Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 588/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Referent-stażysta Jakub Zegarlicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi Ł.-M. na prawach powiatu na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 31 grudnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży nieruchomości stanowiącej działkę nr 99/2 o powierzchni 374 m2 położoną w Ł.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Ł. – [...] na prawach powiatu (dalej: Wnioskodawca lub Miasto) jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Miasto jest właścicielem nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, oznaczonej w obrębie [...] jako działka nr 99/2 o powierzchni 374 m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], (dalej: Nieruchomość). Wnioskodawca planuje sprzedaż Nieruchomości w trybie bezprzetargowym, na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., póz. 1774 z późn. zm.) na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej (działki nr 99/6), znajdującej się w użytkowaniu wieczystym podmiotu prywatnego.

W 2001 roku Miasto nabyło nieodpłatnie Nieruchomość na podstawie decyzji "komunalizacyjnej" Wojewody [...] z dnia [...] września 2001 r. Do dnia złożenia wniosku Nieruchomość nie została objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Na Nieruchomości znajduje się niewielka część budynku warsztatowego oraz niewielka część budynku garażowego (dalej: Budynki). Przeważająca część Budynków (około 5/6 części) położona jest na sąsiedniej działce nr 99/6, będącej w użytkowaniu wieczystym przyszłego nabywcy Nieruchomości (dalej: Nabywca). Nabycie użytkowania wieczystego działki nr 99/6 i własności Budynków (w tym całego budynku warsztatowego oraz całego budynku garażowego) nastąpiło najpierw na rzecz przedsiębiorstwa państwowego na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1992 r., a następnie prawa te zostały przeniesione na spółkę powstałą w wyniku .komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego na mocy aktu notarialnego z dnia [...] lipca 1993 r. Rep. A Nr [...].

Budynki znajdujące się częściowo na Nieruchomości zostały wzniesione bez udziału Miasta oraz Miasto nie poniosło żadnych nakładów związanych z ich modernizacją i ulepszeniem. Zgodnie z opinią rzeczoznawcy majątkowego "nieruchomość stanowi funkcjonalnie część terenu zakładu przemysłowego (...)", znajdującego się na sąsiedniej działce, będącej w użytkowaniu wieczystym podmiotu prywatnego.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż:

1. z tytułu nabycia nieruchomości Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdyż Wnioskodawca stał się właścicielem nieruchomości na podstawie nieodpłatnej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] września 2001 r.

2. Nieruchomość (grunt oraz znajdujące się na gruncie części budynku warsztatowego oraz budynku garażowego) nie była nigdy wykorzystywana przez Miasto do czynności opodatkowanych.

3. Znajdujące się na nieruchomości części budynku warsztatowego oraz budynku garażowego są trwale związane z gruntem.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż Nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż Nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. l pkt 9 w związku z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. W ocenie strony, w celu poprawnego określenia skutków przedmiotowej transakcji na gruncie ustawy o VAT, należy w pierwszej kolejności odnieść się do statusu nieruchomości w rozumieniu regulacji prawa cywilnego. Zgodnie art. 47 § 1-3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., póz. 121, z późn, zm.), część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.

W świetle przepisów Kodeksu cywilnego należy stwierdzić, że budynek co do zasady stanowi część składową gruntu. Według art. 48 Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania Przytoczony przepis łączy się z art. 191 Kodeksu cywilnego wyrażającym klasyczną zasadę superficies solo cedit. Wzniesienie budynku w całości na cudzym gruncie ma miejsce z zachowaniem zasady superficies solo cedit. Inaczej jednak przedstawia się status prawny części budynku wzniesionego na własnym (użytkowanym wieczyście) gruncie z przekroczeniem granic sąsiedniego gruntu. W myśl art. 151 Kodeksu cywilnego, jeżeli przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia przekroczono bez winy umyślnej granice sąsiedniego gruntu, właściciel tego gruntu nie może żądać przywrócenia stanu poprzedniego, chyba że bez nieuzasadnionej zwłoki sprzeciwił się przekroczeniu granicy albo grozi mu niewspółmiernie wielka szkoda. Może on żądać albo stosownego wynagrodzenia w zamian za ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej, albo wykupienia zajętej części gruntu, jak również tej części, która na skutek budowy straciła dla niego znaczenie gospodarcze. Należy zauważyć, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że w takim przypadku właścicielem całego budynku jest inwestor, a właściciel nieruchomości sąsiedniej może żądać -w zależności od spełnienia dalszych przesłanek określonych w art. 151 zd. 1 Kodeksu cywilnego - przywrócenia stanu poprzedniego lub roszczeń przewidzianych w art. 151 zd. 2 Kodeksu cywilnego.

Z powyższego wynika, iż usytuowanie części budynku na cudzej nieruchomości nie powoduje automatycznie, że część ta staje się częścią składową tej nieruchomości, chociaż jest z nią trwale związana, lecz pozostaje nadal częścią składową całego budynku. Innymi słowy, w ocenie Wnioskodawcy oraz biorąc pod uwagę powyżej przytoczone regulacje, na gruncie prawa cywilnego część Budynku znajdująca się na działce Miasta jest własnością Nabywcy. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W świetle art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Jak podkreśla się w orzecznictwie, pojęcia "prawa do rozporządzania jak właściciel" nie należy interpretować. jako "prawa własności". Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej definiując wyrażenie "dostawa towarów" wielokrotnie podkreślał, że pojęcie "własność ekonomiczna" funkcjonuje w oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego regulujących przeniesienie prawa własności. Przykładowo, w orzeczeniu C-320/88 (Shipping and Forwarding Enterprise Safe B.V. v. Staatssecretaris van Financien) TSUE wskazał, że termin "dostawa towarów" oznacza także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym. Należy więc przyjąć, że na gruncie prawa. podatkowego funkcjonuje pojęcie tzw. własności ekonomicznej rozumianej jako możliwość faktycznego dysponowania rzeczą a nie rozporządzania nią w sensie cywilistycznym.

W konsekwencji, z punktu widzenia przepisów ustawy o VAT możliwe jest przeniesienie własności samego gruntu, z wyłączeniem znajdujących się na nim naniesień, jeżeli znajdują się one we władaniu innego podmiotu. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz interpretacjach organów podatkowych. administracyjnych i Trybunału Sprawiedliwości UE, zgodnie z którym oceniając transakcje, sprzedaży gruntu wraz ze znajdującymi się na nim obiektami budowlanymi (budynkami, budowlami lub ich częściami) należy przeanalizować m.in. co stanowi cel ekonomiczny transakcji — dostawa gruntu czy dostawa budynków/budowli (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 102/14, wyrok NSA z 22 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1663/12). Każdorazowo należy oceniać całokształt danej dostawy, weryfikując, czyjej charakter gospodarczy odpowiada jej traktowaniu podatkowemu (por. wyrok TSUE z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV v. Staatssecretaris van Financien).

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. W myśl art. 2 pkt 33 przez tereny budowlane należy rozumieć grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu — zgodnie z decyzją warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z powyższego wynika, iż opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku nieruchomości gruntowych niezabudowanych opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane (przeznaczone pod zabudowę). Natomiast pozostałe dostawy gruntów niezabudowanych innych niż tereny budowlane — są zwolnione od podatku VAT.

Biorąc powyższe pod uwagę w stanie faktycznym niniejszej sprawy strona podkreśliła, że Nieruchomość nie została objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Budynki w części znajdujące się na Nieruchomości zostały wzniesione bez udziału Miasta oraz Miasto nie poniosło żadnych nakładów związanych z ich modernizacją i ulepszeniem.

Budynki znajdują się we władaniu podmiotu prywatnego (Nabywcy). Również z cywilnoprawnego punktu widzenia obiekty te stanowią własność Nabywcy. Potwierdza to również opinia rzeczoznawcy majątkowego zgodnie z którą "nieruchomość stanowi funkcjonalnie część terenu zakładu przemysłowego (...)", znajdującego się na sąsiedniej działce, będącej w użytkowaniu wieczystym podmiotu prywatnego.

W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, przedmiotem dostawy na rzecz Nabywcy będzie wyłącznie sam grunt, z wyłączeniem znajdujących się na nim naniesień poczynionych przez podmiot prywatny. Z punktu widzenia przepisów ustawy o VAT nie dojdzie zatem do dostawy części Budynków, ponieważ ekonomiczne oraz cywilnoprawne władanie rzeczą (całym budynkiem warsztatowym oraz całym budynkiem garażowym) należy do Nabywcy. Podkreślić przy tym należy, że na gruncie ustawy o VAT celem ekonomicznym transakcji będzie sprzedaż — wyłącznie gruntu niezabudowanego, a nie gruntu częściowo zabudowanego Budynkami.

Podsumowując przedstawioną w niniejszym Wniosku argumentację, w ocenie Wnioskodawcy nie ulega wątpliwości, iż sprzedaż Nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Przedmiotem dostawy na rzecz nabywcy Nieruchomości będzie wyłącznie sam grunt, z wyłączeniem znajdujących się na nim części Budynków znajdujących się we władaniu podmiotu prywatnego.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający w imieniu Ministra Finansów wydał w dniu [...] indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego w zakresie sprzedaży nieruchomości stanowiącej działkę nr 99/2 o pow. 374 m2, uznającą przedstawione przez Wnioskodawcę za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji organ stwierdził, iż skoro na działce będącej przedmiotem sprzedaży znajduje się niewielka część budynku warsztatowego oraz niewielka część budynku garażowego, to nie ma podstaw do przyjęcia, że dokonując sprzedaży tego gruntu dokonuje się dostawy gruntu niezabudowanego. Zatem sprzedaż opisanej we wniosku działki nr 99/2 o powierzchni 374 m2 na rzecz przyszłego nabywcy nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Ponadto organ wydający interpretację indywidualną wskazał, iż z okoliczności sprawy nie wynika, że przedmiotowa działka nr 99/2 o powierzchni 374 m2 wykorzystywana jest przez Wnioskodawcę wyłącznie do wykonywania czynności zwolnionych od podatku, zatem jej dostawa nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z uwagi na powyższe dostawę ww. działki Wnioskodawca będzie zobowiązany opodatkować stawką VAT w wysokości 23%, stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy w związku z art. 146a pkt 1 ustawy.

W związku z powyższym rozstrzygnięciem, na mocy art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pismem z dnia 25 marca 2016 r. wnioskodawca wezwał Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa.

Po dokonaniu analizy uzasadnienia przytoczonego w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brał podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego Ł.- [...] na prawach powiatu złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, zarzucając kwestionowanej interpretacji z [...] naruszenie prawa materialnego w postaci art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że dostawa gruntu, w sytuacji, gdy wzniesiony na nim fragment budynku nie jest przedmiotem dostawy, gdyż w sensie ekonomicznym nie stanowi własności właściciela gruntu zbywanego stanowiąc własność użytkownika wieczystego działki sąsiedniej, na rzecz którego ma być ona zbyta, a jednocześnie grunt nie spełnia definicji terenu budowlanego, nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania w myśl powyższego przepisu. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o

1. zmianę interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., i uznanie, że w opisanym we wniosku z dnia 30 grudnia 2015 r. o interpretację podatkową zdarzenia przyszłego będzie miała miejsce dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, będąc zdarzeniem podlegającym dyspozycji art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług;

2. obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa prawnego.

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż organ w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa odmówił zmiany interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wydanej w oparciu o przepis art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, polegającej na uznaniu za nieprawidłowe stanowiska Miasta Ł. przedstawionego we wniosku z dnia 30 grudnia 2015 r., sprowadzającego się do oceny, iż sprzedaż nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, oznaczonej w obrębie [...] jako działka nr 99/2 o powierzchni 374 m2, korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług.

Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że stan faktyczny objęty interpretacją sprowadza się do możliwości uznania za niezabudowaną na potrzeby sprzedaży w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, nieruchomości zabudowanej niewielkimi częściami zabudowań budowlanych, których przeważająca część (5/6 części) znajduje się na nieruchomości sąsiedniej, tworzących całość z zabudowaniami ulokowanym na nieruchomości objętej zapytaniem na rzecz użytkownika wieczystego tejże działki sąsiedniej. Do dnia złożenia wniosku nieruchomość objęta zapytaniem nie została objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W ocenie pełnomocnika strony, udzielając interpretacji, organ podatkowy dokonał na wstępie zdefiniowania charakteru cywilnoprawnego prawa własności do ww. 1/6 części naniesień budowlanych. Cytując liczne orzeczenia Sądu Najwyższego (nie zawsze zawierające tezy pozostające w związku z zajmowanym stanowiskiem) uznał, iż prawa własności do tych naniesień przysługują właścicielowi działki sąsiedniej i zarazem przeważające części tych naniesień jako, iż pozostają one częścią składową całego budynku. Wynika to żart. 151 kc stanowiąc o wyłomie w tym zakresie od ogólnej zasady płynącej z art. 48 kc. W konsekwencji w aspekcie ustawy o podatku od towarów i usług Organ podatkowy zdefiniował dostawę takiej nieruchomości jako dostawę jedynie gruntu nadając jej charakter obojętnej dla rozporządzenia prawami do naniesień na niej się znajdujących — zarówno w sensie ekonomicznym jak i w sensie prawnym.

Powyższe definicje, z którymi pełnomocnik skarżącego całkowicie się zgadza nie przeszkodziły organowi podatkowemu stwierdzić, że objęte zapytaniem zdarzenie gospodarcze dotyczyć będzie gruntu, którego nie można uznać już za teren niezabudowany w rozumieniu art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy. Taki charakter nadaje tej nieruchomości usytuowanie na niej niewielkiej części budynków połączonych z budynkami znajdującym się na działce sąsiedniej. Tym samym zwolnienie płynące z ww. przepisu nie znajdzie zastosowania. W ocenie pełnomocnika Skarżącego wydanej interpretacji nie sposób uznać za prawidłową. Nie tylko ze względu na zdawkowość uzasadnienia, lecz przede wszystkim z uwagi dotknięcia jej błędem co do prawa. Skarżący powołał się na wyrok NSA z 4 marca 2015 r. wydany w sprawie I FSK 740/14 zgodnie z którym:

1. Istotą sprzedaży działki w trybie art 209a u.g.n., na której znajdują się elementy należące do budynku usytuowanego na odrębnej nieruchomości, takie jak schody, ganki itp., jest sprzedaż terenu niezabudowanego, do którego odnosi się art 43 ust.1 pkt 9 ustawy o VAT, a nie gruntu zabudowanego obiektami, które nie pełnią samodzielnych funkcji budowlanych, a jedynie zapewniają normalne użytkowanie budynku usytuowanego na innym gruncie.

2. Realizując dyspozycję art. 209a u.g.n. dokonano sprzedaży gruntu, w żadnej mierze zaś nie dokonano dostawy gruntu wraz z wybudowanymi w jego granicach obiektami. Sensem tej czynności, jest dostawa działki niezabudowanej, po to aby zapewnić normalne korzystanie z budynku usytuowanego na sąsiedniej działce, a nie dostawa ganków i schodów, będących integralną częścią rzeczonego budynku, którymi skarżąca nie może rozporządzać ani w sensie ekonomicznym ani prawnym. Będzie tu miała miejsce dostawa niezabudowanej działki gruntu, a nie dostawa gruntu zabudowanego, dlatego zastosowanie znajdzie zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Pełnomocnik skarżącego wskazał, że stan faktyczny na kanwie którego zapadło powyższe orzeczenie jest tożsamy ze stanem objętym skarżoną interpretacją, kina jest w nim podstawa prawna zbycia nieruchomości co jednak w żaden sposób nie uwłacza charakterowi rozstrzygnięcia. Roszczenie o nabycie złożone w trybie art. 209a u.g.n., nie jest tożsame z uprawnieniem, o którym mowa w art. 151 kc w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., jednak argumenty, które pozwoliły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu postawić powyższą tezę wynikały nie z charakteru roszczenia, lecz ze stosunku cywilnoprawnego co do części zabudowań ulokowanych na nieruchomości sąsiedniej.

Niezależnie od sprzeczności orzeczenia będącego przedmiotem skargi z przywołanym wyrokiem NSA pełnomocnik Skarżącego zauważył, iż z interpretacją trudno polemizować z uwagi na zdawkowość jej uzasadnienia sprowadzającego się do sformułowania: "Faktem pozostaje jednak to, że przedmiotem dostawy będzie grunt, którego nie można już uznać za teren niezabudowany". Pozostaje to w kolizji ze wcześniejszym stwierdzeniem.

Zdaniem pełnomocnika Skarżącego, odwoływanie się do przepisów prawa budowlanego definiujących naniesienia budowlane nie jest wystarczającym uzasadnieniem zajętego stanowiska. Wszak sam organ przyznaje, iż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia teren niezabudowany inaczej jak to ma miejsce w zakresie: teren budowlany. Odwołanie się zatem do art. 2 pkt 33 ustawy Prawo budowlane pozbawione jest podstawy prawnej, a także sprzeczne z literalną wykładnią art. 43 ust. l pkt 9 ustawy. Powyższy przepis prawa budowlanego definiuje budynek co nie jest tożsame a contrario z niezabudowaniem terenu. Również reasumpcja poczyniona przez Organ podatkowy, iż omawianym zwolnieniem jest objęty grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlanym jest wywiedziona bez podstawy prawnej. Takie uznanie nie wynika z treści przepisu podlegającego wykładni. Z definicji w nim zawartej wynikać musi, iż teren niezabudowany to inny teren niż ten, który z mocy prawa przeznaczony jest pod zabudowę będąc terenem budowlanym zgodnie z j ego definicją o charakterze legalnym i enumeratywnym. Z uwagi zatem jak sam organ stwierdza w omawianej sytuacji dojdzie do sprzedaży — dostawy jedynie gruntu - zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym interpretacja wydaje się być nieprawidłowa co czyni skargę uzasadnioną.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający z upoważnienia Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

W zaskarżonej interpretacji w przedstawionym stanie faktycznym prawidłowo wskazano, że opisana dostawa gruntu nie podlega zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem zwalnia się od podatku dostawę terenów niezbudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy sprzedawana działa stanowi teren niezabudowany (działka nie stanowi terenu budowlanego i nie jest przeznaczona pod zabudowę). Strona skarżąca w skardze sama przyznaje, że sprzedawana działka jest zabudowana częściami zabudowań budowlanych, których przeważająca część znajduje się na nieruchomości sąsiedniej. Przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług nie uzależnia zwolnienia od tego podatku od wielkości, czy ilości zabudowań na gruncie. Przez teren zabudowany należy więc uznać każdy teren, na którym znajdują się budynki lub ich części. Również okoliczność, że przedmiotem dostawy jest tylko teren, a nie znajdujące się na nim części budynków pozostaje bez wpływu na ocenę, czy przedmiotowa dostawa podlega zwolnieniu od podatku VAT. Ustawodawca nie uzależnił bowiem zwolnienia od podatku VAT od tego, czy przedmiotem dostawy są równocześnie budynki.

Wbrew poglądowi strony skarżącej powołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2015 r. w sprawie I FSK 740/14 został wydany w odmiennym stanie faktycznym. Na opisanej we wniosku działce znajdują się bowiem części budynków (warsztatowego i garażu) a nie jedynie elementy zapewniające normalne użytkowanie budynku usytuowanego na innym gruncie. Nie może też ulegać wątpliwości, że w przypadku połączenia działek nr 99/2 oraz 99/6 cały zajęty przez nie obszar byłby terenem zabudowanym. Fakt, że budynki są usytuowane na dwóch różnych działkach nie oznacza, że tylko jedna z nich jest zabudowana.

Z powyższych przyczyn, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). należało orzec jak w sentencji wyroku.

m.m.