Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 457/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 30, art. 49b
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant: asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego (zbiornika na gnojówkę) I. oddala skargę. II. przyznaje adwokatowi E. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 49b ust. 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409, zwanej dalej "Prawem budowlanym"), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], nakazującą S. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika na gnojówkę o pojemności około 16 m3, usytuowanego około 0,6 m od granicy z działką nr [...] zlokalizowanego na działce nr [...] w W. , przy ul. [...].

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] października 2009 r. pracownicy organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji przeprowadzili na działce nr [...] w W. oględziny, z których sporządzono protokół wraz ze szkicem sytuacyjnym oraz dokumentację fotograficzną. Na podstawie dokonanych czynności dowodowych ustalono między innymi, że na tej nieruchomości istnieją trzy betonowe zbiorniki na gnojówkę wybudowane bez stosownego zgłoszenia. Zbiorniki te zostały wykonane w 2001 roku. Średnice zbiorników wynoszą odpowiednio 3,20 m, 3,30 m i 3,25 m, zaś ich głębokość wynosi około 2 m. Odległość zbiorników od granicy sąsiedniej działki

p. L. wynosi ok. 3,60 m, natomiast odległość rur wywiewnych od granicy tej działki wynosi ok. 5,0 m, odległość rury wywiewnej od okna budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] wynosi 14,5 m, od okna sklepu spożywczego zlokalizowanego na działce nr [...] wynosi ok. 17 m, a od budynku mieszkalnego na działce nr [...] około 20 m. Ustalono, że zbiornik na gnojówkę o średnicy 3,20 m jest zlokalizowany w odległości ok. 5,0 m od zbiornika o wymiarach 1,3 x 1,6 m, a rura wywiewna – 4,1 m od granicy działki nr [...] (droga), kolejny zbiornik na gnojówkę o średnicy 3,30 m usytuowany jest ok. 0,5 m od granicy działki nr [...], a rura wywiewna od tej granicy – w odległości 2,15 m, zaś trzeci zbiornik na gnojówkę o średnicy 3,25 m, będący przedmiotem rozpoznawanej sprawy, został zlokalizowany około 0,6 m od granicy działki [...], a rura wywiewna – ok. 1,80 m i jest on usytuowany w odległości ok. 4,6 m od studni na działce nr [...].

Z protokołu kolejnych oględzin z dnia [...] marca 2010 r. wynika w szczególności, iż stan usytuowania trzech zbiorników od strony drogi gminnej nie zmienił się od dnia 20 października 2009 r. S. S. oświadczył, że trzy zbiorniki na gnojówkę wykonał na podstawie zgłoszenia z dnia [...] lutego 2001 r., które – według jego twierdzeń – dotyczyło całego zamierzenia budowlanego, to jest budynku gospodarczego (chlewni) oraz tych zbiorników. Z załączonej do akt kserokopii dokonanego przez S. S. zgłoszenia i załączonego do niego opisu technicznego wraz z planem usytuowania wynika w sposób jednoznaczny – w ocenie organów obu instancji – iż tym zgłoszeniem był objęty wyłącznie budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m2, który miał stanowić obudowę istniejącej wiaty gospodarczej. Nie były tam przewidziane żadne instalacje wewnętrzne, ani też zbiorniki na gnojówkę.

W aktach sprawy znajduje się także kserokopia dokonanego przez S. S. zgłoszenia robót z dnia 23 lutego 2005 r., polegających na budowie płyty obornikowej, zbiornika na gnojówkę, utwardzenia terenu i budowy studni, w stosunku do którego decyzją z dnia 11 marca 2005 r. znak: [...] został wniesiony sprzeciw z uwagi na naruszenie ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ośrodka Gminnego W. , uchwalonego przez Radę Gminy W. uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr [...] z dnia 18 października 2002 r.), z którego wynika, że działka nr [...] oraz północna część działki nr [...] na głębokości 100 m od drogi gminnej asfaltowej KG (KDD 3) w W. , przy ul. [...], znajdują się w XXII obszarze funkcjonalno-przestrzennym, w terenie oznaczonym symbolami MN, UH, UR, UG, który przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem funkcji uzupełniającej (usługi handlu, drobne nieuciążliwe rzemiosło, pokoje letniskowe).

Z uwagi na wskazywaną przez S. S. w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. możliwość dopuszczenia istnienia na opisanym terenie zbiorników na gnojówkę przez uchwałę Rady Gminy W. Nr [...] i uchwałę Nr [...], zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w tym zakresie.

W piśmie z dnia 23 sierpnia 2010 r. Wójt [...] wskazał, że uchwała Rady Gminy W. Nr [...] z [...] września 2002 r. dotyczy obszaru w granicach administracyjnych gminy, z wyłączeniem obszaru Ośrodka Gminnego W. , zaś uchwała Nr [...] z [...] lipca 2008 r. dotyczy miejscowości C., gmina W..

Mając na uwadze powyższe okoliczności organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na S. S. obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów, w tym zaświadczenia o zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego trzech zbiorników na gnojówkę zlokalizowanych na działce nr [...]. Pismem z dnia 21 stycznia 2014 r. S. S. zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie terminu do wykonania obowiązków wynikających z tego postanowienia.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], Wójt [...], po rozpatrzeniu wniosku S. S. w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego trzech zbiorników na gnojówkę zlokalizowanych na działce nr [...] w W. , przy ul. [...], odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści wobec stwierdzenia, w oparciu o regulacje obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, braku możliwości dokonywania ulepszeń i modernizacji istniejącej zabudowy mającej charakter siedlisk rolniczych. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 11 lutego 2014 r., znak: [...].

Okoliczność niewywiązania się przez inwestora z nałożonych postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. obowiązków skutkowała wydaniem przez organ pierwszej instancji powołanej na wstępie decyzji i utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego.

W uzasadnieniu decyzji organu II instancji, która jest przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, organ odwoławczy wyjaśnił, że nie ulega wątpliwości, iż będący przedmiotem postępowania zbiornik na gnojówkę o średnicy 3,25 m, usytuowany około 0,6 m od granicy z działką nr [...] zlokalizowany na działce nr [...], został zrealizowany przez S. S. w 2001 r. w sposób samowolny, to jest bez wymaganego przez art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Powołując się na treść art. 49b ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego, organ drugiej instancji podniósł, że w sprawie istniała podstawa do wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia nakładającego na sprawcę samowoli obowiązek przedstawienia dokumentów niezbędnych do zalegalizowania samowoli, wymienionych w art. 49b ust. 2 powołanej ustawy, a w dalszej kolejności, z uwagi na niewykonanie tego obowiązku, do wydania decyzji nakazującej S. S., na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego, wykonanie rozbiórki przedmiotowego zbiornika na gnojówkę.

Organ podkreślił, że Wójt [...], po rozpatrzeniu wniosku S. S. w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego trzech zbiorników na gnojówkę zlokalizowanych na działce nr [...] w W. przy ul. [...], odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści z uwagi na fakt, że istnienie samowolnie zrealizowanych zbiorników na gnojówkę na tej działce narusza ustalenia zawarte w obowiązującym planie zagospodarowania Ośrodka Gminnego W. (uchwała Nr [...] z dnia [...] września 2002 r., Dz. Urz. Woj. Lub. Nr [...]). Organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 11 lutego 2014 r. i w tym dniu stało się ostateczne.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] podkreślił również, że wbrew przekonaniu S. S., samowolnie wykonany w 2001 roku obiekt należy skontrolować pod względem jego zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie rozpoznawania sprawy przez właściwy organ, a nie w oparciu o przepisy planu zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał w 2001 r. Zdaniem organu, powołany przez skarżącego przepis art. 35 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej zwanej "u.p.z.p."), zgodnie z którym tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem (chyba, że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania), dotyczyć może obiektów istniejących legalnie, to jest powstałych na podstawie pozwolenia na budowę, czy stosownego zgłoszenia, a nie zrealizowanych w sposób samowolny.

W skardze na powyższą decyzję skarżący S. S. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji wydanych w niniejszej sprawie oraz o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania z uwagi na to, że nakaz rozbiórki przedmiotowego zbiornika został orzeczony mimo, że jego wybudowanie nastąpiło w roku 2001, a zatem nie podlega wymogowi zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w dacie ich wybudowania jeszcze nie został uchwalony, a ponadto spełnia wszelkie wymogi techniczno-budowlane. Z tej przyczyny skarżący zażądał także uchylenia postanowienia z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...].

Ponadto skarżący wniósł również o uznanie, że wybudowanie przedmiotowego zbiornika jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na mocy art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 35 u.p.z.p.

W obszernym uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że bezsporne jest, iż na należącej do skarżącego działce została wybudowana oraz funkcjonuje obora, w której hodowane jest bydło. W bezpośredniej bliskości tej obory w 2001 r. zostały wybudowanie trzy zbiorniki na gnojówkę. W 2001 r. nie nastąpiła jeszcze zmiana planu zagospodarowania przestrzennego, to jest teren usytuowania trzech zbiorników na gnojówkę miał przeznaczenie rolnicze. Dlatego zdaniem skarżącego, nie można stosować regulacji planu zagospodarowania przestrzennego do obiektów budowlanych, które powstały przed wprowadzeniem w życie tego planu, gdyż prawo nie działa wstecz.

Ponadto, wybudowanie zbiorników na gnojówkę było wykonaniem wymogu ujętego w § 110 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm.), tj. w okresie, kiedy zostały wybudowane zbiorniki na gnojówkę. Wymieniony przepis odpowiada wymogowi ujętemu w § 110 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), który stanowi, że w pomieszczeniu przeznaczonym dla inwentarza żywego należy zapewnić odprowadzenie ścieków ze stanowisk dla zwierząt do zewnętrznych lub wewnętrznych zbiorników szczelnych.

W ocenie skarżącego, skoro wybudowana obora funkcjonuje legalnie, pomimo wprowadzenia planu zagospodarowania przestrzennego, to legalnie powinny funkcjonować także zbiorniki na gnojówkę, ponieważ obora i zbiorniki na gnojówkę stanowią integralną całość.

Dodatkowo – według argumentacji skarżącego – również w uzasadnieniu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] grudnia 2013 r. przywołano przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, w tym § 4 rozporządzenia, w myśl którego usytuowanie budowli rolniczych i projekt zagospodarowania działki lub terenu powinny być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku tego planu – z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący podkreślił, że przepis ten w dacie wybudowania przedmiotowego zbiornika stanowił, że usytuowanie budowli rolniczych i projekt zagospodarowania działki lub terenu powinny być zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymieniony przepis § 4 rozporządzenia został zmieniony rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 marca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 472). Wynika z powyższego, że jeszcze w 2013 r. wymienione rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie zawierało wymogu zgodności usytuowania budynków rolniczych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący wyjaśnił ponadto, że zbiorniki na gnojówkę nie stanowią zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, ani nie są uciążliwe dla sąsiadów, miedzy innymi ze względu na stosowanie chemicznych preparatów skutkujących brakiem przykrego zapachu gnojówki. Tymczasem do chwili obecnej nie podjęto w Gminie W. żadnych kroków w celu wprowadzenia w życie regulacji obowiązującego planu miejscowego i prawdopodobne jest, że plan ten na długo, a najprawdopodobniej na zawsze pozostanie "martwą literą". W W. wielu mieszkańców utrzymuje się bowiem z rolnictwa i hodowli trzody chlewnej, drobiu oraz bydła. Pomimo tego, terenom Gminy W. odebrano rolniczy charakter i narzucono charakter nierolniczy, bez możliwości powrotu do stanu poprzedniego. Na podstawie art. 35 u.p.z.p. dopuszcza się wykorzystywanie działek w sposób dotychczasowy, lecz bez możliwości dokonywania ulepszeń zabudowy już istniejącej. Dlatego poczucie niesprawiedliwości u skarżącego wzbudza to, że trzy zbiorniki na gnojówkę zostały wybudowane w 2001 r., gdy jego działka miała jeszcze rolnicze przeznaczenie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego nakazujące skarżącemu S. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika na gnojówkę o pojemności około 16 m3, usytuowanego około 0,6 m od granicy z działką nr [...] zlokalizowanego na działce nr [...] w W. , przy ul. [...].

Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowiły przepisy art. 49b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego.

Zbiornik na gnojówkę może zostać zrealizowany na podstawie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, co wynika z treści art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W niniejszej sprawie jest bezsporne, że wspomniany zbiornik został wykonany w 2001 roku bez wymaganego prawem zgłoszenia.

Wynika to z tego, że pisemne zgłoszenie z dnia 7 lutego 2001 r., na które powołuje się skarżący, dotyczyło bowiem wyłącznie budowy budynku gospodarczego – obudowy istniejącej wiaty gospodarczej na działce nr [...], nie obejmowało zaś zbiorników na gnojówkę na działce nr [...] (k. 30 akt organu pierwszej instancji).

Z kolei zgłoszenie z dnia [...] lutego 2005 r., obejmujące między innymi płytę obornikową ze studzienką chłonną na działce nr [...], nie może być uznane za prawnie skuteczne, gdyż po pierwsze, zgłoszenia tego skarżący dokonał kilka lat po zrealizowaniu zbiornika na gnojówkę objętego niniejszym postępowaniem, po drugie, zgłoszenie to dotyczy innej działki niż działka, na której posadowiony jest zbiornik objęty niniejszym postępowaniem, po trzecie zaś – właściwy organ zgłosił w dniu 11 marca 2005 r. sprzeciw od tego zgłoszenia (k. 26 akt organu pierwszej instancji).

Z tych przyczyn organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji zasadnie wszczął postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej.

Zgodnie z art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Stosownie zaś do art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, jeżeli budowa, o której wyżej mowa, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem – gdy budowa nie została zakończona – prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni:

1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4;

2) projektu zagospodarowania działki lub terenu;

3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z powołanym przepisem, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia pod rygorem nakazania rozbiórki zbiornika – w terminie 30 dni – dokumentów w postaci:

a) projektu zagospodarowania działki nr [...] wykonanego przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane;

b) zaświadczenia Wójta [...] o zgodności usytuowania zbiornika na działce nr [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

c) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

d) opinii technicznej, określającej, czy przedmiotowy zbiornik posiada dno i ściany nieprzepuszczalne oraz czy jest wyposażony w szczelne przykrycie, otwór wentylacyjny oraz zamykany otwór wejściowy.

W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał nałożonych na niego obowiązków. W dniu 22 stycznia 2014 r. Wójt [...] wydał bowiem postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności usytuowania przedmiotowego zbiornika z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ośrodka Gminnego W. (uchwała Nr [...] z dnia [...] września 2002 r., Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 122). Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w dniu 11 lutego 2014 r. (k. 149-150 akt organu pierwszej instancji). W tym dniu stało się zatem ostateczne.

W myśl art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu, stosuje się art. 49b ust. 1.

Zatem niewykonanie w postępowaniu legalizacyjnym obowiązku przedłożenia w zakreślonym przez organ nadzoru budowlanego terminie choćby jednego z dokumentów wymienionych postanowieniem wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, obliguje ten organ do nakazania rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego, bądź jego części.

Tym samym brak zaświadczenia wójta o zgodności realizacji przedmiotowego zbiornika na gnojówkę z ustaleniami obowiązującego dla działki nr [...] w W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodował, że organy nadzoru budowlanego obu instancji zasadnie uznały tę okoliczność za wystarczającą przesłankę nakazania rozbiórki zbiornika.

Nie sposób w związku z tym podzielić zarzutów skarżącego, według którego skoro wybudowanie zbiornika nastąpiło w roku 2001, to budowa nie podlega wymogowi zgodności z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w 2001 r. jeszcze nie został uchwalony, ale wymogowi zgodności z wcześniejszym planem, co wynika – w jego przekonaniu – z treści art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 35 u.p.z.p.

Otóż, przede wszystkim ponownie zaakcentować należy, że organ nadzoru budowlanego dysponując ostatecznym postanowieniem odmawiającym wydania zaświadczenia o zgodności samowolnie zrealizowanej inwestycji z planem miejscowym, miał prawny obowiązek – wynikający wprost z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego – nakazania rozbiórki zbiornika. Wyeliminowanie tego postanowienia z obrotu prawnego wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 26 lutego 2015 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Lu 350/14, nastąpiło już po zakończeniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, a zatem pozostaje bez wpływu na ocenę prawną wydanych w tym postępowaniu rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że oba powołane przez skarżącego przepisy, to jest art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 35 u.p.z.p., mają w zasadzie identyczne brzmienie. Zgodnie z ich dyspozycjami, tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania.

Wbrew stanowisku skarżącego, wskazane normy nie mają jednakże zastosowania w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Użyte w nich określenie: "korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób" oznacza każdy zgodny z prawem dotychczasowy sposób używania nieruchomości w określonym celu (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 22 listopada 2013 r., II CSK 98/13, LEX nr 1418725). Zarówno zatem przepis art. 37 ust. 1 u.z.p., jak i obowiązujący obecnie art. 35 ust. 1 u.p.z.p., nie chronią właścicieli nieruchomości, którzy zagospodarowali je z naruszeniem przepisów prawa, w szczególności popełniając samowolę budowlaną.

Inwestor, który realizuje roboty budowlane bez wymaganego prawem zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, ponosi ryzyko zmian w prawie, które uniemożliwią mu w przyszłości zalegalizowanie wykonanych bezprawnie robót, nawet wtedy, gdy – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – zrealizowany obiekt nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Innymi słowy, ten kto sam prawo narusza, nie może oczekiwać ochrony przed ewentualnymi negatywnymi dla niego skutkami zmian tego prawa.

Również podnoszone przez skarżącego argumenty, że zbiornik na gnojówkę jest konieczny dla prowadzenia działalności związanej z hodowlą zwierząt, nie stanowi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, ani też nie jest uciążliwy dla sąsiadów, a nadto, że do dzisiaj nie podjęto w Gminie [...] żadnych kroków w celu wprowadzenia w życie regulacji obowiązującego planu miejscowego, nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy nadzoru budowlanego nie mogły bowiem wziąć ich pod uwagę, w sytuacji braku wymaganego w postępowaniu legalizacyjnym zaświadczenia o zgodności usytuowania zbiornika na gnojówkę z obowiązującym planem miejscowym.

W związku z powyższym w przywołanych okolicznościach faktycznych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.").

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania (wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu) znajduje uzasadnienie w przepisach art. 250 p.p.s.a. w związku z § 19 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 461).

Z przytoczonych względów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.