Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1623/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-10-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 21 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący w treści skargi wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji

o zabezpieczeniu do czasu rozstrzygniecia skargi na wskazaną w sentencji decyzję. Uzasadniając powyższy wniosek skarżący wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego w W. w dniu [...] r. wydał decyzję o zabezpieczeniu w rezultacie stwierdzenia nieprawidłowości w dokumentacji w trakcie kontroli podatkowej, dotyczącej rozliczeń z tytułu podatku akcyzowego za lata 2009 i 2010 w związku z obrotem olejem opałowym. Na tej podstawie zablokowane zostało konto firmowe wnioskodawcy, co pociągało za sobą pozbawienie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, utrzymania rodziny i przeżycia.

Skarżący wyjaśniał, że prowadzona przez niego stacja paliw posiada stosowne koncesje, nie ma zaległości z tytułu podatku od towarów i usług, dochodowego ani z tytułu składek ZUS. Powyższa działalność jest jedynym źródłem utrzymania rodziny wnioskodawcy i jego pracowników. Zajęcie rachunku bankowego skutkować zaś będzie tym, że zaciągnięty kredyt finansowy zostanie natychmiast wypowiedziany i rozpocznie się kolejne postępowanie egzekucyjne przez bank, który zażąda zwrotu całości kredytu. To z kolei spowoduje utratę płynności finansowej firmy, brak możliwości zakupu towarów, zapłaty bieżących zobowiązań wobec kontrahentów i w konsekwencji zakończenie działalności gospodarczej. W takiej sytuacji skarżący nie będzie mógł dzierżawić obiektów technicznych i magazynowych. Żaden bank nie udzieli mu kredytu obrotowego, nie zabezpieczy płynności finansowej i nie będzie mógł na bieżąco realizować swoich zobowiązań podatkowych. Straci pozycję na rynku, kontrahentów i rynek gospodarczy, który jest jedynym źródłem dochodów wnioskodawcy i jego pracowników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku w oparciu o przytoczoną wyżej regulację zwrócić należy uwagę, iż skarżący wnosił o wstrzymanie wykonania nie decyzji, która stała się przedmiotem skargi, lecz poprzedzającej ją decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego. Tymczasem decyzja o zabezpieczeniu nie dość, że nie jest objęta skargą, to na mocy art. 33a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), wygasła z chwilą doręczenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Niemniej jednak, mając na uwadze, że wygaśnięcie tej decyzji nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 33a § 2 Ordynacji podatkowej), a także to, że wykonanie decyzji zabezpieczającej jest niemal tożsame w skutkach, co wykonanie decyzji wymiarowej, Sąd przyjął, że niniejszy wniosek odnosi się do decyzji wymiarowej, która została w niniejszej sprawie zaskarżona.

Rozpoznając zatem przedmiotowy wniosek w odniesieniu do wskazanej w sentencji decyzji, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że instytucja wtrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma służyć tylko tymczasowej ochronie strony skarżącej przed negatywnymi skutkami wykonania aktu, który może zostać wzruszony przez Sąd – do czasu wydania wyroku.

Powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, taka sytuacja nie zachodzi. Argumentacja zastosowana przez skarżącego jest zbyt ogólna dla dokonania oceny realnego zagrożenia wywołanego wykonaniem decyzji. Wskazano bowiem, że spowoduje to utratę płynności firmy, brak możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, itd. Brak tutaj jednak jakichkolwiek konkretnych informacji, odnoszących się do danych liczbowych – wartości przychodów, majątku trwałego, wartości kredytu do natychmiastowej spłaty. Nie podjęto też próby udokumentowania danych, które wskazywałyby na prawdopodobieństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody.

Odnosząc się do argumentu odnoszącego się do redukcji zatrudnienia, to być może wykonanie decyzji wiązałoby się z taką koniecznością, jednakże okoliczność ta nie może być kwalifikowana jako trudny do odwrócenia skutek. Ponowne rozszerzenie prowadzonej działalności daje bowiem możliwość utworzenia nowych miejsc pracy.

Zauważyć wypada, iż jak to wynika z wniosku skarżącego, zajęcie rachunku bankowego celem zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, określonego następnie zaskarżoną decyzją, zostało już dokonane w 2012 r., po wydaniu decyzji o zabezpieczeniu. Wobec tego, wnosząc skargę na decyzję wymiarową i formułując w niej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, skarżący był w stanie w sposób precyzyjny wskazać skutki jego wykonania.

Poza tym nie można tracić z pola widzenia charakteru instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, który jest tylko tymczasowy, to jest do czasu wydania wyroku – co już wyżej zostało zaakcentowane. Tymczasem argumenty skarżącego odnoszą się do skutków, których perspektywa powstania jest długofalowa.

W każdym razie pamiętać trzeba, że wykonanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. Tym samym w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, wyegzekwowana kwota zobowiązania podatkowego będzie podlegać zwrotowi.

Mając na uwadze powyższe, wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji należało uznać za nieuzasadniony i związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.