Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 916/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 4, 4a, 9art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1 i ust. 4, art. 36 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: § 18 ust. 1 i 2, § 60 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze skarg J. P., U. K. i I.W. na decyzję Wojewody z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzja z [...] r., nr [...], Wojewoda (dalej jako: "organ II instancji", "organ odwoławczy") działając w trybie autokontroli, na podstawie art. 64c § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił własną decyzję kasacyjną z [...] r. i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta O. Nr [...] z dnia [...] r., którą organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami w parterze budynku wraz z rozbiórką kolidującego odcinka sieci kanalizacji deszczowej i słupa energetycznego, w sąsiedztwie ul. [...] w O., na dz. nr [...].

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że decyzją z [...] r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na stwierdzoną niezgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej. Wojewoda stwierdził wówczas, że projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym i usługami

w parterze budynku został zaprojektowany w taki sposób, że szerokość jego elewacji frontowej (przyjmując od strony ul. [...]) wynosi 46,0 m, zaś decyzja

o warunkach zabudowy dopuszcza szerokość elewacji frontowej w przedziale od 19,38 m do 29,06 m.

W sprzeciwie od tej decyzji inwestor zarzucił niezasadne uznanie za front elewacji od strony ul. [...]. Wskazał, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy główny wjazd na działkę będzie od strony ul. [...].

W wyniku ponownej analizy treści decyzji o warunkach zabudowy organ odwoławczy stwierdził, że zostało w niej jednoznacznie ustalone, iż "szerokość elewacji frontowej jest tam gdzie jest główny wjazd na działkę, czyli od ul. [...]".

W związku z tym organ II instancji uwzględnił sprzeciw i utrzymał w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę. Wyjaśnił, że planowana inwestycja oraz projekt budowlany są zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Podniósł, że ostateczna decyzja Prezydenta O. Nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej, pomimo podnoszonych przez odwołujących zarzutów, że została wydana z naruszeniem prawa. W aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego wycofanie jej z obrotu prawnego. Decyzja Prezydenta O. Nr [...] z dnia [...] r. ustaliła rodzaj inwestycji jako zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami w parterze budynku. Z kolei w zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy ustaliła:

- sposób użytkowania inwestycji: budynek mieszkalny, wielorodzinny z garażem podziemnym i usługami w parterze budynku,

- obowiązująca linia zabudowy od strony ul. [...] - nie ustala się, od strony

ul. [...] - ustala się jako nieprzekraczalną linię zabudowy, na przedłużeniu linii elewacji istniejącej zabudowy na dz. nr [...] zgodnie z załącznikiem graficznym,

- wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki (fragmenty dz. nr [...]) Pz/Pt < 0,56,

- szerokość elewacji frontowej 24,22 m ± 20% czyli mieszcząca się w przedziale od 19,38 m do 29,06 m,

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki: 19,5 m,

- geometria dachu: dach płaski, żaden element konstrukcji i pokrycia dachu nie może być wyższy niż ustalona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej -19,5 m,

- obsługa komunikacyjna: istniejąca z ul. [...] pośrednio przez dz. nr [...],

- wymagana ilość miejsc postojowych: 0,7 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, w tym 30% miejsc zaprojektować jako ogólnodostępne, rotacyjne oraz 2 miejsca postojowe na 100 m2 powierzchni usługowej.

Odnosząc powyższe ustalenia do zatwierdzonego projektu budowlanego, organ II instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do podstawowego przeznaczenia jako zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami w parterze budynku. Zaprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym

i usługami w parterze budynku nie przekracza ustalonej nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ul. Partyzantów. Spełnione są wskaźniki udziału powierzchni zabudowy 0,53% (Pz/Pt < 0,56). Zaprojektowany budynek jest siedmiokondygnacyjny

o wysokości 19,5 m z dachem płaskim. W ramach działki zaprojektowano 33 miejsca postojowe (7 miejsc postojowych z uwagi na powierzchnię usługową, 26 miejsc postojowych z uwagi na ilość lokali mieszkalnych.). W projekcie przewidziano, że 8 miejsc postojowych, spośród miejsc postojowych dla lokali mieszkalnych, będzie przeznaczonych do korzystania ogólnodostępnego, rotacyjnie (30 % miejsc postojowych dla lokali mieszkalnych) - 6 miejsc postojowych w garażu podziemnym nr 01, 02, 03, 04, 06, 07 oraz 2 na terenie inwestycji. Projektowana szerokość elewacji frontowej budynku wynosi 19,76 m. Obsługa komunikacyjna zagwarantowana jest z ul. [...] pośrednio przez dz. nr [...].

Organ II instancji wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej budowy odpowiada wymaganiom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.)

w zakresie:

- usytuowania § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 10,

- dojść i dojazdów § 14, 15, 16,

- nowo projektowanych miejsc postojowych § 18, § 19 ust. 3 i 4, § 21 ust. 1 pkt 1 i 2,

- miejsca gromadzenia odpadów stałych § 22 ust. 2 pkt 2,

- uzbrojenia technicznego działki, § 26 ust. 1, § 28 ust. 1, § 29,

- odległości od innych obiektów - przesłanianie istniejącej zabudowy mieszkalnej § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a),

- wymaganego czasu nasłonecznienia projektowanych pomieszczeń mieszkalnych oraz pomieszczeń mieszkalnych w istniejącej zabudowie § 60 ust. 1 w zw. z ust. 3.

Reasumując, organ odwoławczy uznał, że inwestor spełnił wszystkie wymagania warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę. Wskazano, że decyzja

o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i nie jest uzależniona od zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r poz. 1935). Projekt budowlany jest kompletny. Do dokumentacji załączono: prawomocną decyzję Prezydenta O. Nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy, opinię geologiczną określającą warunki gruntowo-wodne, dokumentację geologiczno-inżynierską, uzgodnienie przez PKP [...]. wniosku w zakresie odstępstwa od warunków ustawy o transporcie kolejowym, postanowienie Prezydenta O. z dnia [...] r. udzielające odstępstwa od warunków ustawy o transporcie kolejowym, pismo Zarządu Dróg, Zieleni i Transportu z dnia 2 kwietnia 2019 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu drogowego, decyzję Zarządu Dróg, Zieleni i Transportu z dnia [...] r. zezwalającą na lokalizację w pasie drogowym:

ul. [...] przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej oraz studni kanalizacji deszczowej, warunki Prezydenta O. z dnia [...] r. dotyczące odprowadzenia wód opadowych, pismo spółki A z dnia 13 maja 2019 r. uzgadniające dokumentację usunięcia kolizji linii napowietrznej nN, warunki spółki B z dnia 11 sierpnia 2020 r. przyłączenia węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej miasta O., warunki spółki C z dnia 6 sierpnia 2020 r. podłączenia do sieci wod.-kan. Podniesiono, że zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane i sprawdzone przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, złożono oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez odwołujących się, organ II instancji wskazał, że realizacja inwestycji nie ograniczy możliwości obsługi komunikacyjnej z ul. [...], która zagwarantowana jest zarówno inwestorowi jak

i stronom postępowania poprzez dz. nr [...]. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie zwiększy uciążliwości hałasu, natomiast kumulacja hałasu pochodzącego z innych źródeł jak ruch uliczny, samochodowy, kolejowy, bliskość nowego przystanku kolejowego [...] nie jest przesłanką do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Za rozwiązania konstrukcyjne budynku i sposobu jego posadowienia pełną odpowiedzialność biorą osoby sprawujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie - projektanci. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma uprawnień do kwestionowania przyjętych rozwiązań projektowych, odpowiedzialność bierze projektant potwierdzając swoje przygotowanie zawodowe uprawnieniami budowlanymi, wpisem do właściwej izby samorządu zawodowego oraz składając stosowne oświadczenie wynikające z art. 20 Prawa budowlanego

o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Obsługa placu budowy jest poza zakresem kontroli administracji architektoniczno-budowlanej. Odpowiedzialny jest za nią kierownik budowy

i zobowiązany on będzie w imieniu inwestora uzyskać niezbędne pozwolenie na przejazd pojazdów budowy, określające między innymi trasę przejazdu, utrzymania właściwego stanu technicznego dróg, czy przejęcia odpowiedzialności z tytułu szkód. Podkreślono, że dokumentacja budowlana uwzględnia bliskość linii kolejowej oraz złożone warunki gruntowe.

Organ odwoławczy podniósł, że strony postępowania nie mogą kreować zamierzenia inwestycyjnego domagając się zagwarantowania im: miejsc postojowych, trzepaka, śmietnika, placu zabaw służących obsłudze mieszkańców i użytkowników budynku przy ul. [...], a znajdujących się na terenie działki inwestycyjnej, co do której nie posiadają tytułu prawnego ani ustanowionej służebności. Załączone przez odwołujących dokumenty wydane w toku postępowania zakończonego decyzją Prezydenta O. Nr [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego z podziemnym garażem na dz. nr [...] oraz niezbędnym zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] nie stanowią dokumentów uzasadniających nabycie praw do obecnego terenu inwestycji.

Skargi na powyższą decyzję wnieśli do tutejszego Sądu: J. P.

i M. P., reprezentowani przez radcę prawnego oraz U. K. i I. W., domagając się uchylenia powyższej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Postanowieniem z 29 listopada 2021 r. Sąd odrzucił skargę M. P. z powodu nieuiszczenia wymaganego wpisu.

Pełnomocnik J. P. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wniesiony sprzeciw powinien być w całości uwzględniony z uwagi na to, że brak było podstaw do uchylenia decyzji organu

I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, kiedy to faktycznie wydane w oparciu o normę art. 138 § 2 rozstrzygnięcie było legalne;

- art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez pominięcie jako strony postępowania Wspólnot Mieszkaniowych przy ul. [...], w sytuacji kiedy za takie strony zostali uznaniu właściciela poszczególnych lokali mieszkalnych;

- art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez pominięcie przez organ I instancji M. B., J. B. oraz M. K., co winno skutkować wydaniem decyzji w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a.;

- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania względem Gminy, która zbyła w trakcie postępowania lokale na rzecz wymienionych osób, co winno skutkować wydaniem decyzji o jakiej mowa w art. 138 § 2 k.p.a.;

- art. 123 § 1 k.p.a. w zw. z art. 101 § 3 k.p.a. oraz 141 k.p.a. poprzez niewydanie zaskarżalnego postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania wpadkowego związanego z zawieszeniem postępowania, które to winno być wydane z uwagi na cofnięcie przez inwestora wniosku o zawieszenie, co winno skutkować wydaniem decyzji o jakiej mowa w art. 138 § 2 k.p.a.;

- ewentualnie art. 142 k.p.a. poprzez niewydanie niezaskarżalnego zażaleniem postanowienia o umorzeniu postępowania wpadkowego, które mogło zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji, co winno skutkować wydaniem decyzji o jakiej mowa w art. 138 § 2 k.p.a.;

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu poprzez uniemożliwienie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji zarówno przed organem I jak i II instancji, co winno skutkować wydaniem decyzji o jakiej mowa w art. 138 § 2 k.p.a.,

- art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niewydanie postanowienia w przedmiocie zgłaszanych przez stronę dowodów;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji z naruszeniem wymienionej normy z uwagi na to, że organ nie odniósł się do twierdzeń odwołujących się, nie wskazał powodów, dla których ich prawa rozumiane zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 nie zostały naruszone, przyczyn weryfikowanych, dla których inwestycja została uznana za zgodną z decyzją o warunkach zabudowy;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji pozytywnej mimo tego, że dokumentacja projektowa sprzeczna jest między innymi w zakresie zasad komunikacji z decyzją o warunkach zabudowy;

- art. 5 ust. 1 pkt 4 i 4a Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie dokumentacji projektowej, która nie przewiduje wymaganych przepisami prawa rozwiązań dla osób niepełnosprawnych;

- art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowalnego poprzez zatwierdzenie dokumentacji projektowej i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji mimo tego, że ta narusza uzasadnione interesy osób i podmiotów znajdujących się na obszarze oddziaływania inwestycji.

W uzasadnieniu skargi radca prawny argumentował, że organ przyjął jako strony postępowania: Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] oraz właścicieli lokali budynku wielorodzinnego położonego przy ul. [...]. Zarówno Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] nie zostały uznane za strony prowadzonego postępowania. Wspólnoty te zostały uznane za strony postępowania w przedmiocie warunków zabudowy dla tej inwestycji. Członek wspólnoty może być stroną postępowania administracyjnego niezależnie od tego, że jako strona postępowania występuje wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd, jeżeli wykaże swój własny indywidulany interes prawny. W sprawach z zakresu prawa budowlanego mających związek z nieruchomością wspólną za stronę postępowania winna być uznana wspólnota mieszkaniowa. Nawet w sytuacji kiedy wszyscy członkowie danej wspólnoty zostaliby uznani za stronę prowadzonego postępowania to i tak wspólnota jako odrębny od właścicieli podmiot musi być także stroną w sprawie. Tak więc naruszenie normy art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego jest w tym wypadku oczywiste i musi prowadzić do uchylenia zarówno kwestionowanej decyzji jak też poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji. Skarżący wskazał, że za strony postępowania organ II instancji uznał: M. B., J. B. oraz M. K., którzy w toku postępowania nabyli od Gminy lokale mieszkalne w budynku przy ul. [...]. Jednak nie brali oni udziały w postępowaniu przed organem I instancji i nie wiadomo czemu pominięcie stron może być konwalidowane w postępowaniu odwoławczym. Do tego, skoro osoby te zostały uznane za strony postępowania na skutek nabycia lokali od Gminy, to postępowanie, gdzie poprzednio stroną powinna być Gmina, powinno zostać umorzone osobnym rozstrzygnięciem. Skarżący zauważył też, że w sprawie toczyło się postępowanie wpadkowe dotyczące zawieszenia postępowania. Z wnioskiem takim wystąpił inwestor. Organ I instancji zawiesił postępowanie. Postanowienie w tym przedmiocie zostało uchylone przez organ II instancji. Następnie inwestor cofnął wniosek. W ocenie radcy prawnego, w takiej sytuacji organ I instancji powinien był wydać postanowienie o umorzeniu postępowania wpadkowego. Zarzucono, że organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do tej kwestii. Organ II instancji nie zauważył też, że została naruszona zasada czynnego udziału stron. W tym zakresie skarżący podnosił, że jeszcze przed organem I instancji strony składały szereg wniosków dowodowych. Organ w uzasadnieniu wskazywał co prawda, że żądanie przeprowadzenia dowodów z szeregu dokumentów jest nieuzasadnione, ale stanowiska swego w kontekście podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego już nie uzasadnił. Nie wydano również postanowienia dowodowego, które podlega zaskarżeniu w odwołaniu. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy

w uzasadnieniu swojej decyzji podniósł wyłącznie, że złożone dokumenty nie potwierdzają prawa do obecnego terenu inwestycji. Organ nie powinien się ograniczyć tylko do takiego stwierdzenia, ale wyjaśnić zasadność przesłanek. Skarżący wskazał, że Prawo budowlane ma za swój przedmiot uzasadnione interesy osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Celem ich wykazania wymagane jest wskazanie naruszenia konkretnych przepisów prawa. Skoro odwołujący powoływali się na szereg okoliczności, jakie mają wpływać na ich uzasadnione prawa, to do tych naruszeń organ winien się odnieść. Skarżący zakwestionował zgodność pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie zaprojektowanych ogólnodostępnych miejsc postojowych w garażu podziemnym. Zauważył, że ogólnodostępny – to dostępny dla wszystkich. Oznaczać to musi, że każdy, a nie tylko mieszkańcy, czy ich goście, musi mieć możliwość korzystania z takich miejsc.

W przypadku, kiedy miejsca znajdują się w garażu podziemnym, gdzie są przewidziane wrota garażowe lub choćby szlaban miejsca takie nie mogą być uznane za ogólnodostępne, bowiem dostęp do nich będzie uzależniony od posiadania pilota do bramy. Nie da się więc przyjąć, że inwestor spełnił w tym zakresie warunki decyzji

o warunkach zabudowy. Do tego organ odwoławczy nie wskazał, jaki jest bilans powierzchni usługowej oraz jaka jest ilość planowanych mieszkań. Można wyłącznie na podstawie działań matematycznych przyjąć, że powierzchnia usługowa nie przekracza 350 m2, a mieszkań ma być 37. Brak wskazania tego w uzasadnieniu decyzji oznacza, że organ co najmniej niewłaściwie uzasadnił własną decyzję, bowiem nie podał kluczowych dla inwestycji parametrów. Skarżący nie posiada przy tym wiedzy projektowej, więc nie jest w stanie twierdzeń organu zweryfikować. Tak więc i z tego powodu decyzja winna być uchylona. Zdaniem skarżącego budynek nie spełnia wymogów art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej

w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 1169 oraz z 2018 r. poz. 1217). Wedle wiedzy skarżącego nie przewidziano dla niepełnosprawnych jakichkolwiek miejsc postojowych, a ponadto choćby dostęp do miejsca gromadzenia śmieci dla osób niepełnosprawnych, czy sam dostęp do budynku jest znacznie utrudniony, czy wręcz niemożliwy. W ocenie skarżącego organ nie dokonał w ogóle badania dokumentacji projektowej w kontekście ułatwień dostępu dla osób niepełnosprawnych.

U. K. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 65 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zignorowanie faktu, iż dla części terenu objętego decyzją

o warunkach zabudowy z dnia [...] r. wydane zostało pozwolenie na budowę (decyzja Prezydenta O. z dnia [...] r. nr [...] znak [...]);

- art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku należytej analizy tego dokumentu;

- art. 36 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez brak należytego skonkretyzowania warunków zabezpieczenia budowy oraz prowadzenia prac budowlanych;

- art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

- § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) poprzez brak zapewnienia odpowiedniej liczby trwałych ogólnodostępnych miejsc parkingowych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że okoliczności sprawy budzą poważne wątpliwości co do bezstronności Prezydenta O., który będąc właściwy zarówno do wydawania decyzji o warunkach zabudowy jak i pozwolenia na budowę, kierował się interesami majątkowymi Gminy, kosztem innych osób. Zarzuciła, że planowana w obecnym kształcie inwestycja nie tylko nie zapewnia urządzenia miejsc postojowych ogólnodostępnych mających charakter trwały, ale również całkowicie pozbawia takich miejsc mieszkańców wspólnot przy ul. [...] zrealizowanych zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę budynku przy ul. [...]. Budynki znajdujące się w sąsiedztwie planowanej inwestycji wybudowane zostały przed II Wojną Światową i sprzedane obecnym właścicielom w latach 90-tych, gdy nie planowano miejsc postojowych, śmietników i elementów małej architektury zapewniających im prawidłową obsługę. Miejsca takie oraz elementy małej architektury miały zostać zapewnione w związku z inwestycją przy ul. [...]. Aby mogła być wydana decyzja

z [...] r. nr-[...], Prezydent O. zawarł z inwestorem – spółką D. porozumienie

w sprawie zagospodarowania gruntu Gminy oznaczonego numerem ewidencyjnym [...]. Był to niezbędny warunek określony w decyzji z [...]r. Działka [...] wchodzi obecnie w skład działki o nr [...] będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji organu I instancji. Skarżąca oświadczyła, że jako nabywca nieruchomości ma prawo domagania się, aby wszystkie niezbędne elementy zagospodarowania, jakie były przedmiotem decyzji z [...] r. były nadal zachowane. Uważa, że jest to jej prawo nabyte. Organ administracji publicznej jest związany treścią ostatecznych decyzji administracyjnych. Opisane okoliczności dowodzą, zdaniem skarżącej, że doszło do wydania decyzji o warunkach zabudowy na terenie, dla którego inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę, z naruszeniem art. 65 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie to może być traktowane jako kwalifikowana wada prawna, uzasadniająca stwierdzenie nieważności zaskarżonego pozwolenia na budowę.

Skarżąca podała, że o chęci zakupu wskazanego terenu przez mieszkańców wspólnot Urząd Miasta informowany był kilkukrotnie, właśnie ze względu na uniknięcie tego typu problemów. Urząd Miasta ma również wiedzę, że od wybudowania budynku przy ul. [...] (czyli prawie 10 lat) mieszkańcy borykają się z brakiem miejsc postojowych oraz miejsca na śmietniki. Skarżąca nie zgodziła się z przyjętym w projekcie rozwiązaniem dotyczącym urządzenia miejsc ogólnodostępnych w garażu podziemnym. Taki sposób ustalenia miejsc postojowych ogólnodostępnych ma charakter pozorny. Po sprzedaży nieruchomości, budynkiem zacznie zarządzać wspólnota, która może podjąć decyzję o ograniczeniu garażu podziemnego do użytku właścicieli lokali i pozbawić w ten sposób miejsc parkingowych osób korzystających okresowo z budynku. Będzie to stanowiło dodatkowe obciążenie dla mieszkańców wspólnot przy ul. [...], które już w tej chwili borykają się z brakiem miejsc parkingowych, brakiem dostępu podjazdu karetek, straży pożarnej. Wybudowanie dodatkowego bloku z 36 mieszkaniami i usługami w parterze znacznie pogorszy warunki parkingowe oraz możliwość dojazdu do budynków ul. [...]. Skarżąca wskazała na utrudnienia związane z transportem i ruchem pojazdów wąską ulicą [...]. Stwierdziła, że z punktu widzenia zasad dowodzenia organ nie wykazał prawdziwości argumentów użytych w uzasadnieniu decyzji, a odnoszących się do braku wpływu planowanego zamierzenia na prawa właścicieli sąsiednich nieruchomości, zwłaszcza w odniesieniu do znacznych utrudnień w ruchu na drodze dojazdowej zarówno na etapie budowy, jak też eksploatacji budynku, ponadnormatywnego hałasu, zapylenia podczas prac budowlanych oraz zacienienia sąsiednich budynków po zrealizowaniu zamierzenia.

I. W. podniosła wobec zaskarżonej decyzji takie same zarzuty jak U. K. Dodatkowo zarzuciła naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez pominięcie jej jako strony postępowania. Oświadczyła, że inne osoby znajdujące się w identycznej sytuacji prawnej Wojewoda uznał za strony postępowania.

W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że dokumentacja projektowa przewiduje zastosowanie rozwiązań technicznych dla zagwarantowania osobom niepełnosprawnym dostępu do budynku. Poprzez zaprojektowane pochylnie zagwarantowano osobom niepełnosprawnym dostęp do lokali usługowych z poziomu chodników zewnętrznych, a do kondygnacji mieszkalnych poprzez windę. Organ wniósł o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 120 i art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: "p.p.s.a."), na wniosek organu przy braku sprzeciwu pozostałych stron postępowania.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego

i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Zaznaczyć należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną. Stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r. 1333 ze zm., dalej jako: "P.b.") w razie spełnienia wymagań określonych

w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Na zasadzie art. 35 P.b. zadaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest ustalenie, jakie wymagania ze względu na charakter sprawy powinien spełnić inwestor, a następnie sprawdzenie, czy zostały spełnione. W razie ustalenia, że nie wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 P.b. zostały spełnione, organ działając na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Art. 35 ust. 3 P.b. ma na celu doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z prawem, ale w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1. Oznacza to, że organ architektoniczno-budowlany nie analizuje zasadności rozwiązań przyjętych w odrębnych aktach prawnych, czy projektowanych przez inwestora, ale czuwa, aby zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 35 ust. 1 P.b.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. pozwolenie na budowę musi być zgodne

z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie może naruszać przepisów prawa (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.). W związku z tym uzasadnione interesy osób trzecich, które należy uwzględniać w projektowaniu i budowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., muszą wynikać także z przepisu prawa.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję "obszaru oddziaływania obiektu" podaje zaś art. 3 pkt 20 tej ustawy. Zgodnie z tym unormowaniem należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 3 pkt 20 P.b., są wszelkie regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają jakiekolwiek ograniczenia w zabudowie terenu z powodu istnienia

w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Są nimi zarówno akty wykonawcze do Prawa budowlanego, jak i ustawy szczególne wraz z aktami wykonawczymi

(por. Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2007, s. 24 oraz W. Piątek, Komentarz do art. 3, w: Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, Warszawa 2012, s. 50). Dostrzec należy, że w świetle przytoczonych powyżej przepisów art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. legitymacja procesowa strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę powiązana została nie z jakimikolwiek ograniczeniami, jakie mogą powstać

w zagospodarowaniu terenu w związku z powstaniem obiektu objętego wnioskiem

o udzielenie pozwolenia na budowę, ale z takimi ograniczeniami, których źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Źródłem takich ograniczeń nie mogą być przy tym wyłącznie przepisy z zakresu prawa cywilnego o ochronie prawa własności. Co prawda w art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego zagwarantowano właścicielom nieruchomości uprawnienie do korzystania z nich zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, jak też ochronę przed takimi działaniami właścicieli nieruchomości, które by zakłócały korzystnie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, to jednak w sprawie budowlanej kwestia immisji musi być uwzględniana, jeżeli podlega regulacji prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1537/17, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, na co zwracali uwagę skarżący, że ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Podnosi się, że o ile występuje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu czy zagospodarowanie terenu otaczającego działkę inwestora, to podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu, jest stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę (por. wyroki NSA: z dnia 15 grudnia 2016r., sygn. akt II OSK 807/15; z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 945/16; z dnia 26 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1255/16, publ.

w CBOSA). Przy czym, ponieważ przy ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu, zgodnie z definicją zawartą w art. 30 pkt 20 u.p.b., uwzględnieniu podlegać może tylko oddziaływanie znormalizowane, muszą obowiązywać konkretne przepisy prawa tworzące prawa lub obowiązki związane z zabudową terenu, których przestrzeganie może być zagrożone na skutek zgłoszonego wniosku przez inwestora. Element potencjalności musi być obiektywnie sprawdzalny. Dlatego też strony postępowania

w sprawie pozwolenia na budowę, nie mogą skutecznie sprzeciwiać się budowie, która nie narusza przepisów powszechnie obowiązujących. W szczególności za odmową udzielenia pozwolenia na budowę nie mogą przemawiać same tylko trudności, czy niedogodności związane z realizacją inwestycji, jeżeli nie zostały znormalizowane

w formie zakazów czy nakazów. Uwzględniać należy wyrażoną w art. 4 P.b. zasadę wolności budowlanej. Zgodnie z tym unormowaniem, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta również potwierdza, że jeżeli zamierzenie budowlane nie narusza konkretnego przepisu prawa, to nie można inwestorowi odmówić pozwolenia na budowę. To inwestor decyduje o kształcie zamierzenia, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą wkraczać w ocenę celowości przyjętych rozwiązań projektowych, a uprawnione są tylko do sprawdzenia projektu budowlanego we wskazanym powyżej zakresie.

W rozpoznawanej sprawie organy uznały za strony postępowania: Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] oraz właścicieli lokali budynku wielorodzinnego położonego przy ul. [...]. Zarówno Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] nie zostały uznane za strony postępowania. Organy orzekające nie wyjaśniły jakie względy przemawiały za uznaniem za strony postępowania indywidualnie wyszczególnionych mieszkańców. Prawidłowo skarżący podnosi, że jako strony postępowania należało dopuścić przede wszystkim wspólnoty mieszkaniowe, a na indywidualny wniosek ewentualnie właścicieli poszczególnych lokali, po rozważeniu ich interesu prawnego, odrębnego od tego, który ma wspólnota (por. wyrok NSA z 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2682/15, CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wspólnota mieszkaniowa jest uprawniona do reprezentowania na zewnątrz wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności (por wyroki NSA z 4 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 511/14; z 6 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2096/14, publ. CBOSA). Dopuszczenie jednak do udziału w postępowaniu, w miejsce wymienionych wspólnot mieszkaniowych, właścicieli wyodrębnionych lokali, nie stanowi automatycznie przesłanki do uchylenia decyzji. Brak udziału strony stanowi podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania, ale tylko na wniosek strony, której okoliczność taka dotyczy (art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 k.p.a.). W związku z tym nie ma podstaw do wznowienia postępowania, jeżeli z zarzutem pozbawienia udziału w postępowaniu występuje inny podmiot. Niezasadnie też skarżący J. P. zarzuca, że pozbawiono udziału w postępowaniu osoby, które w toku postępowania nabyły lokale od Gminy. Bezspornym jest, że organ II instancji dopuścił wymienione osoby do udziału w postępowaniu. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 k.p.a. organ odwoławczy rozpatruje sprawę na nowo w jej całokształcie. Zatem udział stron w postępowaniu odwoławczym nie jest niczym ograniczony. Na tym etapie strony także mogą zapoznawać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, składać wnioski dowodowe i wyjaśnienia. Tym samym, brak udziału stron postępowania w postępowaniu przed organem I instancji może być konwalidowany przez dopuszczenie do udziału na etapie postępowania odwoławczego. Ewentualne nieprawidłowości w tym zakresie może zgłaszać, co podkreślić jeszcze raz należy, tylko podmiot legitymowany, kwestionujący swój udział w postępowaniu lub jego brak.

Organ II instancji jest uprawniony do samodzielnej oceny czy danemu podmiotowi przysługuje przymiot strony. Ponieważ skarżącym: J. P. i U. K. przyznano na etapie postępowania administracyjnego status strony, a zaskarżona decyzja wydana została m.in. na skutek wniesionych przez nich odwołań, to mieli oni prawo do zaskarżenia spornego pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2682/15; CBOSA). Natomiast wobec I. W. organ odwoławczy wydał odrębną decyzję z dnia [...] r., nr [...], umarzającą postępowanie odwoławcze z jej wniosku. Organ II instancji w decyzji tej wyraźnie wskazał, że I. W. nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu. Stanowisko to zweryfikował tutejszy Sąd, oddalając skargę I. W. na tę decyzję, wyrokiem z 22 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 919/21. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanowisko powyższe podziela. Z akt sprawy wynika, że I. W. jest właścicielem lokalu w budynku przy ul. [...]. W postępowaniu dopuszczono do udziału wspólnotę tego budynku. Skarżąca nie wykazała natomiast odrębnego interesu prawnego, który pozwalałby na przyznanie jej statusy strony, niezależnie od wspólnoty budynku. Okoliczność, że organ dopuścił innych mieszkańców w miejsce wspólnot mieszkaniowych, nie uzasadnia przyznania z tego powodu skarżącej praw strony. Interes prawny powinien mieć oparcie w przepisach prawa materialnego. Dlatego skarżąca powinna wskazać jaki konkretnie przepis prawa stanowi podstawę jej żądania. Musi to być przepis, z którego bezpośrednio wynikają dla skarżącej prawa lub obowiązki. Skarżąca I. W. takiego przepisu nie wskazała, tym samym nie jest uprawniona do kwestionowania zaskarżonej decyzji. Z tego powodu skarga jej podlegała oddaleniu. Natomiast skargi J. P. i U. K. podlegały oddaleniu wobec uznania braku zasadności podnoszonych przez nich zarzutów i ustalenia zgodności z przepisami prawa zaskarżonego pozwolenia na budowę.

Bezpodstawnie pełnomocnik J. P. domaga się wydania odrębnych postanowień w przedmiocie: 1. umorzenia postępowania wobec podmiotu, który utracił status strony w toku postępowania administracyjnego, 2. umorzenia postępowania w przedmiocie cofniętego wniosku o zawieszenie postępowania,3. w przedmiocie wniosków dowodowych. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie przewidują obowiązku rozstrzygania takich kwestii w jakiejkolwiek formie procesowej. Zgodnie z art. 123 § 1 k.p.a. w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Jest to przepis ogólny, odrębne przepisy k.p.a. wskazują dodatkowo, kiedy wymagane jest wydanie postanowienia. Jeżeli przepis prawa w ogóle nie konkretyzuje obowiązku wydawania postanowienia w danym przedmiocie, to organ orzekający nie ma takiego obowiązku. Niezależnie od tego żądane postanowienia nie miałyby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, ich treść nie wpływałaby w najmniejszym stopniu na ocenę uprawnień inwestora, a ich zaskarżanie służyłoby tylko przedłużaniu postępowania i opóźnianiu realizacji inwestycji. Wyjaśnić należy skarżącemu, reprezentowanemu przez profesjonalnego pełnomocnika, że na podstawie art. 101 § 3 k.p.a. zażalenie przysługuje tylko na postanowienia wstrzymujące bieg postępowania, tj. zawieszające postępowanie albo odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania. Na zasadzie art. 75 § 1 k.p.a. organ orzekający ma obowiązek dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. w uzasadnieniu decyzji organ ma obowiązek wskazać na jakich oparł się dowodach i którym odmówił mocy dowodowej. W związku z tym nie ma potrzeby wydawania postanowienia w przedmiocie dopuszczenia powoływanych przez strony dowodów.

W niniejszej sprawie skarżący przekonywali w toku postępowania administracyjnego i w skargach do Sądu, że zaskarżone pozwolenia na budowę pozbawia ich dotychczasowego zagospodarowania terenu sąsiadującego

z nieruchomościami gruntowymi należącymi do wspólnot mieszkaniowych, zrealizowanego przeszło 10 lat temu, na podstawie porozumienia z Gminą,

w wyniku którego Gmina udzieliła zgody na dzierżawę gruntu Gminy oznaczonego numerem ew. [...] w celu zagospodarowania działki [...] elementami małej architektury - śmietnik, trzepak, plac zabaw, wykonanie parkingu oraz dróg wewnętrznych jako elementów dla wspólnej obsługi budynków mieszkalnych przy ul. [...] i nowoprojektowanego budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego przy ul. [...]. W wyniku zbycia tej działki przez Gminę prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przeszło na nabywcę. Natomiast o możliwość zmiany dotychczasowego sposobu zagospodarowania wskazanego terenu rozstrzygnięto wiążąco na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] r. Ustawodawca wyodrębnił etapy inwestycyjne, w ramach których można podnosić zarzuty właściwe danemu etapowi. W postępowaniu o wydanie pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany jest związany decyzją ustalającą warunki zabudowy

i zagospodarowania terenu. Stanowi o tym wprost art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy

z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U.

z 2022 r. poz. 503). W związku z tym, na etapie wydawania pozwolenia na budowę nie można już podważać dokonanych decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustaleń. To na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy właściwy organ bada uwarunkowania faktyczne i prawne terenu, analizuje spełnienie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, ocenia dopuszczalność powstania nowej zabudowy i jej funkcjonowanie z dotychczasową zabudową. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, w której zatwierdza się projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, organy administracji architektoniczno-budowlanej jedynie oceniają zgodność przyjętych rozwiązań projektowych z decyzją o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie nie mógł więc mieć zastosowania w ogóle art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i skarżąca U. K. niezasadnie zarzuca jego naruszenie. Z urzędu wiadomym jest Sądowi, że taki sam zarzut skarżąca podnosiła we wznowionym postępowaniu w sprawie warunków zabudowy. Wyrokiem z dnia 15 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 785/21 tutejszy Sąd oddalił skargi U. K. i I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta O. o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla niniejszej inwestycji. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodna z prawem. W związku z tym decyzja o warunkach zabudowy pozostaje w obrocie prawnym i organy orzekające były nią związane, co zasadnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W decyzji o warunkach zabudowy określone zostały warunki obsługi nieruchomości objętej wnioskiem w zakresie komunikacji – z ul. [...]. Skarżący nie mogą sprzeciwiać się korzystaniu z drogi publicznej przez innych użytkowników ruchu. Zarządca drogi, jak wyjaśnił organ II instancji, uzgodnił projekt drogowy, potwierdzając tym samym zachowanie warunków bezpieczeństwa w komunikacji na drodze publicznej przy włączeniu do ruchu drogowego użytkowników projektowanego budynku. Wzmożenie ruchu drogowego w związku z powstaniem nowego budynku wielorodzinnego z usługami i mogące wyniknąć z tego powodu utrudnienia w wyjeździe z garażu podziemnego w budynku nr [...] (wyłącznie usługowy) w godzinach szczytu, stanowią okoliczności pozaprawne. Żaden przepis prawa nie nakazuje zapewnienia użytkownikowi szybkiego włączenia się do ruchu drogowego.

Zamierzonego skutku nie mogły też odnieść zarzuty dotyczące zaprojektowania 6 ogólnodostępnych miejsc parkingowych w garażu podziemnym dla mieszkańców nowoprojektowanego budynku mieszkalno-usługowego. Sąd nie stwierdził sprzeczności w tym zakresie z decyzją o warunkach zabudowy. Wbrew stanowisku skarżących, decyzja o warunkach zabudowy nie wymaga w ogóle, aby miały być to miejsca ogólnie dostępne dla wszystkich użytkowników wnioskowanego budynku wielorodzinnego

z usługami w parterze budynku, a jedynie dla mieszkańców. W zakresie urządzania miejsc postojowych, dostrzec należy, że § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) nie określa konkretnych kryteriów ustalenia ilości miejsc postojowych, uzależniając ich określenie od przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej (por. wyrok NSA z 5 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2449/17, CBOSA). Zgodnie z § 18 ust. 2 cytowanego rozporządzenia wymagana liczba stanowisk postojowych i sposób urządzania parkingów ustalana jest indywidualnie dla danej inwestycji w decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym zakresie przesądzające znaczenie ma więc treść decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 855/19. W realiach niniejszej sprawy w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy postanowiono zaś: "dla projektowanego budynku mieszkalnego zapewnić nie mniej niż 0,7 miejsca postojowego na 1 lokal mieszkalny, w tym 30% miejsc zaprojektować jako ogólnodostępne, rotacyjne". Przez zapis taki rozumieć należy, że ogólnodostępne miejsca postojowe mają być przeznaczone dla mieszkańców budynku, którzy będą dysponentami garażu i będą mieli do niego nieograniczony dostęp.

Zgodnie z projektem 2 miejsca postojowe przy budynku zostały przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Żaden przepis nie zabrania, aby miejsca ogólnodostępne nie mogły być jednocześnie przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Projekt budowlany przewiduje także inne ułatwienia dla osób niepełnosprawnych: podjazdy oraz windę w części mieszkalnej. Skoro budynek ma być wyposażony windę, to osoby niepełnosprawne mogą mieć dostęp do lokali mieszkalnych na każdej kondygnacji. Tym samym projekt budowlany spełnia warunki z art. 5 ust. 1 pkt 4 i 4a P.b.

Sąd nie stwierdził również w sprawie zarzucanego przez J. P. naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Zawiadomieniem z 10 grudnia 2020 r. organ I instancji zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dokumentami i wniesienia uwag i zastrzeżeń. Skarżący z tego uprawnienia skorzystał, tak jak inni zainteresowani, w tym skarżąca U. K. Oboje przedstawili zastrzeżenia na piśmie, następnie powtórzone we wniesionych odwołaniach. W postępowaniu odwoławczym organ II instancji także zawiadomił strony pismem z 26 lipca 2021 r. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia w sprawie. W dniu 10 sierpnia 2021 r. skarżący zapoznał się z aktami sprawy.

Okoliczność, że skarżący nie zgadzają się podanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji motywami, nie oznacza naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji odniósł się rzeczowo

i w wystarczającym zakresie do podnoszonych w toku postępowania przez strony uwag. Prawidłowo wyjaśniono skarżącym rolę organu architektoniczno-budowlanego, zakres dokonywanych sprawdzeń, związanie ostateczną decyzją o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu. Wbrew twierdzeniu U. K., organy orzekające dokonały należytej analizy projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania terenu. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, że organ odwoławczy oceniał zgodność projektu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności wyjaśniono kwestię zacienienia. Organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany odpowiada wymaganiom § 60 ust. 3 cytowanego rozporządzenia z 2002 r. co do wymaganego czasu nasłonecznienia. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Według projektantów posiadających fachową wiedzę, warunek ten

w sprawie został spełniony. Podważenie tego stanowiska wymagałoby przedstawienia rzeczowych argumentów, czego skarżąca U. K. nie uczyniła, poprzestając tylko na ogólnej negacji projektu budowlanego i polemice ze stanowiskiem organów.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 1 P.b. Zgodnie z tym unormowaniem, w decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie potrzeby określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Przepis ten nie nakłada na organ bezwzględnego obowiązku w tym zakresie, ale pozostawia do uznania organu orzekającego rozstrzyganie w tej kwestii. Wskazuje na to wyrażenie

"w razie potrzeby". Niezależnie od tego organ I instancji określił w pkt 1. wydanego pozwolenia na budowę szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy

i prowadzenia robót budowlanych. Nie budzi zastrzeżeń Sądu sposób określenia tych warunków przez odesłanie do zatwierdzonego projektu budowlanego stanowiącego załącznik nr 1 do decyzji i załączonych do niego pozwoleń i uzgodnień. Oznacza to, że inwestor jest związany zatwierdzonym projektem i musi przestrzegać wszystkich załączonych do projektu pozwoleń i uzgodnień, a ponieważ stanowią one załącznik do decyzji, to nie było potrzeby powtarzania ich treści w rozstrzygnięciu decyzji.

Poza tym nie jest sporne w sprawie, że projekt budowlany spełnia wymogi formalne. Został opracowany, sprawdzony, uzgodniony przez uprawnione podmioty.

Z podanych przyczyn, Sąd oddalił skargi jako niezasadne, na podstawie art. 151 p.p.s.a.