Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 647/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie - art.260 par.1 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260 oraz art. 246 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 grudnia 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego postanawia: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 6 grudnia 2017 r.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] skarżąca Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu nadesłanego urzędowego formularza PPPr oświadczyła, że w dniu 27 marca 2017 r. złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację jej majątku. Działalność skarżącej wykazuje stratę w wysokości (-) 149.365,16 zł.

Z uwagi na trudną sytuację finansową i niewywiązywanie się kontrahentów z zobowiązań Spółka stała się niewypłacalna. Jednocześnie doszło do zajęcia rachunków bankowych, którymi Spółka nie może dysponować. W okresie pierwszych pięciu miesięcy 2017 r. Spółka wykazała stratę (-) 434.809,31 zł, a jej zobowiązania na koniec maja 2017 r. wynoszą 12.760.156,92 zł.

Z oświadczenia Spółki, zawartego na druku urzędowego formularza PPPr wynika, że wysokość jej kapitału zakładowego zamyka się w kwocie 1.000.000 zł. Wartość środków trwałych (wg bilansu za ostatni rok obrotowy) wynosiła 15.338,53 zł, natomiast w ostatnim roku obrotowym Spółka osiągnęła zysk w kwocie 2.939.998,57 zł.

Spółka posiada pięć rachunków bankowych, których stan konta na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosił:

• 248.373,30 zł zdeponowane w Banku [...]S.A;

• 727.241,73 zł zdeponowane w [...]Banku [...]S.A.;

• 209.137,80 zł (w tym zablokowana kwota 208.966,05 zł) zdeponowane w [...] Banku [...] S.A.;

• 42.619,58 zł zdeponowane w [...] Bank (rachunek podstawowy);

• 13.995,42 zł zdeponowane w [...] Bank (rachunek pomocniczy).

Stan kasy Spółki na dzień 13 czerwca 2017 r. wynosił 39,830,76 zł natomiast wydatki za czerwiec 2017 r. zamknęły się w kwocie 37.734,95 zł.

W uzupełnieniu podanych wyżej danych do akt sprawy nadesłano: bilans Spółki za 2016 r. wraz z rachunkiem zysków i strat oraz informacją dodatkową, zeznania podatkowe CIT-8 za 2015 i 2016 r. wraz z deklaracjami VAT za okres od maja do października 2017 r., raporty kasowe wraz z wyciągami z kont bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy.

W tym stanie rzeczy referendarz sądowy postanowieniem z 6 grudnia 2017 r. odmówił przyznania prawa pomocy.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem skarżąca Spółka wniosła sprzeciw.

W jego uzasadnieniu podniosła, że w dniu [...] r. Sąd Rejonowy K. w K. wydał postanowienie o sygn. akt [...] zabezpieczające majątek skarżącej Spółki poprzez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego. Podniesiono także, że wbrew twierdzeniom referendarza Spółka nie może zatem korzystać z kwot znajdujących się na wszystkich rachunkach bankowych bowiem zajęcia zostały dokonane przez prokuratora i przez urzędy skarbowe, a to wyklucza uzyskane zezwolenia na dokonanie wypłat. Wskazano nadto, że dłużnicy skarżącej są niewypłacalni bowiem prowadzone postępowania egzekucyjne okazały się bezskuteczne. Spółka jest również obciążona wydatkami z tytułu dzierżawy nieruchomości w kwocie 3.075 zł miesięcznie oraz z tytułu obsługi księgowej w kwocie 615 zł miesięcznie, a nadto do wypłaty w miesiącu grudniu bieżącego roku przypada ekwiwalent za niewykorzystany urlop dla jednego pracownika w wysokości 3.568,74 zł. W kasie Spółki znajdują się natomiast środki w kwocie 1565,02 zł. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, nie stać jej na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Na potwierdzenie tej tezy przedłożono stosowne wydruki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.). rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia.

Zasadą wynikającą z art. 199 p.p.s.a. jest ponoszenie przez każdą ze stron kosztów związanych ze swoim udziałem w sprawie. Tym samym prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 588/2006, LEX nr 191863). Należy bowiem mieć na uwadze, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, stąd też ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa, co wynika wprost z art. 246 § 2 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane osobie prawnej w zakresie częściowym, jeżeli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, iż sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie w ocenie Sądu jest prawidłowe.

Analiza przedstawionej przez skarżącą sytuacji majątkowej i finansowej nie daje bowiem podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. uprawniające do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a w konsekwencji zdaniem Sądu skarżąca nie wymaga udzielenia jej wsparcia ze środków publicznych poprzez zwolnienie jej z kwoty wpisu od skargi w wysokości 500 zł.

W tym miejscu należy wskazać, że Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w całości podzielił wydane w takich samych okolicznościach w stosunku do tej samej strony skarżącej stanowisko wyrażone w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 820/17.

W pierwszej kolejności należy zaakcentować, że Spółka pomimo wskazanej straty nadal prowadzi działalność gospodarczą oraz dysponuje majątkiem wartym 12.330.009,42 zł, a jej kapitał zakładowy wynosi 1.000.000 zł (vide: Sprawozdanie Tymczasowego Nadzorcy Sądowego z dnia 20 września 2017 r.). Zwrócić jednocześnie należy uwagę, że sam fakt poniesienia straty nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 112/11, postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 105/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na niekorzyść skarżącej Spółki, w kontekście pozytywnego załatwienia jej wniosku, przemawia również stan "żywej gotówki w kasie". Należy bowiem zauważyć, że skarga została nadana 14 czerwca 2017 r. W tym czasie Spółka posiadała w kasie 39.830,76 zł (stan na 13 czerwca 2017 r.), a zatem posiadała środki, które mogły zostać zabezpieczone na należny wpis od skargi. Wystarczające środki znajdowały się w kasie Spółki również na dzień 20 września 2017 r. (34.150,78 zł) oraz na dzień 30 października 2017 r. (2 581,90 zł). Jednocześnie wskazać należy, co również uczynił referendarz sądowy w zaskarżonym postanowieniu, że okolicznością przemawiającą za uwzględnieniem wniosku skarżącej nie mogą być jej zobowiązania finansowe. Zobowiązania cywilnoprawne, także związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie korzystają bowiem z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami publicznoprawnymi, do których zaliczają się między innymi koszty sądowe. Skoro zatem w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku skarżąca była w stanie uregulować wszystkie swoje podstawowe wydatki związane z jej funkcjonowaniem (m.in. wynagrodzenia pracowników, zaliczki na podatek dochodowy, czynsze dzierżawne i media) i w kasie pozostała kwota wielokrotnie przekraczająca kwotę wpisu sądowego od skargi w rozpoznawanej sprawie, to stwierdzić należy, że posiada ona środki wystarczające na pokrycie należnego wpisu.

W orzecznictwie sądowym zwraca się ponadto uwagę, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien przewidzieć konieczność ponoszenia kosztów spraw sądowych związanych z prowadzoną działalnością i mieć wygospodarowane na ten cel środki finansowe (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 809/07, postanowienie NSA z 28 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 232/14, dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak natomiast wynika ze sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień 31 grudnia 2016 r. Spółka miała świadomość tego, że w roku 2017, w związku z działaniami powziętymi przez Urząd Kontroli Skarbowej i blokadą środków na rachunkach bankowych, utraci płynność finansową, co zagrozi kontynuacji działalności. Tym bardziej dziwi zatem fakt, że Spółka wypracowany zysk za rok 2016 r. w wysokości 2.939.998,57 zł przeznaczyła na wypłatę dywidendy wspólnikowi.

Odnosząc się do kwestii związanej z blokadą rachunków bankowych należy wskazać, że pozostaje ona bez wpływu na ocenę przedmiotowego wniosku bowiem strona nie musi korzystać ze środków zgromadzonych na którymkolwiek z tych rachunków, gdy wpis w sprawie wynosi 500 zł i mógł być pokryty z bieżących środków strony skarżącej.

Natomiast fakt ustanowienia tymczasowego nadzorcy sądowego świadczy jedynie o tym, że złożono wniosek o ogłoszenia upadłości, nie świadczy natomiast o tym, że Spółka nie dysponuje odpowiednimi środkami (majątkiem) na pokrycie pełnych kosztów inicjowanego przez siebie postępowania.

Oceniając zatem sytuację wnioskodawcy należy stwierdzić, że Spółka mimo znacznie zmniejszonych przychodów oraz deklarowanych trudności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą nie może być traktowana jako podmiot, który nie posiada dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W świetle zatem ciągłej aktywności gospodarczej Spółki, wysokości jej kapitału zakładowego, jak i wartości posiadanych środków trwałych, udzielenie jej wsparcia przez Skarb Państwa oznaczałoby jej swoistego rodzaju uprzywilejowanie.

Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 260 p.p.s.a. w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.