Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1229/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Pruszkowie, w ramach realizacji zadań Służby Celnej wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1404) przeprowadzili kontrolę w lokalu należącym do D.T.(dalej "Strona", "Skarżąca") i ujawnili włączony do eksploatacji automat do gier o nazwie: HOT SPOT ADMIRAL.

Przeprowadzony podczas kontroli eksperyment na automacie, wykazał, że były na nim urządzane gry niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, zwanej dalej: u.g.h.).

Następnie, [...] lutego 2015 r. dokonano czynności przesłuchania w charakterze świadka Skarżącej, która zeznała, iż właścicielem automatu jest Ł.W. – firma A. z K. . Strona wskazała, że zawarła z ww. umowę dzierżawy 2 m2 powierzchni sklepu. Automat wstawiony został do sklepu w dniu 20 lutego 2015 r. Skarżąca miała natomiast zapisywać na kartce wygrane, a wypłacać miał je właściciel automatu. W jej posiadaniu był też klucz do skasowania wygranej.

W toku podjętych czynności ujawniona została także umowa dzierżawy części powierzchni lokalu, zawarta na okres próbny jednego miesiąca pomiędzy Ł.W. A. z K. a Skarżącą. W treści przedmiotowej umowy nie został określony miesięczny czynsz ani inne obowiązki stron.

Decyzją z [...] kwietnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Pruszkowie, nr [...], wymierzył Stronie karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na automacie poza kasynem gry w kwocie 12.000 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] czerwca 2015 r., nr [...] , wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.; dalej: ordynacja podatkowa lub o.p.) w zw. z art. 91 oraz art. 2 ust. 3 i ust. 5, art. 3, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor IC wskazał, że Skarżąca nie posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, ani innego zezwolenia albo koncesji, o której mowa w ustawie o grach hazardowych. Automat, na którym urządzano gry w jej sklepie nie był zarejestrowany. Urządzenie zlokalizowane w sklepie, w ocenie organu, niewątpliwie jest urządzeniem elektronicznym (komputerowym). Z akt sprawy wynika, że automat udostępniony był publicznie, posiadał wrzutnik monet i akceptor banknotów, a warunkiem przystąpienia do gry było wpłacenie pewnej kwoty pieniędzy, co świadczy o komercyjnym charakterze gier prowadzonych na nim. Spełniony został, zatem warunek definicji gier na automatach wynikający z art. 2 ust. 5 u.g.h., tj. gra jest organizowana w celach komercyjnych. Wobec powyższego Dyrektor IC stwierdził, że gra na przedmiotowym automacie ma charakter losowy, gdyż gracz nie ma realnego wpływu na jej wynik. Spełniony został, zatem kolejny warunek definicji gier na automatach wynikający z art. 2 ust. 5 u.g.h.

Następnie, Dyrektor IC wskazał, że z przedstawionej umowy dzierżawy części powierzchni użytkowej zawartej pomiędzy Stroną a Ł.W. – firma A. z K. wynika, że to on jest właścicielem automatu. Przedmiotem umowy jest dzierżawa od Skarżącej powierzchni w lokalu znajdującym się w T. w celu ustawienia automatów do gier zręcznościowych. Jednakże w toku postępowania ustalono, iż Ł.W. – firma A. z K. jest podmiotem nieistniejącym a wobec tego umowa dzierżawy nie może stanowić dowodu w sprawie.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że to podmiot prowadzący działalność gospodarczą ponosi ryzyko jej prowadzenia. Przedsiębiorca podejmujący czynności w obrocie gospodarczym powinien, zatem dochować należytej staranności i sprawdzić wiarygodność kontrahenta oraz umocowanie osób działających w jego imieniu. W momencie podpisywania umowy dzierżawy, Strona była świadoma, jaki rodzaj działalności będzie prowadzony w lokalu. Automat został ustawiony w sklepie Skarżącej i podłączony do sieci elektrycznej. Co najmniej, zatem Skarżąca dopuściła do organizowania gier hazardowych.

Wobec powyższego, w ocenie organu, zasadnym było wszczęcie postępowania i wymierzenie kary, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w wysokości określonej w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., tj. 12.000 zł od automatu.

Na powyższą decyzję Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła bezpodstawne przypisanie jej urządzania gier na automacie poza kasynem gry i obciążenie karą pieniężną w sytuacji, gdy automat stał w jej sklepie zaledwie 5 dni, nie miała do niego kluczy, nie obsługiwała go ani nie wypłacała pieniędzy. Ponadto nie uzyskała w związku z wynajęciem powierzchni pod automat żadnych kwot.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z 12 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3413/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] czerwca 2015 r.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że ustalenie organów, że sporne urządzenie wypełnia definicję automatu do gier hazardowych zostało poczynione w sposób prawidłowy, w oparciu o zebrany materiał dowodowy jednakże ocena zebranych dowodów nie pozwala na ustalenie, że Skarżąca jest osobą "urządzającą gry na automatach poza kasynem gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Sąd wskazał, że z uzasadnienia decyzji organów obydwu instancji wynika, że podstawą do ustalenia, że Strona jest "urządzającym gry" był sam fakt przyjęcia przez Skarżącą automatu do sklepu i udostępnienie korzystania z energii elektrycznej dla jego uruchomienia. Natomiast zawarta pomiędzy Skarżącą i Ł.W. – firma A. z K. umowa dzierżawy obrazuje, że intencją Skarżącej było uzyskanie zarobku za udostępnienie 2 m2 powierzchni sklepowej. Nie można natomiast wnioskować, iż Skarżąca miała świadomość, że zapis § 1 pkt 2 : "Powierzchnia dzierżawiona jest celem ustawienia gier zręcznościowych" nie odpowiadał prawdzie.

Wobec powyższego Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem organów, że Skarżąca uzyskała status podmiotu urządzającego gry, tylko z tego powodu, iż w momencie kontroli w lokalu był zainstalowany automat do gier i można było prowadzić na nim gry.

Zdaniem Sądu "urządzanie gier" na gruncie art. 89 u.g.h. nie następuje automatycznie w związku z samą czynnością oddania do używania powierzchni lokalu innemu podmiotowi pod eksploatację automatów w ramach umowy dzierżawy, a także nie zawsze musi obejmować tę czynność i związane z nią określone obowiązki czy uprawnienia wynajmującego powierzchnię użytkową. Oznaczałoby to, bowiem, iż w każdym przypadku, gdy dany lokal nie stanowi własności podmiotu eksploatującego automaty do gier, to zawsze występuje wielość urządzających gry, tj. podmiot eksploatujący automat i podmiot oddający powierzchnię do eksploatacji automatów. O udziale wynajmującego lokal (jego część) w oparciu o umowę najmu powierzchni użytkowej, na której automaty są zlokalizowane, w urządzaniu gier można mówić, gdy wynajmujący aktywnie uczestniczy we wskazanych czynnościach i działaniach, przy czym jego zachowania powiązane są z porozumieniem dokonanym z podmiotem wstawiającym automat i go eksploatującym, a dotyczącym wspólnego prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach (gier hazardowych). Brak jest, zatem podstaw prawnych, by już samą czynność cywilnoprawną (umowę dzierżawy) oddania lokalu lub jego części do władania innemu podmiotowi dla eksploatacji automatów, utożsamiać z pojęciem "urządzanie gier" w znaczeniu art. 89 ust. 1 u.g.h.

Reasumując Sąd wskazał, że w świetle zebranego materiału dowodowego, brak jest podstaw przypisania Skarżącej wspólnego urządzania gier z właścicielem automatu.

W następstwie rozpatrzenia skargi kasacyjnej, wniesionej przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 kwietnia 2019 r., sygn. II GSK 173/17 uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie WSA w Warszawie.

W uzasadnieniu Sąd kasacyjny wskazał na ustalenia organu odwoławczego, który uznał Skarżącą za urządzającą gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, ponieważ zapewniła warunki lokalowe, umożliwiła instalację i eksploatację (obsługę) tego urządzenia w lokalu i aktywnie prowadziła gry na przedmiotowym automacie. Wskazano, że powyższe ustalenia organ poczynił, m.in. w oparciu o protokół przesłuchania z dnia [...] lutego 2015 r. podkreślając, że Skarżąca w czasie przesłuchania podała, iż "Osobom, które wygrały i chcą wygraną uzyskać, zapisuje ją na kartce, poświadczając swoim podpisem i pieczątką sklepu ..." (patrz str. 8 zaskarżonej decyzji). W czasie wskazanego przesłuchania Skarżąca zeznała również, że posiadała klucz serwisowy, którym kasowała uzyskane wygrane. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do wyżej wskazanych okoliczności. Natomiast brak odniesienia się do ustaleń organu w oparciu, o które m.in. uznał Skarżącą za aktywnie prowadzącą gry na automacie poza kasynem gry uniemożliwia ocenę zasadności stanowiska WSA wskazującego, że w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do przypisania Skarżącej wspólnego urządzania gier z właścicielem automatu.

Wskazano, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia powinno zawierać ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organ administracyjny, niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie. Fakt, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego, we wskazanym zakresie, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.

Ponadto zaznaczono, że uzasadnienie orzeczenia powinno zawierać ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organ administracyjny, niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie. Jednocześnie podkreślono, że pomimo uznania zaskarżonej decyzji za wydaną z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w uzasadnieniu wyroku nie wskazano przepisów postępowania naruszonych przez organ i na czym polega to naruszenie.

Wobec powyższego naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 2018, poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Natomiast w myśl art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie Sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 173/17.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja wymierzająca Skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier na automacie umieszczonym w lokalu niebędącym kasynem gry. Organy obu instancji, opierając się na ustaleniach kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych, zgodnie uznały, iż Skarżąca urządzała gry na automacie poza kasynem gry. Organ wskazał nadto, że Skarżąca nie posiada i nie posiadała wcześniej koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub na automatach o niskich wygranych. Ponad to automat, na którym prowadzono gry nie był zarejestrowany.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano art. 91 oraz art. 2 ust. 3 i ust. 5, art. 3, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Przechodząc do wyłożenia motywów zapadłego rozstrzygnięcia, przypomnieć należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., zgodnie z którym grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania sporne urządzenie poddane zostało eksperymentowi i oględzinom dokonanym przez funkcjonariuszy celnych. Bezspornym jest, że automat ten jest urządzeniem elektromechanicznym i elektronicznym (komputerowym). Posiada, m.in. monitor LCD, przyciski do prowadzenia gier (panel sterowania), system sterowania i jest zasilany energią elektryczną, co świadczy o tym, że jest to urządzenie elektroniczne (komputerowe). Spełniony został zatem jeden z warunków definicji gier na automatach, zarówno w rozumieniu art. 2 ust. 3. jak również art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, tj. gra jest rozgrywana na urządzeniach elektronicznych, w tym komputerowych.

Bezspornym jest także, że gry organizowane były w celach komercyjnych. Z akt sprawy wynika, że ww. automat udostępniony były publicznie w lokalu – S. "D. " mieszczącym się w miejscowości T., [...]G. . Automat posiadał akceptor banknotów i kuwetę do wypłaty wygranych pieniężnych. Warunkiem przystąpienia do gry było wpłacenie pewnej kwoty pieniędzy. Powyższe świadczy o komercyjnym charakterze gier prowadzonych na tym urządzeniu. Spełniony został zatem warunek definicji gier na automatach wynikający z art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, tj. gra jest organizowana w celach komercyjnych.

Odnośnie natomiast ustaleń organów w zakresie niezdefiniowanych przez ustawę o grach hazardowych pojęć "element losowości" i "losowy charakter" trzeba podkreślić, że na gruncie języka ogólnego jakieś zdarzenie (sytuacja, stan rzeczy) ma charakter "losowy", jeśli "dotyczy nieprzewidzianych wydarzeń; jest oparte na przypadkowym wyborze lub na losowaniu; dotyczy losu, doli, kolei życia; zależne jest od losu" (por. S. Skorupka, H. Auderska, Z. Łempicka (red.): Mały słownik języka polskiego, PWN, W-wa, 1969, s. 350; M. Bańko: Słownik języka polskiego, W-wa 2007, tom 2, s. 424; M. Szymczak: Słownik języka polskiego, W-wa 1988, tom 2, s. 53; E. Sobol: Mały słownik języka polskiego, W-wa 1994, s. 396). Z kolei w słowniku wyrazów obcych czytamy, że "los" to – "dola, kolej życia, bieg wydarzeń, przeznaczenie, fatum, traf, przypadek" (por. E. Sobol (red.): Słownik wyrazów obcych, W-wa 1997, s. 664). Natomiast w słowniku frazeologicznym współczesnej polszczyzny określenie "los" pojawia się jako element szerszych zwrotów języka naturalnego związanych z sytuacjami, w których: "coś się rozstrzyga", "coś się decyduje", "coś zachodzi", "istnieje stan niepewności" (S. Baba, J. Liberek, Słownik frazeologiczny języka polskiego, Warszawa 2002). I wreszcie w słowniku synonimów autorstwa A. Dąbrówki, E. Geller, R. Turczyna (Warszawa 2004), jako określenia synonimiczne dla pojęcia "los" przywołuje się "fortunę", "przypadek", "zrządzenie", "traf", "zbieg okoliczności", "splot wydarzeń", "zbieżność". Z kolei zwrot "charakter" w słownikach języka polskiego tłumaczony jest jako "zespół cech właściwych danej osobie, przedmiotowi lub zjawisku" (por. S. Skorupka, H. Auderska, Z. Łempicka (red.): Mały słownik języka polskiego, W-wa 1969, s. 72; M. Bańko: Słownik języka polskiego, W-wa 2007, tom 1, s. 199). Wykładnia językowa zwrotu "charakter losowy", zawartego w art. 2 ust. 5 u.g.h., prowadzi do wniosku, że uprawnione jest utożsamianie powyższego zwrotu języka prawnego nie tylko z sytuacją, w której wynik gry zależy od przypadku, ale także z sytuacją, w której wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego.

Ponadto należy wskazać, że w grach na automatach nie chodzi wyłącznie o gry w pełni losowe, czyli całkowicie zależne od przypadku, lecz do nich zbliżone, więc z elementem losowości lub o charakterze losowym, o czym prawodawca przesądził wprost art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Już z tego wywieść można, że nie chodzi tu o całkowity przypadek, tudzież oparcie się na liczbach losowych, lecz także o sytuacje, gdy gra w jakiejś mierze oparta jest na utworzonych algorytmicznie liczbach pseudolosowych, typowych dla oprogramowania komputerów (ustawa, w art. 2 ust. 3 i 4, wymienia wszak wyraźnie – określając pojęcie gry na automatach – również automaty komputerowe). Oczywiste jest, że grający nie zna algorytmu zastosowanego w danym oprogramowaniu elektronicznej maszyny grającej, ponieważ nie ma do niego dostępu. W rzeczy samej zatem gracz nie ma wpływu na wynik gry.

Podsumowując, zestawienie zamieszczonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. zwrotów "gra zawiera element losowości" oraz "gra ma charakter losowy" prowadzi do wniosku, że dominującym elementem gry musi być "losowość" rozumiana jako sytuacja, w której wynik gry zależy od przypadku, a także jako sytuacja, w której rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego.

Z zebranych w tej sprawie dowodów wynika, że sporny automat jest urządzeniem realizującym gry, które są grami losowymi, gdyż gracz nie ma możliwości przewidzenia wyniku pojedynczej gry (układu symboli na bębnach). Zatem należy stwierdzić, że rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego, a tym samym gra ma charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości. W spornym automacie gra rozpoczyna się od naciśnięcia przycisku Start. Naciskanie tego przycisku rozpoczyna obracanie bębnów z symbolami. Wprawione w ruch przyciskiem Start bębny zatrzymują się samoczynnie. Ich wzajemne ustawienie w momencie zatrzymania jest losowe i niezależne od zręczności grającego.

W ocenie Sądu Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, zwłaszcza na opisie przebiegu gier zawartym w protokole z eksperymentu procesowego z dnia [...] lutego 2015 r. oraz na protokole przesłuchania w charakterze świadka Skarżącej z dnia [...] lutego 2015 r., prawidłowo ustalił, że na spornym automacie urządzane były gry o wygrane pieniężne, określone w art. 2 ust. 3 u.g.h., Wygrane te były spisywane i poświadczane przez Skarżącą (podpisem i pieczątką sklepu) z jednoczesnym przekazywaniem przez Skarżącą uczestnikowi gry informacji o możliwości odbioru wygranej pieniężnej od przedstawiciela firmy A. (protokół przesłuchania Skarżącej w charakterze świadka, k. – 19 akt administracyjnych).

W konsekwencji, za prawidłowe uznać należy wydane w sprawie rozstrzygnięcia skoro karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.). Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 – wynosi 12 000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.). W tym miejscu sąd w całości podziela stanowisko organu w zakresie interpretacji pojęcia "urządzającego gry na automatach" prawidłowo więc organ podał, że podmiotem takim będzie podmiot, który zorganizował tego typu działalność.

W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż urządzającym gry była Skarżąca. Podkreślić należy, że oprócz powołanego powyżej pośredniczenia Skarżącej w wypłacie wygranych pieniężnych uczestnikom gry, Skarżąca zajmowała się także włączaniem automatu w razie pojawienia się w lokalu osoby zainteresowanej grą, jak również wyłączeniem tego automatu po zakończeniu gry. Co więcej Skarżąca kasowała posiadanym kluczem serwisowym wygrane na automacie do gier, po ich uprzednim zapisaniu na kartce. Powyższe zaangażowanie Skarżącej wskazuje zatem nie tylko na zapewnienie warunków lokalowych i instalację automatu, lecz również na eksploatację (obsługę) automatu w lokalu, a zatem na aktywne urządzanie gry na automacie.

Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, Strona urządzała gry na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie o grach hazardowych, tj. zgodnie z powyżej powołanymi przepisami – w kasynach gry. Strona urządzając gry na przedmiotowym automacie, nie posiadała jednak koncesji na prowadzenie kasyna gry i w konsekwencji urządzała gry w lokalu nie będącym kasynem gry.

Mając na uwadze poczynione wyżej ustalenia, w ocenie Sądu, organ w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ustalił, iż Skarżąca jako podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Mając powyższe na względzie, sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.