Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 645/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1 i par 2, art. 197 par. 2, art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu sprawy w dniu 16 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w sprawie ze skargi B. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 kwietnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004. postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt: I SA/Kr 779/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek B. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 kwietnia 2007 r., nr (...), w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W zażaleniu z dnia 11 października 2007 r. uzupełnionym pismem z dnia 31 października 2007 r. skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 18 września 2007 r. oraz wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2007 r., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a.

W uzasadnieniu zażalenia strona skarżąca podniosła, że jednorazowa zapłata kwoty ponad 90.000,00 zł wraz z odsetkami odbije się negatywnie na jej sytuacji finansowej i narazi ją na utratę koniecznych środków do utrzymania rodziny.

W piśmie stanowiącym uzupełnienie zażalenia wskazano, że zgodnie z zeznaniami PIT - 36 w roku 2004 dochód do opodatkowania wyniósł 74.243,10 zł, w roku 2005 - 47.489,98 zł, a w roku 2006 - ok.60.820,72 zł. Za okres od 1 stycznia 2007 r. do 30 września 2007 r. poniosła natomiast stratę w wysokości ponad 200.000,00 zł. W ramach działalności gospodarczej zostały zaciągnięte dwa kredyty na łączną kwotę 180.000,00 zł, których spłata kończy się w grudniu 2007 r. i w grudniu 2008 r. Dodatkowo wskazano na obowiązek zapłaty kilkudziesięciu tysięcy złotych wynikający z decyzji w podatku od towarów i usług (również zaskarżonych do sądu administracyjnego).

Wobec powyższego zdaniem skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować zamknięcie prowadzonej działalności gospodarczej, a co za tym idzie zwolnienie zatrudnionych pracowników (12 osób).

W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 listopada 2007 r. skarżąca w dniu 19 lutego 2007 r. zapłaciła należny podatek określony w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 10 stycznia 2007 r. w kwocie 89.531,80 wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 18.857,00 zł. Zatem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za bezprzedmiotowy.

Pismem z dnia 3 stycznia 2008 r. skarżąca złożyła wniosek o cofnięcie zażalenia. W uzasadnieniu stwierdzono, że zażalenie jak i wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stały się bezprzedmiotowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 60 p.p.s.a., mającego odpowiednie zastosowanie w związku z odesłaniami zawartymi w art. 197 § 2 i art. 193 p.p.s.a., osoba wnosząca zażalenie może je cofnąć. Cofnięcie zażalenia wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie zażalenia za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby pozostawienie w obrocie prawnym postanowienia dotkniętego jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą wymienione w tym przepisie przesłanki niedopuszczalności cofnięcia zażalenia.

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.