatkową księgę przychodów i rozchodów w ten sposób, że zawyżyła koszty uzyskania przychodów z działalności na skutek zaewidencjonowania faktur wystawionych w sposób nierzetelny tj. o czyn z art. 61 § 1 kks w zb. z art. 62 § 2 kks. Podkreślenia wymaga, że wyrok ten jest wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie karne, zatem nie znajduje do niego zastosowania art. 11 p.p.s.a., stosownie do którego ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Istotnie tak jak to wskazał w uzasadnieniu organ drugiej instancji, organ administracyjny dla ustalenia określonych faktów bierze pod uwagę na podstawie art. 11 p.p.s.a. prawomocny wyrok skazujący sądu karnego pomimo tego, że przywoływany przepis nie jest adresowany do organu. Jednak sąd administracyjny jest związany ustaleniami zawartymi wyłącznie w skazującym wyroku wydanym w postępowaniu karnym. Nie wiążą sądu administracyjnego, a przez to także organów administracji publicznej, ustalenia zawarte w wyrokach karnych nieprawomocnych, uniewinniających lub umarzających postępowanie (warunkowo oraz bezwarunkowo), jak również wynikające z orzeczeń skazujących wydanych przez inne organy niż sąd karny, a także ustalenia wynikające z orzeczeń skazujących wydanych poza postępowaniem karnym (por. teza 4 do art. 11, Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod redakcją prof. Romana Hausera i prof. Marka Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013).

Wyrok w którym warunkowo umorzono postępowanie karne jest jednak dokumentem urzędowym o jakim mowa w przywołanym powyżej art. 76 § 1 k.p.a.

Z materiału dowodowego zgormadzonego w sprawie wynika, że skarżąca zawarła w dniu [...] z firmą A. s.c. A. W. D. N. z siedzibą w B. umowę o świadczenie usług kompleksowych takich jak usługi sprzątania, zaopatrzenia, nadzoru, prowadzenia spraw biurowych, prowadzenia sekretariatu, konserwacji i napraw na rzecz szkół działających w ramach Prywatnego Centrum Edukacyjnego w B. W wyniku kontroli przedstawionym przez Urząd Kontroli Skarbowej organ ten wskazał, że usługi kompleksowe za które spółka A. wystawiła faktury nie mogły być świadczone na rzecz skarżącej w [...], ponieważ w dokumentacji źródłowej firmy A. s.c. brak było dowodów na potwierdzenie wydatków związanych ze świadczeniem usług określonych w umowie. Wspólnicy spółki A. A. W. i D. N. wskazując na czym konkretnie miało polegać świadczenie usług, ograniczyli się jedynie do przedstawienia ilości godzin wraz z ich wyceną. W oparciu o powyższe informacje organ kontroli skarbowej dokonał wyliczenia godzin przeznaczonych na realizację określonych w umowie usług dokonane, które wykazało, że wspólnicy firmy A. s.c. nie mieli fizycznych możliwości, aby te usługi świadczyć w ciągu doby. Stosowne wyliczenie zawarte zostało na stronach [...] wyniku kontroli. Zdaniem sądu nie sposób nie zgodzić się z wnioskiem organu kontroli skarbowej o braku fizycznej możliwości świadczenia przez wspólników spółki A. usług we wskazanych godzinach skoro D. N. jednocześnie był zatrudniony w oparciu o umowę o pracę na cały etat oraz prowadził własną działalność gospodarczą, a A. W. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej – Prywatnego Centrum Edukacyjnego pełniła funkcję dyrektora w siedmiu szkołach. Organ kontroli uznał, iż działania firmy A. s.c. sprowadzały się do wystawiania faktur dokumentujących usługi, które nie były w rzeczywistości świadczone. Wartość faktur wystawionych w [...], przez firmę A. s.c. za wykonywanie usług kompleksowych na rzecz Prywatnego Uzupełniającego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w B. opiewała na kwotę [...]. Powyższe okoliczności zostały stwierdzone także decyzjami organów podatkowych dotyczącymi podatku VAT, skarga na decyzję organu drugiej instancji w tym, przedmiocie została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, także skarga kasacyjna wniesiona od wyroku sądu pierwszej instancji została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto okoliczność wystawiania przez spółkę cywilną A. na rzecz A. W. faktur, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń została potwierdzona także wyrokiem Sądu Rejonowego w B., którym warunkowo umorzono postępowanie wobec obu wspólników spółki A.

W postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organy administracyjne skarżąca przedstawiła wnioski dowodowe, które zostały przez organ pierwszej instancji przeprowadzone. I tak w toku postępowania organ pierwszej instancji, na wniosek skarżącej, dopuścił dowód z zeznań i przesłuchał na okoliczność realizacji i zakresu usług kompleksowych świadczonych przez firmę A. s.c. na rzecz skarżącej, I. J., H. P., H. Ż., J. Ż., M. W., M. N., R. N. oraz wspólników firmy A. s.c.- A. W. i D. N.. Na wniosek skarżącej dopuścił także dowód z dokumentów w postaci: - zakresów obowiązków osób zatrudnionych w firmie A. s.c., - podziału udziałów w firmie A. s.c., - dowodu zakupów środków czystości przez skarżącą oraz firmę A. s.c., dokumentów przedłożonych przez skarżącą w postaci zakupu środków czystości

i sprzętu do utrzymania czystości, a ponadto organ ten przeprowadził oględziny pomieszczeń, w których odbywały się zajęcia lekcyjne w [...],tj. pomieszczeń Szkoły Podstawowej nr [...] przy ul. G. w B., budynku firmy A. s.c. przy ul. M. w B..

Zdaniem sądu przedstawiona w decyzji pierwszoinstancyjnej ocena zeznań powyższych świadków nie narusza przepisu art. 80 k.p.a. stosownie do którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniami skarżącej, że z samego faktu, że pomieszczenia, w których odbywały się zajęcia były czyste, wynika iż to pracownicy spółki A. wykonywali usługi sprzątania. Z faktu pozostawania pomieszczeń w czystości nie wynika bowiem ani kto dokonał czynności sprzątania ani też w jakim zakresie, zwłaszcza, że spółka nie dokonywała żadnych zakupów środków czystości. Z zeznań świadków wynika, że pracownicy Prywatnego Centrum Edukacyjnego – I. J., H. P. i M. W. także wykonywały czynności sprzątania, także członkowie rodziny skarżącej: M. N. i R. N. świadczyli pomoc w sprzątaniu pomieszczeń oraz w naprawach. W oparciu o dowody przedstawione przez skarżącą nie sposób jest także ustalić jakie rzeczywiście poniosła ona wydatki w związku z zatrudnieniem od [...] do [...] przez A. H. Ż. i J. Ż. i jednocześnie w związku z wykonywaniem przez te osoby pracy na rzecz szkół prowadzonych przez skarżącą.

Ponadto wskazać należy, że z faktu iż prowadzone przez skarżącą szkoły dysponowały pomocami naukowymi nie wynika, że w zakupie tych pomocy w jakikolwiek sposób uczestniczyła spółka A., zwłaszcza, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na organizowanie zakupów czy przetargów przez spółkę A..

Podobnie z protokołów kontroli przeprowadzanych przez Kuratorium Oświaty w S. nie wynika ani zakres usług świadczonych przez podmioty zewnętrzne na rzecz prowadzonych przez skarżącą szkół, ani też wysokość związanych z tymi ewentualnymi usługami wydatków.

Zdaniem sądu należy zatem podzielić wnioski organu co do tego, że wydatki na które zostały wystawione zakwestionowane faktury nie zostały poniesione, a skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów uprawdopodabniających fakt wykonywania usług wchodzących w skład usług kompleksowych objętych umową zawartą między skarżącą a firmą A. s.c., oraz że skarżąca nie przedstawiła również wydatków na zakup materiałów, towarów czy usług wykorzystanych do świadczenia usług zawartych w umowie kompleksowej, z wyjątkiem jednorazowego zakupu sprzętu myjącego wraz z wyposażeniem w [...]. Brak natomiast dowodów na zakup przez A. środków czystości na bieżąco, oczywistym jest bowiem fakt, że środki takie ulegają zużyciu.

Skarżąca w postępowaniu administracyjnym nie wykazała ani że usługi kompleksowe na rzecz prowadzonej przez nią szkoły, za które wystawiono faktury będące podstawą rozliczenia dotacji, zostały rzeczywiście wykonane ani że usługi te zostały wykonane w innym zakresie aniżeli wynikający z zakwestionowanych faktur i jaki był ewentualnie koszt wykonania usług. A. s.c. nie mogła świadczyć opisanych w zakwestionowanych fakturach usług kompleksowych, gdyż nie posiadała do tego zasobów zarówno sprzętowych jak i osobowych, a wykonywanie tych usług przez samych wspólników zostało wykluczone z obiektywnych przyczyn polegających m.in. na niemożności wykonywania czynności w wymiarze wyższym niż [...] godziny na dobę.

Organ administracyjny w sposób wyczerpujący zebrał dostępny mu materiał dowodowy, przeprowadził dowody zawnioskowane przez stronę, zwracał się do strony o przedłożenie dowodów, które zostały mu przedstawione, materiał ten pozwolił na poczynienie ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, nie sposób zatem uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązującego organ do zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia materiału dowodowego.

Jeszcze raz należy podkreślić, że przeprowadzona przez organy ocena dowodów nie nosi znamion dowolności, jest ona szeroko uzasadniona, a uzasadnienie to uznać należy za logiczne i odpowiadające zasadom doświadczenia życiowego, w konsekwencji zatem sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 80 k.p.a.

Zdaniem sądu organ dokonał wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone

w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, realizując zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa.

Natomiast sama w sobie okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu nie może przesądzać o słuszności zarzutu naruszenia zasady przekonywania.

Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd uznał, że nie doszło w niniejszej sprawie do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy lub innego naruszenia przepisów postępowania albo przepisów prawa materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.