Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1202/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 14, art. 107  par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędziowie WSA Maciej Busz Asesor sąd. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Zygmunta R. na postanowienie Wojewody W. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewody W. na rzecz skarżącego Z. R. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Wojewoda postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania L. N. z pobytu stałego w lokalu [...] przy pl. [...] w P..

Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Z. R. pismem sporządzonym dnia 08 lipca 2017 wniósł o wymeldowanie L. N. i I. N. z pobytu stałego w lokalu nr [...] na pl. [...] w P..

Skarżący wyjaśnił, że w sprawie wymeldowania tych osób było już prowadzone postępowanie, które zostało jednak umorzone z uwagi na odstąpienie przez niego od wymeldowania tych osób z uwagi na toczące się postępowanie sądowe dotyczące własności lokalu. Skarżący wskazał jednak, że postępowanie to – toczy się nadal – dlatego ponownie wnosi o wymeldowanie tych osób. Do wniosku załączono aktualny na dzień 08 sierpnia 2017 r. wydruk z księgi wieczystej, w którym jako jedyny właściciel wskazanej nieruchomości ujawniony widnieje Z. R.. Jako podstawę wpisu wskazano postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] listopada 1982 r. sygn. [...] [...] oraz postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 1983 r. sygn. [...] [...]

Do akt sprawy załączono pismo Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. informujące, że przed tym sądem toczyło się postępowanie zainicjowane z wniosku L. N. o zmianę postanowienia o stwierdzenia nabycia spadku po S. R. (sygn. [...] [...]). Postępowanie to, jak wskazano w piśmie, zakończyło się [...] grudnia 2013 r. oddaleniem apelacji i utrzymaniem w mocy postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 2013 r. którym Sąd Rejonowy zmienił prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] listopada 1982 r. o stwierdzenie nabycia spadku po S. R. w ten sposób, że stwierdził, że spadek ten nabył w całości L. N.. Wyjaśniono, że przed Sądem Okręgowym nie toczy się żadne postępowanie, którego stroną byłby L. N..

Do akt sprawy załączono postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. [...] [...] stwierdzające, że Z. R. nabył w drodze zasiedzenia własność lokalu mieszkalnego położonego przy [...] w P..

Do akt sprawy załączono nadto notatkę służbową z dnia [...] sierpnia 2017 r. wskazującą, że na podstawie rozmowy z pracownikiem sekretariatu Sądu Okręgowego w P. ustalono, że w dniu [...] czerwca 2017 r. wydane zostało postanowienie Sądu Okręgowego sygn. [...] zmieniające postanowienie z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. [...] stwierdzające, że Z. R. nabył w drodze zasiedzenia lokal nr [...] przy pl. [...].

W oparciu o tę dokumentację postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Prezydent Miasta P. postanowił odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie L. N. z pobytu stałego z lokalu [...] na pl. [...] w P..

Uzasadniając swoje postanowienie Prezydent Miasta P. wskazał, że stosownie do art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: - Dz.U. 2017 r., poz. 657) organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Wskazano, że zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podkreślono, że w postępowaniu meldunkowym przymiot strony posiada osoba, co do której toczy się postępowanie o wymeldowanie oraz podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu/nieruchomości, z której ma nastąpić wymeldowanie.

Prezydent Miasta P. wskazał, że ustalono że Z. R. nie dysponuje tytułem prawnym do lokalu nr [...] na pl. [...] w P., co jest równoznaczne z nieposiadaniem przymiotu strony w sprawie. Wyjaśniono, że jakkolwiek Z. R. jest wprawdzie wpisany w księdze wieczystej przedmiotowego lokalu jako jego właściciel, to ustalono, iż wydane zostały akty prawne, które przeczą zapisowi zawartemu w księdze wieczystej. Ustalono, iż właścicielem przedmiotowego mieszkania był S. R.. Z. R. postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z [...] listopada 1982 r. nabył spadek po ojcu S. R.. Następnie postanowieniem Sądu Okręgowego z [...] grudnia 2013 r. sygn. akt [...] utrzymano w mocy postanowienie Sądu Rejonowego P.-S. M. w P. z [...] lipca 2013 r. (sygn. akt [...] zmieniające postanowienie Sądu Rejonowego w P. z [...] listopada 1982, przyznając w całości spadek po S. R. L. N. . Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego P.-S. M. w P., VII Wydział Cywilny z [...] czerwca 2016 r. (sygn. akt [...] Wyjaśniono, że Z. R. nabył wprawdzie własność lokalu nr [...] na pl. [...] w P. w drodze zasiedzenia, ale postanowieniem Sądu Okręgowego z [...] czerwca 2017 r. (sygn. akt [...] [...]) uchylono postanowienie Sądu Rejonowego P.-S. M. w P., VII Wydział Cywilny z [...] czerwca 2016 r. Postanowienie Sądu Okręgowego z [...] czerwca 2017 r. stało się prawomocne z datą wydania.

W powołaniu na powyższe ustalenia organ I instancji uznał, że Z. R. nie posiada tytułu prawnego do lokalu nr [...] na pl. [...] w P., a to jak wskazano, oznacza, że Prezydent Miasta P. nie może wszcząć postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania L. N. z pobytu stałego w lokalu nr [...] nu pl. [...] w P. na żądanie Z. R..

Wskazano, że jak stanowi art. 61 a § 1 kpa - gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W przewidzianym ustawą terminie zażalenie na postanowienie organu I instancji wniósł Z. R. podnosząc, że kwestią bezsporną pozostaje fakt, że jest on wpisany w księdze wieczystej jako jedyny właściciel lokalu nr [...] na pl. [...] w P. i jak podkreślił – "dotąd okoliczność ta nie została obalona żadnym orzeczeniem sądowym". Skarżący wskazał, że organ I instancji winien był wydać postanowienie o wymeldowaniu I. i L. N. ze spornego lokalu, bowiem oboje zamieszkują w S. Lesie.

Wojewoda postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P..

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Wojewoda przedstawił argumentację zbieżną z przedstawioną w postanowieniu organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że legitymowanie się przez wnioskodawcę interesem prawnym musi być udowodnione. W oparciu o zebrany materiał dowodowy Wojewoda ustalił, że Z. R. nie posiada tytułu prawnego do spornego lokalu. Na poparcie swojego stanowiska organ II instancji odwołał się do treści orzeczeń sądowych, których sygnatury wskazano w zaskarżonym postanowieniu.

Z postanowieniem Wojewody nie zgodził się Z. R., który w przewidzianym prawem terminem wniósł skargę do sądu administracyjnego. W złożonej do sądu skardze Z. R. podniósł, że ustalenia organów co do utraty przez niego tytułu prawnego do spornego lokalu są błędne, a to oznacza, że organy winne były wymeldować zarówno Irenę, jak i L. N..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził naruszenie prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Podstawę prawną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego stanowi art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 ze zm. – dalej jako: kpa) stosownie do treści, którego gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że pismem które wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] sierpnia 2017 r. (data widniejąca na prezentacie Urzędu Miasta P.) Z. R. wniósł o wymeldowanie dwóch osób, tj. L. N. oraz I. N.. Kwestią bezsporną pozostaje również fakt, że Skarżący w toku postępowania pozostawał jedynym ujawnionym w księdze wieczystej właścicielem spornego lokalu. Nie budzi również wątpliwości, że w złożonym w dniu 08 sierpnia 2017 r. wniosku Skarżący wskazał, że wniosek o wymeldowanie wskazanych osób składa pomimo, że - nadal trwa - postępowanie sądowe dotyczące własności lokalu.

Każde postępowanie administracyjne musi zostać przeprowadzone z poszanowaniem prawa strony do czynnego w nim udziału, a także z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej, i podjęciem wszelkich dopuszczonych prawem działań w celu wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego. Należy też podkreślić, że na organach ciążą obowiązki prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 8 kpa) oraz zasady przekonywania (art. 11 kpa), które wyrażają się w obowiązku stosownego uzasadnienia orzeczeń.

W okolicznościach badanej sprawy nie ulega wątpliwości, że to Z. R. pozostaje ujawnionym w księdze wieczystej właścicielem lokalu, którego dotyczy złożony przez niego wniosek. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 06 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2017 r., poz. 1007 ze zm.) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Przepis art. 3 ust. 1 wyraża zasadę jawności materialnej, która polega na tym, że księga wieczysta ujawnia stan prawny nieruchomości, dla której jest prowadzona. Konsekwencjami tej zasady są dwa domniemania: po pierwsze - domniemanie wiarygodności ksiąg wieczystych, polegające na tym, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym, i po drugie - domniemanie nieistnienia praw wykreślonych z księgi wieczystej. Domniemania z art. 3 mogą być obalone przez przeciwstawienie im dowodu przeciwnego albo w procesie o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, albo w każdym innym postępowaniu prowadzonym przed sądem powszechnym, w którym ocena prawidłowości wpisu ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przy obalaniu tego domniemania można korzystać z wszelkich środków dowodowych (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2017 r. sygn. I OSK 2933/15 oraz wyrok SN z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt IV CSK 177/05, LEX nr 301835).

Jakkolwiek, Wojewoda wskazuje na dopuszczalność obalenia domniemania wynikającego z księgi wieczystej, to należy zwrócić uwagę, że przy obalaniu tego domniemania nie tylko należy posłużyć się stosownym środkiem dowodowym, ale środek ten następnie musi zostać przez organ oceniony. W okolicznościach badanej sprawy do akt postępowania załączono wyłącznie dwa orzeczenia. Jest to postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] czerwca 2016 r. stwierdzającego zasiedzenie przez Skarżącego spornego lokalu oraz postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 r. sygn. [...] uchylające to postanowienie. Żadne inne orzeczenie sądowe nie zostało załączone do materiału dowodowego sprawy. W tym kontekście należało zwrócić uwagę, że podstawę wpisu prawa Skarżącego do księgi wieczystej stanowiły inne dwa postanowienia, tj.: postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] listopada 1982 r. sygn. [...] oraz postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 1983 r. sygn. [...] Jednocześnie, w aktach sprawy brak jest postanowienia, które pozwalałoby na weryfikację stanowiska organów, co do zmiany tych prawomocnych postanowień, które stanowiły wskazaną w księdze wieczystej podstawę ujawnienia prawa własności Skarżącego. Sąd dostrzega wprawdzie, że do akt sprawy załączono pismo Przewodniczącego II Wydziału Cywilnego z dnia [...] stycznia 2017 r., jednak należy zauważyć, że w piśmie tym nie wskazano sygnatury zmienionego postanowienia z dnia [...] listopada 1982 r., co wobec braku w aktach sprawy postanowienia zmieniającego, czyni niemożliwą weryfikację ustaleń organów, w tym zakresie. Podkreślić również należy, że podstawę wpisu prawa Skarżącego do księgi wieczystej stanowiło również postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 1983 r. sygn. [...] Jednak w aktach sprawy brak informacji, jak i dokumentu potwierdzającego wzruszenie tego aktu.

Wskazane braki w zakresie materiału dowodowego mają o tyle istotne znaczenie, że Skarżący składając w dniu 08 sierpnia 2017 r. wniosek o wymeldowanie I. N. i L. N. podnosił, że postępowanie sądowe dotyczące własności lokalu "toczy się nadal i nie wiadomo kiedy się skończy". Zauważyć przy tym trzeba, że Skarżący powołujący się na wpis w księdze wieczystej, w dacie złożenia wniosku o wszczęcie postępowania wskazywał na - trwające nadal - postępowanie sądowe dotyczące własności spornego lokalu. Jakkolwiek zatem, z akt sprawy wynika, że organ I instancji zwrócił się do Sądu Okręgowego w P. o udzielenie informacji na temat toczącego się postępowania w sprawie zasiedzenia, to należy zwrócić uwagę, że postępowanie w tej sprawie zakończyło się [...] czerwca 2017 r. – a więc ponad miesiąc przed sporządzeniem przez Skarżącego wniosku o wymeldowanie. Skoro zatem Skarżący wskazał w złożonym w dniu [...] sierpnia 2017 r. piśmie, że wciąż "toczy się i nie wiadomo kiedy się zakończy postępowanie sądowe" dotyczące własności lokalu, to w takiej sytuacji rzeczą organu było zwrócić się do Skarżącego w celu ustalenia o jakie konkretnie postępowanie chodzi. Organy obu instancji nie poczyniły jednak w tym zakresie żadnych ustaleń. Całą argumentację zaprezentowaną w zaskarżonych postanowieniach oparto na ustaleniach dotyczących postępowań zakończonych przed datą złożenia wniosku, w którym Skarżący wskazywał na - toczące się nadal - postępowanie dotyczące własności spornego lokalu. Nie podjęto natomiast próby ustalenia, na trwanie jakiego konkretnie postępowania powołuje się Skarżący.

Podkreślić należy też, że Skarżący jako ujawniony w księdze wieczystej właściciel spornego lokalu, w zażaleniu od postanowienia organu I instancji odniósł się do ustaleń tego organu, podnosząc, że dotąd nie wyeliminowano jego praw do tego lokalu oraz, że zasadny w tej sytuacji jest jego wniosek o wymeldowanie I. i L. N.. Należy, bowiem również zauważyć, że Skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. wniósł o wymeldowanie dwóch osób. Okoliczność ta została podniesiona w zażaleniu. Tymczasem, orzeczenia obu instancji odnoszą się - wyłącznie - do zasadności wszczęcia postępowania administracyjnego, co do L. N.. Z akt sprawy nie wynika, dlaczego zaskarżonym postanowieniem odmówiono wszczęcia postępowania wyłącznie co do L. N., skoro odmowę wszczęcia postępowania uzasadniono nieposiadaniem statusu strony przez wnioskodawcę. Na przedmiot swojego żądania uwagę zwracał w zażaleniu Z. R.. Organ nie odniósł się jednak do tej kwestii. Na podstawie materiału dowodowego przekazanego Sądowi również nie jest możliwe ustalenie czy wniosek Skarżącego o wymeldowanie I. N. został rozpoznany odrębnie. Zauważyć należy, że postanowieniem pierwszoinstancyjnym utrzymanym w mocy przez Wojewodę odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego wyłącznie w sprawie wymeldowania L. N., pomimo że w uzasadnieniu tego postanowienia Prezydent Miasta P. wskazywał, że żądaniem wniosku który wpłynął do organu 08 sierpnia 2017 r. objęto wymeldowanie "m.in. L. N.". Organ II instancji do tej kwestii nie ustosunkował się w żaden sposób, pomimo treści zażalenia.

Podsumowując, należy wskazać, że zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 107 § 3 kpa znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób - nie budzący wątpliwości - wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 kpa zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. W okolicznościach badanej sprawy przede wszystkim nie ustalono stanu faktycznego sprawy w sposób jednoznaczny, ponieważ nie zwrócono się do Skarżącego o wyjaśnienie, na jakie toczące się postępowanie dotyczące własności lokalu powoływał się on we wniosku złożonym w dniu [...] sierpnia 2017 r. W dalszej kolejności należy zauważyć, że w myśl art. 14 kpa sprawy należy załatwiać w formie pisemnej (...). W okolicznościach badanej sprawy, jakkolwiek Wojewoda powołuje się na szereg dokumentów, to zauważyć należy że nie załączono ich do akt sprawy. Z przekazanej Sądowi dokumentacji w ogóle nie wynika na czym organ oparł swoje ustalenia, co do wskazywanych w uzasadnieniu zaskarżonego aktu orzeczeń sądowych (poza załączonym do akt postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. [...] oraz postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. sygn. [...] [...]), dat ich wydania, sygnatur oraz treści wydanych rozstrzygnięć. Wobec braku w aktach sprawy dokumentacji powołanej w treści zaskarżonego postanowienia, niemożliwa stała się weryfikacja prawidłowości ustaleń organu.

Podkreślić trzeba, że w przekazanych Sądowi aktach znajduje się wydruk elektroniczny z księgi wieczystej, aktualny na dzień złożenia wniosku przez Skarżącego, ujawniający przysługujące mu prawo własności. W toku postepowania Skarżący konsekwentnie utrzymywał, że prawo własności do spornego lokalu nadal mu przysługuje i powoływał się na -toczące się – postępowanie sądowe w tej sprawie. Ustalenia poczynione przez organ I instancji dotyczą wyłącznie orzeczeń wydanych - przed datą złożenia wniosku - przez Skarżącego. Do akt nie załączono odpisów orzeczeń wzruszających postanowienia będące podstawą wpisu do księgi wieczystej. Okoliczności tych nie rozważono również w kontekście faktu, że pomimo iż – jak przyjmuje organ powołując się na treść pisma Przewodniczącego Wydziału II Cywilnego Odwoławczego – postanowienie zmieniające postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] listopada 1982 r. (którego sygnatury nie wskazano) miało się uprawomocnić 17 grudnia 2013 r., to pomimo upływu ponad czterech lat zmiany tej nie ujawniono w księdze wieczystej.

Reasumując, zaskarżone postanowienie narusza art. 7, 8, 14, 107 § 3 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec treści przekazanych Sądowi dokumentów znajdujących się w aktach spraw, jak również argumentacji pism Skarżącego, zaskarżone postanowienie wymyka się kontroli Sądu. W okolicznościach badanej sprawy zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na ustaleniach, których jednoznacznie nie potwierdza materiał dowodowy, a które równocześnie są kwestionowane przez Skarżącego. Nie odniesiono się w żaden sposób twierdzenia Skarżącego o zgodności ze stanem faktycznym ujawnionego w księdze wieczystej wpisu o przysługującym mu nadal prawie własności do spornego lokalu. W tej sytuacji należało stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia powołanych przepisów postępowania i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy, poprzez wyjaśnienie czy aktualnie Skarżącemu przysługuje prawo własności do spornego lokalu i udokumentowanie tych ustaleń w aktach spawy, tak aby ustalenia te poddawały się kontroli. W tym celu należy przede wszystkim ustalić na jakie trwające postępowanie sądowe dotyczące własności spornego lokalu powołuje się Skarżący. Jednocześnie wszystkie ustalenia należy udokumentować, poprzez załączenie materiałów w oparciu o które możliwe będzie jednoznaczne ustalenie trafności przyjętych przez organ wniosków.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa orzekł – jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji rozstrzygnięcia na podstawie art. 200 ppsa.