Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1010/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 3, art. 39 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 3 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi M.i B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013, poz. 267), art. 3 ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 roku, poz. 182 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], odmawiającą M. B. przyznania zasiłku celowego na zakup leków.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił motywy rozstrzygnięcia organu I instancji wskazując, iż powodem, dla którego odmówiono przyznania wnioskowanego świadczenia były ograniczone środki finansowe, jakimi dysponował organ i które nie pozwalały na pozytywne rozpatrzenie wszystkich wniosków osób ubiegających się o pomoc.

Następnie Kolegium przytoczyło podniesione w odwołaniu przez M. B. zarzuty, z których wynikało, iż skarżąca nie zgadza się z decyzją organu I instancji, która według niej eliminuje ją w znacznym stopniu z życia społecznego i przede wszystkim ogranicza szansę na znalezienie zatrudnienia. Z odwołania wynikało ponadto, że skarżąca mieszkam sama, nie utrzymuje kontaktu z rodziną i nie ma możliwości pożyczenia pieniędzy na leki. Brak zażywania leków powoduje u skarżącej niemożność złagodzenia silnych bóli migrenowych.

Dalej Kolegium wskazało, z jakich przyczyn odwołanie nie mogło być uwzględnione. W pierwszej kolejności organ odwoławczy powołując się na treść art. 3 ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1) oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, a także § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012r., poz. 823) przedstawił zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego. Kolegium ustaliło, że M. B. jest osobą samotną (brak osób zobowiązanych do alimentacji), bezrobotną, bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności. Zajmuje lokal mieszkalny na pierwszym piętrze, z wszystkimi wygodami. Jedynym dochodem strony jest dodatek mieszkaniowy w wysokości 140,15 zł.

W następnej kolejności wskazano, iż skarżąca korzystała z pomocy społecznej w formie zasiłków celowych na zakup leków: w marcu w kwocie 150 zł, w kwietniu w kwocie 100 zł oraz w maju w kwocie 100 zł. Ponadto w dniu 27 czerwca 2013r. organ pierwszej instancji przyznał skarżącej zasiłek okresowy w wysokości 200,92 zł miesięcznie, na okres od dnia 1 lipca 2013r. do dnia 31 lipca 2013r.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego wniosła M. B. podnosząc, iż spełnia kryteria przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Skarżąca przedstawiła stan swojej choroby, swoją sytuację życiową, a także okoliczność, że stale podejmuje starania w znalezieniu zatrudnienia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 roku M. B. przyznała, iż nadal uzyskuje z MOPS zasiłek okresowy i pomoc na dożywianie, co stanowi kwotę 280 zł miesięcznie. Ponadto podjęła pracę na sześć miesięcy od [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł..

Podstawę prawną rozstrzygania przez organy w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. 2013r. poz.182), dalej powoływanej jako u.p.s.

Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Istotą pomocy społecznej jest wspieranie osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s. ). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.).

W myśl art. 39 ust. 1 i 2 wskazanej ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia(...).Sformułowanie "może być przyznany" wskazuje na to, że zasiłek ten nie ma charakteru obligatoryjnego, a jego przyznanie pozostawione jest uznaniu organu. Organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, przytoczone we wcześniejszej części uzasadnienia.

Należy podkreślić, że organy rozpoznające wniosek M. B. nie kwestionowały faktu, że skarżąca z uwagi na sytuację rodzinną, zdrowotną i materialną spełnia kryteria objęcia jej pomocą społeczną. Jest osobą samotną, w dacie rozstrzygania była osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, ma orzeczony niewielki stopień niepełnosprawności. Jednakże spełnienie ustawowych kryteriów do przyznania pomocy nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej każdego wnioskowanego świadczenia. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interes innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ pomocy musi uwzględniać fakt, że ograniczone środki finansowe, jakimi dysponuje, winny trafić do jak największej liczby osób potrzebujących. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna, czy też zdrowotna była najtrudniejsza. Organ ma obowiązek dokonać oceny nie tylko sytuacji materialnej skarżącego, ale także ilości i rodzaju skierowanych do niego form pomocy.

Uwzględniając powyższe kryteria przyznawania pomocy społecznej ocenić należy, że uzasadnienie odmowy przyznania skarżącej zasiłku na zakup leków nie przekracza granic uznania ustawowego. Organ wskazał na okoliczność, że skarżąca jako beneficjentka świadczeń pomocowych w pierwszym półroczu korzystała kilkakrotnie z zasiłku na ten sam cel, otrzymywała zasiłek na zakup żywności, dodatkowo została objęta pomocą w formie zasiłku okresowego. Bez wątpienia zakup leków mieści się w kategorii zaspokojenia elementarnych potrzeb świadczeniobiorcy, jednakże zakres świadczeń, przyznawanych skarżącej uzasadnia odmowę przyznania kolejnego zasiłku w sytuacji powszechnie znanych ograniczonych możliwości ośrodków pomocowych.

Z uwagi na powyższe sąd oddalił skargę na podstawi art. 151 p.p.s.a. jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.

a.bł.