Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 212/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na rzecz skarżącej K. W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...]r., numer [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), uwzględniając ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania, zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt: II SA/Sz 954/14, po ponownym rozpatrzeniu odwołania K. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., znak: [...], nakazującej "Pani K. W. rozbiórkę obiektu tymczasowego - pomieszczenia WC o wymiarach 2,73 m x 2,17 m, ustawionego na wyodrębnionym terenie działki nr [...] przy ul. [...], bez pozwolenia właściwego organu", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ ustalił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., zwany dalej "PINB", przeprowadził w dniu [...] r. oględziny działki nr [...], zlokalizowanej w [...]. Z protokołu sporządzonego podczas tych oględzin wynika, że właścicielem przedmiotowej działki jest Przedsiębiorstwo A, z którym K. W. zawarła umowę dzierżawy części powyższej działki (oznaczonej nr [...] dla celów dzierżawy), obowiązującą do dnia [...] r., i samowolnie ustawiła na niej w 2006 r. trzy obiekty:

1) zaplecze gastronomiczne z tzw. płyty obornickiej na utwardzonym terenie, bez fundamentów, o wymiarach 4,52 m x 3,44 m,

2) obiekt konstrukcji drewnianej o wymiarach 2,73 x 2,17 m, pełniący funkcję WC,

3) ww. obiekty znajdują się pod wiatą konstrukcji drewnianej o wymiarach 10,90 m x 13,90 m, wyposażoną w instalację energii elektrycznej, w okresie letnim przykrywaną plandeką.

PINB ustalił, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego [...] i części obrębów W. i G. - część A, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Ustronie Morskie Nr XLIV/3 06/2010 z dnia 5 listopada 2010 r., dla terenu na którym znajduje się działka nr [..], przy ul. [...], ustalono zakaz lokalizacji zabudowy tymczasowej.

Po ustaleniu powyższego, organ powiatowy decyzją z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał K. W. rozbiórkę ww. obiektów tymczasowych: wiaty konstrukcji drewnianej o rozpiętości 10,90 m x 13,90 m, pomieszczenia WC i pawilonu - zaplecza gastronomicznego, wybudowanych na wyodrębnionym terenie działki nr [...], przy ul. [...], bez pozwolenia stosownego organu, z uwagi na brak możliwości ich legalizacji.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...]r., znak: [...], uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ powiatowy, z uwagi na brak możliwości oceny, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, argumentów skarżącej dotyczących zaklasyfikowania wiaty konstrukcji drewnianej do obiektów tymczasowych oraz zalecił prowadzenie odrębnych postępowań i wydanie odrębnych rozstrzygnięć w stosunku do każdego z przedmiotowych obiektów budowlanych. Zgodnie z powyższym zaleceniem, po rozdzieleniu ww. postępowania PINB, decyzją z dnia [...] r., znak: [...], nakazał inwestorowi – K. W., rozbiórkę obiektu tymczasowego - pomieszczenia WC o łącznej powierzchni zabudowy ok. 6 m2, wybudowanego samowolnie na wyodrębnionym terenie działki nr [...], przy ul. [...].

Od powyższej decyzji K. W. odwołała się podnosząc, że PINB uznał, iż brak jest możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu, bowiem obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje lokalizacji obiektów tymczasowych. Jednakże, zdaniem skarżącej, nie istnieje definicja obiektu tymczasowego, zatem "wskazane jest określenie interpretacji zapisu w przedmiotowym planie zagospodarowania odnośnie obiektów tymczasowych", w innym bowiem razie może okazać się, że wszystkie obiekty na terenie objętym ww. planem, mimo iż nie są samowolami budowlanymi, "nadają się do rozbiórki". Ponadto, zdaniem skarżącej, nie ma znaczenia sposób posadowienia tymczasowych obiektów budowlanych, zarówno tych ustawionych na okres do 120 dni, jak i ustawionych na okres dłuższy, tym bardziej, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie definiują pojęcia " trwałego związania z gruntem".

Skarżąca, jako dzierżawca części działki nr [...], zwróciła się "o odroczenie egzekucji decyzji na rozbiórkę obiektów budowlanych na działce [...] (działka nr [...]dla potrzeb dzierżawy) do czasu otrzymania wszystkich odpowiedzi z Urzędu Gminy lub innych instytucji państwowych odnośnie zgodności z zapisami planu miejscowego". Skarżąca wyjaśniła, że "dokumentacja wykonana w tamtym okresie miała wszelkie niezbędne pozwolenia i uzgodnienia (nawet od Konserwatora Zabytków) wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę". Jednakże "ówcześni pracownicy Urzędu Gminy, zakwestionowali możliwość uzyskania takowych zezwoleń przez własne (autorskie) interpretacje kilku zapisów w obowiązującym wtedy planie zagospodarowania".

Skarżąca wyjaśniła, że Państwo S. (dzierżawcy części przedmiotowej działki oznaczonej nr [...]) wystąpili "do obecnej władzy [...] z zapytaniem czy istnieje możliwość zabudowy na warunkach pozwolenia na budowę, w formie ówczesnego projektu, tak żeby była możliwość zalegalizowania działalności na przedmiotowym terenie". Zdaniem skarżącej "cofnięcie lub ewentualne wstrzymanie" przedmiotowej decyzji o rozbiórce "leży w interesie społecznym" i "w interesie wszystkich turystów, zarówno dorosłych i dzieci, przebywających w [...]".

Skarżąca poinformowała również, że "od początku dzierżawy regularnie wypełniamy wszystkie zobowiązania w stosunku do Urzędu Gminy".

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt: II SA/Sz 954/14, uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, m. in., że wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone musi być ustaleniem niepodważalnego stanu faktycznego sprawy, a w tym ustaleniem charakteru obiektu budowlanego i stwierdzeniu budowy bez uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a dopiero następnie możliwe jest przejście do etapu legalizacji budowy, tj. zbadania zgodności samowolnie wykonanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z wydaną decyzją ustalającą warunki zabudowy (gdy plan nie obowiązuje) oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. W ocenie sądu, organy nadzoru budowlanego nie spełniły wymogów art. 107 § 3 K.p.a. dotyczących uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanej decyzji, poza tym zawarta w niej ocena prawna nie prezentuje subsumcji norm zastosowanych, w następstwie czego nie wskazano, która z definicji obiektu tymczasowego ma zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, tj. wybudowanego pomieszczenia WC.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., po ponownym rozpatrzeniu odwołania K. W., wydał decyzję opisaną na wstępie niniejszego uzasadnienia.

W decyzji tej organ stwierdził, że PINB, na podstawie art. 136 K.p.a., przeprowadził w dniu [...] r. oględziny działki nr [...], zlokalizowanej w [...]. W protokole z ww. oględzin zapisano, że ustawiony w narożniku ww. działki przedmiotowy obiekt budowlany - WC, "jest konstrukcji drewnianej, ustawiony na utwardzonym podłożu, bez fundamentów". Do protokołu dołączono materiał zdjęciowy obrazujący ustawienie przedmiotowego obiektu sanitarnego.

Sprawa, rozpatrywana jest w oparciu o obowiązujące przed dniem 28 czerwca 2015 r. przepisy ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które określają wyjątki od tej zasady. Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, przez tymczasowy obiekt budowlany rozumieć należy obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Obiekt objęty niniejszym postępowaniem, co zostało jednoznacznie ustalone podczas oględzin PINB w dniu [...]., nie jest trwale powiązany z gruntem oraz istnieje możliwość przeniesienia go w inne miejsce zatem, ze względu na jego charakter należy zaklasyfikować go jako tymczasowy obiekt budowlany. Przedmiotowy obiekt nie posiada bowiem prefabrykowanego lub murowanego fundamentu, albo odpowiednio przygotowanego podłoża wymagającego wykonania stosownych robót ziemnych, czyli nie został mocno połączony w takim stopniu, że odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym uniemożliwiającą np. ponowne posadowienie tego obiektu w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża.

Z przepisu art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wynika, iż z uzyskania pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego zwolniony został taki tymczasowy obiekt budowlany, co do którego spełnione zostały łącznie dwie przesłanki: 1) nie jest on trwale połączony z gruntem, 2) przewidziany jest do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego także w zgłoszeniu.

W ocenie organu, innymi słowy, z omawianego przepisu art. 29 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy wynika, iż w przypadku, gdy inwestor wybuduje tymczasowy obiekt budowlany bez dokonania zgłoszenia zamiaru jego budowy na podstawie art. 30 ust. 1 - przyjętego przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej bez sprzeciwu - obiekt ten będzie stanowił obiekt budowlany, którego wybudowanie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Tym samym, postępowanie w sprawie ewentualnego zalegalizowania albo wydania nakazu rozbiórki takiego obiektu budowlanego powinno toczyć się na podstawie art. 48 i 49 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane, regulujących sprawy wybudowania obiektów budowlanych lub ich części bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na ich budowę.

Ponieważ inwestor nie zgłosił zamiaru wybudowania przedmiotowego obiektu uznać należy, iż nie jest on tymczasowym obiektem budowlanym podlegającym regulacjom art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego i jego budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a obowiązek doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami ustawy Prawo budowlane, spoczywa na jego właścicielu i sprawcy samowoli budowlanej – K. W.

W przypadku wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia na budowę zastosowanie znajdują przepisy art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Zgodnie zaś z ust. 2, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a

w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Przy czym, zgodnie z ust. 3 ww. artykułu, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Jak ustalił organ powiatowy, usytuowanie przedmiotowego obiektu jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego na terenie ww. działki planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego [..] i części obrębów W. i G. - część A, dla którego określono zakaz lokalizacji zabudowy tymczasowej, w tym przyłączeń takich obiektów do sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Po ustaleniu, że niniejsza inwestycja narusza przepisy, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, a zatem nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, PINB uznał zatem, iż brak jest podstaw do wszczęcia postępowania legalizacyjnego i wydał nakaz rozbiórki tymczasowego obiektu WC.

W świetle powyższego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. uznał, że w sprawie został w pełni zgromadzony materiał dowodowy, dający podstawy do ustalenia jednoznacznego stanu faktycznego, w szczególności oceny charakteru przedmiotowego obiektu budowlanego w świetle przepisów prawa budowlanego i stwierdził, że orzeczony zaskarżoną decyzją przez organ powiatowy nakaz rozbiórki jest uzasadniony, sama zaś decyzja wydana została zgodnie z prawem.

Odnośnie pozostałych argumentów skarżącej, organ wyjaśnił, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują możliwości odstąpienia od nakazu wykonania nałożonego obowiązku ze względu na tzw. "interes społeczny", jak również na przyjęte rozstrzygnięcie nie ma wpływu ewentualna - oczekiwana przez skarżącą - interpretacja przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego przez inne organy.

Natomiast w kwestii dotyczącej występowania na terenie objętym ww. planem innych obiektów tymczasowych organ dodał, że nie stanowią one przedmiotu niniejszego postępowania administracyjnego.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez K. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo, poprzez niewykonanie obowiązków prawa, a mianowicie niewykonanie obowiązku zbadania przedstawionej sprawy, na tyle wyczerpująco i właściwie pod względem zgodności ze stosowanymi przepisami, interpretacjami właściwych urzędów, zasadności co do osoby adresata przedmiotu decyzji aby nie było wątpliwości i poczucia skrzywdzenia strony niewłaściwą decyzją.

W ocenie skarżącej, na terenie [...] istnieje wiele obiektów "innych", o podobnej technologii budowy i przeznaczeniu, użytkowanych na określony krótki lub dłuższy czas, które powstają na terenach, które Urząd Gminy wydzierżawia. Ma to szczególny i znaczący wpływ na jej sytuację szczególnie, że dotyczą tego samego planu miejscowego.

Podważa to interpretacje nadzoru budowlanego odnośnie definicji obiektu tymczasowego, bowiem zgodnie z art. 32 Konstytucji RP:

1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Organy ograniczają, a nawet zabraniają obywatelom możliwość skorzystania z procedury ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej oraz postawienia obiektów tymczasowych na terenach dzierżawionych na określony czas, czyli ograniczają prawa, a prawo jest równe wobec wszystkich bez wyjątku - bynajmniej tak wszystkim obywatelom jest to tłumaczone.

Oprócz tego, skarżąca odnosząc się do przedmiotowego postanowienia, wyjaśniła, że nie jest właścicielem obiektu WC. Obiekt stoi i stał jeszcze przed rozpoczęciem przez nią dzierżawy przedmiotowego terenu. Nie ma praw własności i nigdy nie nastąpił formalny zakup tego obiektu przez nią. To, że jest użytkownikiem terenu nie świadczy aby miała prawo decydować o losie obiektu, gdyż właściciel tego obiektu może żądać od niej odszkodowania za jego usunięcie. Jej wcześniejsze stwierdzenie, że jest inwestorem tego obiektu wynikało ze słów pracowników PINB podczas kontroli przedmiotu samowoli budowlanej i samego pisma Nadzoru skierowanego do niej, o rozbiórce tego obiektu.

Zdaniem skarżącej, sam fakt, że obiekt stał już wcześniej przed zawarciem umowy dzierżawy wyklucza aby była jego samoistnym właścicielem. Nikt jej wcześniej nie prosił o okazanie dokumentu potwierdzającego fakt wybudowania tego obiektu. Zgodnie z brzmieniem art. 52 Prawa budowlanego zobowiązanymi do poniesienia kosztów dokonania czynności, o których mowa w art. 48, 49b, 50a i 51 Prawa budowlanego jest: inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.

Powyższą pomyłkę skarżąca zgłosiła bezpośrednio po odkryciu. Pomimo tego Nadzór, cały czas twierdzi że ona jestem inwestorem i to od 2006 r. pomimo, iż umowę dzierżawy z firmą [...] zawarła w 2013 r. Podczas kontroli Nadzór nie próbował tych faktów weryfikować, "na tamten czas i później, tylko stwierdził, że skoro mam od 2013 roku tytuł dzierżawy to muszę i na pewno odpowiadam za wszystkie obiekty tam postawione i muszę ponieść konsekwencje samowoli budowlanej".

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Po zapoznania się z przedstawionym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji sąd stwierdza, iż organ w zasadzie zastosował się do oceny prawnej i wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 954/14. Została wyjaśniona kwestia tymczasowego charakteru obiektu WC i wskazane stosowne przepisy ustawy Prawo budowlane w oparciu, o które organ doszedł do przedstawionych wniosków.

Dla pełnego rozpoznania sprawy organ winien był jednak dokonać własnej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XLIV/306/2010 Rady Gminy Ustronie Morskie i ocenić, czy w istniejącym stanie faktycznym sprawy może zostać zastosowany art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, tymczasem organ odwoławczy swoje ustalenia w tym zakresie oparł wyłącznie o ustalenia i ocenę PINB, nie dokonał zaś własnych ustaleń i rozważań.

Zwrócić należy także uwagę, że co do zasady organ administracji publicznej rozstrzyga sprawę w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydawania decyzji, w tym również przez organ odwoławczy. Wszelkie zaś odstępstwa od tej zasady wymagają przeprowadzenia stosownego wywodu prawnego uzasadniającego zastosowanie innej reguły. Organ stwierdził jedynie, że sprawa rozpatrywana jest w oparciu o obowiązujące przed dniem 28 czerwca 2015 r. przepisy ustawy Prawo budowlane.

Jednakże kwestią najistotniejszą w niniejszej sprawie jest podniesiony przez skarżącą zarzut, iż nie jest ona inwestorem obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania organów nadzoru budowlanego i tym samym nie może być na nią nałożony obowiązek rozbiórki tego obiektu.

Zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Dla prawidłowego zastosowania tego przepisu niezbędne jest więc jednoznaczne ustalenie podmiotu do którego kierowana ma być decyzja.

W aktach sprawy brak jest dokumentów jednoznacznie potwierdzających fakt, iż w 2006 r. to skarżąca K. W. była inwestorem obiektu WC, bądź też przejęła w tym zakresie prawa inwestora, np. poprzez wykup obiektów od inwestora.

Fakt podpisania przez skarżącą protokołu kontroli obiektu budowlanego z dnia [..] r. w tym zakresie nie może być, zdaniem sądu, uznany za wystarczający. Protokół sporządzany w terenie przed podpisaniem jest jedynie odczytywany osobom biorącym udział w kontroli, co nie gwarantuje pełnego zrozumienia jego treści.

W aktach sprawy znajduje się sporządzony przez przedstawiciela właściciela działki wykaz dzierżawców, jednakże zawiera on jedynie daty końcowe umów dzierżawy. Ponadto ani właściciel działki, ani K. W., nie złożyli żadnych oświadczeń odnośnie do faktu, kto był inwestorem obiektu WC.

W tej sytuacji brak jest możliwości, w oparciu o akta sprawy, ustosunkowania się przez sąd do zarzutu skargi, a zatem postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone w sposób wystarczający. Tak więc, zdaniem sądu, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 § 1 K.p.a., a naruszenie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w przypadku bowiem gdy skarżącej nie będzie można przypisać charakteru inwestora, decyzja o rozbiórce winna być skierowana do innego podmiotu.

Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu, uzupełnić materiał dowodowy, a następnie podjąć rozstrzygnięcie i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy.