Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 627/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek - sprawozdawca Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: Specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia 31 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi Ł. i Z. oddala skargę.


UZASADNIENIE

M.K. w skardze z dnia 20 stycznia 2012 r. zaskarżył w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 poz.594 – dalej u.s.g.) uchwałę Rady Gminy Z. Nr [...], z dnia 31 marca 2008 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi Ł. i Z.. Tym samym pismem, M.K. zaskarżył również uchwałę Rady Gminy Z. Nr [...], z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie M.. Skarga ta jako odrębna, zarejestrowana została pod sygn.akt II SA/Wr 115/12.

W skardze na uchwałę nr [...] M.K. wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości zarzucając naruszenie:

- art. 17 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz.717 ze zm. – dalej u.p.z.p ) w zw. z art. 7 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2004 nr 121 poz. 1266 ze zm. – dalej u.o.g.r.l ), wyrażające się w nie uzyskaniu zgody Ministra właściwego ds. rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, na których zaplanowano budowę (lokalizację) farm wiatrowych pomimo tego, że obowiązek taki wynikał z treści wskazanych przepisów, tj. zwarty obszar projektowany gruntów rolnych przeznaczony w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na lokalizację farm wiatrowych przekraczał 0,5 ha;

- art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p, poprzez sformułowanie w zaskarżonej uchwale zapisów określających w sposób warunkowy zagospodarowanie terenów pod farmy wiatrowe, co powoduje że zapisy te są niedookreślone, a tym samym niedozwolone;

- art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie projektu planu miejscowego (zaskarżonej uchwały), który nie był zgodny z przepisami obowiązującego na dzień sporządzenia studium, a także poprzez procedowanie w sprawie podjęcia zaskarżonej uchwały pomimo tego, że przez większość czasu nie był zgodny z obowiązującym dla tych terenów studium;

- art. 41 oraz art. 43 ust. 1 Prawa ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129 poz. 902 z późn. zm. - w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonych uchwał – dalej P.o.ś ) wyrażające się w szczególności poprzez: brak analizy w zakresie oddziaływania elektrowni wiatrowych na ludzi, nie uwzględnienie, że tereny te znajdują się blisko zabudowy mieszkalnej, nie przedstawienie w wykonanej prognozie rozwiązań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko mogących być rezultatem realizacji projektu, a także nie poddanie opracowanych projektów uchwały wraz ze sporządzonym raportem oddziaływania na środowisko opiniowaniu przez organ ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, o którym stanowi art. 45 Prawa ochrony środowiska;

- art. 20 ust. 1 u.p.z. poprzez przyjęcie zaskarżonych uchwał pomimo faktu, że naruszały one obowiązujące w dniu podjęcia uchwały studium.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności wskazano, że skarżący wyczerpał tryb przesądowy warunkujący jej skuteczne wniesienie, tj. pismem z dnia 20 grudnia 2011 r. wezwał Radę Gminy Z. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie przedmiotowej uchwały, jednakże nie zostało ono uwzględnione. Uzasadniając natomiast legitymację do złożenia skargi, w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. wyjaśnił, że jest właścicielem nieruchomości rolnych położonych na terenach objętych uregulowaniami zaskarżonych do tutejszego Sądu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Podkreślił jednocześnie, że należący do niego dom mieszkalny, położony jest ok. 800 metrów w linii prostej od posadowionych turbin elektrowni wiatrowych, co stwarza niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia zarówno jego jak i jego najbliższych. Z treści raportów oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia "A." oraz "B." wynika bowiem, że elektrownie wiatrowe emitują określone poziomy hałasu, a szczególnie narażone na oddziaływanie hałasu są obiekty mieszkalne oddalone do 1600 m. Ponadto nieruchomości mieszkalne położone w odległości do 3 km od turbin wiatrowych narażone są na "skumulowane oddziaływanie obiektów na krajobraz". W pozostałej części uzasadnienia skargi przedstawiono obszerną argumentację i wywody prawne dla postawionych wyżej zarzutów naruszenia prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Z. wniosła o jej oddalenie, wskazując, że skarżący był w dniu uchwalania planu był właścicielem czterech działek znajdujących się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi M. (uchwała nr [...]) tj. działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]. Natomiast pozostałe działki stanowiące własność skarżącego nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] nie są objęte ustaleniami żadnego z planów miejscowych, które zaskarżone zostały przy piśmie z dnia 30 stycznia 2012r. Tym samym nie można mówić o naruszeniu ich ustaleniami interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Zdaniem strony przeciwnej, uchwały Nr [...] i Nr [...] nie naruszają w żaden sposób praw M.K. wynikających z posiadanych nieruchomości, co świadczy jednoznacznie o braku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym. Obawy skarżącego, że kwestionowane ustalenia zaskarżonych planów miejscowych będą miały negatywny wpływ na jego prawo własności, pogorszenie sytuacji życiowej, nie są natomiast argumentami świadczącymi o tym, że postanowienia zaskarżonych uchwał naruszają jego interesy prawne lub uprawnienia. Sama tylko hipoteza, że może nastąpić ewentualne zagrożenie interesu w przyszłości, nie stanowi legitymacji do wniesienia skargi. Strona przeciwna nie zgodziła się również z postawionymi w skardze zarzutami naruszenia zasad i trybu uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 15 maja 2012 r. skarżący oświadczył, że jest właścicielem 4 działek rolnych znajdujących się w obrębie Wojciechów, którego dotyczy uchwała numer [...], oraz wskazał, że należący do niego budynek mieszkalny usytuowany jest w odległości 800-850 m od najbliższej wieży wiatrowej.

Wyrokiem z dnia 18 maja 2012 r. sygn.akt II SA/Wr 114/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę M.K. na uchwałę stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania stwierdzając, że po stronie skarżącego nie istnieje legitymacja do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd stwierdził, że nieruchomości skarżącego nie są położone na terenie objętym kwestionowaną uchwałą, zatem ten akt nie reguluje i nie zamienia sytuacji prawnej skarżącego. Wyrok takiej samej treści zapadał również w sprawie oznaczonej sygn, akt II SA/Wr 115/12.

Na powyższy wyrok z dnia 18 maja 2012 r. skargę kasacyjną wniósł M.K.. W wyniku jej rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 r., sygn.akt II OSK 1990/12, uchylił wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie sposób zgodzić się z tak kategorycznym stwierdzeniem, że położenie działki skarżącego poza granicami terenu, dla którego został uchwalony kwestionowany plan, świadczy o braku legitymacji M.K. do zaskarżenia uchwały Rady Gminy Z. z dnia 31 marca 2008 r., nr [...]. Zauważył , że przedmiotem skargi jest plan przewidujący wybudowanie kolejnej farmy wiatrowej w bliskiej odległości od działki skarżącego, nie sposób zatem pominąć różnorakiego oddziaływania elektrowni wiatrowych na otoczenie, co skutkuje koniecznością zachowania określonych odległości od otaczających je zabudowań. Brak dokonania przez Sąd I instancji analizy powyższych czynników oznacza, że – w świetle art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - w sposób niepełny przeprowadzono badanie legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Z tych względów zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu. NSA zalecił, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd pierwszej instancji uwzględnił powyższą konkluzję i zbadał legitymację skargową M. K. mając w szczególności na uwadze kwestię możliwości ewentualnego oddziaływania planowanej elektrowni wiatrowej na działki będące własnością skarżącego.

W ponownym postępowaniu sądowym akta sprawy zostały uzupełnione o operat pomiarowy określający odległość nieruchomości skarżącego oznaczonych jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] od elektrowni wiatrowych przewidzianych w zaskarżonej uchwale jak też w uchwale nr [...].

Wyrokiem z dnia 17 października 2012 r. sygn.akt II SA/Wr 291/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi Prokuratora Okręgowego w Legnicy stwierdził nieważność § 8, § 11, § 13 i § 24 zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego obejmującego tereny 2 E/R, 5 E/R, 7 E/R, 18 E/R. Wobec faktu, że powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 15kwietnia 2013 r. sygn.akt II SA/Wr 829/12 Sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie.

Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn.akt II OSK 168/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r. sygn.akt II SA/Wr 291/12 i oddalił skargę Prokuratora Okręgowego w Legnicy. Wobec ustania przyczyny zawieszenia postępowania, postanowieniem z dnia 11 września 2013 r. sygn.akt II SA/Wr 829/12 Sąd podjął postępowanie zawieszone w niniejszej sprawie.

Na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę, natomiast pełnomocnik strony przeciwnej wniósł o jej oddalenie. Sąd dopuścił dowód z operatu pomiarowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – zwanej dalej u.p.p.s.a) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

W ramach tak zakreślonej kognicji, kontroli Sądu po raz kolejny poddana została uchwała Rady Gminy Z. z dnia 31 marca 2008 r, nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi Ł. i Z., która zaskarżona została przez M.K. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 poz.594 – dalej u.s.g.).

Dla rozpoznania sprawy istotne zatem było, że w przedmiocie powyższej skargi wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. sygn.akt II OSK 1990/12, którym uchylił wyrok tutejszego sądu z dnia 18 maja 2012 r. oddalający skargę M.K. ze względu na brak naruszenia interesu prawnego i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z bowiem z art. 190 u.p.p.s.a, sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawną dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, wyrażony w wyroku NSA z dnia 3 lutego 2012 r. (II FSK 1495/10, LEX nr 1121050) oraz z dnia 8 kwietnia 2014 r. (II OSK 2686/12 LEX nr 1454598), że pojęcie "wykładni prawa" użyte w ww. przepisie należy rozumieć wąsko, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji nie może zatem dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynika to z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też oceniać rozstrzygnięcia sądu kasacyjnego. W judykaturze od zasady tej dopuszcza się odstępstwo, które dotyczy dwóch przypadków: pierwszy związany jest z sytuacją, w której w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy sąd pierwszej instancji stwierdzi, że stan faktyczny sprawy, który stanowił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia NSA, nie został dostatecznie wyjaśniony, bądź jest odmienny od przyjętego przez NSA - wówczas sąd I instancji nie jest związany oceną prawną wyrażoną poprzednio, gdyż do nowo ustalonego stanu faktycznego, należy stosować przepisy odmienne od wyjaśnionych przez NSA; drugi dotyczy natomiast sytuacji, gdy przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez sąd pierwszej instancji, podjęta zostanie uchwała w której wyrażona zostanie odmienna wykładnia prawa od wyrażonej w wyroku kasacyjnym.

Z zawartego w art. 190 u.p.p.s.a określenia "związany wykładnią prawa" wyprowadza się też wniosek, że sąd pierwszej instancji nie jest związany oceną NSA co do stanu faktycznego sprawy, gdyż ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (tak J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz 2004). W konsekwencji sąd pierwszej instancji związany jest wykładnią prawa dokonaną przez NSA ale nie jest związany przyjętymi ustaleniami faktycznymi. Jednocześnie przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną (NSA wyrok z dnia 11 kwietnia 2014 r. II GSK 130/13, LEX nr 1485485).

Przy rozpoznaniu sprawy należało również uwzględnić, że po wyroku NSA z dnia 8 listopada 2012 r., a przed rozpoznaniem skargi przez tutejszy Sąd, pojawiała się nowa okoliczność prawna, gdyż wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn.akt II OSK 168/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 października 2012r., sygn.akt II SA/Wr 291/12, stwierdzającego nieważność § 8, § 11, § 13 i § 24 zaskarżonej przez M.K. uchwały nr [...] i oddalił skargę Prokuratora Okręgowego w L. wniesioną na tą samą uchwałę. Powyższa okoliczność podlegała ocenie ze względu na brzmienie art. 101 ust. 2 u.s.g. z którego wynika, że przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. W tym względzie skład orzekający w pełni akceptuje jednak dominującą w orzecznictwie celowościową nie literalną wykładnię tego przepisu. Wskazuje się bowiem, że przepis art. 101 ust. 2 u.s.g. nie zamyka drogi sądowej podmiotowi zamierzającemu skorzystać z trybu zaskarżenia uregulowanego w art. 101 ust. 1 u.s.g., ale innemu niż ten, którego skarga na tę samą uchwałę została prawomocnie oddalona. Należy bowiem odróżnić te ustalenia planu, które odnoszone są do ogółu adresatów od tych, które wpływają na sytuację prawną konkretnej nieruchomości. Jeżeli zatem o legalności określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami - co do treści odnoszących się do ogółu adresatów. Może natomiast ten sam akt prawa miejscowego skontrolować pod względem legalności w takich granicach, w jakich nie był oceniany wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu innego skarżącego. W konsekwencji także ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesów prawnych kolejnego skarżącego. Zatem sformułowanie "gdy w sprawie orzekał już uprzednio sąd administracyjny i skargę oddalił" rozumieć należy w ten sposób, że chodzi o "sprawę" indywidualnych interesów lub uprawnień, a nie sprawę samej uchwały (vide: wyroki NSA z 4 czerwca 2008 r., II OSK 1883/07, z 24 lutego 2009 r., II OSK 1087/08, z 18 października 2012 r., II OSK 1806/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).

W konsekwencji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przeszkoda w postaci powagi rzeczy osądzonej, natomiast skład orzekający w przypadku ewentualnego przystąpienia do kontroli samej uchwały związany będzie ustaleniami poczynionymi w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w Legnicy i zawartymi w wyroku NSA.

Mając na uwadze, że skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. w pierwszej kolejności zbadaniu podlegała kwestia legitymacji skarżącego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g. – na co wskazał NSA w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r.

Z treści przywołanego przepisu jasno wynika, że legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). W wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi nie tylko wykazać się istnieniem interesu prawnego lub uprawnienia ale również naruszenia któregoś z nich. Musi więc w konkretnym wypadku istnieć związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją wynikającą z norm prawa materialnego a zaskarżoną przezeń uchwałą. Interes prawny lub uprawnienie nie musi mieć podstawy wyłącznie w przepisach prawa administracyjnego, ale również np. prawa cywilnego i może wynikać z prawa własności lub innych praw rzeczowych. Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego, powodując następstwo w postaci ograniczenia czy też pozbawienia go konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków. Przyjmuje się również, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę (por. NSA w wyroku z dnia 20 listopada 2009r. II OSK 1305/09 CBOSA, nas.gov.pl).

Skarżący wywodzi swój interes do zaskarżenia przedmiotowej uchwały z naruszenia przez jej uregulowania, które dopuszczają w rejonie wsi Z. i Ł. lokalizację elektrowni wiatrowych, przysługującego mu prawa własności do nieruchomości, co wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem dla życia jego zdrowia i rodziny. Niesporne przy tym jest, że nieruchomości stanowiące własność skarżącego znajdują poza obszarem objętym kwestionowaną uchwałą.

Kierując się wykładnią art. 101 ust. 1 u.s.g. dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r., którą skład orzekający w niniejszej sprawie jest związany, stwierdzić należy, że sam fakt, iż nieruchomości skarżącego położone są poza obszarem objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie oznacza, że nie może dość do naruszenia interesu prawnego skarżącego. Jak stwierdził NSA, w przywołanym wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. kwestia możliwości wpływu rozwiązań przyjętych w uchwale w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na działki które nie są objęte ustaleniami takiej uchwały, była wielokrotnie przedmiotem rozważań judykatury. W wyroku z dnia 3 listopada 2010 r. II OSK 1780/10 podkreślono, że nie ma prostej, zawsze aktualnej reguły, która wykluczałaby legitymację skargową każdego bez wyjątku właściciela działki położonej poza terenem dla którego uchwalono plan miejscowy. Konieczne jest więc zbadanie każdego pojedynczego przypadku dla oceny legitymacji skargowej na plan miejscowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarżący jest właścicielem nieruchomości rolnych oznaczonych jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] obręb Wojciechów . Działki nr [...], nr [...], nr [...] oraz [...] oraz budynek mieszkalny skarżącego objęte były ustaleniami uchwały Rady Gminy Z. z dnia 31 marca 2008 r. nr [...], która dotyczyła terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi M.. Jak Sądowi wiadomo z urzędu, konkretne przepisy tej uchwały dopuszczające lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie M., nie funkcjonują w obrocie prawnym ze skutkiem ex tunc, gdyż prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 8 listopada 2012 r. II SA/Wr 481/12 stwierdzono ich nieważność (skarga kasacyjna oddalona wyrokiem NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. II OSK 197/13). Na podstawie złożonego do akt sprawy operatu pomiarowego najkrótszej odległości pomiędzy zewnętrzną krawędzią działek skarżącego a elektrowniami wiatrowymi sporządzonego przez geodetę uprawnionego, Sąd ustalił nadto, że najbliżej względem nieruchomości skarżącego położona jest wieża elektrowni oznaczonej w operacie nr 16. Najkrótsza odległość tej elektrowni od krawędzi działki nr [...] wynosi 4372 m, działki nr [...] - 4362 m, działki nr [...] – 4154 m, działki nr [...] – 3970 m, działki nr [...] – 3969 m, działki nr [...] – 3770 m, działki nr [...] - 3643 m, działki nr [...] – 3618 m, działki nr [...] – 3576 m.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie zgromadzonego materiału sprawy - w tym przedstawionego wyżej operatu pomiarowego oraz załączonego do skargi kasacyjnej Raportu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia - stwierdzić należy, że przywołana w skardze argumentacja nie stanowi okoliczności świadczących o posiadaniu przez skarżącego interesu prawnego, który zostałby naruszony zaskarżoną uchwałą. Zdaniem Sądu, skarżący nie przedstawił tego rodzaju okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że kwestionowany skargą plan miejscowy narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Z materiałów sprawy, jasno wynika, że przyjęte zaskarżoną uchwałą ustalenia planistyczne nie zmieniają sytuacji prawnej skarżącego. Nie dysponuje on bowiem tytułem prawnym do nieruchomości do których wprost odnoszą się zapisy planu. Plan nie zmienia zatem wprost przeznaczenia i sposobu zagospodarowana działek stanowiących jego własność.

Oceniając zaś kwestię ewentualnego wpływu ustaleń planu na sposób wykonywania przez skarżącego prawa własności i wskazane przez niego zagrożenia życia i zdrowia, należy mieć na uwadze, że działki skarżącego znajdują się w znacznej odległości od najbliżej położonej wieży elektrowni wiatrowej tj. 3500 m. i więcej. Biorąc pod uwagę tę odległość, jak też Raport oddziaływania na środowisko sporządzony dla farmy wiatrowej Ł., wypada stwierdzić, że oddziaływanie planowanych inwestycji nie obejmuje nieruchomości skarżącego. Usytuowanie jego nieruchomości w podanych wyżej odległościach od planowanej inwestycji sprawia, że pozostają one poza sferą szkodliwej emisji hałasu. Raport oddziaływania na środowisko przywołany w skardze i podane w nim odległości dotyczące poziomu hałasów, czy też dotyczące "skumulowanego oddziaływania terenów na krajobraz", przy stwierdzonych odległościach nieruchomości skarżącego pozwalają na przyjęcie, że oddziaływanie inwestycji przewidzianych w planie, nie obejmuje jego działek. Powyższe świadczy o braku możliwości wywodzenia w niniejszej sprawie interesu prawnego ze szkodliwego oddziaływania tego rodzaju inwestycji na życie i zdrowie jego rodziny. Na marginesie należy zauważyć, że w podobny sposób – przy tożsamych argumentach skarżącego – oceniona została kwestia naruszenia jego interesu prawnego przez uchwałę nr [...] dotyczącą A. w wyroku NSA z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2918/12., przy znacznie mniejszych odległościach od elektrowni wiatrowych.

Z przedstawionych wyżej względów, wobec uznania, że nie został spełniony warunek legitymacji procesowej określony w art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę należało oddalić, bez przystąpienia do merytorycznej kontroli legalności zaskarżonej uchwały.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.