Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1751/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Ł. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 9 września 2015 r. nr SKO [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 27 maja 2015 r. o nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 9 września 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie przepisów art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 13 § 1 pkt 3 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz art. 2, art. 3, art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., dalej jako "u.p.o.l."), po rozpatrzeniu odwołania Ł. P. od decyzji Wójta Gminy z dnia 27 maja 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny:

Decyzją z dnia 27 maja 2015 r. Wójt Gminy orzekł o wymierzeniu stronie podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 1.693 zł, jednocześnie określając terminy jego płatności. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wskazał, że strona jest właścicielem działki oznaczonej numerem [...], położonej w obrębie ewidencyjnym N. Nieruchomość ta wpisana jest do rejestru zabytków - wpis dotyczy zespołu pałacowo-parkowego w N., w ściśle określonych granicach, obejmujących także działkę nr [...]. Z rejestru gruntów aktualnego na dzień 15 września 2014 r. wynika, że przedmiotowa działka zabudowana jest 13 budynkami o funkcji - pozostałe budynki niemieszkalne. W dniu 22 sierpnia 2014 r. skarżący złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której wykazano następujące powierzchnie: grunty pozostałe o pow. 2.133 m2 (wpis do rejestru zabytków), budynki mieszkalne o powierzchni 73,20 m2 oraz budynki pozostałe o powierzchni 173 m2. W dniu 23 lutego 2015 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z którego wynika, że na przedmiotowej nieruchomości nastąpiły zmiany budynkowe, to jest wykreślony został budynek o funkcji "pozostałe budynki niemieszkalne" o powierzchni zabudowy 22 m2. W związku z powyższą zmianą strona została wezwana do złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Z udzielonej przez podatnika informacji wynika, że na nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 227,20 m2, zaś w pozycji "informacja o przedmiotach i podmiotach zwolnionych" widnieje informacja o wpisie przedmiotowego obszaru do rejestru zabytków. Dokonując oceny złożonej informacji organ pierwszej instancji wskazał, że działka nr [...] jest wpisana do rejestru zabytków, natomiast budynki znajdujące się na tej działce nie mają charakteru zabytkowego, nie są objęte wpisem do rejestru zabytków i w związku z tym podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Natomiast grunty podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości przez okres, gdy nie są wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej. Wójt zwrócił również uwagę na wiążący charakter informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i podatkowych. Mając na uwadze powyższe organ pierwszej instancji uznał, że w zakresie powierzchni użytkowej budynków znajdujących się na działce nr [...] powinna zostać zastosowana stawka podatku przewidziana dla budynków pozostałych, a nie mieszkalnych jak wskazano w informacji. Przy ustalaniu podatku od nieruchomości za rok 2015 Wójt Gminy wziął pod uwagę zmianę, jaka dokonała się w dniu 19 stycznia 2015 r. i wyliczył, że należność ta powinna wynieść 1.693 zł.

W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji podatnik podniósł zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. uzasadniając, że decyzja Wojewody o wpisaniu działki [...] obręb N. do rejestru zabytków obejmuje cały obszar wraz z budowlami - bez wyłączenia którejkolwiek z budowli znajdujących się na przedmiotowym obszarze. W ocenie odwołującego się, w niniejszej sprawie można mówić o indywidualnym wpisaniu działki nr [...] do rejestru zabytków, co obliguje organ do zastosowania zwolnienia przewidzianego w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., chyba że wykaże on fakt prowadzenia przez stronę na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej. Zdaniem strony Wójt Gminy uznał bez jakiegokolwiek dowodu, że na obszarze działki nr [...], wpisanej do rejestru zabytków znajdują się obiekty, które zabytkami nie są. Takie stanowisko jest błędne, ponieważ Wojewoda wydając decyzję o wpisaniu do rejestru zabytków działki nr [...] objął wpisem jej całość, w tym również wszystkie istniejące budowle. Skoro żadna z budowli posadowionych na działce nr [...] nie jest wyłączona spod ochrony konserwatorskiej, zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona jako rażąco naruszająca prawo.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 września 2015 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że prowadząc postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2015 Wójt Gminy prawidłowo uznał, że 12 (a pierwotnie 13) budynków położonych na działce nr [...] nie ma funkcji mieszkalnej, lecz są to budynki o funkcji niemieszkalnej. Tym samym przy wymiarze podatku od nieruchomości zastosowanie do nich będzie miała stawka określona w § 1 pkt 1 lit. g) uchwały Rady Gminy Nr [...] z dnia 28 października 2014 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości za 2015 rok.

W dalszej kolejności, odnosząc się do treści odwołania SKO wskazało, że w rozpatrywanej sprawie nie będzie miało zastosowania zwolnienie określone w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten stanowi, że zwolnieniu od opodatkowania podlegają grunty i budynki indywidualnie wpisane do rejestru zabytków. O ile grunt oznaczony jako działka nr [...] obr. N. jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków województwa pod numerem [...], o tyle w przypadku znajdujących się na nim budynków takiego indywidualnego wpisu brak, co uniemożliwia zastosowania co do nich powyższego wyjątku. Skorzystanie z dobrodziejstwa zawartego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. wymaga - w odniesieniu do każdego przedmiotu opodatkowania wymienionego w tym przepisie, tj. gruntu i budynku - indywidualnego wpisu. Słowo "indywidualnie" zawarte w tej normie przesądza o tym, że zwolnienie każdego z tych przedmiotów wymaga indywidualnego wpisu do rejestru zabytków. Dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości w każdym przypadku grunty i budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania. Stanowi o tym nie tylko podział wprowadzony w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, lecz przede wszystkim te przepisy ustawy, zgodnie z którymi odrębnie dla każdego z tych przedmiotów opodatkowania określono podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz warunki zwolnień podatkowych. Taka interpretacja zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy jest jak najbardziej prawidłowa w świetle ogólnej zasady interpretacji przepisów prawnych, zgodnie z którą "wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco" (exceptiones non sunt extendendae).

Mając na uwadze fakt, że żaden z budynków znajdujących się na działce nr [...] obr. N. nie został wpisany do rejestru zabytków, ustalenie podatku od nieruchomości przez Wójta Gminy było w ocenie Kolegium prawidłowe. Z uwagi na istnienie wyraźnego rozróżnienia w ustawie podatkowej, budynek nie dzieli w tym przypadku "losu" gruntu, tak jak ma to miejsce w przypadku instytucji prawa cywilnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem:

- art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie,

- art. 75 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na pominięciu przez organy wszystkich dowodów sprzecznych z przyjętym z góry rozstrzygnięciem, na skutek czego stan faktyczny sprawy został ustalony błędnie,

- art. 107 § 3 k.pa. poprzez niezastosowanie, w skutek czego, nie zostały w treści decyzji wskazane dowody, którym organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że jest właścicielem działki nr [...] obr. N., zabudowanej obecnie 12 budynkami, indywidualnie wpisanymi do rejestru zabytków - działka stanowi część założenia pałacowo-parkowego w N., co jest okolicznością bezsporną w sprawie.

Na przedmiotowej nieruchomości nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Wyjątek od tej zasady stanowi okazjonalne wynajęcie kilku domków przez okres około 1 miesiąca w ciągu całego roku podatkowego. Zdaniem skarżącego, w opisanej powyżej sytuacji jego nieruchomość wina być zwolniona od podatków na mocy normy art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Skarżący stoi również na stanowisku, że w okresie, gdy w części domków jest prowadzona działalność gospodarcza, którą to okoliczność skarżący zgłasza każdorazowo organowi podatkowemu, to organowi przysługuje prawo naliczenia podatków tylko za ten fragment powierzchni całego zabytku i ten okres czasu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, a naliczenie winno być przeprowadzone w stosunku proporcjonalnym.

Organy podatkowe reprezentują inny pogląd według którego skarżący winien płacić podatki za obszar wszystkich budynków i przez cały rok podatkowy, natomiast nie płacić podatków za grunt.

Zdaniem skarżącego ze stanowiskiem organów podatkowych nie sposób się zgodzić. Organy podatkowe błędnie uznają, że przysługuje im prawo wzruszenia treści zapisów państwowego rejestru zabytków, a w konsekwencji przysługuje im prawo do subiektywnej oceny i rozstrzygnięcia, czy za dany zabytek, spełniający wymogi ustawowe, a przy tym, na którym nie jest prowadzona działalność gospodarcza, podatki winny być płacone, czy też nie.

Ponieważ bezspornym jest, że organ podatkowy zna z urzędu i akceptuje w prowadzonej procedurze namierzania podatku fakt, że przedmiotowa działka, wpisana jest do rejestru zabytków - jako część założenia pałacowo - parkowego w N., to stanowisko SKO, w ocenie skarżącego, odczytać można wyłącznie jako błędną i niekonsekwentna próbę wyłączenia od stosowania przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Skarżący wskazał również, że organy podatkowe posiadając wiedzę o rozbiórce jednego z trzynastu istniejących na działce budynków nie zbadały czy rozbiórka budynku nastąpiła w oparciu o procedurę przewidzianą dla zabytków, czy w oparciu o procedurę przewidzianą dla budynków pozostałych niebędących zabytkami. Autor skargi wyjaśnił, że rozbiórka przedmiotowego budynku nastąpiła w trybie przewidzianym dla zabytku, po przejściu pełnej procedury w organie Konserwatora Zabytków, a następie w organie budowlanym Starosty, który rozstrzygał o wydaniu pozwolenia na rozbiórkę w trybie art. 39 Prawo budowlane.

Strona podniosła ponadto, że art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. w ogóle nie zawiera odniesienia do funkcji mieszkalnej, czy niemieszkalnej obiektów wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków. Wskazany przepis w ogóle nie wskazuje na konieczność spełnienia przez zabytek jakiejkolwiek funkcji, albowiem co do zasady, zabytki, które wpisane do rejestru zabytków stanowią wartość samą w sobie i podlegają prawnej ochronie wyprowadzanej z faktu umieszczenia ich w państwowym rejestrze zabytków. Od powyższej zasady ustawodawca przewidział tylko jeden wyjątek, w którym podatki i opłaty mogą być nakładane na zabytek, a tym wyjątkiem jest prowadzenie działalności gospodarczej w zabytku lub jego części.

Organy podatkowe winny zatem, będąc związane wskazanym przepisem, wprost stosować jego normę, co w praktyce oznacza zwolnienie zabytków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków od podatków i opłat. Jedyną okolicznością dopuszczoną ustawowo, zezwalającą na nałożenie podatku na nieruchomość, jest prowadzenie na tym zabytku działalności gospodarczej.

W tym przypadku również, zdaniem skarżącego, organ podatkowy może opodatkować jedynie ten okres w którym działalność gospodarcza była prowadzona, a nie cały rok podatkowy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja wydana została w związku z zakwestionowaniem przez organ pierwszej instancji danych zawartych w deklaracji na podatek od nieruchomości, złożonej przez stronę skarżącą. Sporne pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi jest czy dwanaście (a pierwotnie trzynaście) budynków – domków letniskowych, znajdujących się na działce nr [...] korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Odnosząc się do powyższego, przypomnieć należy treść przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., stosownie do którego, zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Jak wynika z akt sprawy decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 2 lipca 1987 r. wpisano do rejestru zabytków województwa słupskiego pod numerem rejestru [...] następujące dobro kultury: Pałac wraz z parkiem w N., gm. [...].

Również z pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 3 lutego 2014 r., wynika że działka nr [...] obr. N. gm. [...] jest częścią parku wpisanego do rejestru zabytków województwa na podstawie ww. decyzji, pod numerem rejestru [...].

Powyższa działka nr [...] została nabyta przez skarżącego w dniu 26 czerwca 1997 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...], z którego wynika, że na gruncie tym znajduje się dwanaście domków letniskowych.

W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe stanęły na stanowisku, że budynki te (domki letniskowe) winny być opodatkowane stawką przewidzianą dla budynków pozostałych, tj. nie podlegają opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków mieszkalnych ani też nie podlegają zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

W ocenie skarżącego organy podatkowe błędnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i budynki te, jako posadowione na działce wpisanej do rejestru zabytków, winny być zwolnione z opodatkowania.

W powyższym sporze rację należy przyznać stronie skarżącej odnośnie naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Co prawda w skardze błędnie zarzucano naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy postępowanie w przedmiocie podatku od nieruchomości reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej jako "O.p."), jednakże ogólne zasady prowadzenia postępowań znajdują również odzwierciedlenie w ww. ustawie.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie będąc związany zarzutami skargi uznał, że organy podatkowe I i II instancji wydając przedmiotowe decyzje naruszyły przepisy art. 120 § 1, art. 122, art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

Wskazać bowiem należy, co już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych, że to na organy nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Podkreślenia wymaga ponadto, że dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.).

W ocenie Sądu w sytuacji gdy organy podatkowe dysponowały wiedzą o wpisaniu działki nr [...] do rejestru zabytków, to na nich ciążył obowiązek ustalenia, czy będące przedmiotem sporu budynki posadowione na tej działce, mogą ewentualnie korzystać z ustawowego zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Tymczasem organy nie podjęły żadnych działań w tym kierunku, w szczególności nie wezwały skarżącego do przedłożenia dokumentów potwierdzających wpisanie określonych obiektów do rejestru zabytków, czy też dokumentów wskazujących na ich utrzymanie i konserwację zgodnie z obowiązującymi przepisami. O takie informacje organy nie wystąpiły także do odpowiednich organów władzy publicznej.

Wskazać należy, że zwolnienie podatkowe określone w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. ma na celu m. in. zrekompensować właścicielowi nieruchomości zabytkowej ciążące na nim szczególne obowiązki i ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, powodujące ograniczenia w gospodarczym wykorzystaniu nieruchomości i w czerpaniu zysków z jej posiadania wynikające z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami prowadzą organy nadzoru konserwatorskiego, a w szczególności wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy (art. 38 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Skoro kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa w zakresie opieki nad zabytkami jest prowadzona przez organy nadzoru konserwatorskiego, to słuszne jest stanowisko, że organy podatkowe przed wydaniem decyzji podatkowej, w razie wątpliwości, zwracają się do nadzoru konserwatorskiego o stosowne informacje dotyczące konkretnego obiektu zabytkowego i wywiązywania się przez podatnika z ciążących na nim obowiązków w zakresie opieki nad zabytkiem. Informacje udzielane przez właściwy organ nadzoru konserwatorskiego powinny dotyczyć kwestii związanych ze stanem danego obiektu, z konkretnymi obowiązkami ciążącymi na właścicielu tego obiektu, zwłaszcza wynikającymi z zaleceń i decyzji tego organu wydawanych na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami czy chociażby, jak podniesiono w skardze, co do procedury ich rozbiórki. Natomiast kwestia oceny, czy i w jakim zakresie spełniony został określony w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. warunek stosowania zwolnienia podatkowego, należy do organu podatkowego.

W rozpatrywanej sprawie jakichkolwiek ustaleń w tej kwestii zabrakło.

Niewyjaśnienie statusu przedmiotowych budynków, a mianowicie faktu czy w dniu wpisania do rejestru zabytków dobra kultury - Pałacu wraz z parkiem – budynki te wchodziły w jego skład, w szczególności brak ustaleń zmierzających do przyznania lub wykluczenia ustawowego zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., stanowiło niewątpliwie naruszenie art. 120 § 1, art. 122, art. 187 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i skutkowało uchyleniem decyzji organów obu instancji. W sposób niebudzący wątpliwości nie zostało również wyjaśnione przez organy prowadzące postępowanie czy do rejestru zabytków wpisane są wyłącznie budynki Pałacu i park czy także ich otoczenie i inne budynki posadowione na tym terenie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe powinny ustalić w sposób precyzyjny, które z obiektów budowalnych będących w posiadaniu skarżącego objęte są wpisem do rejestru zabytków i czy względem tychże budynków zachodzą przesłanki do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., tj. są utrzymywane i konserwowane, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej,

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c) P.p.s.a. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 zasądzając na rzecz skarżącego równowartość uiszczonego wpisu od skargi.