Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 854/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 ust.1, art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7, art. 10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2009 roku na rozprawie sprawy ze skargi C. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza W. z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz C. D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 854/08

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Burmistrz W. - na wniosek firmy "A" Spółki z o.o. z siedzibą w W. - ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji tankowania samochodów olejem napędowym i dwoma rodzajami benzyny wraz z urządzeniami towarzyszącymi na działce nr 120 przy ulicy A w W. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 59, art. 60, art. 61, art. 63 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł C. D. - właściciel sąsiedniej działki nr 123. Strona wniosła o uchylenie decyzji w całości wskazując, że działka nr 123 jest niżej usytuowana w stosunku do działki nr 120, co powoduje jej zalewanie wodą opadową, a sytuacja taka będzie notoryczna, gdy działka nr 120 zostanie utwardzona i przy ulewnych opadach studzienki i odpływy zainstalowane na tej działce nie przyjmą dużych ilości wody, która spłynie na jego działkę. Ponadto stacja paliw będzie niekorzystnie wpływać na sąsiadujące z nią działki poprzez unoszący się zapach paliw, hałas oraz śmieci i wszystkie te czynniki spowodują obniżenie wartości jego działki, która jest działką budowlaną. W ocenie odwołującego się, nie można zgodzić się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uznania, że wymogi wymienione w art. 61 ust. 1 pkt. 2, 3, 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione, gdyż art. 61 ust. 1 wymaga spełnienia wszystkich wymienionych w przepisie warunków, aby możliwe było wydanie dla zamierzonej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Organ wydający zaskarżoną decyzję nie uwzględnił, że przepis art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy uzależnia zmianę zagospodarowania terenu sąsiedniego od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Ponadto C. D. zarzucił, że dokonana przez organ pierwszej instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie odniosła się do parametrów, gabarytów i formy architektonicznej obiektów zlokalizowanych w analizowanym terenie i nie wzięła pod uwagę zasady dobrego sąsiedztwa.

Decyzją z dnia [...] roku, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) – zwanej dalej k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione i Burmistrz W. nie mógł odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Organ odwoławczy podkreślił, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jako określenie zamierzeń inwestycyjnych, jest tylko fazą wstępną procesu inwestycyjnego. Podjęcie robót budowlanych może nastąpić dopiero po spełnieniu wymagań określonych ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zamierzenie inwestycyjne określone w decyzji o warunkach zabudowy znajdzie dopiero uszczegółowione odzwierciedlenie w projekcie budowlanym, który z kolei musi spełniać wymogi ochrony środowiska, wynikające z decyzji o środowiskach uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, wydanej w odrębnym postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, którego zakres wyznaczony został przez art. 47 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150).

Odnosząc się do zarzutu zalewania działki skarżącego, organ odwoławczy wskazał, że jest on co najmniej przedwczesny, a z zawartej w aktach sprawy charakterystyki planowanego obiektu już wydaje się być niezasadny, skoro inwestor sygnalizuje, iż wody opadowe ze stanowiska tankowania samochodów odprowadzone będą rurociągiem do biegnącego przez teren stacji kolektora deszczowego, a odprowadzenie wód opadowych z dróg wewnętrznych i placów manewrowych wyłożonych kostką odbywać się będzie poprzez deszczowe wpusty uliczne do studzienek chłonnych.

Zgodnie ze stanowiskiem organu odwoławczego, zasadność zarzutu o spowodowaniu obniżenia wartości działki nr 123 w następstwie budowy stacji paliw może być w pełni oceniona dopiero po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i po uzyskaniu aktualnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli skarżący wykaże, że korzystanie z działki zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem jest niemożliwe bądź istotnie ograniczone, to może żądać od inwestora wykupienia działki lub odszkodowania za obniżenie wartości działki.

Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że zarzut niespełnienia w sprawie jednocześnie wszystkich przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest nietrafny. W ocenie organu, zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Teren ma dostęp do drogi publicznej. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga uwzględnienia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż jest objęty zgodą (tak jak działka skarżącego) uzyskaną przy sporządzeniu planu miejscowego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w obszarze analizowanym znajduje się duży obiekt handlowy (market handlowy z parkingiem o kilkudziesięciu stanowiskach postojowych – również na tej samej działce inwestora o nr 120) oraz dworzec autobusowy. W takiej sytuacji, mimo że na terenie analizowanym nie ma stacji paliw, w sposób oczywisty należy przyjąć, ze planowana inwestycja nie jest sprzeczna z dotychczasową funkcją obiektów już istniejących.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Łodzi C. D. zaskarżył decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (błędną wykładnię) w szczególności poprzez brak wyjaśnienia okoliczności uzasadniających przyjęcie spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 ustawy w świetle regulacji § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. C. D. wskazał, że mimo, że pawilon handlowy oraz dworzec są obiektami usługowymi, to jednak charakter tych działalności i wiążące się z nimi oddziaływanie na środowisko są zupełnie inne od wpływu planowanej inwestycji. Zdaniem skarżącego analizie winien być poddany cały obszar wokół działki, na której ma być realizowana inwestycja, bowiem analizę wynikającą z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy oceniać na obszarze wyznaczonym zgodnie z parametrami zawartymi w § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 roku. C. D. podniósł nadto, że już na tym etapie postępowania organ winien odnieść się do warunków środowiskowych inwestycji, szczególnie, że skarżący podniósł wcześniej takie zastrzeżenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy podkreślił, że w świetle analizy graficznej i opisowej funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stwierdzić należy, iż planowana inwestycja nie będzie naruszała istniejącego ładu przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał nadto, że na etapie ustalania warunków zabudowy określenie warunków środowiskowych ma jedynie charakter wyznaczający kierunki przyszłych postępowań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza normy procedury administracyjnej, w stopniu określonym w cytowanym przepisie, a w konsekwencji przepisy prawa materialnego.

Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań u.p.z.p. , zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 powołanej ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Po myśli § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Granice obszaru analizowanego, wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy (na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia). Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia).

W rozpoznawanej sprawie, sporządzona analiza urbanistyczna jest wadliwa, bowiem zarówno część graficzna, jak i część opisowa nie pozwala na jednoznaczną konkluzję co do spełnienia lub nie, warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Wbrew zatem stanowisku organu odwoławczego, zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ pierwszej instancji nie dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonej stosownie do przepisów powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Cytowany przepis art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymaga bowiem by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Spełnienie powyższego warunku, podlega ocenie poprzez badanie obszaru analizowanego. Badanie wspomniane i stosowne wnioski, obejmować winny wszakże cały obszar analizowany a nie jedynie jego część, choćby nawet racjonalnie wydzieloną, gdyż taka analiza nie znajduje parcia w przepisach prawa. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ ograniczył się do analizy przede wszystkim działek nr 120 (na której znajduje się market) i 121/2 (na której znajduje się dworzec PKS). Już z pierwszej oceny graficznej części analizy wynika niezbicie wadliwość działania organu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mowa jest o co najmniej jednej działce sąsiedniej. Tymczasem działka, na której znajduje się market wraz z parkingiem jest w istocie tą samą działką, na której zrealizowana ma być planowana inwestycja, a zatem winna ona zostać wykluczona z analizy, jako że nie jest działką sąsiednią. Co więcej jednak, nie negując faktu, że wyznaczony do analizy teren ma różny stopień zurbanizowania i zagospodarowania, to brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że jedynie dwa obiekty mogą stanowić podstawę analizy urbanistycznej, jak przyjęto to w rozpoznawanej sprawie. Fakt, że pozostałe zabudowania zostały wskazane w części graficznej analizy, nie zwalniało organu z obowiązku szczegółowego odniesienia się do nich również w części opisowej.

Sąd nie przesądza przy tym, że ich istnienie wyklucza wydanie decyzji dla inwestora pozytywnej, jednakże ustalenie warunków zabudowy możliwe jest jedynie po spełnieniu przesłanek wskazanych w cytowanych wyżej przepisach. Również działka, na której znajduje się dworzec PKS winna być przedmiotem szerszej i bardziej dogłębnej analizy.

Wbrew stanowisku organów administracji, o ile dla potrzeb dokonania analizy jest nieprzydatna działka inwestora o nr 120, to przyjęta kontynuacja funkcji zabudowy na działce nr 121/2 nie jest w przypadku zlokalizowanego na niej dworca PKS w odniesieniu do planowanej inwestycji tak oczywista. Charakter usługi świadczonych przez przewoźnika jakim jest PKS różni się w sposób istotny od charakteru działalności prywatnej stacji benzynowej. Przyjęcie wprost, zaliczenie bez żadnego logicznego uzasadnienia, dla potrzeb wyznaczenia kontynuacji funkcji zabudowy obiektu dworca PKS zlokalizowanego na działce 121/2 celem uzasadnienia kontynuacji funkcji mającej powstać stacji paliw jest zupełnie nieprzekonywujące.

W tym znaczeniu zasadny jest zarzut skarżącego, że dokonana przez organ pierwszej instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie odniosła się do parametrów, gabarytów i formy architektonicznej obiektów zlokalizowanych w analizowanym terenie i nie wzięła pod uwagę zasady dobrego sąsiedztwa. Podkreślić przy tym należy, że nie może to oznaczać, iż tylko istnienie obiektów identycznych czy też bardzo podobnych, skutkować może wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, bowiem prowadziłoby to absurdalnej sytuacji, w której jedynie istnienie stacji paliw na działce sąsiedniej, pozwoliłoby na zrealizowanie inwestycji polegającej na budowie kolejnej stacji. Takie rozumienie dobrego sąsiedztwa jest nie tylko nielogiczne, ale również sprzeczne z celami założonymi w ustawie.

Należy również wskazać, iż ustalenie obszaru analizowanego w niniejszej sprawie, jakkolwiek zgodne z § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego( Dz. U. Nr 163 z 19. 09. 2003 r. poz. 1688 ) nie znalazło jednak żadnego uzasadnienia – nie udzielono odpowiedzi dlaczego organ przyjął jako obszar analizowany w zasadzie obszar minimalny.

W ocenie Sądu organ winien uzasadnić dlaczego przyjął takie granice, a nie np. znacznie większe co mogłoby doprowadzić do zupełnie innych wniosków i rozstrzygnięcia, nie kwitować zaś tej kwestii stwierdzeniem ,,został prawidłowo wyznaczony,,. Granice obszaru analizowanego wpływają przecież na krąg uczestników postępowania, którzy mogą pozostawać w sferze oddziaływania zamierzonej inwestycji.

Niezwykle istotnym w sprawie jest również to, że na organach prowadzących postępowanie administracyjne ciąży obowiązek prawidłowego oznaczenia stron tego postępowania i zapewnienia im realizacji ich praw w myśl zasady oficjalności wynikającej m.in. z art. 7 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania organy administracji publicznej winny zmierzać do prawidłowego ustalenia kręgu osób zainteresowanych, a w szczególności tych, których wydawana decyzja obejmie swoimi skutkami. Brak ustalenia prawidłowego kręgu podmiotów mających interes prawny w wydaniu rozstrzygnięcia prowadzi ostatecznie do naruszenia praw jednostki, m.in. do żądania zgłaszania zastrzeżeń uwag i składania odwołań, czy zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego (art. 10 k.p.a.). Brak zapewnienia stronie udziału w postępowaniu stanowi przesłankę do wznowienia tegoż postępowania.

Z analizy akt sprawy wynika, że organy nie dokonały ustalenia kręgu osób zainteresowanych prowadzonym postępowaniem. Niejasne jest dlaczego jako strona postępowania zostali wskazani tylko właściciele najbliższych działek, natomiast pominięto właścicieli działek znajdujących się po drugiej stronie drogi. Nie ulega przecież wątpliwości, że zakres oddziaływania inwestycji jaką jest stacja benzynowa jest znacznie szerszy niż np. inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego. Dokładne wskazanie zakresu oddziaływania winno znaleźć odzwierciedlenie w decyzji i aktach postępowania, chociażby w postaci wykazu właścicieli działek sąsiednich (choć niekoniecznie sąsiadujących bezpośrednio z planowaną inwestycją). Trudno oprzeć się wrażeniu, że krąg osób biorących udział w postępowaniu został ustalony jedynie z "kandydatów" zgłaszających zastrzeżenia do planowanej inwestycji.

W konsekwencji powyższych uchybień doszło do nieprawidłowego zastosowania przepisu art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem organy nie były uprawnione do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, bez przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami postępowania wskazanymi wyżej.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien będzie uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu do niniejszego wyroku. W szczególności organy winny przeprowadzić postępowanie na podstawie pełnej i kompletnej analizy urbanistycznej, wykonanej zgodnie z zasadami wynikającymi z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organy winny w sposób nie budzący wątpliwości wyznaczyć krąg osób zainteresowanych rozstrzygnięciem niniejszej sprawy, umożliwiając im czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Dopiero spełnienie powyższych przesłanek umożliwi wydanie decyzji w oparciu o cytowane przepisy prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze jak i fakt, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza W. zostały wydane z naruszeniem przytoczonych wcześniej przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. i art. 135 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, oraz wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.