Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 118/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 1 par. 39, par. 40
journal: Dz.U. 2002 nr 118 poz 1015
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania  dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Ewa Marcinkowska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na orzeczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji orzeczeniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], na podstawie § 33 ust. 1 pkt 1 w związku z § 40 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r. Nr 118, poz. 1015 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] SG R. S. od orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie odmowy uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2011 r., postanowił zaskarżone orzeczenie utrzymać w mocy.

W motywach uzasadnienia organ wskazał, że R. S. domagał się wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie utrzymania w mocy orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta [...] Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2011 r. o uznaniu obwinionego winnym naruszenia dyscypliny służbowej i odstąpieniu od wymierzenia kary dyscyplinarnej, tj. o czyn z art. 135 ust. 1 i 2 pkt 10 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej w zw. z pkt II ppkt 2 Zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej, odmówił uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2011 r.

W dniu [...] października 2011 r., z zachowaniem terminu, R. S. złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym zarzucił rozstrzygnięciu Komendanta Głównego Straży Granicznej naruszenie prawa. W ocenie skarżącego, mocą przepisu § 38 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej, wznowić można postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stwierdził, że orzeczenie dyscyplinarne nr [...] jest jedynie ostateczne w trybie instancji, ale nie jest prawomocne, gdyż zostało przez niego zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1364/11). Komendant Główny Straży Granicznej będzie mógł wznowić postępowanie w oparciu o przepis § 38 rozporządzenia dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Odnosząc się do żądań R. S. organ wskazał, że zgodnie z § 38 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej, postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe,

2) zostały ujawnione istotne dla sprawy nowe fakty lub dowody, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego,

3) orzeczenie dyscyplinarne wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia,

4) orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia, które następnie zostało uchylone lub zmienione.

Wskazał, że o sfałszowaniu dowodu można mówić dopiero wtedy, gdy fakt ten zostanie stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Stwierdził, że okoliczność taka nie występuje w przedmiotowej sprawie. Brak jest bowiem orzeczenia sądu lub innego organu o stwierdzeniu sfałszowania dowodu. Ujawnienie natomiast nowych istotnych okoliczności, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi wydającemu decyzję, wymaga kumulatywnego spełnienia wymienionych przesłanek. Przy czym ujawnienie nowych okoliczności faktycznych może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania (por. wyrok SN z dnia 13 stycznia 2000 r., sygn. akt III RN 125/99, Prok. i Pr. 2000, nr 5, poz. 36). Nowe okoliczności to takie, które przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, a w rezultacie na treść merytorycznego rozstrzygnięcia.

Organ wskazał też, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 października 2011 r. oddalił skargę R. S. na orzeczenie dyscyplinarne nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Wa 1364/11). Taka ocena WSA oznacza, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne jest zasadne i nie narusza prawa. Wskazał również, że brak jest też jakichkolwiek dowodów na twierdzenie, że orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia, które zostałoby uchylone lub zmienione.

Niniejsza decyzja stała się przedmiotem skargi R. S. do tutejszego Sądu.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 136b ust. 4 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548 ze zm.) oraz art. 19 k.p.a., poprzez uznanie przez Ministra Spraw Wewnętrznych, że jest organem właściwym do rozpatrzenia sprawy z odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2011 r., a tym samym dopuszczenia się naruszenia przepisów o właściwości rzeczowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy na wstępie, iż przedmiotowa sprawa toczyła się w trybie wznowieniowym. Stosownie do § 38 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r. Nr 118, poz. 1015 ze zm.), postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe,

2) zostały ujawnione istotne dla sprawy nowe fakty lub dowody, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego,

3) orzeczenie dyscyplinarne wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia,

4) orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia, które następnie zostało uchylone lub zmienione.

W ocenie Sądu, organ zasadnie uznał, iż w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała żadna z ww. podstaw wznowieniowych. Przede wszystkim wskazać należy, iż brak jest orzeczenia sądu lub innego organu o stwierdzeniu sfałszowania dowodu. Ujawnienie nowych istotnych okoliczności, istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi wydającemu decyzję, wymaga kumulatywnego spełnienia wymienionych przesłanek. Przy czym ujawnienie nowych okoliczności faktycznych może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania (por. wyrok SN z dnia 13 stycznia 2000 r., sygn. akt III RN 125/99, Prok. i Pr. 2000 nr 5, poz.36). Rację ma organ twierdząc, że nowe okoliczności to takie, które przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, Iecz nie był znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, a w rezultacie na treść merytorycznego rozstrzygnięcia.

Brak jest również jakichkolwiek dowodów na twierdzenie, że orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia, które zostałoby uchylone lub zmienione.

Wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 października 2011 r. oddalił skargę R. S. na orzeczenie dyscyplinarne nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Wa 1364/11).

Odnosząc się do zarzutów skargi – braku właściwości organu, Sąd uznał, iż zarzut ten jest chybiony. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż tego typu ewentualna wada orzeczenia nie stanowi przesłanki wznowieniowej z § 38 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej.

Stwierdzić również należy, iż stosownie do § 39 ust. 3 tego rozporządzenia, w sprawach o wznowienie postępowania właściwy jest przełożony właściwy w sprawach dyscyplinarnych lub minister właściwy do spraw wewnętrznych, który wydał orzeczenie dyscyplinarne kończące postępowanie.

Stosownie zaś do § 39 ust. 3a i 3b, jeżeli nie można ustalić właściwości w sprawach o wznowienie postępowania w sposób wskazany w ust. 3 i 3a, sprawa wznowienia postępowania należy do właściwości Komendanta Głównego Straży Granicznej. Natomiast ust. 4 § 39 stanowi, że wznowienie lub odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie doręcza się ukaranemu, obrońcy lub osobie, o której mowa w ust. 2.

Dodatkowo wskazać należy na treść § 40 ust. 1 i 2 omawianego rozporządzenia, który stanowi, że postanowienie o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w ust. 1 przełożony właściwy w sprawach dyscyplinarnych lub minister właściwy do spraw wewnętrznych wydaje orzeczenie dyscyplinarne, w którym:

1) odmawia uchylenia dotychczasowego orzeczenia dyscyplinarnego,

2) uchyla dotychczasowe orzeczenie dyscyplinarne i wydaje nowe orzeczenie dyscyplinarne rozstrzygające o istocie sprawy.

W ocenie Sądu wykładnia powyższych przepisów, z uwagi na alternatywność właściwości (użycie przez ustawodawcę słowa "lub"), prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie organy MSWiA, jako II instancja i Komendant Główny Straży Granicznej orzekający w I instancji, były właściwe do orzekania w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w sentencji.