Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 126/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie uchylenia bądź umorzenia decyzji ostatecznych z dnia 17 grudnia 2008 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 grudnia 2012 r. Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie "publikacji decyzji na mój wniosek z dnia 25 września 2012 r. w oparciu o art. i art. 154 § 1 kpa" i "ukarania organu grzywną".

W związku z takim sformułowaniem przedmiotu zaskarżenia, na zarządzenie z dnia 18 grudnia 2012 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wyjaśnienie, na jaką czynność lub brak czynności organu złożył skargę oraz czy złożył zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia.

W odpowiedzi skarżący wniósł o sprecyzowanie wezwania, gdyż jak podniósł było ono dla niego niezrozumiałe.

Wezwany ponownie do sprecyzowania skargi oraz wskazania, czy wykorzystał tryb zażaleniowy przewidziany w art. 37 k.p.a., w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, skarżący oświadczył, że zaskarża bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie opisanym w sentencji niniejszego postanowienia. W kwestii zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. skarżący oświadczył, że takowe mu nie przysługuje. Przysługuje mu natomiast skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270); dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Treść powyższego przepisu oznacza, iż w razie pozostawania przez organ administracji publicznej w bezczynności, droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Złożenie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wcześniejszym wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 k.p.a.). Jak bowiem stanowi ten przepis na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

A zatem, zanim skarżący wniesie skargę do sądu, musi wykorzystać przysługujący mu środek prawny w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, złożony do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

W niniejszej sprawie skarżący nie wniósł stosownego zażalenia do właściwego organu, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Oświadczył natomiast, że tego rodzaju zażalenie mu nie przysługuje. Tym samym, skarżący nie wyczerpał wskazanego trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi do Sądu. Dopiero wyczerpanie tego trybu uprawnia Sąd do badania zasadności skargi.

W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.