Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 1344/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2009 do listopada 2011 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. określił skarżącemu z tytułu podatku od towarów i usług: wysokość zobowiązania podatkowego oraz wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od lutego 2009r. do listopada 2011r. Podstawę wydanej decyzji stanowiły ustalenia organu, że skarżący w latach 2009-2011, pomimo zawieszenia działalności gospodarczej w okresie od 17 sierpnia 2009r. do 18 listopada 2011r. dokonywał transakcji zakupu a następnie sprzedaży pojazdów w zakresie, rozmiarze oraz o częstotliwości przemawiającej za uznaniem ich za profesjonalny obrót gospodarczy, nieróżniący się od czynności podejmowanych w ramach zarejestrowanej od 2005r. pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "K." w T. działalności gospodarczej.

W złożonym odwołaniu podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygniecie sprawy przez organ odwoławczy zarzucając naruszenie: art. 15 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 1, art. 86 ust. 1 i art. 120 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej jako: "ustawa o VAT", poprzez bezpodstawne ich zastosowanie w sprawie oraz art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749) – dalej jako: "O.p.", poprzez ich niezastosowanie w sprawie.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

Organ podał, że bezsprzeczny w sprawie jest fakt, iż w wyniku wydanego przez ZUS w 2009 r. orzeczenia uznano podatnika za niezdolnego do pracy, przyznano II grupę inwalidztwa oraz rentę, konsekwencją czego było zawieszenie na okres od 17 sierpnia 2009r. do 18 listopada 2011r. prowadzonej działalności gospodarczej. Na podstawie analizy okazanych w toku kontroli umów kupna-sprzedaży pojazdów, zeznań złożonych przez stronę oraz świadków, wniosków o wydanie zaświadczeń potwierdzających brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu z terytorium innego państwa członkowskiego (VAT-24), danych odnotowanych w aplikacji o czynnościach majątkowych, informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPiK oraz informacji Urzędu Celnego w T.o uiszczeniu akcyzy organ podatkowy ustalił, że pomimo zawieszenia działalności gospodarczej podatnik w latach 2009-2011 nabył z zagranicy 11 pojazdów (8 pojazdów samochodowych i 3 motocykle), a sprzedał 7 pojazdów (5 samochodów i 2 motocykle). Przy czym ponoszone z tego tytułu koszty, w postaci np. usług telekomunikacyjnych, dzierżawy miejsca parkingowego czy zakupu części samochodowych, ewidencjonował w rejestrze zakupu a także wykazywał w deklaracjach podatkowych VAT-7 za badany okres.

Organ nie dał wiary wyjaśnieniom podatnika zawartym w odwołaniu, że częste zmiany samochodów były wynikiem jego pasji motoryzacyjnej. Wskazał, że choć większość nabytych pojazdów była zarejestrowana, co może świadczyć o ich użytkowaniu, niektóre z nich np. nie zostały zarejestrowane, a tym samym wcale nie były użytkowane przez skarżącego. Część nabytych pojazdów zarejestrowano dopiero po upływie jakiegoś czasu od ich nabycia, a niektóre zarejestrowano tylko w celu szybkiej odsprzedaży. Zatem, w ocenie organu, wprawdzie okres posiadania przez skarącego nabytych pojazdów wynosił od 3 miesięcy do 3 lat, jednakże faktyczny okres ich użytkowania był niejednokrotnie krótszy.

Organ zauważył, że fakt korzystania z samochodu w celach prywatnych nie wyklucza jeszcze zamiaru jego zakupu w celu dalszej odsprzedaży, zwłaszcza w sytuacji wielokrotnego nabywania i zbywania pojazdów. Zamiaru dalszej odsprzedaży nie wykluczają także dłuższe okresy posiadania samochodów, co może być powodowane różnymi okolicznościami, np. niemożnością szybkiego ich zbycia związaną z oczekiwaniami co do ceny. Natomiast osiągnięcie niewielkiego zysku, czy nawet sprzedaż po cenie kupna lub niższej, nie wykluczają uznania danych czynności za podejmowane w ramach działalności gospodarczej. Ta bowiem często jest związana z ryzykiem nieosiągnięcia zysku.

Reasumując, zdaniem organu odwoławczego, ustalony w sprawie stan faktyczny dawał podstawę do uznania, że skarżący w latach 2009r. - 2011r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

W złożonej do tut. Sądu skardze podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji zarzucając naruszenie: art. 15 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 1, art. 86 ust. 1 i art. 120 ustawy o VAT, poprzez bezpodstawne ich zastosowanie w sprawie oraz art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez ich niezastosowanie w sprawie.

W uzasadnieniu strona podała, że jest pasjonatem motoryzacji, czego efektem były częste zmiany posiadanych aut, a czego nie zmieniło przyznanie renty. Skarżący podkreślił, że nadal zajmował się samochodami, majsterkując przy zakupionych przez siebie pojazdach, co potwierdzili świadkowie, w tym siostra.

Skarżący wskazał, że wszystkie zakupione w okresie zawieszonej działalności pojazdy były zarejestrowane, ubezpieczone oraz użytkowane przez niego od 8 miesięcy do 3 lat co potwierdza, iż zakupu pojazdów dokonano w celach prywatnych, a nie handlowych. Nieuprawnione są, w ocenie strony, wnioski organów podatkowych, że kontunuowała prowadzoną wcześniej działalność gospodarczą. Skarżący zarzucił organom, że pominęły fakt, iż zły stan zdrowia nie pozwalał na prowadzenie działalności gospodarczej dlatego została ona zawieszona.

Zdaniem strony organy do rozliczenia podatku przyjęły błędną cenę nabycia samochodu C.C.w wysokości 2.300 euro zamiast 4.300 euro. Powyższe działanie świadczy o tym, że wszelkie wątpliwości w sprawie rozstrzygnięte zostały na jej niekorzyść. Ponadto wyliczając podatek należny organy nie uwzględniły straty poniesionej z tytułu zakupu i sprzedaży motoru BMW ani poniesionych przez Stronę kosztów związanych ze sprowadzeniem aut z zagranicy (paliwo, koszt przejazdu autostradami, koszt napraw, części zamiennych itd.). Skarżący zauważył również, że Dyrektor błędnie podał liczbę nabytych pojazdów – 11, podczas gdy z tabeli na str. 4 decyzji wynika, że było ich łącznie 9.

Niezrozumiałe dla skarżącego jest również dokonane przez Dyrektora Izby Skarbowej rozpatrywanie udziału dochodów strony ze sprzedaży pojazdów w kwocie całego osiągniętego przez Skarżącego dochodu w tym czasie. Również kwestia wynajęcia pomieszczenia magazynowego, którego stan techniczny, w ocenie skarżącego znacznie odbiegał od potocznego rozumienia tego pojęcia, jest w ocenie skarżącego nadinterpretacją.

Końcowo skarżący zarzucił organom dokonanie swobodnej i luźnej interpretacji faktów, czym naruszyły przepisy art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., powodując tym samym naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2). Jedynie stwierdzenie tych okoliczności obliguje Sąd do uchylenia (stwierdzenia nieważności) zaskarżonej decyzji.

Badając przedmiotową sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził opisanego w art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 p.p.s.a. naruszenia prawa w stopniu obligującym Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie stało się zagadnienie, czy trafnie organy podatkowe przypisały skarżącemu przymiot podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. w odniesieniu do transakcji dostaw samochodów używanych. W tym kontekście skarżący kwestionuje przede wszystkim prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego i jego oceny podkreślając, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie dawał organom podstaw do takiej kwalifikacji dokonywanych przez niego czynności.

Ze względu na charakter podniesionych w skardze zarzutów, w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, albowiem tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny może być podstawą trafnej subsumpcji tego stanu faktycznego pod określoną normę prawną. Nie budzi przy tym wątpliwości, że zakres postępowania dowodowego jest zdeterminowany przesłankami określonymi w przepisach stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, a zatem w niniejszej sprawie w art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u..

Dokonując z tego punktu widzenia oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że organy podatkowe prowadząc postępowanie zmierzające do zrekonstruowania stanu faktycznego w zakresie istnienia materialnoprawnych przesłanek rozstrzygnięcia wynikających ze wskazanego wyżej przepisu nie naruszyły art. 120 O.p. bowiem działały na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Nie doszło też do naruszenia zasady zaufania (art. 121 O.p.), która nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z prawem. O naruszeniu tego przepisu nie może stanowić podjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Organy obu instancji szczegółowo wskazały przesłanki istotne przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i ustosunkowywały się do argumentów podnoszonych przez podatnika w trakcie postępowania. Dowodzi tego jednoznacznie treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zawarto w nim szczegółowe odniesienie się do każdego z zarzutów i twierdzeń skarżącego, w szczególności w zakresie wskazywanych przez niego wadliwych ustaleń co do braku zamiaru skarżącego uczestniczenia w obrocie jako handlowiec, potraktowania w jednakowy sposób wszystkich transakcji niezależnie od długości faktycznego użytkowania przez niego pojazdów i od losowych zdarzeń powodujących potrzebę ich zbycia jak też oceny znaczenia pojęcia "częstotliwy" i "ciągły" na kanwie ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy odniósł się do akcentowanej przez skarżącego w skardze kwestii kosztów napraw w zakresie ich wpływu na wysokość dochodu lub straty ze sprzedaży pojazdów. Jeśli zaś chodzi o przedmiot sprawy niniejszej, a więc podatek od towarów i usług, to świetle brzmienia art. 15 ust. 1 u.p.t.u. osiąganie zysku nie ma znaczenia rozstrzygającego. Sąd stanowisko to aprobuje biorąc pod uwagę wyraźne brzmienie tego przepisu, w którym definicja podatnika podatku VAT została uniezależniona nie tylko od celu, ale także rezultatu prowadzonej działalności. Jest bowiem oczywiste, że nie każde działanie podatnika może przynieść zysk, co wszak nie oznacza, że w takiej sytuacji dany podmiot przestaje być podatnikiem podatku VAT. Zysk stanowi natomiast niewątpliwie jeden z elementów, który należy uwzględniać przy ocenie całokształtu działań podatnika. Istotne jest, aby całokształt działalności podatnika zmierzał do osiągnięcia zysku, bez względu na rezultaty poszczególnych transakcji, co w niniejszej sprawie – jak to wykazała analiza poszczególnych transakcji –miało miejsce.

Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że przytoczono w nim wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonano na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Organy podatkowe wyjaśniły również podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, które w przedmiotowej sprawie znalazły zastosowanie.

Zaskarżona decyzja nie narusza także innych, wskazanych w skardze, przepisów prawa procesowego. W ocenie Sądu organy nie naruszyły art. 122 w zw.

z art. 187 § 1 O.p., albowiem podjęły wszelkie działania niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały i rozpatrzyły w wyczerpujący sposób materiał dowodowy, pozwalający na ustalenie stanu faktycznego. Materiał ten, stanowiący podstawę końcowych ustaleń faktycznych, należy uznać za kompletny. W opinii Sądu ocena zebranych w sprawie dowodów została przeprowadzona w sposób szczegółowy i przekonujący, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, przez co nie można jej postawić zarzutu dowolności. Organy oceniały poszczególne dowody, ich znaczenie dla sprawy jak też wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inną. To, że określone dowody ocenione zostały niezgodnie z intencją skarżącego nie oznacza jeszcze, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 191 O.p. Dotyczy to zwłaszcza wyjaśnień skarżącego co do przyczyn sprzedaży samochodów, które zostały zweryfikowane w kontekście innych okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie. Zdaniem Sądu organ odwoławczy właściwie rozważył całość zebranego materiału dowodowego, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia bardzo szczegółowo wyjaśnił, czym kierował się rozstrzygając sprawę, jakim dowodom odmówił wiarygodności, a jakim dał wiarę. Podatnik zaprezentował jedynie własną ocenę materiału dowodowego, wskazując zarazem wnioski, które w jego ocenie należy z nich wyprowadzić. Stanowi to jednak jedynie polemikę podatnika, nie prowadzącą do podważenia końcowego stanowiska organów podatkowych obu instancji.

Reasumując, w kontrolowanym postępowaniu nie można dopatrzyć się zarzucanego w skardze naruszenia przepisów procesowych, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności prowadzić do wadliwych ustaleń faktycznych. Zatem materiał dowodowy sprawy dawał organom podstawę do przyjęcia końcowego ustalenia faktycznego, że podatnik w kontrolowanym okresie podejmował planowe działania w zakresie obrotu samochodami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców, co uzasadnia uznanie go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie. W związku z powyższym Sąd uznaje za miarodajny stan faktyczny sprawy ustalony w zaskarżonej decyzji ostatecznej i przyjmuje go za podstawę dalszych rozważań.

W zakresie meritum sporu wskazać należy, że jego istotą jest ocena prawna działań podejmowanych przez skarżącego w okresie zawieszenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Część istotnych okoliczności faktycznych sprawy pozostawała niesporna, dotyczy to ustalenia, że skarżący od 2005r prowadził działalność gospodarczą pod firmą PHU K., której przedmiotem była sprzedaż detaliczna pojazdów samochodowych, konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych. Na okres od 17 sierpnia 2009r do 18 listopada 2011r skarżący zadeklarował zamiar zawieszenia działalności gospodarczej; po upływie tego okresu Prezydent Miasta T., wobec braku wniosku o wznowienie działalności po upływie maksymalnego okresu zawieszenia 24 miesięcy, wykreślił działalność z ewidencji. Niesporne jest także ustalenie, że w okresie zawieszenia działalności skarżący nabywał i sprzedawał samochody (także motory), jak również, że sprzedawał pojazdy, których nabycie nastąpiło jeszcze w okresie przed zawieszeniem działalności gospodarczej. Organ pierwszej instancji przedstawił w formie tabeli zestawienie transakcji dokonywanych przez skarżącego zarówno w okresie prowadzenia działalności gospodarczej, jak i w okresie jej zawieszenia. Wskazał przy tym niesporne okoliczności dotyczące daty nabycia, sprzedaży i wartości pozyskanych kwot. Skarżący od stycznia 2009r przebywał na zwolnieniu lekarskim i w czerwcu 2009r uzyskał orzeczenie o niezdolności do pracy na okres 2 lat. W maju 2011r uzyskał przedłużenie tego orzeczenia na kolejne dwa lata.

Sporne między stronami było czy transakcje zbycia w kresie od marca 2009r do listopada 2011r. używanych samochodów zostały dokonane przez skarżącego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. co winno prowadzić do opodatkowania jej podatkiem VAT. Dokonana przez organ wykładnia tego przepisu zawarta w zaskarżonej decyzji jest w ocenie Sądu prawidłowa, jako że uwzględnia wszystkie wynikającego z treści tej normy prawnej przesłanki niezbędne dla uznania aktywności danego podmiotu za działalność gospodarczą, a zatem: ciągłość, powtarzalność, samodzielność (niezależność), nakierowanie na osiągnięcie zysku. Przesłanka ciągłości działań ma na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć jednorazowych, względnie podejmowanych sporadycznie.

W skardze na poparcie swojego stanowiska, że analizowane działania odnosiły się do dysponowania majątkiem prywatnym, skarżący przedstawił analizę pojęcia "pasja". Nadto poparciem dla takiej tezy stanowiły okoliczności, że:

- skarżący użytkował każdy z zakupionych pojazdów, a nadto rejestrował je na swoje nazwisko i ubezpieczał, czego nie czynił prowadząc działalność gospodarczą, gdyż było to nieopłacalne,

- długi okres czasu pomiędzy nabyciem pojazdów a ich sprzedażą (od 8 miesięcy do 3 lat) w odróżnieniu od standardów działalności gospodarczej o takim przedmiocie, kiedy zwykle zakupu pojazdu dokonuje się pod konkretne zamówienie klienta a transakcje dokonywane są w krótkich odstępach czasu; niektóre z zakupionych pojazdów nadal pozostają własnością skarżącego

- mała ilość transakcji w okresie zawieszenia działalności (sprzedaż jednego auta w ciągu dwóch lat w okresie 2010 do 2011, nabycie tylko 3 aut w tym okresie)

- zarzucił, że przy obliczeniu podstawy opodatkowania organ nie uwzględnił kosztów związanych ze sprowadzeniem pojazdów

- zarzucił, że organ sporządzając zestawienie wszystkich dokonanych przez skarżącego transakcji przedstawił wprowadzający w błąd obraz rozmiaru czynności z okresu zawieszenia działalności

- zarzucił, że w decyzji nie odniesiono się do prywatnych zakupów samochodu R.M.oraz lawety

- błędnie przyjęto kwotę nabycia C. C to jest zamiast 2.300 Euro powinno być 4.300 .

Oceniając powyższe zarzuty, Sąd uznał je za nieuzasadnione.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że w przypadku przeznaczania samochodów na sprzedaż nieracjonalnym byłoby działanie, w ramach którego samochody te były przez jakiś czas używane przez skarżącego, ubezpieczane (co wydaje się oczywistym atrybutem korzystania z nich), zdaniem Sądu taki sposób postępowania nie jest sam w sobie argumentem przeciwko uznaniu, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą. Istotne jest bowiem, że zasadniczym celem nabycia była sprzedaż pojazdu, a nie jego używanie. W przypadku przedmiotowych transakcji i tak okazywały się one w finale opłacalne finansowo. Nie ma uniwersalnych standardów działalności, które pozwalałyby przyjąć, że handel samochodami wyklucza używanie ich przed sprzedażą, ubezpieczanie czy naprawę. Nadal bowiem głównym celem pozostaje handel takimi pojazdami, realizowany systematycznie i zorganizowany dla tego celu. Taką ocenę uzupełnia przesłanka ilości transakcji, przypadkowości typów i marek pojazdów (osobowe, ciężarowe, motory), okresowe posiadanie jednocześnie kilku pojazdów. Sam skarżący zeznał, że np. kupił dwa auta marki P. 307, bo sprzedający zaoferował dobrą cenę. Samochody te nabyte jeszcze przed formalnym zawieszeniem działalności, zostały sprzedane już w okresie zawieszenia.

Ustosunkowując się do argumentu o długim okresie czasu pomiędzy nabyciem

a sprzedażą pojazdów, jako aspekcie, który eliminuje możliwość działania w ramach działalności gospodarczej, to porównując transakcje dokonane w ramach takiej działalności z transakcjami dokonywanymi w okresie jej zawieszenia, nie można dostrzec tendencji by, jak stara się to wykazać skarżący, samochody były kupowane

i sprzedawane w znacząco krótszym czasie. Często różnica pomiędzy nabyciem

i sprzedażą wynosiła ponad pół roku, są przypadki, że był to okres 1,5 roku. Tylko

w czterech przypadkach był to okres bardzo krótki 1 – 2 miesięcy. Zdaniem Sądu ten argument nie pozwala na uznanie, że działalność w analizowanym okresie znacząco odstawała w swoich warunkach od poprzednio prowadzonej. Z niekwestionowanych informacji wynika, że w latach następnych częściej, niż w czasie prowadzenia działalności skarżący korzystał z pośrednictwa komisów samochodowych przy sprzedaży aut.

Istotnym argumentem dla identyfikacji charakteru działalności skarżącego w okresie jej formalnego zawieszenia była jej organizacja, w ramach której skarżący utrzymywał pomieszczenia i miejsca parkingowe dla składowania posiadanych pojazdów. Sąd nie neguje przy tym wskazanego przez skarżącego uzasadnienia konieczności posiadania takich miejsc (wspólne zamieszkiwanie z rodzicami w bloku mieszkalnym i brak miejsc parkingowych wokół miejsca zamieszkania), lecz ocenia, że zawierane w tym celu umowy najmu są przejawem organizacji działalności skarżącego. Podnoszony argument o złym stanie technicznym pomieszczenia magazynowego nie ma znaczenia w kontekście tego, że w okresie prowadzenia działalności gospodarczej skarżący z takiego pomieszczenia dla swoich celów korzystał. Po zawieszeniu działalności kontynuował tę praktykę. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, że należność z tego tytułu z czasem rosła, by z początkowej wysokości 74 zł – 130 zł wzrosnąć do kwoty 372 zł. Dane te nabierają znaczenia w zestawieniu z dochodami skarżącego, który w 2009r z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego oraz renty (główne źródło dochodu) otrzymał ok. [...]zł. Z uwagi na to, że rok 2009 był okresem, w którym skarżący zarówno prowadził, jak i miał zawieszoną działalność gospodarczą, zestawienie przychodów nie do końca ilustruje sytuację finansowa skarżącego w zestawieniu z zakresem analizowanej aktywności. W kolejnych latach podatkowych, gdzie dokonano analogicznej oceny prowadzonej przez skarżącego działalności, dane te lepiej obrazują sytuację: w roku 2011 i 2010 przychód z renty wynosił po [...] zł, a z działalności gospodarczej, za którą potraktowano handel pojazdami, odpowiednio [...] zł oraz [...]zł. W ocenie Sądu tak znacząca dysproporcja pomiędzy źródłami przychodów, nie może pozostawać bez znaczenia dla oceny, jaki charakter – hobby czy zarobkowy, miała aktywność skarżącego w analizowanym okresie.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, ze wyliczając podstawę opodatkowania nie wzięto pod uwagę poniesionych przez stronę kosztów związanych ze sprowadzeniem samochodów takich jak zakup paliwa, koszty przejazdów autostradami , zakup części niezbędnych do napraw. Organy dokonując rozliczenia podatku uwzględniły wszystkie przedłożone przez skarżącego dokumenty potwierdzające poniesienie wydatków np. faktury za nabycie części samochodowych , za wynajem pomieszczenia magazynowego. Innych dokumentów strona nie przedłożyła.

W kwestii przyjęcia do rozliczeń podatku niewłaściwej ceny nabycia samochodu C. C wskazać należy, że z oświadczenia Pana R.P., który miał być pierwotnym kupcem samochodu wynika, iż podpisał on ze skarżącym "umowę in blanco", w zamian za to skarżący jako przewoźnik samochodu miał się zająć wszelkimi formalnościami związanymi z przywozem i rejestracją tego pojazdu. Wartość transakcji wyceniono wówczas na 4.300 euro. Odmowa wydania przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu

z terytorium innego państwa członkowskiego VAT-25 dla Pana P., z uwagi na rozbieżności w dokumentach określających strony transakcji skutkowała wycofaniem się potencjalnego kupca z transakcji, co znalazło odzwierciedlenie w oświadczeniu tej osoby z dnia 24 listopada 2009 r. o rezygnacji z kupna pojazdu, na którym widnieje też podpis strony. W związku z powyższym skarżący w dniu 01 grudnia 2009 r. zwrócił się do Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w T. z wnioskiem o wydanie ww. zaświadczenia (VAT-25) załączając do niego fakturę wystawioną przez firmę M.Ch. R. A. z Francji Nr [...] r., dokumentującą zakup tego samego samochodu marki C. C, na której widniała już niższa wartość pojazdu, tj. 2.300 euro, a nie pierwotnie wskazana 4.300 euro.

Za niezasadny Sąd potraktował zarzut braku odniesienia się w decyzji do nabycia samochodu Renault Master oraz lawety, czyli przyczepy ciężarowej Boro rok produkcji 2008. W odniesieniu do pierwszego pojazdu organ zaakceptował stanowisko skarżącego o prywatnym charakterze pojazdu. Natomiast laweta, jak zostało to wyjaśnione, nabyta została w 2008 r., który nie był przedmiotem rozstrzygnięcia

w żadnej z decyzji podatkowych obejmujących lata 2009 do 2011.

Reasumując organy po analizie czynności podejmowane przez stronę przez pryzmat wszystkich transakcji samochodami używanymi w latach 2009-2012 zasadnie przyjęły, że nabywanie i odsprzedaż tych samochodów nie była związana

z zaspokajaniem prywatnych, osobistych potrzeb skarżącego i jego rodziny. Jak podkreśla się w orzecznictwie, działalność gospodarcza, z zasady, nie polega na jednorazowej transakcji – stanowi bowiem sposób zapewniania sobie źródła powtarzalnych dochodów, a więc wymaga podjęcia powtarzalnych, podobnych rodzajowo czynności (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 czerwca 2013r. I SA/Kr 451/13, publik. http//www.nsa.gov.pl). Zasadnie więc organ odwoławczy podkreślał, że powtarzalność i częstotliwość działań świadczy o wykonywaniu działalności gospodarczej w rozumieniu ww. art.15 ust. 2 u.p.t.u.

Za niemający znaczenia dla sprawy należy uznać zarzut pominięcia przez organy faktu użytkowania pojazdów przez skarżącego po ich nabyciu, a przed sprzedażą. Jak trafnie wskazał Dyrektor Izby, przepisy prawa nie zabraniają korzystania przez podatnika dla własnych celów z towarów handlowych – zwłaszcza wówczas, gdy przedmiotem nabycia są towary używane i zwłaszcza wtedy, gdy podatnik prowadzi indywidualną działalność gospodarczą. To on samodzielnie decyduje o sposobie korzystania z towarów handlowych. Zatem fakt korzystania z pojazdów, nawet gdyby był dowiedziony, nie wyklucza uznania transakcji ich późniejszego zbycia za dokonane w ramach działalności gospodarczej. Organ zasadnie również nie dał też wiary wyjaśnieniom, że przyczyną odsprzedaży była usterkowość i ogólne niezadowolenie ze sprowadzonych samochodów oraz chęć nabycia pojazdu, który by sprostał oczekiwaniom strony. Zgodnie z doświadczeniem życiowym, trudno założyć, że skarżący dokonywał nieustannie nietrafionych zakupów i że mimo to kupował następne samochody, również uszkodzone.

Odnosząc się do podtrzymywanego w całym postępowaniu administracyjnym i także

w skardze zarzutu o braku wykazania przez organy zamiaru wykonywania czynności polegających na zakupie i sprzedaży pojazdów w ramach działalności gospodarczej stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skarżącego ocena zamiaru nabycia przedmiotowych samochodów nie może opierać się jedynie na twierdzeniach podatnika, lecz musi uwzględniać, dla właściwego zrekonstruowania stanu faktycznego, także cały kontekst okoliczności faktycznych, w jakich dana czynność jest podejmowana.

W realiach sprawy niniejszej organy dopełniły tego wymogu, biorąc pod uwagę zakres działań podejmowanych przez podatnika niezbędnych dla nabycia i sprzedaży pojazdu, wyżej szczegółowo opisanych. W kontekście tych okoliczności zestawionych ze sobą

i porównanych, samo deklarowanie braku zamiaru nabywania przedmiotowych samochodów w celu ich dalszej odsprzedaży prawidłowo organ uznał za gołosłowne

i nie poparte żadnym skutecznym przeciwdowodem. Powyższe czyni równocześnie bezzasadnymi twierdzenia strony o prywatnym charakterze nabytego majątku i o tym, że sprzedaż samochodów odbywała się w ramach zarządu majątkiem osobistym.

O charakterze prowadzonej działalności decydują bowiem kryteria obiektywne, wynikające z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Zdaniem Sądu całokształt poczynionych ustaleń faktycznych dawał podstawę do jednoznacznej oceny, że czynności podatnika miały charakter profesjonalnego obrotu gospodarczego.

W świetle powyższego zarzuty skargi o naruszeniu art. 15 ust. 1 i 2 a także

art. 86 u.p.t.u. należy uznać za bezzasadne.

Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Sąd w uznaniu skargi za niezasadną, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

s. I. Najda-Ossowska s. H. Adamczewska-Wasilewicz s. U. Wiśniewska