Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 110/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 13 ust. 4a pkt 1, 33, 104 ust. 2, 114 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1236
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości  uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia  zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2022 r. sprawy ze skargi B. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (zwany dalej KGP/Organem II instancji) decyzją

z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] (zwaną dalej decyzją z dnia [...] listopada 2021 r.), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 276 zwanej dalej Kpa.)

po rozpoznaniu odwołania Pana B. A. (zwanego dalej Skarżącym) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji (zwanego dalej Komendantem CBŚP/Organem I instancji) z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] (zwaną dalej decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r.) w przedmiocie odmowy przyznania prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Skarżący pełnił służbę w Policji w okresie od dnia [...] września 1996 r. do dnia [...] lutego 2019 r. Skarżący od dnia [...] sierpnia 2008 r. zajmował stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału [...] w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji i Centralnego Biura Śledczego, a od dnia [...] października 2011 r. do dnia rezygnacji z pełnionej służby zajmował stanowisko Naczelnika tego Wydziału.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. Komendant CBŚP zwolnił Skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2019 r.

W okresie od 2008 r. do 2017 r. Skarżący był wielokrotnie oddelegowywany do wykonywania czynności operacyjnych na rzecz Zarządu [...] Centralnego Biura Śledczego Policji. W ramach wykonywania czynności służbowych w związku

z oddelegowaniem B. A. wypracował ponad 375 godzin ponad normę czasu służby. Ilość godzin służby pełnionej w czasie ponadnormatywnym przez Skarżącego została potwierdzona przez Naczelnika [...] Zarządu Centralnego Biura Śledczego Policji pismem z dnia [...] marca 2019 r. który nadzorował służbę Skarżącego wykonywaną w ramach tej jednostki.

W dniu [...] października 2020 r. do Centralnego Biura Śledczego Policji wpłynęło podanie Skarżącego z dnia [...] października 2020 r., w którym zwrócił się

o "ponowne ustalenie ilości nadgodzin, wypracowanych w trakcie wykonywania czynności służbowych, wykonywanych na rzecz Zarządu [...] Centralnego Biura Śledczego Policji w okresie służby w Policji, tj. w latach 2009-2019".

Pismem z dnia [...] listopada 2020 r., doręczonym w dniu [...] grudnia 2020 r., Komendant CBŚP poinformował Skarżącego, że z uwagi na fakt, iż od dnia [...] sierpnia 2008 r. zajmował stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału [...] w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, zaś od dnia [...] października 2011 r. stanowisko Naczelnika Wydziału [...] w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji (następnie Centralnego Biura Śledczego Policji), a w związku z tym przysługiwał mu dodatek funkcyjny i brak było podstaw do udzielania mu czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający ustawową normę.

W dniu [...] czerwca 2021 r. do Centralnego Biura Śledczego Policji wpłynął, wniosek Skarżącego z dnia [...] czerwca 2021 r. o ustalenie rekompensaty pieniężnej za ponadnormatywny czas pracy w wymiarze 375 godzin oraz wypłatę rekompensaty pieniężnej w wysokości i w terminie wynikającym z przepisów prawa.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. Komendant CBŚP odmówił Skarżącemu przyznania prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny

od służby. Wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o Policji zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym do dnia 11 września 2019 r. (Dz. U. 2019 r. poz. 161, z późn. zm. zwaną dalej ustawą o Policji) czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Podniósł, że zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby,

w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. Ponadto zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1. Zgodnie z ust. 4 przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego

do dodatku funkcyjnego.

Podkreślił, że w odniesieniu do grupy policjantów uprawnionych do dodatku funkcyjnego rozliczenie czasu służby uwarunkowane jest jedynie treścią art. 33 ust. 4 ustawy o Policji, który określa, iż uprawnieni do dodatku funkcyjnego funkcjonariusze nie mają prawa do czasu wolnego za przekroczenie ustawowej normy czasu służby określonej w art. 33 ust. 2 ustawy, tj. w ramach 40 - godzinnego tygodnia służby,

w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym.

Powołując się na ugruntowane w tej materii orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, że ustawodawca dla policjantów tzw. funkcyjnych przewidział szczególną formę rekompensaty za niedogodności związane

z pełnieniem służby na stanowisku kierowniczym, poprzez przyznanie stosownego stałego dodatku. Podkreślił, że policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki służbowe na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji. Dodatek do uposażenia przysługuje policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany. Dlatego do tej grupy policjantów nie stosuje się rekompensaty pieniężnej i czasu wolnego od służby w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji.

Wskazał, że bezpośrednio przed zwolnieniem ze służby Skarżący zajmował stanowisko naczelnika Wydziału do [...] w K. Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji. Wymieniony od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia [...] lutego 2019 r. pełnił obowiązki służbowe na stanowiskach zastępcy naczelnika Wydziału, następnie naczelnika Wydziału do [...] w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji,a następnie Centralnego Biura Śledczego Policji. W tym okresie wymienionemu przysługiwał dodatek funkcyjny II kategorii, stosownie do Tabeli stanowisk służbowych policjantów uprawniających do dodatku funkcyjnego, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad, otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U.

z 2015, poz. 1236, z późn. zm.).

Zdaniem Organu I Instancji, Skarżący od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia [...] lutego 2019 r. podczas pełnienia obowiązków służbowych na poszczególnych stanowiskach kierowniczych w Zarządzie w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, a następnie Centralnego Biura Śledczego Policji,

tj. zastępcy naczelnika Wydziału do [...] oraz naczelnika tego Wydziału był uprawniony do dodatku funkcyjnego. Pomimo zatem pełnienia w powołanym okresie służby w wymiarze przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji, w świetle art. 33 ust. 4 tej ustawy nie był uprawniony do otrzymywania, w zamian za czas służby przekraczający normę, czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze.

Organ I Instancji wskazał, że zarówno w obowiązującym do dnia 12 września 2019 r. jak i aktualnym stanie prawnym, uprawnienia do otrzymania czasu wolnego od służby zgodnie z art. 33 ustawy o Policji nie przysługują policjantowi za okres pełnienia służby lub obowiązków na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym na którym przysługuje dodatek funkcyjny, a tym samym nie może zostać mu przyznane prawo do rekompensaty pieniężnej za ponadnormatywny czas służby.

Stwierdził, że uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny należało orzec jak w decyzji.

Pełnomocnik Skarżącego, w ustawowym terminie, złożył odwołanie od decyzji Komendanta CBŚP z dnia [...] sierpnia 2021 r. zarzucając jej:

1) naruszenie art. 107 § 3 Kpa. w zw. z art. 8 Kpa. i art. 11 Kpa., a także art. 7 Kpa. w zw. z art. 10 § 1 Kpa., art. 77 § 1 Kpa. oraz art. 80 Kpa.,

2) naruszenie art. 33 ust. 3 i 4, art. 114 ust. 1 pkt 2 i art. 104 ust. 2 ustawy

o Policji.

Pełnomocnik wskazał, że uzasadnienie decyzji jest lakoniczne i nie odnosi się do okoliczności faktycznych sprawy. Jego zdaniem Organ I Instancji zaniechał sprawdzenia rodzaju, zakresu i okoliczności wykonywanych przez Skarżącego

w latach 2018-2019 czynności na rzecz Zarządu II Centralnego Biura Śledczego Policji. Wskazał, że Zarząd przyznał, że skarżący wypracował 375 nadgodzin

w latach 2008-2017, podczas, gdy w latach 2018-2019 nie wypracował żadnych, co zdaniem pełnomocnika "wydaje się być sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym". Wskazał, że stan zatrudnienia w Policji w latach 2018-2019 był niższy niż w roku 2017, co tym samym powinno skłonić organ do podjęcia szerszej inicjatywy dowodowej. Zdaniem pełnomocnika "nieuwzględnienie faktu, iż czynności wykonywane w ponadnormatywnym czasie pracy stanowiły nieraportowane czynności niejawne, nie może służyć ograniczaniu prawa funkcjonariusza do ekwiwalentu, ani też modyfikować na jego niekorzyść jego gwarancji proceduralnych". W przypadku policjantów oddelegowanych do wykonywania czynności niejawnych ewidencja powinna uwzględniać ten fakt - powinny zostać przyjęte stosowne rozwiązania celem eliminowania ewentualnych nieprawidłowości. Stwierdził, że to na organie spoczywał obowiązek właściwego archiwizowania dokumentów, tak aby materiał dowodowy w sprawach o ekwiwalent z tytułu niewykorzystanego czasu wolnego od służby był pełny i nie budził wątpliwości.

Jego zdaniem w omawianej sprawie nie odniesiono się do faktycznych zasad funkcjonowania systemu ewidencjonowania przepracowanych godzin oraz praktyki udzielania czasu wolnego i ewentualnej wypłaty ekwiwalentów w okresie, w którym Skarżący pełnił służbę na stanowiskach podstawowych.

Stwierdził, że ustalenie stanu faktycznego sprawy "obarczone jest błędem logicznym", bowiem skoro stwierdzono, że Naczelnik Zarządu w K. Centralnego Biura Śledczego Policji nie posiadał informacji na temat nadgodzin strony, które to nadgodziny za lata 2008-2017 zostały potwierdzone przez Zarząd [...] tej jednostki, to tym bardziej zasadny jest wniosek, iż nie miały one nic wspólnego

z pełnieniem funkcji kierowniczych w K.

Uznał, że naruszony został przepis art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, bowiem Skarżący wniósł o ustalenie prawa do rekompensaty

za ponadnormatywny czas służby wykonywany "równolegle" do czynności związanych z wykonywaniem funkcji kierowniczej. Ponadto w sposób nieprawidłowy zastosowano art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji.

Pełnomocnik wskazał również, że zaskarżona decyzja wydana została

z naruszeniem art. 32 Konstytucji RP, bowiem organ I instancji nierówno potraktował Skarżącego w stosunku do osób, które otrzymały rekompensatę pieniężną, a nie pełniły jednocześnie funkcji kierowniczych.

W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji Komendanta CBŚP i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. ustalenie zgodnie z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2021 r., iż Skarżącemu przysługuje prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby w wymiarze 375 godzin, a także nakazanie wypłacenia tego ekwiwalentu przez organ wraz z ustawowymi odsetkami, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

KGP decyzją z dnia [...] listopada 2021 utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta CBŚP z dnia [...] sierpnia 2021 r.

Stwierdził, że Skarżący wnioskiem z dnia [...] października 2020 r. wniósł

o "ponowne ustalenie ilości nadgodzin, wypracowanych przeze mnie w trakcie wykonywania czynności służbowych, wykonywanych na rzecz Zarządu [...] Centralnego Biura Śledczego Policji w okresie mojej służby w Policji, tj. w latach 2009-2019", zaś pełnomocnik strony, we wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r., zażądał ustalenia "rekompensaty pieniężnej" za ponadnormatywny czas pracy w wymiarze 375 godzin oraz wypłatę rekompensaty pieniężnej w wysokości i w terminie wynikającym z przepisów prawa.

Wskazał, że obecnie kwestie związane z rozliczaniem czasu służby przekraczającym ustawowe normy, reguluje art. 33 ust. 1-5 ustawy o Policji. W myśl art. 33 ust. 1 tej ustawy czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 2 cyt. ustawy zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w okresach rozliczeniowych od dnia [...] stycznia do dnia [...] czerwca danego roku oraz od dnia [...] lipca do dnia [...] grudnia danego roku. Art. 33 ust. 2a tej ustawy stanowi zaś, że liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2 nie może przekraczać 8 godzin tygodniowo w okresie rozliczeniowym, przy czym przepisu ust. 2a nie stosuje się do realizacji zadań o szczególnym charakterze dla ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego,

w szczególności mających na celu zapobieżenie zdarzeniom, o których mowa

w art. 18 ust. 1 (art. 33 ust. 2b ustawy o Policji).

Ponadto w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi przysługuje w okresie rozliczeniowym czas wolny od służby w tym samym wymiarze albo po zakończeniu okresu rozliczeniowego rekompensata pieniężna, o ile w terminie 10 dni od zakończenia okresu rozliczeniowego nie wystąpi z wnioskiem o udzielenie czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze (ust. 3). Rekompensatę pieniężną, o której mowa w ust. 3, przyznaje się w wysokości 1/172 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na stanowisku zajmowanym w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego za każdą godzinę służby przekraczającą normę określoną w ust. 2. Łączny czas służby przekraczający normę w danym okresie rozliczeniowym zaokrągla się w górę do pełnej godziny (ust. 3a). Przyznanie rekompensaty pieniężnej, o której mowa w ust. 3, może nastąpić także na podstawie porozumienia, o którym mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, jeżeli przekroczenie normy określonej w ust. 2 nastąpiło w związku z realizacją tego porozumienia. Rekompensata pieniężna przysługuje policjantowi za każdą pełną godzinę służby przekraczającą normę określoną w ust. 2 (ust. 3b). W razie śmierci lub zaginięcia policjanta należną mu rekompensatę pieniężną, o której mowa w ust. 3, wypłaca się małżonkowi policjanta, który pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności jego dzieciom oraz rodzicom, jeżeli w dniu śmierci policjanta spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (ust. 3c). Rekompensatę pieniężną, o której mowa w ust. 3, wypłaca się:

1) do końca kwartału następującego po okresie rozliczeniowym, o którym mowa w art. 33 ust. 2, lecz nie później niż w dniu zwolnienia ze służby;

2) w przypadku śmierci albo zaginięcia policjanta - niezwłocznie po wydaniu rozkazu personalnego o wygaśnięciu stosunku służbowego (ust. 3d).

W ocenie Organu II instancji przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego (ust. 4). Liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2, za którą przyznano rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, nie może przekraczać 1/4 tygodniowego wymiaru czasu służby policjanta w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym (ust. 5).

Podniósł, że wskazany przepis art. 33 ustawy o Policji został zmieniony ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1635), która weszła w życie w dniu 12 września 2019 r., z mocą od dnia 1 lipca 2019 r., jednakże zgodnie z art. 10 tej ustawy do udzielania czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym, pełnionej w okresie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Uznał, że Skarżący żąda "ustalenia rekompensaty pieniężnej"

za ponadnormatywny czas służby pełnionej do dnia zwolnienia z dniem [...] lutego 2019 r. Jego zdaniem w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie m.in. art. 33 ustawy o Policji, w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...).

W ocenie Organu II Instancji nie budzi wątpliwości, że w okresie od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. do dnia [...] lutego 2019 r. Skarżący zajmował stanowiska służbowe: zastępcy naczelnika Wydziału do [...] w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, a następnie naczelnika Wydziału do [...] Zarządu w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji (Centralnego Biura Śledczego Policji). Z tytułu pełnienia służby na tych stanowiskach wymieniony uprawniony był do dodatku funkcyjnego.

Wskazał, że zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.) dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku. Natomiast w myśl § 8 ust. 3 tego rozporządzenia, stanowiska służbowe policjantów uprawniające do dodatku funkcyjnego odpowiedniej kategorii określa tabela stanowiąca załącznik nr 4 do tego rozporządzenia.

Podniósł, że jak wskazano zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o Policji, przepisu art. 33 ust. 3 ustawy o Policji nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego. Tym samym Skarżący, w okresie, w którym uprawniony był do dodatku funkcyjnego, nie mógł nabyć prawa do czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, w jakim pełnił on służbę w wymiarze ponadnormatywnym (ani też do rekompensaty pieniężnej, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1 ustawy o Policji, o co jednak w omawianej sprawie wymieniony nie wznosi).

Zaznaczył, że stosunek służbowy charakteryzuje się wieloma specyficznymi elementami, nieznanymi innym grupom zawodowym, w tym w szczególności zwiększoną dyspozycyjnością co do czasu, miejsca oraz rodzaju wykonywanych czynności. Intensyfikacja wymienionych elementów zależna jest w głównej mierze od zajmowanego przez policjanta stanowiska służbowego. Stanowiska zajmowane przez Skarżącego w latach 2008-2019 były stanowiskami kierowniczymi, stąd też wymagały od niego większej dyspozycyjności w zakresie m.in. czasu pełnionej przez niego służby. Zwiększona dyspozycyjność rekompensowana jest natomiast policjantowi dodatkiem funkcyjnym.

W ocenie organu przyznanie dodatku funkcyjnego powoduje zatem, że funkcjonariuszowi nie może być zrekompensowany ponadnormatywny czas służby. Ustawodawca dla tzw. policjantów funkcyjnych przewidział szczególną formę rekompensaty za niedogodności związane z pełnieniem służby na stanowisku kierowniczym poprzez przyznanie stosownego stałego dodatku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1728/12).

Zauważył, że może się zdarzyć (a sytuacje takie nie należą do rzadkości), że policjant pełniący służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym, uprawniającym do dodatku funkcyjnego, z uwagi na potrzeby służby, będzie wykonywał czynności (również na rzecz innych komórek lub jednostek organizacyjnych) inne niż te, które wynikają z zakresu jego obowiązków. Zdaniem organu nie oznacza to, że w okresie ich wykonywania, policjantowi takiemu nie będzie przysługiwał dodatek funkcyjny. Przepis zaś art. 33 ust. 4 ustawy o Policji jest jasny i wprost wskazuje, że policjant uprawniony do dodatku funkcyjnego nie nabywa prawa do czasu wolnego za czas służby pełnionej ponad ustawowe normy.

W ocenie organu powoływana treść art. 33 ust. 4 ustawy o Policji jest jednoznaczna i nie budzi żadnych wątpliwości. Ustalenie, że Skarżący był uprawniony do dodatku funkcyjnego, uniemożliwiało przyznanie mu czasu wolnego

w zamian za służbę w wymiarze ponadnormatywnym, nawet za wykonywanie czynności "równolegle" do tych, które wykonywał na stanowisku kierowniczym. Tym samym nie sposób uznać, że wymieniony na dzień zwolnienia ze służby w Policji posiadał niewykorzystany czas wolny od służby, a tym samym, aby możliwym było wypłacenie mu stosownego ekwiwalentu. Decyzja w tym zakresie ma charakter związany. Uwzględnienie żądania strony, wbrew wyraźnej normie zawartej w art. 33 ust. 4 ustawy o Policji, skutkowałoby wydaniem rozstrzygnięcia obarczonego wadą kwalifikowaną, co z kolei prowadziłoby do konieczności wyeliminowania go z obrotu prawnego jako rażąco naruszającego prawo (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.).

Mając na uwadze powyższe Organ II Instancji za niezasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 Kpa. oraz art. 80 Kpa., bowiem przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał

i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednocześnie zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, zobowiązane są do zgromadzenia dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy i poczynienia na tej podstawie niezbędnych ustaleń faktycznych. W niniejszej sprawie wszystkie fakty mające istotne znaczenie, zostały prawidłowo ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy dokonały wnikliwej analizy materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa, a na podstawie zebranej dokumentacji bezsprzecznie można ustalić stan faktyczny i prawny na potrzeby niniejszej sprawy.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zarzucając naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, a to art. 33 ust. 3 i 4 w zw. z art. 104 ust. 2 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię tych przepisów prowadzącą do wniosku, iż funkcjonariuszowi Policji nigdy nie przysługuje ekwiwalent za ponadnormatywny czas służby w sytuacji, gdy funkcjonariusz otrzymuje dodatek funkcyjny z tytułu zajmowania stanowiska kierowniczego podczas gdy jednocześnie wykonuje inne czynności służbowe nie związane z funkcją kierowniczą na rzecz i na polecenie innego przełożonego wymagające pełnienie służby w czasie ponadnormatywnym;

2. art. 32 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie polegające na tym, że organ w nierówno potraktował Skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy policji wykonujących służbę w czasie ponadnormatywnym, którzy uzyskali prawo

do ekwiwalentu za czas wolny od służby związany z pełnieniem służby w czasie ponadnormatywnym, podczas gdy w niniejszej sprawie czynności wykonywane

w czasie ponadnormatywnym nie były związane z czynnościami rekompensowanymi przez dodatek funkcyjny.

Stwierdził, iż dodatek funkcyjny, ma rekompensować i wynagradzać policjantowi wszelkie niedogodności, uciążliwości związane z zajmowaniem stanowiska wyższego w hierarchii struktury organizacyjnej, zwiększonej ilości obowiązków i odpowiedzialności. Jednocześnie takie dodatkowe uposażenie ma odzwierciedlać finansowo prestiż związany z pełnieniem danej funkcji kierowniczej. Ocenę co do charakteru dodatku funkcyjnego i jego celu, tj. rekompensowania trudności związanych z pełnieniem funkcji kierowniczej, potwierdzają również sądy administracyjne, które prezentują stanowisko, iż dodatek funkcyjny niewątpliwie zawiera już w sobie element rekompensaty np. za ewentualną konieczność służby w dni ustawowo wolne od pracy. Na taką rolę dodatku funkcyjnego wskazał m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 01.04.2016 r., sygn. akt I OSK 1591/14. Orzecznictwo to zostało powołane w piśmie Komendanta CBŚP z dnia 23.11.2020 r.

Wskazał, że uzasadnieniem przepisu art. 33 ust. 4 ustawy o Policji jest przyznanie funkcjonariuszowi innej rekompensaty pieniężnej za uciążliwość związaną bezpośrednio z pełnieniem kierowniczej funkcji. Jego zdaniem przepisy

te miałyby zapobiegać wypłacie niejako podwójnego wynagrodzenia dla funkcjonariusza za ten sam czas służby (pełnienie czynności służbowych

i ponadnormatywny czas służby).

W ocenie Skarżącego z przepisów ustawy nie wynika jednak, aby dodatek ten miał na celu rekompensowanie policjantowi pełnienie służby w czasie ponadnormatywnym z uwagi na realizację zadań innych niż te związane ze stanowiskiem kierowniczym, tj. w sytuacji, gdy oprócz zajmowanego stanowiska funkcjonariusz wykonuje inne, szeregowe czynności służbowe, operacyjne etc., które realizowane są w czasie ponadnormatywnym, w szczególności na rzecz innych jednostek oraz pod kierownictwem innych przełożonych. Takie stwierdzenie jest sprzeczne z celem dodatku funkcyjnego, który wynika wprost z jego nazwy i sposobu w jaki został uregulowany przez ustawodawcę.

Stwierdził, iż ustawodawca wyłączył uprawnienie policjantów funkcyjnych

do uzyskiwania uprawnień przewidzianych w art. 33 ust. 3 ustawy o Policji uzasadniając takie rozwiązanie faktem, iż uciążliwość służby na stanowisku kierowniczym, w tym służbę w ponadnormatywnym czasie związaną z realizacją zadań na tym stanowisku, rekompensuje dodatek funkcyjny.

Jego zdaniem dodatek funkcyjny z uwagi na swój charakter i przeznaczenie, nie może rekompensować służby w czasie ponadnormatywnym w sytuacji, gdy funkcjonariusz zajmujący stanowisko kierownicze pełni służbę wykonując zadania niezwiązane z tym stanowiskiem w czasie ponadnormatywnym, co więcej - na rzecz innej komórki organizacyjnej Policji niż ta, w której pełni funkcję kierowniczą.

Uznał, że wykładnia tego przepisu przyjęta przez KGP jak również przez Komendanta CBŚP w wydanych przez nich decyzjach w sprawie Skarżącego jest sprzeczna z celem i ideą tego przepisu. Wskazał, że taka interpretacja prowadzi

do nierównego traktowania funkcjonariuszy Policji i pokrzywdzenia funkcjonariuszy, którzy jednocześnie pełnią służbę na stanowisku kierowniczym i wykonują czynności służbowe, w związku z realizacją wniosku pisemnego o oddelegowanie, w innej jednostce organizacyjnej Policji.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie decyzji KGP z dnia [...] listopada 2021 r. oraz decyzji Komendanta CBŚP z dnia [...] sierpnia 2021 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi na zasadzie art. 135 p.p.s.a.

i zasądzenie kosztów postępowania na zasadzie art. 200 p.p.s.a.

Jednocześnie na podstawie art. 193 Konstytucji RP wnosił o przedstawienie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego co do zgodności art. 33 ust. 3 i 4 w zw. z art. 104 ust. 2 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 32 Konstytucji RP w zakresie w jakim wyłącza możliwość przyznania funkcjonariuszowi Policji czasu wolnego lub ekwiwalentu za służbę w czasie ponadnormatywnym w sytuacji, gdy służba w czasie ponadnormatywnym była pełniona ze względu na wykonywanie czynności i zadań niezwiązanych z pełnieniem funkcji kierowniczej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] listopada 2021 r. utrzymująca

w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby oraz wypłatę rekompensaty pieniężnej w wysokości i w terminie wynikającym z przepisów prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,

przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym

i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej "P.p.s.a.").

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy policjant uprawniony do dodatku funkcyjnego zachowuje prawo do rekompensaty za czas służby wykonywany "równolegle" do czynności związanych z wykonywaniem funkcji kierowniczej przepracowany ponad obowiązującą go normę czasu służby w okresie rozliczeniowym. Czy dodatek funkcyjny rekompensował jedynie uciążliwość służby pełnionej w ramach stanowisk związanych z wykonywaniem funkcji kierowniczej,

a nie innych czynności, do których był oddelegowany rozkazem personalnym i które były wykonywane na rzecz odrębnej jednostki organizacyjnej Policji.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że Skarżący w okresie, za który ubiega się o przyznanie i wypłacenie ekwiwalentu za niewykorzystany w służbie czas wolny, tj. od dnia [...] sierpnia 2008 r., zajmował stanowisko kierownicze - początkowo Zastępcy Naczelnika Wydziału, a od [...] października 2011 r. - Naczelnika Wydziału. W tym czasie oprócz pełnionej funkcji kierowniczej, w związku realizowanymi wnioskami pisemnymi o oddelegowanie, był delegowany do pełnienia służby

na rzecz Zarządu [...] Centralnego Biura Śledczego Policji. Skarżący wykonywał czynności służbowe równolegle na rzecz innej jednostki. W trakcie wykonywania tychże czynności Skarżący wypracował ponad 375 godzin (okoliczność potwierdzona przez Organy) ponad normę czasu służby, za który to czas nie został mu wypłacony ekwiwalent pieniężny. Fakt wypracowania nadgodzin w ramach służby pełnionej na rzecz tej jednostki została potwierdzona przez bezpośredniego przełożonego Skarżącego, tj. Naczelnika Zarządu [...] Centralnego Biura Śledczego Policji.

Skarżący żąda "ustalenia rekompensaty pieniężnej" za ponadnormatywny czas służby pełnionej do dnia zwolnienia z dniem [...] lutego 2019 r.. Jego zdaniem

w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie m.in. art. 33 ustawy o Policji,

w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...).

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż do policjantów nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U.

z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), w szczególności w zakresie czasu pracy, albowiem nie łączy ich z Policją pracowniczy stosunek pracy. Służba w Policji ma szczególny charakter, a wynika to z treści art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Służba ta ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Oznacza ona również dyspozycyjność policjanta i w związku z tym odrębność rozwiązań przyjętych w zakresie stosowania czasu służby w Policji.

Problematykę czasu służby w Policji reguluje art. 33 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 tej ustawy, czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku, zaś zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie

w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. Ustęp 3 powołanego artykułu stanowi, iż w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1. Natomiast ust. 4 ww. artykułu wprost stwierdza, iż przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego.

Analiza powyższych rozwiązań prawnych prowadzi do wniosku, iż ustawodawca dla tzw. policjantów funkcyjnych przewidział szczególną formę rekompensaty za niedogodności związane z pełnieniem służby na stanowisku kierowniczym poprzez przyznanie stosownego stałego dodatku. Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny - art. 104 ust. 2 ustawy o Policji. Dodatek

do uposażenia przysługuje policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko. Do tej grupy policjantów nie stosuje się rekompensaty pieniężnej i czasu wolnego od służby w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 powołanej ustawy.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4, ekwiwalent pieniężny

za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie art. 33 ust. 3. Z powołanej regulacji wynika, że prawo do wspomnianego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby przysługuje wyłącznie policjantowi, który na podstawie art. 33 ust. 3 ww. ustawy był uprawniony do otrzymania czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający określoną normę. Uprawnienia do otrzymania czasu wolnego zgodnie z powołanym przepisem nie przysługują policjantowi za okres pełnienia służby lub obowiązków na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym.

W konsekwencji, policjant uprawniony do dodatku funkcyjnego i zwalniany ze służby nie nabywa prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny

od służby, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (v. wyrok WSA

w Warszawie z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1728/12, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżący rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji

z dnia [...] lipca 2008 r. z dniem [...] lipca 2008 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska eksperta Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w K. Centralnego [...] Głównej Policji i z dniem 1 sierpnia 2008 r. mianowany na stanowisko zastępcy naczelnika tego Wydziału z określonymi składnikami uposażenia, w tym m.in. z dodatkiem funkcyjnym w kwocie 1.500 złotych miesięcznie. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. (k. 116, III cz. akt osobowych) podwyższono wymienionemu dodatek funkcyjny do kwoty 1.600 złotych miesięcznie.

Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. Skarżącemu z dniem [...] lipca 2011 r. powierzono pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku naczelnika Wydziału do [...] Zarządu w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji i na czas pełnienia tych obowiązków podwyższono dodatek funkcyjny do kwoty 1.800 złotych.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Komendant Główny Policji, z dniem [...] października 2011 r., zwolnił Skarżącego z pełnienia obowiązków oraz z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] października 2011 r. mianował na stanowisko naczelnika Wydziału do [...] Zarządu w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, z określonymi składnikami uposażenia, w tym m.in.z dodatkiem funkcyjnym w kwocie 2.200 złotych miesięcznie.

Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] października 2014 r. Skarżący, z dniem [...] października 2014 r., został mianowany na stanowisko naczelnika Wydziału do [...] Zarządu w K. Centralnego Biura Śledczego Policji - bez zmiany składników uposażenia.

Raportem z dnia [...] stycznia 2019 r. Skarżący zwrócił się o zwolnienie

ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2019 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji zwolnił Skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2019 r.

W tym stanie rzeczy Organy zasadnie ustaliły, że w okresie od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. do dnia [...] lutego 2019 r. Skarżący zajmował stanowiska służbowe: zastępcy naczelnika Wydziału do [...] w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, a następnie naczelnika Wydziałudo [...] w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji (Centralnego Biura Śledczego Policji). Z tytułu pełnienia służby na tych stanowiskach wymieniony uprawniony był do dodatku funkcyjnego.

Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków

do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.) dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku. Natomiast w myśl § 8 ust. 3 tego rozporządzenia, stanowiska służbowe policjantów uprawniające do dodatku funkcyjnego odpowiedniej kategorii określa tabela stanowiąca załącznik nr 4 do tego rozporządzenia.

Organy zasadnie wskazały, że zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o Policji, przepisu art. 33 ust. 3 ustawy o Policji nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego. Tym samym należy stwierdzić, że Skarżący, w okresie,

w którym uprawniony był do dodatku funkcyjnego, nie mógł nabyć prawa do czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, w jakim pełnił on służbę w wymiarze ponadnormatywnym (ani też do rekompensaty pieniężnej, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1 ustawy o Policji, o co jednak w omawianej sprawie wymieniony nie wnosi).

Należy powtórzyć za organami, że stanowiska zajmowane przez Skarżącego w latach 2008-2019 były stanowiskami kierowniczymi, i wymagały od niego większej dyspozycyjności w zakresie m.in. czasu pełnionej przez niego służby. Zwiększona dyspozycyjność rekompensowana jest policjantowi dodatkiem funkcyjnym. Zasadne jest twierdzenie organu, że uciążliwość służby funkcjonariuszy Policji została zrównoważona przez kilka instrumentów prawnych w tym przypadku - dodatek funkcyjny, o którym mowa w art. 33 ust. 4 ustawy o Policji. Dodatek funkcyjny niewątpliwie zawiera już w sobie element rekompensaty za ewentualną konieczność służby przez policjanta uprawnionego do tego dodatku w wymiarze ponadnormatywnym, a zatem w dniach, w których konieczność pełnienia służby

w zwiększonym wymiarze wynika z okoliczności, które obligują do niezwłocznego podjęcia zadań i czynności służbowych w związku z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dodatek funkcyjny stanowi z kolei rekompensatę dla osób pełniących funkcje kierownicze za służbę pełnioną

w ponadnormatywnym czasie służby także w sytuacji opisanej w niniejszym stanie faktycznym.

W tym stanie rzeczy należy podzielić stanowisko organów, że przyznanie dodatku funkcyjnego powoduje, że funkcjonariuszowi nie może być zrekompensowany ponadnormatywny czas służby. Ustawodawca dla tzw. policjantów funkcyjnych przewidział szczególną formę rekompensaty za niedogodności związane z pełnieniem służby na stanowisku kierowniczym poprzez przyznanie stosownego stałego dodatku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1728/12).

Wobec powyższego należy stwierdzić, że za okres, który Skarżący wskazuje, jako ten, w którym wykonywał czynności w ponadnormatywnym czasie służby (2008-2019), a który jednocześnie był okresem, w jakim uprawniony był on do dodatku funkcyjnego, nie może mu być udzielony czas wolny od służby w tym samym wymiarze. W ocenie Sądu zasadne jest twierdzenie, że na dzień zwolnienia wymieniony nie mógł zatem posiadać (i nie posiadał) niewykorzystanego czasu wolnego od służby udzielonego na podstawie art. 33 ust. 3 cyt. ustawy. Tym samym brak jest podstaw do przyznania Skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego z tego tytułu, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (w brzmieniu obowiązującym na dzień zwolnienia strony ze służby).

Wobec tego należy stwierdzić, że w okresie, w którym Skarżący uprawniony był do dodatku funkcyjnego, nie przysługiwał mu czas wolny od służby w zamian za ponadnormatywny czas służby, nie tylko z tytułu obowiązków wynikających

z zajmowanych przez niego stanowisk kierowniczych, ale także z uwagi na czynności wykonywane doraźnie na rzecz Zarządu [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji (a następnie Centralnego Biura Śledczego Policji). Jak wynika z art. 33 ust. 4 ustawy o Policji, przepisu art. 33 ust. 3 ustawy o Policji nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego. Bez znaczenia przy tym pozostaje, jaki był zakres, czy też rodzaj czynności wykonywanych przez takiego policjanta, na czyje polecenie czynności te były wykonywane, a także, czy wykonywane one były zgodnie z zakresem obowiązków, czy też poza tym zakresem. Zgodnie z powyższym przepisem istotnym jest jedynie fakt, iż w okresie, w jakim policjant uprawniony jest do dodatku funkcyjnego, nie przysługuje mu czas wolny w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 cytowanej ustawy.

W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP, które to naruszenie miałoby polegać na nierównym potraktowaniu Skarżącego w stosunku do osób, które otrzymały rekompensatę pieniężną, a nie pełniły jednocześnie funkcji kierowniczych jest niezasadny. Osobom pełniącym służbę na stanowiskach innych niż kierownicze

i samodzielne dodatek służbowy może, lecz nie musi być przyznany. Na stanowiskach kierowniczych i samodzielnych dodatek funkcyjny przysługuje obligatoryjnie, i jak twierdzi organ najczęściej w wysokości znacznie wyższej niż dodatek służbowy. Dlatego też, Sąd podziela stanowisko Organów twierdzących, że dodatek funkcyjny stanowi rodzaj rekompensaty dla osób pełniących funkcje kierownicze za służbę pełnioną w ponadnormatywnym czasie służby. Właśnie

z uwagi na tę formę rekompensaty za niedogodności służby (a zatem m.in. za służbę w godzinach nadliczbowych), ustawodawca zdecydował, że czas wolny od służby

w zamian za służbę pełnioną ponad normę ustawową, przysługuje jedynie tym funkcjonariuszom, którzy nie są uprawnieni do dodatku funkcyjnego. W związku

z powyższym brak jest uzasadnienia do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, co do zgodności art. 33 ust. 3 i 4 w zw. z art. 104 ust. 2 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 32 Konstytucji RP.

Treść art. 33 ust. 4 ustawy o Policji jest jednoznaczna i nie budzi żadnych wątpliwości. Ustalenie, że Skarżący był uprawniony do dodatku funkcyjnego, uniemożliwiało przyznanie mu czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze ponadnormatywnym, nawet za wykonywanie czynności "równolegle" do tych, które wykonywał na stanowisku kierowniczym. Tym samym nie sposób uznać, że wymieniony na dzień zwolnienia ze służby w Policji posiadał niewykorzystany czas wolny od służby, a tym samym, aby możliwym było wypłacenie mu stosownego ekwiwalentu. Decyzja w tym zakresie ma charakter związany.

W świetle powyższego, uzasadnione jest stanowisko organów orzekających, iż w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy brak było podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego i przyznania mu prawa do ekwiwalentu pieniężnego oraz rekompensaty za niewykorzystany czas wolny od służby.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa..

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.

-----------------------

20