Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 167/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Ż. S. i P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Ż. S. i P. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 1 grudnia 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 24 sierpnia 2017 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2MW, dróg wewnętrznych, ogrodzenia oraz niezbędnych urządzeń elektroenergetycznych na działce nr [..], położonej w miejscowości S.

Swoje rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), art. 59, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), § 2 pkt 1) lit. c i lit. d) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589).

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny:

Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2013 r. Ż. S. i P.S. wystąpili do Wójta Gminy o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2MW, dróg wewnętrznych, ogrodzenia oraz niezbędnych urządzeń elektroenergetycznych na działce nr [..], położonej w miejscowości S.

Wójt Gminy decyzją z dnia 24 sierpnia 2017 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że działka nr [..] położona w miejscowości S. nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na to wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku jednoczesnego spełnienia przesłanek ustawowych, wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a działka nr [..] nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w sytuacji, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Organ podkreślił, że cytowana regulacja prawna ma na celu dostosowanie zamiaru inwestycyjnego do istniejących w danym miejscu standardów, bowiem zasada dobrego sąsiedztwa uzależnia zmianę zagospodarowania przestrzennego terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, co ma skutkować zagwarantowaniem ładu przestrzennego, tworzącego harmonijną całość i uwzględniającego w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe i kompozycyjno – estetyczne.

Jak zauważono, w analizowanym obszarze nie występują działki, na których posadowiona jest zabudowa produkcyjna/przemysłowa. Wokół działki objętej wnioskiem występują głównie tereny upraw polowych, lasy, nieużytki stanowiące zbiorniki wodne i jezioro S. Na działce usytuowane są zaś budynki gospodarcze, a w obszarze analizowanym na działkach nr [..]-[..] występuje zabudowa zagrodowa złożona z budynku mieszkalnego wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczą. Ponadto na działkach nr [..] i [..] znajduje się zabudowa mieszkaniowa.

Podsumowując wskazano, że budowa elektrowni fotowoltaicznej na terenie, gdzie nie występuje żadna zabudowa produkcyjna/przemysłowa – a eksploatację urządzenia wytwarzającego energię z odnawialnych źródeł energii zalicza się do działalności produkcyjnej – nie jest zgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli skarżący, zarzucając, że wydana została ona z naruszeniem:

- art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - poprzez wadliwe przeprowadzenie analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, polegającym na uwzględnieniu w przeprowadzonej analizie jedynie niektórych obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym, z pominięciem istniejącego na działce nr [..] obiektu wykorzystywanego do działalności produkcyjno – przemysłowej oraz poprzez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja nie daje się pogodzić z zabudową istniejącą w obszarze analizowany, pomimo tego, że w tym obszarze istnieje zabudowa o charakterze produkcyjnym i zagrodowym, która pozwala na ustalenie kontynuacji funkcji dla planowanego przedsięwzięcia;

- art. 10 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. - poprzez włączenie do akt sprawy dokumentów w postaci wydruków z kartoteki budynków i rejestru gruntów, opatrzonych datą 24 sierpnia 2017 r., tj. dokumentów z dnia wydania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło stronie skorzystanie z uprawnień procesowych oraz z uwagi na co nie istniała podstawa do przyjęcia danych wynikających z tych dokumentów jako podstawy dla ustaleń faktycznych czynionych w sprawie.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 grudnia 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium przywołało obowiązującą regulację prawną, wskazując, że zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, w przypadku braku planu miejscowego, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Na podstawie art. 61 ust. 1 cyt. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków – 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Organ odwoławczy podkreślił, że do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z drogi publicznej, przy czym pojęcie działki sąsiedniej oznacza działkę, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane. Należy uznać, że regulacja dotyczy nie tylko działki graniczącej bezpośrednio z działką inwestora, lecz obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającego organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji, przy zachowaniu ustawowych warunków.

W efekcie zauważono, że zgodnie z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1- 5 cyt. ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania administracyjnego obszar analizowany został zakreślony w odległości 216 m od działki nr [..] oraz ustalono, że front działki od strony drogi wynosił 72 m. Tak określony obszar analizowany uznano za zgodny z przepisami cyt. rozporządzenia i stanowiący podstawę do czynienia w sprawie miarodajnych ustaleń.

Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego sposobu zagospodarowania działki nr [..], organ odwoławczy wskazał, że działka ta leży w obszarze analizowanym. Znajduje się na niej budynek mieszkalny, jak również budynek gospodarczy w zabudowie zagrodowej, w którym odbywa się produkcja wyrobów metalowych i spawanych. Działalność tę wykonuje, na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej – S. T., działając pod firmą – [..]. Organ I instancji ustalił fakt legalności posadowienia budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej na działce nr [..] oraz brak decyzji zmieniającej sposób użytkowania tego budynku na funkcję związaną z prowadzoną w nim działalnością gospodarczą. Ustalenia te uznano za ważne dla rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż taką zabudowę należy uznać za różną od zabudowy produkcyjnej w rozumieniu § 2 pkt 1 lit. c i lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy.

Na tej podstawie wskazano, że w granicach obszaru analizowanego brak jest działalności produkcyjnej, dla której projektowane przez wnioskodawców przedsięwzięcie stanowiłoby kontynuację funkcji produkcyjnej. Za taką funkcję nie sposób także uznać występującej wokół terenu inwestycji zabudowy zagrodowej. W ocenie bowiem organu odwoławczego produkcja rolna nie może być uznana za spełnienie warunku dobrego sąsiedztwa dla planowanej inwestycji.

W konsekwencji uznano, iż nie został spełniony warunek kontynuacji istniejącej funkcji dla funkcji planowanej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

We wniesionej do Sądu skardze skarżący zarzucili, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana został z naruszeniem:

- art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez jego niezastosowanie w następstwie błędnego przyjęcia, że planowana inwestycja nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy i wydanie decyzji odmownej z uwagi na brak spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa, podczas gdy urządzenia fotowoltaiczne stanowią urządzenia infrastruktury technicznej, co implikuje brak konieczności spełnienia wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa;

- art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez błędne przyjęcie, że zabudowa istniejąca na działce nr [..] w miejscowości S. nie może stanowić podstawy dla przyjęcia, że w stosunku do planowanej inwestycji spełniony jest wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez błędne przyjęcie, że zabudowa urządzeniami fotowoltaicznymi nie daje się pogodzić z zabudową zagrodową istniejącą w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji, podczas gdy teren pod urządzeniami fotowoltaicznymi może być wykorzystywany rolniczo, co niewątpliwie wskazuje na możliwość współistnienia tych rodzajów zabudowy.

W efekcie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z 24 sierpnia 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 grudnia 2017 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z dnia 24 sierpnia 2017 r. są zgodne z prawem.

Przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) stanowi bowiem, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Przy czym, wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków (zob. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, Lex nr 322451). Niespełnienie choćby jednego z tych warunków musi prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy.

W niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania wyjątku określonego w art. 61 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest bowiem zdania, że elektrownia fotowoltaiczna, o mocy do 2MW, nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podziela w tym zakresie poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z którymi inwestycji polegającej na instalacji naziemnego systemu fotowoltaicznego służącego do komercyjnego wytwarzania energii elektrycznej nie można zaliczyć do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 411/14; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 1097/14; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1293/16 i wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt 381/16 – dostępne na https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przekonaniu Sądu na pełną akceptację zasługuje stanowisko NSA wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 794/16 (https://orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazujące, że pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej nie zostało w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zdefiniowane, a wykładnia pojęcia użytego w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może opierać się na wykorzystaniu wprost pojęć funkcjonujących w systemie prawa, ale poza przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rezultat wykładni w tym zakresie powinien przede wszystkim pozostawać w zgodzie z systemem norm ustrojowych z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz z celem ustanowienia zasady dobrego sąsiedztwa i przyczyn, dla których ustanowiono wyłączenia od tej reguły.

Pamiętać przy tym należy, że zwolnienie od zasady dobrego sąsiedztwa, wynikające z art. 61 ust. 3, nie powinno naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Charakter towarzyszący dotychczasowej funkcji i niezmieniający zastanej funkcji mają niewątpliwie linie kolejowe i obiekty liniowe. Obiekty infrastruktury technicznej pełnią także rolę towarzyszącą dotychczasowemu przeznaczeniu terenu na obszarze analizowanym oraz poza obszarem analizowanym, rolę służebną wobec mieszkaniowej, zagrodowej, czy przemysłowej, np. poprzez dostarczanie wody, prądu, gazu itp. Urządzenia te, z założenia nie wpływają na to, czy będzie zachowana dotychczasowa funkcja w obszarze analizowanym. O zmianie lub zachowaniu funkcji decydować mogą obiekty, którym obiekty infrastruktury technicznej towarzyszą. Tak też należy rozumieć pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej.

Wolą ustawodawcy jest bowiem, aby inwestycje w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego (patrz: wyroki NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3036/15 i z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 3035/15 – dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Lokalizacja urządzenia wytwarzającego energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, w drodze decyzji o warunkach zabudowy terenu nie jest wykluczona (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 248/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie warunków zabudowy dla takiej inwestycji powinno być jednak rezultatem spełnienia przez planowaną inwestycję wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a podstawowym wymogiem w tym zakresie jest kontynuacja dotychczasowej funkcji realizowanej w obszarze analizowanym. Możliwość kontynuacji dotychczasowej funkcji w zakresie zagospodarowania terenu jest zasadniczym kryterium pozwalającym także na zróżnicowanie możliwości lokalizowania elektrowni wiatrowych oraz instalacji fotowoltaicznych.

Tym samym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2 MW, dróg wewnętrznych, ogrodzenia oraz niezbędnych urządzeń elektroenergetycznych możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Słusznie przy tym, orzekające w sprawie organy uznały, że planowana na terenie działki nr [..] w S. zabudowa nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż brak jest w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która byłaby zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji.

Z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Chodzi zatem o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Tak określona kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Powyższa regulacja ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia

w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa oznacza zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Reasumując - powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa, jak i planowany nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego, powinny odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy

i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. IV SA/Wa 950/04, LEX nr 171198, uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. IV SA/Wa 946/04, LEX nr 214349, oraz komentarz Zygmunta Niewiadomskiego w: "Ustawa o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 493-503). Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego

w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją.

Przepis § 3 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza wprost systemy fotowoltaiczne do zabudowy przemysłowej. Odnosi się on do "zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi lub magazynowej". Użycie zwrotu "w tym" wskazuje, że zabudowa systemami fotowoltaicznymi stanowi podzbiór "zabudowy przemysłowej", a nie zupełnie odrębną od niej kategorię. Przywołane wyżej rozporządzenie, mimo że stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ma zastosowanie na etapie rozpatrywania wniosku o warunki zabudowy (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt. II SA/Kr 1361/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie w wyznaczonym obszarze analizowanym nie występuje zabudowa przemysłowa. Jak wynika z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół działki objętej wnioskiem występują głównie tereny upraw polowych, lasów, zieleni, nieużytków stanowiących zbiorniki wodne i jezioro S. Na działce objętej wnioskiem usytuowane są budynki gospodarcze, zaś na działkach nr [..]-[..] usytuowana jest zabudowa zagrodowa złożona z budynku mieszkalnego wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczą, a na działce nr [..] i [..] zabudowa mieszkaniowa.

Natomiast znajdująca się w obszarze analizowanym działka nr [..], wskazana przez skarżących jako działka na której znajduje się obiekt wykorzystywany do działalności produkcyjno – przemysłowej, zgodnie z informacją z rejestru gruntów stanowi las, grunty orne i grunty orne zabudowane. Zgodnie z pozwoleniem na budowę zabudowana jest budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarstwa rolnego, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza pod nazwa [..]. Zasadnie zatem organy przyjęły, że przedmiotowa działalność usługowa, prowadzona w budynku gospodarczym należącym do gospodarstwa rolnego, nie może stanowić podstawy działka do ustalenia parametrów planowanej przez skarżących zabudowy przemysłowej.

Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu jako nieuzasadniona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).