Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1426/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2012 r. sprawy ze skargi A S.A. w G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia[...] nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G., działając w oparciu o regulację art. 104 § 1 i 2 Kpa i art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stwierdził u A. W. chorobę zawodową – zatrucie ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne wymienioną w poz. 1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] o rozpoznaniu wyżej opisanej choroby zawodowej, wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnię Chorób Zawodowych w S. Organ ustalił, że A. W. zatrudniony był od 30 lipca 2007 r. do nadal w A w G. w tym:

- od 30 lipca 2007 r. do 29 października 2007 r. na stanowiskach: aparatowy, pracownik magazynowy (okres próbny);

podczas zatrudnienia w latach:

- od 30 października 2007 r. do 13 stycznia 2011 r. na stanowiskach: aparatowy, starszy aparatowy (w tym od 16 lipca 2010 r. do 13 stycznia 2011 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim);

- od 14 stycznia 2011 r. do nadal na stanowisku: operator wózka widłowego.

Organ wskazał, że A. W. w czasie pracy w latach 2007 – 2010 pracując w dziale Produkcji Rozpuszczalników prowadził procesy technologiczne czynników chemicznych: załadunek surowca, prowadzenie destylacji, pobieranie próbek, konfekcjonowanie gotowego produktu. W czasie wykonywania pracy był narażony na związki chemiczne: heksan, heptan, toulen, tetrahydrofuran, dichlorometan, chloroform, eter naftowy, izooktan, 1,4 dioksan, 1- chlorobutan, pentan. Organ wskazał dodatkowo, że postępowanie epidemiologiczne wykazało, iż A. W. pracował sporadycznie w narażeniu lub kontakcie z: acetonitryl, metanol, dimetyloacetamid, dimetyloformamid, octan etylu, 1 propanol, 2 propanol, butanol, eterdietylowy. Dodatkowo Inspektor podał, że przy zlewaniu pogonów podestylacyjnych oraz przy konfekcjonowaniu rozpuszczalników miał obowiązek stosowania masek przeciw gazowych z pochłaniaczem na pary organiczne.

Dodatkowo organ ustalił, iż od 14 stycznia 2011 r. do nadal A. W. wykonuje prace transportowe wózkiem widłowym. W trakcie pracy przewozi puste opakowania oraz rozpuszczalniki w opakowaniach zamkniętych pomiędzy magazynem a działem produkcji bez narażenia na związki chemiczne.

Ponadto podczas zatrudnienia w okresie innym, niż wyżej opisany pracował bez narażenia na związki chemiczne.

Organ wyjaśnił, że warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez specjalistyczną placówkę służby zdrowia oraz wskazanie, że warunki pracy w okresie zatrudnienia miały wpływ na wystąpienie zachorowania. Dlatego wobec wykazania pracy w warunkach narażenia zawodowego oraz w związku z orzeczeniem uprawnionej placówki stwierdzającym u A. W. chorobę zawodową w postaci zatrucia ostrego albo przewlekłego lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne organ orzekł jak w sentencji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pracodawca –A w G. wnosząc o ponowne przeprowadzenie badań w Instytucie Medycyny Pracy oraz sprawdzenie, czy przez tak krótki okres zatrudnienia w Dziale Produkcji Rozpuszczalników istotnie warunki pracy mogły być przyczyną powstania stwierdzonej choroby zawodowej. Odwołujący wskazał, że A. W. w czasie zatrudnienia w wyżej wskazanym Dziale w okresie od 16 lipca 2010 r. do 13 stycznia 2011 r. ciągle przebywał na zwolnieniu lekarskim. Dodatkowo pracodawca podał, że przy dokonywaniu czynności z czynnikami chemicznymi pracownik stosował sprzęt ochrony indywidualnej w postaci okularów ochronnych, maski z pochłaniaczem na gazy organiczne oraz rękawice ochronne, a produkcja rozpuszczalników prowadzona jest z zachowaniem reżimów technologicznych.

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2351 kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ, w oparciu o wyniki dochodzenia epidemiologicznego potwierdził ustalenia poczynione przez organ I instancji zaznaczając, że A. W. był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. Poradni Chorób Zawodowych w S., gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu u niego choroby zawodowej w postaci zatrucia ostrego albo przewlekłego lub ich następstw wywołanych przez substancje chemiczne wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych. Orzeczenie to zostało wydane w oparciu o analizę narażenia zawodowego, dokumentację medyczną, wyniki badania podmiotowego i przedmiotowego, fakt nagłego wzrostu poziomu aminotransferaz podczas narażenia zawodowego na czynniki chemiczne, przeprowadzoną diagnozę różnicową (konsultacja w Poradni Hepatologicznej), która nie potwierdziła obecności pozazawodowych przyczyn uszkodzenia wątroby oraz wyniki badań laboratoryjnych. Lekarze orzecznicy uznali zatem, że w przypadku A. W. istnieją podstawy do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych. Organ odwoławczy odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu zaznaczył, iż zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych stanowi, że to wyłącznie pracownik jest podmiotem upoważnionym do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Dodatkowo organ podał, że regulacja art. 2351 Kodeksu pracy pozwala na ustalenie nie tylko bezspornie ale także z dużym prawdopodobieństwem istnienie związku przyczynowego pomiędzy występującymi w środowisku pracy szkodliwymi czynnikami, a chorobą ujętą w wykazie chorób zawodowych. Inspektor wyjaśnił dodatkowo, że dla uznania choroby zawodowej wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym przypadku warunki takie ją spowodowały. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że pomimo istnienia warunków narażenia zawodowego w istocie powstanie choroby nastąpiło jednak z innych, pozazawodowych przyczyn. Organ wskazał również, że stwierdzona u A. W. choroba zawodowa wymieniona została w wykazie chorób zawodowych, a dodatkowo ocena warunków pracy pozwala przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że praca przez niego wykonywana mogła spowodować powstanie stwierdzonej choroby zawodowej. Dodatkowo organ podał, że jeżeli pomiary kontrolne wykonane u pracodawcy nie wykazały przekroczenia najwyższego stężenia czynników szkodliwych (NDS) substancji chemicznych w rozumieniu obowiązujących przepisów prawnych nie wyklucza to, stwierdzenia, że praca wykonywana przez A. W. była wykonywana w narażeniu na działanie czynników szkodliwych. Określone bowiem przepisami prawa najwyższe stężenia czynników szkodliwych (NDS), których oddziaływanie na pracownika w ciągu dniówki roboczej przez okres jego aktywności zawodowej nie powinny spowodować negatywnych zmian w stanie zdrowia nie wyklucza możliwości uznania, że praca wykonywana jest w warunkach narażenia zawodowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik pracodawcy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu w postaci przebadania uczestnika postępowania przez placówkę orzeczniczą II stopnia. Dodatkowo wskazano na błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że objawy chorobowe u pracownika powstały w związku z działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo ze sposobem wykonywania pracy. Pełnomocnik zarzucił również organowi niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie bowiem nie zbadano, czy stwierdzona u pracownika choroba nie wynika z czynników pozazawodowych i nie związanych z świadczoną pracą. W uzasadnieniu skargi wskazano dodatkowo, że w Dziale Produkcji Rozpuszczalników, czyli w miejscu pracy uczestnika postępowania, świadczy pracę około 30 osób. Wielu z zatrudnionych tam pracowników wykazuje się dłuższym stażem pracy w tym dziale niż A. W., a u żadnego z nich nie została stwierdzona choroba zawodowa lub pogorszenie stanu zdrowia. Dodatkowo pełnomocnik podał, że uczestnik postępowania – A. W. poddawany był okresowym badaniom lekarskim podczas których nie orzeczono przeciwwskazań do wykonywania pracy na zajmowanym przez niego stanowisku pracy. Dlatego istnieją podstawy do przypuszczania, że objawy chorobowe stwierdzone u uczestnika postępowania mają podłoże pozazawodowe. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik uznał, że nieprzeprowadzenie dodatkowych badań w placówce orzeczniczej II stopnia stanowiło naruszenie art. 78 § 1 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska i powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie podkreślić należy, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzając, w oparciu o wyżej wskazane uregulowania, ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego nie znaleziono podstaw do wzruszenia skarżonej decyzji. Organy sanitarne prawidłowo dokonały ustaleń faktycznych oraz właściwych rozważań prawnych, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 2351 Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch przesłanek. Pierwsza to zamieszczenie danego schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dni 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, druga to ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała wyżej powołane rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r., które w § 8 ust. 1 stwierdza, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Po myśli wyżej cytowanego rozporządzenia chorobą zawodową jest między innymi zatrucie ostre lub przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne. W niniejszym postępowaniu dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że A. W. pracował:

- w okresie od 12 marca 2007 r. do 27 lipca 2007 r. w B w K. jako kasjer, pracownik hali – pracując w magazynie przy przyjmowaniu towaru, wydawaniu towaru na sklep – praca ta nie była wykonywana w narażeniu na związki chemiczne;

- w okresie od 30 lipca 2007 r. do nadal świadczy pracę w A w G., przy czym w okresie od 30 lipca 2007 r. do 13 stycznia 2011 r. zatrudniony był na stanowiskach pracy: aparatowy, pracownik magazynowy, oraz starszy aparatowy. W okresie tym pracował w narażeniu na czynniki chemiczne. Jednocześnie zaznaczyć należy, że od 16 lipca 2010 r. do 13 stycznia 2011 r. pozostawał na zwolnieniu lekarskim. Natomiast od 14 stycznia 2011 r., na wniosek lekarza został przeniesiony na stanowisko operatora wózka widłowego, gdzie świadczy pracę bez narażenia na czynniki chemiczne.

Z karty oceny narażenia zawodowego wynika również, że podczas pracy w Dziale Produkcji Rozpuszczalników A. W. prowadził proces destylacji, ładował surowiec za pomocą pompy, dozorował proces destylacji oraz pobierał próbki. Po zakończeniu procesu destylacji zlewał pogony podestylacyjne do pojemnika na odpady, wykonywał prace porządkowe. Jako czynniki wskazane za przyczynę powstania choroby zawodowej wymieniono następujące związki chemiczne: heksan, heptan, toulen, tetrahydrofuran, dichlorometan, chloroform, eter naftowy, izooktan, 1,4 dioksan, 1- chlorobutan, pentan. Dodatkowo zaznaczono, iż A. W. pracował sporadycznie w narażeniu lub w kontakcie z: acetonitryl, metanol, dimetyloacetamid, dimetyloformamid, octan etylu, 1 propanol, 2 propanol, butanol, eterdietylowy. Jednocześnie z orzeczenia lekarskiego wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnię Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] wynika, że wyniki badań laboratoryjnych, morfologicznych i biochemicznych wykonanych w trakcie badań okresowych uczestnika postępowania w latach 2007 i 2009 były prawidłowe. Natomiast w trakcie badań okresowych wykonanych w lipcu 2010 r. poziomy aminotransferaz w surowicy krwi były znamiennie podwyższone (ALAT – 265 IU/l, AspAT – 89IU/l). Ponadto, jak wskazały organy inspekcji uczestnik był badany w Poradni Hepatologicznej, gdzie przeprowadzona diagnostyka różnicowa nie potwierdziła obecności pozazawodowych przyczyn uszkodzenia wątroby.

W ocenie Sądu, wyżej opisany materiał dowodowy potwierdza, wbrew zarzutom zawartym w skardze, że A. W. podczas zatrudnienia w Dziale Produkcji Rozpuszczalników A w G. pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie, które legło u podstaw wydania skarżonych decyzji zawierało właściwe wyjaśnienie przyczyn zawodowej etiologii stwierdzonego u A. W. uszkodzenia wątroby. Wskazano tam również, iż przeprowadzona diagnostyka różnicowa "nie potwierdziła" obecności pozazawodowych przyczyn uszkodzenia wątroby. Zaznaczyć należy, że bez pozytywnej opinii lekarskiej jednostek uprawnionych, bądź sprzecznie z tą opinią organy inspekcji sanitarnej nie mogą dokonać we własnym zakresie stwierdzenia istnienia choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia. Fakt ten nie zwalnia organów od obowiązku dokonania oceny orzeczenia lekarskiego, jako opinii biegłego, w granicach zakreślonych przez treść art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu organy dokonały właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego. Przy czym organy sanitarne w sprawie dotyczącej choroby zawodowej są związane wydaną w sprawie opinią lekarską. Istotą tego związania jest to, iż organy administracji nie dysponując żadnymi przeciwdowodami mogącymi podważyć takie orzeczenie, nie mogą samodzielnie przyjąć, że stan zdrowia pracownika w rzeczywistości jest inny, niż ustalono w orzeczeniu lekarskim uprawnionej placówki. Pogląd ten jest zresztą utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 794/06 publ. w CBOIS).

Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy zaznaczyć, iż stosownie do treści § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm.) jedynie pracownik lub były pracownik, który badany był w jednostce orzeczniczej I stopnia i który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Przy czym zgodnie z regulacją § 8 ust. 2 przywołanego rozporządzenia w sytuacji, w której państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału. Przepis ten nie daje jednak inspektorowi uprawnienia do występowania na żądanie pracodawcy z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej konsultacji. Może to uczynić tyko wówczas, gdy pewne okoliczności sprawy wymagają dodatkowego wyjaśnienia, czy w sytuacji, gdy inne dokumenty zgromadzone w toku postępowania, a stanowiące w świetle obowiązujących przepisów podstawę wydania decyzji nie wyjaśniają w sposób wystarczający istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Dodatkowo zgodnie z regulacją § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych również lekarze specjaliści uprawnieni są do występowania o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji medycznej, badaniach lekarskich, przebiegu zatrudnienia oraz karty oceny narażenia zawodowego jest w ich ocenie niewystarczający.

Konkludując stwierdzić należy, że organy sanitarne w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej badają zaistnienie przesłanek uzasadniających, lub nie dających podstawy do stwierdzenia istnienia takiej choroby. Badają, czy w istocie dane schorzenie występuje oraz, czy zawarte jest w wykazie chorób zawodowych w dalszej kolejności ustalają, czy osoba, co do której toczy się postępowanie pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania danego schorzenia oraz istnienie związku przyczynowego między chorobą, a warunkami pracy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Przy czym dla oceny konkretnej sprawy nie ma znaczenia okoliczność podnoszona w skardze, iż pozostali pracownicy świadcząc pracę w tym samym Dziale, przez okres dłuższy nie zachorowali lub ich stan zdrowia nie uległ pogorszeniu. Jak już wyżej zaznaczono istotne jest, że orzeczenie lekarskie z wysokim prawdopodobieństwem wykluczyło pozazawodowe przyczyny uszkodzenia wątroby oraz fakt, że pracownik świadczył pracę w warunkach narażenia na działanie czynników chemicznych mogących wywołać takie właśnie uszkodzenie wątroby.

W ocenie Sądu organ odwoławczy wszechstronnie zbadał okoliczności narażenia A. W. na czynniki chemiczne w okresie jego zatrudnienia w Dziale Produkcji Rozpuszczalników A w G., w związku z kolejno zajmowanymi stanowiskami pracy, co wynika z przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego dlatego brak jest podstaw do kwestionowania jego wyników. Orzeczenie lekarskie wydane w sprawie w sposób jednoznaczny wskazuje na zawodową etiologię rozpoznanego u A. W schorzenia, organy sanitarne zasadnie więc przyjęły istnienie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Organy w niniejszym postępowaniu nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, a wyprowadzone z nich wnioski nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę stosując art. 151 P.p.s.a.