Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2071/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 88 ust 1 pkt 1 i 6, art 89 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
article: art 7,77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2012 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium R.P. oraz zakazu wjazdu na terytorium Państw Schengen przez okres 3 lat oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...] Szef Urzędu do spraw cudzoziemców na podstawie art. 88 ust.1 pkt 1 i 6 oraz art. 95 ust.1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (D.U. z 2011 r.,Nr 264, poz. 1573 z późn. zm) oraz art. 127 § 2 i art 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. N. (dalej skarżącego) od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] marca 2012 r. orzekającej o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej R.P.) pod konwojem oraz o zakazie wjazdu cudzoziemca na terytorium obszaru Schengen przez okres 3 lat od dnia wykonania decyzji a także zobowiązującej cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od uprawomocnienia się decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zakazu wjazdu na terytorium Schengen i orzekł o zakazie wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Rolskiej prze okres 3 lat od dnia wykonania niniejszej decyzji odstępując jednocześnie od określenia terminu opuszczenia terytorium R.P.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i prawnych.

Skarżący A. N. dostał się do Polski samolotem z C.i został zatrzymany 16 sierpnia 2010 r. w Porcie Lotniczym [...]. W czasie kontroli paszportowej posłużył się podrobionym [...] paszportem, ze swoim zdjęciem i nazwiskiem V. S., ur. [...] kwietnia 1964 r. Posiadał nadto przy sobie prawo jazdy, podrobione na wzór [...], z jego zdjęciem, którym to dokumentem również zamierzał się posłużyć. W związku z tym Sąd Rejonowy dla W. wyrokiem z dnia [...] czerwca 2011 r. (sygn. akt. [...]) uznał go winnego popełnienia czynu z art. 13 § 1 kodeksu karnego (dalej k.k.) w zw. z art. 246 § 2 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art.11 §2 k.k. i skazał go na karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając mu na poczet wymierzonej kary okres tymczasowego aresztowania i uznając karę za wykonaną w całości.

Jak wynikało z informacji uzyskanych od służb granicznych L. V. S. nie figuruje w rejestrze mieszkańców L. a paszport którym posłużył się skarżący został wydany 31 sierpnia 2005 r. na inne dane osobowe i od 4.09.2007 r jest zgłoszony jako nieważny.

Wobec braku dokumentów tożsamości, postanowieniem Sądu Rejonowego dla W., sygn. akt [...] ustalono treść aktu urodzenia mężczyzny o nieustalonej tożsamości poprzez ustalenie jego danych osobowych: nazwisko: "N.", imię: "A.", urodzony: "[...] sierpnia 1972 r w Republice K.", imię i nazwisko ojca: "W. N.", imię i nazwisko matki: "N. N.". Postanowienie to było podstawą do sporządzenia aktu urodzenia.

Skarżący 26 maja 2011 r. złożył do Wydziału Spraw ds. Cudzoziemców [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. wniosek o pobyt tolerowany na terytorium R.P. z uwagi na to, że A. N. nie posiada obywatelstwa żadnego z państw, powołując się na zagrożenie jego życia, zdrowia i bezpieczeństwa w K.

Z informacji o kraju pochodzenia z sierpnia 2011 r. wynikało, że w K. od 10 października 2010 r. nastąpiła legitymizacja porządku prawnego ustalonego w wyniku przewrotu politycznego. Mimo panujących przed wyborami tendencji nacjonalistycznych, obecnie utrzymują się one jedynie w południowych obwodach takich jak O., D., B. Brak jest w otwartych źródłach informacji świadczących o utrzymywaniu się nastrojów nacjonalistycznych w tym zagrażających bezpieczeństwu, utracie życia lub zdrowia mniejszości narodowych (w tym [...]) w pozostałych regionach kraju. Nie należy spodziewać się pogorszenia sytuacji społecznej w kontekście kreowania lub utrwalania tendencji nacjonalistycznych w stopniu który mógłby stanowić zagrożenie na skalę ogólnokrajową a utrzymującą się na południu kraju napiętą sytuacja społeczna (głównie na linii [...]) należy rozpatrywać w kontekście zagrożenia tymi czynnikami jedynie w tym regionie. Po wyborach doszło do wypierania mniejszości [...] z życia politycznego i zawodowego co doprowadziło do wielu wyjazdów R. z K. (ok 320 tys) i obecnie K. zdobyli polityczną pozycję dominującą. Istniejący wcześniej konflikt pomiędzy R. i K. nie ma obecnie charakteru walki zbrojnej.

Decyzją z [...] września 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu A. Ne. z terytorium Polski i nadał powyższemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ uznał, że dalszy pobyt skarżącego na terytorium Polski stanowiłby zagrożenie dla porządku publicznego, gdyż cudzoziemiec w sposób świadomy i zaplanowany w trakcie kontroli paszportowej posługiwał się sfałszowanym dokumentem podróży, co zostało potwierdzone wyrokiem karnym.

Postanowieniem z [...] września 2011 r Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców wstrzymano rygor natychmiastowej wykonalności wyżej powołanej decyzji.

Decyzją z [...] grudnia 2011 r. Nr [...] Szef Urzędu ds. Cudzoziemców uchylił decyzję z [...] września 2011 r. w całości i przekazał sprawą do ponownego rozpoznania z zaleceniem zastosowania przy rozstrzyganiu sprawy przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Unii Europejskiej z 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.Urz.U.UE L 348 z 20 grudnia 2008 r. str. 98).

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2012 r. decyzją nr [...], orzekł o wydaleniu skarżącego z terytorium R.P. pod konwojem oraz o zakazie wjazdu cudzoziemca na terytorium obszaru Schengen przez okres 3 lat od uprawomocnienia się decyzji. Jednoczenie odmówił udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany z uwagi na brak podstaw do uznania iż wydalenie skarżącego jest niewykonalne.

W uzasadnieniu podstaw prawnych rozstrzygnięcia, z powołaniem się na art. 88 ust 1 pkt 1 i 6 ustawy o cudzoziemcach, organ uznał, że zachowanie skarżącego, polegające na naruszeniu norm prawnych uzasadnia w myśl tego przepisu orzeczenie o wydaleniu. Organ uznał także że brak jest podstaw do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany, gdyż w jego przypadku nie spełniona została żadna z przesłanek o jakich mowa w art. 99 ust 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani wymienionych w art. 89 ust 1 i 97 ust 1 ustawy o cudzoziemcach. Skarżący nie jest małżonkiem osoby wymienionej w art. 89 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, nie posiada wizy i brak jest podstaw do uznania, że po wykonaniu zakażonej decyzji będzie on narażony na zagrożenie wymienione w art. 97 ust. 1 pkt. Ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium R.P. a decyzji nie narusza prawa do poszanowania życia rodzinnego skarżącego w rozumieniu art. 97 ust 1 pkt. 1a tej samej ustawy. Odnośnie kwestii wyrażenia zgody na pobyt tolerowany organ stwierdził, że informacje podawane przez skarżącego dotyczące jego pochodzenia, braku wiedzy o jego rodzicach, nie znajomości swych danych personalnych (nazwiska, daty urodzenia, rodziców, pochodzenia), nie są dla organu wiarygodne. Skarżący podał bowiem, że urodził się w mieście F. w K., obecnie używane przez niego dane personalne są przybrane, gdyż jako sierota i porzucony przez wuja był w okresie od 5 do 9 roku życia wychowywany przez obce osoby, które nie znały jego danych personalnych. Po ich śmierci, na skutek własnych działań, nie trafił do domu dziecka. Podróżował po różnych republikach [...] w których pracował a następnie mieszkał na C. i w P. Zdaniem organu skarżący celowo zataja dane na swój temat aby utrudnić jego identyfikację i wydalenie do kraju pochodzenia. Zebrane w toku postępowania administracyjnego informacje pozwoliły organowi na ustalenie, że skarżący posługiwał się różnymi danymi personalnymi w tym A. P., urodzony w 1970 r. czy S. B. urodzony [...] stycznia 1969 r. S. B. poszukiwany był przez władze Republiki F. jako obywatel [...] R. - identyfikacji tej osoby dokonano na podstawie linii papilarnych i zachodzi podejrzenie, że skarżący może być szwagrem siostry żony obywatela R. W. B., który zakupił a potem przekazał skarżącemu samochód.

Skarżący zwracał się do Ambasady Republiki K. w W. o ustalenie jego tożsamości natomiast nie występował do innych krajów [...] o ustalenie obywatelstwa.

Skargę na decyzję z [...] czerwca 2012 r wywiódł skarżący.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

-obrazę art. 89 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez wydanie decyzji o wydaleniu mimo iż zachodziły przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany;

-obrazę art. 104 ust. 1 pkt 1 a i b ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zaniechanie wykonania czynności wydania zgody na pobyt tolerowany mimo, że przepisy te nakładają na organ obowiązek działania z urzędu w przypadku spełnienia ustawowych przesłanek;

-obrazę art. 97 ust 1 pkt 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wydalenie skarżącego może nastąpić gdyż w kraju do którego miałoby być dokonane wydalenie nie byłyby naruszone jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego i nie byłby ukarany bez podstawy prawnej;

-naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że stan faktyczny sprawy został należycie wyjaśniony a zebrany materiał dowodowy jest pełny i wyczerpujący podczas gdy zaskarżona decyzja jest nieważna w świetle art. 156 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. ponieważ jej wykonanie zgodnie z prawem jest niemożliwe i faktycznie stanowiłoby czyn zagrożony karą;

-obrazę art. 107 k.p.a. poprzez konsekwentne przemilczanie i pomijanie w treści dyspozytywnej decyzji oraz uzasadnieniu zagadnień związanych z wnioskiem strony o udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że decyzja w części dyspozytywnej nie zawiera rozstrzygnięcia co do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, podczas gdy z art. 89 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wynika obowiązek organu rozpatrzenia w pierwszej kolejności wniosku o pobyt tolerowany. Ponadto, zdaniem skarżącego decyzja jest niewykonalna gdyż nie ma miejsca do którego skarżący miałby być wydalony. Skarżący nie ma ważnego dokumentu podróży i nie wiadomo do jakiego kraju miałby się zwrócić o jego wydanie, co czyni niemożliwym wykonanie zaskarżonej decyzji. Tym samym, na podstawie art. 156 k.p.a taka decyzja, jako niewykonalna, jest nieważna.

Ostatecznie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez udzielenie skarżącemu zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazane sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wskazał, że skarżący spełnił przesłanki o jakich mowa w art. 88 ust 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż skarżący przebywa na terytorium R.P. nielegalnie, czego zresztą sam skarżący nie kwestionuje. Istnieją więc podstawy z art. 88 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach ido jego wydalenia. Jednocześnie brak jest podstaw do uznania, w świetle art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium R.P., że wydalenie skarżącego jest nie możliwe, ponieważ w kraju do którego miałoby nastąpić wydalenie zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwo osobiste, mógłby być poddany torturom lub nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu albo być ukaranym bez podstawy prawnej. Zdaniem organu literalna wykładnia przepisów ustawy o cudzoziemcach nie prowadzi do wniosku, że organ administracji w postępowaniu w sprawie o wydalenie powinien oceniać kwestię wykonalności decyzji o wydaleniu, która jest wykonywana, gdyż dla ustalenia czy rzeczywiście jest ona wykonalna musi ona istnieć. Ocena wykonalności lub nie decyzji ma charakter następczy i może być formułowana dopiero z punktu widzenia odpowiadającego chwili wykonania decyzji o wydaleniu. Poza tym, zgodnie z art. 104 ust.1 i 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium R.P. to wojewoda a nie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest właściwy w sprawie orzekania w przedmiocie wydania zgody na pobyt tolerowany a jego kompetencja aktualizuje się dopiero w następstwie wcześniejszej decyzji o wydaleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U.Nr 153, poz.1269 ze zm) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a) dokonuje kontroli działań administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega prawidłowość zebrania przez organy administracji materiału dowodowego i prawidłowość jego rozpatrzenia stosownie do przepisu art. 77 § 1 k.p.a.

Oceniając zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy a następnie dokonał prawidłowej jego oceny pod kątem przepisów art. 88 ust 1 pkt 1 i 6 i art. 89 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i art. 97 ust.1 i 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ocenę tę sąd przyjmuje jak własną.

Zgodnie z tymi uregulowaniami ustawowymi jeżeli cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski bez ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Polski lub niezgodnie z przepisami przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę właściwy wojewoda ma obowiązek wydania decyzji o jego wydaleniu. Okoliczności przekroczenia przez skarżącego granicy Państwa Polskiego i posługiwania się przez niego sfałszowanymi dokumentami nie była w skardze kwestionowana tym bardziej, że fakty te zostały potwierdzone wyrokiem karnym, którym co do treści sąd administracyjny, jak każdy inny sąd, jest związany.

Zarzuty skargi sprowadzają się natomiast do innych kwestii.

Pierwsza związana jest z oceną czy organ orzekający o wydaleniu ma z urzędu obowiązek ustalania czy zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. Skarżący zarzucił organowi, że w części dyspozytywnej decyzji organ nie odniósł się do wniosku skarżącego o udzielenie zgody na pobyt tolerowany, czym naruszył dyspozycję art. 89 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Zgodnie z art. 104 ustawy z 13 czerwca 2003 r o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgody na pobyt tolerowany udziela:

1) wojewoda:

a) z urzędu, w decyzji o odmowie wydalenia, gdy w postępowaniu w sprawie o wydalenie cudzoziemca stwierdzi, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub pkt 1a, albo w odrębnej decyzji, gdy okoliczności te ujawniły się po wydaniu decyzji o wydaleniu,

b) z urzędu, gdy wydalenie cudzoziemca jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca,

c) na wniosek organu właściwego do wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez organ innego państwa członkowskiego stosującego dyrektywę Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (Dz. Urz. WE L 60 z 27.02.2004, str. 55; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 4, str. 107), gdy zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 97 ust. 1.

Stwierdzenie istnienia okoliczności do przyznania prawa do pobytu tolerowanego jest więc jedną z przesłanek materialnoprawnych do ustalenia czy istnieje lub nie istnieje podstawa do wydania decyzji o wydaleniu. Nie jest natomiast tak, jak twierdzi skarżący, że organ orzekający w sprawie o wydalenie ma obowiązek wydania w tym przedmiocie odrębnej decyzji. Z przepisu tego jasno wynika, że jedynym prawidłowym rozstrzygnięciem w wypadku uznania, że istnieje podstawa do uznania prawa cudzoziemca do pobytu tolerowanego jest odmowa wydalenia. Błędne są zatem twierdzenia skarżącego, że organ orzekający o wydaleniu powinien w tym przedmiocie wydać decyzję administracyjną. Organ ten ma jedynie obowiązek rozważenia czy przypadkiem nie zachodzą przesłanki do przyznania cudzoziemcowi prawa do pobytu tolerowanego. W rozpoznawanej sprawie organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, w tym zeznań samego skarżącego oraz odniosły je do panującej na terenie K. sytuacji polityczno-ekonomicznej. Wnioski wyprowadzone z tych dowodów a sprowadzające się do przyjęcia, że brak jest w sytuacji skarżącego podstaw do udzielenia zgody na pobyt tolerowany są logiczne i należycie umotywowane.

Druga kwestia podnoszona w skardze dotyczyła zgodności z prawem wydanej decyzji organu II instancji w świetle art. 89 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu decyzji o wydaleniu nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje m.inn. gdy zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany (art. 89 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach). Przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany określone zostały w art. 97 ust 1 pkt 1 i 1 a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Są nimi sytuacje w których wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukazany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. albo gdy naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu tejże Konwencji. Pozostałe przesłanki wymienione w art. 97 dotyczą sytuacji dzieci a więc nie mają zastosowania w niniejszej sprawie gdyż skarżący dzieckiem nie jest ani też nie posiada dzieci, których dobro mogłoby być zagrożone.

Skarżący powołując się na art. 97 ust 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy w toku postępowania administracyjnego powoływał się jedynie na ten przepis natomiast nie wskazał żadnych okoliczności faktycznych dotyczących jego osoby, które mogłyby wywołać przekonanie o nie zasadności decyzji o wydaleniu. Wskazał jedynie, że organ nie orzekł do jakiego kraju skarżący ma być wydalony i w związku z tym wyprowadził wniosek iż decyzja o wydaleniu nie może być wykonana, tym bardziej że skarżący nie może legalnym działaniem uzyskać dokumentów z jakiegokolwiek kraju na podstawie których mógłby legalnie przekroczyć granice któregokolwiek z Państw. Nie wskazał natomiast żadnych okoliczności które pozwoliłyby organowi na ocenę czy rzeczywiście obiektywnie, wydalenie go do K., z której twierdził, że pochodzi, związane jest z zagrożeniem jego życia, wolności, bezpieczeństwa, prawa rodzinnego. Także w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r., poza ogólnym twierdzeniem o braku stabilizacji w K. i wpływu radykalizmu islamskiego na R. skarżący nie wskazał żadnych okoliczności których istnienie mogłoby pozwolić organowi na odmienną niż zaprezentowana ocenę sytuacji skarżącego w świetle art. 97 cyt. Ustawy.

Obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego a następnie jego wnikliwej oceny, wyrażony w art. 77 § 1 k.p.a. nie jest równoznaczny z przerzuceniem na organ obowiązku gromadzenia dowodów i ustalania wszystkich istotnych faktów. Strona postępowania administracyjnego ma prawo do składania wniosków dowodowych, które to prawo zostało jej przyznane dyspozycją art. 7 k.p.a. Co prawda postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu to jednak na wniosek skarżącego badaniu podlegały okoliczności dotyczące możliwości udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany. To zatem na nim a nie tylko na organie administracji publicznej spoczywał obowiązek wykazania przesłanek o jakich mowa w art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Okoliczności dotyczące spełnienia ewentualnie przesłanek na udzielenie zgody na pobyt tolerowany z oczywistych względów powinny być wskazane przez osobę ubiegającą się o ten przywilej a nie przez organ. Organ ma bowiem jedynie obowiązek rozważyć czy obawy cudzoziemca przed działaniami o jakich mowa w art. 97 tej ustawy są obiektywnie uzasadnione. Ich ocena musi się odnosić do konkretnego przypadku a nie ogólnie do panującej sytuacji w danym kraju, do którego ma nastąpić wydalenie. Oczywiście organ bada sytuację polityczno-ekonomiczną w danym kraju ale badanie to musi być dokonane w powiązaniu z sytuacją konkretnej osoby. To ta osoba musi przed organem wskazać jakie konkretnie okoliczności uzasadniają w jej przekonaniu, przyjęcie, że wydalenie będzie sprzeczne z jej dobrem, o czym mowa w art. 97 cyt. Ustawy. Pierwszorzędne znaczenie ma więc nie tylko informacja o kraju pochodzenia, która w niniejszej sprawie była dość obszerna i wskazywała na braki zagrożeń, ale przede wszystkim relacja samego skarżącego, który domagał się ochrony. Relacja ta pochodziła w niniejszej sprawie od samego skarżącego, który został m. inn na te okoliczności przesłuchany. Z relacji tej wynika, że K. opuścił mając 9 lat a więc wiele lat temu (wg aktu urodzenia urodził się w 1972 r), potem mieszkał na B. potem podróżował po republikach [...], następnie po Europie. Z żadnych z jego twierdzeń nie wynika aby obiektywnie istniało w jego przypadku ryzyko wystąpienia wymienionych w art. 97 cyt. Ustawy zagrożeń, (por. wyrok W.S.A. w Warszawie z 09.09.2010 r V SA/Wa 338/10 Lex nr 759365, wyrok W.S.A. w Warszawie z 17.06.2010 r V SA/WA 1500/09, Lex Nr.643970). Zdaniem Sądu organ zarówno I jak i li instancji prawidłowo ocenił twierdzenia skarżącego odnośnie jego pochodzenia z K. i zasadnie przyjął je za nie wiarygodne w odniesieniu do rzekomego braku wiedzy na temat Jego rodziców, krewnych, informacji o jego tożsamości. Prawidłowo organ uznał, że nie ma, nawet potencjalnego zagrożenia jego bezpieczeństwa w deklarowanym przez niego kraju pochodzenia.

Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, za bezpodstawne zarzuty dotyczące naruszenia art 97 ust 1 i 2 i 104 ust 1 pkt 1 a i b ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium R.P. oraz art. 107 k.p.a.

Nie trafny jest także zarzut dotyczący nieważności decyzji o wydaleniu, z uwagi na fakt iż nie możliwe jest jej wykonanie. Zdaniem Skarżącego uzasadnieniem tego twierdzenia jest fakt, że nie ma miejsca do którego miałby być wydalony, nie ma ważnego dokumentu podróży i nie może legalnym działaniem doprowadzić do jego wydania.

Przepis na który powołuje się skarżący, art. 156 § 1 pkt. 5 i 6 k.p.a. k stanowi, że organ stwierdza, nieważność decyzji gdy była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały albo gdy w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Stwierdzenie trwałej niewykonalności decyzji wymaga łącznego spełniania 2 warunków: jej niewykonalności w momencie jej wydawania i trwałości tej niewykonalności. Chodzi zatem o taką sytuację w której nie ma, także w przyszłości, możliwości wykonania tego rodzaju decyzji. Niemożność ta nie jest więc tożsama z trudnościami powstałymi przy wykonywaniu decyzji administracyjnej. Zebrany przez organ materiał dowodowy wskazuje, że to na skutek działania samego skarżącego nie można ustalić jego prawdziwej tożsamości, obywatelstwa oraz innych danych które umożliwiłyby ustalenie jego prawdziwych danych personalnych, gdyż jedyną prawdziwą jak się wydaje informacją na jego temat jest informacja o jego urodzeniu w K. Idąc tokiem rozumowania skarżącego należałoby dojść do wniosku, że skoro sam skarżący nic nie wie na swój temat powinien być chroniony przez Państwo w którym został zatrzymany. Pogląd taki jest wadliwy.

Każde demokratyczne Państwo ma obowiązek ochrony swoich obywateli a obywateli obcych o tyle o ile w kraju ich pochodzenia narażeni byliby na prześladowania z powodów rasowych; religijnych, narodowościowych, przekonań politycznych lub z tytułu członkostwa w określonej grupie społecznej. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z 16 grudnia 2008 r. (D.U.UE.L.2008.348.98) w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, która ma zastosowanie do obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej jasno wskazuje w art. 6 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 3 , że państwo członkowskie ma obowiązek wydania decyzji nakazującej powrót każdemu obywatelowi państwa trzeciego, który przebywa na terytorium tego państwa nielegalnie. W pierwszej kolejności wydalenie następuje do kraju pochodzenia. Tym krajem pochodzenia jest w wypadku skarżącego K. gdzie się urodził. Państwo wydalające ma obowiązek dochować gwarancji proceduralnych o jakich mowa w art. 12 Dyrektywy i ma obowiązek wydania decyzji zgodnej z prawem krajowym. W niniejszej sprawie gwarancje te zostały dopełnione a wydana decyzja jest zgodna z prawem.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku możliwości wykonania decyzji wskazać należy także, że polski ustawodawca w art. 100 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r o cudzoziemcach upoważnił Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania rozporządzenia w sprawie trybu postępowania organów w postępowaniu w sprawie wydalenia cudzoziemców oraz sposobu odnotowywania w dokumencie podróży wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub decyzji o wydaleniu. .Takie rozporządzenie zostało wydane 12 sierpnia 2003 r (D.U.2003, Nr 146, poz. 1427). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia w przypadku gdy cudzoziemiec nie ma ważnego dokumentu podróży właściwy komendant wojewódzki Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, komendant oddziału Straży Granicznej lub placówki granicznej lub wojewoda, który wydał decyzję o wydaleniu występuje na piśmie z wnioskiem do właściwego obcego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego o wydanie dokumentu podróży. Tym samym przepisy prawa krajowego przewidziały sytuację w której cudzoziemiec, który ma być wydalony, nie posiada ważnego dokumentu podróży. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że decyzja o wydaleniu nie będzie mogła być wykonalna. Na tym etapie postępowania nie sposób uznań za przesądzone, że Republika K. nie przyjmie skarżącego a tylko w takiej sytuacji uzasadnione byłoby twierdzenie o trwałej niewykonalności decyzji o wydaleniu. Okoliczności te będą badane dopiero na etapie wydalania. Wskazać w tym miejscu należy, że preferowanym sposobem opuszczenia kraju jest opuszczenie dobrowolne, na co zresztą wskazuje dyrektywa w art. 7 a więc nie ma żadnych przeciwskazań aby skarżący z tej możliwości skorzysta - o ile wykaże przed innym państwem okoliczności uzasadniające jego przyjęcie przez to państwo. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. 2012., poz.207) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.