Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 284/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89, art. 102 ust. 1, art. 103, art. 104, art. 117 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z "(...)" października 2017 r., "(...)", wydaną na podstawie art. 104 w zw. z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2013 r., poz. 1410 ze zm., dalej: "P.w.p.") oraz art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., po rozpoznaniu wniosku M. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "(...)" z siedzibą w "(...)" ("Wnioskodawczyni") o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. ""(...)"" "(...)" udzielonego na rzecz J.G. zamieszkałego w "(...)" (dalej: "Uprawniony", "Skarżący"), unieważnił prawo z rejestracji tego wzoru przemysłowego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP wskazał, że Wnioskodawczyni wystąpiła o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. ""(...)" 22 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu swojego stanowiska Wnioskodawczyni wskazała zarzut naruszenia art. 102, art. 103, art, 104 oraz art. 89 w związku z art. 117 ust. 1 P.w.p. gdyż, w jej ocenie, sporny wzór przemysłowy nie spełniał w dacie jego zgłoszenia cech nowości oraz indywidualnego charakteru. W zakresie istnienia interesu prawnego Wnioskodawczyni wskazała, że upatruje go w ograniczeniu jej swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej ukonstytuowanego w art. 20 i art. 22 ustawy zasadniczej. Na dowód czego wskazała, że działa w tej samej branży co Uprawniony. Podkreśliła, że, jej zdaniem, sporny wzór przemysłowy w dniu jego zgłoszenia był identyczny, podobny do wcześniej ujawnionych wzorów drzwi antypyłowych. Jako dowód wskazała ujawnienie z 23 marca 2010 r. w artykule prasowym ze strony internetowej "(...)" oraz publikację z 2011 r. patentu amerykańskiego "(...)" oraz niemieckiego z 2011r., "(...)". Wskazała także na ujawnienia z 27 maja 2012 r. oraz z 5 grudnia 2012 publikowane na stronach interesowych "(...)" oraz "(...)".

Uprawniony do spornego prawa pismem z 31 lipca 2017 r. wniósł o oddalenie przedmiotowego wniosku wskazując, że sporny wzór przemysłowy różni się od przeciwstawionych mu drzwi tym, że ma inaczej wszyty zamek błyskawiczny stanowiący ich zamknięcie -w kształcie rozchylonej litery C.

UP uznał, że Wnioskodawczyni wykazała interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, gdyż jest realnym konkurentem Uprawnionego. W takich okolicznościach faktycznych przepisami materialno-prawnymi uzasadniającymi istnienie interesu prawnego wnioskodawcy są art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, w świetle których każdy ma prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej, a interes wnioskodawcy cechują wszystkie istotne jego atrybuty.

UP doszedł następnie do wniosku, że sporny wzór przemysłowy nie spełnia cechy indywidualnego charakteru, o którym mowa w art. 104 P.w.p. Organ wskazał, że Wnioskodawczyni w charakterze przeciwstawień powołała patent amerykański "(...)" oraz patent niemiecki "(...)", których ujawnienie nastąpiło przed dniem zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego, czyli przed 14 stycznia 2013 r. Organ wyjaśnił, że oceny posiadania indywidualnego charakteru lub jego braku należy dokonywać przez pryzmat zorientowanego użytkownika, czyli osoby, która w sposób stały używa danego produktu, przy czym wystarczy, aby była to osoba, która ma wystarczający zasób wiedzy ogólnej, by ocenić wzór. Stwierdził, że takim zorientowanym użytkownikiem nie będzie dystrybutor, sprzedawca czy monter, ponieważ dystrybucja, sprzedaż, obsługa czy naprawa nie stanowią w żadnym razie normalnego końcowego użytkowania. UP uznał, że dla spornego wzoru "Drzwi przeciwpyłowych", zorientowanym użytkownikiem będzie każdy specjalista i rzemieślnik pracujący w pomieszczeniach gdzie wymagane są warunki "bezkurkowe" jak np. lakiernik czy malarz pokojowy. Pomimo, iż osoby wykonujące takie profesje posiadają szerszą wiedzę od przeciętnej osoby w zakresie drzwi przeciwpyłowych, to nie są specjalistami zajmującymi się wyłącznie tego typu drzwiami, przez co ich znajomość "designu" drzwi jest niższa aniżeli fachowca. Ten ostatni zaś nie może być uznany za zorientowanego użytkownika, ponieważ w myśl orzecznictwa, przez zorientowanego użytkownika rozumieć należy osobę, która - z jakichkolwiek poza profesjonalnymi względami - interesuje się wytworami danego rodzaju czy charakteru i z tego powodu uważniej im się przygląda.

UP uznał następnie, że zakres swobody twórczej przy projektowaniu "drzwi" jest szeroki. Dokonując analizy kwestii ograniczeń możliwości projektowania nowych i oryginalnych rozwiązań w zakresie drzwi przeciwpyłowych organ miał na uwadze, że w przypadku wzorów, których ukształtowanie jest jedynie efektem założeń estetycznych, swoboda twórcza jest większa, niż w przypadku wzorów, które realizują również wymogi natury funkcjonalnej. Przedmiotowe drzwi taką naturą funkcjonalną niewątpliwie się cechują, bowiem ich zadaniem jest zamykanie i otwieranie otworów ściennych, w których są osadzane, by chronić pomieszczenia przed warunkami atmosferycznymi czy też zakurzeniem. Pomimo tak zdefiniowanej funkcji technicznej, zdaniem UP, swoboda twórcza w rozpatrywanym przypadku nie jest wąska. Drzwi przeciwpyłowe, poza ogólnym kształtem prostokątnym mogą bowiem przyjmować szeroki wachlarz ukształtowania zamka, kolorystyki, faktury materiału z jakiego są wykonane. Mogą ponadto posiadać różnego rodzaju elementy "montażu" ich w otworze ściennym. Mając powyższe na uwadze UP uznał, iż zakres swobody twórczej projektanta wzoru przemysłowego w postaci drzwi przeciwpyłowych jest ograniczony lecz nie na tyle by poszczególne wzory drzwi nie mogły się stosunkowo łatwo odróżniać między sobą. Projektant wzoru może zmieniać bowiem kolorystykę, przepuszczalność światła, przezroczystość, kolorystykę i rodzaj zamka błyskawicznego, a także jego poprowadzenie. Innymi słowy drzwi przeciwpyłowe musza mieć stałe, niezmienne elementy, ale mimo wszystko projektant jest w stanie zaprojektować dwa diametralnie odmienne rodzaje drzwi.

UP wyjaśnił, że według opisu spornego wzoru przemysłowego przedmiotem sporu są drzwi przeciwpyłowe przeznaczone do szczelnego odseparowania remontowanego pomieszczenia od pozostałej części mieszkania czy biura. Drzwi te zostały wykonane z przeźroczystej taśmy foliowej, w którą jest wszyty zamek błyskawiczny, dwustronny wzmocniony na obu końcach grubszymi kawałkami taśmy. Mocowanie drzwi przebiega za pomocą dwustronnej taśmy klejącej. Cechą istotną jest kształt wszytego zamka przyjmującego postać lekko rozchylonej litery C.

W ocenie UP, nie budzi wątpliwości, iż sporny wzór przemysłowy jest podobny do prezentowanej postaci patentu amerykańskiego. Zarówno wzór sporny jak i przeciwstawiony patent "(...)" są niczym innym jak kawałkiem folii (poliuretanowej) wklejanej w otwór drzwiowy. W folię wszyty jest zamek błyskawiczny. Oba porównywane drzwi przeciwpyłowe są zatem, co do zasady, takie same bowiem posiadają zamek błyskawiczny wszyty w kształcie litery "C", z tą jednak różnicą, że cechują się nieznaczenie odmiennym kształtem wszycia zamka błyskawicznego. Niemniej jednak oba wszycia są oparte na dużej literze C, która jedynie w odmianie wzoru spornego posiada większe zaokrąglenie. Zaokrąglenie to nie jest jednak wynikiem, jedynie walorów estetycznych, gdyż zostało uwarunkowane jako cecha techniczna. Jak bowiem wskazał uprawniony kształt wszycia zamka w rozchylone C to zabieg techniczny, mający poprawić funkcjonalność (pracę) zamka błyskawicznego. Zgodnie natomiast z utrwaloną linią jurydyczną cechy technicznie wzoru przemysłowego nie mogą stanowić jego cech istotnych. Tym samym rozchylenie kątów wszycia zamka nie ma istotnego znaczenia dla porównywania spornego wzoru z przeciwstawionym mu patentem amerykańskim. Mając na uwadze powyższą analizę porównawczą spornego wzoru przemysłowego pt. "Drzwi przeciwpyłowe" z przeciwstawionymi drzwiami przeciwpyłowymi wg patentu amerykańskiego, w ocenie UP, nie pozostawia wątpliwości, iż są to tożsame w swojej postaciowości wzory drzwi. Podobieństwa tego nie zmienia nieznaczna różnica "ostrości" kątów wszycia zamka błyskawicznego, gdyż drzwi przeciwpyłowe mogą posiadać znacznie odmienne wszycia zamka błyskawicznego, istotne jest bowiem tylko to, by "rozdzielić" folię w celu przejścia osoby, a następnie ją "szczelnie zamkiem połączyć". Na zorientowanych użytkownikach zatem, porównywane drzwi wywierać będą jednakowe ogólne wrażenie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję UP z "(...)" października 2017 r. w całości wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 1 i ust. 2 P.w.p., poprzez przyjęcie, że wzór przemysłowy "(...)"" "(...)" nie posiada indywidualnego charakteru.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie kształt - sposób wszycia - zamka błyskawicznego jest dostrzegalny za pomocą wzroku przez odbiorcę finalnego (konsumenta), i jest to cecha odróżniająca ów wzór od innych produktów. Żadne z drzwi, do których skład orzekający porównywał "(...)" nie posiadał zamka w takim kształcie. Sposób wszycia zamka błyskawicznego nie jest nieistotnym szczegółem, ale właśnie podstawową cechą odróżniającą produkty, które przyjął do porównania skład orzekający. Żaden z przykładów przyjęty do porównania nie jest identyczny. Uprawniony zgłaszając prawo do tego konkretnego wzoru (przebieg linii - kształt zamka błyskawicznego) nie domaga się zastrzeżenia na swoją rzecz do drzwi przeciwpyłowych jako takich, ale do drzwi pyłowych przez niego wymyślnych, których cechą istotną, mającą oddziaływać na odbiorcę końcowego, jest właśnie kształt - sposób wszycia zamka błyskawicznego i cele jakie przez takie rozwiązanie - kształt zamka - są osiągane (skuteczność, trwałość, funkcjonalność, komfort). O takim zamiarze i o uzyskaniu prawa ochronnego na taki kształt zamka świadczy opis zamieszczony w zgłoszeniu.

Zdaniem Skarżącego, argumentacja przywołana przez UP stoi w sprzeczności z tezą na jaką jest powołana. Skoro drzwi przeciwpyłowe mogą mieć zamek w kształcie "I", "L", odwróconego "L", "T" "V", "U", odwróconego "U", "S", niedokończonego "O", "G", odwróconego "G", "N", to świadczy to o tym, że sposób otwierania zamka jest cechą istotną takich drzwi. Zastrzeżenie przez Uprawnionego zamka w kształcie łagodnej lit "C", nie zostało powielone w żadnym innym wcześniejszym wzorze. Jednocześnie nie może budzić wątpliwości, że drzwi z zamkiem w kształcie np. lit "N" czy "G", będą posiadały nie tylko inne wrażenie ogólne ich postaci, ale też przede wszystkim inną funkcjonalność.

Zdaniem Skarżącego, nie może budzić wątpliwości, że "ogólne wrażenie", o jakim mowa w art 104 ust. 1 P.w.p., a jakie wywołuje wzór zastrzeżony przez Skarżącego jest inne niż to, jakie wywołują produkty przyjęte przez skład orzekający do porównania.

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Podstawę prawną wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego stanowiły art. 102, art. 103, art, 104 oraz art. 89 w związku z art. 117 ust. 1 P.w.p.

Zgodnie z art. 102 ust. 1 P.w.p., wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, fakturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Jak wynika z art. 103 ust. 1 P.w.p., wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. W świetle natomiast art. 104 ust. 1 i ust. 2 P.w.p., wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo (ust. 1). Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru (ust. 2).

UP uznał, że sporny wzór przemysłowy nie spełnia cechy indywidualnego charakteru, o którym mowa w art. 104 P.w.p. i na tej podstawie unieważnił prawo z rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego.

UP słusznie uznał interes prawny Wnioskodawczyni w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 P.w.p., w związku z art. 117 ust. 1 P.w.p., wzór przemysłowy może być unieważniony w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji. Przepisy Prawa własności przemysłowej nie definiują pojęcia "interesu prawnego" w związku z czym należy je ujmować zgodnie ze znaczeniem nadanym mu przez doktrynę prawa administracyjnego.

O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (vide: m.in. wyrok NSA z 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Również w wyroku z 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym dany podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (podobnie: m.in. wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, niepublik.).

W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości teza, iż źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie np. z 24 stycznia 2007 r., sygn. VI SA/Wa 1944/06, z 20 marca 2007 r. sygn. VI SA/Wa 1998/061, z 26 czerwca 2007 r. sygn. VI SA/Wa 635/07, z 29 sierpnia 2006 r. sygn. VI SA/Wa 867/06).

W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał zatem, że w rozpoznawanej sprawie po stronie Wnioskodawczyni występuje interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego wzoru przemysłowego wobec wykazanej przez Wnioskodawczynie okoliczności, że strony są realnymi konkurentami na rynku drzwi przeciwpyłowych.

Jak wynika z definicji wzoru przemysłowego, zawartej w art. 102 ust. 1 P.w.p., ujmującej wzór przemysłowy jako postać wytworu lub jego części, nadane mu poprzez jego zewnętrzne, postrzegalne cechy i właściwości, ochrona wzoru przemysłowego obejmuje wyłącznie wygląd przedmiotu, czyli jego zewnętrzną postać, jeżeli w dacie zgłoszenia do UP, charakteryzował się nowością i indywidualnym charakterem.

Badanie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego powinno być dokonane, jak wynika z art. 104 ust. 1 i ust. 2 P.w.p., z uwzględnieniem ogólnego wrażenia jakie wywołuje ten wzór na zorientowanym użytkowniku w porównaniu z innym wzorem udostępnionym z datą wcześniejszą oraz zakresu swobody twórczej twórcy wzoru przemysłowego.

Ogólne wrażenie odnosi się do wzoru jako całości, a nie jego poszczególnych cech. O indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie przesądzają bowiem jego detale (cechy nieistotne), lecz te istotne cechy postaci produktu, które decydują o charakterystycznej całości odróżniającej ją poprzez właściwe mu wiodące cechy od innych wzorów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2010 r., II GSK 932/09).

Chodzi zatem o ogólny efekt, ogólne odczucie, jakie wywołują na zorientowanym użytkowniku porównywane wzory - czy jest to wrażenie różne, czy takie samo, przy czym zorientowany użytkownik, to osoba dobrze poinformowana, mająca dobre rozeznanie i wiadomości w danej dziedzinie, korzystająca z określonych przedmiotów lub grupy przedmiotów, mająca na ten temat więcej wiadomości praktycznych lub teoretycznych niż przeciętny użytkownik i mająca większą od niego zdolność postrzegania cech charakterystycznych danego przedmiotu oraz zorientowana w stanie wzornictwa przemysłowego w danej dziedzinie i zdolna odróżniać występujące wzory. Zorientowany użytkownik nie jest zatem przeciętnym odbiorcą, gdyż jest to osoba zorientowana praktycznie lub teoretycznie także w stanie wzornictwa w danej dziedzinie i zdolna odróżnić występujące wzory, ale nie jest też znawcą (ekspertem), który posiada szczegółowe kompetencje techniczne w danej dziedzinie wzornictwa.

Indywidualny charakter wzoru przemysłowego oceniany jest przy uwzględnieniu zakresu swobody twórczej projektanta wzoru. Zakres swobody twórczej jest zdeterminowany przez cechy funkcjonalne przedmiotu oraz przez wcześniejsze wzornictwo. Znaczenie swobody twórczej przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, jest takie, że przy małym marginesie swobody twórczej już stosunkowo niewielkie różnice będą zauważone przez poinformowanego użytkownika przesądzając o indywidualnym charakterze wzoru. Gdy zakres swobody twórczej jest większy, różnice między wzorami powinny być większe dla uznania indywidualnego charakteru wzoru.

Sąd stwierdza, że UP prawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie za zorientowanego użytkownika, z perspektywy którego należy ocenić indywidualny charakter spornego wzoru przemysłowego, nie można uznać dystrybutora, czy też sprzedawcy drzwi przeciwpyłowych, którzy nie są ich użytkownikami końcowymi, lecz każdego specjalistę, rzemieślnika, takiego jak np. lakiernik czy malarz pokojowy, pracujący w warunkach wymagających oddzielenia sąsiadujących ze sobą pomieszczeń ze względu na występujące zapylenie w jednym z nich. Są to właśnie użytkownicy tego rodzaju wytworów dobrze zorientowani w stanie jego wzornictwa ze względu na praktyczne zastosowanie drzwi przeciwpyłowych.

Sąd stwierdza również, że UP prawidłowo ocenił zakres swobody twórczej projektanta drzwi przeciwpyłowych uznając, że jest on szeroki. Przedmiotowe drzwi, poza ogólnym kształtem prostokątnym mogą, jak wskazał UP, przyjmować szeroki wachlarz ukształtowania zamka, kolorystyki, faktury materiału z jakiego są wykonane i mogą posiadać różnego rodzaju elementy "montażu" ich w otworze ściennym.

Przedmiotem spornego wzoru przemysłowego są drzwi przeciwpyłowe przeznaczone do szczelnego odseparowania remontowanego pomieszczenia od pozostałej części mieszkania czy biura. Drzwi są wykonane z przeźroczystej taśmy foliowej, w którą jest wszyty zamek błyskawiczny, dwustronny wzmocniony na obu końcach grubszymi kawałkami taśmy. Mocowanie drzwi przebiega za pomocą dwustronnej taśmy klejącej. Cechą istotną, co podkreślił Skarżący również w skardze, jest kształt wszytego zamka przyjmującego postać lekko rozchylonej litery C.

Sąd całkowicie zgadza się z opinią UP, że sporny wzór przemysłowy jest podobny do postaci przeciwstawionego patentu amerykańskiego "(...)", którego ujawnienie, co nie budzi wątpliwości w sprawie, nastąpiło przed dniem zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego, a więc przed 14 stycznia 2013 r. Również przeciwstawiony patent jest wykonany z folii (poliuretanowej) wklejanej w otwór drzwiowy, w którą wszyty jest zamek błyskawiczny w kształcie litery "C", jedynie nieznaczenie różniącym się od spornego wzoru, mniejszym zaokrągleniem kształtu litery "C". Zdaniem Sądu, UP prawidłowo stwierdził, że oba rodzaje porównywanych drzwi przeciwpyłowe są, co do zasady, takie same, różnica bowiem ostrości kątów wszycia zamka błyskawicznego, przy wskazanym powyżej, dość szerokim zakresie swobody twórczej, z punktu widzenia zorientowanego użytkownika, np. lakiernika, bądź malarza pokojowego, nie stanowi wystarczająco różnicującego elementu, który miałby wpływ na ogólny odbiór porównywanych postaci drzwi przeciwpyłowych. Ma rację zatem UP stwierdzając, że są to tożsame w swojej postaciowości wzory drzwi przeciwpyłowych, które na zorientowanych użytkownikach będą wywierać jednakowe ogólne wrażenie.

Sąd stwierdza w związku z tym, że UP nie naruszył przepisów prawa materialnego tj. art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 1 i ust. 2 P.w.p., poprzez przyjęcie, że wzór przemysłowy ""(...)" nie posiada indywidualnego charakteru.

UP nie naruszył również przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dokładnie wyjaśniając stan faktyczny, wyczerpująco rozpatrując materiał dowodowy, a następnie prawidłowo oceniając brak indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego w dacie jego zgłoszenia do UP.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.