Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 8/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Protokolant: Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 437/10 w sprawie ze skargi H. P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokami z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 436/10 i IV SA/Po 437/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie ze skarg H. P. i A. O. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...]; w pkt II zasądził od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz A. O. kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w pkt III stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Jak wynika z akt sprawy, [...]sp. z o.o. z siedzibą w P. wnioskiem z dnia 26 października 2006 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta Poznania z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku wielofunkcyjnego przeznaczonego pod mieszkalnictwo, usługi i biura, z częścią gastronomiczną i garażem podziemnym – Centrum [...]" planowanego do realizacji na działkach nr [...],[...] i [...], ark. [...] w P. przy ul. [...] i [...]. Do wniosku dołączono oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie działek nr [...],[...] i [...] w P., oryginał mapy zasadniczej, umowy z gestorami sieci cieplnej i wodnej oraz postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia [...] października 2006 r. uzgadniające ową inwestycję w zakresie obsługi komunikacyjnej.

Pismem z 16 listopada 2006 r. Prezydent wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia w terminie 7 dni braków wniosku przez przedłożenie: prawidłowo wypełnionego oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane; zgody Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na umieszczenie pomieszczeń usługowych poniżej poziomu terenu; stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków odnośnie prowadzonych badań archeologicznych na owym terenie – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Następnie Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce [...]pozwolenia na budowę Centrum [...]" przy ul. [...] w P.

Po rozpatrzeniu odwołań M. R. R., Spółdzielni [...]", H. P. i A. M., Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2007 r. wniosła H. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 r., II SA/Po 224/07 oddalił skargę. Skargę kasacyjną H. P. na powyższy wyrok, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2009 r., II OSK 1287/08.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego i art. 104 k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. w P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowo-biurowego Centrum [...]" położonego na terenie działek nr [...],[...],[...],[...] art. [...] obr. P. przy ul. [...] w P.

Odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Poznania wnieśli Spółdzielnia [...]", H. P. i A. M.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] lipca 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi A. O. na ww. decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2007 r. wyrokiem z dnia [...] listopada 2009 r., sygn akt II SA/Po 717/09 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu WSA w Poznaniu wskazał, że w treści decyzji Prezydenta z [...] lipca 2007 r. określony został obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalno-usługowo-biurowego Centrum [...] położonego na terenie działek nr [...],[...],[...],[...] w P. przy ul. [...] w P. Poza sporem jest, że w tak wyznaczonym obszarze oddziaływania owej inwestycji znajduje się działka nr [...] położona przy ul. [...] w P. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału wynika, że za stronę postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę spornego budynku mieszkalno-usługowo-biurowego uznana została H. P., będąca współwłaścicielką zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w P. przy ul. [...]. Jak wynika z przedłożonego przez Skarżącego wypisu z aktu notarialnego, w toku postępowania przed organem II instancji, tj. 12 grudnia 2007 r. H. P. darowała A. O. połowę przysługującego jej udziału we współwłasności zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w P. przy ul. [...]. Dlatego też A. O. uzyskał interes prawny w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę spornej inwestycji, w związku z czym pismem sporządzonym 14 grudnia 2007 r. zwrócił się do Wojewody o umożliwienie mu wzięcia udziału w sprawie i podtrzymał wszystkie odwołania złożone w sprawie przez H. P. Zdaniem Sądu Wojewoda wydał decyzję z [...] grudnia 2007 r. nie dopuszczając A. O. do udziału w sprawie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 listopada 2009 r., uchylającym decyzję z [...] grudnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta M. Poznań z [...] lipca 2007 r.

H. P. i A. O. wnieśli skargi do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokami z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 436/10 i IV SA/Po 437/10, wydanymi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2010 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] lipca 2007 r.

W uzasadnieniach obu wyroków wskazano, iż pogląd Wojewody Wielkopolskiego przedstawiony w zaskarżonej decyzji, że począwszy od 11 lipca 2003 r. organy administracji architektoniczno-budowlanej są zwolnione od rozstrzygania, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uznano za niezasadny. W orzecznictwie sądownictwa administracyjnego utrwalony jest pogląd, że oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości, składane na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, winno być oceniane przez organy administracji z uwzględnieniem reguł postępowania dowodowego, obowiązujących w k.p.a.

Zdaniem Sądu fakt, że w okresie ponad trzech lat wniosek H. P. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości nie został przez Sąd powszechny oddalony, przemawiało za zawieszeniem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 33 ust. 1 zd. 1 Prawa budowlanego pozwolenie dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska (...).

Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że dla obszaru objętego wnioskiem, obowiązuje Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – Obszar Staromiejski w Poznaniu, uchwalony uchwałą Rady Miasta Poznania z dnia 9 lipca 2002 r. nr XCIII/1055/III/2002, opublikowany w Dzienniku Urzędowym Woj. Wlkp. z 2002 r. Nr 111, poz. 3102. Natomiast organy te błędnie przyjęły, że planowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uzasadnienie decyzji z [...] lipca 2007 r. ogranicza się jedynie do dowolnego i w żaden sposób nie popartego jakimikolwiek rozważaniami, jednozdaniowego stwierdzenia: "Planowana inwestycja jest zgodna z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego...". Stwierdzenie to jest tożsame z odpowiednią częścią uzasadnienia decyzji z [...] grudnia 2006 r. W dalszej części uzasadnienia decyzji z [...] lipca 2007 r., Prezydent – bez dokonania ustaleń własnych, przytoczył w istocie sformułowania zawarte w piśmie projektanta z 19 lipca 2007 r., przywołując "wyjaśnienia [które] złożył Inwestor" i bez jakichkolwiek rozważań własnych, ograniczył się do stwierdzenia, że "W ocenie tut. Organu wyjaśnienia Inwestora są wyczerpujące i rozstrzygają podniesione wątpliwości związane z budową obiektu w zabudowie śródmiejskiej".

W ocenie Sądu odstąpienie w decyzji z [...] marca 2010 r. przez organ odwoławczy – bez istotnego powodu – od poglądu prawnego, zaprezentowanego w decyzji z [...] marca 2007 r., i nieuchylenie decyzji z [...] lipca 2007 r. – dotkniętej taką samą wadą istotną co decyzja z [...] grudnia 2006 r. (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.) – stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.), zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), które stanowiło inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.). Stanowiło nadto naruszenie art. 153 p.p.s.a., w zakresie, w jakim ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wiążą organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wojewoda Wielkopolski, zamiast uchylić decyzję z [...] lipca 2007 r. i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji tę decyzję utrzymał w mocy. Wojewoda nie dokonał jednak własnych ustaleń w tej materii, kontentując się w istocie przywołaniem wyjaśnień projektanta, zawartych w piśmie z 19 lipca 2007 r. Nie dokonanie własnych ustaleń i nie zaprezentowanie własnych rozważań organu, a odwołanie się do pisma jednej ze stron bądź projektanta, który z natury rzeczy prezentuje stanowisko jednej strony, narusza art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, plan miejscowy nie zawiera definicji kondygnacji ani definicji antresoli. Należy zatem odwołać się do pojęć z dziedziny architektury, budownictwa i zagospodarowania przestrzennego, jak i oficjalnego języka polskiego.

W decyzji z [...] lipca 2007 r. brak jest jakichkolwiek ustaleń co do: ilości kondygnacji, które zawiera projekt i jaka jest wysokość wartościowych, stałych budynków istniejących w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, z którymi projektowany budynek należało zharmonizować. W decyzji z [...] marca 2010 r. Wojewoda nie poczynił ustaleń: ile kondygnacji zawiera projekt, ograniczając się jedynie do przywołania fragmentu odpowiedniego ustalenia i do oceny, że mając na uwadze załączone do projektuj przekroje (rys. nr 11) oraz definicję antresoli zamieszczoną w § 3 ust. 19 rozporządzenia MI, nie można przyznać racji skarżącej Spółdzielni, że projektowana wysokość budynku jest niezgodna z ustaleniami planu. Wojewoda, przywołując rysunek 11, miał obowiązek dokonać na podstawie tego dokumentu, w powiązaniu z innymi dowodami zebranymi w sprawie, dokładnych i weryfikowalnych ustaleń co do wysokości kondygnacji i wysokości projektowanego budynku, przy odniesieniu tych wielkości do wysokości budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie (jak wskazuje na to pkt 7.2.3, 7.3 i 7.4 zbioru ustaleń "Uaa3". Nie wiadomo, który z przekrojów (B-B, C-C, D-D, F-F), Wojewoda przyjął jako przesłankę wyrażonego w uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2010 r., stanowiska. Wojewoda w szczególności nie rozważył, czy przyjęcie na przekroju B-B, że pierwsza kondygnacja o wysokości 390 cm (nazwana parterem); druga kondygnacja o wysokości 324 cm (nazwana I piętro); trzecia kondygnacja o wysokości 324 cm (nazwana antresolą); czwarta kondygnacja o wysokości 324 cm (nazwana II piętro); piąta kondygnacja o wysokości 324 cm (nazwana antresolą); nie prowadzi do naruszenia bezwzględnie obowiązującego postanowienia Planu, dopuszczającego wyłącznie trzy kondygnacje od poziomu terenu do gzymsu dachowego. Te ustalenia szczegółowe należy bowiem rozpatrywać w powiązaniu z ustaleniami ogólnymi, które stanowią w szczególności, że celem niniejszego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest: – ochrona wartości kulturowych, umożliwienie utworzenia parku kulturowego obejmującego obszar średniowiecznego Poznania ze Starym Rynkiem oraz Wzgórze Św. Wojciecha,... (§ 2 ust. 1 pkt 2 tiret pierwsze i drugie Planu; Dz. Urz. Woj. Wlkp. 111/02/3102). Ustalenia Planu mają w szczególności zapobiegać powstawaniu budynków zbyt wysokich, które "w ramach ustalonej obowiązującej wysokości" (pkt 7.2, 7.2.3, 7.4 zbioru ustaleń "Uaa3"; k. 98v t. I akt Wojewody) odbiegać będą wysokością od wysokości wartościowych, stałych budynków istniejących w jego bezpośrednim sąsiedztwie, z którym projektant i organ właściwy obowiązani są zharmonizować, jak i chronić strefy ochrony widoków.

Dlatego też, zdaniem Sądu, obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej i organu wyższego stopnia, winno być stwierdzenie naruszeń w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami Planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego).

Nietrafnie Wojewoda w uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2010 r. przyjął, że "Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego oraz pisma wyjaśniającego z 19 lipca 2007 r., zaadresowanego do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Poznania, podpisanego przez projektanta arch. J. B., projekt został doprowadzony do zgodności z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Obszar Staromiejski w Poznaniu" (s. 5 uzasadnienie zaskarżonej decyzji). Mimo, że projekt i powołane pismo zostały wykonane przez osoby uprawnione, obowiązkiem właściwego organu, a następnie organu odwoławczego jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście rozwiązania projektu i załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny, czy rzeczywiście owa zgodność z Planem ma miejsce. Przed wydaniem decyzji strony mają prawo zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym wynikami analizy wysokości wartościowych, stałych budynków istniejących w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, z którymi należy sytuowany budynek zharmonizować, wnieść doń uwagi i zastrzeżenia. W orzecznictwie Sądów Administracyjnych utrwalonym jest pogląd, że obowiązkiem organu administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest dokonanie sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Natomiast ani zaskarżona decyzja, ani decyzja z [...] lipca 2007 r., w tej materii nie spełniają wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i wymykają się kontroli Sądu. Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 15 lutego 2010 r. dotyczy działki nr [...], stanowiącej własność Miasta Poznań. Oświadczenie to winno być złożone organowi I instancji – zgodnie z ze wskazaniem Wojewody, zawartym w uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2007 r., który wskazywał (choć w innym aspekcie – niedotyczącym wykuszów) na konieczność sprawdzenia zgodności oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 27 listopada 2006 r. z wzorem określonym w rozporządzeniu z 23 czerwca 2003 r. i pełnomocnictwem z 22 września 2006 r. Z istoty regulacji zawartej w art. 32 ust. 1 i ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego wynika, że takie oświadczenie winno być złożone organowi I instancji. Złożenie oświadczenia z dnia 15 lutego 2010 r. w postępowaniu odwoławczym, przy braku koniecznych ustaleń i rozważań Prezydenta w decyzji z [...] lipca 2007 r. i przy dążeniu do sanowania tych uchybień – przy braku dostatecznych ustaleń własnych – przez Wojewodę w decyzji z [...] marca 2010 r., wskazuje na naruszenie zasady dwuinstancyjności w niniejszej sprawie (art. 15 k.p.a.). Zdaniem Sądu uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skargi kasacyjne od powyższych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 436/10 i IV SA/Po 437/10 złożyła spółka [...]Sp. z o.o. Sp. Komandytowa, zaskarżając oba wyroki w całości i zarzucając im naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien zostać zastosowany, a w konsekwencji uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w sytuacji gdy orzekające w sprawie organy administracji nie naruszyły art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. udzielając inwestorowi pozwolenie na budowę w sytuacji toczącego się postępowania o zasiedzenie fragmentu nieruchomości objętej wnioskiem i utrzymując w mocy decyzję w tym przedmiocie;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien zostać zastosowany, a w konsekwencji uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w sytuacji gdy orzekające w sprawie organy administracji nie naruszyły art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlane udzielając Inwestorowi pozwolenie na budowę i utrzymując w mocy decyzję w tym przedmiocie w sytuacji gdy Inwestor złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomością stanowiącą jego własność;

3. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wykroczeniu przez Sąd poza określone tym przepisem kryterium legalności kontroli administracji publicznej i uchylenie zgodnych z prawem decyzji organów I i II instancji w rezultacie:

a) nieznajdującego oparcia w obowiązujących przepisach prawa, błędnego przyjęcia przez Sąd, że organ administracji orzekający w sprawie pozwolenia na budowę badając zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym ma obowiązek w decyzji zamieścić rozbudowane ustalenia odnośnie parametrów obiektu takich jak wysokość budynków sąsiednich, ilość kondygnacji itp.,

b) zdefiniowania przez Sąd pojęcia kondygnacji i antresoli w oderwaniu od treści obowiązujących w tym zakresie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a oparciu się w tym zakresie na rozważaniach noszących cechy dowolności;

4. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten nie został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym powinien być zastosowany wobec niespełnienia się przesłanek uchylenia decyzji określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ p.p.s.a., a w rezultacie uwzględnienie przez Sąd skargi w stanie faktycznym i prawnym, w którym powinna być oddalona;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a. oraz art 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien zostać zastosowany, a w konsekwencji uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy był pełny, a organy administracji zbadały zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchylonych przez Sąd decyzji;

6. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien zostać zastosowany, a w konsekwencji uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy orzekający w sprawie organ II instancji nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 września 2010 r. i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. ewentualnie o uchylenie zaskarżonych wyroków i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W dniu 15 marca 2012 r. wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo strony wnoszącej skargę wnioskujące o oddalenie skargi kasacyjnej. Do pisma załączono fotokopię postanowienia Sądu Rejonowego w Poznaniu – Stare Miasto z dnia[...]marca 2012 r. sygn. akt [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw w dniu, w którym przyszło ją rozpoznać Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.

Okolicznością, którą należy wziąć od uwagę przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej jest fakt, że postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto stwierdził, że w drodze zasiedzenia z dniem 27 maja 2005 r. nabyły do współwłasności udziały:

– H. P. w 1/2 części,

– Z. K. w 3/8 częściach,

– M. L. w 1/8 części

w prawie własności części nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0, 0014 ha.

Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie przy ocenie zaskarżonego wyroku, w którego rozstrzygnięciu między innymi było kwestionowane prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz to, że organy wydające pozwolenie na budowę, nie zawiesiły tego postępowania do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości (część działki nr [...]).

Bezspornym jest, że ww. postanowienie SR w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r., o ile stanie się prawomocne, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę inwestorowi.

Oceniając zaskarżony wyrok pod kątem zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w trybie art. 32 ust. 4 pkt 2 pr.bud., nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej całkowicie z wyjaśnienia tej kwestii, o ile powstaną uzasadnione wątpliwości. Jednak z drugiej strony, spory przed sądem powszechnym o prawo do nieruchomości, czy ustalenie granic nieruchomości, co do zasady, nie stanowią przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Należy zgodzić się z poglądem Sądu, że organy w zaskarżonej decyzji i w decyzji pierwszej instancji zbyt mało przekonywująco i bez głębszej analizy, stwierdziły zgodność projektowanej decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Niezrozumiałe natomiast są rozważania Sądu na temat pojęcia "antresoli" i "kondygnacji" oparte na zupełnie dowolnych źródłach, skoro należało oprzeć się w tym zakresie na postanowieniach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 2 pkt 16 i 19).

Nie wiadomo też na jakiej podstawie Sąd doszedł do wniosku, że organ orzekający w sprawie pozwolenia na budowę, badając zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym, ma obowiązek w decyzji zamieścić rozbudowane ustalenia odnośnie wysokości i ilości kondygnacji budynków sąsiednich, gdyż to nie należy do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej, w tym zakresie wiążące są ustalenia planu miejscowego.

W świetle przedstawionego postanowienia SR z [...] marca 2012 r. stwierdzającego zasiedzenie części nieruchomości (działka nr [...]) na dzień orzekania w tej sprawie przez NSA, niektóre zarzuty skargi kasacyjnej stały się nieaktualne, chociaż w innych okolicznościach sprawy można by je uznać za usprawiedliwione.

Organy administracji architektoniczno-budowlanej ponownie rozpatrując wniosek [...] Spółka z o.o. Sp.k., będą musiały wziąć pod uwagę nowe okoliczności sprawy wynikłe z ww. postanowienia SR z [...] marca 2012 r., przy ocenie prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Nieuwzględnienie w niniejszym wyroku okoliczności, że postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. stwierdzono zasiedzenie części nieruchomości (działka nr [...]) z dniem 27 maja 2005 r., mogłoby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania i wzruszenia decyzji uchylanych zaskarżonym wyrokiem.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok odpowiada prawu, mimo błędnego w części uzasadnienia.

Skargi wniesione przez H. P.i A. O. powinny być rozpoznane i rozstrzygnięte łącznie przez Sąd pierwszej instancji, zgodnie z postanowieniami art. 111 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.