Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1642/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 i 2, art 66, art. 68 ust. 2 pkt 2, art. 70, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1, art. 78, art. 79, art. 80, art. 81 ust. 2, art. 88 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ Sędzia WSA del. Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant: asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia L. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 510/12 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia L. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 510/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stowarzyszenia L. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Czaplinka z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych, składającego się z 7 turbin wiatrowych o łącznej mocy nominalnej 21MW, w obrębach geodezyjnych: P., P., M., Ł., B., T. w gminie C. wraz z niezbędna infrastrukturą towarzyszącą.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] sierpnia 2009 r. B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. wystąpiła do Burmistrza Czaplinka o ustalenie w formie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji ww. przedsięwzięcia. Prowadząc to postępowanie Burmistrz Czaplinka wydał w dniu [...] września 2009 r. postanowienie o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko oraz określił zakres raportu.

Po dostarczeniu przez B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. w dniu [...] stycznia 2010 r. raportu, a następnie wydaniu postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Drawsku Pomorskim (dalej PPIS w Drawsku Pomorskim) z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], wyrażającego pozytywną opinię w sprawie oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie (dalej RDOŚ w Szczecinie) z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...], którym uzgodniono realizację zamierzonego przedsięwzięcia określając warunki jego realizacji, Burmistrz Czaplinka decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), określanej dalej skrótem "u.d.o.ś.", ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji wspomnianego wyżej przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie L. z siedzibą w P., wnosząc o uchylenie ww. decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Stowarzyszenie wskazało na szereg uchybień natury proceduralnej, które jego zdaniem dyskwalifikują prowadzone przez organ postępowanie oraz wydaną na jego podstawie decyzję (wadliwość postanowień organów uzgadniających RDOŚ w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2011 oraz PPIS w Drawsku Pomorskim z dnia [...] marca 2011 r., nieuwzględnienie w sprawie stanowiska społeczeństwa, brak ustalenia w prowadzonym postępowaniu administracyjnym prawdy obiektywnej w oparciu o cały materiał dowodowy – zarzut nie dokonania przez organ oceny raportu pod kątem jego kompletności, rzetelności i poprawności przy jednoczesnej akceptacji przez organ stanowiska inwestora co do zgłaszanych uwag do raportu jako bezzasadnych, naruszenie praw strony w postępowaniu poprzez nie uwzględnienie dowodu w postaci materiałów przygotowanych przez Przedsiębiorstwo A.).

W piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r., Stowarzyszenie uzupełniło odwołanie i zgłosiło szczegółowe zastrzeżenia do raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Według strony, raport nie odpowiada ustawowym wymogom tj. nie zawiera wskazanych w tym piśmie informacji, oraz że dokonując analizy oddziaływania inwestycji na krajobraz raport opiera się na nieaktualnych danych i stanie wiedzy w tym zakresie.

Podobny charakter miało pismo Stowarzyszenia z dnia [...] marca 2012 r., w którym podniesiono zarzut naruszenia przez organ art. 61 § 1 K.p.a. z uwagi na zmianę ilości turbin wiatrowych z [...] we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej do [...] przy formułowaniu ocen zawartych w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Nadto zarzucono naruszenie art. 81 ust. 2 u.d.o.ś. oraz art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.). Zdaniem Stowarzyszenia, użycie w raporcie stwierdzenia, że planowana inwestycja wpłynie na środowisko, wskazując przy tym na występujący w sąsiedztwie inwestycji obszar NATURA 2000, było bezwzględną podstawą do wydania decyzji odmownej. Organ I instancji nie dokonał analizy sprawy pod kątem wymogów jakie stawia art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a niespełnienie tych przesłanek znajduje potwierdzenie w pkt VI decyzji, w którym organ nie stwierdził obowiązku sporządzenia kompensacji przyrodniczej. Według Stowarzyszenia, organ dokonał także błędnej oceny oddziaływania inwestycji na występującą chiropterofaunę.

W odpowiedzi na powyższe uczestnik postępowania B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. wniosła o umorzenie postępowania a w przypadku nieuznania tego wniosku, o utrzymanie w mocy zarówno decyzji Burmistrza Czaplinka jak i rozstrzygnięć organów opiniujących.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 33 – art. 38 oraz art. 73 – art. 85 u.d.o.ś., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, uznając zarzuty stawiane raportowi oraz decyzji organu I instancji za niezasadne. Kolegium wskazało, że pominięcie w postanowieniu RDOŚ w Szczecinie obrębów lokalizacji inwestycji tj. obrębu P. oraz M. nie wpływa na dokonanie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia bowiem z korespondencji kierowanej przez Burmistrza Czaplinka do RDOŚ w Szczecinie (m.in. wniosku o zaopiniowanie) wynika, że inwestycja obejmuje również te obszary. Ujawniony brak ma zatem charakter oczywistego błędu przy sporządzaniu tego postanowienia.

Postanowienie PPIS w Drawsku Pomorskim zdaniem Kolegium nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji a nadto ten organ uzgadniający nie zgłaszał konieczności uzupełnienia raportu.

Dalej Kolegium wskazało, że konsultacje społeczne były przeprowadzane a ich wynik został uwzględniony w zaskarżonej decyzji. To, że zgłaszane uwagi i protesty nie zostały uwzględnione nie stanowi podstawy do twierdzeń o braku konsultacji.

Odnosząc się do uwag Stowarzyszenia o brakujących danych w raporcie, dotyczących sytuacji awaryjnych, wariantów przedsięwzięcia, ochrony ptaków oraz wpływu inwestycji na krajobraz, Kolegium zajęło stanowisko, że autorzy raportu w stopniu wystarczającym odnieśli się do wymienionych w nim kwestii.

Wskazano, że w raporcie w załączniku nr 2 przedstawiono wyniki obserwacji ptactwa. Charakterystyka awifauny i chiropterofauny została zamieszczona w aneksie do raportu.

Kolegium wskazało, że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, że inwestycja może znacząco oddziaływać na obszar NATURA 2000. Z faktu, że inwestycja zaliczona jest do mogących negatywnie oddziaływać na środowisko i ustalono dla niej obowiązek sporządzenia raportu, nie wynika także, że jest to inwestycja mogąca negatywnie oddziaływać na obszar NATURA 2000.

W ocenie Kolegium, organ I instancji przeprowadził postępowanie w sprawie z uwzględnieniem procedury u.d.o.ś. W trakcie tego postępowania wyjaśniane były powstające wątpliwości i zastrzeżenia. Przeprowadzona była także rozprawa administracyjna, w której uczestniczyli autorzy raportu oraz ludzie nauki, zajmujący się na co dzień pomiarami i analizą hałasu infradźwiękowego towarzyszącego pracy elektrowni wiatrowych, jak też pomiarami hałasu emitowanymi do środowiska. Zdaniem Kolegium, zebrany materiał dowodowy należało uznać za wystarczający. Przy sporządzaniu raportu wzięto pod uwagę opracowania krajowe i zagraniczne. Osoby opracowujące raport posiadają odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie, co nie daje podstaw do poszukiwania, czy też wyznaczania innych biegłych do oceny przedmiotowego opracowania.

Mając na uwadze, iż zarzuty odnoszące się do raportu nie powinny być sformułowane ogólnie, ale w sposób określający konkretne naruszenie art. 66 ust. 1 u.d.o.ś. Kolegium uznało zarzut Stowarzyszenia, że nie został zebrany w pełni materiał dowodowy, czy też, że raport jest niepełny i ogólnikowy, za niezasadny.

Kolegium uznało, ze kwestionowana decyzja odpowiada wymogom. K.p.a. oraz zawiera pełną informację o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o zgłoszonych uwagach i sposobie ich rozpatrzenia (art. 85 ust. 2 u.d.o.ś.).

Za chybiony Kolegium uznało także zarzut zaniechania precyzyjnego zlokalizowania turbin, a w związku z tym również zaniechania należytego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. Wskazało, że z dołączonej do raportu mapy w skali 1:15.000 wynika lokalizacja turbin oraz obszar akustycznego oddziaływania tych urządzeń. Z części opisowej zaś wynika odległość turbin od zabudowań mieszkaniowych w poszczególnych miejscowościach. Na polecenie Kolegium inwestor dokonał także bardziej precyzyjnego wyliczenia odległości turbin od zabudowań.

Kolegium wskazało, że z uwagi na to, że raport spełnia warunki określone przepisami, a jego ustalenia warunkują określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, należało uznać, że postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2011 r. nie można postawić zarzutu błędnej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Na powyższą decyzję SKO w Koszalinie Stowarzyszenie L. z siedzibą w P. (dalej jako Skarżący lub Stowarzyszenie) złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i nakazanie przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego.

Zarzuty skargi wskazywały na wadliwość prowadzonego postępowania administracyjnego z uwagi na błędy organów obu instancji w gromadzeniu materiału dowodowego i ustaleniu stanu faktycznego sprawy sprzecznego ze stanem rzeczywistym. Zwrócono uwagę na wady uzasadnienia zaskarżonej decyzji i nierozpatrzenie zarzutów odwołania. Podniesiono naruszenie art. 81 ust. 2 u.d.o.ś., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 34 ustawy o ochronie przyrody, poprzez niewłaściwą wykładnię.

Powołując się na zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.), Stowarzyszenie podkreśliło obowiązek organu odwoławczego do ponownego rozpatrzenia sprawy w całokształcie, nie ograniczając się jedynie to kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz dwukrotnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przeanalizowania wszystkich okoliczności sprawy przez dwa organy, czego, zdaniem Stowarzyszenia, w niniejszej sprawie zabrakło i powinno skutkować wykluczeniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Strona skarżąca stwierdziła, że w zaskarżonej decyzji brak jest ustaleń, które pozwalają ocenić, czy spełnione zostały podstawowe wymogi ustawowe do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzucono, że organ II instancji nie sprawdził, czy uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i czy planowana lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami tego planu. Organ odwoławczy błędnie ocenił, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji dopełniono obowiązku uzyskania uzgodnień i opinii. Zdaniem Stowarzyszenia postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie, uzgadniające realizację zamierzonego przedsięwzięcia, jest dotknięte wadami merytorycznymi, polegającymi na nieprawidłowym określeniu przedsięwzięcia i warunków jego realizacji, i w związku z tym należało uznać, że nie może ono stanowić podstawy rozstrzygnięcia.

Zdaniem strony skarżącej, organ uzgadniający powinien dysponować całym materiałem dowodowym w sprawie (treścią raportu po jego uzupełnieniu na życzenie innego organu uzgadniającego). Odmienne stanowisko jest niezrozumiałe i prowadzi do naruszenia przez organ odwoławczy kompetencji organu uzgadniającego w zakresie dokonania uzgodnienia.

Powołując się na art. 37 u.d.o.ś., Stowarzyszenie wywiodło, że w ramach zapewnienia udziału społeczeństwa w niniejszym postępowaniu niezbędne było zawarcie w uzasadnieniu wyjaśnienia z jakich przyczyn niektóre uwagi i wnioski społeczeństwa uwzględniono, a inne nie. Organ odwoławczy bezpodstawnie uznał, że dochowano wymogu konsultacji społecznych, błędnie rozumiejąc istotę tej instytucji prawnej.

Strona skarżąca stwierdziła, iż sprzeczny z doktryną jest pogląd organu, że na obecnym etapie nie jest konieczne podanie przez inwestora konkretnych warunków i danych technicznych dotyczących realizacji przedsięwzięcia, ponieważ mogą one zostać doprecyzowane na dalszych etapach realizacji inwestycji. W jej ocenie już na etapie wydawania przedmiotowej decyzji organy winny określać szczegółowe uwarunkowania techniczne realizacji przedsięwzięcia, co zmusiłoby inwestora od początku do zapewnienia współpracy podmiotów opracowujących raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z projektantami.

Według Stowarzyszenia, organ zbagatelizował zarzuty, które wskazują na wady raportu, z uwagi na pominięcie informacji wymaganych w art. 66 u.d.o.ś. Zdaniem Stowarzyszenia, organ odwoławczy dopuścił więc do sytuacji, w której w ogóle nie zostanie zbadany wpływ inwestycji na środowisko na dalszym etapie. Organ nie tylko uchylił się od ustosunkowania się do merytorycznych argumentów wskazujących na wadliwość raportu, ale zaniechał poddania go własnej ocenie. Ponadto bezpodstawnie stwierdził, że w odwołaniu nie wykazano niezgodności raportu z art. 66 u.d.o.ś. Stowarzyszenie wskazało szczegółowo, jakie braki ma sporządzony raport.

Strona skarżąca przypomniała, że zgłosiła wnioski dowodowe w postępowaniu przed organem I instancji, posiłkując się materiałami przygotowanymi przez przedsiębiorstwo A. i przedstawiając opracowanie tej firmy, jako własne stanowisko w sprawie. Organ zaniechał poddania tego dowodu merytorycznej ocenie. Podkreśliła, że organy wydające decyzję w niniejszej sprawie oraz organ uzgadniający, nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, a w szczególności w sposób wyczerpujący nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Organy te nie skonfrontowały treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z treścią znajdującej się w aktach sprawy opinii odnoszącej się do tego raportu autorstwa dr A. K. (reprezentującego Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody S.). Opinia ta poddaje w wątpliwość zgodność z przepisami prawa oraz rzetelność sporządzonego raportu, a ponadto wskazuje na możliwość negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na znajdujący się w pobliżu miejsca planowanej inwestycji obszar Natura 2000, co tym bardziej czyni aktualnym zarzut naruszenia, przez organy obu instancji, art. 81 ust. 2 ustawy u.d.o.ś.

Dalej Stowarzyszenie zwróciło uwagę na wadliwość wykładni przepisów art. 81 ust. 2 u.d.o.ś. oraz art. 34 ustawy o ochronie przyrody zastosowanej przez organ odwoławczy. Dokonana w duchu prowspólnotowym wykładnia powinna doprowadzić do wydania decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia na podstawie art. 81 ust. 2 u.d.o.ś. albo do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przy wykazaniu przez organy obydwu instancji, jak również organ uzgadniający (Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie), że zostały spełnione przesłanki określone w art. 34 ustawy o ochronie przyrody (przy czym warunkiem obligatoryjnym jest tu nałożenie na wnioskodawcę obowiązku wykonania kompensacji przyrodniczej).

Strona skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 61 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organy naruszyły wyrażoną w art. 61 § 1 K.p.a. zasadę skargowości, gdyż rozstrzygały w sprawie decyzją dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...], a nie, jak to wskazano we wniosku [...] turbin wiatrowych, a ponadto jako lokalizację turbin organy wskazały tylko niektóre działki wymienione we wniosku, jak również wskazały dwa w ogóle niewymienione obręby ([...] i [...]). Strona skarżąca stwierdziła przy tym, że gdyby nawet organ wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości stanowisko wnioskodawcy o zmianie zakresu wniosku w tej sprawie, to w takim wypadku miałyby obowiązek przeprowadzić całe postępowanie od początku, a w szczególności dokonać powstałych na skutek zmiany treści żądania uzupełnienia braków formalnych zmienionego wniosku (według wymogów określonych w art. 74 ustawy u.d.o.ś.). W decyzji organu odwoławczego, zdaniem skarżącej, w ogóle nie odniesiono się do powyższego zarzutu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania, B. Spółka z o.o. z siedzibą w S.. wniósł o oddalenie w całości skargi Stowarzyszenia L. Według Spółki B., wydana w sprawie decyzja środowiskowa jest prawidłowa, natomiast twierdzenia podniesione w uzasadnieniu skargi, są bezzasadne.

W piśmie z dnia [...] września 2012 r. Stowarzyszenie wskazało na naruszenie w postępowaniu administracyjnym art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a., czyli wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, wobec braku poddania go procedurze uzgodnieniowej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, po uzupełnieniu raportu, co stanowi samoistną podstawę wykluczenia decyzji (środowiskowej) z obrotu prawnego.

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 510/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stowarzyszenia L. z siedzibą w P. uznając ją za bezzasadną.

Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem kontroli była decyzja SKO w Koszalinie utrzymująca w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych. Przywołując art. 71 ust. 1 u.d.o.ś. Sąd wskazał, że celem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie zaś ocena oddziaływania na środowisko.

Odwołując się do przebiegu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie Sąd zwrócił uwagę, że z karty informacyjnej dołączonej do wniosku B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. z dnia [...] sierpnia 2009 r. wynika, że postępowanie to miało dotyczyć budowy zespołu elektrowni wiatrowych, składającego się z maksymalnie [...] elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą komunikacyjną i techniczną w obrębach geodezyjnych P., P., M., Ł., B., T. Inwestor przedłożył Raport o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, uwzględniający budowę [...] turbin, sporządzony w grudniu 2009 r. Następnie, w styczniu 2011 r., przedstawił kolejny Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] turbin elektrowni wiatrowych. Ostatecznie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana w stosunku do planowanej budowy nie więcej niż [...] turbin wiatrowych o łącznej mocy nominalnej do 21 MW.

Mając na uwadze zarzut uchybienia art. 61 § 1 K.p.a. poprzez to, że organ prowadząc postępowanie od początku w stosunku do [...] turbin wiatrowych mógłby wydać postanowienie o innej treści co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określić w nim zupełnie inny zakres raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, Sąd stwierdził, że przepis ten nie stał na przeszkodzie modyfikacji wniosku strony inicjującej postępowanie, bowiem zmiana ta nie odbiegała przedmiotowo od materii objętej wnioskiem wszczynającym postępowanie w zakresie, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmniejszenie skali planowanego przedsięwzięcia z [...]-[...] turbin wiatrowych o łącznej mocy do 96 MW na [...] turbin wiatrowych o mocy łącznej do 21 KW, rzeczywiście mogło wpłynąć na określenie innego zakresu raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, ale oczywistym jest, że wobec ponad czterokrotnie mniejszej skali przedsięwzięcia zakres analiz stawianych przed autorami raportu mógł być co najwyżej węższy.

Sąd I instancji wskazał, że konieczność uzyskania przez Burmistrza Czaplinka przed wydaniem decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla planowanej inwestycji stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Drawsku Pomorskim w opinii z dnia [...] marca 2011 r. (k. 699-700) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r. (k. 1014-1021). wynikała z art. 77 ust. 1 u.d.o.ś. Podkreślił, że skoro warunki realizacji przedsięwzięcia zostają określone w uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, to nie mogą one zostać samodzielnie zmienione przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Pamiętać bowiem należy, że właśnie ze względu na konieczność posiadania szczególnej wiedzy w zakresie ochrony środowiska i możliwych skutków realizacji planowanej inwestycji organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ma uzgodnić warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska. Pozostałe kwestie, związane z badaniem wpływu przedsięwzięcia na krajobraz, architekturę, czy zgodnością z planem zagospodarowania przestrzennego, organ umocowany do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może oceniać samodzielnie lub wespół z innymi organami.

Sąd uznał zarzut wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych bez wymaganego uzgodnienia, wobec nieprawidłowego określenia przedsięwzięcia w postanowieniu RDOŚ w Szczecinie za nieuzasadniony. Sąd podzielił pogląd SKO w Koszalinie, że stwierdzone uchybienie postanowienia w zakresie błędnego oznaczenia lokalizacji inwestycji (pominięcie obrębu P. i M.) miało postać ewidentnego błędu, który nie rzutował na prawidłowość określenia zarówno lokalizacji, zakresu, warunków jak i dopuszczalności realizacji przedsięwzięcia. O tym, że wydający postanowienie uzgadniające organ ochrony środowiska miał świadomość umiejscowienia inwestycji świadczy chociażby fakt jednoznacznego wskazania na stronie 8 postanowienia z dnia [...] czerwca 2011 r. planowanej lokalizacji [...] elektrowni wiatrowych na działce nr [...],[...] obręb ew. T., a także na działce nr [...],[...] obręb ew. P., gm. C.

Sąd uznał za prawidłowe stanowisko SKO w Koszalinie, że okoliczność wydania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Drawsku Pomorskim postanowienia opiniującego z dnia [...] marca 2011 r. przed uzupełnieniem raportu o informacje zażądane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie, które to uzupełnienie zostało przekazane ww. organowi wraz z pismem przewodnim z dnia [...] kwietnia 2011 r. (k. 797), nie mogła mieć wypływu na treść zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyraził swoje stanowisko w sprawie poprzez wydanie opinii w dniu [...] marca 2011 r., uznając tym samym, że dane przedstawione w raporcie ze stycznia 2011 r. są dlań wystarczające. Sąd stwierdził, że różny jest aspekt oceny planowanego przedsięwzięcia dokonywany przez organy inspekcji sanitarnej a inny przez organy ochrony środowiska. Skoro Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie miał określone wątpliwości co do informacji zawartych w raporcie, mógł zażądać ich wyjaśnienia i to uczynił. Nie oznacza to, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Drawsku Pomorskim nie mógł wyrazić swojej, niewiążącej opinii w sprawie, już na podstawie danych zamieszczonych w raporcie sporządzonym w styczniu 2011 r.

Mając na uwadze zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 81 ust. 2 u.d.o.ś. oraz art. 34 ustawy o ochronie przyrody, Sąd przywołując treść ww. przepisów wskazał, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, że może ono znacząco negatywnie oddziaływać na obszar NATURA 2000. Sąd zauważył, że na stronie 6 raportu, w części stanowiącej streszczenie w języku niespecjalistycznym, podano, że przedsięwzięcie najprawdopodobniej nie wpłynie negatywnie na obszary Natura 2000 oraz inne istniejące i planowane formy ochrony przyrody znajdujące się w jej otoczeniu, w tym nie spowoduje istotnego oddziaływania na ciągłość istnienia wyznaczonych obszarów Natura 2000 oraz innych istniejących i planowanych form ochrony przyrody oraz integralność obszarów Natura 2000. Jednocześnie stwierdzono, że nie wystąpią negatywne oddziaływania na pozostałe istniejące i planowane obszary i obiekty prawnej ochrony przyrody. Tożsame wnioski wynikają ze szczegółowej analizy zamieszczonej w części 4 raportu.

Sąd wyjaśnił, że z samego faktu, że inwestycja zaliczona jest do mogących negatywnie oddziaływać na środowisko i ustalono dla niej obowiązek sporządzenia raportu, nie wynika, że będzie ona znacząco, negatywnie oddziaływać na obszar NATURA 2000. Skoro w raporcie nie stwierdzono, że inwestycja może "znacząco, negatywnie oddziaływać na obszar NATURA 2000", to niesłuszne są stawiane w skardze tezy o konieczności zastosowania rozwiązań wymienionych w art. 34 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 81 ust. 2 u.d.o.ś.

W zakresie naruszenia przez organy administracji wymogów z art. 37 u.d.o.ś. tj. obowiązku rozpatrzenia zgłoszonych wniosków i uwag oraz wypowiedzenia się w uzasadnieniu decyzji co do zakresu ich uwzględnienia Sąd zważył, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia organ prowadzący postępowanie brał pod uwagę wnioski i zastrzeżenia zgłaszane w toku postępowania. Nie sposób przyjąć, że organ zastrzeżeń takich nie czytał i nie analizował. Inną sprawą jest, że wnioski te i uwagi nie były dlań wiążące. Zgłaszanie m.in. przez Stowarzyszenie wątpliwości organ przekazywał także inwestorowi i autorom raportu, którzy ustosunkowywali się merytorycznie do podnoszonych kwestii a ich stanowisko było przedstawiane Stowarzyszeniu.

Sąd wyjaśnił, że organ nie jest zobowiązany uzgadniać swojego stanowiska z uczestnikami postępowania, podejmuje decyzję w ramach posiadanej wiedzy i kompetencji. W niniejszym postępowaniu, gdzie wymagana była również wiedza specjalistyczna z zakresu ochrony środowiska, organ, z mocy ustawy, zobligowany był współdziałać z organem ochrony środowiska i uzgodnić warunki realizacji przedsięwzięcia. Tak też uczynił dokonując uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Szczecinie a następnie uwzględnił te uzgodnienia, co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji środowiskowej. Uznając, że warunki ustalone przez wykwalifikowane do tego służby ochrony środowiska są właściwe i wystarczające, organy orzekające w sprawie, tj. Burmistrz Czaplinka oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, miały podstawę przyjąć, że w tym zakresie, odnoszącym się do zagadnień ściśle związanych z ochroną środowiska, przedłożony przez inwestora raport jest dostatecznie szczegółowy a stawiane w stosunku do niego zarzuty są niezasadne.

Sąd uznał za chybione zarzuty nie dokonania przez organy własnej oceny raportu oraz nie odniesienia się do zgłaszanych w postępowaniu uwag. Burmistrz Czaplinka w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. odniósł się do spornych w sprawie zagadnień, wymieniając je w porządku alfabetycznym od poz. a) do z). Swoje stanowisko w tych kwestiach zajął na stronach 24-27 tej decyzji (karty: 1527-1530). Organ zapewnił również społeczeństwu, w możliwie szerokim zakresie, czynny udziału w postępowaniu, organizując dodatkowo rozprawę administracyjną.

Sąd podkreślił, że okoliczność, iż nie wszyscy członkowie społeczności lokalnej, w tym przedstawiciele Stowarzyszenia, są przekonani co do celowości realizacji planowanego przedsięwzięcia lub oceny wpływu jego skutków na środowisko, czy też szczegółowości raportu i metodologii przeprowadzonych na jego potrzeby analiz, nie może stanowić przesłanki uniemożliwiającej organowi ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Oceniając ten materiał organ miał prawo m.in. uznać, że wnioski składane przez firmę A. są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie wobec szczegółowości i metodyki wykonanych analiz przez autorów Raportu. Należy przy tym zauważyć, że uwagi i komentarze dotyczące raportu sformułowane przez firmę A. nie zostały podpisane przez jakąkolwiek osobę w imieniu tejże firmy, a z treści tego dokumentu nie wynika nawet kto uczestniczył w jego przygotowaniu (karty 946-959), co podważa w ogóle wartość dowodową tego opracowania. W tym kontekście za nietrafny należy również uznać zarzut naruszenia przez organy praw procesowych strony (art. 79 § 2 K.p.a.), który miał polegać na zignorowaniu dowodów przedkładanych przez Stowarzyszenie. Żaden z przepisów prawa nie nakazywał jednocześnie organom poddania oceny raportu dodatkowo powołanemu w sprawie biegłemu.

Sąd stwierdził, że wbrew temu co twierdzi strona skarżąca w raporcie szczegółowo określono i zbadano zakres oddziaływania inwestycji na środowisko na wszelkich etapach jej istnienia, w szczególności na etapie budowy i likwidacji, oceniono też jej wpływ na środowisko w przypadku wystąpienia awarii. W pkt 2.3 i 2.4 raportu określone zostały warunki użytkowania terenu w fazie budowy oraz przewidywane rodzaje i ilości odpadów i zanieczyszczeń na etapie budowy. O oddziaływaniu na środowisko w fazie likwidacji przedsięwzięcia wypowiedziano się w raporcie w pkt 4.3.3. W pkt 4.11 raportu opisano mogące potencjalnie wystąpić awarie. Wbrew zarzutom Stowarzyszenia, autorzy raportu przedstawili analizę kilku wariantów planowanego przedsięwzięcia, czemu poświęcony został cały rozdział 5 raportu.

Sąd stwierdził, że w istocie uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co do pewnych kwestii, jest nie dość wyczerpujące, jednak uchybienie w tym zakresie zasadom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a., nie przybrało w przekonaniu Sądu takiej postaci, która miałaby stanowić podstawę uwzględnienia skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie L. z siedzibą w P., reprezentowane przez pełnomocnika.

Pełnomocnik zaskarżając wyrok w całości domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Wystąpił także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a.) zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy skarżące Stowarzyszenie opiera na naruszeniu:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 ustawy P.p.s.a. oraz w związku z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. i art. 77 ust. 1 pkt 2 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1 u.d.o.ś. polegającego na zaaprobowaniu przez Sąd I instancji błędnego stanowiska organu odwoławczego, że organ wydający rozstrzygnięcie w sprawie przyjął za podstawę rozstrzygnięcia postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Drawsku Pomorskim wydane w oparciu o raport oddziaływania na środowisko, który był później przez stronę modyfikowany, a więc na podstawie niekompletnego, uzupełnianego na dalszym etapie postępowania materiału dowodowego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem nie sposób przesądzić, jaka byłaby treść uzgodnienia kolejnego, opartego zmodyfikowany raport oddziaływania na środowisko;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 ustawy P.p.s.a. oraz w związku z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 1 K.p.a. polegającego na zaaprobowaniu przez Sąd I instancji błędnego stanowiska organu odwoławczego, że legalne jest oparcie rozstrzygnięcia w sprawie o postanowienie organu uzgodnieniowego - RDOŚ błędnie określającego przedmiot inwestycji, gdyż stwierdzono nieważność postanowienia o sprostowaniu ww. wad postanowienia;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 ustawy P.p.s.a. oraz w związku z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji niezgromadzenia przez organy wymaganych danych co do rzeczywistego wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszary Natura 2000 (w toku postępowania odwoławczego podnoszono wyraźnie, że badanie tego wpływu zostało przeprowadzone błędnie i nie daje rzeczywistego obrazu oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ dopiero prawidłowe przeprowadzenie badań przy wykorzystaniu specjalistycznej metodologii daje rezultaty pozwalające ocenić faktyczny wpływ planowanego przedsięwzięcia na te obszary;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 ustawy P.p.s.a. oraz w związku z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 37 i art. 80 ust. 1 pkt 3 u.d.o.ś. poprzez niezasadną akceptację przez Sąd I instancji stanowiska organu odwoławczego, że w postępowaniu rozpatrzono merytorycznie uwagi i wnioski, a w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono w jaki sposób zostały one rozpoznane, podczas gdy w istocie organ jedynie pozyskał odnośnie do tych uwag i wniosków stanowisko inwestora, przyjął je za swoje nie wyjaśniając dlaczego i przedstawił je jako odpowiedź w sprawie zgłoszonych uwag i wniosków, co może mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ w istocie organ prowadzący postępowanie uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia stanowiska strony skarżącej i przedstawicieli społeczeństwa (przyjmując rolę sądu oceniającego kontradyktoryjny spór stron, a nie organu, który z mocy ustawy zobowiązany jest merytorycznie, samodzielnie zbadać i ocenić sprawę);

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 ustawy P.p.s.a. oraz w związku z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 77 ust. 1 pkt. 1 i ust. 4 u.d.o.ś. poprzez niezasadne uznanie przez Sąd I instancji, że organ prowadzący postępowanie jest zwolniony od prowadzenia postępowania i rozpatrywania materiału dowodowego w tym raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a nadto zgłaszanych w toku postępowania odwoławczego zarzutów dotyczących wadliwości merytorycznej raportu, ponieważ kwestie "ściśle związane z ochroną środowiska" zostały "ustalone przez wykwalifikowane do tego służby ochrony środowiska" i w związku z tym są "właściwe i wystarczające", co prowadzi do sytuacji, że organ prowadzący postępowanie, mimo ustawowego obowiązku, nie prowadzi postępowania dowodowego oraz do wyłączenia możliwości kwestionowania legalności dokonanej przez organ oceny oddziaływania, ponieważ postanowienie organu uzgodnieniowego jest niezaskarżalne;

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 ustawy P.p.s.a. oraz w związku z art. 15 oraz art. 142 K.p.a. i art. 78 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że obowiązek uzyskania uzgodnienia warunków realizacji inwestycji i związanie organu orzekającego w sprawie określenia uwarunkowań środowiskowych realizacji inwestycji stanowiskiem RDOŚ powoduje, iż organ ten jest zwolniony z samodzielnego analizowania i oceniania raportu i daje podstawę do uznania raportu za wyczerpujący i uznania zarzutów do niego za niezasadne, co w konsekwencji skutkuje brakiem możliwości odwołania się od rozstrzygnięcia w zakresie oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko;

7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 ustawy P.p.s.a. oraz w związku z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz 80 oraz art. 75 § 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne zaakceptowanie przez Sąd I instancji błędów organów obu instancji w zakresie ustalenia stanu faktycznego oraz gromadzenia dowodów, mimo tego, co dobitnie podkreślano w całym toku postępowania, że są one niewystarczające, bądź błędne (brak rzetelnych, konkretnych danych charakteryzujących przedsięwzięcie, brak prawidłowej inwentaryzacji terenu, nieprawidłowo przeprowadzony monitoring, zbyt mały zakres badań, niewłaściwie przeprowadzony monitoring awifauny; brak informacji o jakości klimatu akustycznego przed podjęciem inwestycji, brak analizy oddziaływania w aspektach wariantowych, brak określenia i zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko na wszystkich etapach jej istnienia; brak analizy oddziaływania na środowisko w przypadku awarii) oraz nieuwzględnienie dowodów przedłożonych przez stronę, niezasadne oddalenie wniosku dowodowego o powołanie biegłego, co ostatecznie czyni ocenę materiału dowodowego dowolną;

8. art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przesłanek, z uwagi na które Sąd I instancji w toku kontroli prawidłowości wydanych w sprawie decyzji administracyjnych uznał, że decyzje te zgodne są z przepisami obowiązującego prawa, pominięcie istotnych kwestii, które mają znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, przez co uzasadnienie wydanego orzeczenia jest zbyt lakoniczne i nie odpowiada przepisom prawa;

9. art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. poprzez ograniczenie się przez Sąd I instancji do badania wyłącznie niektórych zarzutów sformułowanych w treści skargi, przy równoczesnym pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zagadnień związanych w szczególności z prawidłowością wykładni i zastosowania przez organy administracji przepisów u.d.o.ś.

10. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez zignorowanie przez Sąd I instancji nieodniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów zgłoszonych w środku odwoławczym, czym organ naruszył art. 107 § 3 K.p.a. Konsekwencją powyższych naruszeń jest dopuszczenie do sytuacji, że funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy, co z definicji powoduje, że uchybienie to należy do kategorii mających wpływ na wynik sprawy.

Podstawą zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) skarżące Stowarzyszenie uczyniło art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 66 u.d.o.ś. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni tego przepisu. Uchybienie to, zdaniem Stowarzyszenia, spowodowało błąd w subsumpcji poprzez niezasadne zaaprobowanie przez Sąd stanowiska organów administracji, że raport odpowiada wymogom z art. 66 ww. ustawy, a w rezultacie skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i nierozpoznaniem istoty sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił argumentację na poparcie ww. zarzutów.

Skarżące Stowarzyszenie zauważyło, że Sąd I instancji zignorował zarzut wadliwości wydanego przez PPIS w Drawsku Pomorskim postanowienia uzgadniającego. Skarżące Stowarzyszenie uważa, że organ ten, wydając uzgodnienie, nie dysponował całym materiałem dowodowym bowiem raport o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko będący przedmiotem uzgodnienia, po wydaniu przez PPIS w Drawsku Pomorskim uzgodnienia został uzupełniony. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż dowody były uzupełniane i zmieniane na żądanie innego organu uzgodnieniowego (RDOŚ). Fakt zmiany treści raportu mógł spowodować, że nastąpiłoby inne niż pierwotnie uzgodnienie. Organ odwoławczy w zasadzie zastąpił organ właściwy do dokonania uzgodnień a priori zakładając jaka byłaby ocena sprawy. Tego rodzaju postępowanie jest niedopuszczalne, stanowi przekroczenie kompetencji oraz naruszenie reguł procedowania w przedmiocie oceny wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Tym samym organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 77 ust. 1 pkt 2 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1 u.d.o.ś. oraz przywołanych przepisów regulujących zasady postępowania dowodowego, a Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił legalność tego procesu. Skarżący przywołał wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt SA/Po 320/12, w którym wytknięto Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, że nie zauważyło, iż uzyskana w toku postępowania opinia inspekcji sanitarnej została wydana w oparciu o pierwotną wersję raportu, która nie uwzględniała późniejszych uzupełnień i wyjaśnień do tego dokumentu składanych przez przedstawiciela inwestora na żądanie regionalnej dyrekcji ochrony środowiska (RDOŚ) i organu pierwszej instancji. Brak takiej opinii w odniesieniu do ostatecznej, uzupełnionej wersji raportu oznacza w istocie, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez wymaganego art. 77 ust. 1 pkt 2 u.ś.o. stanowiska (opinii) organu inspekcji sanitarnej, co skutkuje jej wadliwością.

Podobnie Sąd I instancji błędnie ocenił stanowisko organu odwoławczego, że w postępowaniu przed organem I instancji dopełniono obowiązku uzyskania uzgodnień i opinii. Wskazano, że postanowienie uzgodnieniowe RDOŚ w Szczecinie miało wady merytoryczne, których nie można usunąć w drodze wykładni jak to uczynił organ odwoławczy, tłumacząc, że błąd jest ewidentny, a prawidłową treść rozstrzygnięcia można wyprowadzić w oparciu o brzmienie innych pism zgromadzonych w toku postępowania.

Skarżący wskazał, że Sąd I instancji w ogóle nie dostrzegł, iż organ odwoławczy nie odniósł się do wytkniętych w odwołaniu i powtórzonych w skardze wad dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, błędów merytorycznych raportu, które powodują, że jego wnioski o braku oddziaływania na ten obszar są nieprawidłowe. Również Sąd I instancji, analizując zasadność tego zarzutu, ograniczył się wyłącznie do powołania się na raport i przytoczenia jego wniosków, mimo iż te właśnie wnioski były kwestionowane jako błędne. Zaaprobowanie raportu, w którym w niedostateczny sposób zweryfikowano kwestię oddziaływania inwestycji na obszar NATURA 2000 i oparcie na nim decyzji jest niedopuszczalne. Decyzji takiej nie sposób przyznać przymiotu legalności. Za zgodne z prawem nie może zostać uznane postępowanie organu, który zaniechał odniesienia się do merytorycznych argumentów strony skarżącej i analogiczne zachowanie Sądu I instancji.

Skarżące Stowarzyszenie, nie zgadza się z oceną Sądu I instancji, że organ prowadzący postępowanie rozpatrzył uwagi i odniósł się do spornych w sprawie zagadnień, czyli dopełnił wymogu konsultacji społecznych. Jego zdaniem organ I instancji ograniczył się tylko do przesłania uwag inwestorowi i jego stanowisko w sprawie uznał za wiążące. Organ zaniechał nawet wyjaśnienia dlaczego stanowisko jednej ze stron jest dla niego wiarygodne i przekonywujące. Rozpatrzenie uwag i wniosków powinno mieć postać oceny merytorycznej wraz podaniem jej motywów. Wskazano, że wymogu dokonania konsultacji społecznych nie wypełnia przekazanie społeczeństwu stanowiska inwestora. Skarżące Stowarzyszenie zauważyło, że w punkcie Ad.s decyzji I instancji rozpatrzenie zgłoszonych uwag ma postać stwierdzenia, że w związku ze złożonymi wyjaśnieniami (inwestora) Burmistrz Czaplinka uznał wnioski zgłaszane przez Stowarzyszenie L. w całości za bezzasadne i nie uwzględnił ich w treści niniejszej decyzji". Skarżące Stowarzyszenie stwierdziło, że Sąd zaakceptował sytuację ograniczenia się przez organ jedynie do biernej obserwacji stanowisk uczestników postępowania oraz zaniechania samodzielnego zbadania sprawy, dowodów, w tym raportu i wyrażenia oceny. Sąd nie dostrzegł więc naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a.

Zdaniem Stowarzyszenia, błędne jest także stanowisko Sądu I instancji, że Burmistrz Czaplinka oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie są uprawnione do samodzielnej oceny wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. Z brzmienia art. 80 ust. 1 u.d.o.ś. wynika, że to organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, czyli ma za zadanie rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Skarżący wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych, m. in. na wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1637/11, gdzie stwierdzono, że raport nie ma szczególnego waloru dowodowego, w istocie są to bowiem wyłącznie twierdzenia strony mimo, iż są potwierdzone przez osoby o konkretnych kwalifikacjach, a zatem rolą organu jest dokonanie oceny materiału dowodowego według zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 K.p.a., a następnie wskazanie, jakimi kryteriami organ się kierował dając wiarę twierdzeniom jednej ze stron, a uznając za niewiarygodne przeciwne, stosując w ten sposób zasady uzasadnienia decyzji i przekonywania stron. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, stanowisko zajęte przez Sąd I instancji prowadzi wprost do sytuacji, że szereg zastrzeżeń o charakterze merytorycznym i zarzutów do raportu oceny oddziaływania na środowisko nie zostało rozpatrzonych przez organy prowadzące postępowanie i Sąd nie uznał tego za wadę postępowania.

W ocenie skarżącego Stowarzyszenia I instancji w zaskarżonym wyroku przyjął, że organ prowadzący postępowanie jest związany postanowieniem RDOŚ (niezaskarżalnym) i nie może samodzielnie badać kwestii związanych z ochroną środowiska. Zarzuty podnoszone na każdym kolejnym etapie postępowania winny zostać uznane za niezasadne (przez organ pierwszej i drugiej instancji), ponieważ RDOŚ w sposób niepodważalny rozpatrzył już te kwestie w postępowaniu uzgodnieniowym. Skarżący stwierdził, że powyższe rozumowanie prowadzi do sytuacji, że uniemożliwiono stronie skuteczne zaskarżenie zasadniczych w tym postępowaniu kwestii, to jest ustaleń, w jaki sposób planowana inwestycja będzie oddziaływać na środowisko (bo było to tylko możliwe w odwołaniu od decyzji organu prowadzącego sprawę w myśl art. 142 K.p.a.). Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, skoro Sąd I instancji uznał, że organy obu instancji prowadzące postępowanie są związane rozstrzygnięciem RDOŚ i nie mają podstaw, by rozpatrzyć merytoryczne zarzuty zgłaszane do raportu oddziaływania na środowisko, to doszło do pogwałcenia podstawowych gwarancji procesowych stron - zasady dwuinstancyjności.

W ocenie skarżącego Stowarzyszenia, Sąd I instancji zaakceptował uchybienia organów administracji w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Skarżący wskazał, że już w odwołaniu od decyzji organu I instancji stwierdzono, iż uzasadnienie tej decyzji w istocie stanowi relację z przebiegu postępowania natomiast nie zawiera żadnych elementów wskazujących, że organ dokonał oceny materiału dowodowego, w tym raportu mimo iż był zobligowany do jego zweryfikowania w aspekcie jego kompletności, rzetelności i poprawności. Wobec braków raportu wskazanych w odwołaniu od decyzji Burmistrza Czaplinka z [...] grudnia 2011 r. należało przyjąć, że wnioski raportu nie mogą zostać uznane za rzetelne. Ponadto organ odwoławczy, co wytknięto w skardze wywiedzionej od decyzji organu II instancji, ograniczył się do wyjaśnienia, że przepisy nie stawiają wymogu szczegółowego określenia w raporcie warunków realizacji przedsięwzięcia, które zostaną określone na dalszym etapie, a autorzy raportu w stopniu wystarczającym odnieśli się do wymienionych tematów (uchybienia i błędy raportu wytknięte w odwołaniu), tj. sytuacji awaryjnych, wariantów przedsięwzięcia, ochrony ptaków, wpływu inwestycji na środowisko. Ostatecznie Kolegium uznało, że zarzuty stawiane raportowi powinny być oparte na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem art. 66 u.d.o.ś. Powyższe stanowisko zaakceptował Sąd I instancji jako zgodne z przepisami regulującymi postępowanie. Wbrew stanowisku Sądu skarżące Stowarzyszenie uważa, że organ odwoławczy nie wypełnił wymogu kontroli odwoławczej rozumianej jako ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie. Rozpatrzenie zaś konkretnych zarzutów odwołania wskazujących na niedostatki materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ odwoławczy ograniczył do polemiki (a w zasadzie zaprzeczenia zarzutom) nie popartej merytoryczną argumentacją. Nie dość tego organ zaniechał rozpatrzenia wszystkich zgłoszonych w odwołaniu zarzutów (przykładowo zarzutu zaniechania nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy), co powoduje, że zaskarżona decyzja naruszała art. 107 § 3 K.p.a. i nie poddawała się kontroli, co było podnoszone w skardze do Sądu i również uszło uwadze tego Sądu. Zatem Sąd sprzecznie z przepisami regulującymi postępowanie dowodowe uznał postępowanie organu za prawidłowe. W ocenie Skarżącego Sąd I instancji pominął, że organ prowadzący postępowanie powinien rozróżniać dwa elementy: kontrolę kompletności raportu oraz badanie poprawności informacji zawartych w raporcie. Skarżący stwierdził, że organy administracji zaniechały w niniejszej sprawie kontroli merytorycznej raportu, nie odniosły się do konkretnych i precyzyjnych zarzutów wskazujących wadliwości raportu, co nie może być uznane za zgodne z zasadą prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów, czego nie dostrzegł jednak Sąd w zaskarżonym wyroku.

W kontekście wad postępowania dowodowego w niniejszej sprawie skarżące Stowarzyszenie wskazało na pominięcie przez organy administracji wniosku o powołanie biegłego, który dokonałby oceny sporządzonego raportu oraz na pominięcie przez organ merytorycznych argumentów zgłoszonych przez stronę poprzez przedłożenie stanowiska autorstwa firmy A. Stowarzyszenie nie zgodziło się ze stanowiskiem Sądu, który uznał, że takie działanie organów było prawidłowe. Jego zdaniem ocena opinii A. wyrażona przez Sąd w zaskarżonym wyroku stanowi pogwałcenie art. 75 § 1 K.p.a., który nakazuje dopuścić w postępowaniu administracyjnym jako dowód wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Stowarzyszenie podniósło, że gdyby nawet uznać, iż dokument zawierał braki formalne, to należało wezwać stronę do ich uzupełnienia, a nie dyskredytować zawartość merytoryczną dokumentu. Nadto w każdym przypadku organ powinien potraktować ten dokument jako własne stanowisko strony w sprawie i odnieść się do niego merytorycznie, a nie pomijać uznając go za niewiarygodny z uwagi na brak podpisu autora.

Stwierdzono, że uzasadnienie Sądu cechuje tak duży stopień ogólności, iż niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.

Ponadto, w ocenie Stowarzyszenia, Sąd naruszył art. 134 P.p.s.a. bowiem odniósł się tylko do niektórych zarzutów skargi. Sąd nie odniósł się do zgłoszonego zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz zarzutu odstąpienia od nałożenia przez organ obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.d.o.ś.

Dokonania błędnej wykładni art. 66 u.d.o.ś. skarżące Stowarzyszenie upatruje w tym, że Sąd zinterpretował ten przepis z pominięciem istoty instytucji, której urzeczywistnieniu służy. W jego ocenie Sąd uznał, że prawidłowy raport to taki, który zawiera wszystkie elementy wskazane w tym przepisie (niezależnie od ich merytorycznej poprawności), czyli poprawny formalnie z pominięciem okoliczności, że istotą procedury oceny oddziaływania na środowisko jest diagnozowanie potencjalnych zagrożeń dla środowiska jeszcze na etapie planowania inwestycji i ich ograniczenie lub przeciwdziałanie im. Właściwa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że prawidłowo sporządzony raport (zgodny z art. 66 ww. ustawy), to taki, który zawiera prawdziwe, odpowiadające rzeczywistości ustalenia, odpowiada sformułowanym w tym zakresie przez środowiska naukowe wytycznym, uwzględnia stan współczesnej wiedzy. Zdaniem Skarżącego ten błąd w wykładni spowodował, że uznano, iż raport spełnia wymogi art. 66 ww. ustawy, mimo że w rzeczywistości nie można mu przyznać przymiotu legalności.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania spółka B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (G.), reprezentowana przez adwokata J. K. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej albowiem wszystkie przedstawione w niej zarzuty są pozbawione podstaw. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu przedstawiono argumenty, które zadecydowały o uznaniu zarzutów skargi kasacyjnej za nie zasadne i przyjęciu za prawidłowe rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej r.pr. J. Z. oświadczyła, że decyzją SKO w Koszalinie z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] na skutek odwołania wniesionego przez B. S., B. M. i B. D. od decyzji Burmistrza Czaplinka z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...], decyzja ta została uchylona w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Sąd na rozprawie postanowił dopuścić dowód z akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 606/13 i II SA/Sz 607/13. Dalej Sąd postanowił zwrócić się do WSA w Szczecinie o nadesłanie w terminie 3 dni ww. akt sądowych oraz o udzielenie informacji czy na decyzję SKO w Koszalinie z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], została wniesiona skarga. Przewodniczący zamknął rozprawę i oznajmił stronom, że orzeczenie zostanie ogłoszone w dni 25 lutego 2015 r.

WSA w Szczecinie przekazał do NSA akta spraw o wskazanych wyżej sygnaturach. Sprawy te dotyczyły rozpoznania skargi B. S. i B. M. Wyrokiem z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 606/13 WSA w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję SKO w Koszalinie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego wywołanego odwołaniem B. S., B. M. i B. D. od decyzji Burmistrza Czaplinka z [...] grudnia 2011 r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Ponadto ustalono, że decyzja SKO w Koszalinie z dnia [...]grudnia 2014 r., nr [...], została zaskarżona przez B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. (data wpływu [...] stycznia 2015 r.). Skarga ta została przekazana do WSA w Szczecinie i zarejestrowana w dniu 11 lutego 2015 r. pod sygn. akt II SA/Sz 197/15.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zanim NSA przejdzie do oceny poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, że rolą sądów administracyjnych jest orzekanie co do zgodności z prawem zapadłych w postępowaniach administracyjnych rozstrzygnięć (art. 3 § 1 P.p.s.a.). W związku z tym sąd administracyjny ocenia jedynie prawidłowość przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego i wniosków jakie zostały sformułowane w oparciu o to postępowanie dowodowe. Z kolei rolą NSA jest skontrolowanie wyroku Sądu I instancji w zakresie prawidłowości dokonanej przez ten Sąd kontroli działalności organów administracji publicznej a zatem, czy Sąd właściwie uznał, że postępowanie organów nie było obarczone jakąś wadliwością proceduralną czy też organy te w oparciu o ustalony w sprawie stan faktyczny zastosowały właściwe przepisy oraz dokonały prawidłowej wykładni tych przepisów prawa.

Przedmiotem oceny Sądu I instancji było postępowanie administracyjne dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych, składającego się z [...] turbin wiatrowych o łącznej mocy nominalnej 21MW, w obrębach geodezyjnych: P., P., M., Ł., B., T. w gminie C. wraz z niezbędna infrastrukturą towarzyszącą.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 u.d.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Planowana inwestycja kwalifikowała się zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 Nr 213, poz. 1397) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) a zatem przed uzyskaniem decyzji warunkujących rozpoczęcie inwestycji powstał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jednym z elementów postępowania o wydanie tej decyzji jest stwierdzenie przez organ wydający taką decyzję, w formie postanowienia, obowiązku dokonania oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 1 u.d.o.ś.) Stwierdzając ten obowiązek, przy ocenie wymogów z art. 63 ust. 2 u.d.o.ś., po uprzednim uzyskaniu opinii w tym zakresie od właściwego organu (art. 70 u.d.o.ś.), organ określa w tym postanowieniu zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 4 u.d.o.ś.) stosując art. 68 tej ustawy. Tym samym zasadniczo zakres raportu, uwzględnia stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych. Zakres raportu może także, jeśli organ uzna to za konieczne, obejmować potrzebę wskazania na rodzaje wariantów alternatywnych wymagających zbadania, rodzaje oddziaływań oraz elementy środowiska wymagające szczegółowej analizy, zakres i metody badań (art. 68 ust. 2 pkt 2 u.d.o.ś.).

W ramach oznaczonego zakresu raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać elementy wskazane w art. 66 u.d.o.ś. Raport skonstruowany stosownie do zaleceń organu i ww. przepisu będzie jednym z elementów, które organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będzie zobligowany wziąć pod uwagę przed jej wydaniem.

Ponadto organ, stosownie do art. 77 ust. 1 u.d.o.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78 (Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego art. 78 ust 1 pkt 2 u.d.o.ś), w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19.

Kolejnym elementem postępowania jest zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 u.d.o.ś.).

W myśl art. 80 ust. 1 u.d.o.ś. jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Koniecznym i niezbędnym elementem prawidłowego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest także stwierdzenie przez organ właściwy do jej wydania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. (art. 80 ust. 2 u.d.o.ś.).

W myśl art. 81 ust. 2 u.d.o.ś. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (przeprowadzenie kompensacji przyrodniczej za zgodą RDOŚ w sytuacji kiedy przedsięwzięcie może znacząco negatywnie wpływać na obszar Natura 2000 a za wydaniem decyzji przemawiają względy nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i braku jest rozwiązań alternatywnych).

W oparciu o analizę akt administracyjnych sprawy NSA stwierdza, że wydanie przez Burmistrza Czaplinka decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] nastąpiło w zgodzie z wymogami proceduralnymi określonymi ww. przepisami u.d.o.ś. Niewątpliwie zachowane zostały etapy procedury wydawania tego rodzaju decyzji.

Skarżący formułując zarzuty skargi kasacyjnej twierdzi, że wadliwe były określone czynności procesowe podejmowane przez organy zaangażowane w proces wydawania ww. decyzji, czego nie dostrzegł organ II instancji oraz Sąd I instancji kontrolujący legalność działania tych organów.

I tak Skarżący zwraca uwagę, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku błędnie uznał, że organy orzekające w sprawie zasadnie uznały, iż okoliczność wydania opinii przez PPIS w Drawsku Pomorskim po uzupełnieniu raportu o oddziaływaniu na środowisko nie miała wpływu na legalność tej opinii.

W ocenie NSA za słuszny należy uznać pogląd Sądu I instancji, iż o wadliwości opinii nie mógł decydować fakt uzupełnienia raportu przez inwestora na żądanie RDOŚ w Szczecinie. Uzupełnienie to w żaden sposób nie wpłynęło na wyrażoną już opinię PPIS w Drawsku Pomorskim bowiem organ bazując na przekazanych mu danych pozytywnie zaopiniował warunki realizacji inwestycji. Zatem należało uznać, że dokumentacja przekazana temu organowi przez organ wydający decyzję była kompletna i wiarygodna, a co za tym idzie nie wywołała wątpliwości, które musiałby zostać wyjaśnione przed wydaniem opinii.

Podkreślić należy, że w przeciwieństwie do organu inspekcji sanitarnej RDOŚ w Szczecinie dla potrzeb wydania swojego uzgodnienia dostrzegł potrzebę złożenia dodatkowych wyjaśnień. Fakt, że jeden organ uzgadniający widział potrzebę uzupełnienia dokumentacji i takową otrzymał a inny tej konieczności nie dostrzegał nie może prowadzić do wniosku, że stanowiska wyrażone przez te organy były wadliwe. Orzekały one bowiem w zakresie swojej właściwości w różnym aspekcie powierzonych im spraw i to co było wystarczające dla jednego nie musiało być takie dla drugiej strony.

W kolejnym zarzucie Skarżący wyraził pogląd, że Sąd błędnie uznał, że decyzja Burmistrza Czaplinka została oparta o prawidłowe uzgodnienie RDOŚ. Jej zdaniem miało ono wadę w postaci błędnego określenia przedmiotu inwestycji z uwagi na pominięcie obrębu P. i M. przy określaniu lokalizacji tej inwestycji, co zostało potwierdzone stwierdzeniem nieważności postanowienia RDOŚ mającego dokonać sprostowania w tym zakresie (postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] - str. 1506 akt adm.).

W ocenie NSA Sąd I instancji słusznie uznał za organem odwoławczym, że stwierdzone uchybienie postanowienia w zakresie błędnego oznaczenia lokalizacji inwestycji miało postać ewidentnego błędu. NSA podziela też stanowisko, że błąd ten nie zaprzeczył istocie dokonanego uzgodnienia bowiem nie miał on wpływu na prawidłowość określenia zarówno lokalizacji, zakresu, warunków jak i dopuszczalności realizacji przedsięwzięcia. Uzgodnienie zostało dokonane z błędem w zakresie właściwego oznaczenia lokalizacji inwestycji. Jednak jak wynika z akt sprawy, co również zauważył Sąd I instancji, organ ochrony środowiska jednoznacznie wskazał na stronie 8 postanowienia z dnia [...] czerwca 2011 r., że lokalizacja [...] elektrowni wiatrowych planowana jest m.in. na działce nr [...],[...] obręb ew. T., a także na działce nr [...],[...] obręb ew. P., gm. C., co odpowiada położeniu ww. obszarów pominiętych z nazwy w sentencji tego postanowienia RDOŚ w Szczecinie.

Należy zauważyć, że stwierdzenie nieważności postanowienia RDOŚ z [...] czerwca 2011 r. znak: [...] dotyczącego sprostowania decyzji uzgodnieniowej z [...] czerwca 2011 r., przez GDOŚ, nie można oceniać w aspekcie konieczności powtórzenia procedury uzgodnienia lub braku uzgodnienia. Nie podważa to też prawidłowości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Niedopuszcalność sprostowania tego błędu na zasadach art. 113 K.p.a., a właśnie to niewłaściwy tryb zastosowany przez organ był powodem stwierdzenia nieważności tego postanowienia o sprostowaniu, w ocenie NSA nie skutkuje tym, że uzgodnienie powinno zostać powtórzone. Nie sposób ocenić tego uchybienia jako oczywistą omyłkę, błąd pisarski czy rachunkowy, dlatego postanowienie o sprostowaniu podlegało uchyleniu. Zdaniem NSA, prawidłowo kwestionowane uzgodnienie, mimo wady, wywołuje skutki prawne. Zasadnie zatem Sąd jak i organ uznały, że twierdzenie skarżącego Stowarzyszenia było bezpodstawne.

Stowarzyszenie na każdym etapie postępowania administracyjnego oraz postępowania sądowoadministracyjnego podnosiło zarzuty kwestionujące wartość dowodową raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko sporządzonego na zlecenie inwestora na potrzeby niniejszego postępowania. W zarzutach tych podważało jego wiarygodność, twierdząc, że zawarte tam analizy są błędne (oparte na nieaktualnych danych, nieprawidłowy metodach badań), sam raport nie zawiera elementów, które ustawowo powinny się tam znajdować.

W tym miejscu należy zauważyć, że w orzecznictwie panuje jednolity pogląd co do charakteru tego raportu. Przedmiotowy raport jest dowodem prywatnym - i jako taki podlega ocenie organu jak każdy inny dowód - lecz o szczególnej mocy dowodowej. Ten szczególny charakter wynika z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą (wyrok NSA z 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13 dostępny pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ dokonuje przede wszystkim oceny, czy przedstawiony w danej sprawie raport odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący. Innymi słowy raport ten podlega ocenie pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności treści raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów, weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną (wyrok NSA z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2753/12 dostępny pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie ulega wątpliwości, że organy obu instancji powinny dążyć do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w zakresie raportu, przy czym organy te nie oceniają samodzielnie merytorycznej strony raportu. Organy oceniają jego logiczność, spójność i prawidłowość przyjętych danych wyjściowych – wniosków. Ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ nie dysponuje odpowiednią, specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie jego aspekty. Jak wskazał więc trafnie NSA w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1862/11: "Jeżeli w danej sprawie przedstawiony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom ustawy oraz jest spójny, logiczny i przekonujący to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną."

W okolicznościach niniejszej sprawy, zdaniem NSA, organy dokonały oceny raportu według powyższych założeń nie wchodząc w meritum jego treści jako podmiot nie posiadający specjalistycznej wiedzy. W ocenie organu jak i Sądu I instancji pod względem formalnym raport odpowiadał przepisom ustawy (zawierał elementy treści określone w art. 66 u.d.o.ś., w tym odniesienia do wszystkich istotnych z punktu wiedzenia oceny oddziaływania na środowisko kwestii, sporządziły go osoby posiadające odpowiednią wiedzę w oparciu o aktualny stan wiedzy w danej dziedzinie nauki), formułował wnioski logicznie, był spójny i przekonujący.

Słusznie zauważył Sąd I instancji, że skarżące Stowarzyszenie niezasadnie poważa zawartość raportu. Analiza treści raportu jednoznacznie wskazuje, że szczegółowo w nim określono i zbadano zakres oddziaływania inwestycji na środowisko na wszelkich etapach jej istnienia, w szczególności na etapie budowy i likwidacji. Oceniono też jej wpływ na środowisko w przypadku wystąpienia awarii. W pkt 2.3 i 2.4 raportu określone zostały warunki użytkowania terenu w fazie budowy oraz przewidywane rodzaje i ilości odpadów i zanieczyszczeń na etapie budowy. O oddziaływaniu na środowisko w fazie likwidacji przedsięwzięcia wypowiedziano się w raporcie w pkt 4.3.3. W pkt 4.11 raportu opisano mogące potencjalnie wystąpić awarie. Wbrew zarzutom Stowarzyszenia, autorzy raportu przedstawili też analizę kilku wariantów planowanego przedsięwzięcia, czemu poświęcony został cały rozdział 5 raportu.

Potwierdzeniem prawidłowości i kompletności raportu, z punktu widzenia organu wydającego decyzję, były pozytywne uzgodnienia wyspecjalizowanych organów (RDOŚ w Szczecinie oraz PPIS w Drawsku Pomorskim). Organy te swoim stanowiskiem niejako potwierdziły poprawność merytoryczną zawartych w raporcie analiz. W tej sytuacji organ wydający decyzję, nie posiadając specjalistycznej wiedzy, oparł się na braku zastrzeżeń z ich strony i przyjął, że raport jest wiarygodny pod względem merytorycznym.

Zdaniem NSA. skarżące Stowarzyszenie kasacyjnie nie dostrzega różnicy w kompetencjach organów zaangażowanych w wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Merytorycznie raport oceniają wyspecjalizowane organy a organ wydający decyzję ocenia formalnie ów raport. Oczywiście organ ten może ingerować w treści mu przekazane, żądając od specjalistów (organów uzgadniających, autorów raportu) wyjaśnień pewnych zagadnień. Kiedy uzyska satysfakcjonującą go odpowiedź może uznać taki raport za kompletny i wiarygodny. Tak też w niniejszej sprawie uczynił Burmistrz Czaplinka, który formalnie zbadał zawartość raportu, dysponował pozytywnym stanowiskiem organów uzgadniających środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia, ocenił logiczność wywodu i wniosków raportu. To pozwoliło mu przyjąć, że raport ten jest wiarygodny i stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone.

W orzecznictwie panuje pogląd, że wspieranie się jednostkowymi opiniami czy ekspertyzami przedstawicieli świata nauki, uwypuklającymi mankamenty raportu (w niniejszej sprawie pismo A.) nie są wystarczające do podważenia wiarygodności analiz i obliczeń zawartych w raporcie w sytuacji, gdy ich prawidłowość została pozytywnie zweryfikowana przez organy współdziałające w procedurze wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, odpowiedzialne za bezpieczeństwo zdrowia i życie ludzi oraz stan środowiska. Zatem w niniejszej sprawie organ oceniając wartość dowodową materiałów zgromadzonych w sprawie – raportu i opinii A. – zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów mógł uznać i uznał za bardziej przekonujące wnioski zawarte w raporcie, który nie został zakwestionowany przez organy uzgadniające.

Burmistrz Czaplinka wbrew temu co sugeruje Stowarzyszenie nie pozostał bezkrytyczny do raportu inwestora. Brał pod uwagę wnioski i zastrzeżenia do raportu zgłaszane mu przez czynnik społeczny, w tym Stowarzyszenie. Kierował je do inwestora, który z autorami raportu ustosunkowywał się do zarzutów, wyjaśniał wątpliwości i dokonywał uzupełnień w treści raportu. Poddał także analizie materiały dostarczone przez inwestora RDOŚ w Szczecinie w odpowiedzi na jego wezwanie z dnia z [...] marca 2011 r.. Wziął też pod uwagę krytyczną ocenę wiarygodności opinii A. dokonaną przez autorów raportu (pismo z [...] czerwca 2011 r. str. 968 t. III akt adm). Na tej podstawie organ ocenił dowody i orzekł co do istoty sprawy. Z analizy akt sprawy wynika zatem, że organ nie naruszył przepisów procedury w zakresie oceny dowodów i ustalania stanu faktycznego sprawy.

Wyjaśnić należy, że w przypadku przedsięwzięcia, które wzbudza negatywne nastawienie części społeczeństwa, które oceniane jest odmiennie przez specjalistów z różnych dziedzin wiedzy związanych z funkcjonowaniem tego przedsięwzięcia, jedynie kontrraportem można byłoby podważyć ustalenia raportu. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, przez przedstawienie równie kompleksowej analizy uwarunkowań przyrodniczych, sporządzonej przez specjalistów posiadających wiedzę w danej dziedzinie, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (wyrok NSA z 20 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2564/12 dostępny pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Powyższy pogląd NSA rozpoznający sprawę podziela i stwierdza, że w okolicznościach kiedy skarżące Stowarzyszenie nie przedłożyło opracowania o cechach raportu, tylko posiłkuje się opinią A. o wątpliwej wiarygodności (m.in. brak podpisów osób ją sporządzających) i kwestionuje ustalenia raportu. Sąd I instancji zasadnie uznał, że nie podważono mocy dowodowej raportu, a pominięcie wniosków dowodowych Skarżącej nie ma znamion uchybienia przepisom gwarantującym ochronę praw procesowych strony (art. 79 § 2 K.p.a.). NSA uważa, że poglądy skarżącego Stowarzyszenia zawarte w skardze kasacyjnej są jedynie polemiką z ustaleniami organów i ich oceną dokonaną przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

W ocenie NSA organ administracji dysponując wystarczającym materiałem dowodowym, na podstawie którego mógł ustalić stan faktyczny sprawy i wydać wnioskowaną decyzję nie był zobowiązany poszukiwać dowodów w postaci opinii biegłego, który ocenił by prawidłowość raportu. Takie działanie byłoby nieuzasadnione albowiem okoliczności, których ustalenie wymagało wiadomości specjalnych zostały ocenione przez wyspecjalizowane organy. Ponadto nie można dopuszczać dowodu z opinii biegłego w celu dokonania oceny innego dowodu. W tej sytuacji stanowisko Sądu I instancji, że żaden z przepisów prawa nie nakazywał jednocześnie organom poddania oceny raportu dodatkowo powołanemu w sprawie biegłemu, należy uznać za prawidłowe.

W skardze kasacyjnej stwierdzono, że Sąd nie odniósł się do zarzutu skargi naruszenia dwuinstancyjności postępowania przy zaskarżaniu postanowienia uzgadniającego RDOŚ, na które nie służy zażalenie. Zgodnie z postanowieniami art. 142 K.p.a. na takie postanowienie można się skarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W ocenie NSA przemilczenie tego zarzutu przez Sąd I instancji nie powoduje uznania zaskarżonego wyroku za nieprawidłowy. Konieczność zaskarżenia postanowienia uzgadniającego RDOŚ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie świadczy o braku poszanowania zasady dwuinstancyjności. Wskazuje tylko na inny tryb zaskarżenia takiego postanowienia, nie w postaci zażalenia a tylko podczas składania odwołania. Zatem Sąd pomijając podniesiony w skardze zarzut naruszenia dwuinstancyjności postępowania administracyjnego z uwagi na prawidłowość postępowania organów administracji, oddalając skargę nie naruszył również przepisów P.p.s.a. bowiem nie wpłynęło to na wydany w sprawie wyrok.

NSA zauważa, że dowód z opinii prywatnej przedstawionej przez Stowarzyszenie nie podlega uzupełnieniom jak pismo procesowe w sprawie. Jest to niedopuszczalne i dlatego organ nie wzywał do uzupełnienia braków formalnych dowodu jakim był ten dokument.

Skarżące Stowarzyszenie zarzuca, że Sąd w zaskarżonym wyroku błędnie uznał, iż organy odniosły się w uzasadnieniu decyzji do wniosków i zastrzeżeń zgłoszonych w postępowaniu przez czynnik społeczny. Jego zdaniem, przyjęcie stanowiska inwestora co do złożonych wniosków i zastrzeżeń nie spełnia tego wymogu, bowiem organ nie wyjaśnił dlaczego stanowisko inwestora jest dla niego wiarygodne. Organ wydając decyzję miałby samodzielnie zbadać i ocenić sprawę.

Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie bowiem organ przed wydaniem decyzji mógł zażądać od inwestora odniesienia się do argumentów zawartych w uwagach i wnioskach. Jeśli odpowiedź inwestora była rzeczowa i wyjaśniała podniesioną kwestię, to organ mógł ją uznać za prawidłową i jako taką przenieść do decyzji z jednoczesnym stwierdzeniem, że zastrzeżenia zgłoszone przez czynnik społeczny zostały rozpatrzone i wyjaśnione aczkolwiek zdaniem organu nie znaleziono podstaw do ich uwzględnienia właśnie z uwagi na odpowiedź inwestora.

Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, zaskarżony wyrok jest lakoniczny i nie zawiera elementów wskazanych w art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzut ten jest chybiony bowiem w ocenie NSA kontrolowany wyrok spełnia wymogi określone tym przepisem.

W skardze kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji naruszył art. 134 P.p.s.a. bowiem rozpoznając sprawę w jej granicach nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi oraz pominął ocenę prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Twierdzenie to jest bezpodstawne, bowiem skarżące Stowarzyszenie nie wskazało w skardze kasacyjnej jakie konkretnie przepisy nie zostały przez Sąd wzięte pod uwagę. W ocenie NSA Sąd I instancji odwołał się do tych przepisów ww. ustawy, które miały znaczenie dla dokonania oceny legalności kontrolowanych decyzji.

Skarżące Stowarzyszenie podniosło, że Sąd naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. bowiem nie dostrzegł, iż organ odwoławczy wydając decyzję nie odniósł się do zarzutów zgłoszonych we wniesionym odwołaniu, co miałoby wskazywać na naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. i pozostawienie w obrocie decyzji opartej o niepełny materiał dowodowy. Zdaniem NSA również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie albowiem organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanej decyzji oparł się na materiale dowodowym przyjętym przez organ I instancji, który uznał za wystarczający do poddania ocenie zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że skarżące Stowarzyszenie nie zgadza, że materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przyjętej przez organy administracji w prowadzonym przez nie postępowaniu, nie powoduje, że organ odwoławczy bazując na przyjętym przez organ I instancji materiale dowodowym dopuścił się naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne odpowiadające rozstrzygnięciu.

Kolejnym zarzutem było nie odniesienie się przez Sąd I instancji do zarzutu skargi, iż organ zaniechał nałożenia na inwestora obowiązku dokonania oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.d.o.ś.

Zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach:

1) postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2) postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1.

Z przepisu tego wynika, że ocenę oddziaływania na środowisko można nałożyć podczas prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak w niniejszej sprawie oraz podczas postępowania z art. 72 ust. 1 u.d.o.ś m.in. wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tzw. ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. O przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania na środowisko podczas wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę ma zadecydować organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w tej decyzji. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie.

Jeśli tego nie uczynił organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, to ponowna ocena może nastąpić w przypadkach wskazanych w art. 88 ust. 1 u.d.o.ś. tj.:

1) na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji;

2) jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

3) w przypadku braku możliwości stwierdzenia gotowości instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW.

Jak wynika z powyższego w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby nałożenie przez organ administracji ww. obowiązku z art. 88 ust. 1 u.d.o.ś.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego przez Sąd I instancji skarżące Stowarzyszenie wywiodło, że uchybiono art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 66 u.d.o.ś. poprzez dokonanie przez ten Sąd błędnej wykładni tego przepisu. Uchybienie to spowodowało błąd w subsumpcji poprzez niezasadne zaaprobowanie przez Sąd stanowiska organów administracji, że raport odpowiada wymogom z art. 66 ww. ustawy, a w rezultacie skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i nierozpoznaniem istoty sprawy.

Zarzut ten jest chybiony albowiem, jak wcześniej była o tym mowa, Sąd słusznie uznał, że organy wydając zaskarżoną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach prawidłowo dokonały oceny raportu pod względem formalnym oraz oceniły jego treść pod względem spójności, logiczności zaprezentowanych wniosków i uznały go za wiarygodny. To, że skarżące Stowarzyszenie nie zgadza się z oceną tego raportu dokonaną przez organy a następnie przez Sąd nie powoduje, że ów raport nie spełniał wymogów określonych w art. 66 u.d.o.ś.

Odnosząc się do kwestii uchylenia decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] decyzji Burmistrza Czaplinka z dnia [...] grudnia 2011 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, NSA stwierdza, że kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] marca 2012 r. nie została uchylona i funkcjonuje w obrocie prawnym.

Nadto stwierdzić należy, że zasadą jest rozpatrywanie wszystkich odwołań wniesionych przez zainteresowane strony od decyzji wydanych w sprawach administracyjnych podczas tego samego postępowania odwoławczego by nie dopuścić do sytuacji, w której ten sam organ odwoławczy wydaje odmienne decyzje w tej samej sprawie. Taka sytuacji powstała w przedmiotowej sprawie, gdzie w wyniku odwołania wniesionego przez Stowarzyszenie decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy zaś w wyniku odwołania wniesionego przez inne osoby ta sama decyzja została uchylna.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej sprawie nie jest władny do dokonywania kontroli wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczenienie z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 606/13 niemniej jednak należy zwrócić uwagę, że z uzasadnienia tego wyroku wynika, iż Sąd ten uchylił decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze, gdyż nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że odwołanie wniosły osoby, którym nie przysługuje status stron postępowania. Po wydaniu tego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jeśli uznało, że odwołania od decyzji Burmistrza Czaplinka z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] zostały wniesione przez strony postępowania, to nie było uprawnione do merytorycznego rozpatrywania tych odwołań. Nawet bowiem, gdyby przyjąć, że odwołania wniosły osoby, którym przysługuje status strony, to postępowanie odwoławcze i tak powinno być przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzone, tylko z innej przyczyny. Nie jest dopuszczalne rozpatrywanie kolejnych odwołań od decyzji organu I instancji, gdy co najmniej jedno odwołanie zostało już rozpatrzone. Postępowanie odwoławcze w takim przypadku zostaje bowiem zakończone. Merytoryczne rozpatrzenie odwołania doprowadziło do niedopuszczalnej sytuacji, w której decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Czaplinka z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia zaś decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] na skutek rozpatrzenia odwołań innych osób decyzja Burmistrza Czaplinka z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] została uchylona.

Z posiadanych przez Naczelny Sąd Administracyjny informacji wynika, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przez Spółkę B. Sp. z o. o z siedzibą w G. Skarga została zarejestrowana pod sygn. II SA/Sz 197/15. W tym więc postępowaniu zostanie dokonana ocena zgodności z prawem ww. decyzji.

Wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] nie czyniło bezprzedmiotowym postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w którym kontroli poddany został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 510/12 oddalający skargę Stowarzyszenia L. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Czaplinka z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Mając na uwadze, to że, powyższe rozważania doprowadziły do uznania wszystkich podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów za bezzasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.