Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 par 1 pkt 1-8
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 12 ust. 3; art. 64
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] sp. z. o.o. w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012 r.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia 29 marca 2013 r. skarżąca złożyła, na podstawie art. 248 § 1 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 i art. 248 § 2 Ordynacji podatkowej (zwana dalej Op), wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Decyzja z dnia [...] maja została wydana w związku z wnioskiem Spółki z dnia 25 listopada 2011 r. o zmianę taryfikacji towaru w postaci dekoderów telewizji satelitarnej-cyfrowej [...], który w zgłoszeniu celnym z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] został przypisany do kodu CN8528711900 ze stawką celną 9,8 % zamiast kodu CN 8528711500 ze stawką celną 0%.

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu I instancji ze względu na brak przesłanek uzasadniających podważenie legalności tego rozstrzygnięcia.

Od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła odwołanie z dnia 25 czerwca 2013 r. do Dyrektora Izby Celnej w [...], zarzucając jej naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Op w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego oraz w związku z przepisami Taryfy celnej dla kodu 8528 71 15 oraz reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zamieszczonych w części I Taryfy Celnej poprzez odmowę stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu I instancji pomimo istnienia stosownej przesłanki.

Zdaniem skarżącej organ przedmiotową decyzją rażąco naruszył prawo. W jej ocenie na wystąpienie powyższej okoliczności wskazuje sprzeczność treści decyzji z dnia [...] maja 2012 r. zarówno z aktualnym orzecznictwem TSUE jak również wiążącymi informacjami taryfowymi, a przede wszystkim z brzmieniem samej Taryfy celnej oraz Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej (dalej: Noty Wyjaśniające do CN). Podniosła, że uchylenie Not Wyjaśniających do CN w zakresie wąskiego rozumienia pojęcia "modem" przed dniem dokonania zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. wskazuje jednoznacznie na prawidłowość zaklasyfikowania set-top boksów zgodnie z żądaniem Spółki określonym we wniosku z dnia 25 listopada 2011 r. tj. do kodu TARIC 8528 71 15 00.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.

Organ odwoławczy wskazał, iż w postępowaniu pierwszoinstancyjnym została przeprowadzona analiza, czy ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. zawiera kwalifikowane wady, o których mowa w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem organu II instancji decyzja z dnia [...] maja 2012 r. nie zawiera ww. wad.

Przedmiotowa decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości ponieważ właściwym organem był Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...]. Wynika to z faktu, iż w dniu [...] sierpnia 2011 r. firma [...] Spółka z o. o., reprezentowana przez Agencję Celną [...] przedłożyła w Oddziale Celnym [...] w [...] zgłoszenie celne, wnioskując o objęcie sprowadzonych z Indonezji dekoderów telewizji satelitarnej, procedurą dopuszczenia do obrotu (SAD nr [...]).

Organ odwoławczy dokonał również analizy ww. decyzji pod kątem istnienia podstawy prawnej do jej wydania i stwierdził, że nie ma podstaw do uznania, iż przedmiotowa decyzja została wydana bez podstawy prawnej, bowiem w dacie wydania rozstrzygnięcia istniały stosowne normy prawne stanowiące podstawę prawną, w oparciu o którą organ podatkowy taką decyzję mógł i obowiązany był wydać.

Wskazał, że w sytuacji gdy skarżąca wniosła o zmianę klasyfikacji taryfowej i stawki celnej od importowanych dekoderów telewizji satelitarnej, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...], w oparciu o przywołane w decyzji normy prawne, miał obowiązek orzeczenia, iż kwota długu celnego została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i art. 219 WKC w kwocie prawnie należnej.

Organ nie stwierdził również, iż przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Podniósł, że zarówno z samego wniosku o stwierdzenie nieważności jak i z odwołania od decyzji wydanej w tym trybie wynika, że powody kwalifikujące decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] jako niezgodną z prawem, stanowią w istocie zarzuty względem postępowania przeprowadzonego w trybie zwykłym.

Wyjaśnił, że kwestią sporną w postępowaniu zwykłym była klasyfikacja przedmiotowego urządzenia [...] do właściwego kodu w ramach tej samej podpozycji - 8528 71 obejmującej aparaturę odbiorczą dla telewizji, nawet zawierającą odbiorniki radio lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu, w której zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającym załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. UE L 284 z 31.10.2010 r.), obowiązującym w dacie zgłoszenia przedmiotowego towaru, wyszczególniono kody CN 8528 71 15 i 8528 71 19 ze stosownym opisem (przytoczonym w decyzji). Stwierdził, że z opisu towarów ujętych w podpozycji 8528 71 15 jednoznacznie wynika, że towary w niej klasyfikowane muszą być zdolne do odbioru sygnału telewizyjnego i być wyposażone w modemy dostępu do Internetu oraz zapewniać interaktywną wymianę informacji.

Stwierdził, że ustalony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym stan faktyczny odnośnie możliwości współpracy spornego dekodera z innymi urządzeniami nie jest sporny. Strony są zgodne, że przedmiotem importu było urządzenie, które realizuje łączność z urządzeniami zewnętrznymi poprzez gniazda antenowe (tunery DVB-T i DVB-S2) oraz port Ethernet (gniazdo RJ-45). Spór natomiast sprowadza się do odmiennych stanowisk odnośnie roli portu Ethernet (gniazda RJ-45) w umożliwianiu dostępu do Internetu. Skarżąca podniosła, iż zastosowana w dekoderze [...] technologia Ethernet umożliwia dzięki swojej funkcjonalności dostęp do sieci Internet, co oznacza, że przedmiotowe dekodery posiadają cechy urządzeń objętych kodem TARIC 8528 71 15 00. Jednakże podnosząc tę kwestię nie wskazała jakiego typu podzespół zamontowany w spornym urządzeniu kryje się pod pojęciem "technologia Ethernet" i w jaki sposób umożliwia on łączność z Internetem. Natomiast organ celny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy twierdzi, iż łączność z Internetem jest możliwa wyłącznie poprzez urządzenie zewnętrzne podłączane do gniazda RJ-45, czyli ośmioprzewodowego złącza służącego do podłączania urządzeń (komputerów, terminali ISDN i NT-1) do kabla.

Organ wyjaśnił, iż przedmiotowe urządzenie nie zawiera w sobie ani klasycznego modemu analogowego ani innego podzespołu, który wykonywałby funkcję podobną do funkcji modemu i tym samym zapewniałby bezpośredni dostęp do Internetu. Jego funkcją główną jest zapewnienie transmisji strumieniowej telewizji cyfrowej IPTV, satelitarnej (DVB-S2) i naziemnej (DVB-T) oraz danych multimedialnych - "wideo na. żądanie". Dostęp do Internetu oraz odbiór telewizji cyfrowej IPTV i usługi "wideo na żądanie" jest możliwy wyłącznie poprzez modem [...] podłączony do gniazda RJ-45. Bezpośredni dostęp urządzenia [...] do medium transmisyjnego rozległej sieci Internet nie jest możliwy, konieczne jest pośrednictwo urządzenia międzysieciowego (dostępowego). W przypadku współpracy z siecią Ethernet dostęp do medium transmisyjnego zapewnia karta sieciowa, a w przypadku korzystania z linii ADSL - [...] podłączony do gniazda RJ-45.

Stwierdził, że urządzenie [...] nie zawiera w sobie podzespołu, który zapewniałby bezpośredni dostęp do Internetu. Zatem, urządzenie to nie spełnia zarówno kryterium dotyczącego występowania modemu (rozumianego szeroko jako każda technologia umożliwiająca wymianę informacji z Internetem), jak również kryterium możliwości bezpośredniego dostępu do Internetu. Tym samym, na mocy reguły 6 ORINS, klasyfikacja spornych urządzeń w podpozycji 8528 71 15 jest wykluczona.

Organ odwoławczy podkreślił, że Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] dokonał klasyfikacji spornego towaru do podpozycji 8528 71 19 w oparciu o zakres przedmiotowy tej podpozycii, po uprzednim ustaleniu, iż sporne urządzenie samodzielnie nie jest w stanie umożliwić połączenia z Internetem, a nie jak twierdzi skarżąca na podstawie Not do CN. Oceniając urządzenie [...] pod kątem wyposażenia w podzespół zapewniający dostęp do Internetu, organ celny wskazał, że funkcję tę spełnia zewnętrzne urządzenie tj. [...] przyłączany do urządzenia poprzez gniazdo RJ-45. Natomiast w zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], odnosząc się do zarzutów odwołania wykazał brak podstaw do zastosowania dla spornego towaru podpozycji 8528 71 15, również w kontekście wskazówek interpretacyjnych zawartych w powołanym przez stronę orzeczeniu TSUE z dnia 22 listopada 2012 r. Powołując się na wskazówki interpretacyjne zawarte w pkt 46, 47, 54 i 59 oraz pkt 1) konkluzji orzeczenia organ celny wywiódł, iż towar klasyfikowany do kodu CN 8528 71 15, winien być wyposażony w wewnętrzne urządzenie realizujące funkcję dostępu do Internetu, w związku z tym nie może być mowy o prymacie celu realizowanego poprzez zastosowanie technologii Ethernet (w tym przypadku gniazda RJ-45) nad warunkami technicznymi (wbudowanie układu zapewniającego dostęp do Internetu, o których mowa w brzmieniu kodu CN 8528 71 15).

Organ II instancji stwierdził, że skoro w toku postępowania o weryfikację zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] ustalił, iż urządzenie [...] nie jest w stanie samodzielnie zapewnić dostępu do Internetu (funkcję tę spełnia zewnętrzne urządzenie tj. [...] przyłączany do urządzenia poprzez gniazdo RJ-45), za zasadne należy uznać stanowisko Dyrektora Izby Celnej w [...] wyrażone w decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., że klasyfikacja taryfowa dekodera [...] została ustalona zgodnie z postanowieniami reguł 1 i 6 ORINS.

Odnosząc się do zarzutu niezgodności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. z wiążącymi informacjami taryfowymi, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko Dyrektora Izby Celnej w [...] wyrażone w decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., iż klasyfikacja zawarta w wiążących informacjach nie może przesądzać o zasadności wniosku Strony o stwierdzenie nieważności decyzji. Należy bowiem zauważyć, iż wiążące informacje taryfowe stanowią indywidualne akty prawne, a nie powszechnie obowiązujące źródło prawa (art. 12 ust. 1 WKC).

Wyjaśnił, iż ocena prawidłowości decyzji WIT jest możliwa wyłącznie po zapoznaniu się z pełną dokumentacją dotyczącą klasyfikowanego towaru, gdyż tylko wtedy można stwierdzić, czy towary są tożsame, co do funkcji i zasady działania. W informatycznej bazie WIT zawarte są jedynie ogólne dane, które z reguły nie odzwierciedlają dokładnie charakteru i funkcji urządzeń. Ze względu na to baza WIT-ów może stanowić tylko orientacyjną sugestię dotyczącą klasyfikacji podobnych towarów.

Wszystkie powołanie w odwołaniu wiążące informacje taryfowe zostały wydane po dniu dokonania zgłoszenia spornego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu. Natomiast decyzje PL-WIT-2012-[...], PL-WIT-2012-[...], PL-WIT-2012-[...], PL-2012-[...], PL-WIT- 2012-[...], PL-WIT-2011-[...], PL-WIT-2011-[...], które wskazują jako właściwy kod TARIC 8528 71 15 00 odnoszą się do dekoderów zawierających modem Ethernet do interaktywnej komunikacji z siecią Internet. Tymczasem przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa urządzenia, które samodzielnie nie jest w stanie dokonać interaktywnej komunikacji z siecią Internet. Zatem, ze względu na datę wydania ww. wiążących informacji taryfowych oraz z racji innego charakteru importowanego towaru klasyfikacja zawarta ww. wiążących informacjach taryfowych nie może mieć zastosowania.

Organ podkreślił, iż skarżąca uruchamiając postępowanie nadzorcze, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie może oczekiwać zbadania sprawy tak jak w postępowaniu odwoławczym. Przedmiotem dowodzenia w tym trybie nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy co do jej istoty, gdy Strona nie zgadza się z jego rozstrzygnięciem. W trybie stwierdzenia nieważności bada się wyłącznie istnienie albo nieistnienie jednej z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Stwierdził, iż zarzuty przedstawione przez skarżącą na etapie tego postępowania, nie dowodzą rażącego naruszenia przepisów przez organ celny w procesie rozstrzygania niniejszej sprawy.

Badając czwartą z przesłanek tj. czy decyzja ostateczna Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, Dyrektor Izby Celnej w [...] nie stwierdził aby było to kolejne rozstrzygnięcie co do istoty tej samej sprawy.

Odnosząc się do kolejnej z wad określonej w art. 247 § 1 pkt 5 Op, organ wyjaśnił, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż w przedmiotowej sprawie decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. została skierowana do firmy [...] Spółka z o. o., która dokonała zgłoszenia celnego sprowadzonych z [...] dekoderów telewizji satelitarnej i pismem z dnia [...] listopada 2011 r. wniosła o zmianę tego zgłoszenia. W związku z tym, iż została ona prawidłowo skierowana do osoby dokonującej importu ww. towaru na obszar celny Wspólnoty, nie ma podstaw do uznania, że została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie.

Organ stwierdził również, iż przedmiotowa decyzja nie jest obarczona wadą niewykonalności. Podniósł, że sam fakt, iż ze względów ekonomicznych lub finansowych są trudności w jej wykonaniu, czy też adresat decyzji ma negatywne nastawienie do jej wykonania, nie świadczy o nieważności decyzji.

Podniósł, że w art. 247 § 1 pkt 7 Op wymieniono wadę powodującą nieważność decyzji na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa. Wyjaśnił, że sankcja nieważności musi być ustanowiona w przepisach odrębnych, natomiast system prawa celnego nie zawiera takich przepisów.

Podkreślił również, iż nie stwierdzono także aby wykonanie decyzji z dnia [...] maja 2013 r. wiązało się z wywołaniem czynu zabronionego karą. Zdaniem organu nie ma podstaw do twierdzenia, że dobrowolne uiszczenie należności celno-podatkowych wymierzonych decyzją organu I instancji i organu odwoławczego stwarza zagrożenie popełnieniem czynu karalnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] sp. z. o.o. w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedniej decyzji Dyrektora na podstawie art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1) i 2) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej w związku z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne oraz w związku z przepisami Taryfy celnej dla kodu: 8528 7115 oraz reguł 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zamieszczonych w części I Taryfy celnej (dalej: "reguły ORINS") poprzez utrzymanie w mocy poprzedniej decyzji Dyrektora odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika pomimo istnienia stosownej przesłanki.

Skarżąca spółka podniosła, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów Taryfy celnej zakreślonych dla kodu 8528 71 15 oraz reguł 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zamieszczonych w części I Taryfy celnej poprzez błędną klasyfikację taryfową importowanych set-top boksów, niezgodną z jednoznacznym brzmieniem powołanych przepisów Taryfy celnej. Uchylenie Not wyjaśniających w zakresie wąskiego rozumienia pojęcia ,,modem" przed dniem zgłoszenia celnego wskazuje na prawidłowość wniosku skarżącej w zakresie klasyfikacji towaru.

Podniosła, iż treść decyzji z dnia [...]maja 2012 r. stała się sprzeczna zarówno z brzmieniem Taryfy celnej jak również ze stanowiskiem przedstawionym w WIT-ach, raportem Zespołu Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu [dalej: DSB] z dnia 21 września 2010 r. nr WT/DS375/R, WT/DS376/R, WT/DS377/R; oraz w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej [dalej: TSUE] z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawach połączonych C-320/11, C-330/11, C-382/11 i C-383/1 1 Didżitałnet OOD, Cifrowa Kompanija OOD oraz M SAT KEJBYŁAD przeciwko Naczałnik na Mitniczeski punkt - Warna Zapad pri mitnica Warna, oraz uwagą 3 w dziale 85 Nomenklatury scalonej wprowadzonej rozporządzeniem wykonawczym nr 155/2012 z dnia 21 lutego 2012 r., co jej zdaniem wskazuje na rażący charakter naruszenia prawa przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...].

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r . poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wyjaśnić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych i postanowień dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy w jej całokształcie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, istotą którego jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 pkt 1-8 Ordynacji podatkowej.

Zatem podkreślić należy, że postępowanie podatkowe, w którym wydana została zaskarżona decyzja, toczyło się w trybie nadzwyczajnym – zainicjowane ono zostało wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 2012 r., opartym o art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zasadnie więc Dyrektor sprowadził spór w tej sprawie do kwestii prawidłowego rozumienia pojęcia "rażące naruszenie prawa", użytego w tym przepisie Ordynacji. W ocenie Sądu organ nadzorczy prawidłowo uznał, że kwestionowana decyzja nie jest obarczoną wadą nieważności, gdyż ewentualnie tkwiące w niej naruszenie prawa nie ma charakteru rażącego w rozumieniu powyższego przepisu. W tym tylko kontekście należało analizować sformułowane w skardze zarzuty. Sąd uznał, że są one chybione.

Sąd również zauważa, iż organ zarówno w postępowaniu I jaki II instancyjnym prawidłowo przeprowadził postępowanie w zakresie pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wynikających z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej i uznał, że żadna z nich w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest więc to, czy przedmiotowa decyzja została wydana z rżącym naruszeniem prawa tj. z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

W niniejszej sprawie zdaniem skarżącej spółki organ I instancji rozpatrując sprawę w trybie zwykłym, nie uwzględnił brzmienia Taryfy celnej obowiązującej w dacie zgłoszenia towarów do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu; wiążących informacji taryfowych nr GB [...], PL-WIT-2012-[...], PL-WIT-2012-[...], PL-WIT- 2012-[...], PL-2012-[...], PL-WIT-2012-[...], PL-WIT-2011-[...], PL-WIT-2011-[...], stanowiska zawartego w raporcie Zespołu Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu [dalej: DSB] z dnia 21 września 2010 r. nr WT/DS375/R, WT/DS376/R, WT/DS377/R, co skutkowało błędnym uznaniem, iż importowane przez Stronę dekodery nie spełniają brzmienia podpozycji 8528 71 15 i w związku z tym, nie mogą być do niej zaklasyfikowane. Okoliczność ta spowodowała, zdaniem skarżącej, iż treść decyzji z dnia [...] maja 2012 r. stała się sprzeczna zarówno z brzmieniem Taryfy celnej jak również ze stanowiskiem przedstawionym w ww. dokumentach oraz w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej [dalej: TSUE] z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawach połączonych C-320/11, C-330/11, C-382/11 i C-383/1 1 Didżitałnet OOD, Crfrowa Kompanija OOD oraz M SAT KEJBYŁAD przeciwko Naczałnik na Mitniczeski punkt - Warna Zapad pri mitnica Warna, co wskazuje na rażący charakter naruszenia prawa przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [..].

Sąd zauważa, iż w dacie zgłoszenia przedmiotowego towaru obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 284 z 31.10.2010 r.). Zgodnie z ww. rozporządzeniem pozycja 8528 obejmowała:

8528 Monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji;

aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu

- Aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu

8528 71 - - Nieprzeznaczona do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo

Tunery wideo

8528 7111 - - - - Podzespoły elektroniczne do wbudowania w maszynach do automatycznego przetwarzania danych

8528 71 15 Aparatura z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadająca funkcję interaktywnej wymiany informacji, nadająca się do odbioru sygnałów telewizyjnych ("set-top boksy z funkcją komunikacyjną", w tym zawierające urządzenie wykonujące funkcję zapisu lub odtwarzania, pod warunkiem, że zachowują zasadniczy charakter set-top boksu z funkcją komunikacyjną)

8528 71 19 - - -Pozostałe

Pozostałe

8528 71 91 Aparatura z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadająca funkcję interaktywnej wymiany informacji, nadająca się do odbioru sygnałów telewizyjnych (tak zwane "set- top boksy z funkcją komunikacyjną", w tym zawierające urządzenie wykonujące funkcję zapisu lub odtwarzania, pod warunkiem, że zachowują zasadniczy charakter set-top boksu z funkcją komunikacyjną.

Sąd uznał za zasadne stanowisko Dyrektora Izby, że Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] dokonał w istocie klasyfikacji spornego towaru do podpozycji 8528 71 19 w oparciu o zakres przedmiotowy tej podpozycji, po uprzednim ustaleniu, iż sporne urządzenie samodzielnie nie jest w stanie umożliwić połączenia z Internetem, a nie jak twierdzi skarżąca na podstawie Not do CN.

Faktem jest, że Naczelnik przywołał w decyzji wspomniane Noty, które w dacie zgłoszenia celnego już nie obowiązywały (zostały uchylone z dniem 1 lipca 2011 r., zaś zgłoszenie celne miało miejsce [...] sierpnia 2011 r.), tym niemniej odwołał się w pierwszym rzędzie do brzmienia podpozycji 8528 71 15 i 8528 71 19 wskazując na ich zakres i stwierdzając, ze pierwsza z nich nie może być zastosowana ze względu na to, że ,,Modem musi być wbudowany w set-top boks".

O trafności tego stanowiska, świadczy analiza treści decyzji organu I instancji, z której wynika ocena stanu towaru. Naczelnik w swojej decyzji mając na uwadze wyłącznie treść podpozycji 8528 71 15 taryfy Celnej obowiązującej w dacie zgłoszenia celnego, miał prawo uznać, że dotyczy ona Aparatury z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach zawierającej modem dostępu do Internetu i posiadającej funkcję interaktywnej wymiany informacji, nadającej się do odbioru sygnałów telewizyjnych (set-top boksy z funkcją komunikacyjną) – czyli posiadającej wbudowany modem. Należy zauważyć, ze w dacie zgłoszenia celnego nie istniał wyrok ETS, uwaga 3 do działu 85 Nomenklatury Scalonej, która dodano 21 lutego 2012 r., czy też powoływane przez skarżącą WITy, którymi można byłoby się posiłkować. Okoliczność, że w dacie wydania decyzji przez Naczelnika obowiązywała już np. wspomniana uwaga 3, nie zmienia faktu, że organ miał obowiązek ocenić prawidłowość dokonanego zgłoszenia na jego datę w świetle wówczas obowiązującego stanu prawnego. Należy podkreślić, że nieważność decyzji Naczelnika mogłaby zostać stwierdzona jedynie wówczas, gdyby treść tej decyzji w sposób jednoznaczny, niewątpliwy stała w sprzeczności z treścią prawa (treścią Taryfy Celnej), w tym wypadku z treścią kodu CN 8528 71 19, który został zastosowany, mimo tego, że zastosowanie w oczywisty sposób powinien znaleźć kod CN 8528 71 15. Taka sytuacja w przypadku kwestionowanej decyzji Naczelnika nie miała miejsca.

W związku z tym, za zasadne należy uznać stanowisko organu podatkowego, że klasyfikacja taryfowa dekodera [...] została ustalona zgodnie z postanowieniami reguły 1 i 6 ORINS.

Organ prawidłowo więc uznał, że sporny towar winien być klasyfikowany do kodu 8528 71 19 a nie kodu 8528 71 15.

Z tego względu należy uznać za niezasadny zarzut naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów prawa, tym bardziej w stopniu rażącym.

Odnosząc się do zarzutu, iż organy rozstrzygające w niniejszej sprawie nie wzięły pod uwagę orzeczenia TSUE z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawach połączonych C-320/11, C-330/11, C-382/11 i C-383/1 1 Didżitałnet OOD, Crfrowa Kompanija OOD oraz M SAT KEJBYŁAD przeciwko Naczałnik na Mitniczeski punkt - Warna Zapad pri mitnica Warna, należy podkreślić, że organ badając decyzję w trybie nadzwyczajnym, a takim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (bierze co do zasady pod uwagę stan prawny z dnia wydania spornej decyzji), zaś w przypadku takim jak niniejszy dotyczącym zgłoszenia celnego, stan prawny obowiązujący w dacie zgłoszenia celnego. Wynika to z treści art. 64 WKC, który stanowi, że jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne.

Zauważyć należy, że ww. wyrok nie tylko zapadł po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2012 r., ale przede wszystkim (o czym była już mowa powyżej), nie istniał w dacie zgłoszenia celnego ([...] sierpnia 2011 r.), a więc organ rozpoznając niniejszą sprawę nie mógł go brać pod uwagę, ponieważ skutki wyroku w zasadzie rozciągają się na zdarzenia przyszłe tj. po jego wydaniu, i nie mają wpływu na decyzje wydane wcześniej, podlegające ocenie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności.

Odnosząc się do zarzutu niezgodności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. z wiążącymi informacjami taryfowymi nr GB [...], PL-WIT-2012-[...], PL-WIT-2012-[...], PL- WIT-2012-[...], PL-2012-[...], PL-WIT-2012-[...], PL-WIT-2011-[...], PL-WIT-2011-[...], należy zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, iż klasyfikacja zawarta w wiążących informacjach, nie może przesądzać o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

Wyjaśnić tutaj należy, iż wiążące informacje taryfowe stanowią indywidualne akty prawne, a nie powszechnie obowiązujące źródło prawa (art. 12 ust. 1 WKC). Decyzja zawarta w WIT wiąże organy celne oraz osobę, której udzielono tej informacji, a stosuje się ją do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona. Osoba, której udzielono informacji powinna udowodnić, że towar zgłoszony jest takim samym towarem jak opisany w informacji (art. 12 ust. 3 WKC). Z tego względu, w ramach sporu zawisłego przed sądem jednego z państw członkowskich, strony nie mają żadnego prawa przysługującego im osobiście do powoływania się na wiążącą informację taryfową odnoszącą się do towaru podobnego, wydaną przez władze innego państwa członkowskiego na rzecz osoby trzeciej (por. wyrok ETS z dnia 15.09.2005 r. C-495/03). Wyjaśnić należy, że stosowanie WIT przede wszystkim pozwala podmiotowi gospodarczemu na uzyskanie pewności co do zgodnej z prawem klasyfikacji towarowej, a służbom celnym ułatwia dokonywanie klasyfikacji taryfowej towarów, gdyż klasyfikacja taryfowa towarów objętych taką informacją zostaje określona w odniesieniu do wszelkich, ale przyszłych deklaracji celnych dotyczących takich towarów, w okresie ważności WIT.

Ze względu na powyższe oraz na charakter postępowania nadzwyczajnego klasyfikacja zawarta w wiążących informacjach taryfowych nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie.

Podobne stanowisko należy zająć w odpowiedzi na zarzut, iż organ rozstrzygając w niniejszej sprawie nie uwzględnił treści uwagi 3 w dziale 85 Nomenklatury Scalonej wprowadzonej rozporządzeniem wykonawczym nr 155/2012 z dnia 21 lutego 2012 r. ponieważ jak już wskazano powyżej, organ orzekał o klasyfikacji dekodera w oparciu o stan prawny na dzień zgłoszenia do obrotu przedmiotowego dekodera, a w tym dniu ww. uwaga nie istniała w obrocie prawnym.

Odnosząc się do powołanych w skardze wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy wskazać, że wydane one zostały w postępowaniu dotyczącym decyzji zapadłych w postępowaniu zwykłym, a nadto, że wyrok wydany w konkretnej sprawie jakkolwiek może być oceniany jako przydatny, nie ma decydującego znaczenia dla innego postępowania, zwłaszcza prowadzonego w trybie nadzwyczajnym.

Reasumując należy stwierdzić, iż organ II intestacji zasadnie utrzymał w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2012 r.

Jak już wspomniano organy badając ważność przedmiotowej decyzji z dnia [...] maja 2012 r., miały obowiązek brania pod uwagę tylko stanu prawnego obowiązującego w dacie zgłoszenia przedmiotowego dekodera, a nie powstałego w wyniku zmian prawa lub jego późniejszych interpretacji.

W tym stanie rzeczy uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.