Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1500/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego grzywny postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący, w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że cały jego majątek został zabezpieczony z naruszeniem prawa przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach rubryka dotycząca stanu rodzinnego została zakreślona. Wnioskodawca podał natomiast, że posiada mieszkanie o powierzchni 86 m2 (w trakcie postępowania spadkowego), o wartości 350.000 zł oraz działkę rekreacyjną o wartości 30.000 zł. Ma też udziały o wartości 5.000 zł i wierzytelności na kwotę 1.200.000 zł. Posiada samochód M. o wartości 80.000 zł. Wnioskodawca uzyskuje dochody z działalności gospodarczej w wysokości 2.000 zł netto. Jako zobowiązania i stałe wydatki wskazał "stałe wydatki na mieszkanie i utrzymanie – 1.600 zł".

Bez odpowiedzi pozostało wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego skarżącego, skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).

Podstawą prawną rozpoznania przedmiotowego wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak wynika z przytoczonej regulacji, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności, które uzasadniałyby jego żądanie. Rola Sądu/ referendarza sądowego ogranicza się do wezwania ubiegającego się o przyznanie praw pomocy do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, jeżeli oświadczenie złożone na urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.).

W takich też okolicznościach w niniejszej sprawie wnioskodawca został wezwany do nadesłania dodatkowych informacji i dokumentów. Pozostawiając wezwanie bez odpowiedzi w rezultacie nie usunął braków i wątpliwości co do jego możliwości płatniczych.

Nie zostało zatem wyjaśnione między innymi, czy faktycznie wnioskodawca mieszka sam, w jakiej kwocie uzyskuje przychody z działalności gospodarczej, a także jakie dokładnie wydatki składają się na zdeklarowaną kwotę 1.600 zł.

Tymczasem powołane wyżej przepisy nakazują wnioskodawcy wykazanie, a nie tylko uprawdopodobnienie, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Oznacza to, że wnioskodawca winien udowodnić dane, na które się powołuje, przede wszystkim poprzez przedłożenie stosownej dokumentacji oraz wspierającej ją ewentualnych dodatkowych wyjaśnień.

Na skutek braku odpowiedzi na wezwanie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych nie było możliwe zweryfikowanie oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę na urzędowym formularzu, a w konsekwencji dokonanie oceny jego rzeczywistych możliwości płatniczych.

Mając zatem na uwadze powyższe, wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony i w związku z tym, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.