Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 310/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Jolanta Dargas (spr.) po rozpoznaniu w trybie uroszczonym w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie uwierzytelnionej kopii stanowiska organu I instancji na wniesione odwołanie w sprawie [...] 1. stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postepowanie w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

P. S. pismem z dnia 30 marca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie uwierzytelnionej kopii stanowiska organu I instancji na wniesione odwołanie w sprawie [...].

Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskiem z dnia 30 grudnia 2014 r. (data wpływu do organu 5 stycznia 2015 r.) wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o udostępnienie uwierzytelnionej kopii stanowiska organu I instancji na wniesione odwołanie w sprawie [...].

W dniu 30 marca 2015 r. do organu wpłynęło wezwanie skarżącego z dnia 29 marca 2015 r. do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie ww. wniosku, złożone w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), powoływanej dalej jako "k.p.a."

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 30 marca 2015 r. skarżący wskazał, że organ pozostaje w bezczynności, bowiem mimo upływu terminów wskazanych w art. 35 k.p.a. nie rozpoznał jego wniosku.

Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, odmówiło jego uwzględnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. (w wersji obowiązującej do dnia 15 sierpnia 2015 r.) sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej, bądź przewlekłości postępowania, staje się bezprzedmiotowe. Sąd, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może bowiem zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 p.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] odmówiło uwzględnienia wniosku skarżącego o wydanie uwierzytelnionych kopii m.in. akt sprawy nr [...]. W tym miejscu stwierdzić należy, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo skarżącego z dnia 24 marca 2015 r. (które w ww. postanowieniu oznaczone zostało omyłkowo jako wniosek z dnia 23 marca 2015 r. – vide pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. znajdujące się w aktach sądowych na karcie nr 69), które stanowi uzupełnienie wniosku P. S. z dnia 30 grudnia 2014 r. o udostępnienie uwierzytelnionej kopii stanowiska organu I instancji na wniesione odwołanie w sprawie [...]. Zdaniem Sądu, wydanie przez organ postanowienia z dnia 7 kwietnia 2015 r. wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na jego bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 30 grudnia 2014 r. Oczywiste jest bowiem, że organ sprawę już załatwił. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe.

Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że wniosek skarżącego wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w dniu 5 stycznia 2015 r., natomiast postanowienie rozpoznające ten wniosek wydane zostało 4 miesiące później. Z treści ww. postanowienia wynika ponadto, że skarżący w tym samym czasie wystąpił z podobnym wnioskiem w co najmniej 60 innych sprawach. Skarżący powinien mieć zatem świadomość, że wnosząc taką ilość pism do organu, czyni to ze szkodą dla ochrony własnych interesów prawnych, jeżeli rzeczywiście zostały one naruszone, natomiast organowi nie sposób zarzucić, że bezczynność w rozpoznawaniu wniosków skarżącego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku.