Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 116/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz, Sędziowie NSA Kazimierz Jarząbek, Andrzej Kuba (spr.), Protokolant Karolina Mamcarz, po rozpoznaniu w dniu 7 września 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. Z. P. Spółka z o.o. w O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2380/04 w sprawie ze skargi N. P. Spółka z o.o. w O. na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie wsparcia finansowego nowej inwestycji I. Uchyla zaskarżone postanowienie sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania ; II. Zasądza od Ministra Gospodarki i Pracy na rzecz N. Z. P. Spółka z o.o. z siedzibą w O. kwotę 220,-zł ( dwieście dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2005 r., sygn. akt. III SA/Wa 2380/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę N. P. Spółki z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie wsparcia finansowego nowej inwestycji.

W dniu 28 lutego 2004 r. skarżąca złożyła do Ministra Gospodarki i Pracy wniosek o udzielenie wsparcia finansowego na podstawie ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz.U. Nr 41, poz. 363 ze zm.) – dalej: u.f.w.i.

Pismem z dnia 25 czerwca 2004 r. Minister Gospodarki poinformował skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu wniosku z uwagi na negatywną opinię Zespołu do Spraw Udzielania Wsparcia Finansowego Przedsiębiorcom. W odpowiedzi na nie, pismem z dnia 19 lipca 2004 r., skarżąca wystąpiła o ponowne rozpatrzenie wniosku i wydanie nowej opinii, w której wskazała argumenty uzasadniające zmianę opinii, a w szczególności przyznanie jej 30 punktów za kryterium "poziom innowacyjności technologii wytwarzania w ramach nowej inwestycji wyrobów i usług".

Minister Gospodarki i Pracy pismem z dnia 30 września 2004 r. poinformował skarżącą o podtrzymaniu stanowiska dotyczącego oceny i przyznanych jej punktów, a ponadto wyjaśnił, że nie przyznano punktów za kryterium "poziom innowacyjności technologii wytwarzania w ramach nowej inwestycji wyrobów i usług" z uwagi na nieprecyzyjne sformułowania w załączonej do wniosku opinii Akademii Rolniczej we Wrocławiu − Wydział Nauk o Żywności oraz brak opatrzenia jej datą oraz stosownymi pieczęciami, wobec czego "nie ma ona znamion dokumentów".

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła o uchylenie w całości "zaskarżonej decyzji Ministra Gospodarki i Pracy". Podkreśliła, że Minister Gospodarki i Pracy rozpatrując wniosek obowiązany był do działania nie tylko na podstawie przepisów u.f.w.i., ale też przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Pomijając unormowania kodeksu Minister naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Skarżąca podniosła, że wprowadzona w art. 13a u.f.w.i. instytucja ponownego rozpatrzenia wniosku, analogiczna jest do instytucji z art. 127 § 3 k.p.a. i nakłada na organ obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a nie jedynie kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do pierwotnej decyzji.

Zdaniem skarżącej, pomimo iż pismo Ministra z dnia 30 września 2004 r. nie zostało opatrzone nazwą "decyzja" ani też nie zawiera wszystkich elementów wymaganych art. 107 § 1 i 3 k.p.a., powinno być ono kwalifikowane jako decyzja administracyjna, ponieważ rozstrzygnięto w nim sprawę w sposób władczy, przesądzając negatywnie o jej uprawnieniach wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Jest to więc rozstrzygnięcie podlegające kontroli sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki i Pracy wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu przedstawił procedurę udzielania wsparcia finansowego inwestycji oraz wyjaśnił, że ponowna analiza wniosku odbywa się w oparciu o dokumenty złożone wraz z wnioskiem, w terminie składania wniosków określonym ustawą. Jego zdaniem uwzględnienie późniejszych dokumentów, w tym przekazanych przez przedsiębiorcę przy wniosku o ponowną analizę nie znajduje podstaw prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niedopuszczalna. Zgodził się ze skarżącą, że o charakterze danego aktu administracyjnego decyduje jego treść, a nie nazwa, jednakże dla ustalenia, czy w konkretnej sprawie organ administracji podejmuje rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej niezbędne jest zbadanie przede wszystkim w jakiej formie może zapaść rozstrzygnięcie pozytywne dla strony. Będzie ono, w przypadku braku odmiennych unormowań prawnych, istotną wskazówką co do formy działania organu administracji.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.f.w.i. przedsiębiorca składa wniosek do właściwego ministra do spraw gospodarki (aktualnie Ministra Gospodarki i Pracy), który rozpatruje ten wniosek w terminie określonym w art. 11 ust. 2 u.f.w.i., po przedstawieniu mu opinii w formie uchwały Zespołu do Spraw Udzielania Wsparcia Finansowego Przedsiębiorcom (art. 13 u.f.w.i.).

Podstawą do udzielenia wsparcia finansowego jest natomiast umowa zawierana przez Ministra Gospodarki i Pracy z przedsiębiorcą (art. 12 ust. 1 u.f.w.i), co oznacza, że załatwienie wniosku skarżącej nie mogłoby w ogóle nastąpić przez wydanie decyzji administracyjnej, gdyż ustawodawca jednoznacznie przesądził inną formę jego pozytywnego rozstrzygnięcia.

Sąd I instancji nie podzielił poglądu skarżącej, że zaskarżone pismo Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 września 2004 r. ma charakter decyzji administracyjnej, gdyż ustawodawca jednoznacznie wskazał, że Minister Gospodarki i Pracy jedynie informuje przedsiębiorcę o przyczynach odmowy uwzględnienia wniosku. Nie jest to zatem decyzja w rozumieniu art. 104 k.p.a. Informacja ta stwarza przedsiębiorcy możliwość wystąpienia o ponowne rozpatrzenie jego wniosku, który w tym względzie nie uruchamia "postępowania odwoławczego" w rozumieniu art. 127 § 3 k.p.a.

Sąd I instancji na podstawie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozważył również, czy pisma Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 września 2004 r. i 25 czerwca 2004 r. nie mogły być uznane za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jego zdaniem jednak akty i czynności określone w tym przepisie nie obejmują tych spraw, dla załatwienia których ustawodawca przewidział formę umowy, będącej instytucją cywilnoprawną.

W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2003 r. sygn. akt III 223/03, wyrażające pogląd, że "skoro więc umowa będąca podstawą udzielenia wsparcia finansowego ma charakter cywilnoprawny, to taki charakter mają też czynności z jej zawarciem związane". Mimo iż postanowienie to wydane zostało w stanie prawnym obowiązującym zanim do u.f.w.i z dniem 27 września 2003 r. dodany został art. 13a (art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o zmianie ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji oraz ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców; Dz.U. Nr 159 z 2003 r., poz. 1537), to przy niezmienionej formie przyznawania wsparcia pogląd ten pozostał aktualny.

Zdaniem Sądu określony w art. 13a u.f.w.i. tryb ponownego rozpatrzenia wniosku należy właśnie do kategorii czynności, których pozytywnym dla skarżącej rezultatem byłoby zawarcie umowy. Skoro zatem sprawa, której dotyczy złożona do Sądu skarga nie podlegała załatwieniu w formie decyzji administracyjnej i decyzja nie została wydana, a wskazane przez skarżącą pismo nie stanowiło aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to skargę należało uznać za niedopuszczalną.

N. Z. P. Spółka z o.o. z siedzibą w O. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy − tj. art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. − przez przyjęcie, iż na informację o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji, wydawaną przez Ministra Gospodarki i Pracy na skutek wniosku przedsiębiorcy o ponowne rozpatrzenie wniosku na podstawie art. 13a ust. 2 u.f.w.i. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna.

Zdaniem skarżącej zaskarżona informacja Ministra Gospodarki i Pracy stanowiła akt podlegający kontroli sądu administracyjnego jako decyzja administracyjna (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), gdyż zawierała ona wszystkie istotne elementy indywidualnego aktu administracyjnego − rozstrzygnięto w niej bowiem w sposób władczy sprawę skarżącej, przesądzając negatywnie (odmownie) o uprawnieniach skarżącej wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

Według skarżącej przyjęciu, że informacja ta ma znamiona decyzji administracyjnej podlegającej kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. − nie może stać na przeszkodzie okoliczność, że nie została ona opatrzona nazwą "decyzja", ani też nie zawiera wszystkich wymaganych przez art. 107 § 1 i 3 k.p.a. składników treści (w szczególności braków w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pouczenia o prawie do złożenia skargi). Kluczowe, zdaniem skarżącej, w zakresie tej oceny jest to, że rozstrzygnięto w niej w sposób władczy sprawę skarżącej.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała liczne argumenty dotyczące charakteru informacji udzielonej przez Ministra Gospodarki i Pracy, świadczące, w jej opinii, za przyjęciem dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie. Między innymi stwierdziła, że wypowiedzieć ta stanowiła akt stosowania przepisów prawa − to jest ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy − w sprawie indywidualnej, oraz że droga sądowoadministracyjna w przypadku sporów między Ministrem Gospodarki i Pracy a przedsiębiorcami na tle stosowania przepisów ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji nie została wyłączona żadnym przepisem obowiązującego prawa.

Zdaniem skarżącej ostateczne rozstrzygnięcie o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o udzielenie wsparcia finansowego nowej inwestycji, dokonywane zgodnie z ustawą o finansowym wspieraniu inwestycji w formie informacji − stanowi decyzję w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił Sąd.

Skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie przez pełnomocnika skarżącego nie w pełni odpowiada tym wymogom, gdyż jako zarzut naruszenia przepisów postępowania powołuje jedynie przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz przepis art. 13a ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz.U. Nr 41, poz. 363 z późn. zm.), nie wymieniając art. 13a ust. 1 cyt. wyżej ustawy, ale z treści uzasadnienia skargi wynika, że również ten przepis, który ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy został objęty zarzutem skargi kasacyjnej.

Powyższy zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 13a ust. 1 i 2 ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji zasługuje na uwzględnienie.

Nie można bowiem zgodzić się z zasadniczych powodów z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprowadzającym się do stwierdzenia, że skoro ustawodawca jednoznacznie wskazał w przepisie art. 13a ust. 1 ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji stanowiącym podstawę prawną informowania przedsiębiorcy o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji, że Minister Gospodarki i Pracy jedynie informuje przedsiębiorcę o przyczynach odmowy uwzględnienia wniosku. Nie jest to zatem, zdaniem WSA, decyzja w rozumieniu art. 104 k.p.a., bowiem "informacja" nie jest równoznaczna z rozstrzygnięciem.

Prawidłowa wykładnia przepisu art. 13a ust. 1 omawianej ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji, zarówno językowa, ale przede wszystkim funkcjonalna i systemowa prowadzi do odmiennych wniosków niż te, które zaprezentował Sąd I instancji.

Powołany wyżej przepis art. 13a ust. 1 ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji brzmi, że Minister właściwy do spraw gospodarki informuje przedsiębiorcę o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji.

Treść tego przepisu zawiera istotnie słowo "informuje", które mogłoby wskazywać na niewładczy sposób załatwienia sprawy wniosku o udzielenie wsparcia finansowego dla nowej inwestycji, ale zawiera ten przepis również sformułowanie "przyczyny odmowy udzielenia wsparcia finansowego", co oznacza, że w istocie Minister rozstrzyga władczo o odmowie udzielenia wsparcia finansowego, o które ubiega się indywidualny przedsiębiorca – wnioskodawca w tej sprawie.

Analiza pozostałych przepisów ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji, a w szczególności przepisu art. 13a ust. 2 przewidującym swoisty tryb odwoławczy od powyższej "informacji" wydanej na podstawie art. 13a ust. 1 tej ustawy oraz przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu i terminów udzielania i odmowy udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji (Dz.U. Nr 123, poz. 1296) potwierdza decyzyjny tryb podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udzielenia wsparcia finansowego dla nowej inwestycji.

Jeśli bowiem odmowa udzielenia wsparcia finansowego dla nowej inwestycji podejmowana przez Ministra Gospodarki i Pracy miałaby jedynie charakter czystej informacji nie zawierającej elementu władczego organu administracji publicznej skierowanego do indywidualnego podmiotu, to jaki sens miałby przewidziany w art. 13a ust. 2 środek prawny – zwrócenia się przez przedsiębiorcę w terminie 14 dni o ponowne rozpatrzenie wniosku. Ten środek prawny może jedynie oznaczać, że strona niezadowolona z "informacji o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji" wnosi o weryfikację tego rozstrzygnięcia i jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o udzielenie jej pomocy finansowej przewidzianej w tej ustawie, czyli jest to swoisty tryb odwoławczy od decyzji organu zwanej "informacją".

Wojewódzki Sąd Administracyjny sam stwierdził, że o charakterze danego aktu administracyjnego decyduje jego treść, a nie nazwa.

Przytoczył doktrynalną definicję decyzji administracyjnej, która określa, że przez pojęcie decyzji administracyjnej należy rozumieć każdy, wydany na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa władczy i jednostronny akt organu administracji publicznej rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do imiennie oznaczonego adresata niezwiązanego z organem ani węzłem zależności administracyjnej, ani też podległości służbowej ( J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz s.19).

Z powyższych stwierdzeń WSA jednak nie wyprowadził prawidłowych wniosków na użytek niniejszej sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że rzekoma "informacja" organu – Ministra Gospodarki i Pracy wydana na podstawie art. 13a ust. 1 omawianej ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji zawiera wszystkie elementy i znamiona decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a zatem podlega kontroli przez sąd administracyjny.

Przy przyjęciu odmiennej interpretacji przepisu art. 13a ust. 1 i 2 omawianej ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji strona byłaby pozbawiona konstytucyjnego prawa do sądu wyrażonego w przepisach art. 45, 78, 184 Konstytucji RP.

Każdy akt administracyjny mający charakter decyzji administracyjnej może być zaskarżony do sądu administracyjnego.

Przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. określa właściwość sądów administracyjnych metodą klauzuli generalnej, która została ograniczona w art. 5 przez taksatywne wyliczenie kolejno spraw, w stosunku do których wyłączona jest możliwość zaskarżania ich do sądu administracyjnego.

Niewątpliwie przedmiotowa sprawa do żadnej z tych kategorii nie należy.

Błędnym jest stanowisko WSA, że sprawa udzielenia finansowego wsparcia nowej inwestycji jest załatwiania jedynie w drodze umowy cywilnoprawnej (art. 12 ust. 1 cyt. wyżej ustawy) i dlatego brak jest miejsca w tym zakresie dla rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających zawarcie tego rodzaju umowy o udzieleniu wsparcia finansowego.

W systemie prawa publicznego znane są instytucje przyznawania określonych uprawnień w drodze rozstrzygnięcia administracyjnego, które następnie stanowi podstawę zawarcia umowy cywilnoprawnej, która jest jedynie realizacją wcześniejszego uprawnienia, o którym arbitralnie rozstrzygnął organ administracji publicznej. Charakterystyczne jest to dla wszelkiego rodzaju pomocy państwa dla podmiotów prywatnych, subwencji, które regulowane są przez prawo publiczne, a nie prywatne i której udzielanie często składa się z dwóch etapów; pierwszy etap – rozstrzygnięcie administracyjne kto ma tę pomoc otrzymać, a następnie dopiero jako drugi etap realizacji zawarcie umowy cywilnoprawnej.

Zatem zawieranie umów na podstawie art. 12 omawianej ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji nie wyklucza obowiązku organu administracji publicznej – Ministra Gospodarki i Pracy do podejmowania decyzji administracyjnej w oparciu o przepis art. 13a ust. 1 tej ustawy, tym bardziej że w przypadku odmowy udzielenia wsparcia finansowego staje się bezprzedmiotowe zawieranie umowy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy.

Nie można bowiem traktować "informacji" organu o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego jako jedyne oświadczenie woli, które miałoby wywołać skutki w sferze stosunku cywilnoprawnego jakim miała być przyszła umowa zawarta na podstawie art. 12 ustawy.

Przede wszystkim organ administracji publicznej nie występuje w tej sprawie jako równoprawny podmiot stosunku cywilnoprawnego, lecz jako organ władczy, który samodzielnie i arbitralnie rozstrzyga o tym, czy udzieli stronie wsparcia i zawrze z nią umowę cywilną, czy też odmówi udzielenia tego wsparcia z przyczyn określonych w ustawie i "poinformuje" ją o tym w formie, która nie spełnia przesłanek ustawowych do zawarcia umowy o udzielenie wsparcia finansowego nowej inwestycji.

Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego w postanowieniu NSA z dnia 19 marca 2003 r. sygn. akt III SA 223/03, że skoro umowa będąca podstawą udzielenia wsparcia finansowego ma charakter cywilnoprawny to taki charakter mają też czynności z jej zawarciem związane.

Zdaniem NSA z przyczyn omówionych wyżej "informacji" wydawanej przez Ministra na podstawie art. 13a ust. 1 ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji nie można zaliczyć do czynności cywilnoprawnych związanych z zawarciem umowy cywilnoprawnej będącej podstawą udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji, a już bezwzględnie odmowa udzielenia takiego wsparcia takiego charakteru oświadczenia cywilnoprawnego nie nosi, gdyż organ nie występuje na tym etapie postępowania jako równoprawna strona stosunku cywilnoprawnego, lecz jako organ władczy wykonujący zadania publicznoprawne w ramach przyznanych mu kompetencji ustawowych.

Należy podkreślić z całą mocą, że szczegółowa procedura udzielenia takiego wsparcia przewidziana w ustawie i przepisach wykonawczych upewnia, że mamy do czynienia z klasycznym postępowaniem administracyjnym, które powinno zakończyć się rozstrzygnięciem administracyjnym, w przypadku negatywnego załatwienia wniosku w formie decyzji odmawiającej wnioskodawcy udzielenia wsparcia finansowego dla nowej inwestycji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny weźmie pod uwagę powyższe wskazania w zakresie oceny charakteru prawnego "informacji" organu wydanej na podstawie art. 13a ust. 1 omawianej ustawy, przyjmując że ma ona charakter decyzji administracyjnej z uwzględnieniem szczególnego trybu odwoławczego przewidzianego w przepisie art. 13a ust. 2 tej ustawy i rozpatrzy sprawę ponownie, przyjmując że skarga na tego rodzaju decyzję wydaną w trybie art. 13a ust. 1 i 2 omawianej ustawy jest dopuszczalna.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, uchylając zaskarżone postanowienie na podstawie art. 185 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 203 pkt 2 p.p.s.a.