Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 457/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1-5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2011 r. sprawy ze skargi P. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. Ł. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy K. na wniosek J. K. ustalił warunki zabudowy działki nr 1440/3, położonej w miejscowości M., dla inwestycji polegającej na rozbudowie dwóch budynków gospodarczych usytuowanych w granicy z działką nr 713/3. Rozbudowa miałaby nastąpić w głąb podwórka, jako przedłużenie istniejących obiektów lub dobudowa nowych części z możliwością wymiany dachów, z wysokością budynków o jednej kondygnacji nadziemnej i utrzymaniem dotychczasowej wysokości. Po rozpoznaniu odwołania P. Ł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu i instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja spełnia określony w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) warunek dobrego sąsiedztwa, ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, a ponadto decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium podkreśliło, że sporządzona zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ) analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 powołanej ustawy potwierdziła, że działka nr 1440/3 znajduje się w obszarze kształtującej się zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej w miejscowości M. Na zabudowę istniejącego siedliska składa się budynek mieszkalny i 6 budynków garażowo-gospodarczych, w tym dwa usytuowane w granicy z działką nr 713/3, objęte wnioskiem inwestora. Sąsiedztwo przyległe działki objętej wnioskiem stanowi zabudowa zagrodowa na działkach nr 713/3 i nr 706/2. Organ odwoławczy zaznaczył, że na tym etapie postępowania nie bada się natomiast usytuowania budynków, co należy do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zwrócił też uwagę na brak dowodów potwierdzających, aby rozbudowywane budynki zostały zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej. Decyzja uzgodniona została ze Starostą w zakresie ochrony gruntów rolnych (postanowienie z dnia 23 marca 2010 r.) oraz z Zarządem Dróg Powiatowych w B., jako organem właściwym w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego drogi powiatowej nr 2227L U. – M. , w zakresie obsługi komunikacyjnej działki nr 1440/3 (postanowienie z dnia 16 marca 2010 r.). Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że z dniem 17 lipca 2010 r. zmieniony został art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez art. 70 pkt 6 lit. b) ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675) i w obecnym stanie prawnym uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Oznacza to, że na postanowienia uzgadniające wydane w niniejszej sprawie w trybie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stronie odwołującej się zażalenia nie przysługują.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. Ł. zarzucił decyzji Kolegium :

1) naruszenie § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy poprzez sporządzenie nie odpowiadającego wymogom rozporządzenia załącznika graficznego, to jest: brak oznaczenia na załączniku graficznym budynków nr 1 oraz nr 2 podlegających rozbudowie, niezgodność części tekstowej z częścią graficzną, tj. brak posłużenia się na mapie graficznej nazewnictwem odpowiadającym części tekstowej (opis budynku nr 1 oraz nr 2 nie wskazany w części tekstowej), brak oznaczenia na mapie granic działek nr 706/2 oraz 713/3, będących granicami obszaru analizowanego, nie objęcie na załączniku graficznym całości działki nr 706/12, której fragment został "ucięty", na kopii załącznika graficznego, bardzo niskiej jakości, nie sposób ustalić skali mapy, ani rodzaju kopii mapy, co nie pozwala na ocenę prawidłowości koniecznej analizy określonej w art. 61 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ;

2) naruszenie art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 104 kpa w zw. z art. 109 kpa w zw. z art. 61 § 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegający na brakach oznaczenia części graficznej decyzji z dnia 28 stycznia 2011 roku (stanowiącej integralną cześć decyzji), to jest doręczenia przedmiotowej części graficznej w formie kserokopii, a także braku oryginału podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji oraz braku oryginału pieczęci oznaczenia decyzji, do której odnosi się przedmiotowa cześć graficzna;

3) naruszenie § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy poprzez sporządzenie części tekstowej decyzji nie zawierającej wyczerpującej analizy funkcji oraz celu zabudowy oraz zagospodarowania terenu w wyznaczonym obszarze, to jest brak wskazania obiektu, który jest najbardziej zbliżony do rozbudowywanych budynków nr 1 oraz nr 2, brak wskazania aktualnych wymiarów budynku nr 1 oraz budynku nr 2, a jedynie określenie ich przybliżonej powierzchni, bez podania wysokości, brak wskazania w części tekstowej, które z podanych wartości odnoszą się do szerokości, zaś które do długości obiektów po rozbudowie, oraz brak wskazania ich wysokości po rozbudowie, brak prawidłowej analizy obiektów znajdujących się w obszarze inwestycji, nieprawidłowe określenie obszaru analizowanego, tj. obejmującego wyłącznie działki nr 706/2 oraz 713/3, podczas gdy szerokość frontu działki inwestycyjnej powoduje, iż powinny być analizą objęte także inne nieruchomości, brak wskazania charakterystyki obiektów znajdujących się na działkach sąsiadujących ;

4) naruszenie art. 10 kpa w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 107 kpa poprzez brak prawidłowego oznaczenia stron postępowania, to jest poprzez brak przyznania G. K. statusu strony (uczestnika) postępowania administracyjnego;

5) naruszenie art. 33 § 2 pkt 3 w zw. z art. 48 § 2 -3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w zw. z art. 55 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak tożsamości podmiotów występujących z wnioskiem o warunki zabudowy, tj. J. K., a podmiotów występujących z wnioskiem o pozwolenie na budowę, tj. J. K.i oraz G. K.;

6) naruszenie art. 107 kpa w zw. z art. 28 kpa, poprzez brak prawidłowego oznaczenia w decyzji organu I instancji z dnia 18 kwietnia 2011 roku stron (uczestników) postępowania, do których odnosi się przedmiotowa decyzja;

7) naruszenie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 52 § 2 pkt 3 w zw. z art. 64 § 1 ustawy z dnia 27 marca 2033 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na nie wykonaniu przez organ pierwszej instancji wiążących zaleceń zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 czerwca 2010 roku, tj. braku wezwania wnioskodawcy do weryfikacji oraz uzupełnienia wniosku, który błędnie wskazuje, iż dotyczy rozbudowy istniejącego budynku, podczas gdy w niniejszej sprawie doszło do budowy zupełnie nowego budynku gospodarczego, a zatem treść wniosku oraz decyzja nie odpowiadają stanowi faktycznemu i prawnemu (rozbudowa zamiast budowy nowego budynku) oraz braku ustalenia czy powierzchnia gospodarstwa rolnego prowadzonego przez J. K. przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie K., a tym samym niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy ;

8) naruszenie art. 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla budynków gospodarczych znajdujących się w granicy z działką 713/3, bez zachowania określonej w przepisach odległości od granicy, przy braku zgody na ich posadowienie;

9) naruszenie przepisów art. 78 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 77 kpa, poprzez ich niezastosowanie, które polega na nieprzeprowadzeniu przez organ I instancji dowodu z oględzin przedmiotowej nieruchomości, zwłaszcza w zakresie realizowanej niezgodnie z prawem samowoli budowlanej, stanu technicznego budynków, stopnia zaawansowania prac, a także ich posadowienia w granicy działki, jak też wniosku dowodowego dotyczącego załączenia do akt postępowania dokumentów z akt dotyczących samowoli budowlanej, toczącej się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego;

10) naruszenie art. 106 § 2 - 5 kpa w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 39 kpa poprzez ich niezastosowanie, polegające na tym, iż będąc prawidłowo ustanowioną stroną niniejszego postępowania nie otrzymał: zawiadomienia Urzędu Gminy K. z dnia 16 lutego 2009 r. o zwróceniu się o zajęcie stanowiska do Zarządu Dróg Powiatowych, zawiadomienia Urzędu Gminy o zawrócenie się do Starostwa Powiatowego o zajęcie stanowiska w zakresie ochrony gruntów rolnych, pisma Starostwa Powiatowego z dnia 10 marca 2010r., postanowienia Zarządu Dróg Powiatowych z dnia 19 marca 2010r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji, postanowienia wydanego z upoważnienia Starostwa Powiatowego z dnia [...] w przedmiocie uzgodnień ochrony gruntów rolnych , podczas gdy obowiązujące przepisy ustanawiają wprost obowiązek doręczenia pism do stron postępowania, zaś brak ich doręczenia stanowi rażące naruszenie praw strony;

11) naruszenie art. 53 § 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na całkowicie błędnym przyjęciu, iż nowelizacja ustawy z dnia 17 lipca 2010r. zwalnia z obowiązku doręczenia pism oraz postanowień uzgadniających, a tym samym może sanować wcześniejsze rażące naruszenia prawa w postępowaniu uzgadniającym, podczas gdy brak podstaw do przyjęcia, iż nowelizacja ww. art. 53 § 5 znajdzie zastosowane w niniejszej sprawie, a nawet wówczas nowelizacja nie zwalnia organu z obowiązku doręczania pism oraz postanowień w postępowaniu uzgadniającym, jak też nie zwalnia z obowiązku zbadania, czy strona brała udział w takim postępowania oraz sprawdzenia w jaki sposób zostało zakończone, ponieważ zmienia tylko wyłącznie krąg podmiotów uprawnionych do złożenia zażalenia, a nie tryb i zasady prowadzenia postępowania uzgadniającego, nowelizacja nie może sanować rażących nieprawidłowości w postępowaniu uzgadniającym, do których doszło w niniejszym postępowaniu;

12) naruszenie 107 § 3 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na tym, iż uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom formalnym określonym w tym przepisie, posiadając charakter schematyczny i lakoniczny, a także nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, uniemożliwiających ocenę zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia SKO.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie sposób podzielić wszystkich jej zarzutów. Nie ma racji skarżący dowodząc pozbawienia go udziału w postępowaniach uzgodnieniowych prowadzonych na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz.717 ze zmianami), według którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga obligatoryjnego uzgodnienia z organami wymienionymi w art. 53 ust.4. Omawiany przepis wykorzystuje instytucję współdziałania organów w toku załatwiania sprawy. Organ decydujący, wszczynając postępowanie administracyjne w sprawie, ma prawo żądać zajęcia stanowiska (uzgodnienia) przez organ współdziałający, sam zaś jest zobowiązany do "załatwienia sprawy" w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Organ decydujący, po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, występuje do organu współdziałającego o zajęcie stanowiska w sprawie. Wystąpienie to inicjuje wszczęcie innego, wpadkowego postępowania przed organem współdziałającym. Postępowanie to jednak nie ma samodzielnego bytu prawnego w tym znaczeniu, że jest ściśle związane z postępowaniem wszczętym przez organ decydujący. Z kolei organ współdziałający jest zobowiązany do zajęcia stanowiska w określonym zakresie (uzgodnienia) i przekazania go we właściwej formie organowi decydującemu. Decyzja wydana po uzgodnieniu jest aktem jednostronnym, władczym organu decydującego, który w świetle prawa ponosi za nią pełną odpowiedzialność. Zgodnie z poglądem ukształtowanym od lat w doktrynie stanowisko organu współdziałającego, z którym należy uzgodnić decyzję bądź wydać decyzję po uzgodnieniu, jest wiążące dla organu decydującego. Co więcej, organ ten nie może samodzielnie oceniać zasadności zajętego stanowiska. Jego treść może zatem przesądzić o treści decyzji, która ma być wydana po uzgodnieniu przez organ decydujący, co tym ważniejszym stawia konieczność zapewnienie stronom udziału w tym postępowaniu ( por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2008r. II OSK 1931/06 LEX nr 352067). Formą prawną uzgodnień, o których mowa we wspomnianym przepisie, zgodnie z art. 53 ust.5 w związku z art. 64 ust.1 ustawy jest postanowienie wydane w trybie art. 106 § 5 kpa. Słusznie jednak Kolegium zauważa, że przepis ten po nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ( Dz. U Nr 106, poz. 675 ), po wejściu w życie z dniem 17 lipca 2010 r. możliwość złożenia zażalenia na postanowienie przyznał wyłącznie inwestorowi. Wprawdzie postanowienia Starosty i Zarządu Dróg Powiatowych w drodze uzgodnienia zostały wydane odpowiednio 23 marca i 16 marca 2010 r., to jest oczywiste, że Kolegium musiało brać pod uwagę zmianę stanu prawnego dotyczącego treści art. 53 ust. 4 ustawy. Naruszenie zatem trybu postępowania w dacie wydawania postanowień, które nie były doręczone skarżącemu, co było naruszeniem wówczas obowiązującego art. 53 ust.4 ustawy, nie mogło wpłynąć na treść decyzji organu odwoławczego. Powyższe czyni również nieskutecznym zarzut naruszenia art.10 kpa, który miałby przejawiać się w niedoręczeniu skarżącemu pism i postanowień wydawanych w toku postępowań uzgodnieniowych. Naruszenia zasady czynnego udziału w postępowaniu o jakiej stanowi art.10 kpa nie sposób także dopatrzeć się w zaniechaniu przeprowadzenia oględzin miejsca planowanej inwestycji, co nakazało Kolegium w decyzji z dnia 11 czerwca 2010 r. Jest oczywiste, że wskazania co do okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie są wiążące, a stanowią jedynie wskazówki, jakimi powinien kierować się organ I instancji. Warto przy tym zauważyć, że Kolegium formułując powyższy nakaz nie podało, jakie okoliczności miałyby zostać wyjaśnione w drodze tej czynności. Według skarżącego miała ona natomiast dotyczyć wyjaśnienia stanu nieruchomości, realizacji niezgodnej z prawem samowoli budowlanej, stanu technicznego budynków, stopnia zaawansowania prac, ich posadowienia w granicy działki, a także ustalenie, czy chodzi o budowę czy rozbudowę budynków. Jest oczywistym, że w świetle art. 61 ust.1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącym warunki w jakich możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, powołane przez skarżącego okoliczności nie miały dla wydania decyzji istotnego znaczenia. Podkreślić przy tym trzeba, że organy ponownie rozpoznając sprawę dysponowały pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], w którym stwierdzono, że nie zachodzą okoliczności do wszczynania postępowania w sprawie budowy dwóch budynków gospodarczych znajdujących się na działce 1440/3 przy granicy z działką 713/3. Z treści wniosku, który zakreśla przecież ramy postępowania wynika zaś w sposób oczywisty charakter inwestycji polegającej na rozbudowie budynków gospodarczych. Nie było także kwestionowane usytuowanie rozbudowywanych budynków w granicy działki, nie wiadomo zatem co nowego miałyby w tym zakresie wykazać oględziny. Podkreślić należy, że dla naruszenia art.10 kpa nie jest wystarczające stwierdzenie zaniechania zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, ale i wykazanie, iż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy ( wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r. II GSK 4/07 LEX nr 351055). W tej sytuacji zaniechanie oględzin nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Nie ma podstaw również zarzut pozbawienia udziału w postępowaniu G. K., której status w postępowaniu, zdaniem skarżącego, wynika ze współwłasności nieruchomości na której ma być realizowana inwestycja. Przypomnieć należy, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie o dopuszczalności inwestowania na określonym terenie. Według art. 63 ust. 2 ustawy decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stąd też o ustalenie warunków może wystąpić każdy, zainteresowany przedmiotowym terenem i konkretną inwestycją, nawet nie legitymując się prawem do nieruchomości. W świetle powyższego zupełnie niezrozumiały jest wywód skarżącego, który nie tylko, że wadliwości decyzji upatruje w naruszeniu przepisów art. 33 § 2 pkt 3 w związku z art. 48 § 2-3 prawa budowlanego, które w tym postępowaniu w ogóle nie mają zastosowania, to utożsamia strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy ze stronami postępowania legalizacyjnego o zupełnie innych skutkach.

Nie można także podzielić zarzutu sprowadzającego się do wytknięcia zaskarżonej decyzji akceptacji możliwości realizacji inwestycji w granicy z działką skarżącego. Zarzut ten, zdaje się opierać na przeświadczeniu skarżącego, że decyzja o warunkach zabudowy w sposób wiążący ustala miejsce usytuowania inwestycji, co narusza jego interes prawny. Warto przypomnieć, że w orzecznictwie sądowym ukształtowany jest pogląd, powołany zresztą także przez Kolegium, według którego decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie promesę uprawniającą do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie jest ona zatem aktem upoważniającym do podjęcia realizacji inwestycji. Stąd też przyjmuje się, że zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest różny w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu i w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę, przy czym zakres ochrony przysługującej w postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie (wyrok NSA z dnia 7 września 2001r. IV SA 1505/99 ONSA 2002/4/153 ). Wprawdzie decyzja o warunkach zabudowy jest wiążąca dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 w związku z art.64 ustawy) to jednak związanie to dotyczy zakazu ponownego badania dopuszczalności zmiany zagospodarowania terenu oraz warunków i zasad na jakich ma to nastąpić. Trafnie zatem uznano, że wprawdzie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy ma być zgodna z przepisami odrębnymi, to w tej kategorii nie mieszczą się przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 marca 2007r. II SA/ Łd 761/06 Legalis). Kwestia możliwości budowy obiektu budowlanego w granicy działki będzie przedmiotem oceny właściwych organów w postępowaniu o pozwolenie na budowę (wyrok NSA z dnia 28 października 1996r. IV SA 975/95 ONSA 1997/4/154). Zgoda zatem, czy jej brak na rozbudowę budynków zlokalizowanych w granicy nie ma znaczenia dla decyzji o warunkach zabudowy.

Równie niezrozumiały jest zarzut nieustalenia przez organy, czy powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie. Nie wiadomo przede wszystkim, na czym konkretnie polega uchybienie organu. Z treści art. 64 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że zasady dobrego sąsiedztwa o jakiej stanowi art. 61 ust.1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związane z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Z pisma Wójta Gminy z dnia [...] wynika, że średnia wielkość gospodarstwa rolnego w tej gminie wynosi 2.17ha. Znajdujące się w aktach sprawy wypisy z rejestru gruntów (str. 122-125) potwierdzają, że wnioskodawca wraz z żoną są właścicielami gospodarstwa rolnego o powierzchni mniejszej niż średnia w gminie. Na te wartości zwróciło uwagę Kolegium, dowodząc konieczności przeprowadzenia analizy kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Skarżący zdaje się takiego wniosku nie kwestionować, skoro nie podważa konieczności sporządzenia wspomnianej analizy. Niezależnie jednak od podniesionego zarzutu w tym zakresie, zauważyć należy, że według § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588) wyniki analizy sporządzonej na podstawie tego rozporządzenia zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Jeśli decyzja opiera się na analizie, to uzasadnione jest przekonanie, że również jej projekt musi zawierać wyniki analizy w postaci graficznej i opisowej. Na tym tle Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, podzielany także przez sąd w niniejszej sprawie, że skoro analiza urbanistyczno-architektoniczna, stanowiąc załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy jest jej integralną częścią, to powinna być sporządzona przez osobę uprawnioną, tak jak tego wymaga przepis art. 60 ust. 4 ww. ustawy w odniesieniu do projektu tej decyzji ( wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r. II OSK 1915/08 Legalis ). Tymczasem znajdująca się w aktach sprawy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sąsiedztwie działki nr 1440/3 z dnia 19 stycznia 2011r., stanowiąca załącznik do projektu decyzji z tego samego dnia, w ogóle nie została podpisana, co uniemożliwia sprawdzenie przez kogo została sporządzona (por. także wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2008r. II SA/Ol 537/08 LEX nr 451625 ). Rację ma także skarżący podnosząc naruszenie § 3 ust.2 wspomnianego rozporządzenia, według którego granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Co więcej art. 52 ust.2 pkt 1 ( w związku z art. 64 ustawy) stanowi jednoznacznie, że na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, mają być oznaczone granice terenu objęte wnioskiem, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Stanowiąca część graficzną decyzji i analizy mapa przedstawiona jest jedynie we fragmencie, nie spełniającym nie tylko powyższego wymagania, ale nie pozwalającym na weryfikację prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego i ocenę części opisowej analizy. Nie wiadomo przy tym, dlaczego analiza stanowiąca załącznik do decyzji skupia się niemal wyłącznie na opisie sposobie zagospodarowania działki 1440/3 i 713/3. Z ust.1 § 3 rozporządzenia wynika przecież wyraźnie, że przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy dokonuje się na obszarze wyznaczonym wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. W orzecznictwie ukształtowany jest natomiast pogląd, że określone w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pojęcie działki sąsiedniej pozwalającej na ustalenie parametrów przyszłej zabudowy nie można interpretować wąsko, jako działki bezpośrednio przylegającej, ale rozumieć ją należy jako okolicę tworzącą pewną urbanistyczną całość ( wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010r. II OSK 1311/10, wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2009r. II OSK 1250/08 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Bez wątpienia jednak mapa stanowiąca załącznik graficzny do decyzji i analizy została wykonana na kopii mapy zasadniczej w skali 1 : 1000, czego wymaga art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy, zostały na niej umieszczone budynki objęte inwestycją. oraz została podpisana przez organ wydający decyzję. W tej sytuacji zupełnie niezrozumiale jest formułowany zarzut braku "oryginału podpisu osoby upoważnionej do wydawania decyzji" oraz "braku oryginału pieczęci oznaczenia decyzji, do której odnosi się przedmiotowa część graficzna". Nieuzasadniony jest również zarzut doręczenia kserokopii części graficznej decyzji. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani przepisy wspomnianego rozporządzenia nie przewidują bowiem doręczania oryginałów załączników decyzji o warunkach zabudowy. Jest też oczywistym, że strona postępowania, w razie wątpliwości, może zapoznać się z całością dokumentacji w siedzibie organu.

Niezależnie od zarzutów skargi podnieść natomiast trzeba, że skoro art. 60 ust. 4 ustawy nakazuje sporządzenie projektu decyzji przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów to w aktach sprawy powinny znajdować się dokumenty potwierdzające jej autorstwo (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne – Komentarz pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego 6. wydanie C.H.BECK 2011 str. 400 ). W rozpoznawanej sprawie projekt decyzji został wprawdzie podpisany przez architekta, ale brak jest potwierdzenia jego wpisu na listę izby samorządu zawodowego, co jest naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 1 w związku z art. 200 powołanej ustawy.