Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2056/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie NSA i oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt. 5
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Protokolant Aleksandra Brach, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi Q. sp. z o. o. z siedzibą w Z. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1187/13 odrzucającym skargę kasacyjną Q. sp. z o. o. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Go 786/12 w sprawie ze skargi Q. sp. z o. o. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 1 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. 1) uchyla postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1187/13, 2) oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Decyzją z 23 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Z. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. z dnia 30 września 2009 r., wydaną w sprawie Q. sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej spółka, skarżąca) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. w wysokości 549.699,00 zł.

Na skutek wniesienia przez Spółkę skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z 26 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Go 149/10 oddalił skargę. Orzeczenie uprawomocniło się w dniu 10 sierpnia 2010 r.

W dniu 16 sierpnia 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Z., powołując jako podstawę wznowienia postępowania art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60. dalej jako o.p). We wniosku wskazała, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który ją wydał w postaci umowy przedwstępnej sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia 2 czerwca 2004 r. zawartej pomiędzy W. sp. z o.o. i M.Z.

Dyrektor Izby Skarbowej w Z. postanowieniem z 13 września 2011 r. wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z 7 grudnia 2011 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z 23 grudnia 2009 r., powołując się na art. 245 § 1 pkt 2 o.p. Organ podatkowy stwierdził bowiem, że poprzez przedłożenie przez skarżącą umowy przedwstępnej zostały ujawnione nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który ją wydał, jednak w ocenie organu nie można ich uznać za okoliczności istotne dla sprawy. Organ ocenił, że zawarcie umowy przedwstępnej kupna nieruchomości nie jest dowodem na to, że M.Z. posiadał środki pieniężne na udzielenie Q. Spółce z o.o. z siedzibą w Z. pożyczki w kwocie 600.000,00 euro.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, po jego rozpatrzeniu organ podatkowy decyzją z 1 lutego 2012 r. utrzymał ją w mocy.

Zarzuty zawarte w odwołaniu organ uznał za bezzasadne. W uzasadnieniu podkreślił, że zawarcie umowy przedwstępnej, w której M. Z. zobowiązał się do nabycia nieruchomości nie jest dowodem na to, że posiadał on środki pieniężne na udzielenie skarżącej pożyczki w kwocie 600.000,00 euro.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której zarzuciła naruszenie:

– art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez odrzucenie wniosku o uchylenie decyzji podatkowej pomimo, że wskazane nowe dowody wypełniają w sposób zupełny i wyczerpujący hipotezę powyższej normy prawnej,

– zasady dwuinstancyjności postępowania, art. 217 Ordynacji podatkowej, poprzez brak ponownego rozpatrzenia sprawy przed organem drugiej instancji a jedynie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do zarzutów zawartych w odwołaniu,

– art. 210 § 1 pkt 4 i 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyposażenia zaskarżonej decyzji w pełną podstawę prawną oraz uzasadnienie prawne i faktyczne,

– art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż nie podjęto wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym,

– art. 124 Ordynacji podatkowej, gdyż nie wyjaśniono przesłanek, jakimi kierowano się przy rozstrzygnięciu, a przede wszystkim nie odniesiono się do argumentu, że dokonywanie zakupów również może wskazywać na posiadanie środków pieniężnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Skarbowej w Z. podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Go 786/12 oddalił skargę. W uzasadnieniu scharakteryzował instytucję wznowienia postępowania administracyjnego akcentując nadzwyczajny tryb tego postępowania. Wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe badały, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła podstawa do wznowienia postępowania i czy ujawniły się, nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję - art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ podatkowy nie uchybił przepisom postępowania, zebrał niezbędny materiał dowodowy, a w uzasadnieniu przedstawił ustalony stan faktyczny, z którego wynika, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały podstawy, które uzasadniałby uchylenie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej i zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia, przestawił również przesłanki którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji.

Organ podatkowy zasadnie uznał, że przedłożony przez skarżącą dowód, w postaci zawartej umowy przedwstępnej z 2 czerwca 2004 roku należy uznać za nowy w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, jednak dowód ten nie ma charakteru istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy.

Następnie spółka od powołanego wyroku wniosła skargę kasacyjną. Oparta została o zarzut naruszenia przepisów postępowania, t.j. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo wydania jej z uchybieniem przepisów art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez odrzucenie wniosku o uchylenie przedmiotowej decyzji podatkowej w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 127, art. 180 § 1 i 2 o.p. Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 marca 2013 r. wezwano pełnomocnika Spółki – doradcę podatkowego – do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej pod rygorem jej odrzucenia w razie nieuiszczenia wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 14 marca 2013 r., a wpis został uiszczony w dniu 22 marca 2013 r. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1187/13 odrzucił skargę.

Pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. Q.sp. z o.o. w Z. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1187/13. W postanowieniu tym Sąd odrzucił skargę kasacyjną spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Go 786/12, w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. Przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej było to, że skarżąca uiściła wpis od skargi kasacyjnej jeden dzień po terminie.

W skardze o wznowienie postępowania, opartej na art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skarżąca wskazała, że dysponuje wydrukiem z elektronicznego systemu bankowego, który potwierdzi, że wpis uiszczono w ostatnim dniu terminu, tj. 21 marca 2013 r. (załączony do skargi o wznowienie).

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia NSA z dnia 28 maja 2013 r. i wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w Z. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 281 p.p.s.a. w warunkach rozpoznania skargi o wznowienie postępowania, połączył je z rozpoznaniem sprawy wznowionej, co oznaczało konieczność kontroli zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej.

W pierwszej kolejności należy ocenie prawnej poddać postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odrzucające skargę kasacyjną.

W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest zasadna.

Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a, skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, jeżeli nie zostanie opłacona w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania wzywającego do wniesienia opłaty. Jak wynika z akt sprawy oraz załączonych dowodów, wezwanie do uiszczenia opłaty sądowej zostało doręczone Skarżącej 14 marca 2013 r. W dniu 21 marca 2013 r. zlecono Bankowi [...] realizację przelewu na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim kwoty pieniężnej stanowiącej równowartość wpisu od skargi w sprawie o sygn. akt I SA/Go 786/12.

Zgodnie z jednolitym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, o zachowaniu terminu przy uiszczaniu opłaty decyduje data złożenia przez stronę zlecenia, pod warunkiem, że przed upływem terminu do wniesienia opłaty istniało pokrycie tej kwoty na rachunku strony (por. postanowienia NSA: z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 313/09; z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. II FSK 1506/06; z dnia 20 maja 2005 r., sygn. akt I OSK 34/05, z dnia 19 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1946/08; z dnia 11 grudnia 2014r., sygn. akt II FSK 3342/14, z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II FZ 1452/14; z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 3343/14).

Jak wynika z zaświadczenia Banku [...] S.A. 1 Oddział w Z. (k. 39 akt sądowych) na rachunku S.C. Kancelaria Podatkowa stan wolnych środków na dzień 21 marca 2013 r. wynosił 8.030,40 zł. Wystarczał zatem na pokrycie kwoty wpisu od skargi kasacyjnej.

Podzielając powyżej prezentowany pogląd, uznać należy, że w stanie faktycznym sprawy Skarżąca uiściła wpis od skargi w ustawowym terminie, tj. w dniu 21 marca 2013 r. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd administracyjny pierwszej instancji z naruszeniem art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.

Skoro w niniejszej sprawie strona uiściła wpis od skargi kasacyjnej w terminie wyeliminować z obrotu prawnego należało postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1187/13.

Takie rozstrzygnięcie kwestii zasadności skargi o wznowienie postępowania doprowadziło do rozpoznania skargi kasacyjnej, wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Go 786/12

Stosownie do unormowania art. 174 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami i biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Skarga kasacyjna oparta została o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo wydania jej z uchybieniem przepisów art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez odrzucenie wniosku o uchylenie przedmiotowej decyzji podatkowej w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 127, art. 180 § 1 i 2 o.p. Zarzut powyższy nie ma uzasadnionych podstaw. Autor skargi kasacyjnej naruszenia powyższych przepisów upatruje w tym, że Sąd pierwszej instancji dokonał tendencyjnej oceny materiału dowodowego w postaci uznania jako jedynego i właściwego rozumienia zdarzenia jakim jest zawarcie umowy przedwstępnej i wpłaty zaliczki. Podniosła, że wydatkowanie dużych kwot oznacza możliwość posiadania ich w jeszcze większej kwocie.

Ustosunkowując się do tak sformułowanego zarzutu należy w pierwszej kolejności zauważyć, że część wstępna skargi kasacyjnej, w której powinny zostać zawarte zarzuty skargi kasacyjnej, została zbudowana wadliwie, z naruszeniem art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Wadliwość zgłoszonej podstawy kasacyjnej jest czasami możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Tym samym może być zrealizowany obowiązek, nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnieść się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwałę Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., II FSK 776/10 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo). Zarzut naruszenia prawa musi być postawiony jednak wyraźnie, to znaczy należy wskazać konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie powinien formułować za stronę zarzutów skargi kasacyjnej - nie tylko nie jest on zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. np. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl i cytowane tam orzecznictwo).

W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd pierwszej instancji, bez wskazania konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny – por. np. wyroki NSA: z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1504/13 oraz z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenianej skardze kasacyjnej skarżący nie powiązał konkretnych okoliczności sprawy (powołanych w sposób kumulatywny w osnowie skargi kasacyjnej) z powołanymi w ww. zbitce przepisów konkretnymi regulacjami p.p.s.a. i o.p. Tym samym, analizowane zarzuty należy ocenić jako szeroko zarysowane w zakresie powołanych okoliczności, ale wysoce nieprecyzyjne, bowiem żadna z okoliczności nie została wskazana jako przemawiająca za naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji konkretnej normy prawa proceduralnego. Powołanie przez skarżącego szeregu przepisów w omawianych zarzutach czyni wątpliwym, jakie naruszenie jest zarzucane zaskarżonemu wyrokowi i jakie okoliczności mają wskazywać na zasadność zarzutu skarżącego. Niezbędna konkretyzacja zarzutów nie została także przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Skarżąca ograniczyła się do zamanifestowania niezadowolenia przede wszystkim z oceny rozstrzygnięcia przeprowadzonego w sprawie przez organy podatkowe i zaaprobowanego przez Sąd pierwszej instancji - jego zarzuty w tym zakresie stanowią polemikę ze wskazaną oceną tychże organów administracji i Sądu pierwszej instancji.

Odnosząc się jednak do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że są one niezasadne. Przypomnieć bowiem należy, że Sąd pierwszej instancji oceniał decyzję wydaną w trybie wznowienia postępowania.

Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, odstępstwem od zasady trwałości - jednej z fundamentalnych zasad postępowania podatkowego. Wyrażona w art. 128 o.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie nie tylko dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, ale i dla całego istniejącego porządku prawnego. W systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja podatkowa korzysta z domniemania prawidłowości (legalności). Wszelkie decyzje ostateczne organów podatkowych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo, wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1867/09). Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają więc ścisłej wykładni.

Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowych było dotknięte choć jedną z kwalifikowanych wad procesowych wymienionych w art. 240 § 1 o.p. Podkreślić przy tym należy, iż postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu (por. wyrok WSA w Gliwicach z 8 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1657/13 (publ. LEX nr 1518293).

W rozpoznawanej sprawie istotą było zatem dokonanie oceny dowodu w postaci umowy przedwstępnej nabycia nieruchomości zawartej pomiędzy W. sp. z o.o. a M. Z., w zakresie wystąpienia przesłanki z z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona tylko wtedy, gdy są one istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że dowód w postaci aktu notarialnego z 2 czerwca 2004 r. nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, które zapadło w trybie zwykłym.

Przypomnieć należy, że w postępowaniu dotyczącym Skarżącej w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych organ podatkowy uznał, iż pożyczka w kwocie 2.815.500 zł nie pochodziła od M. Z. W tym względzie organ przedstawił wyczerpującą i przekonywująca argumentację, wskazującą na to, iż osoba ta nie mogła udzielić Skarżącej pożyczki. Argumentacja organu abstrahowała od możliwości finansowych M. Z., a dotyczyła okoliczności w jakich udzielono pożyczki.

Organ wskazał m.in., iż kwota udzielonej pożyczki nie może pochodzić od wskazanej osoby, bowiem M.K. Z. w owym okresie przebywał w Areszcie Śledczym w T., nadto zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej której faktycznie nie prowadził. Ustanowiony pełnomocnik w osobie A. Z. zaprzeczyła aby występowała jako pełnomocnik firmy byłego męża M.K. Z. i nie posiada wiedzy na temat tej działalności. Ocena dowodów zgromadzonych w postępowaniu wymiarowym została zaakceptowana przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim w prawomocnym wyroku z 28 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Go 149/10.

Jak wynika natomiast z twierdzeń skarżącej, nowy ujawniony dowód w postaci aktu notarialnego z dnia 2 czerwca 2004r uprawdopodabnia jej zdaniem, iż M.K. Z. udzielił w/w pożyczki, bowiem wskazuje na to jego sytuacja majątkowa.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację organów i Sądu pierwszej instancji co do tego, iż ujawniony dowód pozbawiony jest cechy istotności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt. 5 o.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarta umowa dotyczyła zakupu przez M.K. Z. nieruchomości, a więc końcowo wydatkowania, a nie otrzymania przez niego określonych kwot z tym związanych.

Końcowo trzeba podkreślić, że argumentacja skargi kasacyjnej oparta jest na odmiennej od dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji, oceny dowodu w postaci aktu notarialnego z 2 czerwca 2004 r. Jednak w skardze kasacyjnej brak jest zarzutu odnoszącego się do art. 191 o.p., który określa zasadę swobodnej oceny dowodów.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny po uwzględnieniu skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2013 r. II FSK 1187/13 i uchyleniu tego postanowienia na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., działając na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.