Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2206/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 5, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie NSA Andrzej Kuba Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 983/13 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. D. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 983/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] czerwca 2012r. na terenie Portu Lotniczego im. C. w W. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki Mercedes Benz o nr rej. [...], przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował skarżący. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole, niepodpisanym przez skarżącego. Z dokumentu tego wynikało, że:

- w ww. pojeździe zamontowana była kasa fiskalna, połączona z taksometrem elektronicznym - oba urządzenia należące do skarżącego;

- na dachu pojazdu umieszczone było urządzenie podłączone przewodem, na którym widniał po obu stronach napis: "[...]";

- na szybie czołowej pojazdu od strony pasażera znajdował się: cennik za usługę wg taryf 1-4 oraz nalepka "Licencja nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową Nr rej. TAKSÓWKI [...]".

Na karoserii pojazdu umieszczone były zaś: rysunek słuchawki i "[...]" - na tylnych nadkolach; "[...]" - na tylnych drzwiach; "TARYFA 1 DZIENNA 2,00 zł/km" - na bocznej, tylnej szybie; "[...]" a poniżej herb m.st. W. - na przednich drzwiach; www.[...].pl - na tylniej klapie. Skarżący do kontroli okazał m.in. dowód rejestracyjny pojazdu, imienny - wystawiony na siebie, identyfikator TAXI Osobowe, świadectwo legalizacji ponownej taksometru, wymagane prawem orzeczenia psychologiczne i lekarskie, paragon fiskalny dobowy na rzecz skarżącego a także licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzielaną wprawdzie na ww. pojazd, ale na rzecz innego podmiotu.

W oparciu o powyższe stwierdzono, że skarżący jest przedsiębiorcą, który wykonuje przewóz osób, lecz nie przedstawił do kontroli licencji na wykonywanie przewozu osób bądź licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, gdyż okazana przez niego licencja wydana była wprawdzie na kontrolowany pojazd, ale na rzecz innego podmiotu. Stwierdzono również, że kontrolowany pojazd dopuszczony jest do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, zatem nie spełnia kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.; dalej: u.t.d.), z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., zaś sam przewóz wykonywany był z naruszeniem zakazu określonego w art. 18 ust. 5 u.t.d. Nadto w protokole podano, że skarżący odmówił złożenia zeznań i wyjaśnień.

Po wszczęciu postępowania administracyjnego organ na podstawie pism Starostwa Powiatowego w L. oraz Urzędu Miasta Stołecznego W. Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń ustalił, że skarżący nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub taksówką. W toku postępowania skarżący wskazał, że posiada ważną do 2027 r. licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną w kwietniu 2012 r. przez Prezydenta Miasta L., na ww. pojazd. Jednocześnie wyjaśnił, że od maja 2012 r. współpracował z [...] i wykonywał zlecenia telefoniczne, przychodzące z obszaru powiatu l., jak również awaryjnie z obszaru gminy B.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nałożył na skarżącego 10.000 złotych kary z tytułu:

1. wykonywania przewozu okazjonalnego w krajowym transporcie drogowym, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.;

2. wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.;

3. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją uchylił w całości decyzję organu I instancji i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł - tytułem naruszenia z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz Ip. 1.1 zał. nr 3 do u.t.d. Odwołując się do art. 4 pkt 11 u.t.d., organ uznał, że posiadanie przez skarżącego ważnej na dzień kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wskazuje na fakt wykonywania przez niego transportu drogowego taksówką, a nie jak ocenił WITD, przewozu okazjonalnego. Jednocześnie GITD ocenił, iż zasadne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej z tytułu popełnienia naruszenia z lp. 1.1 zał. nr 3 do u.t.d. aczkolwiek z innych przyczyn, niż podane przez organ I instancji. Wyjaśnił, że chwili zatrzymania do kontroli kontrolowany pojazd, będący taksówką, znajdował się na terenie Portu Lotniczego im. C. w W. Natomiast z licencji skarżącego wynika, że skarżący posiada uprawnienie do wykonywania transportu taksówką wyłącznie na obszarze L.

Organ odwoławczy podniósł przy tym, że mimo że licencja na transport drogowy taksówką udzielana jest na konkretny pojazd i określony obszar, jest więc uprawnieniem podmiotowo-przedmiotowym, to w myśl art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Natomiast w chwili zatrzymania do kontroli skarżący nie spełniał żadnego ze wskazanych kryteriów świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji. Skarżący oczekiwał bowiem na pasażera w miejscu przeznaczonym dla taksówek. Zatem GITD stwierdził, że skarżący w dniu kontroli wykonywał transport drogowy taksówką na obszarze miasta W. bez licencji i w związku z tym nałożył na niego karę 8.000 zł.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł A. D.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że od zasady wykonywania przewozu na obszarze przewidzianym w licencji istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 6 ust. 5 u.d.p. Sąd przyjął, że przepis ten oznacza, że kurs skarżącego powinien zaczynać się lub kończyć w L. Natomiast skarżący w ramach posiadanej licencji nie był uprawniony do dokonywania przewozów pasażerów na terenie W. czyli początek i koniec kursu nie może znajdować się w W. Zdaniem WSA, sam fakt oczekiwania na lotnisku im. F. C. w W. przed terminalem na postoju, w grupie innych taksówek świadczył o gotowości podjęcia się przewozu bez ograniczeń, stanowiąc tym samym zaproszenie do zawarcia umowy na przewóz taksówką na obszarze, którego licencja nie obejmuje.

Sąd I instancji podzielił wyrażone w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, dla stwierdzenia wykonywania zarobkowego przewozu osób nie jest niezbędne ustalenie, że kontrolowanym pojazdem przewożona była konkretna osoba; wystarczające jest stwierdzenie faktów, ujawnionych w protokole kontroli czyli, jak w rozpoznawanej sprawie, oczekiwania na klienta na postoju taksówek na lotnisku. Odmienna interpretacja wyjątku wypaczałaby sens przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d. i intencje ustawodawcy, co w konsekwencji prowadziłoby do sytuacji, w której wykonujący transport drogowy taksówką mógłby wykonywać stale przewozy poza obszarem wymienionym w licencji.

Sąd I instancji nie dostrzegł również naruszenia przez organ art. 7 Konstytucji RP, art. 6, art. 7, art. 8, art. 107 § 3 i art. 77 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. D. - zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm. Wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - polegające na jego niezastosowaniu mimo, iż sporna decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z art. 4 pkt 22 i art. 6 ust. 5 u.t.d. w zw. z Lp. 1.1 zał. nr 3 do tej ustawy, a także z istotnym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.,

w szczególności z uwagi na:

- oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego przepisów art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. i wyrażonej w tych przepisach zasady praworządności - przez wydanie przez ten organ decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej na podstawie prawnej sprzecznej z konstytucyjną zasadą określoności przepisów prawa, zawartą w treści zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zgodnie z którą przepisy muszą być sformułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny, zwłaszcza, gdy chodzi o ochronę praw i wolności oraz o sytuacje, gdy istnieje możliwość stosowania sankcji wobec obywatela,

- oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów skarżącego, a konsekwencji powyższych uchybień - naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa;

b) art. 141 § 4 p.p.s.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymaganiom stawianym przez ten przepis z uwagi na brak dostatecznego, logicznego przedstawienia w nim wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co uniemożliwia skarżącemu zrozumienie stanowiska Sądu I instancji i jego toku rozumowania, a także poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącego podniesionych w toku postępowania sądowego;

- art. 151 p.p.s.a. przez błędne zastosowanie mimo podniesionych przez skarżącego istotnych naruszeń przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania przez organy, które to naruszenia uzasadniały uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jako rozstrzygnięć wydanych z ewidentnym naruszeniem prawa;

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z art. 4 pkt 22 i art. 6 ust. 5 u.t.d. w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do cyt. ustawy, przez ich wadliwą interpretację i nieprawidłowe zastosowanie przez WSA w W. - zaś wcześniej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego - do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji wadliwe oddalenie skargi, mimo, że skarżący przedsiębiorca posiadał w dacie kontroli licencję, zaś sporny przewóz drogowy wykonywał w dniu [...] czerwca 2012 r. zgodnie z warunkami przewidzianymi przez ustawodawcę w przepisie art. 6 ust. 5 u.t.d.;

- art. 6 ust. 5 u.t.d. przez jego wadliwą wykładnię, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez WSA w W. - zaś wcześniej przez organ Inspekcji Transportu Drogowego drugiej instancji - że przewidziany w tym przepisie wyjątek od ustawowego zakazu świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, polegający na możliwości wykonywania przewozu "w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru" należy interpretować w ten sposób, że chodzi tu jedynie o sytuację, w której skarżący nie wykonuje przewozu pasażera, którego początek i koniec znajduje się w W., a więc, że chodzi w tym przypadku wyłącznie o znajdującego się w W. klienta, który zamawia taksówkę z L., lecz tylko do L., zaś w konsekwencji tej wadliwej wykładni - niezasadne przyjęcie, że wspomniany przepis ustawy nie pozwala na oczekiwanie na pasażera z innego obszaru (klienta z W.), który znajdując się w innym obszarze (w W.), zamówił taksówkę z Portu Lotniczego im. F. C. w W., bez względu na miejsce docelowe zamówionego kursu, w sytuacji, w której skarżący przedsiębiorca znalazł się na terenie owego innego obszaru, niż wskazany w licencji (w W.), realizując wcześniej przewóz innego pasażera zgodnie z dyspozycją przepisu art. 6 ust. 5 cyt. ustawy (a więc wykonując kurs z L. na teren Portu Lotniczego w W.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. Rozpoznając zaś sprawę w granicach podstaw, na których skargę kasacyjną oparto (art. 183 § 1 powołanej ustawy), skład orzekający uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji nie zasługiwał na uwzględnienie.

W świetle postawionych Sądowi I instancji zarzutów zasadnicza istota sporu sprowadza się do kwestii interpretacji, a w konsekwencji prawidłowości zastosowania art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z art. 4 pkt 22 i art. 6 ust. 5 u.t.d.

Zgodnie art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Według ust. 2 suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Stosownie do ust. 6, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Powołany załącznik w l.p. 1.1 stanowi zaś, że kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji wynosi 8.000 złotych. Objęty podstawami skargi kasacyjnej art. 4 w pkt 22 wskazuje przy tym, że użyte w ustawie określenie "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" oznacza obowiązki lub warunki wynikające m.in. z ustawy.

Z treści przytoczonych regulacji wynika zatem, że decyzja w sprawie wymierzenia kary pieniężnej ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji zaistnienia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia sztywno określonej kary pieniężnej.

Autor skargi kasacyjnej nie wskazał tymczasem w czym przejawia się wadliwość interpretacji tych przepisów, dokonanej przez Sąd I instancji, ani też jak prawidłowo - w jego ocenie - winny być one rozumiane. Zarzut błędnej wykładni omówionych przepisów nie ma więc usprawiedliwienia.

Kwestia interpretacji art. 6 ust. 5 u.t.d. wymaga uwagi, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d.). Dotyczy ona zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy) jak i przedmiotu (określonego pojazdu i obszaru). Są to istotne elementy licencji, gdyż pozwalają na zidentyfikowanie zarówno przedsiębiorcy (osoby wykonującej przewóz) jak i pojazdu, na który została udzielona. Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza zatem korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot na obszarze określonym w licencji i wymienionym w niej pojazdem.

Art. 6 ust. 5 u.t.d. stanowi, że dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Choć więc przytoczony przepis przewiduje wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze określonym w licencji - to jednak tylko w sytuacjach w przepisie tym określonych. Dopuszczalne jest więc wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar jak i spoza tego obszaru na obszar objęty licencją - w drodze powrotnej przewozu wykonywanego poza obszar licencji jak i w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Nie ma natomiast możliwości świadczenia usług poza obszarem określonym w licencji. W każdym innym przypadku będzie bowiem miało miejsce świadczenie usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji (por. wyroki NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r. II GSK 267/13 oraz z dnia 30 września 2014 r. II GSK 1167/13).

Opowiedzenie się za odmienną interpretacją art. 6 ust. 5 u.t.d. prowadziłoby natomiast do obejścia generalnego zakazu świadczenia usług poza obszarem określonym w zezwoleniu, podważałoby celowość reglamentacji takich przewozów i czyniłoby de facto cały zapis bezprzedmiotowym.

W tym stanie rzeczy zarzut błędnej wykładni art. 6 ust. 5 u.t.d., usprawiedliwiony nie jest.

Niewątpliwie wywodzona z art. 2 Konstytucji RP zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wyraża się w takim stanowieniu i stosowaniu prawa, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela i aby mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, że nie naraża się na prawne skutki, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i działań, oraz w przekonaniu, iż jego działania podejmowane zgodnie z obowiązującym prawem będą także w przyszłości uznawane przez porządek prawny. Nie znaczy to jednak, że sam fakt potrzeby dokonywania wykładni przepisów (literalnej, systemowej i celowościowej) świadczy o naruszeniu art. 2 Konstytucji RP.

Zarzut wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie prawnej sprzecznej z konstytucyjną zasadą określoności przepisów prawa (art. 2 Konstytucji RP) - zgodnie z którą przepisy muszą być sformułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny, zwłaszcza gdy istnieje możliwość stosowania wobec obywatela sankcji - jest więc nietrafny.

Tym samym wskazanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia obowiązujących przepisów, co do których istnieje domniemanie zgodności z Konstytucją, nie pozwala uznać za zasady zarzutu naruszenia art. 7 ustawy zasadniczej oraz art. 6 i 8 k.p.a.

Odnosząc się do oparcia środka odwoławczego na naruszeniu przepisów prawa materialnego - wskazanych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej - przez niewłaściwe ich zastosowanie, należy podnieść, że niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy brak podstaw by przyjąć, że przypadku skarżącego zaistniał opisany w art. 6 ust. 5 u.t.d. wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego taksówką na określonym w licencji obszarze. Skoro bowiem skarżący - posiadając licencję do wykonywania transportu drogowego taksówką wyłącznie na terenie L. - oczekiwał na pasażera na postoju na lotnisku im. F. C. w W. przed terminalem, w grupie innych taksówek, to znaczy, że świadczył gotowości podjęcia się przewozu bez ograniczeń; stanowiło to zaproszenie do zawarcia umowy na przewóz taksówką na obszarze, którego licencja nie obejmuje.

Wbrew wywodom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie stwierdził, że bez znaczenia jest "miejsce docelowe zamówionego kursu". Przy ocenie ustaleń faktycznych, czy skarżący wykonywał transport drogowy taksówką poza terenem L., autor skargi kasacyjnej pomija fakt, że skarżący w dniu kontroli okazał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną na kontrolowany pojazd ale na rzecz innego podmiotu - Usługi Transportowe [...] – A. H., z którym to przedsiębiorcą (jak sam przyznał) współpracuje, wykonując także otrzymane od niego zlecenia.

Opierając skargę kasacyjną na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. nie wskazano jakich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy nie podjęto, jakich dowodów nie przeprowadzono, których z dowodów ze zgromadzonego w sprawie materiału nie oceniono wszechstronnie, z poszanowaniem granic prawem przewidzianej swobody. Brak też podstaw by przyjąć, że Sąd I instancji powinien stwierdzić uchybienie wymogom uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Tak sformułowany zarzut nie może być więc skuteczny.

W niepodważonym skutecznie stanie faktycznym sprawy prawidłowość zastosowania art. 92a u.t.d. - przez nałożenie kary pieniężnej z uwzględnieniem art. 92a ust. 2 i 6 oraz l.p.1.1. załącznika nr 3 do tej ustawy - nie może budzić wątpliwości. Sąd I instancji zasadnie więc orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jak już bowiem wskazano, w sytuacji gdy przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy taksówką nie posiada odpowiedniej dla tego przewozu licencji, to jest uprawnienia do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczonego do oznaczonego indywidualnie pojazdu i obszaru, należy uznać, że wykonuje on przewóz bez wymaganej licencji, czyli narusza obowiązki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku - mimo że wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wydaje się stronie nieprzekonujące - nie uchybia wymogom uzasadnienia określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzupełniająco dodać trzeba, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko gdy uchybienie to mogło mieć - i to istotny – wpływ na wynik sprawy. Wykazanie tak rozumianego związku naruszenia procedury z wynikiem sprawy należy do wnoszącego skargę kasacyjną.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).