Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 206/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 200, art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 66
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2015 roku sprawy ze skargi M. K. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego płyty balkonu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...] znak: [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz M. K. C. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.tp.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego płyty balkonu znajdującego się na pierwszym piętrze budynku mieszkalnego usytuowanego na nieruchomości położonej w P. przy ul. A, jako bezprzedmiotowe w całości. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a.").

W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. zarzuciła błędne ustalenie okoliczności faktycznych polegających na uznaniu, iż remont płyty balkonowej został zrealizowany przez właścicielkę nieruchomości – S. M. w sposób prawidłowy i nie występują przecieki przez płytę balkonową, co stanowiło podstawę do umorzenia postępowania. Zdaniem autorki odwołania, organ nie zrealizował wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2014 roku.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy kwestionowaną w odwołaniu decyzję pierwszoinstancyjną. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż powiatowy inspektor prowadził postępowanie administracyjne dotyczące stanu technicznego płyty balkonowej w budynku mieszkalnym położonym w P. przy ul. A. Podczas oględzin balkonu organ nie stwierdził uszkodzenia powłoki przeciwwilgociowej, na stropie i ścianie stwierdzono złuszczenie farby. Podczas kolejnych oględzin organ ustalił, iż pomimo opadów deszczu o średniej intensywności ściany tarasu nie były wilgotne. Z oględzin przeprowadzonych w dniu 3 września 2010 roku przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że spód balkonu nad tarasem pomalowany był żółtą farbą, która na ok. połowie powierzchni uległa złuszczeniu i odpadła. W dwóch miejscach widoczne są rysy pęknięć tynku od spodu balkonu. M. K. wskazała także na widoczną rysę pęknięcia farby na ścianie okalającej taras oraz na znajdujący się na końcu rysy pęcherz. Powierzchnię balkonu na piętrze stanowi wylewka betonowa posiadająca 3 szczeliny dylatacyjne wykonane równolegle do ściany budynku i 2 szczeliny dylatacyjne wykonane prostopadłe do ściany budynku. Szczeliny dylatacyjne wypełnione są szkłem grubości ok 2 – 3 mm. Obudowę balkonu stanowi mur z cegły na zaprawie cementowej o wysokości 83 cm od posadzki balkonu. Od wewnątrz mur otynkowany, od góry pokryty płytkami ceramicznymi. W kilku miejscach istnieją szczeliny między płytkami i warstwą spoiwa. Balkon wyposażony jest w sprawnie działającą kratkę ściekową (wykonano sprawdzenie poprzez wlewanie wody wiadrem do kratki), pęknięć posadzki balkonowej nie stwierdzono. Późniejsze oględziny z dnia 8 listopada 2010 roku wykazały zawilgocenie płyty balkonowej od lokalu znajdującego się na piętrze, a oględziny z dnia 11 października 2011 roku, iż na stropie balkonu tworzą się pęcherze na resztkach farby. Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 6 grudnia 2011 roku wynika, że powierzchnię balkonu stanowi wylewka betonowa, balkon obudowany jest murkiem z cegły na zaprawie cementowej. Od wewnątrz murek jest otynkowany, na górnej części murku stanowiącego jednocześnie barierkę ułożone są płytki ceramiczne, w dacie oględzin nie stwierdzono pęknięć posadzki betonu, ani pęknięć murku. Jak oświadczyła S. M. od czasu uszczelnienia płyty balkonowej w 2007 roku wykonane zostały nowe zaprawki cementowe murku balkonowego, wody opadowe z powierzchni balkonu odprowadzone są do kratki ściekowej a dalej rurą wpustową, do której podłączona jest kratka ściekowa z tarasu znajdującego się na parterze budynku. Na spodzie balkonu stwierdzono, że farba, którą był on pomalowany częściowo uległa odspojeniu, a częściowo odpadła. Zauważono również plamę zawilgocenia stropu balkonu, a na ścianie w pomieszczeniu piwnicy znajdującej się bezpośrednio pod tarasem na parterze również zauważono plamy zawilgocenia i grzybni. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika również, iż preparaty BEMGRUNT i BEMPUR nie zapewniają szczelności płyty balkonowej budynku mieszkalnego i zabezpieczeń przed przeciekaniem wód opadowych i nie są przeznaczone do zastosowania w tego rodzaju przypadkach.

W toku postępowania organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 roku zobowiązał S. M., jako współwłaścicielkę budynku mieszkalnego i właścicielkę lokalu mieszkalnego na piętrze do sporządzenia i przedłożenia – w terminie do dnia 30 kwietnia 2012 roku – oceny technicznej wykonanych robót budowlanych polegających na uszczelnieniu płyty balkonowej oraz zastosowanych wyrobów budowlanych, przy czym ocena winna być sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego w odpowiedniej specjalności, po uprzednim dokonaniu dokładnych oględzin płyty balkonowej. Po rozpoznaniu zażalenia S. M., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 roku utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne zmieniając jedynie termin wykonania obowiązku do dnia 15 czerwca 2012 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 września 2012 roku, sygn. akt II SA/Łd 623/12 uchylił postanowienia organów obu instancji argumentując, iż w sprawie organ nadzoru budowlanego już kilkakrotnie zobowiązywał S. M. do przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych polegających na uszczelnieniu płyty balkonowej. Ponadto Sąd stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że uszczelnienie płyty balkonowej zostało wykonane przy użyciu niewłaściwych materiałów, nie gwarantuje trwałości, jest rozwiązaniem tymczasowym, zatem kolejne zobowiązanie strony do złożenia oceny jakości wykonanych robót budowlanych, w ocenie Sądu, było niezrozumiałe, a przede wszystkim nie znajdowało oparcia w art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm.).

W tej sytuacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego kontynuując postępowanie w dniu [...] czerwca 2013 roku wydał decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na uszczelnieniu płyty balkonowej. Rozstrzygnięcie to zostało, mocą decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 roku, utrzymane w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpatrzeniu skargi M. K., wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 roku, sygn. akt II SA/Łd 62/14, uchylił decyzje obu instancji argumentując, iż umorzenie postępowania było przedwczesne, bowiem organy mylnie przyjęły, że prowadzone postępowanie dotyczy legalności wykonanych robót budowlanych polegających na uszczelnieniu płyty balkonowej. Organy nadzoru winny dokonać oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, w szczególności pkt 1 tego przepisu.

Organ pierwszej instancji w dniu 24 września 2014 roku przeprowadził oględziny płyty balkonowej, podczas których dokonał eksperymentu polegającego na wylaniu trzech wiader wody na płytę balkonową. Zaobserwowano swobodny spływ wody w stronę kratki ściekowej o wymiarach 14,5 cm x 14,5 cm usytuowanej w zbliżeniu do południowo – wschodniej ściany balustrady balkonu. Nie zaobserwowano tworzących się kałuż na wierzchu płyty balkonowej. Obserwując płytę balkonową w lokalu S. M. stwierdzono, że jej stan techniczny nie budzi zastrzeżeń. Natomiast w lokalu na parterze zauważono odspojenia farby na płycie balkonowej. Ponadto M. K. wskazała zawilgocenia na fragmencie płyty balkonowej w jej narożniku północno – zachodnim oraz ściany piwnic w pomieszczeniu znajdującym się pod płytą balkonową. M. K. oświadczyła, że wylana na piętrze woda przeleciała przez rurę spustową momentalnie wlewając się w przestrzeń między rurami, co powoduje zawilgocenie ścian piwnic.

Organ powiatowy, po umożliwieniu stronom postępowania zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w dniu [...] wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie stanu technicznego płyty balkonu znajdującego się na piętrze budynku mieszkalnego.

Jak zauważył organ odwoławczy, postępowanie w sprawie prowadzone było w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Z ustaleń poczynionych przez organ w przeprowadzonym postępowaniu nie wynika, aby w obiekcie budowlanym występowały nieprawidłowości zagrażające życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, o których mowa w art. 66 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, uzasadniające prowadzenie postępowania w sprawie.

W konkluzji organ odwoławczy zaakcentował, iż przepisy art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego odnoszą się do obiektów budowlanych, zatem nakazy określone w tych przepisach mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu. W tej sytuacji, skoro organ wszczął postępowanie w sprawie dotyczącej uszkodzenia płyty balkonowej i nie znalazł przepisu prawa materialnego, który mógłby być zastosowany w sprawie, ponieważ stwierdził, że omawiane uszkodzenia płyty balkonowej w tym budynku mieszkalnym nie mają wpływu na stan techniczny budynku, jako całości, to zasadnym jest umorzenie postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jako bezprzedmiotowego.

W skardze na powyższą decyzję M. K. – C. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zwróciła uwagę na naruszenie art. 105 K.p.a. poprzez niesłuszne uznanie, iż w sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania, jako bezprzedmiotowego z uwagi na fakt, iż nie nastąpiło naruszenie art. 66 ust. 1 Prawa Budowlanego, podczas gdy w rzeczywistości obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania zagraża życiu zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia i znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Strona dostrzegła także naruszenie art. 7, art. 10 i art. 11 K.p.a. poprzez niezapoznanie się przez organ odwoławczy strony skarżącej z ustaleniami dokonanymi w sprawie, nieuwzględnienie wniosków strony skarżącej oraz niewykonanie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawartych w wyroku z dnia 3 czerwca 2014 roku, sygn. akt II SA/Łd 62/14 nakazujących przeprowadzenie remontu płyty balkonowej. W motywach skargi jej autorka argumentowała, iż organ odwoławczy nie wykazał dlaczego utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji oraz nie ustosunkował się do zarzutów i wniosków skarżącej. Nadto organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie zapoznał skarżącej z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, czym dopuścił się naruszenia art. 7, art. 10 i art. 11 K.p.a., co – zdaniem skarżącej – winno doprowadzić do uchylenia spornej decyzji. Organy obu instancji nie wykonały wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawartych w wyroku z dnia 3 czerwca 2014 roku, a nakazujących dokonanie oceny stanu technicznego płyty balkonowej w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa Budowlanego, a jedynie ograniczyły się do ponownych, pobieżnych oględzin obiektu. Kwestionowane decyzje są błędne, bowiem już z pobieżnych oględzin obiektu wynika, iż płyta balkonowa wymaga izolacji przeciwwilgociowej poziomej z połączeniem obróbki izolacji kielicha kratki ściekowej na balkonie i wykonanie warstwy wyrównawczej. Stan istniejący powoduje, iż woda z balkonu znajdującego się na piętrze odprowadzana zostaje rurą spustową płynie także po płaszczu zewnętrznym rury powodując zamakanie ściany piwnicy, odpadanie tynku i powstawaniu grzyba – co wskazuje, iż płyta balkonowa znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym – zagrażając życiu i bezpieczeństwu mienia. Potwierdza to załączona do skargi dokumentacja fotograficzna. W sprawie doszło zatem do naruszenia art. 105 K.p.a. bowiem postępowanie w sprawie nie jest bezprzedmiotowe, a wręcz przeciwnie istnieją przesłanki wskazujące na konieczność doprowadzenia płyty balkonu z obróbką kielicha kratki ściekowej do należytego stanu technicznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 25 września 2009 roku, I OSK 1403/08, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Formalno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 105 § 1 K.p.a., który wskazuje, iż gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu powołanego przepisu wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy.

Na gruncie prawa budowlanego postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania nakazów lub zakazów. Aby organy mogły zasadnie wydać rozstrzygnięcie umarzające prowadzone dotychczas postępowanie administracyjne to obowiązane są kierować się zasadami procedury administracyjnej, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Postępowanie w sprawie organy nadzoru budowlanego prowadziły w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, który to przepis wskazuje, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

- właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wydanym w sprawie w dniu 3 czerwca 2014 roku wyroku o sygnaturze akt: II SA/Łd 62/14 wskazał, iż trzeba w sprawie zbadać zaistnienie przesłanek z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, a w szczególności pkt 1. Organ związany treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia na podstawie art. 153 P.p.s.a., ograniczył się tylko do oceny czy w sprawie wystąpiła przesłanka określona w pkt 1, czyli do oceny czy obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. Działanie takie – zdaniem składu orzekającego – nie jest do końca prawidłowe, bowiem w ww. wyroku Sąd posłużył się określeniem "w szczególności", co jednak nie oznacza wyłącznie. Organ tym samym badał czy obiekt zagraża życiu lub zdrowiu bądź bezpieczeństwu mienia (art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) pomijając ocenę czy obiekt jest w odpowiednim czy nieodpowiednim stanie technicznym (art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Uchybienie w tym zakresie jest szczególnie istotne gdy uwzględni się to, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy poddaje w wątpliwość pogląd, że stan techniczny budynku jest dobry. Organ wprost wskazuje, że w obiekcie występują zawilgocenia, miejscami grzyb na ścianie piwnicy. Z ostatnich ustaleń organu poczynionych podczas wizji z dnia 24 września 2014 roku wynika, że odprowadzanie wody z balkonu na pierwszym piętrze przebiega poprzez kratkę ściekową na balkonie. Eksperyment przeprowadzony podczas wizji niewątpliwie wykazał, iż wykonane na tym balkonie odprowadzenie wody jest skuteczne, w tym znaczeniu, że wydajnie zbiera wodę z balkonu. Co oznacza jedynie, że woda nie stoi na balkonie. W obliczu twierdzeń skarżącej, iż występują zawilgocenia ściany w piwnicy pod balkonem oraz na fragmencie płyty balkonowej w narożniku północno – zachodnim i odwarstwienie farby na spodzie balkonu, co potwierdził organ w trakcie wizji, winien on ustalić przyczynę wystąpienia tychże zawilgoceń, czego bezspornie nie uczynił.

Z akt administracyjnych nie wynika jaki jest sposób odprowadzania wody z balkonu, poza tym, że na pewno na balkonie jest kratka ściekowa, która zbiera wodę z jego powierzchni. Domyślać się można jak skonstruowany jest system odprowadzania wody poza balkonem, czy są to rury w ścianie, czy rynny na zewnątrz.

W tej sytuacji, skoro oględziny organu wykazały, iż można mieć zastrzeżenia wobec stanu technicznego budynku (zawilgocenia, grzyb na ścianie), ale organ nie ustalił przyczyn takiego stanu rzeczy. W ocenie sądu, nie można wykluczyć, iż owe zawilgocenie i grzyb mogą mieć swoje podłoże w kwestii odprowadzania wody w balkonu, zatem przynajmniej przedwczesne jest stwierdzenie, iż postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe. Z tych powodów umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie, w obliczu dostrzeżonych uchybień postępowania wyjaśniającego, jest przedwczesne. Organy obu instancji prowadząc postępowanie dopuściły się tym samym naruszenia przepisów postępowania, czyli art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W tym miejscu pod rozwagę organów obu instancji należy poddać możliwości zobowiązania właściciela lub zarządcy budynku do złożenia stosownej ekspertyzy technicznej, która w sposób rzeczowy i niekwestionowany rozwiewałaby liczne w sprawie wątpliwości. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wydanym w sprawie wyroku z dnia 19 września 2012 roku, sygn. akt: II SA/Łd 623/12 wyraził pogląd, iż w sprawie – w obliczu zebranych materiałów dowodowych – nie zachodziły podstawy do zobowiązania na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego do złożenia stosownej ekspertyzy. Po wydaniu tego wyroku uległ jednak zmianie stan faktyczny sprawy polegający na tym, iż uczestniczka postępowania będąca właścicielką lokalu na pierwszym piętrze budynku, przeprowadziła remont balkonu wykonując nowy system odprowadzania wody. Z tych powodów – w obliczu zmiany stanu faktycznego sprawy – uwagi zawarte w wyroku z dnia 19 września 2012 roku utraciły aktualność.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi wyjaśnić wypada, iż organ odwoławczy niewątpliwie dopuścił się naruszenia art. 10 K.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia stron postępowania o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie materiałem dowodowym i złożenia w tym przedmiocie wyjaśnień. Niemniej jednak naruszenie art. 10 K.p.a. – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem – może mieć tylko znaczenie, gdy strona podnosząca taki zarzut wykaże, iż z uwagi na brak powiadomienia nie dokonała konkretnej czynności. W sprawie autorka skargi nie powołała się na żadną z takich okoliczności, dlatego ten zarzut nie jest uzasadniony.

Konkludując sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" przy zastosowaniu art. 135 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w punkcie drugim wyroku czyniąc za podstawę w tym zakresie treść art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.

Rozpoznając sprawę ponownie organ zobligowany będzie rozważyć zagadnienia podniesione w uzasadnieniu niniejszego wyroku, będąc związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. W pierwszej kolejności organ odwoławczy winien podjąć próbę ustalenia przyczyn zawilgocenia wskazanych w trakcie wizji elementów budynku, w szczególności czy zawilgocenie tych elementów ma związek z odprowadzaniem wody z balkonu na pierwszym piętrze. Organ winien także podjąć stosowne działania w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. m.m.