Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2363/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2014r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej również jako: "SKO w W. lub Kolegium"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. (dalej kpa) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku N. sp. z o.o. sp. k. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO w W. z dnia [...] listopada 2012r. sygn. [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...], sprostowanej ostatecznym postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt administracyjnych wynika, że pismami z dnia 26 października 2010r. N. sp. z o.o. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2010r. nr [...] sprostowanej ostatecznym postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami w parterze wraz z niezbędną infrastrukturą, garażem podziemnym oraz wjazdem, zlokalizowanej na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]. oraz [...] nr [...] z obr. [...] położonej przy ul. [...] róg ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] W.

SKO w W. po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2012r. sygn. [...] w oparciu o przepis art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta W. sprostowanej ostatecznym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła N. sp. z o.o. wnosząc o wydanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] października 2010r., z uwagi na rażące naruszenie prawa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka zarzuciła skarżonej decyzji Kolegium naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia w postaci:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, polegające na pominięciu przez SKO zarzutu sformułowanego w piśmie z dnia 9 listopada 2011 r., a dotyczącego naruszenia przez Prezydenta W. art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób rażący,

- art. 159 § 1 kpa poprzez nierozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy,

- art. 33 § 1 kpa polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. pomimo, że w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikiem strony i adresata decyzji była osoba prawna tj. R. sp. z o.o.,

- oraz art. 113 § 1 kpa polegające na odmowie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo że Prezydent W. jedynie częściowo sprostował treść zaskarżonej decyzji [...] i tym samym dokonał nieuprawnionej zmiany merytorycznej decyzji;

Ponadto N. sp. z o.o. zarzuciła naruszenie przepisów materialnych w postaci:

- § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 2 pkt 1 i w związku z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na odmowie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo że organ w decyzji o warunkach zabudowy wadliwie określił maksymalną wysokość nowej zabudowy i tym samym dopuścił nową zabudowę z rażącym naruszeniem wymogów ładu przestrzennego oraz zasady dobrego sąsiedztwa,

- art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo że sąsiadujące z nieruchomością objętą decyzją o warunkach zabudowy dz. nr [...] oraz część działki nr [...],[...] oraz [...] w momencie jej wydania były niezabudowane, w wyniku czego ani jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej w stosunku do działek [...], [...] nie była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a ponadto działki nr ew. [...] i [...] nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej a tylko i wyłącznie przez działkę nr [...].

Po rozpoznaniu wniosku Kolegium wydało powołaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że nie znalazło podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W., albowiem żadna z przesłanek wskazanych w przepisie art. 156 § 1 kpa nie zaistniała w niniejszej sprawie. Organ podkreślił – powołując się na poglądy doktryny - że naruszenia prawa mają charakter rażący wyłącznie w takich przypadkach, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części. W konsekwencji podniósł, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy występuje oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a treścią przepisu i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Odnosząc się do zarzutów i argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium wskazało, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta W. o warunkach zabudowy został przez Kolegium rozpoznany postanowieniem z dnia [...] marca 2012r. sygn. [...], którym odmówiono wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2010r. Nr [...]. Wskazało także, iż celem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, co oznacza że zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym, jednakże pojęcie działki sąsiedniej nie może być ograniczone do działek przyległych do terenu inwestycji lub znajdujących się w jego bezpośredniej bliskości, lecz odnieść je należy do pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość. Kolegium zauważyło, że faktycznie z akt sprawy wynika, że działki nr ew. [...], [...] i [...] oraz [...] nie były zabudowane w dniu [...] października 2010r.tj. wydania przez Prezydenta W. decyzji nr [...], jednakże podniosło, że działka nr ew. [...] to ul. [...], a działka nr ew. [...] to ul. [...]. SKO w W. podniosło, że w obszarze, który podlegał analizie i w oparciu o która Prezydent wydał warunki zabudowy znajdowało się wiele działek, na których znajdowała się zabudowa pozwalająca, co do zasady, na ustalenie warunków zabudowy. Tym samym nie można mówić o wydaniu przez Prezydenta W. decyzji z rażącym naruszeniem prawą. Ponadto Kolegium podkreśliło, że teren planowany przez inwestora nie składał się jedynie z działek [...] i [...], które nie posiadały dostępu do drogi publicznej. Terenem na którym inwestor zaplanował inwestycję były bowiem działki o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] oraz części działek nr ew. [...] i [...] z obr. [...], który to teren miał zapewniony dostęp do drogi publicznej.

Powyższa decyzja SKO w W. z dnia [...] września 2014r. sygn. [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez N. sp. z o.o. sp. k. (dalej także jako: skarżąca lub Spółka), która zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w postaci:

- art. 138 § 1 pkt 1 (w skardze omyłkowo wskazano art. 138 §1 pkt 2 kpa) w zw. z pkt 1 kpa w zw. z: art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji SKO z [...] listopada 2012 r. sygn. [...], pomimo że decyzja ta narusza prawa w sposób rażący,

- art. 33§1 KPA, poprzez utrzymanie w mocy decyzji SKO z [...] listopada 2012 r. sygn. [...], pomimo że w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikiem strony i adresata decyzji, tj. R. sp. z o.o. była osoba prawna, podczas gdy pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym może być wyłącznie osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych,

- art. 113 § 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji SKO z [...] listopada 2012 r. sygn. [...], pomimo że Prezydent W. jedynie częściowo sprostował decyzję o warunkach zabudowy i tym samym dokonał jej nieuprawnionej zmiany merytorycznej.

Spółka zarzuciła także zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z pkt 1 kpa w zw. z

- § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 2 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez utrzymanie w mocy decyzji SKO z [...] listopada 2012 r. sygn. [...], pomimo że w decyzji o warunkach zabudowy organ wadliwie określił maksymalną wysokość nowej zabudowy i tym samym dopuścił nową zabudowę z rażącym naruszeniem wymogów ładu przestrzennego oraz zasady dobrego sąsiedztwa,

- art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez utrzymanie w mocy decyzji SKO z [...].11.2012 r. ([...]), pomimo że sąsiadujące z nieruchomością objętą decyzją o warunkach zabudowy dz. nr [...] oraz część działki nr [...], ...] oraz [...] w momencie jej wydania były niezabudowane, w wyniku czego ani jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej w stosunku do działek ew. nr [...], [...] nie była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a ponadto dz. ew. nr [...] i [...] nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że organ w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzutu, że w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikiem strony i adresata decyzji, tj. R. sp. z o.o. była osoba prawna, podczas gdy pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym może być wyłącznie osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Spółka powołała się na akta sprawy, z których w jej ocenie wynika, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy został złożony w dniu 18 maja 2010 r. przez pełnomocnika spółki R. sp. z o.o. określonego jako: P. sp. z o.o. Tymczasem, znajdujące się w aktach sprawy niedatowane pełnomocnictwo udzielone przez R. sp. z o.o. stanowi, że upoważniony do działania w imieniu spółki został: "Pan A. W., legitymujący są dowodem osobistym nr [...], reprezentujący firmę, P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. [...], przy ul [...]". Zdaniem Spółki z treści ww. pełnomocnictwa jednoznacznie wynika, że pełnomocnikiem R. sp. z o.o. została ustanowiona osoba prawna - firma P. sp. z o.o., reprezentowana przez A. W. A. W. jest Prezesem Zarządu spółki P. sp. z o.o. Zdaniem skarżącej powyższą okoliczność potwierdza również fakt złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy przez osobę prawną tj. spółkę P. sp. z o.o., albowiem podpis A. W. na znajdującym się w aktach sprawy wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy został opatrzony pieczątką o treści: ,PREZES arch. A. W. ". Zdaniem Spółki wynika z tego w sposób oczywisty, że A. W. podpisał wniosek o wydanie decyzji jako Prezes Zarządu uprawniony do samodzielnej reprezentacji spółki P. sp. z o.o., a nie jako osoba fizyczna działająca we własnym imieniu. Również znajdująca się w aktach sprawy opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa została opłacona przez P. sp. z o.o. jako zleceniodawcę.

Ponadto Spółka podniosła, że organ w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonego zarzutu, że Prezydent W. jedynie częściowo sprostował decyzję o warunkach zabudowy i tym samym dokonał jej nieuprawnionej zmiany merytorycznej. Organ bowiem wydał postanowienie w przedmiocie sprostowania treści decyzji części dotyczącej oznaczenia budynku [...] jako [...]. Niezrozumiałe jest natomiast, z jakich przyczyn organ nie dokonał zmiany decyzji o warunkach zabudowy w części dotyczącej wysokości budynku.

Podobnie skarżąca zarzuciła, że organ w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonego zarzutu, iż w decyzji o warunkach zabudowy wadliwie określił maksymalną wysokość nowej zabudowy i tym samym dopuścił »ową zabudowę z rażącym naruszeniem wymogów ładu przestrzennego oraz zasady dobrego sąsiedztwa. W tym zakresie spółka potworzyła argumentację i zarzuty zaprezentowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Skarżąca powtórzyła również argumentację dotyczącą naruszenia §7ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej wobec ustalenia przez organ wysokości górnej krawędzi elewacji części inwestycji sąsiadującej z budynkiem [...] na poziomie o 4,5 metra wyższym, niż analogiczna krawędź budynku sąsiedniego, powyższy przepis został rażąco naruszony, skoro organ miał wiedzę w przedmiocie wysokości budynku [...].

Zdaniem Spółki błędne ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji Inwestycji, w jej części sąsiadującej z budynkiem [...], skutkuje również rażącym naruszeniem przez decyzję zasady dobrego sąsiedztwa oraz ładu przestrzennego wyrażonych w art. 2 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Spółka ponownie wskazała także, że sąsiadujące z nieruchomością objętą decyzją o warunkach zabudowy dz. nr [...] oraz część działki nr [...], [...] oraz [...] w momencie jej wydania były niezabudowane, w wyniku czego ani jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej w stosunku do działek ew. nr [...], [...] nie była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a ponadto dz. ew. nr [...] i [...] nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Na wstępie należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej, określonej w art. 16 kpa i zachodzi wyłącznie w ściśle określonych przypadkach. Jednym z takich przypadków jest sytuacja, w której organ wydający decyzję rażąco naruszył prawo. O rażącym charakterze naruszenia prawa powinien decydować jego ciężar gatunkowy i bezsporne ustalenie oczywistego przekroczenia przepisów prawa. Dlatego czynności procesowe składające się na treść tego postępowania powinny być podejmowane przez organy w sposób szczególnie wnikliwy i rzetelny. Podkreślenia wymaga, że aby stwierdzić nieważność decyzji, nie wystarczy ustalenie naruszenia prawa w toku postępowania prowadzonego przez organ, lecz należy jednoznacznie stwierdzić, że naruszenia te mają charakter kwalifikowanych wad prawnych wskazanych w art. 156 kpa. Ponadto przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji powinno być ustalenie istnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, a nie rozstrzyganie sprawy co do istoty. Stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione wagą uchybienia prawnego, tzn. jego rażącym charakterem, czyli sytuacją gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Podkreślić przy tym należy, że szczególnie wnikliwe i rzetelne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu reguł procesowych określonych w art. 7 i 77 kpa jest w niniejszej sprawie dodatkowo uzasadnione nadzwyczajnym charakterem tego postępowania administracyjnego. Należy także wskazać, że jeżeli wspomniane postępowanie nie jest w stanie doprowadzić do ustaleń wskazujących ponad wszelką miarę na naruszenie przepisów to organ nie ma podstaw do uznania, że w sprawie nastąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji.

Rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04). W orzecznictwie wskazuje się, że termin "rażący" winien być rozumiany w sposób powszechnie przyjęty. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "rażący" to "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży". Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ona w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III ARN 22/95).

Wobec powyższego nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Z uwagi na to, że przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 kpa może być tylko rażące naruszenie prawa, konieczna jest gradacja wad i odróżnienie wad powodujących wzruszalność decyzji, od takich wad, które przez swoje istnienie lub przez swoje skutki powodują nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że SKO w Warszawie prawidłowo uznało, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] października 2010r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami w parterze wraz z niezbędną infrastrukturą, garażem podziemnym oraz wjazdem, zlokalizowanej na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] nr [...] z obr. [...] położonej przy ul. [...] róg ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] W., nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ani też jakąkolwiek inną wadą kwalifikowaną wymienioną w katalogu art. 156 § 1 kpa.

Całkowicie niezasadny jest sformułowany przez Spółkę zarzut naruszenia art. 33§1 kpa. Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki z akt sprawy nie wynika, że stronę w postępowaniu administracyjnym reprezentowała osoba prawna. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się upoważnienie do działania w imieniu R. Sp. z o.o. dla "Pana A. W., legitymującego się dowodem osobistym nr [...], reprezentującego firmę, P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. [...], przy ul [...]". Wbrew twierdzeniom skarżącej, w ocenie Sądu z pełnomocnictwa tego wynika jednoznacznie, że obejmuje ono upoważnienie Pana A. W. jako osoby fizycznej. Wprawdzie wskazano jednocześnie, że A. W. pełni funkcję reprezentanta firmy P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., jednakże wskazanie to ma wyłącznie charakter informacyjny. Gdyby zamiarem strony było upoważnienie osoby prawnej do działania w jej imieniu upoważniłaby ona wprost firmę: "P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.", bez konieczności podawania imienia i nazwiska jej reprezentanta. Powyższej oceny nie zmienia również treść pieczątki, jaką posługiwał się A. W., gdyż przede wszystkim identyfikowała go ona jako osobę fizyczną, nie zaś jako osobę prawną.

Na uwzględnienie nie może także zasługiwać zarzut naruszenia art. 113 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 26 października 2010 r. skarżąca wystąpiła do Prezydenta W. o sprostowanie decyzji tego organu z dnia [...] października 2010r. nr [...], gdyż w decyzji tej jako budynek sąsiedni podano adres "ul. [...]", w sytuacji gdy powinno być "ul. [...]" i omyłkowo podano wysokość V kondygnacji jako 20,5 m. zamiast 16,0 m. po rozpatrzeniu tego wniosku postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] Prezydent W. sprostował oczywistą omyłkę w ww. decyzji w części dotyczącej omyłkowego wskazania adresu sąsiedniego budynku, w pozostałym zakresie nie dokonując sprostowania. W ocenie Sądu sprostowanie dokonanie przez Prezydenta W. w zakresie adresu sąsiedniego budynku zostało dokonane prawidłowo i tym samym ta integralna część aktualnej treści decyzji powinna być oceniona jako prawidłowa. Na oczywistą omyłkę w tym zakresie wskazała zresztą sama skarżąca we wniosku z dnia 26 października 2010 r. Natomiast odnosząc się do zarzutu niesprostowania decyzji w pozostałym zakresie należy zauważyć, że stronie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...], z którego strona nie skorzystała. Może jednak wykorzystać inne środki procesowe w postaci wniosku o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia lub zażalenia na bezczynność w przedmiocie nierozpoznania wniosku o sprostowanie w całości. Zarzut naruszenia art. 113 § 1 kpa nie może natomiast być skutecznie podnoszony w odniesieniu do decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2010r. nr [...].

Jako niezasadne należy również ocenić naruszenia prawa materialnego w postaci art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do pierwszego z ww. zarzutów naruszenia prawa materialnego należy zaznaczyć, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym pojęcie działki sąsiedniej nie może być ograniczone do działek przyległych do terenu inwestycji lub znajdujących się w jego bezpośredniej bliskości, lecz dotyczy znacznie szerszego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi na dokonanie oceny możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ww. ustawy. Wyrażenie "działka sąsiednia" nie odnosi się zatem wyłącznie do sąsiedztwa bezpośredniego, czyli działki graniczącej z działką objętą wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Skoro – jak słusznie podnosi organ - ratio legis art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy było zagwarantowanie ładu przestrzennego, to przemawia to za szerokim pojęciem sąsiedztwa, czyli również działki położone w obrębie całego obszaru analizowanego, na którym znajduje się działka inwestora.

Nawiązując z kolei do drugiego z zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. naruszenia § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podnieść należy, że w obszarze, który podlegał analizie znajdowało się wiele działek na których znajdowała się zabudowa pozwalająca na ustalenie warunków zabudowy. Ponadto, wprawdzie z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, jednakże w przypadku gdy wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3 rozporządzenia). Dodatkowo dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). Ponadto, jak słusznie zauważył organ teren, na którym inwestor zaplanował inwestycję tj. działki o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] oraz części działek nr ew. [...] i [...] z obr. [...] posiadał dostęp do drogi publicznej.

Reasumując w ocenie Sądu decyzja Prezydenta W. o sprostowanie decyzji tego organu z dnia [...] października 2010r. nr [...] nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, które mogłyby zostać zakwalifikowane jako wada rażącego naruszenia prawa skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności.

W ocenie Sądu organ weryfikując decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2010r. nr [...] pod kątem wystąpienia ewentualnych innych wad kwalifikowanych w sposób prawidłowy stwierdził ich brak, wnikliwie i rzetelnie analizując możliwość wystąpienia w szczególności przesłanki "rażącego naruszenia prawa", na którą powoływała się Spółka. Tym samym wyczerpał obowiązek przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego przy zastosowaniu reguł z art. 7 i 77 § 1 kpa. W ocenie Sądu również uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia odpowiada co do zasady wymogom z art. 107 § 3 kpa. Wprawdzie organ nie odniósł się w sposób szczegółowy do zarzutów naruszenia art. 33 § 1 kpa oraz art. 113 § 1 kpa, jednakże wobec oczywistej bezzasadności ww. zarzutów braki te pozostają bez istotnego wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.