Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 671/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. cofającą licencję wydaną W. S., skarżącemu w sprawie, na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] sierpnia 2001 r. Prezydent [...] udzielił skarżącemu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Prezydent [...] skierował do skarżącego zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli na podstawie art. 84 ust. 1 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego taksówką i wezwał do skontaktowania się w sprawie ustalenia miejsca kontroli.

Zawiadomienie zostało zwrócone przez pocztę jako awizowane - nie podjęte w terminie.

Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. skarżący został wezwany do przedstawienia w terminie 3 tygodni od dnia odebrania wezwania odpisu z rejestru przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej, kserokopii zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji statystycznej (REGON), zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzającego niekaralność przedsiębiorcy w zakresie określonym w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym i dokumentów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 powołanej ustawy.

W piśmie zawarto informację, iż nieprzedstawienie ww. dokumentów może być przyczyną wszczęcia postępowania o cofnięciu licencji.

Wezwanie, skierowane na adres skarżącego zostało zwrócone przez pocztę z adnotacją awizowano – nie podjęto w terminie. Organ uznał, iż wezwanie zostało doręczone prawidłowo.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. skierowano na adres skarżącego zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia licencji nr [...]. Zawiadomienie również nie zostało przez skarżącego podjęte i zwrócone przez pocztę jako awizowane nie podjęte w terminie. Organ uznał je za doręczone prawidłowo.

W kolejnym piśmie również nie podjętym przez skarżącego i uznanym za doręczone organ pouczył skarżącego o treści art. 10 kpa.

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] zastępca Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń z upoważnienia Prezydenta [...] na podstawie art. 104 kpa w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. c i art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym cofnął licencję nr [...] wydaną skarżącemu na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Organ wskazując na niepodejmowanie korespondencji przez skarżącego stwierdził, iż przez przyjęte postępowanie przedsiębiorca nie podjął stosownych działań i nie przedstawił w wyznaczonym terminie informacji i dokumentów, o których mowa w art. 83 powołanej ustawy, o które był wzywany, co uzasadnia w świetle art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy cofnięcie licencji.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że skradziono mu samochód [...] i do 2008 r. współpracował z kolegą, który użyczył mu swojego samochodu do wykonywania transportu taksówką.

W 2010 r. miał poważny wypadek i doszło do zaprzestania współpracy z kolegą. Kłopoty rodzinne spowodowały jego wyjazd za granicę i żadne informacje do niego nie docierały. Wrócił w połowie grudnia 2010 r. i odebrał decyzję z dnia [...] listopada 2010 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwołał się do art. 14 ust. 1 powołanej ustawy i stwierdził, że ten przepis ma także znaczenie procesowe, gdyż stwarza on po stronie skarżącego obowiązek nie tylko określonego zachowania ale także nakłada obowiązek oceny takiego zachowania przez organ w postępowaniu dowodowym. Jeżeli więc skarżący utracił samochód, na który posiadał udzieloną licencję, jego obowiązkiem było natychmiastowe zawiadomienie organu tej licencji udzielającego. Taki sam obowiązek obciążał go w związku z zaprzestaniem wykonywania działalności gospodarczej na podstawie licencji.

W obecnej sytuacji uwzględnienie odwołania, w świetle wskazanych w nim argumentów prowadziłoby do akceptowania lekceważenia przez stronę obowiązków wynikających z licencji, a także możliwości uniknięcia poddania się obowiązkom kontroli okresowej – określonej w art. 83 ust. 1 i art. 84 ust. 1 i 2 powołanej ustawy. W tej sytuacji organ, jak podał, uznał, iż Prezydent [...] prawidłowo podjął czynności wskazane w art. 84 utd w zakresie spełniania wymagań do wydania licencji i brak poddania się tym rygorom doprowadził do naruszenia przez stronę dyspozycji art. 83 tej ustawy tj. obowiązku przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających spełnianie wymagań ustawowych i warunków określonych w licencji.

W skardze na powyższą decyzję skarżący podniósł, że przebieg jego działalności związany z prowadzeniem taksówki był nienaganny, a jedynym usprawiedliwieniem była praca poza granicami państwa polskiego, która pochłonęła go tak bardzo, że zapomniał o obowiązujących przepisach dotyczących licencji. Organ kierował się wyłącznie przepisami dotyczącymi licencji i tym, że on nie odbierał korespondencji, a w jego ocenie sądy bardzo często biorą pod uwagę czynnik ludzki, jak i sytuację dając szansę osobie zainteresowanej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co oznacza, a w związku z treścią skargi, wymaga podkreślenia, iż kontrola zaskarżonych aktów nie obejmuje względów słusznościowych i zasad współżycia społecznego.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. ppsa - Dz. U. Nr 153 poz. 1270).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie z tym, że o zasadności skargi zdecydowały inne niż wskazane w skardze względy.

Stosownie do art. 15 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy stanowiącego podstawę materialnoprawną decyzji licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz nie przedstawił w wyznaczonym terminie informacji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83 powołanej ustawy.

Warunkiem zastosowania powołanego przepisu jest zatem uprzednie wezwanie strony do złożenia dokumentów, o których w przepisie mowa. Takie wezwanie zostało skierowane na adres skarżącego. Organy uznały, iż zostało ono doręczone prawidłowo, bo było dwukrotnie awizowane i zwrócone jako niepodjęte w terminie.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa (tak, jak w tym przypadku) kodeks postępowania administracyjnego przewiduje możliwość doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 kpa. Organ uznał, iż w tym trybie wezwania, jak i pozostała korespondencja (zaświadczenie o wszczęciu postępowania, pouczenie o art. 10 kpa) zostały skarżącemu doręczone prawidłowo.

Adnotacje poczty znajdujące się na kopercie zawierającej wezwanie nie pozwalają jednak na jednoznaczne stwierdzenie, iż tryb określony w art. 44 kpa został wyczerpany, a tylko w takiej sytuacji doręczenie dokonane na zasadzie powołanego przepisu jest doręczeniem, które powoduje procesowy skutek prawny w tym względzie.

Wprawdzie nie ma wątpliwości co do tego, iż przesyłka po raz pierwszy była awizowana w sposób prawidłowy w dniu 22 lipca 2011 r. jednakże w przypadku powtórnego awizo jego data jest nieczytelna i z treści adnotacji nie wynika, czy fakt awizowania został potwierdzony podpisem pracownika urzędu pocztowego. Uznanie przez organ, iż ww. wezwanie zostało doręczone w sposób prawidłowy nastąpiło zatem z naruszeniem powołanego przepisu. Ta okoliczność oznacza, iż wyznaczony w wezwaniu termin złożenia wymaganych dokumentów nie rozpoczął biegu. Taki stan rzeczy wyłącza możliwość zastosowania w sprawie art. 15 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy i w konsekwencji stanowi o wadliwości obu wydanych w sprawie decyzji w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c ppsa.

Dodatkowo podnieść należy, iż zarówno zawiadomienie o przeprowadzeniu kontroli, jak i pouczenie o art. 10 kpa nie zostały również doręczone prawidłowo. W obu przypadkach data powtórnego awizo jest nieczytelna i brak jest potwierdzenia awizowania przesyłki przez pracownika poczty (brak podpisu).

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji, a w pkt 2 mając na uwadze art. 152 ppsa.