Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2113/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-07-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Jolanta Skowronek po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka jawna w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zmienił postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 13 stycznia 2016 r. odmawiające skarżącej Spółce przyznania prawa pomocy w ten sposób, że zwolnił ją z obowiązku uiszczenia części każdorazowej opłaty sądowej przekraczającej kwotę 100,00 zł. Natomiast w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Tymczasem wnioskiem z dnia 18 maja 2017 r. (vide: data stempla pocztowego) Spółka jawna A ponownie wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W jego uzasadnieniu po raz kolejny podała, że w ramach prowadzonej działalności zajmowała się m.in. sprzedażą paliw. Działalność tą na skutek prowadzonego przez organy postępowania zawiesiła. Na razie nie ma możliwości jej ponownego uruchomienia. Jej wspólnik D. M. dalej nie osiąga żadnych dochodów. Wprawdzie mieszka pod dwoma adresami, jednak pozostaje, mimo ochłodzenia relacji, na utrzymaniu żony, której dochody wynoszą ok. 2.500,00 zł brutto. Podobnie 17-letni syn nie uzyskuje własnych dochodów (vide: rubryka nr 5 formularza).

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności zważono, co następuje.

Stosownie do treści art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym - obejmującym zgodnie z art. 245 § 3 tej ustawy zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, gdy ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

W tym miejscu należy jednak zauważyć, że wniesiony w chwili obecnej przez stronę skarżącą wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków) jest kolejnym wnioskiem złożonym w tejże sprawie, zatem jego rozpoznanie winno nastąpić w kontekście z art. 165 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Takim orzeczeniem jest niewątpliwie powołane na wstępie postanowienie z dnia 30 marca 2016 r., jako że odnosi się ono w swej treści do należnych w sprawie kosztów sądowych, co do których strona ponownie ubiega się o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należało ocenić, czy sytuacja skarżącej Spółki i jej wspólników w odniesieniu do złożonego uprzednio wniosku uległa zmianie w takim stopniu, iż uzasadnione jest zastosowanie przewidzianej w art. 165 ustawy p.p.s.a. regulacji prawnej. Chodzi tu w szczególności o takie zmiany, które w istotny sposób wpływają na sytuację materialną strony (na jej pogorszenie), a w konsekwencji na jej możliwości ponoszenia kosztów postępowania, które uzasadniają wydanie postanowienia o odmiennej treści, niż to które swego czasu zapadło (vide: postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FZ 106/08, Lex nr 471131). W ocenie rozpoznającego wniosek te w niniejszej sprawie nie zostały wykazane. Do dnia dzisiejszego dokumenty źródłowe, których brak przesądził o częściowym zwolnieniu skarżącej Spółki z każdorazowej opłaty sądowej przekraczającej 100,00 zł nie zostały nadesłane, choć jest to już trzeci wniosek złożony w tym zakresie. To z kolei oznacza, że sytuacja finansowa skarżącej Spółki w porównaniu do poprzednio złożonego wniosku nie uległa zmianie, gdyż podane w treści formularza dane odpowiadają zawartym w poprzednim wniosku informacjom, które przesądziły o uwzględnieniu złożonego wniosku jedynie w części (vide: art. 245 § 3 i § 4 w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a.). Ponieważ nie wskazano w nim zmian w zakresie dotychczasowych okoliczności faktycznych odnoszących się do wnioskodawcy (ograniczono się jedynie do przywołania takich samych danych, które podnoszono już w złożonym uprzednio wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 24 listopada 2015 r.), tym samym zawarta w postanowieniu z 30 marca 2016 r. argumentacja pozostaje aktualna i nie wymaga powtórzenia. Rozstrzygnięcie to ma nadal moc obowiązującą, gdyż rozpoznający sprawę nie doszukał się podstaw do jego zmiany bądź uchylenia polegającego na przyznaniu prawa pomocy w postaci pełnego zwolnienia od kosztów sądowych, skoro poza zadeklarowanymi w chwili obecnej dochodami żony na utrzymaniu, której D. M. nadal pozostaje, a które zwiększyły się z kwoty 2.000,00 zł do 2.500,00 zł i ochłodzenia relacji między małżonkami, które spowodowało, że D. M. zamieszkuje obecnie pod dwoma adresami to jest przy ul. [...] w B. i ul. [...] w P., innych zmian nie podano. Działalność Spółki nadal jest zawieszona i nie ma możliwości jej uruchomienia, co oznacza, że jej sytuacja finansowa i możliwości płatnicze w porównaniu do poprzednio złożonego wniosku nie uległy pogorszeniu. Tym bardziej, że mimo składania kolejnych wniosków, które nie były uwzględnianie, należne w rozpoznawanej sprawie, jak również w innych zawisłych w tut. Sądzie sprawach opłaty były regulowane ze środków, których źródło pochodzenia nie zostało podane. Dlatego też działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 165 oraz art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono orzec jak w sentencji.