Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2083/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata (...) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) zwanej dalej Prawem budowlanym oraz art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił (...) pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na wymianie i rozbudowie instalacji gazowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przewidzianych do realizacji w (...).

Decyzję została doręczona współwłaścielom nieruchomości wg załączonego wykazu stron postępowania oraz inwestor.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła (...) w imieniu grupy mieszkańców z ulicy (...).

Organ stwierdził, że część osób, które wniosły za pośrednictwem pełnomocnika (...) odwołania nie znajduje się na wykazie stron postępowania znajdującym się w aktach sprawy.

W związku z powyższym, po rozpoznaniu odwołania mieszkańców będących stronami postępowania Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) sierpnia 2014 r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) czerwca 2014 r. natomiast po rozpoznaniu odwołania mieszkańców nie będących stronami postępowania (nie figurowały na wykazie stron postępowania), decyzją z dnia (...) sierpnia 2014 r. nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. - umorzył postępowanie odwoławcze z uwagi na brak legitymacji do wniesienia odwołania przez wnoszących.

Uzasadniając swoje stanowisko podjęte w decyzji nr (...), Wojewoda (...) wskazał, że od decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) czerwca 2014 r. odwołali się mieszkańcy bloku przy ul. (...), tj. (...).

Organ stwierdził, że odwołanie wprawdzie zostało złożone w terminie natomiast skierowały je osoby niebędące stronami w postępowaniu administracyjnym. Wskazał, że zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego stronami w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z materiału dowodowego w sprawie nie wynika, że wnoszący odwołania są stronami postepowania. Wojewoda (...) powołał się na uchwałę NSA z dnia (...) lipca 1999 r. (...), że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody (...) nr (...) złożyła (...) wnosząc o jej uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 25 i art. 26 Prawa Spółdzielczego w zw. z art. 28 i art. 30 k.p.a. oraz naruszenie art. 6 ust. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z dnia 15 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2013 r. poz.1222). Kwestionowała wydane pozwolenie podnosząc, że nie będzie ono polegać na wymianie i rozbudowie instalacji gazowej, tylko na nikomu niepotrzebnej przebudowie tej instalacji. Zarzuciła uzyskanie pozwolenia wbrew woli członków spółdzielni, bez uchwały Walnego Zgromadzenia Członków oraz nie uzyskując pisemnej zgody większości tych członków na przebudowę ich lokali.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cyt. dalej p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem skarżąca nie posiada interesu prawnego do jej kwestionowania.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była legalność decyzji Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2014 r. o nr (...) umarzającej postępowanie odwoławcze z uwagi na brak legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) czerwca 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na wykonanie wskazanych robót budowlanych.

Podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. W drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie cytowanego przepisu następuje ustalenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r., II OSK 905/11, LEX nr 1218396).

W ocenie Sądu skarżąca nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 marca 2011 r. II OSK 439/10 stwierdził, że osoba niemająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym, powoduje oddalenie skargi. Badanie interesu prawnego na każdym etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego jest podstawową czynnością, od wyniku której zależy dalszy bieg postępowania (LEX nr 992577). Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności.

A zatem, skoro stronie skarżącej nie przysługuje przymiot strony, bowiem decyzja nie dotyczy jej praw ani obowiązków, skarga podlega oddaleniu.

Dodać również należy, że badanie interesu prawnego jest podstawową czynnością na każdym etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, od wyniku której zależy dalszy bieg postępowania. Ustalenie przez sąd, że skarga do sądu administracyjnego została wniesiona przez podmiot nieposiadający materialnej legitymacji skargowej, może skutkować wyłącznie oddaleniem skargi, bez merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu interes prawny w przedmiotowej sprawie, a więc przymiot strony posiadają: (...) albowiem to po rozpatrzeniu ich odwołania od decyzji organu I instancji, Wojewoda (...) wydał zaskarżoną decyzję. Skarżąca była tylko pełnomocnikiem ww. osób. Podkreślić należy, iż w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji I instancji pozostałej grupy mieszkańców bloku przy ul. (...) w tym skarżącej, Wojewoda (...) wydał odrębną decyzję w dniu (...) sierpnia 2014 r. nr (...), która została poddana kontroli ocenie sądowej (sprawa o sygn. akt VII SA/Wa 2084/14). Zatem organ w zaskarżonej decyzji nie wypowiedział się odnośnie posiadania przez (...) przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że (...) nie posiada indywidualnego, istniejącego obiektywnie i mającego swe źródło w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, interesu prawnego do kwestionowania rozstrzygnięcia w postępowaniu dotyczącym uprawnień wskazanych osób.

Negatywne ustalenie w zakresie posiadania przez skarżącą (...) interesu prawnego prowadzi do oddalenia skargi a nie do jej odrzucenia (por. postanowienie NSA z 8 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1351/14, Lex nr 1494692).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt. II) Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).