Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 947/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2008 nr 26 poz 152
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi  nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów  pomiarowych
journal: Dz.U. 2003 nr 183 poz 1791
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań  metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nakładającą na P. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. karę pieniężną w wysokości 4.320 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2008 r. w [...] na ul. [...] doszło do kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...], należącego do P. K., zwanego dalej skarżącym.

Celem przeprowadzenia pomiarów nacisków osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej - pojazd skierowano na legalizowany punkt ważenia pojazdów zlokalizowany na drodze krajowej [...] w [...]. Po przeprowadzonej procedurze dwukrotnego ważenia pojazdu stwierdzono, że przekroczony został dopuszczalny nacisk pojedynczej osi nienapędowej pojazdu o 1,51 t ponad maksymalną dopuszczalną wartość nacisku pojedynczej osi nienapędowej pojazdu przewidzianą przepisami dla tej kategorii drogi (8,0 t) oraz stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej (DMC) o 1,93 t ponad dopuszczalną wartość (26 t) określoną dla tego pojazdu.

Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół, który został podpisany bez uwag przez kierującego pojazdem, którym był skarżący.

W związku ze stwierdzonymi uchybieniami Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomieniem z dnia [...] września 2008 r. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących ustawy o drogach publicznych oraz ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie skarżący w piśmie z dnia [...] października 2008 r. oświadczył, iż nie świadczył usług transportowych, tylko bezinteresownie przewoził piasek koledze.

W dniu [...] października 2008 r. organ otrzymał pisemną informację z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w G., że w terminie [...] lipca 2008 r. został wykonany remont wnęk pod wagi na stanowisku do kontroli pojazdów w [...]. Roboty budowlane nie miały wpływu na ukształtowanie strefy ważenia, w związku z czym "Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] lipca 2008 r. zachowuje ważność". Do pisma załączono Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] października 2008 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej kwocie 4.320 zł za stwierdzone w protokole kontroli uchybienia. Jako podstawę prawną wskazał art. 40c ust. 1 i 2 w zw. z art. 13g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) oraz lp. 6 pkt 1 lit. d) i e), 9 pkt 14 lit. b) załącznika nr 2 do ww. ustawy.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym domagał się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania. Podniósł, iż w miejscu ważenia trwały w okresie [...] lipca 2008 r. prace budowlane, a organ nie przedstawił dokumentów potwierdzających wykonanie pomiaru geodezyjnego po zakończeniu przebudowy tego stanowiska. Poddawał w wątpliwość prawidłowość uzyskanych wyników kontroli. Zarzucił, iż pomiary dokonane przy użyciu wag w dniu [...] września 2008 r. nie spełniały wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych.

Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego, albowiem z pisma zarządcy drogi tj. Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad Oddział w G. wynikało, że remont wnęk dokonanych w dniach [...] lipca 2008 r. na miejscu ważenia pojazdów w [...] nie wpłynął na ukształtowanie strefy ważenia i protokół wydany w dniu [...] lipca 2008 r. zachował ważność. Pomiary wykonano ponownie w dniu [...] października 2008 r. przez uprawnionego geodetę i w dniu tym zarządca drogi ponownie zatwierdził to miejsce do kontroli pojazdów. Miejsce to, wbrew twierdzeniom skarżącego nie musiało spełniać wymogów określonych w treści rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345), albowiem akt ten, jak wskazuje jego nazwa, dotyczy wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu, tymczasem w niniejszej sprawie ważenia dokonano na nieautomatycznych wagach przenośnych do pomiarów statycznych. W przypadku użycia tych wag przepisy prawne nie wprowadzają szczególnych warunków dla miejsca dokonywania ważenia (patrz rozporządzenie Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych z dnia 31 stycznia 2008 r. (Dz. U. nr 26, poz. 152)).

Organ podkreślił, że mimo to w celu zapewnienia maksymalnej dokładności wyników Inspekcja Transportu Drogowego korzysta wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, odpowiednio zbadanych i zatwierdzonych przez odpowiednie organy.

Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]marca 2009 r. P. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego - art. 75 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego dowodu sprzecznego z prawem, polegającego na przeprowadzeniu pomiarów nacisków osi i masy pojazdu marki [...] o nr rej. [...], w punkcie ważenia pojazdów, który nie odpowiadał wymaganiom określonym w § 7 ust. 1, § 8 i § 9 oraz § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdu w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń, wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych a następnie wykorzystanie wyniku, pochodzącego z tego pomiaru, do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej.

Wskazując na powyższe naruszenie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Główny zarzut skargi, podobnie jak i odwołanie od decyzji, wydanej w I instancji sprowadza się do kwestionowania wyników ważenia, na podstawie których na skarżącego nałożona została kara pieniężna z uwagi na to, że miejsce ważenia pojazdów w [...] nie odpowiadało przepisom prawa jak i że nie zachowano wszystkich wymogów przy procedurze ważenia pojazdów.

Ustosunkowując się do tego zarzutu Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie zostały potwierdzone w głównej mierze w protokole kontroli z dnia [...] września 2008 r., który został podpisany bez zastrzeżeń przez skarżącego -kierującego pojazdem. Z protokołu tego wynika, iż został on pouczony o zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdu przy użyciu wag samochodowych, o przysługujących mu prawach w czasie kontroli. Odczytu wskazań pomiarowych dokonano w obecności kierowcy pojazdu, miał on możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji, zapoznał się z legitymacją służbową kontrolującego, protokołem pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdów oraz z treścią protokołu, która została odczytana kierującemu pojazdem przed złożeniem przez niego podpisu.

Powyższe ustalenia dowodzą, iż wbrew twierdzeniom skarżącego zachowana została procedura ważenia pojazdu. Pomiaru nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu dokonano za pomocą wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych, które w dniu kontroli posiadały ważną legalizację.

Ze znajdujących się w aktach świadectw legalizacji wynika, że w dniu ważenia, wagi te odpowiadały wymaganiom zawartym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791). Obecnie obowiązujący akt prawny dotyczący tej materii to rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 26, poz. 152).

Jak trafnie wywodzi organ zarówno rozporządzenie z 2003 r. jak i z 2008 r. nie przewidywało szczególnych wymogów dotyczących miejsca ważenia za pomocą wag nieautomatycznych. Niezasadnie więc skarżący powołuje się na rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 188, poz. 1345), albowiem akt ten dotyczy ważenia wagami do pomiaru pojazdów w ruchu i nie ma zastosowania w przypadku ważenia pojazdów za pomocą wag nieautomatycznych, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Wprawdzie rozporządzenie z 25 września 2007 r. przewiduje dwa rodzaje ważenia statyczne i dynamiczne, ale za pomocą wag do ważenia pojazdów w ruchu. Stąd też wymogów co do miejsca ważenia, przewidzianych w ww. rozporządzeniu nie można przekładać na ważenie za pomocą wag nieautomatycznych.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, inspekcja drogowa, aby zapewnić dokładność ważenia, korzysta z miejsc odpowiednio wypoziomowanych i zatwierdzonych przez odpowiednie organy.

W niniejszej sprawie organ dysponował protokołem z pomiaru pochylenia terenu.

Jak wynika z pisma z dnia [...] października 2008 r. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w dniach [...] 2008 r. nie miała miejsca przebudowa stanowiska do ważenia pojazdów, a jedynie remont wnęk pod wagi na stanowisku kontroli w [...] i przeprowadzone wtedy prace remontowe nie miały wpływu na ukształtowanie strefy ważenia, co zostało dodatkowo potwierdzone protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] października 2008 r.

W tym stanie rzeczy nie znajdując podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji Sąd orzekł o oddaleniu skargi na mocy art. 151 p.p.s.a. Obie decyzje zostały wydane zgodnie z przepisami prawa materialnego, z zachowaniem reguł wynikających z procedury administracyjnej.