Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1620/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 122f
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 10 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] maja 2019 r. nr. [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Ministra Rozwoju (poprzednio Minister Przedsiębiorczości i Technologii) na rzecz skarżącej T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia.

Przedsiębiorca B. sp. z o.o. (obecnie: T. sp. z o.o. z siedzibą w [...] ) w dniu 4 lutego 1998 r. uzyskał zezwolenie nr 3 na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] . Zezwolenie zostało udzielone do dnia 28 maja 2017 r.

Powyższe zezwolenie zostało zmienione decyzjami nr [...] z dnia [...] marca 2002 r., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. i nr [...] z dnia [...] października 2004 r.

Pismem z dnia 27 marca 2017 r. pełnomocnik przedsiębiorcy zwrócił się do Ministra Rozwoju i Finansów z wnioskiem o zmianę ww. zezwolenia poprzez nadanie pkt I zezwolenia dotyczącego terminu jego obowiązywania następującego brzmienia: "Zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa".

Zdaniem pełnomocnika przedsiębiorcy wniosek zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 482 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o sse", nie wyklucza zmiany zezwolenia we wnioskowanym zakresie.

Podkreślił także, że wnioskowane wydłużenie terminu zezwolenia nie spowoduje zwiększenia pomocy publicznej, a jedynie umożliwi wykorzystanie już przyznanej przedsiębiorcy wysokości pomocy publicznej.

Pismem z dnia 15 maja 2017 r. zarządzający strefą przekazał opinię nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., w której pozytywnie ustosunkował się do wnioskowanej zmiany ww. zezwolenia.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii odmówił zmiany ww. zezwolenia.

Pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r. przedsiębiorca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pełnomocnik przedsiębiorcy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę ww. zezwolenia i nadanie pkt II zezwolenia następującego brzmienia: "Zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa".

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Rozwoju i Finansów nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. odmawiającą zmiany zezwolenia nr 3 z dnia 4 lutego 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...].

W dniu 1 lipca 2019 r. przedsiębiorca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii.

Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia.

Pełnomocnik przedsiębiorcy pismem doręczonym w dniu 5 kwietnia 2019 r., uzupełnionym pismem doręczonym w dniu 8 kwietnia 2019 r., wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wystąpienie skutków w postaci załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy z dnia 27 marca 2017 r. o zmianę zezwolenia nr 3 z dnia 4 lutego 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...], tj. nadania pkt II ww. zezwolenia następującego brzmienia: "Zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa".

Pełnomocnik przedsiębiorcy wskazał, iż zgodnie z art. 11 ust. 9 u.s.d.g., jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej.

W ocenie pełnomocnika przedsiębiorcy w pojęciu "sprawy przedsiębiorcy" w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.s.d.g., a tym samym wniosku, o którym mowa w art. 11 ust. 9 u.s.d.g., mieści się wniosek przedsiębiorcy z dnia 27 marca 2017 r.

Zatem wobec niezałatwienia wniosku z dnia 27 marca 2017 r. o zmianę ww. zezwolenia we właściwym terminie, uzasadnione stało się wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem o wydanie zaświadczenia.

Ponadto, pełnomocnik przedsiębiorcy wskazał, że przedmiotowe zaświadczenie jest niezbędne do potwierdzenia prawa przedsiębiorcy do prowadzenia działalności na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] zarówno wobec organów samej strefy, jak i organów państwowych oraz osób trzecich.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego wystąpienie skutków w postaci załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem z dnia 27 marca 2017 r. o zmianę zezwolenia nr 3 z dnia 4 lutego 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...].

W uzasadnieniu Minister podkreślił, że wniosek spółki o wydanie zaświadczenia nie stanowi prostego poświadczenia stanu prawnego będącego aktem wiedzy organu wynikającego z prowadzonych rejestrów, bądź dokumentów będących w jego posiadaniu wynikających z kompetencji przypisanych organowi. Wniosek zawiera żądanie wydania zaświadczenia, które przesądzałoby stan prawny zaistniały po złożeniu wniosku, a to zdaniem organu stanowi interpretację sytuacji prawnej przedsiębiorcy. W ocenie organu, sytuację prawną przedsiębiorcy określa obecnie zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] oraz wniosek o jego zmianę. Tak ukształtowanej sytuacji prawnej organ nie jest uprawniony poświadczyć na podstawie art. 217 k.p.a. Wydanie zaświadczenia stanowiłoby potwierdzenie interpretacji stanu prawnego opisanego we wniosku o wydanie zaświadczenia a do tego organ nie jest uprawniony na podstawie art. 217 k.p.a.

Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] maja 2019 r.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów:

I. rażące naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w zw. z art. 196 ust. 3 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji ich niezastosowanie i przyjęcie, że:

- przepis ten nie może mieć zastosowania do wszystkich spraw przedsiębiorców, które wymagają rozstrzygnięcia organu administracji publicznej,

- oraz, że sprawa z wniosku spółki o zmianę zezwolenia nr 3 z dnia 4 lutego 1996 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] (...) nie stanowi sprawy przedsiębiorcy, co do której zastosowanie ma art. 11 ust. 9 u.s.d.g.,

pomimo że:

- jak wynika wprost z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. ma on zastosowanie we wszystkich sprawach z wniosków przedsiębiorców, poza przypadkami, w których wprost wyłączone zostało jego zastosowanie,

- takie wyłączenie nie zostało wprowadzone w sprawach przedsiębiorców z wniosku o zmianę zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej;

2) art. 217 § 1 oraz § 2 pkt 2 k.p.a. oraz art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. oraz art. 219 k.p.a. poprzez uznanie, że:

- w przedmiotowej sprawie stan prawny, o którego potwierdzenie we wnioskowanym zaświadczeniu wnosiła skarżąca, nie wynika z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu,

- wydanie zaświadczenia w sprawie "nie stanowi prostego poświadczenia stanu prawnego będącego aktem wiedzy organu wynikającego z prowadzonych rejestrów, bądź dokumentów będących w jego posiadaniu w wynikających z kompetencji przypisanych organów",

- a wniosek spółki o zmianę zezwolenia nie jest dokumentem wytworzonym przez organ, ani też będącym w wyłącznym posiadaniu organu,

a w konsekwencji powyższego uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 217 § 1 oraz § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., co doprowadziło do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia,

podczas gdy:

- w związku z zastosowaniem w przedmiotowej sprawie art. 11 ust. 9 u.s.d.g., sprawa z wniosku o zmianę zezwolenia nr 3 została rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem spółki, a zatem stan prawny jest już przesądzony (zezwolenie nr 3 zostało zmienione zgodnie z wnioskiem spółki) i nie może zostać zmieniony odmienną decyzją (stanowiłoby to bowiem rozstrzygnięcie sprawy już załatwionej),

- Minister jako organ właściwy w sprawie rozstrzygnięcia wniosku o zmianę zezwolenia nr 3 (organ prowadzący sprawę) posiadał wszystkie dane niezbędne do wydania zaświadczenia,

- a zatem w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki zobowiązujące Ministra Przedsiębiorczości i Technologii do wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści,

wobec czego powyższe naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadziły bowiem do rozstrzygnięcia sprawy niezgodnie z wnioskiem spółki,

3) art. 218 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. zań. 11 ust. 9 u.s.d.g. poprzez:

- pominięcie, że sprawa o zmianę zezwolenia nr 3 została już rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem spółki o zmianę zezwolenia (na podst. art. 11 ust 9 u.s.d.g.),

- i w konsekwencji uznanie, że w przedmiotowej sprawie konieczne byłoby przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, co do kwestii rozstrzyganych decyzją administracyjną,

- co doprowadziło do nieprzeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie zmierzającego do potwierdzenia, że sprawa z wniosku spółki o zmianę zezwolenia nr 3, co do której spółka domaga się wydania zaświadczenia, została już rozstrzygnięta w związku z tzw. fikcją pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy;

4) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania uczestników do władzy publicznej, prowadzącym do wniosku, iż przewidziane prawem sposoby rozstrzygnięcia prawy (tj. milczące załatwienie sprawy przewidziane wart. 11 ust. 9 u.s.d.g.) nie mają mocy prawnej i nie mogą zostać potwierdzone przez organ.

II. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 11 ust. 1 u.s.d.g. w zw. z art. 1 u.s.d.g. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że sprawa z wniosku spółki o zmianę zezwolenia nie stanowi sprawy przedsiębiorcy w związku z czym nie może mieć do niej zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g., podczas gdy:

- art. 11 ust. 1 u.s.d.g. ma rangę zasady ogólnej o charakterze normy prawnej i odnosi się do wszelkich spraw przedsiębiorców załatwianych przez organy administracji publicznej,

- wykonywanie przez skarżącą działalności, polegającej na prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie SSE, stanowi niewątpliwie wykonywanie przez nią działalności gospodarczej, a sprawy z tym związane są sprawami przedsiębiorcy w rozumieniu art. 11 ust. u.s.d.g. i art. 1 u.s.d.g.,

co miało istotny wpływ na wynik sprawy doprowadziło bowiem do uznania, że fikcja pozytywnego rozstrzygnięcia nie ma zastosowania w sprawie wniosku spółki o zmianę zezwolenia, a zatem do przyjęcia, że wniosek o zmianę zezwolenia nie został jeszcze rozstrzygnięty i w konsekwencji nie można w tym zakresie wydać zaświadczenia, co było przyczyną błędnego rozstrzygnięcia.

Pełnomocnik przedsiębiorcy wniósł o:

1) uchylenie postanowienia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] maja 2019 r.,

2) zasądzenie od Ministra Przedsiębiorczości i Technologii zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych’

3) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w treści skargi.

W odpowiedzi na skargę Minister Przedsiębiorczości i Technologii wniósł o oddalenie skargi. Organ zanegował możliwość zastosowania w sprawie art. 11 ust. 9 u.s.d.g., jak również możliwość poświadczenia na podstawie art. 217 k.p.a., sytuacji prawnej skarżącej powstałej po złożeniu wniosku o zmianę zezwolenia.

Podkreślił, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa, potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. Zaświadczeniem w rozumieniu k.p.a. jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy na podstawie posiadanych przez organ administracji dokumentów, dokonane na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Niedopuszczalne jest również postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia, co do kwestii rozstrzyganych decyzją administracyjną. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie zmierza bowiem do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, ale co najwyżej do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu.

Oznacza to, że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków, określonych (tzn. stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego; nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach i nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Stanowi czynność faktyczną. Potwierdza jedynie stan prawny wynikający z prowadzonych rejestrów, dokumentów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu.

Wydanie zaświadczenia w sytuacji wątpliwości co do faktów bądź stanu prawnego i istnienia sporu w tym zakresie nie powinno mieć miejsca.

W piśmie procesowym z dnia 19 grudnia 2019 r. strona skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wskazała, że tut. Sąd w wyroku z dnia 27 listopada 2019 r., VI SA/Wa 1579/19, uwzględnił skargę spółki na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] maja 2019 r. odmawiającą dokonania zmiany zezwolenia i uchylił obie wydane w sprawie decyzje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego wystąpienie skutków w postaci załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...].

Istota sprawy dotyczy spornych pomiędzy stronami dwóch kwestii, tj. skutku prawnego rozstrzygnięcia sprawy z wniosku skarżącej przez organ po upływie terminów do jej załatwienia, a tym samym stworzenia na podstawie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. fikcji prawnej rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej oraz możliwości poświadczenia tego faktu w trybie zaświadczenia.

W ocenie Sądu, w obu spornych kwestiach rację należało przyznać stronie skarżącej.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do możliwości zastosowania w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i przyjmuje za własny pogląd wyrażony w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 5 grudnia 2013 r., II GSK 1167/12; z dnia 28 marca 2017 r., II GSK 20/17; z dnia 19 lipca 2017 r., II GSK 3905/16 i z dnia 15 listopada 2017 r. II GSK 441/17, z dnia 6 lutego 2019 r., II GSK 1646/18), zgodnie z którym przepis art. 11 ust. 9 u.s.d.g. znajduje zastosowanie do postępowania z wniosku przedsiębiorcy w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Przyjęta przez ustawodawcę w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy przedsiębiorcy ma charakter klauzuli generalnej i znajduje zastosowanie we wszystkich sprawach przedsiębiorcy - poza wyjątkami wynikającymi z przepisów odrębnych ustaw. Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych nie zawiera przepisu wyłączającego stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g.

W sprawie skarżącej ww. kwestie zostały przesądzone w wyroku tut. Sądu z dnia 27 listopada 2019 r., VI SA/Wa 1579/19, w którym wskazano, że wniosek skarżącej o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej, w zakresie zmiany terminu, na jaki udzielone zostało przedmiotowe zezwolenie, stanowi "sprawę przedsiębiorcy", a brak jego rozpatrzenia w terminie rodzi skutek określony w art. 11 ust. 9 u.s.d.g., tj. skutek w postaci przyjęcia fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy.

Przechodząc natomiast do kwestii związanych z wydaniem zaświadczenia, Sąd wskazuje, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935). Ustawą tą wprowadzono do k.p.a. po rozdziale 8 rozdział 8a zatytułowany: "Milczące załatwienie sprawy". Zatem wbrew poglądowi organu, który w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zakwestionował dopuszczalność potwierdzenia zajścia skutku w postaci milczącego załatwienia sprawy poprzez wydanie zaświadczenia, kwestię tę wprost uregulował obowiązujący w dacie złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia - art. 122f § 1 k.p.a., który stanowi, iż na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, wydaje zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia.

W myśl § 3 ww. przepisu, zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy zawiera:

1) oznaczenie organu administracji publicznej i strony lub stron postępowania;

2) datę wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy;

3) powołanie podstawy prawnej;

4) treść rozstrzygnięcia sprawy załatwionej milcząco;

5) datę milczącego załatwienia sprawy;

6) pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia.

Sąd orzekający podziela przy tym pogląd zawarty w przywołanym w skardze wyroku tut. Sądu z dnia 17 grudnia 2018 r., VI SA/Wa 1589/18, co do tego, że również w poprzednio obowiązującym stanie prawnym fikcja pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy wywołuje skutki tożsame jak w sytuacji wydania rozstrzygnięcia przez organ (por. teza wyroku NSA z 20 października 2015 r. II GSK 1922/14), dlatego też nie można przyjąć, że powyższa okoliczność nie mogłoby znaleźć odzwierciedlenia w zaświadczeniu wydanym w trybie art. 217 k.p.a.

Rozpoznając zatem sprawę Minister naruszył art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w zw. z art. 122f § 1 k.p.a.

W ponownym postępowaniu, organ rozpozna więc wniosek skarżącej z dnia 5 kwietnia 2019 r., uzupełniony pismem doręczonym w dniu 8 kwietnia 2019 r., uwzględniając ocenę Sądu wynikającą z niniejszego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania w wysokości 597 zł, Sąd postanowił na podstawie art. 200 i nast. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).