Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 55/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Gospodarstwa Rolnego [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] września 2020r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz Gospodarstwa Rolnego [...] sp. z o.o. w [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Ż. odmówił przyznania na wniosek skarżącej spółki – G. z dnia [...] sierpnia 2020 r. pomocy na podstawie § 13z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań ARiMR (Dz.U. z 2015 r. poz. 187 ze zm., dalej powoływanego też jako "rozporządzenie z dnia 27 stycznia 2015 r."), dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19. Organ wskazał, że wnioskowana pomoc, której wartość wynosi 65 870 zł (15 016,87 euro), łącznie z już otrzymaną pomocą w ramach przepisów wydanych na podstawie Tymczasowych ram środków pomocy państwa w celu wpierania gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Komunikat Komisji Europejskiej 2020/C 91 I/01 - Dz.U.UE.C.2020.91I.1, dalej powoływanego jako "Tymczasowe ramy prawne") z tytułu prowadzenia działalności w zakresie produkcji podstawowej produktów rolnych w wymiarze 393 788 zł (89 697,05 euro) – przekroczyłaby równowartość 100 000 euro, gdyż wyniosłaby 459 658 zł tj. 104 713,92 euro, tymczasem zgodnie z sekcją 3.1 pkt 23 lit. a Tymczasowych ram prawnych pomoc przyznana w ramach niniejszego programu łącznie z inną pomocą przyznaną temu samemu beneficjentowi nie może przekraczać równowartości 100 000 euro. Dlatego też jak stwierdził organ brak jest podstaw prawnych do przyznania pomocy, gdyż w sprawie doszło do przekroczenia ww. limitu pomocy w wysokości 100 000 euro.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki, w którym skarżąca zakwestionowała stanowisko organu, iż w sytuacji, gdy łączna pomoc przekracza 100 000 euro to należy odmówić wnioskodawcy przyznania pomocy, a nie wypłacić ją do górnej granicy określonej na 100 000 euro, i w konsekwencji zarzuciła bezpodstawne odebranie jej uprawnienia do otrzymania pomocy w kwocie 49 140,88 zł (11 203,01 euro), Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, stwierdzając że organ I instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie udzielił skarżącej pomocy finansowej na postawie § 13z rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. Uzasadniając decyzję organ II instancji powtórzył argumentację organu I instancji, dodatkowo powołując się na regulacje art. 3 ust. 2 i ust. 7 oraz art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.U.UE.L.2013.352.9 ze zm., dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 1408/2013) i podkreślając przy tym, że wskazane przepisy rozporządzenia nr 1408/2013 nie przewidują możliwości redukcji wsparcia do wysokości nieprzekraczającej limitu 100 000 euro, skoro w rozporządzeniu tym mówi się, że w sytuacji gdyby z powodu udzielania nowej pomocy został przekroczony ww. pułap, nowa pomoc nie może być objęta przepisami rozporządzenia. Dlatego też, jak stwierdził organ II instancji, zakaz udzielenia pomocy w przypadku przekroczenia limitu pomocy dotyczy całej kwoty pomocy, a nie tylko nadwyżki ponad limit określony w rozporządzeniu.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając:

1. naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci sekcji 3.1 pkt 23 lit. a Tymczasowych ram w zw. z § 13z ust. 1, 2 i 4 w zw. z § 13v ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. w zw. z art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013 poprzez niewłaściwą wykładnię ww. przepisów, tj. uznanie, że gdy łączna pomoc przekracza 100 000 euro, to należy odmówić pomocy, a nie wypłacić do górnej granicy określonej na 100 000 euro;

2. naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

1) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej powoływanej jako "kpa") poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do udzielenia pomocy finansowej, a zatem organ II instancji powinien na skutek wniesionego odwołania uchylić zaskarżoną decyzję,

2) art. 107 § 1 pkt 4 kpa poprzez brak wskazania podstawy prawnej, na podstawie której odmówiono przyznania pomocy do kwoty 100 000 euro, o czym stanowi sekcji 3.1 pkt 23 lit. a Tymczasowych ram, podczas gdy przywołany wyżej przepis w żadnej mierze nie reguluje sytuacji, aby nie można było wypłacić różnicy pomiędzy kwotą 100 000 euro a otrzymaną już pomocą finansową w poprzednich trzech latach podatkowych,

3) art. 7a § 1 kpa poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony, podczas gdy zgodnie z przywołanym wyżej przepisem powstałe w sprawie wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść strony i w takiej sytuacji strona winna otrzymać uprawnienia,

4) art. 7, art. 77, art. 107 § 3 i art. 80 kpa poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów bez należytego rozważenia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, a także poprzez częściowe rozpoznanie sprawy i nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego w sprawie, wskutek czego uznano, że przepis art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013 w zw. z przepisem sekcji 3.1 pkt 23 lit. a Tymczasowych ram - którego skutkiem było odebranie skarżącej uprawnienia do otrzymania pomocy de minimis w kwocie 49 140,88 zł, stanowiącej równowartość kwoty 11 203,01 euro - należy interpretować na niekorzyść strony,

5) art. 8 w zw. z art. 10 kpa przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do obywateli i brak zapewnienia skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji przez organ II instancji brak dania skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, a względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zobowiązanie organu przez sąd do wydania decyzji o określonej treści w terminie zakreślonym przez Sąd.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

W sprawie skarżąca ubiegała się wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2020 r. o przyznanie pomocy na podstawie § 13z rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19.

Zgodnie z § 13z ust. 1 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r., w 2020 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana, w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego, na wniosek tego producenta rolnego złożony na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej (§ 13z ust. 2).

W myśl § 13z ust. 3 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres producenta rolnego ubiegającego się o pomoc;

2) numer identyfikacyjny producenta rolnego ubiegającego się o pomoc nadany w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

3) numer identyfikacyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (numer PESEL) albo numer identyfikacji podatkowej (NIP) producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, a w przypadku osób fizycznych nieposiadających numeru PESEL - numer paszportu albo innego dokumentu stwierdzającego tożsamość;

4) oświadczenie producenta rolnego o zagrożeniu utraty płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19 oraz niewypłaceniem pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1;

5) oświadczenie producenta rolnego o zrzeczeniu się prawa do pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1.

Stosownie do § 13z ust. 4 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się zgodnie z § 13v. W myśl § 13v ust. 7 wymienionego rozporządzenia wysokość pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1, ustala się jako iloczyn deklarowanej przez producenta rolnego we wniosku, o którym mowa w ust. 4, powierzchni uprawy, na której powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, oraz stawki pomocy. W przypadku skarżącej do pomocy określonej w § 13v rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. kwalifikowało się 59,51 ha objętych stawką 1000 zł i 12,72 ha objętych stawką 500 zł, co łącznie wynosi 65 870 zł tj. 15 016,87 euro; natomiast limit wykorzystanej przez skarżącą pomocy de minimis na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynosił 0, 00 euro.

Z przytoczonych regulacji rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. wynika, że przedmiotowa pomoc, o której mowa w § 13z ww. rozporządzenia przysługuje producentowi rolnemu, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19 - § 13z ust. 1, oraz któremu nie została wypłacona pomoc określona w § 13v ust. 1 rozporządzenia tj. pomoc dla producenta, w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy - § 13z ust. 4 (w sytuacji gdy szkody w uprawach rolnych wynoszą nie więcej niż 30% średniej rocznej produkcji rolnej – a z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie - pomoc wymieniona § 13v ust. 1 udzielana jest zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1408/2013, a więc objęta jest limitem pomocy de minimis wynoszącym aktualnie 20 000 euro, a uprzednio 15 000 euro). Dlatego też w § 13z ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. określono wymóg, aby producent rolny do wniosku o udzielenie pomocy, o której mowa w § 13z rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r., złożył oświadczenie o zagrożeniu utraty płynności finansowej w związku z epidemią COVID-19 i niewypłaceniem pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1 (tj. pomocy klęskowej) oraz o zrzeczeniu się prawa do pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1.

W sprawie wskazane warunki zostały spełnione, gdy skarżąca złożyła wymienione oświadczenia, a złożony przez nią w dniu [...] listopada 2019 r. wniosek o przyznanie pomocy de minimis przewidzianej dla producenta rolnego, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy na powierzchni co najmniej 30% danej uprawy, wskutek złożenia przez skarżącą w dniu [...] sierpnia 2020 r. wniosku o przyznanie pomocy finansowej określonej w § 13z rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. i zrzeczenia się w nim przez stronę prawa do pomocy, o której mowa, w §13v rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r., nie został przez organ I instancji rozpatrzony, lecz postępowanie wszczęte złożonym w dniu 29 listopada 2019 r. wnioskiem - umorzone decyzją z dnia 19 sierpnia 2020 r.

W związku z tym, że przedmiot sprawy stanowi pomocy, o której mowa w § 13z rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r., a więc pomoc dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19, oraz że pomoc ta przyznawana jest w ramach notyfikowanego przez Komisję Europejską programu pomocowego, objętego Tymczasowymi ramami prawnymi, wskazać należy również na dodatkowe warunki udzielania tej pomocy wynikające z Tymczasowych ram prawnych.

I tak zgodnie z sekcją 3.1 pkt 23 lit. a Tymczasowych ram prawnych, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom w sektorach rolnictwa, rybołówstwa i akwakultury, obwarowana jest wymogiem, aby całkowita pomoc nie przekraczała 120 000 euro na przedsiębiorstwo prowadzące działalność w sektorze rybołówstwa i akwakultury lub 100 000 euro na przedsiębiorstwo prowadzące działalność w sektorze produkcji podstawowej produktów rolnych; pomoc tę można przyznawać w formie dotacji bezpośrednich, korzyści podatkowych i korzystnych warunków płatności bądź w innych formach, takich jak zaliczki zwrotne, gwarancje, pożyczki i kapitał własny, pod warunkiem że łączna wartość nominalna takich środków nie przekracza całkowitego pułapu wynoszącego 120 000 euro lub 100 000 euro na przedsiębiorstwo; wszystkie dane liczbowe muszą zostać podane w kwotach brutto, tj. przed odliczeniem podatków lub innych opłat.

Wskazać też należy na zapis sekcji 2 pkt 20, zgodnie z którym tymczasowe środki pomocy objęte niniejszym komunikatem mogą być kumulowane zgodnie z zasadami określonymi w poszczególnych sekcjach niniejszego komunikatu. Tymczasowe środki pomocy objęte niniejszym komunikatem mogą być kumulowane z pomocą przyznaną na podstawie rozporządzeń de minimis lub z pomocą przyznaną na podstawie rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych pod warunkiem przestrzegania przepisów i zasad dotyczących kumulacji określonych w tych rozporządzeniach.

Zasadniczy problem prawny występujący w sprawie dotyczy tego, czy możliwe jest przyznanie wnioskowanej przez skarżącą pomocy, do wysokości ww. dopuszczalnej kwoty stanowiącej 100 000 euro na przedsiębiorstwo prowadzące działalność w sektorze produkcji podstawowej produktów rolnych, jeżeli całkowita kwota pomocy kwotę tę przekracza. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w ramach przepisów wydanych na podstawie Tymczasowych ram prawnych otrzymała już pomoc z tytułu prowadzenia działalności w zakresie produkcji podstawowej produktów rolnych w wysokości 393 788 zł tj. 89 697,05 euro, co oznacza że otrzymując wnioskowaną pomoc, której wartość wynosi 65 870 zł tj. 15 016,87 euro, przekroczyłaby równowartość 100 000 euro, gdyż łączna wartość pomocy wyniosłaby 459 658 zł tj. 104 713,92 euro. Zdaniem Sądu w takiej sytuacji wnioskodawcy przysługuje pomoc do kwoty nieprzekraczającej określonego przez prawodawcę limitu 100 000 euro, natomiast tylko nadwyżka ponad tę kwotę nie może być objęta udzieloną pomocą. Z treści Tymczasowych ram prawnych należy wyprowadzić wniosek, że przyznanie pomocy możliwe jest wówczas, gdy pomoc ta (po spełnieniu pozostałych przewidzianych warunków) nie będzie naruszała warunku określonego w sekcji 3.1 pkt 23 lit. a Tymczasowych ram prawnych, gdzie określono wyłącznie wymóg szczególny, aby całkowita pomoc nie przekraczała 100 000 euro, aby łączna wartość nominalna środków pomocy nie przekracza całkowitego pułapu wynoszącego 100 000 euro. Celem tej regulacji jest więc zakaz przyznawania przez państwo pomocy ponad określoną w nim kwotę, zatem brak jest w ocenie Sądu przeszkód, aby dany podmiot uzyskał pomoc w wysokości, która kwocie tej odpowiada.

Wbrew twierdzeniom organu nie sprzeciwiają się temu postanowienia rozporządzenia nr 1408/2013. Według zarówno art. 3 ust. 2, jak również art. 3 ust. 7 tego rozporządzenia, górny pułap przyznanej pomocy nie może przekraczać określonej wysokości. Jest to jedyna przeszkoda w uzyskania pomocy de minimis. Prawodawca unijny używa bowiem sformułowań "całkowita kwota pomocy" (art. 3 ust. 2) oraz "pułap określony w ust. 2" (art. 3 ust. 7), podając jednocześnie, że nie mogą one przekroczyć określonej kwoty. Przy interpretacji natomiast zamieszczonego w treści art. 3 ust. 7 sformułowania "nowa pomoc nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia" należy posłużyć się treścią pkt 8 preambuły do rozporządzenia nr 1408/2013, gdzie jednoznacznie potwierdzono, że "dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych". Przemawia to za uznaniem, że w przepisach tych mowa jest o faktycznie mającej być przyznanej pomocy, nie zaś pomocy, jaka byłaby możliwa do przyznania. Jeżeli zatem możliwy zakres pomocy przekracza kwotę określoną w rozporządzeniu nr 1408/2013, pomoc może zostać udzielone jedynie do kwoty możliwej pomocy określonej w art. 3 ust. 2 powyższego rozporządzenia. Tym samym, gdy faktyczna kwota nowej pomocy nie doprowadzi do przekroczenia tak rozumianej całkowitej kwoty pomocy, czyli nie zostanie przekroczony jej maksymalny pułap, to nie ma przeszkód dla jej przyznania w tej wysokości. Celem rozporządzenia nr 1408/13 jest zakaz przyznawania przez państwo pomocy ponad określoną w nim kwotę. Jest to jedyna przeszkoda w uzyskaniu pomocy de minimis. Z powyższym rozumieniem przemawia także wykładni historyczna regulacji pomocy de minimis w rolnictwie. W poprzednio bowiem obowiązującym rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz.Urz.UE.L Nr 337, str. 35 ze zm.), wyraźnie wskazano, że "jeżeli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza pułap, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie może ona być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej tego pułapu" (art. 3 ust. 2). Obecnie obowiązujące rozporządzenie nr 1408/2013 warunku takiego nie wprowadza. Stanowi to zasadniczą różnicę pomiędzy regulacjami poprzednio i obecnie obowiązującego rozporządzenia. Powyższe prowadzi do wniosku, że gdyby zamiarem prawodawcy unijnego było zakazanie udzielania pomocy de minimis w przypadku, gdy cała kwota możliwej pomocy przekracza wartości określone w rozporządzeniu nr 1408/2013, to kwestię tę wyraźnie by uregulował, jak uczynił to w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1535/2007 (por. wyrok NSA z dani 2 września 2020 r., sygn. akt II FSK 1422/18 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Powyższe rozważania poczynione na tle zapisów rozporządzenia nr 1408/2013, w swej istocie należy odnieść także do zasadniczego do rozstrzygnięcia sprawy zapisu zawartego w sekcji 3.1 pkt 23 lit. a Tymczasowych ram prawnych. Również w jego ramach prawodawca unijny określił szczegółowy warunek udzielenia pomocy przedsiębiorstwu prowadzącemu działalność w sektorze produkcji podstawowej produktów rolnych wyłącznie w postaci nieprzekroczenia maksymalnego pułapu pomocy całkowitej w wymiarze 100 000 euro. Nie można natomiast twierdzić, że w Tymczasowych ramach prawnych wprowadzony został zakaz udzielania pomocy do części konkretnego środka pomocy. Wymagają one jedynie, aby pomoc ta nie przekraczała określonej wartości.

Rozpatrując przedmiotową sprawę należy też mieć na uwadze kontekst przyznawania pomocy określonej w § 13z rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. związany z przekroczeniem ogólnego limitu krajowego pomocy de minimis, i przyjęciem rozwiązania, że pomoc finansowa de minimis w związku z suszą mającą miejsce w 2019 r. dla rolników spełniających warunki do otrzymania pomocy, którym tej pomocy nie wypłacono z uwagi na przekroczenie limitu krajowego, zostanie przyznana w ramach pomocy dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19. W tych okolicznościach nie sposób interpretować zapisów sekcji 3.1 pkt 23 lit. a Tymczasowych ram prawnych w sposób bardziej rygorystyczny niż regulacji rozporządzenia nr 1408/2013.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. W sprawie orzekające organy administracji dokonały błędnej interpretacji przepisu sekcji 3.1 pkt 23 lit. a Tymczasowych ram prawnych oraz art.3 ust. 2 i ust 7 rozporządzenia nr 1408/2013, co stanowi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa p uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa, zasądzając od organu administracji na rzecz skarżącej kwotę 697 zł, na którą złożyło się: wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł, wpis sądowy w wysokości 200 zł oraz 17 zł opłaty skarbowej.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu i zastosować wykładnię spornych przepisów prawa przedstawioną w uzasadnieniu wyroku, weryfikując możliwość przyznania stronie wnioskowanej pomocy do wysokości maksymalnego pułapu w wysokości 100 000 zł.

Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.