Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2674/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi C. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym aktem określonym jako postanowieniem z [...] czerwca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymało w mocy rozstrzygnięcie z [...] kwietnia 2012 r. o umorzeniu wszczętego na wniosek C. S. (dalej: skarżący) postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta R. z [...] stycznia 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wytwórni pasz w R. Organ ustalił, że działka, której właścicielem jest skarżący nie graniczy bezpośrednio z działkami, na których planowana jest inwestycja, zaś z wydanej dla tej inwestycji decyzji Burmistrza Miasta R. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wynika, że oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach działek inwestora. Mając powyższe na uwadze, Kolegium stwierdziło, iż skarżący, który wystąpił z wnioskiem z 3 października 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie ma interesu prawnego w niniejszej sprawie.

Powyższą ocenę podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. IV SA/Wa 1889/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył C. S., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów udzielonej stronie pomocy prawnej.

Wyrokiem z dnia 28 maja 2015r. Sygn. akt II OSK 2623/13 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten Sąd.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia NSA wskazał, że Sąd I instancji niezasadnie zaaprobował postanowienie o umorzeniu wszczętego na wniosek skarżącego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] stycznia 2011r. o ustaleniu warunków zabudowy, uzasadnione przyjętymi przez organy oraz Sąd ustaleniami, że skarżący nie wykazał, iż planowana inwestycja oddziałuje na jego nieruchomości, co w konsekwencji wskazuje na to, że skarżący nie posiada interesu prawnego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Zaskarżony wyrok został wydany bez należytego rozważenia okoliczności sprawy, a zatem z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia.

Jednocześnie Sąd wskazał, że interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, której przedmiotem jest wytwórnia pasz w R. skarżący wywodzi z prawa własności nieruchomości sąsiednich, nieprzylegających jednak do bezpośrednio do terenu inwestycji. Przyjęta przez Sąd I instancji ocena, iż planowana inwestycji nie będzie oddziaływać na nieruchomości skarżącego podjęta została m.in. w oparciu o dokonane na podstawie treści załącznika do decyzji o warunkach zabudowy ustalenie, że działki skarżącego o nr ewid. [...] oddalone są od granicy terenu realizacji inwestycji ponad 100 m oraz oddzielone istniejącymi budynkami. Ocenę tą skarżący jednakże skutecznie zakwestionował w skardze kasacyjnej. Sąd wskazał, że nie budzi wątpliwości, że stroną postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być nie tylko właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, ale również - w zależności od okoliczności właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Rozważań w kwestii interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy nie można sprowadzić do tego, czy podmiot wnioskujący o wszczęcie postępowania nieważnościowego brał udział jako strona w postępowaniu zwyczajnym oraz czy nieruchomość, której jest właścicielem bezpośrednio graniczy z nieruchomością objętą planowaną inwestycją. W zaskarżonym wyroku trafnie wskazano zatem, że samo sąsiedztwo z nieruchomością, dla której ustalane są warunki zabudowy, nie zawsze oznacza, że właścicielowi nieruchomości sąsiedniej przysługuje status strony w tym postępowaniu, gdyż o interesie prawnym właścicieli nieruchomości sąsiednich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tychże nieruchomości. Niezasadnie przyjęto jednakże następnie, że okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazują na to, że oddziaływanie planowanej inwestycji zamykać się będzie się w granicach działki inwestora, co wyklucza przyznanie skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, także, że nie znajduje uzasadnienia dla wykluczenia posiadania przez skarżącego interesu prawnego przez Sąd I instancji w oparciu o treść decyzji o warunkach zabudowy oraz załączników do tej decyzji. Kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracji Sąd I instancji pominął to, że prawidłowość decyzji o warunkach zabudowy wymaga dokonania wnikliwej, pełnej i wyczerpującej analizy funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Opracowanie takie powinno zawierać precyzyjne- wskazanie numerów działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów nieruchomości znajdujących się na tych działkach, aby możliwe było wyprowadzenie wniosku co do planowanych funkcji zabudowy, jak i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji ocena takiego dowodu-zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r., II OSK 1252/11, cbois). Powyżej wskazanych warunków nie spełnia znajdująca się w aktach sprawy analiza, której wyniki stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy z [...] stycznia 2010 r. Przygotowana analiza wskazuje w sposób bezpośredni na uwzględnienie działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji o nr ew. [...]. Odwołanie się w wynikach analizy na włączenie do obszaru analizowanego działek "innych, dalszych" jest na tyle nieprecyzyjne, że uniemożliwia przyjęcie, iż analiza obejmuje również należące do skarżącego działki o nr ewid. [...], usytuowane w tzw. dalszym sąsiedztwie. O istnieniu uzasadnionych wątpliwości w tym zakresie świadczy ponadto wskazanie w analizie, że owe "inne, dalsze" działki sąsiednie są zabudowane zabudową usługową i produkcyjną, co wskazuje na wyłączenie z zakresu obszaru analizowanego nieruchomości skarżącego, zabudowanych obiektami o innym niż powyżej wskazany charakterze. Ustalając granice obszaru analizowanego organ powinien mieć na względzie określoną wart. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasadę dobrego sąsiedztwa, ustanowioną w celu zachowania ładu urbanistycznego. Uwzględnienie tego celu nakazuje przyjąć, że pojęcie "działki sąsiedniej" należy interpretować szeroko, jako nieruchomość lub część nieruchomości położoną w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, którą należy określić dla każdego przypadku oddzielnie (wyrok. NSA z 21 listopada 2012 r., II OSK 984/11, cbois). W orzecznictwie sądowym trafnie zauważa się, że formułując wart. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasadę dobrego sąsiedztwa ustawodawca nie przyznał prymatu kontynuacji funkcji zabudowie znajdującej się bezpośrednio przy działce, na której ma powstać nowa zabudowa, lecz nakazał organom administracji publicznej odwołać się do całości obszaru objętego analizą (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2014 r., II OSK 1214/13, cbois).

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie zwrócił zdaniem NSA uwagę na kwestię właściwego wyznaczenia granic obszaru analizowanego, co było o tyle zasadne, że zarzuty odnoszące się do tego zagadnienia były w toku postępowania przez skarżącego podnoszone, począwszy od jego wniosku z dnia 3 października 2011 r.

Należy zauważyć, że art. 61 u.p.z.g. prawidłowość decyzji o warunkach zabudowy wiąże z wymogiem uwzględnienia funkcji, parametrów i cech działek sąsiednich, identyfikowanych w oparciu o treść § 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej jako "rozporządzenie". Działką sąsiednią jest zatem każda działka znajdująca się w obrębie obszaru analizowanego, wyznaczonego zgodnie z § 3 rozporządzenia. W świetle § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Sposób wyznaczania granic obszaru analizowanego określa § 3 ust. 2 rozporządzenia, wskazując, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa wart. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Nie budzi zatem wątpliwości, że obszar analizowany powinien stanowić minimum trzykrotną szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, aczkolwiek może być też większy. W tym zakresie Sąd instancji nie dokonał oceny, czy w rozpoznawanej sprawie doszło do właściwego wyznaczenia granic obszaru analizowanego. Skarżący kasacyjnie ma rację wskazując, że ustalenie przez Sąd I instancji, że działki skarżącego oddalone są od granicy terenu realizacji ponad 100 m jest dowolne, co nie pozwalało w sposób uprawniony przyjąć, jak to uczynił Sąd I instancji, że działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

Dowolne, gdyż nie znajdujące potwierdzenia w aktach sprawy, jest także zdaniem NSA ustalenie przez Sąd I instancji, że zabudowa istniejąca pomiędzy działką na której realizowana jest inwestycja a działkami skarżącego stanowić może skuteczna barierę ochronną dla działek skarżącego. W tym zakresie podnoszone przez stronę zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. również należało uznać za uzasadnione. Nie sposób zatem odmówić słuszności skarżącemu, że ocena taka nie znajduje wsparcia w treści kontrolowanego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia organów, ale także w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Sąd wskazał, że wadliwość zaskarżonego wyroku przejawiająca się przede wszystkim w istnieniu wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji przedwczesnym czyni również ocenę zasadności zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. Otwarta pozostaje bowiem kwestia ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz tego, czy skarżący jest włączony do kręgu stron postępowania nieważnościowego.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia w niniejszej sprawie, że zgodnie z przepisem art. 190 ustawy p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1, podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę (art. 183 p.p.s.a.) i w jakich wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1. (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 518).

Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo).

Pamiętać należy przy tym, iż ocena prawna, w rozumieniu art. 190 ustawy p.p.s.a., to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu.

W konsekwencji należy uznać, iż związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 190 ustawy p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku.

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy wskazać, że w spawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący nie był uznany za stronę w postępowaniu zwyczajnym zakończonym decyzją Burmistrza Miasta R. z [...] stycznia 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wytwórni pasz w R., której stwierdzenia nieważności domaga się obecnie. Warunkiem zatem skutecznego wszczęcia przez niego i przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania nieważnościowego, było ustalenie, czy skarżący posiada legitymację do wszczęcia niniejszego postępowania. Wskazać zatem należy, że kwestią mającą zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w tej sprawie jest to, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określa kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jak wskazał zatem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zastosowanie znajduje tu więc art. 28 k.p.a., który stanowi, iż stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Istotą interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 629/97). Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu w zakresie ustalenia warunków zabudowy stronami są co do zasady właściciele albo użytkownicy wieczyści sąsiednich działek (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2007 r. II OSK 1016/06, dostępny w bazie orzeczeń: http://cbois.nsa.gov.pl). W związku z tym przyjmuje się, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy krąg stron winien być określany w jak najszerszym zakresie, z uwzględnieniem zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości. Stroną w tym postępowaniu są również, w zależności od okoliczności, właściciele lub użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji. O interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 2105/10, dostępny w bazie orzeczeń: http://cbois.nsa.gov.pl ). Rozróżnienie usytuowania nieruchomości ze względu na położenie nieruchomości "sąsiedniej", opisane zostało w doktrynie z opowiedzeniem się za nadaniem pojęciu "sąsiedztwa" ujęcia szerszego, przy czym zawsze "działkę sąsiednią" należy określać dla każdego przypadku oddzielnie (por. Z. Niewiadomski (red.) Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd. 5. Warszawa 2009, s. 494-498 (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2105/10, publikowany na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), na co wskazał również Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie.

Będąc związany wytycznymi NSA, orzekający obecnie Sąd dokonał zatem oceny zgromadzonych w sprawie akt sprawy, jak również uzupełni je o brakujące dowody, na które powoływał się organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu tj. decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia [...] stycznia 2010r. Nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia objętego kwestionowaną w niniejszym postępowaniu decyzją. W ocenie Sądu z akt sprawy, co zresztą nie jest kwestionowane przez żadną ze stron wynika, że w sprawie nie został właściwie wyznaczony, zgodnie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej jako "rozporządzenie" obszar analizowany, który winien być wyznaczony w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Nie można zatem obecnie uznać, czy działka skarżącego znajduje się, czy też nie w analizowanym obszarze. Wskazać jednak należy, że uchybienie to w ocenie Sądu nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, jakie zapadło w niniejszej sprawie, bowiem okoliczność, iż nieruchomości znajdują się w obszarze analizowanym nie przesądza jeszcze o posiadaniu przez ich właścicieli (użytkowników wieczystych) statusu strony w postępowaniu w sprawie, w której ten obszar został wyznaczony. Dla prawidłowego ustalenia kręgu stron takiego postępowania niezbędne jest bowiem poczynienie przez organy ustaleń odnośnie sposobu i zasięgu oddziaływania danej inwestycji na otoczenie, na co zwrócił szczególną uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wiążącym obecnie orzekający Sąd wyroku z dnia 28 maja 2015r. W tej sprawie organ administracji w ocenie Sądu zasadnie odwołał się zatem do decyzji środowiskowej, sporządzonej dla spornej inwestycji, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. To bowiem właśnie na etapie przeprowadzania przez wyspecjalizowane organy ochrony środowiska oceny oddziaływania inwestycji na środowisko bada się zakres jej oddziaływania. Tymczasem z decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] stycznia 2010r. Nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia objętego kwestionowaną w niniejszym postępowaniu decyzją, wynika, że cyt. " ...oddziaływanie na środowisko projektowanej wytwórni zamknie się w granicach działek na których zostanie zlokalizowana inwestycja". W ocenie zatem Sądu, w rozpoznawanej sprawie, analiza akt zdaje się potwierdzać stanowisko organu, iż skoro należąca do skarżącego działka, co nie jest kwestionowane, pomimo braku właściwie sporządzonej analizy funkcji, nie graniczy bezpośrednio z działkami przeznaczonymi pod inwestycję, zaś z wydanej dla niej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wynika, że jej oddziaływanie zamknie się w granicach działek inwestora, należało stwierdzić, iż skarżący, który wystąpił z wnioskiem z 3 października 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie ma interesu prawnego w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.