Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1142/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Uzasadnienie
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 188
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 2 października 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Zbigniew Romała, po rozpoznaniu w dniu 2 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w Łasku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 669/18 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Łasku na uchwałę Rady Gminy Dobroń z dnia 24 listopada 2011 r., nr XIV/93/2011 w przedmiocie określenia wzorów formularzy deklaracji i informacji podatkowych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę sentencji zaskarżonego wyroku w ten sposób, że dodaje się tiret szóste w brzmieniu: "-7".


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 669/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Łasku na uchwałę Rady Gminy Dobroń z dnia 24 listopada 2011 r. nr XIV/93/2011, w przedmiocie określenia wzorów formularzy deklaracji i informacji podatkowych stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej postanowienia: (-) załącznika nr 1 w punkcie F załącznika, (-) załącznika nr 2 w punkcie G załącznika, (-) załącznika nr 3 w punkcie H załącznika, (-) załącznika nr 4 w punkcie K załącznika, załącznika nr 4 w punkcie B, pozycja 12 załącznika. Wymieniony wyrok, jak też inne orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: www.nsa.orzeczenia.gov.pl .

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił okoliczności faktyczne sprawy, z których wynika, że Prokurator zarzucił wymienionej uchwale naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 2002 r. nr 23, poz. 220 ze zm.) oraz art. 6 ust. 3 i ust. 13 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.), art. 6a ust. 11 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., nr 136, poz. 969 ze zm.), a także art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002 r., nr 100, poz. 1682 ze zm.) i w związku z tym wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dot. (-) załącznika nr 1 w punkcie F załącznika, (-) załącznika nr 2 w punkcie G załącznika, (-) załącznika nr 3 w punkcie H załącznika, (-) załącznika nr 4 w punkcie K załącznika, załącznika nr 4 w punkcie B, pozycja 12 załącznika oraz § 7. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że WSA w Łodzi podzielił w całości stanowisko Prokuratora odnośnie naruszenia wskazanych w skardze wymienionych regulacji prawnych przez wskazane jednostki redakcyjne uchwały, jednakowoż w sentencji orzeczenia stwierdzono nieważność (-) załącznika nr 1 w punkcie F załącznika, (-) załącznika nr 2 w punkcie G załącznika, (-) załącznika nr 3 w punkcie H załącznika, (-) załącznika nr 4 w punkcie K załącznika, załącznika nr 4 w punkcie B, pozycja 12 załącznika, pomijając postanowienia § 7 uchwały.

Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Łodzi wywiódł Prokurator Rejonowy w Łasku, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na istnieniu sprzeczności pomiędzy sentencją wyroku, a pisemnymi motywami, sporządzenia wadliwego uzasadnienia wyroku poprzez podzielenie zarzutu Prokuratora w zakresie § 7 zaskarżonej uchwały podczas, gdy w sentencji wyroku Sąd nie stwierdził nieważności tego zapisu, co w konsekwencji uniemożliwiło poznanie motywów podjętego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia w sprawie.

Mając to na względzie Prokurator, powołując się na art. 188 § 1 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części obejmującej postanowienia załącznika nr 1 w pkt F załącznika, załącznika nr 2 w pkt G załącznika, załącznika nr 3 w pkt H załącznika, załącznika nr 4 w pkt K załącznika, załącznika nr 4 w pkt B pozycja 12 załącznika oraz § 7 uchwały.

W motywach skargi kasacyjnej Prokurator podkreślił m.in., że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd podzielił w całości stanowisko zaprezentowane w prokuratorskiej skardze, tyle że w sentencji orzeczenia pominięto § 7 uchwały, mimo że z uzasadnienia wyroku Sąd dopatrzył się również naruszenia § 7 uchwały.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W wywiedzionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze kasacyjnej Prokurator Rejonowy w Łasku, powołując się na art. 188 p.p.s.a., domagał się uchylenia tego orzeczenia oraz stwierdzenia nieważności objętej skargą uchwały Rady Gminy Dobroń, w pełnym zakresie wskazanym w skardze. Prokurator, podnosząc zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zaakcentował, że mimo tego, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku podzielił w całości stanowisko skargi odnośnie nieważności wskazanych w niej fragmentów zaskarżonej uchwały (w części obejmującej postanowienia: załącznika nr 1 w pkt F załącznika, załącznika nr 2 w pkt G załącznika, załącznika nr 3 w pkt H załącznika, załącznika nr 4 w pkt K załącznika, załącznika nr 4 w pkt B pozycja 12 załącznika oraz w zakresie § 7), to jednak w treści sentencji, orzekając o nieważności poszczególnych fragmentów uchwały, pominięty został jej § 7.

W pierwszej kolejności wypada przypomnieć, że na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. W rozpatrywanej sprawie wniesiony przez Prokuratora do NSA środek zaskarżenia oparty został na zarzucie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., w którym ustawodawca określił wzorzec formalny, jakiemu winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że zarzut naruszenia tego przepisu można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, gdy skarżący wykaże, iż sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, zastosowania przez organy przepisów prawa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 września 2019 r., sygn. akt II FSK 3411/17 i wymienione w nim orzeczenia). Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, na które składają się: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, przytoczenie zarzutów podniesionych w skardze oraz stanowisk pozostałych stron, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Tym wszystkim warunkom odpowiada uzasadnienie zaskarżonego wyroku, czego zresztą wnoszący skargę kasacyjną nie podważa. Stąd też stanowisko o wadliwości uzasadnienia wyroku należy uznać za niesłuszne.

Inną rzeczą jest natomiast to, iż rzeczywiście w uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podzielił w całości stanowisko Prokuratora, w tym w zakresie sprzeczności z prawem postanowień § 7 uchwały, pomijając jednocześnie ten przepis w sentencji wyroku, w której stwierdził nieważność pozostałych kwestionowanych w skardze przepisów analizowanego aktu prawa miejscowego (postanowienia: załącznika nr 1 w pkt F załącznika, załącznika nr 2 w pkt G załącznika, załącznika nr 3 w pkt H załącznika, załącznika nr 4 w pkt K załącznika, załącznika nr 4 w pkt B pozycja 12 załącznika).

W ocenie rozpatrującego sprawę składu orzekającego powyższe stanowi tzw. "inną oczywistą omyłkę", o której mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei w myśl art. 156 § 3 p.p.s.a., jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 560/11).

Odnosząc te rozważania do realiów sprawy stwierdzić należy, że w opisie stanu faktycznego, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał, że skarżący kwestionuje zgodność z prawem uchwały Rady Gminy Dobroń z dnia 24 listopada 2011 r. w zakresie załączników 1-4 – w części dotyczącej odpowiednio punktu F, G, H, K każdego z załączników, punktu B poz. 12 załącznika nr 4 oraz w zakresie § 7. W rozważaniach prawnych uzasadnienia, WSA w Łodzi podzielił w całości stanowisko Prokuratora w kwestii legalności ww. postanowień uchwały, w tym w odniesieniu do postanowień § 7 (s. 10 in fine). Sąd w sposób jednoznaczny wyartykułował w uzasadnieniu rozstrzygnięcia swoje stanowisko o niezgodności § 7 uchwały ze wskazanymi w skardze przepisami. Nie budzi zatem zastrzeżeń oczywistość uchybienia polegającego na niewymienieniu w sentencji "§ 7", pośród innych pięciu zakwestionowanych jednostek redakcyjnych uchwały.

W ocenie rozpatrującego sprawę składu orzekającego nie ulega wątpliwości, że zaistniały błąd był w istocie oczywista omyłką i dlatego na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 156 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił sprostować go z urzędu, poprzez dodanie do treści sentencji tiret szóste w brzmieniu "- § 7".

Z tych wszystkich powodów brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.