Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 623/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 29 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na upomnienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie prowadzenia egzekucji należności za parkowanie pojazdu postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 12 lipca 2011r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca, powołując się na art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wystąpiła z wnioskiem o anulowanie upomnienia nr [...] z dnia [...] wzywającego do zapłaty nieopłaconcyh opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania oraz zwrot nienależnie pobranej kwoty. Ponadto strona wniosła o ukaranie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. z naruszenie prawa i nadużywanie władzy. W uzasadnieniu strona stwierdziła, że wymierzenie kar pieniężnych winno następować w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto jej zdaniem organ nie doręczył stronie zawiadomień o nieopłaconym postoju oraz nie udowodnił, że takie fakty miały miejsce.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Odpowiednio do § 3 powołanego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie przez skarżącą I. S. skarga na ww. upomnienie nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Żaden bowiem przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej z tytułu niewniesienia obowiązującej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania oraz wydane w przypadku jej nieziszczenia upomnienie . Nie zapada ono w formie decyzji, postanowienia, czy innego aktu, który podlegałby kontroli na drodze postępowania sądowego. Tym samym wezwanie/upomnienie nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w katalogu opisanym w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., które podlegałyby kognicji sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji.