Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2822/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia NSA Tadeusz Michalik Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Protokolant: stażysta Agnieszka Zygmunt po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2005 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego w okresie obowiązywania ograniczeń ruchu niektórych pojazdów uchyla zaskarżoną decyzję i określa, że ta decyzja nie może być wykonana


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w M. decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 11 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm./ nałożył na R.W., właściciela Przedsiębiorstwa A, karę pieniężną w wysokości [...],- zł. /[...]złotych/. W jej uzasadnieniu podał, że kierowca strony w dniu [...]r. wykonywał transport drogowy w miejscowości W. na drodze krajowej nr [...] samochodem ciężarowym marki "[...]" nr rej. [...] z przyczepą nr rej. [...], w okresie obowiązywania ograniczeń ruchu na drogach niektórych pojazdów.

Od decyzji tej R.W. wniósł odwołanie, w którym podniósł, że jego kierowca był świadom, iż zbliża się czas zakazu jazdy dla samochodów ciężarowych i kilkakrotnie próbował dokonać postoju, ale zatłoczenie parkingów nie pozwoliło mu na zatrzymanie pojazdu. Jazda była więc wymuszona brakiem miejsca do parkowania, a okoliczność ta została uwidoczniona w protokole kontroli.

Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 92 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczył treść obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Stwierdził, że słusznie nałożono karę na przedsiębiorcę wykonującego określony rodzaj działalności transportowej w okresie zakazu ruchu.

Skargę na powyższą decyzję wniósł R.W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego i domagał się jej uchylenia. Zaakcentował, iż naruszenie czasu zakazu było "lekkie", a usprawiedliwia je brak w tym dniu miejsca na parkingach w kierunku jazdy do miasta C.

W odpowiedzi na skargę Ś. Wojewódzki Komendant Policji w K. "uznał skargę w części dotyczącej wysokości nałożonej kary pieniężnej". Przywołał argumenty jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji i jednocześnie wskazał, iż z dniem [...]r. na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 149, poz. 1452) weszła w życie między innymi zmiana wysokości kar za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem przepisów dotyczących okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów ze względu na uplastycznienie nawierzchni bitumicznych. Na podstawie tej zmiany nowa wysokość kary za to naruszenie, określona w załączniku do zmienionej ustawy w pozycji Lp. 1.12.1 wynosi od dnia 28 września 2003 r. tylko [...],- zł. W związku z tym, że decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu [...]r. to wymierzona kara winna być zmniejszona do tej kwoty, bowiem zaskarżona decyzja nie uwzględniła zmiany przepisów w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz tylko z przyczyn powołanych w odpowiedzi na skargę.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm./, to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: " ustawą p.p.s.a."/. Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm./, który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Na wstępie należy stwierdzić, iż stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej rozstrzygnięć. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Tak więc w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym kontroli w aspekcie zgodności z prawem podlegała zaskarżona decyzja i postępowanie, które ją poprzedziło.

Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy bezspornie wynika, iż w dacie kontroli tj. w dniu [...]r. w oparciu o art. 92 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz. U. nr 115, poz. 999 ze zm./ wymierzona została skarżącemu w prawidłowej wysokości kara pieniężna, za wykonywanie transportu drogowego samochodem ciężarowym z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton na drodze krajowej nr [...] w miejscowości W. i nie przestrzeganie przepisów w sprawie okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów. Kierowca skarżącego dokonywał bowiem tego przewozu w godzinach od [...] do [...] przy wystąpieniu na drogach uplastycznienia nawierzchni bitumicznych, wywołanego wysokimi temperaturami (rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. - Dz. U. nr 50, poz. 598).

Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ administracji I instancji, ten kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne nie przestrzegając przepisów w sprawie okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 15.000 zł. W przypadku wykonywania przewozu, w zakresie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, w okresie obowiązywania zakazu ruchu na drogach niektórych pojazdów wysokość tej kary pieniężnej w transporcie drogowym, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. ( Dz. U. nr 115, poz. 999), wynosi 2000,- zł.

Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości, iż kara była zasadna i nie ma na to wpływu okoliczność powołana przez skarżącego w odwołaniu, jak i w skardze, iż przewóz był wówczas wykonywany z powodu braku miejsc parkingowych.

Przedstawione powyżej ustalenia faktyczne pozwalają uznać, że wynikały one z prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów wynikających z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym miejscu podkreślić trzeba, że skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest normą prawną wyrażoną w treści wskazanych przepisów prawa, które odzwierciedlają wolę ustawodawcy.

Organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie oparł się o powołane wcześniej przepisy prawa materialnego, które już nie obowiązywały od dnia [...]r. Dlatego słusznie w odpowiedzi na skargę omówiono to uchybienie.

Na marginesie sprawy zaakcentować trzeba, iż możliwe było, na tym etapie postępowania, uchylenie zaskarżonej decyzji w drodze samokontroli organu odwoławczego. Jednakże nie uczynienie tego do dnia posiedzenia Sądu w tej sprawie skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji i koniecznością wydania, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nowej decyzji przez organ odwoławczy, zgodnie z dyspozycją art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy p.p.s.a., ponieważ organ odwoławczy rozpatrujący niniejszą sprawę w dniu [...]r., co prawda prawidłowo ocenił zaistniały stan faktyczny, ale dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w związku z nie zastosowaniem w sprawie przepisu interporalnego art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 149, poz. 1452), zmieniającego od dnia 28 września 2003 r. obowiązujące w sprawie przepisy art. 92 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W konsekwencji, oparł decyzję na nieobowiązujących przepisach prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy, zważywszy na wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 132, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153 , poz.1271) orzekł, jak w sentencji wyroku. Z uwagi na to, iż zaskarżonym rozstrzygnięciem obciążono skarżącego karą w wyższej wysokości niż należało, Sąd na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Brak rozstrzygnięcia o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 210 § 1 ustawy p.p.s.a.