Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 834/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 188
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz A. W. kwotę 9.682 zł (słownie: dziewięć tysięcy sześćset osiemdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił Skarżącemu – A. Wo. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2006 r.

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania Dyrektor UKS wskazał, że w wyniku dokonanych w postępowaniu kontrolnym ustaleń organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2006 r. W uzasadnieniu stwierdzono, że w okresie objętym kontrolą Skarżący wykonywał czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - dalej "u.p.t.u.". Ustalono, że Skarżący sprzedawał usługi elektroniczne w postaci kont premiowych i elementów bonusowych do gier internetowych "[...]" i "[...]" oraz oprogramowanie komputerowe - za pośrednictwem internetowego portalu aukcyjnego [...]. Skarżący naruszył art. 99 ust. 1 u.p.t.u., poprzez niezłożenie deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za poszczególne miesiące 2006 r. W oparciu o sumy sprzedaży dokonane na portalu aukcyjnym [...] oraz wpłaty dokonane przez nabywców towarów i usług na rachunki bankowe Skarżącego wyliczono podstawę opodatkowania oraz podatek należny za poszczególne miesiące 2006 r.

Organ pierwszej instancji wskazał następnie, że decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego utrzymał w mocy powyższą decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2011 r. o sygn. akt 1342/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Skarżącego uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując w uzasadnieniu, że nie podjęto wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Brak było kopii stron internetowych zawierających aukcje wystawione przez Skarżącego na portalu internetowym, co mogłoby wyjaśnić charakter sprzedaży i pomogłoby w określeniu podstawy opodatkowania. Nie w pełni zweryfikowano również dane użytkowników portalu aukcyjnego, na którym dla imienia i nazwiska Skarżącego zarejestrowanych było kilku użytkowników. Z uwagi na powyższy wyrok decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadniając decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor UKS wskazał, że w celu realizacji zaleceń zawartych w decyzji organu odwoławczego, dokonał szeregu czynności w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności wystąpił do G. sp. z o.o. z żądaniem udzielenia informacji na temat wymienionych użytkowników oraz przekazania kopii stron internetowych aukcji, a także podjął próbę przesłuchania Skarżącego oraz uzyskania od niej wyjaśnień w zakresie realizowanych transakcji. Kopii stron internetowych jednak nie uzyskano, ponieważ właściciel serwisu [...] odmówił ich przekazania z uwagi na brak obowiązku przetwarzania danych za 2006 r. W sytuacji natomiast braku możliwości jednoznacznej identyfikacji użytkowników serwisu aukcyjnego, którzy posługiwali się kilkoma "nickami", ale zarejestrowanych jako "A. W.", ustalenia postępowania kontrolnego zostały oparte na materiale dowodowym uzyskanym z instytucji finansowych. Kwoty należne z tytułu sprzedaży określono na podstawie transakcji sprzedaży udokumentowanych wpłatami dokonanymi przez nabywców na rachunki bankowe Skarżącego.

W odwołaniu Skarżący zarzucił:

1) zaniechanie przeprowadzenia czynności dowodowych w kierunku ustalenia faktycznego przebiegu i znaczenia prawnego czynności wykonywanych przez Skarżącego i jego roli, a w szczególności zaniechanie: a) przesłuchania świadków - stron czynności wykonywanych przez Skarżącego, b) przesłuchania Skarżącego, albowiem wezwanie nie zostało doręczone, ponieważ nie zostało przesłane na adres domowy, c) uzyskania dokładnych dat i godzin wpływu środków na rachunki Skarżącego, d) uzyskania dokładnych dat i godzin przekazywania środków na rachunki operatorów gier [...] i [...], co wskazałoby, że Skarżący przyjmował środki, za które następnie nabywał dla graczy usługi internetowe, e) uzyskania opinii biegłego informatyka na okoliczność ustalenia, czy do gier [...] i [...] oferuje się świadczenia w postaci kont premiowych lub bonusowych, w jaki sposób nabywa się świadczenia od wspomnianych operatorów oraz czy w transakcjach oferowanych przez portal [...] (lub na innych platformach handlowych) oferuje się pośrednictwo w nabywaniu świadczeń, o których mowa powyżej i na czym polega to pośredniczenie;

2) błędne uznanie, że czynność wykonywana przez Skarżącego to "sprzedaż usług internetowych", nie zaś pośrednictwo w nabywaniu tych usług;

3) błędne przyjęcie, że nie doszło do przedawnienia należności podatkowej;

4) błędną metodę ustalenia podstawy opodatkowania, albowiem wobec nieustalenia istoty czynności Skarżącego, należało zastosować metodę porównawczą zewnętrzną.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2013 r.

Organ odwoławczy podkreślił, iż pomimo, że sprawa dotyczyła rozliczeń w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2006 r., a zatem upłynął już termin przedawnienia powyższych zobowiązań, orzekanie w sprawie było możliwe, gdyż wystąpiła okoliczność wynikająca z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) – dalej "O.p.", zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. organ pierwszej instancji wszczął bowiem dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na nie ujawnieniu od 25 lutego 2005 r. do 25 lutego 2007 r. podstawy i przedmiotu opodatkowania odnośnie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2005 r. do stycznia 2007 r. z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego. Natomiast w dniu 8 listopada 2010 r. ogłoszono Skarżącemu postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Z dniem 6 października 2010 r. bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego został zatem zawieszony. Z tego też powodu Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał zarzutu Skarżącego dotyczącego przedawnienia zobowiązania.

Odnosząc się do ustaleń merytorycznych organ odwoławczy stwierdził, że uzyskane od firmy G. sp. z o.o. dane użytkownika lub użytkowników zarejestrowanych jako "A. W.", nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że chodzi o tę samą osobę. Tak samo na podstawie informacji pochodzących z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych nie można było jednoznacznie stwierdzić, czy Skarżący dokonywał transakcji sprzedaży posługując się określonymi nazwami użytkowników. Jednakże zebrany materiał dowodowy potwierdzał, że w okresie od stycznia do grudnia 2006 r. Skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży m. in. usług elektronicznych w postaci kont premiowych i elementów bonusowych do gier internetowych oraz oprogramowania komputerowego. Pomimo wykonywania przez Skarżącego czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., nie składał on deklaracji podatkowych VAT-7 oraz nie wpłacał należnego podatku od towarów i usług.

Według Dyrektora Izby Skarbowej ponieważ Skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji źródłowej w zakresie realizacji transakcji gospodarczych, zasadnym stało się dokonanie szacowania podstawy opodatkowania (obrotu). Organ podkreślił przy tym, że ryzyko konsekwencji szacowania obciąża Skarżącego, bowiem ponosi on negatywne konsekwencje zaniedbań w braku ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych. Wybierając właściwą metodę szacowania organ pierwszej instancji kierował się tymi, które zostały wymienione w art. 23 § 3 O.p. W przedmiotowej sprawie podstawa opodatkowania (obrót) została oszacowana na podstawie wpłat otrzymanych na rachunki bankowe Skarżącego. Jak bowiem ustalono w toku przeprowadzonych czynności kontrolnych klienci Skarżącego wpłacali odpowiednią należność za zakupiony towar na rachunek bankowy. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do określenia kwot obrotu za poszczególne miesiące 2006 r.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że Skarżący w toku prowadzonego postępowania kontrolnego nie przejawiał żadnych chęci w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Twierdził jedynie, że nie sprzedawał żadnych usług, a jedynie pośredniczył w ich sprzedaży. Nie przedstawił jednak żadnych dowodów w tym zakresie. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, że czynności dokonywane przez Skarżącego podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej 22 %. Według organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego w sposób pełny przeprowadził czynności dowodowe, które pozwoliły na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i wynikających z niego konsekwencji podatkowych – realizując przy tym zalecenia i wytyczne WSA w Warszawie w wyroku o sygn. akt III SA/Wa 1342/10.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że Skarżący nie wskazał naruszenia żadnych konkretnych przepisów prawa materialnego i procesowego. Nie przedstawił także jakichkolwiek dowodów, w szczególności w zakresie pośredniczenia w świadczeniu usług. Zrezygnowano przy tym z opodatkowania transakcji przeprowadzonych przez Skarżącego za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...]. W świetle posiadanego materiału dowodowego i jego oceny prawnej nie zmieniła się jednak generalna ocena charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego z punktu widzenia przyjętej podstawy opodatkowania w świetle przepisów u.p.t.u. Zarzut w zakresie nie przesłuchania Skarżącego był niezasadny, gdyż zgodnie z art. 145 § 2 O.p. pisma doręcza się pełnomocnikowi, jeżeli strona dokonała jego ustanowienia.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej brak było konieczności przesłuchania świadków, którzy byli stronami transakcji realizowanych przez Skarżącego, z uwagi na posiadane przez organ historie rachunków bankowych zawierające wykaz transakcji przeprowadzonych przez Skarżącego. Niezasadny był także zarzut w zakresie nie uzyskania przez organ dokładnych dat i godzin wpływu środków na rachunki bankowe Skarżącego oraz dat i godzin przekazywania środków na rachunki operatorów gier [...] i [...], gdyż przepisy prawa podatkowego nie uzależniają momentu powstania obowiązku podatkowego od dokładnego oznaczenia daty i godziny otrzymania zapłaty. Nie było ponadto podstaw do uzyskania opinii biegłego informatyka.

W skardze Skarżący wniósł o uchylenie w całości powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 121 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, tj. poprzez unikanie zgłębienia stanu faktycznego wskutek oddalania wniosków dowodowych Skarżącego i określenia jego czynności jako "sprzedaży usług elektronicznych" bez wyjaśnienia rozumienia tego pojęcia i bez odniesienia go do faktów;

2) art. 122 O.p., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tj. niewyjaśnienie przebiegu i charakteru czynności Skarżącego związanych z transakcjami dotyczącymi gier [...] i [...], w efekcie czego organ błędnie przyjął, że Skarżący oferował "sprzedaż usług elektronicznych" bez bliższego wyjaśnienia tego, podczas gdy Skarżący w rzeczywistości oferował pośrednictwo w nabyciu tych elementów;

3) art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 O.p., poprzez zaniechanie przeprowadzenia czynności dowodowych, ewentualnie oddalenie wniosków dowodowych zgłaszanych w kierunku ustalenia faktycznego przebiegu i znaczenia prawnego czynności wykonywanych przez Skarżącego i jego roli, a w szczególności niedokonanie: a) przesłuchania świadków - stron czynności wykonywanych przez Skarżącego, b) przesłuchania Skarżącego, c) uzyskania dokładnych dat i godzin wpływu środków na rachunki Skarżącego, d) uzyskania dokładnych dat i godzin przekazywania środków na rachunki operatorów gier [...] i [...], co wskazałoby, że Skarżący przyjmował środki, za które następnie nabywał dla graczy usługi internetowe, e) uzyskania opinii biegłego informatyka na okoliczność ustalenia, czy do gier [...] i [...] oferuje się świadczenia w postaci kont premiowych lub bonusowych, w jaki sposób nabywa się takie świadczenia od wspomnianych operatorów, czy w transakcjach oferowanych przez portal [...] (lub na innych platformach handlowych) oferuje się pośrednictwo w nabywaniu świadczeń, o których mowa powyżej i na czym polega to pośredniczenie oraz jak przebiega nabywanie kont premiowych lub bonusów do gier [...] i [...] i czy możliwa jest odsprzedaż tych elementów;

4) art. 145 § 1 i § 2 oraz art. 155 § 1 O.p., poprzez doręczenie pełnomocnikowi, nie zaś Skarżącemu wezwania do osobistego złożenia zeznań przez Skarżącego, wskutek czego wezwanie nie zostało Skarżącemu doręczone, a w konsekwencji Skarżący nie złożył zeznań, co zaważyło na wyniku sprawy;

5) art. 122 i art. 70 § 1 pkt 6 O.p., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że doszło do zawieszenia przedawnienia zobowiązań podatkowych Skarżącego i w efekcie niesłuszne przyjęcie, że do tego przedawnienia nie doszło;

6) art. 23 § 4 oraz art. 122 O.p., poprzez bezzasadne przyjęcie, że nie jest możliwe zastosowanie metod oszacowania podstawy opodatkowania określonych w art. 23 § 3 O.p. (zwłaszcza pkt 2, 5 lub 6), podczas gdy:

a) organy nie wykonały jakiejkolwiek czynności dla ustalenia podmiotu zajmującego się działalnością taką, jak przypisywana Skarżącemu, co uniemożliwiało zastosowanie metody określonej w art. 23 § 3 pkt 2 O.p.,

b) organy nie ustaliły żadnych danych dotyczących "dokonywanych zakupów i sprzedaży poszczególnych towarów", a w szczególności wskutek oddalenia wniosków dowodowych Skarżącego, przez co organy nie poznały istoty charakteru czynności wykonywanych przez Skarżącego, co w efekcie uniemożliwiło zastosowanie metody określonej w art. 23 § 3 pkt 5 lub pkt 6 O.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy odnieść do najdalej idącego zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Bieg terminu przedawnienia może ulec zawieszeniu lub przerwaniu zgodnie z kolejnymi postanowieniami art.70 O.p. W ocenie Sądu trafnie organy orzekające w sprawie przyjęły w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określona w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

W świetle tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. wszczęte zostało dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na nieujawnieniu od 25 lutego 2005 r. do 25 lutego 2007 r. [...] Urzędowi Skarbowemu W. podstawy i przedmiotu opodatkowania odnośnie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2005 r. do stycznia 2007 r. z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę. Natomiast w dniu 8 listopada 2010 r. postanowienie o przedstawieniu zarzutów zostało ogłoszone Panu A. W., który odmówił jego podpisania.

Z powyższego wynika, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego został zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, tj. z dniem [...] pażdziernika 2010 r., w którym organ kontroli skarbowej wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe.

Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, wskazać należy, iż organy podatkowe związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1342/10, w którym Sąd stwierdził, iż organy podatkowe nie podjęły wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie uzyskały kopii stron internetowych zawierających aukcje wystawione przez Pana A. W. na portalu internetowym, co mogłoby wyjaśnić charakter sprzedaży i określić podstawę opodatkowania. Brak było bowiem kopii stron internetowych zawierających aukcje wystawione przez Skarżącego na portalu internetowym. Z oceny prawnej zawartej w powołanym wyroku wynika również, iż nie w pełni zweryfikowano dane użytkowników portalu aukcyjnego, w którym na imię i nazwisko Strony zarejestrowanych było kilku użytkowników.

Jak wynika z akt sprawy po doręczeniu powołanego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z zaleceniami co do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Sąd nie kwestionuje przy tym, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. dokonał szeregu czynności w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powołanym wyżej, w szczególności wystąpił do G. Sp. z o.o. (właściciel serwisu [...]) z żądaniem udzielenia informacji na temat wymienionych użytkowników oraz przekazania kopii stron internetowych aukcji, nie uzyskał jednak kopii stron internetowych, ponieważ właściciel serwisu [...] odmówił ich przekazania z uwagi na brak obowiązku przetwarzania danych za 2005 r. Przypomnieć należy, iż zalecenia Sądu zmierzały do wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego w celu określenia przedmiotu transakcji dokonywanych przez Stronę. Sąd w poprzednim wyroku, nie ograniczył organów tylko do uzyskania kopii stron internetowych, ale podjęcia wszelkich czynności mając na celu ustalenia podstawy opodatkowania, a to oznacza, że nieudana próba pozyskania kopii stron internetowych, przy pomocy których strona dokonywała transakcji, nie zwalniała organów od dalszego prowadzenia postępowania dowodowego, dopóty wątpliwości związane z ustaleniem podstawy opodatkowania nie zostaną wyjaśnione, nawet jeżeli Strona odmówi składania zeznań.

Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, częściowo należało wnioski dowodowe strony uwzględnić, jakie zgłaszała w celu wyjaśnienia jaki był przebieg i zakres transakcji oraz ich istota. Ogólne wskazanie, że były to usługi elektroniczne, jest nadal niewystarczające. Ponadto Strona konsekwentnie kwestionuje, iż świadczyła usługi elektroniczne, jej zdaniem były to usługi pośrednictwa, wyjaśniając szczegółowo zasady swojego działania, a organy, do argumentacji tej nie odniosły podnosząc, iż Strona nie współpracowała.

Sąd podziela stanowisko Strony Skarżącej, iż organy podatkowe nie ustaliły jakie w rzeczywistości Skarżący świadczył usługi, posługując się bez żadnego wyjaśnienia, pojęciem usług elektronicznych. Trudno się zorientować z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jakie w istocie Skarżący czynności podlegające opodatkowaniu wykonywał. To że Strona, nie przedstawiła żadnych dowodów, na potwierdzenie faktu, że jedynie pośredniczyła w czynnościach wskazywanych przez Organ i nie złożyła wyjaśnień, nie mogło stanowić podstawy do odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Stronę. Stąd za częściowo zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 121, art.122, art.180, art.187 i art.188 O.p., poprzez niewyjaśnienie przebiegu i charakteru czynności Skarżącego związanych z transakcjami dotyczącymi gier wskazywanych przez Skarżącego, tylko w części dotyczącej :

- ustalenia czy do gier [...] i [...] oferuje się świadczenia w postaci kont premiowych lub bonusów,

- w jaki sposób nabywa się świadczenia od operatorów,

- czy w transakcjach oferowanych przez portal [...] (lub na innych platformach handlowych) oferuje się pośrednictwo w nabywaniu świadczeń, o których mowa powyżej i na czym polega to pośredniczenie,

- jak przebiega nabywanie kont premiowych lub bonusów do gier [...] i [...] i czy możliwa jest odsprzedaż tych elementów.

W zależności od wyników postepowania, podjęcia dalszych czynności dowodowych lub ich zakończenie.

Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego uzyskane z banków historie rachunków bankowych zawierające wykaz transakcji przeprowadzonych przez Stronę (zawierające dane stron transakcji i tytuł operacji) informacji tych nie zawierają, a pozostają one istotne dla ustalenia, jakie w istocie czynności podlegające opodatkowaniu były wykonywane przez Skarżącego.

Dlatego też z tych tylko względów Sąd zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję.

W pozostałym zakresie zarzuty skargi są bezzasadne.

Za nieistotne w sprawie Sąd uznał ustalenie przez organ dokładnych dat i godzin wpływu środków na rachunki bankowe Strony oraz dat i godzin przekazywania środków na rachunki operatorów gier [...] i [...] i na tym etapie postępowania podziela stanowisko organów podatkowych, iż przepisy prawa podatkowego nie uzależniają momentu powstania obowiązku podatkowego od dokładnego oznaczenia daty i godziny otrzymania zapłaty. W rozpoznawanej sprawie sprawie o zaliczeniu danej wpłaty do właściwego okresu rozliczeniowego w podatku VAT decydujące znaczenia miały daty zapłaty, które zostały ustalone na podstawie historii rachunków bankowych należących do Strony.

Co do zarzutu nieprzesłuchania Strony, poprzez niedoręczenie wezwania na jej adres domowy, Sąd również podziela stanowisko organ odwoławczego w tym zakresie. Zgodnie z art. 145 § 2 O.p. pisma doręcza się pełnomocnikowi, jeżeli strona dokonała jego ustanowienia.

W rozpoznawanej sprawie wezwanie organu do osobistego stawiennictwa celem przesłuchania w charakterze Strony zostało doręczone jej Pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie, co nie jest sporne między stronami, w dniu 23 kwietnia 2013 r. Za niepoinformowanie Strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu odpowiedzialny jest Pełnomocnik Strony, a nie organ . Organy podatkowe działały w tym zakresie zgodnie z prawem.

Natomiast co do zarzutów skargi dotyczące błędnego przyjęcia przez organ metody szacowania podstawy opodatkowania Sąd stwierdza, iż zajęcie wiążącego stanowiska w tej kwestii będzie możliwe, po zebraniu pełnego materiału dowodowego w sprawie i wydania decyzji przez organ odwoławczy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r.,poz.270 t.j.) zwana dalej " p.p.s.a." Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art.152 p.p.s.a. orzeczono w przedmiocie wykonalności decyzji, a o kosztach na podstawie art.200 p.p.s.a