Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 18/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145a
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 79c ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 15 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] znak: [...] z dnia [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 657 (sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z o.o. z siedzibą w Z., utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej, decyzją z dnia [...] Marszałek Województwa[...], wymierzył A Spółce z o.o. z siedzibą w Z., karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za 2009 r. Organ pierwszej instancji wskazał, że zbiorcze zestawienie danych o odpadach za 2009 r. otrzymał od spółki w dniu 8 czerwca 2010 r., a zatem po terminie ustawowym, który upłynął w dniu 31 marca 2010 r., co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 185, poz. 1243 ze zm.).

W odwołaniu od tej decyzji A Spółka z o.o. z siedzibą w Z., zarzuciła naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., przez zaniechanie przez organ obowiązku poinformowania strony o zakończeniu postępowania dowodowego, a w konsekwencji o możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności wskazanych w tym artykule oraz naruszenie art. 79 c ust. 3 ustawy o odpadach przez przyjęcie, że do wymierzenia kary pieniężnej wystarczy samo stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia zestawienia, bez ustalania przyczyny przekroczenia tego terminu przez stronę.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 79c ust. 3 w związku z art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając, stwierdziło że w dniu 12 marca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 28, poz. 145). Została ona ogłoszona w dniu 25 lutego 2010 r., a okres jej vacatio legis wynosił 14 dni. Ustawa ta dodała do ustawy o odpadach rozdział 9a zatytułowany "Kary pieniężne". W rozdziale tym przewidziano katalog naruszeń obowiązków posiadaczy odpadów, które skutkują obligatoryjnie wymierzeniem sankcji przez właściwy organ w postaci kary pieniężnej w określonej wysokości. Jednym z przypadków uzasadniających wymierzenie kary pieniężnej jest nieterminowe przekazanie marszałkowi województwa zbiorczego zestawienia danych o odpadach w rozumieniu art. 79c ust. 3 ustawy. Kolegium, przywołując następnie regulację art. 37 ustawy wskazało, że obowiązek przekazania zbiorczego zestawienia danych o odpadach za rok 2009 powinien być wykonany do dnia 31 marca 2010 r. W niniejszej sprawie bezspornie obowiązek ten nie został wykonany w terminie, bowiem strona przekazała Marszałkowi Województwa [...] zestawienie danych o odpadach w dniu 8 czerwca 2010 r., a to rodziło po stronie organu obowiązek wymierzenia posiadaczowi odpadów sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych stosownie do art. 79c ust. 3 ustawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że organ stosujący sankcje przewidzianą w art. 79 c ust. 3 ustawy o odpadach w każdym przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązku złożenia w terminie zestawienia danych o odpadach zobligowany został przez ustawodawcę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych, zaś ocena konstytucyjności tego rozwiązania leży poza kompetencją organu. Organ nie uznał też za zasadny zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 § 1 k.p.a. wyjaśniając, że organ poinformował stronę o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w pouczeniu stanowiącym element treści postanowienia z dnia 21 października 2009 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zestawienia, wyznaczając termin 7 dni na skorzystanie przez stronę z tego uprawnienia. Strona jednak nie skorzystała w wyznaczonym terminie z możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu i przedstawienia swoich racji i argumentów, jak również nie wnioskowała o przedłużenie tego terminu. Wobec tego zarzut ten w ocenie organu jest niezasadny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Spółka z o.o. z siedzibą w Z. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 8 lipca 2011 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 491/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił niniejsze postępowanie ze względu na pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z art. 2, w związku z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 i 3 Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 15 października 2013 r., w sprawie o sygn. akt P 26/11(Dz. U. z 2013 roku poz. 1426), rozpoznał powyższe pytanie prawne, wobec czego postanowieniem z dnia 3 stycznia 2014 r. sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Sprawa została wpisana pod nowy numer do repertorium SA – II SA/Łd 18/14.

W dniu 19 lutego 2014 r. do akt sprawy wpłynął odpis postanowienia Sądu Rejonowego w S. Wydział Gospodarczy z dnia 8 lutego 2013 r., [...] o ogłoszeniu upadłości A Spółki z o.o. z siedzibą w Z.

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie, na podstawie art. 124 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., uznając iż sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości.

W dniu 8 kwietnia 2014 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie z udziałem syndyka masy upadłości A Spółki z o.o. z siedzibą w Z.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowił przepis art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach. Zgodnie z treścią tego przepisu, w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady, będąc obowiązanym do prowadzenia ewidencji odpadów lub przekazywania wymaganych informacji lub sporządzania i przekazywania zbiorczego zestawienia danych lub sporządzania podstawowej charakterystyki odpadów lub przeprowadzania testów zgodności, nie wykonuje tego obowiązku albo wykonuje go nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym, podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 złotych.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. w sprawie o sygn. akt P 26/11 orzekł, że art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach, w brzmieniu obowiązującym od 12 marca 2010 roku do 19 lipca 2011 roku, przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, sankcja przewidziana w art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z 2001 r. za opóźnione złożenie zbiorczego zestawienia danych o odpadach za 2009 r., którego prawidłowości i kompletności nie zakwestionowano narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności. Zbytnia dolegliwość administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z 2001 r. wynika tu ze szczególnej kumulacji kilku elementów sankcji: bezwzględnej wysokości kary pieniężnej w stosunku do czynu, automatyzmu jej wymierzania oraz braku występowania w praktyce możliwości miarkowania jej wysokości. Sama wysokość kary pieniężnej (10.000 złotych) nie stanowi argumentu na rzecz naruszenia art. 2 Konstytucji, jeśli jednocześnie obowiązywałby mechanizm uprzedniego wezwania lub ponaglenia przedsiębiorcy do terminowego wykonania ustawowego obowiązku, połączony ewentualnie z nałożeniem niewielkiej kary pieniężnej. Podobnie automatyzm nakładanej kary nie świadczy na rzecz jej niekonstytucyjności, jeżeli wysokość tej kary byłaby dostosowana do okoliczności sprawy i podlegałaby kontroli sądu administracyjnego.

W myśl art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego, czego w cytowanym wyroku nie uczynił. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją aktu, na podstawie którego została wydana ostateczna decyzja administracyjna, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. W postępowaniu administracyjnym, w odniesieniu do decyzji administracyjnych podstawa taka zawarta jest w art. 145a k.p.a.

Okoliczność tę należy uwzględnić w trakcie sądowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, bowiem przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. obliguje do uchylenia kontrolowanego aktu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nie ma przy tym znaczenia, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności normy, na której oparto decyzję administracyjną zapadło w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż w takiej sytuacji również istnieje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r., II FSK 1964/13, LEX nr 1375594).

Wskazać jednak należy, że ustawa o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. utraciła moc z dniem 23 stycznia 2013 r., wobec wejścia w życie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21), której przepisy, organ prowadzący ponownie postępowanie administracyjne, zobligowany będzie uwzględnić.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135 oraz przy zastosowaniu art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnął, zgodnie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

d.j.