Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 805/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1830
law: Ustawa z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług - tekst jedn.
article: par 3 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2015 poz 2121
law: Rozporządzenie Minister Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług
article: art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 4 poz 25
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej.
article: art. 42
journal: Dz.U. 2013 poz 888
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi - tekst jedn.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 50 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 646
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a) - c), art. 145 par 1 pkt 2, art. 151.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant Referent Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

S. Sp. z o. o. z siedzibą w K. (dalej też jako "Skarżąca" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej też jako "Prezes UOKiK") z dnia "(...)" stycznia 2019 r. nr "(...)". Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymał w mocy decyzję "(...)" Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w "(...)" (dalej: "WIIH", "organ I instancji") z dnia "(...)" listopada 2018 r. o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 700 złotych z tytułu niewykonania obowiązków w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1830 ze zm.; dalej ustawa o informowaniu o cenach), tj. w związku z nieuwidocznieniem informacji o cenach przy 49 partiach towarów: 9 partiach żyłek wędkarskich; 3 partiach zanęt wędkarskich; 3 partiach wkładów do zniczy; 5 partiach skrzynek balkonowych; 2 partiach mat plażowych oraz 27 partiach dywanów z ok. 33 000 pozycji towarowych.

Okoliczności faktyczne sprawy przedstawiają się następująco:

W dniach 4 - 7 września 2018 r. inspektorzy WIIH przeprowadzili czynności kontrolne w sklepie z artykułami przemysłowymi, zlokalizowanym w "(...)", przy ul. "(...)", należącym do Skarżącej. Działania inspektorów poprzedzono, doręczonym Spółce, w dniu 9 sierpnia 2018 r., zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli (por. zawiadomienie z dnia 7 sierpnia 2010 r., nr "(...)"– k. 2 akt administracyjnych). Zakresem kontroli objęto m.in. przestrzeganie przepisów ww. ustawy o informowaniu o cenach oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2015 r., poz. 2121; zwanego dalej: "rozporządzeniem Ministra Rozwoju").

Kontrolę rozpoczęto po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, tj. w dniu 4 września 2018 r. Przed przystąpieniem do czynności kontrolnych inspektorzy okazali legitymacje służbowe oraz upoważnienie do przeprowadzenia kontroli wraz z informacją o prawach i obowiązkach kontrolowanego. Kontrolę przeprowadzono w obecności osoby czynnej w lokalu przedsiębiorcy Pani J.S. – księgowej, która oświadczyła, że w ofercie ogólnodostępnej sklepu znajduje się około 33 000 rodzajów wyrobów dostępnych w sprzedaży detalicznej. Podjęte przez inspektorów czynności kontrolne wykazały, że towary oferowane do sprzedaży na sali sprzedażowej w większości opatrzone były cenami bądź posiadały uwidocznione wywieszki cenowe. Brak informacji o cenach stwierdzono w odniesieniu do 49 partii towarów, tj.:

- 9 partii żyłek wędkarskich;

- 3 partii zanęt wędkarskich;

- 3 partii wkładów do zniczy;

- 5 partii skrzynek balkonowych;

- 2 partii mat plażowych;

- 27 partii dywanów.

Kontynuowane w dniu 6 września 2018 r. czynności kontrolne potwierdziły usunięcie naruszenia i uzupełnienie cen na kwestionowanych towarach.

Kontrolę zakończono w dniu 7 września 2018 r. Szczegółowe ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia 7 września 2018 r., nr akt kontroli "(...)" (v. k. 8 akt administracyjnych).

Pismem z dnia 13 września 2018 r. Skarżąca wniosła uwagi do protokołu kontroli, do których WIIH odniósł się w piśmie z 27 września 2018 r. (v. k. 21 akt administracyjnych). Następnie pismem z dnia 29 października 2018 r. WIIH zawiadomił Skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w związku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ww. ustawy oraz o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy i prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. WIIH zobowiązał jednocześnie Spółkę do przesłania oświadczenia o liczbie zatrudnionych średniorocznie pracowników oraz do przesłania kopii zeznania podatkowego za ostatni rok rozliczeniowy.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 5 listopada 2018 r., Skarżąca przekazała kserokopie zeznania podatkowego CIT-8 oraz oświadczenie o liczbie zatrudnionych średniorocznie pracowników.

Decyzją z dnia "(...)" listopada 2018 r. WIIH, działając na podstawie art. 6 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 700 złotych z tytułu niewykonania obowiązków w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, tj. w związku z nieuwidocznieniem cen przy 49 partiach towarów: 9 partiach żyłek wędkarskich, 3 partiach zanęt wędkarskich, 3 partiach wkładów do zniczy, 5 partiach skrzynek balkonowych, 2 partiach mat plażowych oraz 27 partiach dywanów z ok. 33 000 pozycji towarowych.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 68 i art. 71 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej także jako "kpa") w zw. z art. 75 § 1 i art. 8 kpa poprzez oparcie ustaleń faktycznych na protokole kontroli, który został sporządzony z naruszeniem przepisów wyznaczających zasady sporządzania protokołów;

b) art. 10 i art. 79 kpa w zw. z art. 8 kpa poprzez dokonanie części kontroli bez zawiadomienia strony postępowania i zapewnienia jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu;

c) art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1930 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o Inspekcji Handlowej"), poprzez dokonanie części czynności kontrolnych bez obecności strony;

d) art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 7, art. 80 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasady praworządności, niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wydanie decyzji w oparciu o dowody sprzeczne z prawem, błędną ocenę całokształtu materiału dowodowego i bezzasadne uznanie, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków z zakresu uwidaczniania cen, w szczególności poprzez:

- nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego w związku z otrzymaniem pisma strony z 13 września 2018 r. (stanowiącego uwagi do protokołu kontroli) zmierzającego do zweryfikowania wynikających z tego pisma twierdzeń, w świetle których przedstawiony w protokole kontroli stan faktyczny nie miał miejsca, zaś sama kontrola odbyła się z naruszeniem prawa uniemożliwiającym czynienie na podstawie sporządzonego protokołu jakichkolwiek ustaleń faktycznych,

- brak odniesienia się do twierdzeń strony zawartych w piśmie z 13 września 2018 r.;

e) art. 81 a ust. 2 kpa poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony,

f) art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646) poprzez uwzględnienie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, które miały istotny wpływ na wyniki kontroli;

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju poprzez uznanie, że zawarty w rozporządzeniu sposób uwidaczniania cen jest taksatywny, a umieszczenie w bezpośredniej bliskości towarów czytników cen nie spełnia kryterium określonego w przepisach.

Pismem z dnia 4 stycznia 2019 r. Prezes UOKiK poinformował Skarżącą o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy i prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Spółka nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia "(...)"stycznia 2019 r. Prezes UOKiK utrzymał w mocy decyzję WIIH z dnia "(...)" listopada 2018 r. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju wskazując, że niezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach powoduje - zgodnie art. 6 ust. 1 ww. ustawy - nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 złotych. Organ podkreślił, że wskazany przepis w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały skorygowane.

Odnosząc się do zawartych w treści odwołania zarzutów naruszenia przepisów postępowania Prezes UOKiK, po analizie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności protokołu kontroli z dnia 7 września 2018 r. a także pisma z dnia 27 września 2018 r., zawierającego stanowisko WIIH wobec uwag Skarżącej do protokołu kontroli oraz wzięciu pod uwagę argumentów Spółki, uznał je za nieuzasadnione. W jego ocenie, kontrola przeprowadzona w należącym do strony sklepie została wszczęta, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, po okazaniu legitymacji służbowych i przekazaniu kopii upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wraz z informacją o prawach i obowiązkach kontrolowanego. Organ podkreślił jednocześnie, że w dniu 4 września 2018 r. inspektorzy rozpoczęli kontrolę w obecności osób czynnych w lokalu przedsiębiorstwa, tj.: księgowej, kierownika sklepu oraz pracowników, co wynika z wyjaśnień z dnia 17 grudnia 2018 r. znajdujących się w aktach sprawy (v. Wyjaśnienia do uwag zgłoszonych w odwołaniu (...) – k. 62). W kolejnym dniu kontroli wstępne ustalenia poczynione w dniu 4 września 2018 r. zostały przekazane prezesowi firmy, który wskazał księgową jako osobę upoważnioną do reprezentowania przedsiębiorcy w trakcie kontroli. Zgodnie z oświadczeniem inspektorów prowadzących kontrolę wszystkie czynności kontrolne prowadzone były w obecności księgowej lub osoby wskazanej przez nią, tj. kierownika sklepu.

Odnosząc się do zarzutu strony, dotyczącego podjęcia, w dniu 6 września 2018 r., przez inspektorów, czynności kontrolujących niezwłocznie po wejściu do sklepu (bez informowania jakichkolwiek osób), co uniemożliwiło upoważnionemu pracownikowi Spółki wzięcie udziału w tych czynnościach, Prezes UOKiK wskazał, że zgodnie z wyjaśnieniami inspektorów, jakie dołączone są do akt sprawy, wszystkie ustalenia kontroli były omawiane na sali sprzedażowej z osobą upoważnioną do reprezentowania firmy w trakcie kontroli oraz pracownikami poszczególnych działów. Ponadto, treść protokołu wyraźnie wskazuje na to, kto, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny i co oraz w jaki sposób zostało ustalone. Protokół kontroli został podpisany przez stronę, przy czym w dokumencie wskazano, że Spółka nie zgadza się z jego treścią i w ciągu 7 dni wniesie uwagi. Zdaniem organu, tego rodzaju zastrzeżenia, co do skorzystania przez kontrolowanego z uprawnienia wynikającego wprost z art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, nie można uznać za dyskwalifikujące dla protokołu, dlatego też zasadnie został on uznany za dowód w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przeprowadzenia części czynności kontrolnych tylko przez jedną z osób kontrolujących, wskazanych w protokole kontroli, Prezes UOKiK zaznaczył, że przepisy ustawy o Inspekcji Handlowej nie określają liczby inspektorów biorących udział w kontroli, przy czym dobrą praktyką jest umieszczanie w protokole adnotacji o absencji jednego z inspektorów biorących udział w poszczególnych czynnościach w toku kontroli. Nieodnotowanie powyższej informacji nie może mieć jednak wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

Nawiązując do zarzutu dotyczącego niedołączenia do protokołu kontroli załącznika w postaci dwóch fotografii, organ wskazał, że przedmiotem czynności kontrolnych, oprócz przestrzegania ustawy o informowaniu o cenach, była również kwestia przestrzegania przepisów dotyczących uwidocznienia informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach (art. 42 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi - Dz.U. z 2018 r.. poz. 150 ze zm.). Załączniki do protokołu z dnia 7 września 2018 r., na które wskazuje Spółka stanowią zdjęcia tablicy informacyjnej dotyczącej opakowań i odpadów opakowaniowych, dotyczą zatem części kontroli w zakresie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi i nie były brane pod uwagę w postępowaniu dotyczącym ustawy o informowaniu o cenach, a zatem nie miały wpływu na rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 i art. 79 kpa organ wskazał, że przedmiotowa kontrola poprzedzona została zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli natomiast przed przystąpieniem do czynności kontrolnych inspektorzy okazali upoważnienie do jej przeprowadzenia wraz z informacją o prawach i obowiązkach kontrolowanego. Strona postępowania została w sposób prawidłowy powiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli, czynności odbywały się na podstawie i w granicach upoważnienia, a kontrolowanemu zapewniono możliwości czynnego udziału w postępowaniu przed organem prowadzącym kontrolę. Organ podkreślił ponadto, że wbrew twierdzeniom Spółki WIIH, w piśmie z 27 września 2018 r., odniósł się do wniesionych przez stronę zastrzeżeń oraz przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Ponadto pismem z dnia 29 października 2018 r. zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Reasumując, Prezes UOKiK uznał, że opisany w protokole kontroli stan faktyczny nie budzi żadnych wątpliwości. W treści protokołu dokładnie wskazano grupy towarów, których dotyczyły zastrzeżenia, jak również zacytowano szczegółowo treść obowiązujących przepisów wskazując, w jaki sposób należy uwidaczniać ceny oferowanych towarów. W trakcie działań kontrolnych, zawsze uczestniczyła osoba będąca pracownikiem kontrolowanego, którego można było uznać za osobę czynną. Poczynione w toku kontroli ustalenia dały podstawę do nałożenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie. Organ nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisu art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 7, art. 80 art. 81 a ust. 2 kpa oraz art. 46 ust. 3 Prawa przedsiębiorców.

Przechodząc do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Prezes UOKiK wskazał, że przerzucanie odpowiedzialności za brak ceny na konsumentów przebywających na terenie placówki handlowej jest nie tylko niezgodne z obowiązującym prawem, ale także z dobrymi obyczajami kupieckimi, natomiast wspomniane przez Spółkę czytniki cen mogą ewentualnie ułatwiać konsumentowi możliwość sprawdzenia cen w przypadku wątpliwości i nie mogą stanowić alternatywy, wobec podstawowych obowiązków przedsiębiorców w tym zakresie, to jest obligatoryjnego uwidaczniania ceny zasadniczo na wywieszce, w cenniku, w katalogu, na obwolucie w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu.

Konkludując organ stwierdził, że WIIH zasadnie nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 700 złotych. Kara została wymierzona z uwzględnieniem wszystkich ustawowych kryteriów a jej wysokość, mieszcząca się w dolnym jej zakresie i stanowiąca 3,5 proc. sankcji maksymalnej, spełnia kryteria ujęte w pomocniczo stosowanej regulacji unijnej w tym zakresie.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca zarzuca:

I. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 68 kpa i art. 71 kpa w zw. z art. 75 § 1 i art. 8 kpa poprzez oparcie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania decyzji na protokole kontroli z dnia 7 września 2018 r., który został sporządzony z naruszeniem przepisów wyznaczających zasady sporządzania protokołów;

2. art. 10 kpa i art. 79 kpa w zw. z art. 8 kpa poprzez zaakceptowanie dokonania części kontroli z dnia 7 września 2018 r. bez zawiadomienia strony postępowania i zapewnienia jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu;

3. art. 15 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez zaakceptowanie dokonania części czynności kontrolnych bez obecności strony;

4. art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 7 kpa, art. 80 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasady praworządności, niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wydanie decyzji w oparciu o dowody sprzeczne z prawem, błędną ocenę całokształtu materiału dowodowego i bezzasadne uznanie, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków z zakresu uwidaczniania cen, w szczególności poprzez:

a. nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego w związku z otrzymaniem stanowiska strony skarżącej (zawartego w uwagach do protokołu kontroli oraz odwołaniu) zmierzającego do zweryfikowania wynikających z tego stanowiska twierdzeń, w świetle których przedstawiony w protokole kontroli stan faktyczny nie miał miejsca, zaś sama kontrola odbyła się z naruszeniem prawa uniemożliwiającym czynienie na podstawie sporządzonego protokołu jakichkolwiek ustaleń faktycznych, zwłaszcza poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków będących pracownikami strony skarżącej oraz dopuszczenia dowodów z nagrań z monitoringu,

b. brak odniesienia się do twierdzeń strony zawartych w piśmie z dnia 13 września 2018 r.;

5. art. 81a ust. 2 kpa poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości, co do stanu faktycznego na korzyść strony;

6. art. 46 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez uwzględnienie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, które miały istotny wpływ na wyniki kontroli.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju poprzez uznanie, że zawarty w rozporządzeniu sposób uwidaczniania cen jest taksatywny, a umieszczenie w bezpośredniej bliskości towarów czytników cen nie spełnia kryterium określonego w przepisach;

2. art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez uznanie, że możliwość nałożenia kary pieniężnej nie jest warunkowana winą przedsiębiorcy.

Wskazując na powyższe Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji WIIH z dnia "(...)" listopada 2018 r. oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, opisując przebieg postępowania, Skarżąca podkreśla, że część czynności podjętych w toku kontroli, zakończonej protokołem z dnia 7 września 2018 r., przeprowadzona została pod nieobecność osoby upoważnionej do jej reprezentowania. Wskazuje, że w dniu 6 września 2016 r., kontrolujący weszli do sklepu i niezwłocznie – bez informowania jakichkolwiek osób – podjęli czynności, uniemożliwiając tym samym udział w tych czynnościach uprawnionemu pracownikowi Spółki. Zaznacza, że organy obu instancji nie podjęły jakichkolwiek działań w zakresie zweryfikowania twierdzeń strony w tym zakresie, poprzestając na arbitralnym przyjęciu twierdzeń z protokołu kontroli. Podkreśliła również, że w trakcie części czynności kontrolnych prowadzonych z udziałem strony skarżącej obecna była jedynie jedna z osób kontrolujących, wskazanych w protokole kontroli. Powyższe uchybienia, zdaniem Skarżącej, potwierdzają, że sporządzony w dniu 7 września 2018 r. protokół kontroli nie mógł stanowić podstawy do czynienia jakichkolwiek ustaleń faktycznych. Dodatkowo, nawiązując do treści protokołu wskazuje, że zawiera on załącznik w postaci zdjęć, które nie zostały jej przekazane, co uniemożliwiło Spółce odniesienie się do tej kwestii, natomiast gołosłowne twierdzenia organu o braku wpływu załącznika na wynik sprawy nie mogą być uznane za zasadne.

Skarżąca podnosi również, że w toku postępowania organy dopuściły się oczywistego naruszenia zasady prawdy materialnej oraz zasady zaufania, ograniczając się do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o protokół kontroli, mimo że czynności kontrolne zostały przeprowadzone z naruszeniem prawa. O nierespektowaniu przywołanych zasad świadczy ponadto brak działań WIIH po otrzymaniu pisma strony skarżącej z 13 września 2018 r., w szczególności nie przeprowadzono dowodu z przesłuchania świadków będących pracownikami Spółki ani nie zweryfikowano nagrań monitoringu.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 81a ust. 2 kpa podnosi, że uwzględniając, zgłoszone przez Spółkę uwagi do protokołu kontroli, WIIH powinien przynajmniej nabrać daleko idących wątpliwości co do ustaleń faktycznych i rozstrzygnąć je na korzyść strony.

Stawiając zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju wskazuje natomiast, że wobec ciągłej obecności klientów w sklepie możliwe są sytuacje, w których oznaczenia zostaną tymczasowo zdjęte lub przełożone przez osoby, za które Skarżąca nie ponosi odpowiedzialności. Zaznacza, że towary przez nią sprzedawane oznaczone są indywidualnym kodem kreskowym, zaś w bliskości wszystkich sprzedawanych w sklepie towarów znajdują się czytniki cen, za pomocą których uwidaczniana jest cena każdego towaru.

Reasumując Skarżąca stwierdza, że zaistniały w sprawie stan faktyczny nie daje żadnych podstaw do stwierdzenia, iż naruszyła przepisy ustawy o informowaniu o cenach oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju. Podnosi ponadto, że w jej ocenie, Prezes UOKiK dopuścił się naruszenia prawa materialnego w postaci art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez uznanie, że możliwość nałożenia kary nie jest warunkowana winą przedsiębiorcy.

W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Prezesa UOKiK z dnia "(...)" stycznia 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję WIIH z dnia "(...)" listopada 2018 r. o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 700 złotych z tytułu niewykonania obowiązków w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, tj. w związku z nieuwidocznieniem informacji o cenach przy 9 partiach żyłek wędkarskich; 3 partiach zanęt wędkarskich; 3 partiach wkładów do zniczy; 5 partiach skrzynek balkonowych; 2 partiach mat plażowych oraz 27 partiach dywanów z ok. 33 000 pozycji towarowych.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy przedsiębiorca ma obowiązek w miejscu sprzedaży detalicznej uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.

W myśl § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: na wywieszce, w cenniku, w katalogu, na obwolucie, w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu.

Niezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, stosownie do zapisu art. 6 ust. 1 ww. ustawy, powoduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 złotych.

Skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, kwestionuje w szczególności sposób przeprowadzenia czynności kontrolnych przez upoważnionych inspektorów WIIH, w należącym do niej sklepie z artykułami przemysłowymi, zlokalizowanym w "(...)", przy ul. "(...)"co miało miejsce w dniach 4 -7 września 2019 r., a co za tym idzie stawia zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez oparcie ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę wydania decyzji, na protokole kontroli sporządzonym z naruszeniem przepisów wyznaczających zasady sporządzania protokołów. Jednocześnie nie zgadza się z przyjętą przez organ wykładnią przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę orzekania wskazując, że przywołany w decyzji § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług posługuje się zwrotem w "szczególności", co oznacza, że następujące po nim wyliczenie jest jedynie przykładowe, a nie taksatywne. Podkreśla, że każdy z towarów sprzedawanych przez Skarżącą jest oznaczony indywidualnym kodem kreskowym, natomiast w sklepie znajdują się czynniki cen, za pomocą których uwidaczniana jest cena towaru. W ocenie Skarżącej, tymczasowe zdjęcie lub przełożenie ceny przez klienta sklepu, za którego spółka nie ponosi odpowiedzialności, nie może obciążać przedsiębiorcy, a ustalenie organu, że nałożona kara nie jest w jakikolwiek związana z winą Skarżącej w sposób oczywisty narusza zasady demokratycznego państwa prawa.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia w toku kontroli przepisów postępowania, wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej kontrolę wszczyna i prowadzi inspektor po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wydanego przez wojewódzkiego inspektora. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy kontrolę przeprowadza się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej w siedzibie kontrolowanego lub w miejscu wykonywania działalności oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania działalności przez kontrolowanego. Z kolei, zgodnie z art. 50 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 22b ustawy o Inspekcji Handlowej przedsiębiorca wskazuje na piśmie osobę upoważnioną, w szczególności w czasie swojej nieobecności.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 7 sierpnia 2018 r., doręczonym Skarżącej w dniu 9 sierpnia 2018 r., WIIH zawiadomił Spółkę o zamiarze wszczęcia kontroli oraz jej zakresie. Kontrolę rozpoczęto po upływie 7 dni od dnia zawiadomienia tj. w dniu 4 września 2018 r., a zakończono w dniu 7 września 2018 r., sporządzając protokół kontroli. Przed przystąpieniem do czynności kontrolnych inspektorzy okazali legitymacje służbowe oraz upoważnienie do przeprowadzenia kontroli wraz z informacją o prawach i obowiązkach kontrolowanego. Prezes Spółki (upoważniany do jednoosobowej reprezentacji) nie był obecny podczas kontroli, czynności kontrolne były prowadzone w obecności pracownika skarżącego tj. księgowej (wskazanej ustnie przez przedsiębiorcę) albo osoby przez nią wskazanej tj. kierownika sklepu. Ponadto, z załączonych do akt sprawy wyjaśnień złożonych przez inspektorów kontroli (por. k. 62 akt administracyjnych), jak i skierowanego do Skarżącej pisma z 27 września 2018 r., jednoznacznie wynika, że codzienne ustalenia omawiane były na sali sprzedażowej (poddanej monitoringowi) z pracownikami poszczególnych działów. Pismem z 29 października 2018 r. WIIH zawiadomił Skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy (v. k. 31 akt administracyjnych). Skarżąca nie skorzystała ze swojego uprawnienia. Za pismem z 5 listopada 2018 r. przesłała jedynie kserokopie zeznania podatkowego CIT-8 oraz oświadczenie o liczbie zatrudnionych średniorocznie pracowników. Pismem z 8 listopada 2018 r. WIIH poinformował Skarżącą o zakończeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, a także pouczył o uprawnieniu wynikającym z treści art. 10 § 1 kpa. Również przed wydaniem zaskarżonej decyzji Skarżąca została zawiadomiona o możliwości zapoznania z zebranym materiałem i prawem wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (por. pismo z dnia 4 stycznia 2019 r. – k. 66 akt administracyjnych). Z uprawnienia tego również nie skorzystała. Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, zarzut dokonania czynności kontrolnych bez zawiadomienia strony postępowania oraz naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu uznać należy za bezzasadny.

Za bezpodstawne Sąd uznał ponadto zarzut dotyczący nieobecności przy części czynności kontrolnych jednego z kontrolujących, podpisanych pod protokołem kontroli oraz zarzut niedoręczenia skarżącej załącznika do protokołu w postaci dokumentacji zdjęciowej.

Zdaniem Sądu, bez wpływu na wynik i prawidłowość przeprowadzenia kontroli pozostaje okoliczność, w której inspektor pomimo wpisania go do upoważnienia nie bierze udziału w części czynności kontrolnych. Z załączonych do akt wyjaśnień inspektorów kontroli wynika, że w okresie od 4-7 września 2018 r. kontrolowano cztery placówki w składzie trzyosobowym. W związku powyższym mogło się zdarzyć, że czasowa kontrola prowadzona była w ograniczonym składzie. Takie działania organu, z uwagi na brak regulacji odnoszących się do liczby osób kontrolujących, nie może mieć wpływu na prawidłowość kontroli. Nie ulega jednak wątpliwości, na co słusznie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, że wyrazem dobrych praktyk byłoby potwierdzenie absencji kontrolującego w protokole, jednakże takie uchybienie również nie ma wpływu na skuteczność kontroli. Na marginesie Sąd wskazuje, że zarzut dotyczący nieobecności jednego z inspektorów w toku czynności kontrolnych nie dotyczył dnia, w którym stwierdzono naruszenie, będące podstawą do nałożenia kary. Jak wynika z protokołu kontroli w dniu 6 września 2018 r. Skarżąca uzupełniła brakujące informacje o cenach towarów (por. k. 3 protokołu kontroli z dnia 7 września 2018 r. - k. 7 akt administracyjnych).

Przechodząc do kwestii niedoręczenia Skarżącej załącznika do protokołu w postaci dokumentacji fotograficznej Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 70 kpa w zw. z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej organ administracji publicznej może zezwolić na dołączenie do protokołu zeznania na piśmie, podpisanego przez zeznającego, oraz innych dokumentów mających znaczenie dla sprawy. Powyższe potwierdza, że załącznik do protokołu stanowi jego integralną część, a to oznacza, że strona zapoznając się z protokołem ma prawo również zapoznać się z jego załącznikami. Udostępnienie Spółce drugiego egzemplarza protokołu powinno obejmować także załączniki. Niedoręczenie załącznika uznać należy za proceduralne uchybienie, które jednak na gruncie niniejszej sprawy nie może przesądzić o uchyleniu decyzji.

Sąd podkreśla, że już z zawiadomienia o zamiarze kontroli (por. k. 2 akt administracyjnych) wynika, że jej zakresem objęto:

1) Przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług;

2) Przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach;

3) Przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym;

4) Uwidocznienie informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu, odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach.

W protokole kontroli na k. 3 widnieje zapis zgodnie z który: "W punkcie kontroli sprzedaży (przy kasie) w miejscu ogólnodostępnym i widocznym dla klienta uwidoczniono informację o opakowaniach i odpadach opakowaniowych". Na potwierdzenie powyższego sporządzono dokumentację zdjęciową przedstawiającą tablicę informacyjną dotyczącą opakowań i odpadów opakowaniowych, do której to inspektorzy nie wnosili uwag. Uwzględniając okoliczność, że podstawą nałożenia kary w niniejszej sprawie nie były kwestie dotyczące uwidocznienia informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu, odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach a naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, uznać należy, że brak załącznika w postaci zdjęcia tablicy informacyjnej, co do której nie zgłoszono zastrzeżeń, nie może przesądzić o pozbawieniu strony możliwości wypowiedzenia się, w toku postępowania, co do kwestii stanowiących podstawę nałożenia kary.

Konstatując powyższe, Sąd zaznacza, że protokół sporządzony na podstawie upoważnienia ustawowego, w przewidzianej prawem formie i przez legitymowanych do tego rodzaju czynności pracowników organu stanowi, zgodnie z 76 § 1 kpa dokument urzędowy na okoliczność tego co zostało w tym dokumencie stwierdzone. Oczywiście możliwe jest, zgodnie z art. 76 § 3 kpa przeprowadzenie dowodu przeciwko tego rodzaju dokumentowi, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Skarżąca poza powołaniem się na nierzetelność tego dowodu nie przedstawiła wiarygodnych dowodów którymi mogłaby tę treść i wnioski w nim zawarte podważyć. Uchybienia podnoszone przez Spółkę bądź nie miały miejsca, bądź też nie miały wpływu na wynik postępowania. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, sporządzony w dniu 7 września 2018 r. protokół kontroli stanowił wiarygodny dowód na okoliczność istotnych w sprawie okoliczności faktycznych związanych z niewykonaniem obowiązków w zakresie uwidocznienia cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, tj. w związku z nieuwidocznieniem informacji o cenach przy 49 partiach towarów: 9 partiach żyłek wędkarskich; 3 partiach zanęt wędkarskich; 3 partiach wkładów do zniczy; 5 partiach skrzynek balkonowych; 2 partiach mat plażowych oraz 27 partiach dywanów z ok. 33 000 pozycji towarowych. W świetle powyższego, stawiane przez Skarżącą zarzuty naruszenia art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 7 kpa oraz art. 80 kpa, Sąd uznał za niezasadne.

Sąd nie znalazł ponadto podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego pominięcia w toku postępowania argumentów strony zawartych w treści pisma z 13 września 2018 r., jak i nie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków i nagrań z monitoringu. Przedmiotowe pismo zostało szczegółowo przeanalizowane przez organ, o czym świadczy m.in. materiał w postaci notatek służbowych obu kontrolujących oraz podsumowująca je odpowiedź organu w postaci pisma z dnia 27 września 2018 r., która zawiera szczegółowe odniesienie się do twierdzeń strony zawartych w treści ww. pisma Spółki. Sąd zaznacza również, że w toku postępowania, Skarżąca nie sprecyzowała, na jaką okoliczność wskazane przez nią dowody miałyby zostać przeprowadzone.

Za bezprzedmiotowy Sąd uznał również zarzut Skarżącej dotyczący braku rozstrzygnięcia wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony. Jak podkreślono w doktrynie "Nakaz rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na korzyść strony postępowania aktualizuje się dopiero wówczas, gdy organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że w materiale dowodowym rozpatrywanej sprawy pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Powstanie wątpliwości co do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, o których mowa w komentowanym przepisie, musi być następstwem przeprowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania wyjaśniającego w sposób czyniący zadość obowiązkom wynikającym z zasady prawdy obiektywnej, a zatem po podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Warunkiem skorzystania z konstrukcji przyjętej w art. 81 a KPA jest jednakże nie tylko uprzednie wyczerpanie wszelkich możliwości dowodowych w sprawie w celu ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy, lecz także wszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego, stosownie do art. 77 § 1 KPA, w takim zakresie, w jakim organowi udało się go zgromadzić" (R. Kędziora Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017). Z przepisu art. 81 a kpa jasno wynika, iż rozstrzygane wątpliwości muszą pozostać po przeprowadzonych ustaleniach faktycznych, a więc po pierwsze muszą istnieć, a po drugie nie mogą dać się usunąć. Na gruncie przedmiotowej sprawy organ takich wątpliwości nie stwierdził, dlatego też nie zachodziła potrzeba do zastosowania powyższej zasady.

Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu cenach oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju poprzez uznanie, że zawarty w rozporządzeniu sposób uwidaczniania cen jest taksatywny, a umieszczenie w bezpośredniej bliskości towarów czytników cen nie spełnia kryterium określonego w przepisach, Sąd również nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia.

Jak już wcześniej wskazano, w myśl art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. W świetle powołanych regulacji nie ulega wątpliwości, że podstawowym obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie uwidocznienie cen, aby były one dostępne dla konsumenta. § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia zawiera wyliczenie sposobów uwidaczniania cen. Jest to wyliczenie przykładowe, o czym świadczy zwrot "w szczególności". Sąd podkreśla jednak, że na gruncie niniejszej sprawy naruszenie obowiązków związanych z uwidocznieniem cen przez Skarżącą nie polega na tym, że towary były nieprawidłowo oznakowane, lecz że nie były oznakowane w ogóle. Z tego też względu argument Skarżącej co do błędnej interpretacji "taksatywności" powołanego przepisu uznać należy za chybiony.

Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącej, jakoby brak uwidocznienia cen konwalidowany był poprzez fakt opatrzenia każdego z produktów kodem kreskowym i możliwością sprawdzenia ceny w znajdującym się obok czytniku. Ustawowo zagwarantowane prawo do uwidocznienia ceny oraz ceny jednostkowej towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożlwiający porównanie cen, przysługuje wszystkim konsumentom. Cena jest jednym z podstawowych wyróżników produktów, poza marką oraz indywidualnymi preferencjami konsumentów, mającym wpływ na decyzje o zakupie wyrobu. Dlatego rzetelna informacja o wysokości ceny oraz ceny jednostkowej oraz możliwość porównania cen wielu produktów ma bardzo duże znaczenie z punktu widzenia interesów konsumenta. Umieszczenie czytnika cen umożliwiającego sprawdzenie ceny oferowanych do sprzedaży wyrobów, nie będzie wypełnieniem § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju. Umożliwienie zapoznania się z cenami produktów poprzez umożliwienie konsumentom skontrolowania ceny na tzw. czytniku cen nie stanowi zadośćuczynienia powyższemu przepisowi rozporządzenia, w świetle jego literalnego brzmienia np. na czytniku. Możliwość skorzystania z czytników nie jest realizacją ustawowych obowiązków przedsiębiorcy, ponieważ w interesie każdego kupującego leży natychmiastowe uzyskanie informacji o cenie nabywanego towaru, bez uciekania się do takich sposobów jak używanie umieszczonych w różnych punktach sklepu czytników (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 grudnia 2018 r., sygn. VI SA/WA 634/18).

Za bezzasadny Sąd uznał zarzutu Spółki dotyczący naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez uznanie, że możliwość nałożenia kary pieniężnej nie jest warunkowana winą przedsiębiorcy. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ww. ustawy jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 złotych. Jak prawidłowo przyjmuje organ, powyższy przepis w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały skorygowane. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Jednocześnie, w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu. Przedmiotowa ustawa nie zawiera uregulowań przewidujących wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenie ciążącego na nim obowiązku w zakresie uwidaczniania cen. Organ nie jest władny do badania przesłanek, takich jak wina, szkoda czy działanie osób trzecich, ponieważ w świetle powołanego przepisu, nie mają one żadnego wpływu na powstanie tejże odpowiedzialności (por. wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2017 r., VI SA/Wa 1819/16 – w zakresie uwidaczniania cen paliw ciekłych). Sąd uznał, że nakładając na skarżącą karę pieniężną w wysokości 700 złotych, organy wzięły pod uwagę przesłanki jej wymiaru wskazane w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach, a swe rozstrzygnięcie w tym zakresie właściwie uzasadniły.

Reasumując, w ocenie Sądu, zarówno zarzut naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, nie znajdują w kontrolowanej sprawie uzasadnienia a nałożenie kary było zasadne i zgodne z prawem.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.