Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 785/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 24 sierpnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 marca 2010 roku, sygn. akt II SA/Kr 1322/09 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz nadesłania brakujących odpisów skargi w sprawie ze skargi H.Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2009 roku Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił H.Z. przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz nadesłania brakujących odpisów skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 27 sierpnia 2009r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie jej 9 odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem, natomiast na mocy zarządzenia z dnia 31 sierpnia 2009 r. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 500 zł.

Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi wskazując, że w okresie od 19 sierpnia 2009 r. do 23 września 2009 r. przebywała z chorym mężem w szpitalu poza miejscem zamieszkania. Sama również była pacjentką szpitala, zaś o korespondencji dowiedziała się po powrocie do domu, ale myślała, że skoro nie została jej doręczona, to otrzyma ją ponownie. Dopiero, kiedy od znajomego dowiedziała się, że sąd nie może ponownie wysłać jej korespondencji, natychmiast, tj. w dniu 19 października 2009 r. zapoznała się w sądzie z aktami, w następstwie czego złożyła przedmiotowy wniosek.

Odmawiając przywrócenia terminu Sąd I instancji, zwrócił uwagę, że z przedłożonych przez skarżącą kart informacyjnych leczenia szpitalnego wynika, iż w istocie pobyt w szpitalu miał charakter rehabilitacyjny. Ponadto sama skarżąca informowała o pobycie w sanatorium. Takie zaś wyjazdy nie mają charakteru nagłych zdarzeń, lecz są planowane z odpowiednim wyprzedzeniem czasowym. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosła skargę 6 lipca 2009r., a więc od tego dnia powinna liczyć się możliwością otrzymywania korespondencji z Sądu oraz zachować odpowiednią staranność wymaganą od osoby będącej stroną postępowania sądowego. Dlatego też skarżąca, planując miesięczny pobyt poza miejscem zamieszkania, powinna zadbać o to, by wskutek jej długiej nieobecności nie nastąpiły dla niej negatywne skutki procesowe związane np. z nieodbieraniem korespondencji. Skarżąca wskazała także, że "przez ostatnie kilkanaście miesięcy otrzymuje stosunkowo często przesyłki urzędowe jako pisma polecone". Skoro zaś skarżąca była świadoma tego, że może być do niej kierowana korespondencja, w tym także pisma z Sądu, i nie zadbała o jej odbieranie podczas trwającej ponad miesiąc nieobecności w miejscu zamieszkania, zasadnie można uznać, iż uchybienie terminu do uiszczenia wpisu oraz nadesłania brakujących odpisów skargi nastąpiło z winy skarżącej.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Wskazała, że Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że wyjazd był planowany. Tymczasem wyjazd był niespodziewany, bowiem krótko przed nim dowiedziała się o możliwości skorzystania z dwóch miejsc w sanatorium. Podkreśliła, że jej mąż jej osobą niepełnosprawną i wymaga opieki. Wyjaśniła, że nie mogła się spodziewać korespondencji z Sądu, bowiem "od wszystkich w koło" słyszała, że reakcji Sądu na wniesioną skargę może spodziewać się najwcześniej po roku. W jej ocenie, nie mogła mieć świadomości, że będzie zobowiązana do uiszczenia wpisu i nadesłania odpisów skargi, bowiem nie została o tym pouczona w decyzji wojewody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wyjazd rehabilitacyjny do sanatorium jest niewątpliwie zdarzeniem planowanym i przewidywalnym. Nawet jeżeli miejsca w sanatorium strona uzyskała na krótko przed wyjazdem, to nie sposób uznać, że było to zdarzenie nagłe i nieprzewidywalne. Po pierwsze bowiem, jak wskazuje strona skarżąca, jej mąż jest osobą obłożnie chorą, niepełnosprawną i wymagającą rehabilitacji, a uzyskanie miejsca w sanatorium musiało być poprzedzone staraniami skarżącej. Trudno w tym przypadku mówić o nieprzewidywalności zdarzenia. Po drugie zaś skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób, by wyjazd nastąpił w sposób na tyle nagły, że nie mogła poczynić starań w celu zapewnienia sobie skutecznego doręczania korespondencji podczas nieobecności w miejscu zamieszkania.

Wbrew twierdzeniom zażalenia, skarżąca powinna była liczyć się z otrzymaniem korespondencji z Sądu. Nie można uznać za zasadny argumentu, że skarżąca "od wszystkich w koło" słyszała, iż reakcji Sądu na wniesioną skargę może spodziewać się najwcześniej po roku. Osoba należycie dbająca o swoje interesy w prowadzonym postępowaniu poczyniłaby kroki w celu ustalenia, kiedy może spodziewać się przesyłki z Sądu, jak również jakie mogą być konsekwencje złożenia skargi. Takiej informacji strona mogłaby zaczerpnąć chociażby podczas rozmowy telefonicznej z wydziałem informacji sądowej.

W konsekwencji uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.