Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1499/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.13 § 1, § 3 pkt 2, art 19 § 2, art 65 § 5, art 83 , art 262
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
article: art. 165 § 2 i 3 , art 180 § 1, art 194
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: § 11 ust 1, 3, § 13 ust 1-2
journal: Dz.U. 1997 nr 130 poz 851
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego  pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem  pochodzenia.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Protokolant Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2007 r. sprawy ze skargi T.K. prowadzącego przedsiębiorstwo pod nazwą "A" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie należności celnych oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 1499/06

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] września 2006 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] czerwca 2006 roku nr [...] uchylającą, po ponownym rozpatrzeniu sprawy zgodnie z decyzją Dyrektora Izby Celnej nr [...], decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r. w części dotyczącej kursu waluty, kraju pochodzenia i zastosowanej stawki celnej oraz dokonującą prawidłowego określenia kwoty długu celnego i należnego podatku za importowany towar a także określającą wysokość odsetek od kwot nie uiszczonych w terminie.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 25 czerwca 2003 r. reprezentująca skarżącego jako przedstawiciel bezpośredni Agencja Celna [...] zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież importowaną z Chin. Jako stawkę celną zadeklarowano stawkę celną konwencyjną 18% na podstawie przedłożonego do odprawy świadectwa pochodzenia nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. W dniu 25 czerwca 2006r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie weryfikacyjne i wydał decyzję uznającą zgłoszenie celne z dnia 25 czerwca 2003 r. za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej i kwoty długu celnego, orzekając o jego niedoborze .

W wyniku weryfikacji ustalono, że przedłożone świadectwo pochodzenia zostało sfałszowane w związku z czym - po wszczęciu postępowania postanowieniem z [...] października 2005, decyzją nr [...] z [...] listopada 2005r. Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej kursu waluty, kraju pochodzenia i zastosowanej stawki celnej oraz dokonał ponownego określenia należności celnych i zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu.

Wskutek odwołania strony od decyzji, Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] lutego 2006r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia niewłaściwe zainicjowanie postępowania w I instancji - wszczęcie postępowania mimo istnienia w obrocie prawnym decyzji ostatecznej wydanej w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z [...] czerwca 2003r., a następnie, po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. uchylił pierwotną decyzję oraz dokonał ponownego określenia kwoty długu celnego i należnego podatku z tytułu importu towarów.

Od tej ostatniej decyzji odwołał się skarżący reprezentowany przez pełnomocnika.

W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie art. 122 i 180 § 1 Ordynacji podatkowej przez odmowę przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę, który mógłby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy a także przez niezastosowanie w toku postępowania przepisu rzez niezastosowanie w toku postępowania przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczególnych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U . Nr 130, poz. 851) – i w ten sposób zaniechanie przeprowadzenia wszystkich koniecznych czynności dowodowych w sprawie , co miało istotny wpływ na wynik postępowania.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał , że warunkiem zastosowania stawki celnej konwencyjnej było przedłożenie prawidłowo wystawionego świadectwa pochodzenia. Negatywny wynik przeprowadzonej przez Chińską Radę Promocji Handlu Międzynarodowego (CCPIT) Oddział w Xiamen weryfikacji dowodu pochodzenia towaru uniemożliwiał zastosowanie stawki celnej konwencyjnej. Organ I instancji zobowiązany był zastosować stawkę autonomiczną w wysokości 60 % podwyższoną o 100% zgodnie z ust. 7 części A Postanowień wstępnych do Taryfy celnej. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że cło określono zgodnie z art.13 §1 Kodeksu celnego, na podstawie taryfy celnej, która obejmuje m.in. stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania oraz ustalenia pochodzenia towaru stosownie do art.19 §1 Kodeksu celnego, na podstawie dowodu pochodzenia. W myśl § 11 ust.1 rozporządzenia RM towary wymienione w Wykazie nr 3 przywożone na polski obszar celny muszą być udokumentowane świadectwem pochodzenia prawidłowo wystawionym w kraju, z którego dokonano wywozu towaru.

W wyniku sprawdzenia autentyczności świadectwa przedłożonego przez importera okazało się, że jest ono fałszywe.

Dyrektor Izby Celnej nie podzielił argumentów odwołania, iż wystąpiła przesłanka do skorzystania z przepisu art.19 § 2 Kodeksu celnego, mocą któregow wypadku wątpliwości co do pochodzenia towaru, organ celny może zażądać dodatkowych dowodów potwierdzających pochodzenie towarów. W wyniku weryfikacji został przeprowadzony przeciwdowód w rozumieniu art.194 §1 Ordynacji podatkowej, zatem administracja celna była uprawniona do nieuznania faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym - świadectwie pochodzenia dołączonego do zgłoszenia celnego, na podstawie których zastosowano stawkę celną konwencyjną, zamiast autonomicznej. Dyrektor Izby Celnej stwierdził również, bezzasadność zarzutu importera dotyczącego naruszenia § 12 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczególnych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. nr 130, poz. 851) – zwanego dalej rozporządzeniem RM - poprzez jego niezastosowanie, przez co zaniechano przeprowadzenia wszystkich koniecznych czynności dowodowych w sprawie, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik postępowania. W ocenie organu, okoliczności sprawy i unormowania prawne mające w sprawie zastosowanie dowodzą, iż na organie w żadnej mierze nie spoczywała powinność zastosowania § 12 tegoż rozporządzenia.

Na ww. decyzję ostateczną wydaną w administracyjnym toku instancji pełnomocnik T.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając organowi celnemu wydanie decyzji w I instancji po upływie terminu określonego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego i zażądał uchylenia decyzji wydanych przez organy celne obu instancji, wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji i obciążenie Dyrektora Izby Celnej kosztami postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż organy celne nie naruszyły przepisu art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem decyzja uznająca zgłoszenie celne za prawidłowe, bądź za nieprawidłowe nie może zostać wydana jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego zgłoszenie celne nie zostało przyjęte w dniu 19 maja 2003r. lecz 25 czerwca 2003 r. co potwierdzają odciski pieczęci urzędowych umieszczone w Polu A formularza SAD oraz na dokumentach załączonych do zgłoszenia celnego. Również notatka funkcjonariusza celnego D.S. widniejąca w polu J karty 1 SAD wskazuje, że data przyjęcia zgłoszenia celnego był dzień 25 czerwca 2003r.

W związku z powyższym, 3 letni termin do wydania decyzji, zgodnie z art. 65 § 5 Kodeksu celnego upływał w dniu 25 czerwca 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego po wznowieniu postępowania, w dniu 5 czerwca 2006 r. wydał decyzję kończącą to postępowanie. Tak więc termin do wydania decyzji został zachowany i tym samym jedyny zarzut skarżącego jest niezasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Dyrektor Izby Celnej podkreślił ponasto, iż fakt dokonania zgłoszenia celnego w dniu [...] czerwca 2003r. nie był w toku postępowania prowadzonego przez organy celne negowany przez skarżącego.

Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 25 września 2007r. pełnomocnik skarżącego zarzucił:

- naruszenie art. 165 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej wskutek wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzji nr [...] z [...] listopada 2005r. bez uprzedniego wydania i doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania celnego co zdaniem skarżącego, uniemożliwia uwzględnienie dowodów zebranych przez organy celne przed datą wydania i doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu;

- naruszenie art. 15 § 1 kodeksu celnego przez niewskazanie w podstawie prawnej decyzji jednostki redakcyjnej przepisu na której oparto rozstrzygnięcie, w sytuacji gdy przepis ten składa się z trzech punktów a w konsekwencji naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 w zw. z pkt 6 Ordynacji podatkowej;

- brak upoważnienia ustawowego do występowania z wnioskami o weryfikację świadectw pochodzenia do zagranicznych postępowania celnego. W konsekwencji naruszona została zasada postępowania określona w 120 Ordynacji podatkowej. Upoważnienie takie posiadał kiedyś, zdaniem skarżącego, Prezes Głównego Urzędu Ceł, ale po zlikwidowaniu tego stanowiska minister finansów w nie przekazał tego uprawnienia innym organom celnym co powoduje, że uzyskane wyniki weryfikacji świadectw pochodzenia są dowodami uzyskanymi nielegalnie i nie mogą być dowodem w sprawie;

- lakoniczność odpowiedzi władz chińskich ograniczającej się do stwierdzenia, iż świadectwo jest nieautentyczne czy sfałszowane. W związku z tym zarzutem skarżący wyraził pogląd, iż jest tylko jednym z dowodów, który musi być oceniony w toku postępowania. Bezkrytycznie przyjmując wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia organy celne, naruszyły w ocenie skarżącego art. 270 § 1 Kodeksu Celnego, art. 180 Ordynacji podatkowej, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 22 Konstytucji, gdyż przez przyjęcie weryfikacji świadectwa pochodzenia dokonanej przez organ zagraniczny, ograniczona zostaje wolność w działalności gospodarczej strony.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i obciążenie Dyrektora Izby Celnej kosztami postępowania.

Na rozprawie w dniu 27 września 2007r. pełnomocnik skarżącego wniósł do protokołu rozprawy, iż podanie w skardze daty zgłoszenia celnego w dniu 19 maja 2003 zamiast 25 czerwca 2003r. nastąpiło wskutek omyłki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Spór dotyczy zastosowania przez organy celne stawki celnej autonomicznej (powiększonej o 100 %) , a zdaniem skarżącego zastosowana być powinna stawka konwencyjna , uwzględniająca pochodzenie towaru.

Zgodnie z art. 13 § 1 Kodeksu celnego cła określa się na podstawie taryfy celnej oraz innych środków taryfowych, przy czym sama taryfa celna obejmuje m.in. stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania, co określono w przepisie art. 13 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego.

Taryfę celną ustala Rada Ministrów w drodze rozporządzenia ( art. 13 § 6 Kodeksu celnego), a klasyfikację towaru określa kod taryfy celnej ( art. 13 § 5 Kodeksu celnego). W postanowieniach wstępnych taryfy celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885) wskazano, że taryfa celna określa stawki celne konwencyjne, autonomiczne, preferencyjne, obniżone oraz ryczałtowe , jak również określa zasady ich stosowania. W punkcie 10 wskazano, iż do towarów wymienionych w wykazie nr 3 rozporządzenia RM , których pochodzenie nie zostało udokumentowane, należy stosować stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeśli ta jest wyższa od autonomicznej.

Zgodnie z § 11 ust.1 rozporządzenia RM pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Świadectwo pochodzenia towaru jest podstawą zastosowania właściwej stawki celnej w związku ze zróżnicowaniem stawek taryfy celnej. Warunkiem skorzystania ze stawki konwencyjnej było zatem udokumentowanie pochodzenia towaru świadectwem pochodzenia. Świadectwo to powinno, w myśl § 13 ust. 1 rozporządzenia RM , spełniać łącznie warunki wymienione w tym przepisie , to jest :

• być sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów,

• zawierać dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności: dane nadawcy lub osoby wywożącej towar, określenie rodzaju towaru, masę brutto lub netto towaru, liczbę, rodzaj, znaki i numery opakowań ,

• poświadczać, że towar, którego świadectwo dotyczy, pochodzi z określonego kraju.

Tak prawidłowo wystawione świadectwo pochodzenia w kraju, z którego dokonano wywozu towaru jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towarów.

Na podstawie art. 83 Kodeksu celnego organ celny po zwolnieniu towaru, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem. Natomiast w myśl § 20a ust.1 rozporządzenia RM w celu sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia towarów lub prawidłowości danych w nim zawartych organ celny może skierować je do weryfikacji do organu wystawiającego świadectwo.

W niniejszej sprawie , w wyniku dokonanych przez organ celny czynności weryfikujących, okazało się, że przedstawione przez importera świadectwo pochodzenia jest sfałszowane, co wynika z pisma z dnia 8 maja 2004 r. nadesłanego organowi celnemu przez Chińską Radę Promocji Handlu Międzynarodowego (CCPIT) .

Konsekwencją powyższego było uchylenie w trybie wznowieniowym dotychczasowej decyzji w części dotyczącej kursu waluty, kraju pochodzenia i zastosowanej stawki celnej. Dyrektor Izby Celnej zasadnie przyjął, iż przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia RM w sposób niezależny od jakiegokolwiek uznania administracji celnej, wymaga dla udokumentowania pochodzenia towaru wymienionego w wykazie nr 3 przedłożenia przez importera świadectwa pochodzenia. Takiego wymogu strona skarżąca nie spełniła, gdyż przedłożony dokument nie posiadał wskazanych powyżej cech, określonych w § 13 ust. 1 rozporządzenia RM. Z tych też powodów należy uznać za bezzasadny zarzut naruszenia art. 19 § 2 Kodeksu celnego, zgodnie z którym w wypadku wątpliwości co do pochodzenia towarów, organ celny może żądać dodatkowych dowodów potwierdzających pochodzenie towarów.

Słusznie też Dyrektor Izby Celnej zauważył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że prowadzący postępowanie nie może domagać się od organów kraju eksportera udowodnienia, że weryfikacja świadectwa pochodzenia przeprowadzona została zgodnie z prawem. Pomijając już fakt autonomii organów państw obcych, stwierdzić trzeba, że nadesłany dokument stwierdzający nieprawdziwość załączonego świadectwa pochodzenia jest dokumentem urzędowym i stosownie do art. 194 Ordynacji podatkowej korzysta z domniemania prawdziwości tego , co urzędowo zostało w nim stwierdzone. Powyższe domniemanie oznacza, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ celny, gdyż za udowodnione należy przyjąć to co wprost wynika z dokumentu. Treść tego dokumentu była jednoznaczna - stwierdzała mianowicie, że świadectwo pochodzenia dołączone przez skarżącą Agencję Celną do zgłoszenia celnego nie było autentyczne. Organ celny związany był treścią § 13 ust. 2 rozporządzenia RM, w myśl którego tylko prawidłowo wystawione świadectwo pochodzenia jest uznawane za dowód pochodzenia towaru wymienionego w wykazie nr 3. Stąd też bez znaczenia dla rozstrzygnięcia są argumenty skarżącego, że świadectwo pochodzenia otrzymał od kontrahenta zagranicznego i działał w zaufaniu, że dokument jest autentyczny. Ocena skutków nieautentyczności dokumentu jest niezależna od tego , czy importer ponosi winę za przedłożenie wadliwego dowodu pochodzenia, bowiem istotne jest, by dokument odpowiadał wymogom przewidzianym w przepisach prawa celnego. Wbrew zatem zarzutom strony nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego , gdyż jak już wyżej wskazano, bezsporne jest, że importowany towar znajduje się w wykazie towarów, których przywóz musi być dokumentowany świadectwem pochodzenia a nadto, że ilość i rodzaj towaru jednoznacznie wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej. Nie zachodziła zatem okoliczność przewidziana w przepisie § 11 ust. 3 rozporządzenia RM , gdyż tylko w sytuacji, gdy ilość lub rodzaj towaru nie wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 nie musi być dokumentowane. Przepisy prawa celnego dopuszczają ponadto możliwość zastosowania stawki konwencyjnej bez przedstawienia dokumentu potwierdzającego pochodzenie towaru , gdy na towarze zamieszczono w sposób trwały oznaczenie kraju pochodzenia, jednakże z dodatkowym warunkiem, że z innych przepisów nie może wynikać wymóg przedłożenia świadectwa pochodzenia, co nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy , gdzie taki wymóg został w przepisach jednoznacznie określony.

Błędne także i sprzeczne z treścią § 13 ust. 3 rozporządzenia RM jest stanowisko , że importer ma prawo przedkładania tak długo świadectw pochodzenia, dopóki organ celny nie uzna je za autentyczne. W sferze zobowiązań publicznoprawnych obowiązuje zasada, iż dozwolone jest tylko to, co prawo przewiduje. W myśl ostatnio powołanego przepisu tylko w wypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia oryginału świadectwa pochodzenia organ celny uznaje duplikat takiego dokumentu wystawiony prawidłowo przez upoważniony organ. Skarżący nie utracił, nie zniszczył ani nie ukradziono mu dokumentu tylko przedłożył dokument nieautentyczny a więc nie spełniający cech, od których zależy zastosowanie korzystniejszej dla niego stawki celnej. Zasadnie więc organ celny uznał , że przedłożony dokument nie może stanowić podstawy do zastosowania stawki celnej konwencyjnej.

W tym stanie rzeczy przyjąć należy , iż organ celny nie naruszył także przepisu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, który określa, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Za chybiony należy również uznać pogląd, iż rozstrzygnięcie pierwszej instancji, zapadłe po wznowieniu postępowania, zostało wydane z naruszeniem art.165 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie pełnomocnika organ celny pierwszej instancji prowadził postępowanie celne bez wydania i doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania celnego. Niewątpliwie, sprawa będąca przedmiotem niniejszej kontroli sądowej związana jest z tzw. nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji – którym jest wznowienie postępowania. Stosownie do treści

art. 244 Ordynacji podatkowej organem właściwym do orzekania w sprawie po wznowieniu postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Bezspornie organem tym był w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego.

Działając w trybie art. 243 §1 i § 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wydał w dniu 24 marca 2006 r. stosowne postanowienie wznawiające postępowanie. Dodatkowo należy podkreślić, iż w instytucji wznowienia postępowania występują dwa różne co do charakteru prawnego akty administracyjne. Pierwszy to postanowienie o wznowieniu postępowania, a drugi to decyzja o odmowie wznowienia postępowania. Pozytywne rozstrzygnięcie ma formę postanowienia, negatywne - decyzji. Podkreślenia wymaga, iż to postanowienie jest właśnie aktem wszczynającym postępowanie. Nie powinno ono zawierać innych treści niż tylko te, które wskazują na przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania (wyrok NSA z dnia 13 listopada 1987 r., I SA 1326/86, ONSA 1987, nr 2, poz. 80). W niniejszej sprawie motywem uzasadniającym wznowienie postępowania był, jak wynika z treści uzasadnienia przedmiotowego postanowienia, wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia i w związku z tym zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania mającego na celu prawidłowe ustalenie stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego. Należy mieć na uwadze, że wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (instancyjnym) – por. uchwała SN z dnia 19 lipca 1991 r., III AZP 4/91, ONSA 1993, nr 4, poz. 92. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. W wyniku wznowienia postępowania następuje badanie dwóch połączonych ze sobą spraw, tj. jednej dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z uwagi na powyższe, zarzut nie wydania przez organy celne postanowienia o wszczęciu postępowania w trybie art.165 Ordynacji podatkowej i podnoszoną w związku z tym argumentację pełnomocnika należało uznać za bezpodstawne.

Za zasadny z kolei wypada uznać zarzut podnoszony przez pełnomocnika, iż zaskarżona decyzja w podstawie prawnej nie wskazuje w sposób precyzyjny art.15 Kodeksu celnego. Należy zgodzić się z twierdzeniem, iż istnieje wymóg, aby podstawa prawna decyzji była podana w sposób dokładny, z określeniem odpowiedniego ustępu lub punktu artykułu, lub innej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, albowiem bez sprecyzowania odpowiedniego ustępu (punktu) artykułu nie sposób ustalić podstawy prawnej decyzji.

Z drugiej jednak strony, w orzecznictwie wyraża się pogląd, iż nie wszystkie nieprawidłowości, polegające na niewskazaniu materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia lub wskazaniu jej błędnie, powinny wywoływać negatywne skutki prawne. Niektóre z nich nie mają bowiem wpływu na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1995 r., SA/Łd 2951/94). Wytknięta przez pełnomocnika nieprawidłowość należy właśnie do tego typu uchybień. Przepis art.15 Kodeksu celnego rozpoczyna Dział II "Pochodzenie towarów" zawiera ogólne unormowania zagadnienia niepreferencyjnego pochodzenia towaru. W myśl § 1 powyższej normy niepreferencyjne pochodzenie określa się w celu stosowania taryfy celnej (pkt 1), środków polityki handlowej (pkt 2), oraz sporządzania i wydawania świadectw pochodzenia (pkt 3). Paragraf 2 tego przepisu z kolei wprost wskazuje, iż reguły ustalania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów określają art. 16-19 Kodeksu celnego. Analiza treści decyzji wskazuje bez wątpliwości, iż art.15 Kodeksu celnego nie był ani jedyną, ani zasadniczą podstawą prawną zaskarżonej decyzji. Uchybienie to jako nie mające wpływu na wynik sprawy, nie może więc skutkować uchyleniem tej decyzji przez Sąd.

W końcu należy również podkreślić, iż w myśl art. 262 Kodeksu celnego do postępowań w sprawach celnych przepisy działu IV Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio , z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Postępowanie w sprawach celnych nie ma odrębnej regulacji proceduralnej. Przyjęto bowiem, że powinno ono być prowadzone na zasadach ogólnych procedury podatkowej, ale z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów Kodeksu celnego, gdyż to te normy powinny być stosowane w pierwszej kolejności. Termin "odpowiednio " oznacza, że dopiero gdy brak jest w Kodeksie celnym stosownych postanowień, znajdują zastosowanie przepisy działu IV Ordynacji podatkowej – " Postępowanie podatkowe". Bez wątpienia, co do problematyki pochodzenia towaru w pierwszej kolejności zastosowanie mają regulacje zawarte w Dziale II Kodeksu celnego, ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami.

Wobec przyznania pełnomocnika skarżącego, na rozprawie, iż data zgłoszenia celnego miała istotnie miejsce w dniu 25 czerwca 2003r. i tak też wynika z akt administracyjnych sprawy, zarzut uchybienia trzyletniemu terminowi z art . 65 § 5 Kodeksu celnego należy uznać za bezzasadny.

W świetle przedstawionych rozważań należy stwierdzić , iż z akt sprawy poddanej badaniu przez Sąd pod względem zgodności z prawem w zakresie , o którym mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a. nie wynika, by zostało naruszone prawo materialne , które miało wpływ na wynik sprawy ani też przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy , a w związku z powyższym skargę jako niezasadną , na podstawie art. 151 tej ustawy należało oddalić , co Sąd orzekł w sentencji wyroku.

/-/ A. Juszczyk-Wiśniewska /-/ J. Niedzielski /-/ J. Wierchowicz