Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 727/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 57a, art. 134 par. 1, art. 151, art. 200, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 12 ust. 1 pkt 1, art. 17 ust. 1, pkt 1, art. 17 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2008 nr 204 poz 1281
law: Ustawa z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - tekst jednolity
article: art. 10 par. 1, art. 15
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. K., H. K., D. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2015r. Nr [...] w przedmiocie wprowadzenia ograniczeń przewozu bydła I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi K. C. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu, kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., znak [...], nr sprawy [...], [...], [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii na podstawie art. 104 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 32a ust. 4 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. z 2008 r., nr 204, poz. 1281 z późn. zm.) w zw. z art. 2 pkt 2 rozporzadzenia Komisji (WE) nr 494/98 z dnia 27 lutego 1998 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 w odniesieniu do stosowania minimalnych sankcji administracyjnych w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła (Dz. Urz. WE L 60 z dnia 28 lutego 1998 r., s. 78) wprowadził ograniczenie przewozu wszystkich zwierząt z gatunku bydłu domowe, obecnych w gospodarstwie należącym do H. K., D. K. i J. K. ([...], [...], [...]), położonego w miejscowości R. w gminie M. G. Decyzji tej nadano zarazem rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2014 r. otrzymał wykaz gospodarstw rolnych wytypowanych do kontroli Wymogów Wzajemnej Zgodności w 2015 r., obejmujący m.in. stada D. K. i J. K. Ze względu na wspólne utrzymywanie zwierząt w obiektach gospodarskich na terenie gospodarstwa zlokalizowanego w miejscowości R. kontrola został rozciągnięta także na stado H. K., czyli na całe gospodarstwo. W dniu [...] lutego 2015 r. przeprowadzono kontrolę przedmiotowego stada, które zgodnie z Systemem Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt AR i MR liczy 86 sztuk bydła – 42 sztuki bydła należą do H. K., 6 sztuk bydła należy do J. K. i 38 sztuk bydła należy do D. K. Ponadto w trakcie kontroli stwierdzono 2 sztuki bydła urodzone w dniu [...] i [...] lutego 2015 r. W stadzie należącym do D. K. wykryto nieprawidłowości polegające na: (1) wadliwym oznakowaniu 5 sztuk bydła poprzez użycie uszkodzonych kolczyków przytwierdzonych za pomocą obcego zatrzasku, (2) niezgodności wieku z danymi zawartymi w paszportach w przypadku 5 sztuk bydła oznakowanego uszkodzonymi kolczykami i 4 sztuk bydła oznaczonego oryginalnymi kolczykami, (3) braku wpisów w paszportach dotyczących kolejnych przemieszczeń zbytów i zakupów 28 sztuk bydła oraz (4) posiadaniu przez 1 sztukę bydła kolczyka oryginalnego na obu małżowinach usznych, mimo zamówienia 3 duplikatów tego kolczyka. W stadzie należącym do J. K. wykryto nieprawidłowości polegające na: (1) oznakowaniu 3 sztuk bydła kolczykami przytwierdzonymi za pomocą obcego zatrzasku, (2) niezgodności wieku z danymi zawartymi w paszportach w przypadku 2 sztuk bydła oznaczonych uszkodzonymi kolczykami, (3) braku wpisów w paszportach dotyczących kolejnych przemieszczeń zabytków i zakupów 6 sztuk bydła oraz (4) braku kolczyka w przypadku 1 sztuki bydła. W stadzie należącym do H. K. wykryto nieprawidłowości polegające na: (1) nieprawidłowym oznakowaniu 1 sztuki bydła uszkodzonymi kolczykami przytwierdzonymi za pomocą obcego zatrzasku, (2) braku wpisów w paszportach dotyczących kolejnych przemieszczeń zbytów i zakupów 37 sztuk bydła. Tym samym w gospodarstwie liczącym łącznie 88 sztuk bydła stwierdzono 77 sztuki bydła z nieprawidłowościami. W dniu [...] marca 2015 r. dokonano powtórnej kontroli rozważanego gospodarstwa w celu zweryfikowania niezgodności między danymi z Systemu Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt zawartymi w raporcie z kontroli i stanem faktycznym dotyczącym oznakowania i wieku bydła. J. K. utrudniał przy tym dokonanie czynności kontrolnych, uniemożliwiając wejście na teren tego gospodarstwa. Wspomniana weryfikacja potwierdziła stwierdzone nieprawidłowości, a z czynności kontrolnych sporządzono raporty o nr [...], [...] i [...], które zostały podpisane przez skarżących. Po zakończeniu kontroli skarżący wnieśli zastrzeżenia do wspomnianych raportów. Wskazali oni, że wszystkie sztuki bydła posiadają oryginalne kolczyki. Natomiast igły kolczykownic uszkadzały je już przy ich zakładaniu na uszy. Podkreślili oni również, że wiek faktyczny zwierząt odpowiada danym na paszportach, a także zaznaczyli, że przekazali organowi I instancji wszystkie wymagane dokumenty. Ponadto skarżący podali, że wszystkie zwierzęta były oznakowane w terminie 7 dni od dnia urodzenia, a wpisy w paszportach dokonywano w ciągu 7 dni od ich zdarzenia. Wszelkie wpisy i zdarzenia były dokonywane i zgłaszane kierownikowi BP AR i MR w terminie 7 dni od ich zdarzenia. Uwagi te zostały następnie podtrzymane w pismach z dnia [...] i [...] marca 2015 r. Organ I instancji przytoczył następnie przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, oraz stwierdził, że wyjaśnienia skarżących w żadnym stopniu nie podważają wyników przeprowadzonej kontroli. Wykryte nieprawidłowości dotyczą 87,5% gospodarstwa, a zatem konieczne stało się orzeczenie o ograniczeniu przewozu wszystkich zwierząt obecnych w gospodarstwie. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione było natomiast potrzebą ochrony życia i zdrowia ludzkiego.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. H. K., D. K. i J. K. odwołali się od powyższej decyzji z dnia [...] marca 2015 r.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że nie zgadzają się z wydanym rozstrzygnięciem. Nie wyrazili oni zgody na wykonanie zdjęć, gdyż dokumentacja fotograficzna sporządzona z wcześniejszej kontroli w 2014 r. była wybiórcza i tendencyjna. Ponadto kontrola w gospodarstwie skarżących został przeprowadzona bez wymaganego upoważnienia i w sposób niezgodny z obowiązującymi standardami. H. K., D. K. i J. K. zaprzeczyli zarazem występowaniu nieprawidłowości, o jakich mowa w decyzji z dnia [...] marca 2015 r. Wskazali w szczególności, że zwierzęta rozwijają się w różnym tempie i niektóre sztuki bydła mogą rosnąć szybciej lub wolniej niż pozostałe. Poza tym skarżący zarzucili stronniczość pracownikom organu I instancji i osobiste uprzedzenia.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], sprostowaną następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Wielkopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2015 r., podzielając w pełni ustalenia oraz argumentację organu I instancji.

Pismem z dnia [...] lipca 2015 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] marca 2016 r., H. K., D. K. i J. K. zaskarżyli powyższą decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organom administracji publicznej naruszenie: (1) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, (2) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, (3) art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności niepoinformowanie skarżących o możliwości wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego, (4) art. 7, art. 8, art. 76a § 1, art. 77 i 136 k.p.a. poprzez niewezwanie skarżących do przedłożenia niezbędnych dokumentów i zaniechanie przeprowadzenia kontroli wraz z dokumentacją fotograficzną, (5) art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach nieznajdujących swojego odzwierciedlenia w materiale dowodowym.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że organ II instancji uniemożliwił im czynny udział w postępowaniu odwoławczym. Na mocy pisma z dnia [...] maja 2015 r. zostali oni bowiem wezwani do usunięcia braków formalnych. Tymczasem w dniu [...] maja 2015 r. Wielkopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wydał niekorzystne dla nich rozstrzygnięcie. W pozostałym zakresie skarżący przytoczyli zarzuty skargi oraz powtórzyli wcześniejszą argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 494/98 z dnia 27 lutego 1998 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 w odniesieniu do stosowania minimalnych sankcji administracyjnych w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła (Dz. Urz. UE L 60 z dnia 28 lutego 1998 r., s. 78-79, dalej: "rozporządzenie nr 494/98"). Trzeba przy tym od razu zauważyć, że rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i odnoszące się do oznakowania mięsa wołowego i produktów z mięsa wołowego (Dz. Urz. WE L 117 z dnia 7 maja 1998 r., s. 1-8, dalej: "rozporządzenia nr 820/97") zostało zastąpione z dniem 14 sierpnia 2000 r. przez rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania mięsa wołowego i produktów z mięsa wołowego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 (Dz. Urz. UE L 204 z dnia 11 sierpnia 2000 r., s. 1-10, dalej: "rozporządzenie nr 1760/2000").

Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 494/98, w przypadku zwierząt, które nie w pełni spełniają wymagania dotyczące identyfikacji i rejestracji ustanowione w art. 3 rozporządzenia nr 820/97, do czasu pełnego spełnienia tych wymagań, wprowadza się bezzwłocznie ograniczenie przewozu tylko tych zwierząt. Jak wynika z kolei z art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 494/98, jeżeli w pewnym gospodarstwie liczba zwierząt, które nie w pełni spełniają wymagania identyfikacji i rejestracji ustanowione w art. 3 rozporządzenia nr 820/97, przekracza 20%, wprowadza się bezzwłocznie ograniczenia przewozu wszystkich zwierząt obecnych w gospodarstwie. Należy przy tym zaznaczyć, że według tabeli korelacji zawartej przy rozporządzeniu nr 1760/200 odpowiednikiem art. 3 rozporządzenia nr 820/97 jest obecnie art. 3 rozporządzenia nr 1760/2000.

W art. 3 rozporządzenia nr 1760/2000 prawodawca europejski wskazuje, że system identyfikacji i rejestracji bydła obejmuje: (a) środki identyfikacji mające na celu indywidualną identyfikację zwierząt; (b) komputerowe bazy danych; (3) paszporty zwierząt; oraz (d) indywidualne rejestry, prowadzone dla każdego gospodarstwa. Jednocześnie, zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1760/2000, każde państwo członkowskie ustanawia, zgodnie z przepisami Tytułu I tego rozporządzenia, system identyfikacji i rejestracji bydła.

Ustawodawca polski uregulował tę kwestię w ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. z 2008 r., nr 204, poz. 1281 z późn. zm.). Jak wynika z art. 17 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, oznakowanie zwierząt gospodarskich polega na oznakowaniu była w sposób określony w art. 4 rozporządzenia nr 1760/2000 oraz w art. 1 rozporzadzenia Komisji (WE) nr 911/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1760/2000 w zakresie dotyczącym kolczyków, paszportów i rejestrów w gospodarstwach (Dz. Urz. UE L 163 z dnia 30 kwietnia 2004 r., s. 65-70, dalej: "rozporządzenie nr 911/2004").

Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1760/2000, wszystkie zwierzęta w gospodarstwie identyfikuje się przy użyciu co najmniej dwóch środków identyfikacji wymienionych w załączniku nr I do tego rozporzadzenia i zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie art. 4 ust. 3 rozporzadzenia nr 1760/2000 oraz zatwierdzonymi przez właściwą władzę. Przynajmniej jeden z tych środków identyfikacji powinien być przy tym widoczny i należy na nim umieścić widoczny kod identyfikacyjny. W pkt B załącznika nr I do wymienionego aktu prawa europejskiego wymienia się z kolei jako środek identyfikacji identyfikator elektroniczny w formie kolczyka elektronicznego.

Uszczegółowieniem tej regulacji są przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 listopada 2007 r. w sprawie sposobu oznakowania bydła, owiec i kóz oraz świń, określenia wzorów znaków identyfikacyjnych oraz wymagań i warunków technicznych kolczyków dla zwierząt gospodarskich (Dz. U. nr 220, poz. 1635 z późn. zm.). Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia, kolczyk lub jego duplikat zakłada się zwierzęciu gospodarskiemu w sposób pozwalający na łatwe odczytanie numeru identyfikacyjnego tego zwierzęcia oraz uniemożliwiający ponowne użycie kolczyka lub jego duplikatu, jeżeli zostaną usunięte. Jak wynika przy tym z § 1 ust. 3 powołanego rozporządzenia, kolczyk lub jego duplikat po założeniu na małżowinę zwierzęcia powinien pozostać w stanie nienaruszonym.

W załączniku nr 1 do wymienionego rozporządzenia prawodawca określił zarazem wymagania i warunki techniczne, jakie powinny spełniać kolczyki dla zwierząt gospodarskich i ich duplikaty. W pkt 2 tego załącznika wskazano, że część męska i część żeńska kolczyka i jego duplikatu stanowi całość przeznaczoną do jednorazowego użycia. Jednocześnie w myśl pkt 3 cytowanego załącznika kolczyk i jego duplikat zabezpiecza się przed powtórnym użyciem przez zniszczenie połączenia między częścią męską i częścią żeńską przy ich rozdzielaniu.

Ponadto w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1760/2000 wskazuje się, że w przypadku, gdy państwo członkowskie nie prowadzi wymiany danych elektronicznych z innymi państwami członkowskimi w ramach systemu wymiany elektronicznej, o jakim mowa w art. 5 tego aktu prawa europejskiego, dla każdego zwierzęcia przeznaczonego do handlu wewnątrz Unii właściwa władza tego państwa członkowskiego wydaje paszport na podstawie informacji zawartych w komputerowej bazie danych ustanowionej w tym państwie członkowskim. Jak wynika przy tym z art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 911/2004, taki paszport wystawia się w ciągu 14 dnia od daty otrzymania paszportu tymczasowego, który z kolei wystawia się zasadniczo przed ukończeniem przez zwierzę 4. tygodnia życia.

Trzeba również zauważyć, że w myśl art. 7 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia nr 1760/2000 wszyscy posiadacze zwierząt, z wyjątkiem przewoźników, są zobowiązani do zgłaszania właściwym władzom wszystkich przemieszczeń do i z gospodarstwa oraz wszystkich przypadków urodzenia i śmierci zwierząt w gospodarstwie wraz z datami tych zdarzeń w maksymalnym terminie określonym przez dane państwo członkowskie. Termin ten wynosi w Polsce, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, 7 dni.

Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżących stwierdzono liczne uchybienia. Ustalono bowiem, że łącznie 16 sztuk bydła było oznakowanych powtórnie użytymi albo uszkodzonymi kolczykami. Uchybienie to narusza zatem art. 3 pkt a rozporządzenia nr 1760/2000 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Skarżący wprawdzie kwestionowali tę konkluzję, wskazując na wadliwe działanie igły do kolczykownicy. Niemniej korzystanie z wadliwego lub nie w pełni sprawnego sprzętu nie może, zdaniem Sądu, usprawiedliwiać naruszenia powszechnie obowiązujących norm prawnych.

Ponadto w przypadku 5 sztuk bydła wiek rzeczywisty zwierzęcia nie zgadzał się z danymi zawartymi w paszportach, co z kolei może świadczyć o nieterminowym zgłaszaniu zdarzenia. Zwierzęta te były starsze niż wynika to ze stosownej dokumentacji. Podobną niezgodność stwierdzono również w przypadku 7 kolejnych sztuk bydła z tym, że zwierzęta te okazały się młodsze niż wskazywałyby dane paszportowe. Okoliczność ta może zatem prowadzić do wniosku, że identyfikacji poddano inne zwierzęta. Konsekwentnie w rozpatrywanej sprawie stwierdzono naruszenie art. 3 lit. c rozporządzenia nr 1760/2000 w zw. z art. 6 tego rozporządzenia i art. 12 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy.

Skarżący negowali jednak te ustalenia, wskazując m.in. na niewielkie różnice w wieku zwierząt, zróżnicowanie tempa wzrostu bydła i brak kompetencji pracowników organów administracji publicznej. Zarzuty te okazały się jednak nie przekonujące. Różnica wieku niektórych sztuk bydła wynosi bowiem nawet kilka lat, a zatem nie mogła wynikać po prostu z odmiennej oceny fenotypu zwierzęcia lub różnic osobniczych. Sąd nie znalazł również podstaw do zakwestionowania kompetencji pracowników organów administracji publicznej.

W wyniku rozważanej kontroli stwierdzono również brak wpisów w paszportach dotyczących kolejnych przemieszczeń zbytów i zakupów 71 sztuk bydła, co z kolei stanowi naruszenie art. 3 lit. c rozporządzenia nr 1760/2000 w zw. z art. 7 tego rozporządzenia.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że H. K. ma stado liczące 42 sztuki bydła, J. K. – stado liczące 6 sztuk bydła, a D. K. – stado liczące 38 sztuk bydła. Łącznie stada te składają się na zorganizowane gospodarstwo liczące 86 sztuk bydła. Jak wynika przy tym z art. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1760/2000, przez wyraz "gospodarstwo" należy rozumieć każdy zakład, budowlę, a w przypadku gospodarstwa na otwartym powietrzu – miejsce na terytorium tego samego państwa członkowskiego, gdzie przetrzymywane lub utrzymywane są zwierzęta objęte tym rozporządzeniem. Tym samym liczba nieprawidłowości dopuszczalnych w świetle art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 494/98 mogła dotyczyć w przypadku gospodarstwa skarżących ok. 17 sztuk. Tymczasem przeprowadzona kontrola wykazała, że próg ten został przekroczony, wobec czego organy administracji publicznej były zobowiązane do wprowadzenia ograniczenia przewozu bydła.

Sąd nie podzielił zarzutu wyrażonego w skardze z dnia [...] lipca 2015 r., iż skarżący zostali pozbawieni możliwości czynnego działania w trakcie postępowania przed organem II instancji, gdyż Wielkopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii uniemożliwił im uczynienie zadość wymogom formalnym. Faktycznie w piśmie z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], Wielkopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych odwołania poprzez złożenie odpowiednich pełnomocnictw. Trzeba także zauważyć, że w kontrolowanej decyzji organu II instancji początkowo wskazano jako datę wydania tego rozstrzygnięcia dzień [...] maja 2015 r. Niemniej na mocy postanowienia z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], data ta została sprostowana poprzez zastąpienie zwrotu "[...].05.2015 r." wyrażeniem "[...].06.2015 r.". Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy można założyć, że skarżący nie wnieśli zażalenia na powyższe postanowienie. Fakt wydania rozważanej decyzji organu II instancji w dniu [...] czerwca 2015 r. nie budzi przy tym wątpliwości Sądu. Nie można zatem uznać, że poruszana omyłka wpłynęła negatywnie na prawo skarżących do czynnego udziału w postępowaniu.

Nietrafne okazały się również zarzuty dotyczące materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i jego oceny przez organy administracji publicznej. Trzeba bowiem zauważyć, że w myśl art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") postępowanie administracyjne dwuinstancyjne, co oznacza, że strona ma prawo do dwukrotnego rozpatrzenia jej sprawy. Przepis nie wprowadza jednak wymogu dwukrotnego przeprowadzania wszystkich czynności procesowych, w tym w szczególności czynności związanych z gromadzeniem materiału dowodowego. Organ odwoławczy może zatem poprzestać na ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ I instancji, jeżeli są one kompletne, spójne i wystarczają do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z tej perspektywy należy zdaniem Sądu przyjąć, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. wyjaśnił okoliczności przedmiotowej sprawy w stopniu wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że zarzucany przez skarżących brak dokumentacji fotograficznej jest wynikiem ich własnego działania. Uniemożliwiali oni bowiem wykonanie zdjęć, na co wyraźnie wskazano w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Ponadto, wbrew wywodom skarżących, zostali oni zawiadomieni w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym – pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. z dnia [...] marca 2015 r., doręczone w dniu [...] marca 2015 r., oraz pismo Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], doręczone w dniu [...] czerwca 2015 r.

Sąd nie znalazł również podstaw do uznania, że zachowanie pracowników organu I instancji była stronnicze lub wynikało z osobistych uprzedzeń do skarżących.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.

Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 250 p.p.s.a w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.).