Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 184/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-06-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I.W., reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazano, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik podkreślił, że z uwagi na rozmiar, zakres i charakter opisanych w skardze uchybień jakich dopuściły się orzekające w sprawie organy, wniosek pozostaje uzasadniony, albowiem istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji obu organów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba ze ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż chodzi tu o niebezpieczeństwo wyrządzenia takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Powyższe oznacza, iż w złożonym wniosku strona powinna nie tylko wymienić jedną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu, ale także uzasadnić swoje żądanie podając konkretne okoliczności przemawiające za jego zasadnością. Strona reprezentowana w niniejszym postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika powinna mieć świadomość, że ubieganie się o udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07, niepubl.).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący, ani jego pełnomocnik w ogóle nie uprawdopodobnili, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło skarżącemu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych okoliczności faktycznych wskazujących na zaistnienie w jego sytuacji przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

Co prawda w orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę jedynego źródła utrzymania, stanowi spełnienie przesłanek z art 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1148/13). W niniejszej sprawie brak jest jednak informacji czy wykonywanie uprawnień diagnosty stanowiło jedyne źródło utrzymania wnioskodawcy, czy nie posiadał uprawnień do wykonywania innego zawodu, takich informacji nie zawierał wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Również argumentacja wniosku, co do dużego prawdopodobieństwa uchylenia decyzji obu organów również nie może stanowić podstawy wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślenia bowiem wymaga, że Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt: II OZ 661/14, LEX nr 1479276).

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.