Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3179/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi I.J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz doradcy podatkowego K. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100)


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 11 marca 2014 r. zwolniono Skarżącą I. J. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jej rzecz doradcę podatkowego, którym wyznaczony został K. Z. . Tenże w piśmie z 29 kwietnia 2014 r. zgłosił wniosek o zwrot kosztów zastępstwa prawnego tytułem występowania w ramach pomocy prawnej z urzędu. Oświadczył, że z racji świadczenia tej pomocy nie otrzymał żadnego wynagrodzenia. Wyrokiem z 20 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącej.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).

Z treści pisma z 29 kwietnia 2014 r. wynika, że pełnomocnik wniósł o "zwrot kosztów tytułem zastępstwa prawnego doradcy podatkowego tytułem występowania w ramach pomocy prawnej z urzędu". Jakkolwiek wniosek o zwrot kosztów zastępstwa prawnego nie jest tożsamy z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (por. wyrok NSA z 28 września 2010 r., I FSK 1468/09), to jednak referendarz sądowy uznał, że taki właśnie wniosek zgłosił w istocie pełnomocnik. Oświadczył on bowiem, że nie otrzymał – od strony lub jej pełnomocników - żadnego wynagrodzenia z tytułu świadczonej pomocy prawnej. Nie występował również do reprezentowanej przez niego strony o uregulowanie jakiejkolwiek części wynagrodzenia. Oświadczenie takie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że za świadczoną pomoc prawną pełnomocnik nie otrzymał wynagrodzenia, a zatem, iż zachodzi podstawa do poniesienia tych kosztów przez Skarb Państwa.

W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do reprezentacji Skarżącej przed Sądem I instancji, przy czym pomoc ta obejmowała m. in. zapoznanie się z aktami sprawy, złożenie pisma z 29 kwietnia 2014 r. oraz dwukrotne stawiennictwo na rozprawie.

W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest bowiem należność pieniężna. Jednocześnie kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.