Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 148/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.52 § 1 i 2, art.53 § 1, art.58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 11 lutego 2010r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skarga K. K., w której wskazano, iż jej przedmiotem są "postanowienia Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...]. dotyczące zaliczenia nadpłat podatku VAT, w części na poczet odsetek od zaległości podatkowych w łącznej kwocie [...] plus odsetki od tego w wysokości [...]. Skarga ta zarejestrowana została pod sygnaturą akt I SA/Lu 83/10.

Na wezwanie do usunięcia braków wymienionego wyżej pisma, pismem z dnia 26 lutego 2010r. skarżący, działający przez pełnomocnika – radcę prawnego, wyjaśnił, że powołane pismo jest skargą na postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego - jako organu I instancji oraz na utrzymujące je w mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej– jako organu II instancji o numerach wskazanych w piśmie z dnia 26 lutego 2010r.

Na podstawie art.57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", wniesione jednym pismem skargi na postanowienia ostateczne wykazane w piśmie z dnia 26 lutego 2010r. zostały rozdzielone. W konsekwencji pod sygnaturą I SA/Lu 148/10 zarejestrowana została skarga na wymienione w tym piśmie postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...]., nr [...], przy czym zauważyć należy, że ani z treści pism skarżącego, ani też z akt administracyjnych przedstawionych przez Dyrektora Izby Skarbowej nie wynikało, aby od wymienionego postanowienia wniesione zostało zażalenie.

Po przedstawieniu skargi organowi, który wydał zaskarżone postanowienie, pismem z dnia 7 kwietnia 2010r. udzielił on odpowiedzi na skargę, przedstawił także akta sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, stwierdził nadto, iż na zaskarżone postanowienie nie wnoszono zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art.52 § 1 i 2 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie zaś do art.53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Skoro skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie, a rozstrzygnięcie to ma zapaść w rezultacie wyczerpania przez stronę środków zaskarżenia, które służyły stronie w toku postępowania administracyjnego, to nie może ulegać wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia może być rozstrzygnięcie wydane przez organ II instancji.

W postępowaniu podatkowym, w którym zapadło zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty z dnia 20.10.2009r., skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia zażalenia, jednak skarżący z tego prawa nie skorzystał.

W świetle zatem powyższego skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art.58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa.