Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2359/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "N." z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 18 marca 2013r. do Urzędu W. wpłynął wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "N. " o zmianę przeznaczenia użytków nieruchomości gruntowej stanowiącej działki o nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. z "inne tereny zabudowane" na "tereny mieszkaniowe".

Pismem z dnia 8 kwietnia 2013r. poinformowano Spółdzielnię o braku podstaw do wprowadzenia wnioskowanej zmiany uzasadniając, że działki ewidencyjne nr [...] i [...] nie stanowią terenów mieszkaniowych, opisanych w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 200lr. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Poinformowano również, że posiadanie tytułu własności lub prawa użytkowania nie wpływa na rodzaj użytku gruntowego wykazywany w operacie ewidencyjnym.

Pismem z dnia 14 maja 2013r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "N. " złożyła wniosek do Urzędu W. o przekazanie sprawy do Starosty Powiatu W. o zmianę przeznaczenia użytków nieruchomości gruntowej stanowiącej działki o nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu poinformowała, że kwalifikacja gruntów ma wpływ na ustalenie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, tym samym Prezydent W. jako wykonujący zadanie starosty nie ma interesu w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r. Prezydent W. odmówił wyłączenia Urzędu W. jako organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków i przekazania sprawy do Starosty Powiatu W.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013r. odmówiono wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków poprzez wykazanie użytku "tereny mieszkaniowe" (B) w miejsce dotychczas wykazanego użytku "inne tereny zabudowane" (Bi) dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] położonych w Dzielnicy [...] m. W.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że zgodnie z § 65 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków - budynki w operacie ewidencyjnym dzieli się na rodzaje ze względu na podstawową funkcję użytkową tj. m.in. na budynki mieszkalne oraz na budynki transportu i łączności. Przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych wprowadzonymi na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Według rozporządzenia w sprawie klasyfikacji środków trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.) budynki transportu i łączności (garaże) należą do budynków niemieszkalnych. Ponadto poinformowano, że istnienie zabudowy na gruncie oraz jej rodzaj ma wpływ na rodzaj użytku gruntowego wykazywanego w ewidencji. Rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków wyodrębnia z gruntów zabudowanych i zurbanizowanych m.in. tereny mieszkaniowe (B) i inne tereny zabudowane (Bi). Zgodnie z załącznikiem nr 6 do ww. rozporządzenia - do innych terenów zabudowanych zalicza się "grunty zajęte pod budynkami i urządzenia związane z (...) łącznością". Garaży nie można zaliczyć do budynków mieszkalnych ani do urządzeń funkcjonalnie związanych z budynkiem mieszkalnym.

Od ww. decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] lipca 2013r. odwołanie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "N. " zarzucając, że organ instancji nie odniósł się do twierdzeń strony, że przedmiotowe garaże są istotnie funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi, a ich istnienie bez tych budynków mieszkalnych jest pozbawione celu.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "N. " od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. orzekającej o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków poprzez wykazanie użytku "tereny mieszkaniowe" (B) w miejsce dotychczas wykazanego użytku "inne tereny zabudowane" (Bi) dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] położonych w Dzielnicy [...] m. W. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym organ uznał, iż brak jest podstaw do wprowadzenia żądanych przez Spółdzielnię zmian.

Pismem z dnia 19 września 2013 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "N. " wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. ust. 3 pkt 1 załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, polegające na niezasadnym przyjęciu że garaże znajdujące się na nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...] w W. oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], oraz nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...] w W. oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], nie stanowią urządzeń funkcjonalnie związanych z budynkami mieszkalnymi w rozumieniu tego przepisu, a tym samym że nieruchomości te nie stanowią "terenów mieszkaniowych" zgodnie z kategorią pojęciową tego przepisu,

2. § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez jego błędną interpretację, polegającą na tym, że uznanie budynku za budynek transportu i łączności automatycznie przesądza o tym, że grunt na którym ten budynek jest posadowiony nie może stanowię "terenów mieszkaniowych" w rozumieniu ust. 3 pkt 1 załącznika nr 6 do ww. rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty podnosząc, iż organy nieprawidłowo oceniły, że sposób wykorzystania ww. nieruchomości nie pozostaje w nierozerwalnym i oczywistym związku z istniejącym na nieruchomościach przyległych budownictwem mieszkaniowym, nie uznając przy tym, że sposób wykorzystania tych gruntów podporządkowany jest tylko i wyłącznie na cele budownictwa mieszkaniowego. Po raz kolejny podkreślono, że przedmiotowe nieruchomości gruntowe zabudowane garażami od samego początku wykorzystywane są przez członków spółdzielni w jednym celu tj. do zaspakajania potrzeb budownictwa mieszkaniowego. Budynki garażowe, wykorzystywane są wyłącznie przez mieszkańców będących członkami S.M. "N. " i są częścią zasobu mieszkaniowego spółdzielni. Tym samym przedmiotowe budynki garażowe służą mieszkańcom spółdzielni i są częścią jej zasobu mieszkaniowego, a wykorzystywanie ich bez jednoczesnego wykorzystywania lokali mieszkalnych jest sprzeczne z ich funkcjonalnym przeznaczeniem. Za słusznością stanowiska strony przemawiają przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z treścią ust 3 pkt 1 załącznika nr 6 tego rozporządzenia do "terenów mieszkaniowych" zalicza się grunty, niewykorzystywane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne, urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (tutaj rozporządzenie przykładowo wymienia podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe. Natomiast zgodnie z treścią ust. 3 pkt 3 załącznika nr 6 do rozporządzenia, do "innych terenów zabudowanych" zalicza się grunty zajęte pod budynki i urządzenia związane z administracją, służbą zdrowia, handlem, kultem religijnym, rzemiosłem, usługami, nauką, oświata, kultura i sztuka, wypoczynkiem, łącznością itp., czynne cmentarze, grzebowiska zwierząt oraz inne grunty zabudowane, niewymienione w pkt 1.

W ocenie skarżącej przedmiotowe garaże te nie mieszczą się więc w kategorii pojęciowej określonej w ust. 3 pkt 3 załącznika nr 6 do rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1289 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Oznacza to, że decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skarżącego. Uwzględnia więc z urzędu naruszenia prawa, których nie dostrzegła strona wnosząca skargę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Przedmiotem skargi jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. orzekającą o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków poprzez wykazanie użytku "tereny mieszkaniowe" (B) w miejsce dotychczas wykazanego użytku "inne tereny zabudowane" (Bi) dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] położonych w Dzielnicy [...] m. W.

W ocenie Sądu organy nie naruszyły obowiązujących przepisów odmawiając dokonania żądanych zmian.

Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, rodzaje użytków określa § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454) oraz załącznik nr 6 do tego rozporządzenia.

Zgodnie z ww. przepisami do terenów mieszkaniowych (B) zalicza się grunty, niewykorzystywane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne, urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe. Natomiast do innych terenów zabudowanych (Bi) zalicza się grunty zajęte pod budynki i urządzenia związane z administracją, służbą zdrowia, handlem, kultem religijnym, rzemiosłem, usługami, nauką, oświatą, kulturą i sztuką, wypoczynkiem, łącznością itp.

Zgodnie z § 65 ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, budynki ze względu na podstawową funkcję użytkową budynku dzieli się na: m.in. budynki mieszkalne, budynki transportu i łączności.

Jak zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji przepisy te korespondują wprost z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. z 2010r., Nr 242 poz. 1622 ze zm.), bowiem na ich podstawie ustala się przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju. Zgodnie z ww. rozporządzeniem budynki mieszkalne - są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadku, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki sklasyfikowany jest jako niemieszkalny zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynki niemieszkalne - są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. Podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne w KŚT określono na podstawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Zgodnie z KŚT oraz PKOB budynki garaży i zadaszone parkingi zaliczamy do budynków transportu i łączności (budynki niemieszkalne).

Wobec powyższego orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, iż z powyższego wynika - iż o tym, czy grunt będzie uznany za tereny mieszkaniowe (B) czy też inne tereny zabudowane (Bi) rozstrzyga rodzaj zabudowy na gruncie. Na przedmiotowej działce znajdują się garaże, które według KŚT i PKOB zalicza się do budynków transportu i łączności. Grunty, na których się one znajdują nie mogą więc być zaliczone do terenów mieszkaniowych. Prawidłowo grunty te zaliczono do innych terenów zabudowanych, bowiem nie są one zajęte pod zabudowę mieszkalną.

Jednocześnie należy zauważyć, że zarzut, iż przedmiotowe garaże są istotnie funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi, a ich istnienie bez tych budynków mieszkalnych jest pozbawione celu jest bezzasadny, bowiem to rodzaj zabudowy na gruncie bądź sposób jego wykorzystywania określa rodzaj użytku gruntowego.

W toku postępowania organy zasadnie zdaniem Sądu zauważyły, iż posiadanie przez właścicieli lokali usytuowanych w budynkach mieszkalnych prawa wieczystego użytkowania do gruntu, na którym są garaże nie przesądza o sposobie użytkowania tego gruntu. Jak wynika z KW [...] poszczególne garaże nie stanowią pomieszczeń przynależnych do poszczególnych lokali mieszkalnych, lecz stanowią odrębne budynki mogące stanowić odrębny przedmiot własności.

Wobec powyższego zarzuty podniesione w skardze dotyczące błędnej wykładni powołanych przepisów nie mogły zostać uwzględnione i dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.