Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1368/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 pkt 8 lit. a), art. 41 ust. 4, art. 86 ust. 1, art. 120 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Hieronim Sęk, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 43/13 w sprawie ze skargi G. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 5 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. I. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 11 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 43/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę G. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 5 listopada 2012 r., wydaną wobec skarżącego w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W., decyzją z dnia 7 sierpnia 2012 r. określił skarżącemu zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za wszystkie miesiące 2007 r.

1.2.1. Przyczyną zakwestionowania pierwotnego rozliczenia podatnika, były stwierdzone przez organ pierwszej instancji nieprawidłowości zarówno w zakresie podatku naliczonego, jak i należnego.

Mianowicie, jak ustalono, skarżący w kontrolowanym okresie:

- zawyżył podatek naliczony przez nieuprawnione odliczenie podatku z 12 faktur dokumentujących nabycie części samochodowych oraz usług do różnych marek samochodów na łączną kwotę podatku 1.828,77 zł, które według organu nie miały związku z zaewidencjonowana sprzedażą;

- zawyżył podatek naliczony przez rozliczenie podatku z duplikatu faktury wystawionej dopiero 3 stycznia 2008 r. przez firmę DPD Polska spółka z o.o. za usługi kurierskie;

- nieprawidłowo zastosował procedurę opodatkowania VAT – marża do dostaw, za pośrednictwem portalu Allegro, artykułów wielobranżowych, głównie sprzętu AGD i RTV;

- zaniżył podatek należny z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na kwotę 190,06 zł. - w rozliczeniu za styczeń 2007 r. dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, jednocześnie nie wykazując podatku należnego z tego nabycia;

- nie zaewidencjonował dokonanych przez siebie wszystkich dostaw towarów – ujawniono bowiem, że skarżący dokonywał dostaw towarów za pośrednictwem portalu Allegro z kont o nazwach "gti-autohandel" oraz "edyta69666", przy czym dostawy oferowane na drugim z wymienionych kont nie zostały wykazane w prowadzonych ewidencjach.

1.3. W wyniku rozpoznania odwołania strony, zaskarżoną decyzją z dnia 5 listopada 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podatnik, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł przeciwko niej zarzuty naruszenia:

1) art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 mara 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej również jako "ustawa o VAT" lub "u.p.t.u."), przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i pozbawienie skarżącego odliczenia podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną, ponieważ zakupione części i usługi miały zostać zużyte do naprawy samochodów wynajmowanych;

2) art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej również jako: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która wydana została z naruszeniem:

- art. 180 § 1 O.p. przez uchybienie zasadzie równej mocy środków dowodowych, przejawiające się wprowadzeniem ograniczeń, co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu i nie wskazanie dowodu, dlaczego nie daje się wiary wyjaśnieniom skarżącego, jego dokumentom i ewidencjom, dlaczego nie prowadzono postępowania dowodowego w celu ustalenia czy dostawa towarów na Ukrainę podlegała opodatkowaniu stawką 0%;

- art. 191 O.p., przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i dokonanie oceny i uznanie za udowodnione, że skarżący zakupił części samochodowe, których nie wykorzystał do działalności gospodarczej związanej ze sprzedażą opodatkowaną, gdy faktycznie części te zakupione zostały do naprawy samochodów wynajmowanych, a kontrolujący w żaden sposób nie wykazali, że tak nie było, jak również nie wskazali, w jaki inny sposób części te zostały wykorzystane. Nie przeprowadzono dowodu w zakresie dostawy towaru na Ukrainę;

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ niedokonał należytej oceny zebranych dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom w tym wyjaśnieniom skarżącego nie daje wiary, co doprowadziło do niewłaściwego określenia stanu faktycznego, podstawy opodatkowania i wysokości podatku;

- art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 O.p., przez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie przez organy podatkowe bez wykazania żadnych dowodów, że wyjaśnienia strony odnośnie zakupionych części zamiennych od których zakupu organ podatkowy pozbawił stronę prawa do odliczenia, nie odpowiadają stanowi faktycznemu wykazanemu w prowadzonych ewidencjach w firmie skarżącego, co spowodowało, że skarżący nie miał możliwości udowodnić swoich racji, a organ podatkowy nie wyjaśnił wszechstronnie przedmiotowej sprawy.

2.2. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej we W., argumentując jak w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie, wywiedzionego przez stronę przeciwną, środka zaskarżenia.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga podatnika nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd ten bowiem nie dopatrzył się naruszenia w sprawie przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu wpływającym na wynik sprawy.

3.2. W pisemnych motywach wyroku Sąd pierwszej instancji ocenił, że organy przeprowadziły skrupulatne postępowanie podatkowe, które wykazało w sposób niewątpliwy, że skarżący w sposób nieuprawniony odliczał podatek naliczony z faktur dokumentujących nabycie części samochodowych oraz usług do różnych marek samochodów.

3.2.1. W tym zakresie WSA zgodził się z organem odwoławczym, że wydatki te nie mogły dotyczyć naprawy i zakupu części do samochodów sprowadzonych przez skarżącego z Niemiec 2006 r. W 2006 r. bowiem podatnik złożył tylko jedną deklarację VAT-24 w związku ze sprowadzeniem z Niemiec jednego samochodu. Co prawda skarżący sprowadzał również samochody z Niemiec w latach poprzednich, tj. 2005 i 2004 r. Nie można było jednak, według Sądu dać wiary, aby wydatki na naprawę i zakup części ponoszone w roku 2007 miały związek z dostawami realizowanymi w latach poprzednich. Istotnie, jak przyznał WSA za organem odwoławczym, był to zbyt odległy okres, aby można było mówić o związku wydatków z wcześniejszą sprzedażą. Podatnik sprzedawał samochody używane, dlatego mało prawdopodobne było aby udzielał na te samochody gwarancji. Również analiza samych faktur wykazała, że duża część wydatków miała związek z bieżącą eksploatacją pojazdów i ich normatywnym zużyciem.

3.2.2. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie można było również zarzucić organowi dowolności w przyjęciu, że opisywane wydatki na naprawę i części do samochodów nie mogły dotyczyć samochodów wynajmowanych od innych podmiotów. Jak bowiem ustalono podatnik nie tylko nie miał obowiązku dokonywać napraw wynajmowanych samochodów, ale bez zgody wynajmującego nie miał prawa dokonywać żadnych napraw. Ponadto podatnik nie zgłaszał wynajmującym wystąpienia awarii, które miałyby związek z poniesionymi wydatkami. Dodatkowo ponoszone wydatki, jako typowo eksploatacyjne nie wskazują, aby mogły dotyczyć konieczności dokonania naprawy w trybie awaryjnym.

3.3. Za prawidłowe Sąd pierwszej instancji uznał również, poczynione przez organy ustalenia stanu faktycznego w zakresie możliwości rozliczenia przez skarżącego dostawy towarów w systemie VAT – marża.

3.3.1. Jak z kolei w tej kwestii zauważył WSA we Wrocławiu zastosowanie szczególnej procedury w zakresie opodatkowania dostaw towarów używanych, możliwe jest jedynie w przypadku spełnienia przez podatnika łącznie warunków o których mowa w art. 120 ust. 1 pkt 4, ust. 4 oraz ust. 10 ustawy o VAT. Tymczasem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że oferowane przez stronę, za pośrednictwem portalu Allegro, towary nie były towarami używanymi. Dostawy te głównie dotyczyły tych samych co do rodzaju towarów, jak towary podlegające zaewidencjonowaniu, czyli towarów pochodzących w większości z tzw. "retury". Towary oferowane do sprzedaży opisywane były jako nowe, albo jako używane, ale pojęcie towaru używanego było najczęściej w opisie aukcji wyjaśniane jako oferta dotycząca towaru pochodzącego z ekspozycji posiadającego drobne rysy czy uszkodzenia w stu procentach sprawnego.

Według Sądu zatem prawidłowe były wnioski organu, że nie można mówić w takich przypadkach o towarze używanym bowiem towar z ekspozycji, przeznaczony do oglądania przez potencjalnych nabywców zwykle nosi ślady używania (jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny - zadrapania, rysy), ale nie jest towarem używanym zgodnie z przeznaczeniem i właściwościami.

Podatnik nie wykazał również, w ocenie WSA, aby nabywał towary od podmiotów będących osobami fizycznymi, a analiza dostawców strony wskazuje, że nabywane towary nie były towarami opodatkowanymi w systemie marży lub zwolnione co wyklucza możliwość spełnienia przesłanek określonych w przepisie art. 120 ust 10 ustawy o podatku od towarów i usług.

3.4. Odnosząc się w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku do zarzutu skargi dotyczącego nieprzeprowadzenia przez organy postępowania dowodowego w celu ustalenia czy dostawa towarów na Ukrainę podlegała opodatkowaniu stawką 0%, Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ podatkowy nie ma nieograniczonego obowiązku poszukiwania środków dowodowych w sytuacji, gdy podatnik wywodzi określone skutki podatkowe. Przy czym, jak zauważył WSA we Wrocławiu, w przypadku dostaw towarów dla kontrahentów z Ukrainy, sam skarżący uznał je za sprzedaż krajową.

Ponadto jak wynika z treści art. 41 ust. 4, 5, 6 i 11 ustawy o VAT stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się w przypadku posiadania przez podatnika dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, a w przypadku wywozu dokonanego przez nabywcę musi to być kopia dokumentu w którym urząd celny określony w przepisach celnych potwierdzi wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Tymczasem, co wynikało z ustalonego przez organ stanu faktycznego, skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący, zastępowany przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kwestionując w niej w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a."), zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie:

I. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 151 P.p.s.a., poprzez zastosowanie tego przepisu i oddalenie skargi, gdy w przedmiotowej sprawie Sąd powinien zastosować, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., uwzględnić skargę i uchylić skarżoną decyzję wraz z decyzją organu pierwszej instancji, z uwagi na naruszenie przez organy prowadzące postępowanie w przedmiotowej sprawie prawa w tym:

- art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez jego wadliwe zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy decyzja winna zostać uchylona, gdyż organ pierwszej instancji wydał ją z naruszeniem niżej wymienionych przepisów:

• art. 180 § 1 O.p., poprzez uchybienie zasadzie równej mocy środków dowodowych, przejawiające się wprowadzaniem ograniczeń, co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu i nie wskazanie dowodu, dlaczego nie daje się wiary wyjaśnieniom skarżącego, jego dokumentom i ewidencjom księgowym, dlaczego nie przeprowadzono postępowania dowodowego w celu ustalenia czy dostawa towarów na Ukrainę podlegała opodatkowaniu stawką 0% VAT;

• art. 191 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i dokonanie oceny i uznanie za udowodnione, że skarżący zakupił części samochodowe, których nie wykorzystał do działalności gospodarczej związanej ze sprzedażą opodatkowaną, gdy faktyczne części te zakupione zostały do naprawy samochodów wynajmowanych, a kontrolujący w żaden sposób nie wykazali, że tak nie było, jak również nie wskazali, w jaki inny sposób części te zostały wykorzystane jak nie do naprawy samochodów. Nie przeprowadzenie dowodu z zakresu dostawy towaru na Ukrainę;

• art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy nie dokonał należytej oceny zebranych dowodów w uzasadnionej decyzji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom w tym wyjaśnieniom skarżącego nie daje wiary, co doprowadziło do niewłaściwego określenia stanu faktycznego, podstawy opodatkowania i wysokości podatku;

• art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie przez organy podatkowe bez wykazania żadnych dowodów, że wyjaśnienia skarżącego odnośnie zakupionych części zamiennych, od których zakupu organ podatkowy pozbawił stronę prawa do odliczenia, nie odpowiadają stanowi faktycznemu wykazanemu w prowadzonych ewidencjach w Firmie skarżącego, co spowodowało, że strona nie miała możliwości udowodnić swoich racji, a organ podatkowy nie wyjaśnił wszechstronnie przedmiotowej sprawy.

II. przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i pozbawienie strony odliczenia podatku naliczonego w kwocie 1.828,77 zł który związany był ze sprzedażą opodatkowaną i zużyte zostały jako elementy naprawy samochodów wynajmowanych;

2) art. 41 ust. 4 ustawy o VAT, poprzez nie zastosowanie tego przepisu, gdy w przedmiotowej sprawie powinien być zastosowany;

3) art. 120 ust. 4 ustawy o VAT, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i stwierdzenie, że skarżący nie sprzedawał towarów używanych odpadów poprodukcyjnych.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszenie powyższych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sąd w zaskarżonym wyroku nie sprawował wymiaru sprawiedliwości. Nie stwierdził niezgodności z prawem działań organu, którego decyzje rozpatrywał, gdy organ ten działał niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, co doprowadziło do błędnego i niewłaściwego ustalenia podstawy opodatkowania i wysokości podatków.

Mając na uwadze podniesione zarzuty, w skardze kasacyjnej wniesiono o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu;

- oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego i kosztów: opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz kosztów uzasadnienia wyroku w kwocie 100 zł.

4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznając, iż wywiedziony przez podatnika środek zaskarżenia pozbawiony jest uzasadnionych podstaw, wniósł o jego oddalenie w całości, a także o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.1. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

5.2. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub - uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście wystąpiło i mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

5.3. Wprawdzie w rozpatrywanej sprawie na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. sformułowano zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 151 P,p.s,a,, albowiem sąd winien – zdaniem autora skargi – zastosować art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. i uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie przez organy art. 233 § 1 pkt 1 O.p., art. 180 § 1, 191, 210 § 1 pkt 6 i § 4, 120, 121 § 1 oraz art. 122 O.p, tym niemniej, zarzuty te nie zostały w ogóle uzasadnione i nie wykazano w żaden logiczny sposób, aby te ewentualne uchybienia miały jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

5.3.1. W motywach skargi zamiast skupić się na uzasadnieniu sformułowanych zarzutów i wykazaniu, w jaki sposób Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia określonych w tych zarzutach przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej zacytował fragmenty ogólnych rozważań odnoszących się do systemu podatkowego obowiązującego w Polsce, organów podatkowych i sposobu prowadzenia postępowań kontrolnych oraz podatkowych. Następnie pełnomocnik skarżącego w oparciu o przepisy art. 122, art. 222 i art. 21 § 3 O.p. wskazał na obowiązek przeprowadzenia przez organ z urzędu dowodów celem ustalenia stanu faktycznego. Autor skargi kasacyjnej na jej str. 5 wywodził, iż podatnik jako strona postępowania nie ma obowiązku dowodzenia faktów, które maja znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (za wyjątkiem art. 222 O.p.), z kolei na str. 6 przyznaje jednak, że: "Strona postępowania może, a nawet we własnym interesie powinna aktywnie uczestniczyć w zbieraniu dowodów, albowiem "nie udowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony."

5.3.2. Jako niezrozumiałe wskazane zostało stanowisko o braku możliwości zastosowania stawki 0% - skoro podatnik prawidłowo dokonał opodatkowania (organ dysponuje stosownymi dokumentami) stawką 0% (eksport na Ukrainę) to organ powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe by tę stawkę zastosować zamiast twierdzić, że strona skarżąca nieprawidłowo stosowała opodatkowanie VAT marża. W opinii strony skarżącej nie jest prawidłową bierna postawa organu w postępowaniu ograniczająca się do wzywania strony o złożenie wyjaśnień, nadto organ dysponując dowodami zakupu części i wyjaśnieniami Strony w tym zakresie, a także co do sprzedaży towarów używanych nie przedstawił dowodów - przeczących twierdzeniom podatnika oraz nie ustalił co miałoby się stać z zakupionymi częściami. Organ – zdaniem autora skargi kasacyjnej – winien przesłuchać w charakterze świadków osoby dokonujące zakupów towarów od skarżącego.

5.4. Odnosząc się zatem do tak skonstruowanego uzasadnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zawarto w nim żadnych argumentów na poparcie zasadności sformułowanych w tej skardze zarzutów procesowych.

5.4.1. Brak właściwego uzasadnienia podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej uniemożliwia sądowi kasacyjnemu – działającemu w granicach skargi kasacyjnej – merytoryczne odniesienie się do istoty sporu, a więc rozstrzygnięcia, czy Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny co do prawidłowości, w tym i zupełności, zebranego w tej sprawie materiału dowodowego oraz jego oceny przez organy podatkowe.

Skoro uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie wskazanych w zarzutach przepisów konkretnie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy, nie czynią temu wymogowi zadość ogólne dywagacje pełnomocnika skarżącego dotyczące przebiegu postępowania podatkowego.

5.5. Podsumowując, sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie doprowadziły do zakwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

5.6. Bezskuteczność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, nietrafnymi czyni również podniesione w tejże skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, gdyż przy ustalonym w tejże sprawie, a niepodważonym zarzutami skargi kasacyjnej, stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji nie uchybił przepisom art. 86 ust. 1, art. 41 ust. 4 oraz art. 120 ust. 4 u.p.t.u.

5.7. Odnośnie kwestii wykładni i zastosowania wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego zaaprobować należy w całości stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone na stronach 9 – 12 zaskarżonego wyroku.

5.7.1. Art. 86 ust. 1 u.p.t.u. nie został naruszony poprzez pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego wobec braku związku zakupionych towarów i usług z działalnością opodatkowaną. Zatem zasadnym było stwierdzenie, iż strona skarżąca nie miała prawa rozliczenia kwot podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup takich towarów i usług.

5.8. Niemożliwym było zastosowanie w sprawie przepisu art. 41 ust. 4 u.p.t.u. z uwagi na niespełnienie warunków do uznania dostawy towarów za eksport rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. a) u.p.t.u. Brak powiązania jakiejkolwiek podstawy kasacyjnej z art. 2 pkt 8 lit. a) u.p.t.u. dodatkowo potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu administracyjnego pierwszej instancji, iż brak jest wad przy kwalifikacji organu dostawy jako niespełniającej wymogów eksportu towarów w rozumieniu u.p.t.u.

5.9. Odnośnie zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 120 ust. 4 u.p.t.u. stwierdzić trzeba, że skoro strona skarżąca nie dokonywała dostawy towarów używanych - co wynika ze stanu faktycznego - nie jest możliwym zastosowanie metody opodatkowania w postaci VAT-marża. Kwestia kwalifikacji towaru jako używany należy natomiast do domeny ustaleń z zakresu stanu faktycznego, a nie prawa materialnego.

5.10. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań – działając na podstawie przepisów art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.