Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2567/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, dalej: "Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu zażalenia P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 125 000 złotych dla inwestora P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. za samowolną budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na dachu budynku mieszkalnego na terenie części działki o nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy ww. postanowienie.

W przedmiotowej sprawie e względu na otrzymane zawiadomienie –protest mieszkańców Z. - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla W. (dalej: PINB, organ instancji) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej w W. przy ul. [...] . Po dokonaniu oględzin w dniu 3 lutego 2016 r., przedstawiciel PINB stwierdził, że na dachu budynku postawiono trzy antenowe konstrukcje wsporcze wraz z antenami oraz dwie szafy (abonencką i tzw. szafę podtrzymania bateryjnego). Konstrukcje te ustawione zostały bezpośrednio na dachu. Obecny przy oględzinach przedstawiciel inwestora P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) oświadczył, że urządzenia te ustawiono pod koniec roku 2015 na podstawie dokumentacji technicznej opracowanej przez uprawnione osoby.

Po przeprowadzeniu ww. kontroli PINB postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, postanowił wstrzymać roboty budowlane, zabezpieczyć teren budowy przed dostępem osób trzecich i dostarczyć w terminie trzech miesięcy:

- cztery egzemplarze projektu budowlanego przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej;

- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

- zaświadczenie właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo - w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania - decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W uzasadnieniu postanowienia PINB wskazał, że roboty budowlane przeprowadzone przez skarżącą polegały na budowie od podstaw obiektu budowlanego, tj. stacji bazowej telefonii komórkowej, Tym samym wykonywane prace wymagały uprzedniego uzyskania przez skarżącą pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. Wskazanego pozwolenia na budowę skarżąca nie uzyskała, a tym samym dopuściła się samowoli budowlanej. Z tego powodu organ powiatowy nałożył na spółkę obowiązek zalegalizowania ww. samowoli budowlanej.

Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem strony skarżącej wskazane postanowienie zostało wydane przez PINB z naruszeniem art. 7, art. 8. art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a dodatkowo z naruszeniem art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez ich błędne zastosowanie oraz art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. B Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie.

[...] Wojewódzki Urząd Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2017 r., utrzymał w mocy ww. postanowienie PINB.

Strona skarżąca złożyła skargę na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1363/17 oddalił skargę.

W dniu 10 sierpnia 2017 r. strona skarżąca przedłożył żądane dokumenty (uzupełnione następnie w dniach 8 września 2017 r., 10 listopada 2017 r. oraz 2 lutego 2018 r.) w tym: 4 egzemplarze projektu budowlanego ww. inwestycji wraz z oceną techniczną i projektem zagospodarowania terenu, zaświadczenie właściwego organu administracji architektoniczno- budowlanego o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla W. na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 49 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 59f ust. 1 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, ustalił dla P. Sp. z o.o., za samowolną budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na dachu budynku mieszkalnego na terenie części działki o nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W., opłatę lokalizacyjną w wysokości 125.000 zł.

Organ I instancji - ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, że wykonanie przedmiotowego obiektu wymagało wyłącznie zgłoszenia w myśl art. 29 ust 2 pkt 15 Prawa budowlanego – podniósł, że w myśl tego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych /' instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Jednocześnie stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. (...) Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, o instalacji czy też montażu urządzenia można mówić wówczas, gdy na dachu budynku istnieje już nośnik (konstrukcja wsporcza), na którym zainstalowane zostaną anteny i inne urządzenia wyposażenia stacji. Stąd roboty budowlane polegające na wykonaniu masztu z antenami należy kwalifikować jako budowę obiektu

Zdaniem organu I instancji, po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należało uznać, że roboty budowlane przeprowadzone przez inwestora na dachu budynku przy ul. [...] w W. polegały na budowie obiektu tj. stacji bazowej telefonii komórkowej od podstaw, w miejscu w którym uprzednio nie były zamontowane żadne jej elementy. Tak więc zrealizowanie przedmiotowego obiektu wymagało uprzedniego uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jak wynika natomiast ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przedmiotowy obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej.

Zdaniem organu I instancji przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi art. 49 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ, w drodze postanowienia, ustala kwotę opłaty legalizacyjnej, której wysokość ustala na podstawie art. 59f ust. 1, jako iloczyn stawki opłaty (s) wynoszącej 500 zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) wynoszącego 5,0 i współczynnika wielkości obiektu (w) wynoszącego 1,0 dla VIII kategorii budowle (nośnik reklamowy), z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Kwota kary: s x k x w x 50 = 125.000 zł.

Skarżąca pismem z dnia 2 maja 2018 r. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Postawiła zarzuty naruszenia:

• przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 7, 8, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 w zw. z art. art. 126 k.p.a. z uwagi na nie wyjaśnienie w sposób stanowczy charakteru i rodzaju robót budowlanych objętych przedmiotowym postępowaniem (jaki to rodzaj robót, dlaczego zdaniem organu wymagają one uzyskania pozwolenia na budowę), nie przeprowadzenie w tym zakresie adekwatnych dowodów, brak jednoznacznych ustaleń faktycznych i opisu w uzasadnieniu wydanej decyzji w zakresie rodzaju, typu i liczby wszystkich zainstalowanych urządzeń, brak prawidłowego uzasadnienia prawnego, a także brak wyjaśnienia w uzasadnieniu postanowienia, w jaki sposób organ ustalił strony postępowania, brak wskazania na podstawie jakich dowodów organ ustalił fakty stanowiące podstawę dla wydania przedmiotowego postanowienia,

2. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, iż instalacja urządzeń przez Spółkę wymagała uzyskania pozwolenia na budowę i wydanie postanowienia w sytuacji gdy w toku postępowania z dowodów w nim ustalonych nie wynika aby roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę;

3. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. oraz 8 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nie działanie przez organ I instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo tj. uznanie, iż zrealizowane przez stronę skarżącą roboty budowlane wymagały dla swej realizacji uzyskania pozwolenia na budowę, co spowodowało prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

4. art. 49 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, poprzez zastosowanie, czyli uznanie że miała miejsce aktywność objęta zasięgiem przedmiotowego przepisu, tj. wykonano wymagającą uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji gdy inwestycja której . dotyczy postępowanie korzystała z wyłączenia spod takiego obowiązku na mocy przepisów zawartych w art. 29 ust. 2 w zw. z art. 30 Prawa budowlanego tj. dotyczyła zainstalowania na istniejącym obiekcie urządzeń wraz z konstrukcjami wsporczymi tj. przeprowadzone roboty nie doprowadziły do powstania obiektu budowlanego w postaci budowli, co wymagałoby uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę,

5. art. 49 ust. 1 oraz 2. Prawa budowlanego poprzez zastosowanie i nałożenie na skarżącą opłaty legalizacyjnej, gdy inwestycja zrealizowana przez nią nie stanowiła budowli, a roboty budowlane, których dotyczy postępowanie nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie brak jest podstawy nie tylko dla ustalenia takiej opłaty ale również dla prowadzenia postępowania w trtbie art. 49 Prawa budowlanego;

6. art. 3 pkt. 3) w zw. z art. 28 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy inwestycja w postaci zainstalowania urządzenia, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej zrealizowana przez skarżącą nie stanowiła budowli, a roboty budowlane, których dotyczy postępowanie nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem objęte były zwolnieniem od obowiązku uzyskania tej decyzji

7. art. 29 ust. 2 pkt 15) Prawa budowlanego w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3) lit b) tej ustawy poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonane przez skarżącą polegały na instalowaniu urządzeń, w tym instalacji radiokomunikacyjnej, których wysokość nie przekroczyła 3 metrów,

8. art. 4 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie podczas gdy skarżąca posiadała i nadal posiada prawo dysponowania częścią nieruchomości na cele budowlane.

Zarzuty strony skarżącej podniesione w zażaleniu dotyczyły zakwestionowania kwalifikacji prawnej dokonanej przez organ I instancji na gruncie przedmiotowej sprawy. Strona skarżąca przede wszystkim nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii cyfrowej stanowi budowlę, na realizację której wymagane było uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej w stosunku do ww. przedsięwzięcia inwestycyjnego brak jest podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego z zastosowaniem art. 49 Prawa budowlanego (czyli do ustalenia opłaty legalizacyjnej), bowiem - według niej - wykonane roboty budowlane polegały na instalacji urządzeń (w tym instalacji radiokomunikacyjnej) o wysokości nieprzekraczającęj 3,00 m na istniejącym obiekcie budowlanym, co nie wymagało ani uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Strona skarżąca w zażaleniu nie zakwestionowała wysokości ustalonej opłaty legalizacyjnej, domagając się z powyższych względów uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania prowadzonego w tej sprawie jako bezprzedmiotowego.

Postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu wskazał, że wykonanych w ramach przedmiotowej inwestycji budowlanej robót budowlanych nie można zakwalifikować, jak chce strona skarżąca jako "instalacji urządzeń instalacji radiokomunikacyjnej", lecz jako budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Niniejszego przedsięwzięcia inwestycyjnego nie można uznać ani za zwolnionego z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani za podlegającego jedynie obowiązkowi zgłoszenia (w związku z treścią przepisów art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b Prawa budowlanego). Już sam fakt, iż przedsięwzięcie inwestycyjne polegało na zamontowaniu na stałe trzech konstrukcji wsporczych, a następnie na zainstalowaniu na nich anten jako urządzeń telekomunikacyjnych oraz zamontowaniu pozostałego sprzętu pozwalającego na sprawne i właściwe korzystanie z tak wykonanej stacji telefonii komórkowej jest wystarczający do przyjęcia, że na tak opisane zamierzenie inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Tutejszy organ podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest elementem wyposażenia budynku mieszkalnego, ani też nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z tym budynkiem, lecz stanowi ona odrębny od budynku obiekt budowlany, składający się z urządzenia przekaźnikowego, wież antenowych (konstrukcji wsporczych) i anten, który tworzy samodzielną i odrębną w stosunku do budynku całość techniczno-użytkową (składającą się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku). Celem budowy tej stacji nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem, bowiem obiekt ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tejże stacji. Z kolei nowelizacja przepisów Prawa budowlanego przez ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez zmianę przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 ww. ustawy (który po dokonanej zmianie brzmi, że "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych") doprecyzowała jedynie rodzaj urządzeń, jakie można zainstalować na budynku bez pozwolenia na budowę, przy czym nie został natomiast zmieniony zakres pojęcia "urządzenia". Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że do powstałej w warunkach samowoli budowlanej stacji bazowej telefonii komórkowej zastosowanie znajdują przepisy art. 48 i nast. Prawa budowlanego, które prawidłowo wdrożył organ I instancji do rozpatrzenia oraz rozstrzygnięcia omawianej sprawy.

Powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., która postawiła zarzuty naruszenia:

1. art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia i gdyż organ II instancji zaniechał ponownego rozpoznania sprawy, czym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, a jeśli organ dokonał tegoż, to nie dał wyrazu w uzasadnieniu swego orzeczenia temu działaniu;

2. art. 7, 8, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 w zw. z art. art. 126 k.p.a. z uwagi na nie wyjaśnienie w sposób stanowczy charakteru i rodzaju robót budowlanych objętych przedmiotowym postępowaniem (jaki to rodzaj robót, dlaczego zdaniem organu wymagają one uzyskania pozwolenia na budowę), nie przeprowadzenie w tym zakresie adekwatnych dowodów, brak jednoznacznych ustaleń faktycznych i opisu w uzasadnieniu wydanej decyzji w zakresie rodzaju, typu i liczby wszystkich zainstalowanych urządzeń, brak prawidłowego uzasadnienia prawnego, a także brak wyjaśnienia w uzasadnieniu postanowienia, w jaki sposób organ ustalił strony postępowania, brak wskazania na podstawie jakich dowodów organ ustalił fakty stanowiące podstawę dla wydania przedmiotowego postanowienia,

3. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, iż instalacja urządzeń przez skarżącą wymagała uzyskania pozwolenia na budowę i wydanie postanowienia w sytuacji gdy w toku postępowania z dowodów w nim ustalonych nie wynika aby roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę;

4. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. oraz 8 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nie działanie przez organ 1 instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo tj. uznanie, iż zrealizowane przez skarżąca roboty budowlane wymagały dla swej realizacji uzyskania pozwolenia na budowę, co spowodowało prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;

5. art. 49 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, poprzez zastosowanie, czyli uznanie że miała miejsce aktywność objęta zasięgiem przedmiotowego przepisu, tj. wykonano budowę wymagającą uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji gdy inwestycja której dotyczy postępowanie korzystała z wyłączenia spod takiego obowiązku na mocy przepisów zawartych w art. 29 ust. 2 w zw. z art. 30 ustawy Prawo budowlane tj. dotyczyła zainstalowania na istniejącym obiekcie urządzeń wraz z konstrukcjami wsporczymi tj. przeprowadzone roboty nie doprowadziły do powstania obiektu budowlanego w postaci budowli, co wymagałoby uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę,

6. art. 49 ust. 1 oraz 2 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie i nałożenie na skarżącą opłaty legalizacyjnej, gdy inwestycja zrealizowana przez skarżącą nie stanowiła budowli, a roboty budowlane, których dotyczy postępowanie nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie brak jest podstawy nie tylko dla ustalenia takiej opłaty ale również dla prowadzenia postępowania w trybie art. 49 Prawa budowlanego;

7. art. 3 pkt. 3) w zw. z art. 28 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy inwestycja w postaci zainstalowania urządzenia, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej zrealizowana przez skarżącą nie stanowiła budowli, a roboty budowlane, których dotyczy postępowanie nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem objęte były zwolnieniem od obowiązku uzyskania tej decyzji

8. art. 29 ust. 2 pkt 15) w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3) lit b) Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonane przez skarżącą polegały na instalowaniu urządzeń, w tym instalacji radiokomunikacyjnej, których wysokość nie przekroczyła 3 metrów,

9. art. 4 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie, podczas gdy skarżąca posiadała i nadal posiada prawo dysponowania częścią nieruchomości na cele budowlane;

10. art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania i załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli;

11. art. 15 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie sprawy drugi raz przez organ II instancji i ograniczenie się do powtórzenia argumentacji organu I instancji;

12. . 124 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie postanowienia;

13. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art . 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoją argumentację z zażalenia na postanowienie organu odwoławczego. Organowi wojewódzkiemu, podobnie jak powiatowemu, zarzuciła niedostateczne zbadanie stanu faktycznego przy wydaniu ww. rozstrzygnięć, a przez to naruszenie konstytucyjnej zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Skarżąca zakwestionowała ocenę [...]WINB, że antenowa konstrukcja wsporcza w postaci wsporników wraz z instalacją radiokomunikacyjną czyli antenami, urządzeniami zasilającymi i kablami, umiejscowiona na nadbudówce istniejącego budynku, stanowi budowlę w rozumieniu Prawa Budowlanego. Zdaniem skarżącej definicja budowli, jakkolwiek otwarta, nie uzasadnia zakwalifikowania do niej obiektu istotnie odbiegającego swoimi cechami od katalogu przykładowych obiektów wyznaczających zakres definiowanego zbioru.

Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu że nie przeprowadził wystarczającego wywodu prawnego i nie wyjaśnił, dlaczego kwalifikuje wykonany zakres prac jako budowlę, mimo że w przedkładanych pismach były już uprzednio wskazywane argumenty mające na celu wykazanie, że efekt przedmiotowych robót budowlanych nie może być zaliczony do kategorii budowli. Zdaniem skarżącej wykonane roboty budowlane polegające na instalacji urządzeń o wysokości nieprzekraczającej trzech metrów (antenowa konstrukcja wsporczą wraz z instalacją radiokomunikacyjną) nie doprowadziły do powstania obiektu budowlanego w postaci budowli, a tym bardziej obiektu budowlanego, którego realizacja wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga nie mogła zostać uwzględniona, zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 125 000 złotych dla P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. za samowolną budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na dachu budynku mieszkalnego na terenie części działki o nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W..

W przedmiotowej sprawie stosownie do treści przepisu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. organowi nadzoru budowlanego wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Wyjątek od tej zasady wprowadza ust. 2 art. 48 Prawa budowlanego w przypadku, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Wówczas stosuje się tryb legalizacji, którego pierwszy etap stanowi wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych, w formie postanowienia.

W postanowieniu tym (ust. 3 art. 48) ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie m.in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie wskazanych obowiązków, organ nadzoru budowlanego obowiązany jest wydać nakaz rozbiórki obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego). Natomiast przedłożenie w wyznaczonym terminie wspomnianych dokumentów traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego).

W świetle powyższego należy stwierdzić, że Prawo budowlane określa zasadę, zgodnie z którą obiekty wzniesione bez wymaganego pozwolenia na budowę podlegają przymusowej rozbiórce, z tym zastrzeżeniem, że organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności rozważyć możliwość legalizacji dokonanej samowoli budowlanej. Przepis art. 48 ust. 1 ma bowiem wprawdzie charakter restytucyjny, czyli ma na celu przywrócenie do stanu pierwotnego terenu, na którym doszło do tzw. samowoli budowlanej, czyli robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia, jednakże ustawodawca umożliwił legalizację w przypadku, gdy wzniesiony lub budowany obiekt jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W takim bowiem przypadku organ zobowiązany jest wstrzymać prowadzenie robót budowlanych i zażądać od inwestora przedłożenia w określonym terminie odpowiednich dokumentów, które pozwalałyby wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany oraz pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, ewentualnie – w odniesieniu do obiektów, których budowa została zakończona decyzję o zatwierdzeniu projektu. Dopiero niespełnienie tego warunku przez inwestora dokonującego samowolnie robót budowlanych skutkuje wydaniem nakazu o rozbiórce danego obiektu. Natomiast po przedłożeniu wymaganych prawem dokumentów organ nadzoru architektonicznego przed wydaniem wspomnianych decyzji bada ich prawidłowość i jednocześnie jest zobowiązany ustalić w drodze postanowienia opłatę legalizacyjną. Nie ulega zatem wątpliwości, iż ustalenie tej opłaty stanowi jeden z obowiązkowych elementów postępowania legalizacyjnego prowadzonego w stosunku do obiektu wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia.

W przedmiotowej sprawie w wyniku oględzin ustalono, że na dachu budynku przy ul. [...] w W. postawiono trzy antenowe konstrukcje wsporcze wraz z antenami oraz dwie szafy (abonencką i tzw. szafę podtrzymania bateryjnego). Konstrukcje te ustawione zostały bezpośrednio na dachu.. Inwestorem i właścicielem przedmiotowego stacji bazowej telefonii komórkowej jest P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., która nie posiadała zezwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 3 miesięcy dokumentów o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Strona skarżąca przedstawiła żądane dokumenty, w tym projekt budowlany zespołu urządzeń [...] w zakresie montażu bezobsługowego zespołu urządzeń telefonii komórkowej. W związku z powyższym postanowieniem organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2018 r., ustalono dla strony skarżącej, inwestora przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, opłatę lokalizacyjną w wysokości 125.000 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 49 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. W myśl art. 49 ust. 1 omawianej ustawy organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu (ust. 2 art. 49).

Należy podkreślić, że podstawowym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie jest kwestia, czy wybudowana przez skarżącą stacja bazowa telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę. Aby na to pytanie odpowiedzieć niezbędne wszakże jest przyjęcie stanowiska w kwestii, czy wskazana stacja bazowa o łącznej wysokości 2,94 m jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. – jak twierdzą organy nadzoru budowlanego, czy też jest, jak z kolei twierdzi skarżąca, jedynie urządzeniem instalowanym na obiekcie budowalnym (art. 3 pkt 9 ustawy.).

Skarżąca uważa, że wskazane antenowe konstrukcje wsporcze i instalacje radiokomunikacyjne są jedynie urządzeniem, którego instalowanie na obiektach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego ani też dokonania zgłoszenia w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) tej z uwagi na fakt, że wysokość całego urządzenia nie przekracza 3 metrów. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała liczne orzeczenia sądów administracyjnych, wydane a także Naczelnego Sądu Administracyjnego sprzed tej daty, jak i późniejsze.

Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę dostrzega istnienie rozbieżnych stanowisk w orzecznictwie sądów administracyjnych. Po dokonaniu wnikliwej interpretacji przepisów wskazywanych przez skarżącą oraz właściwe w sprawie organy nadzoru budowlanego, Sąd nie podzielił wszakże stanowiska i argumentacji skarżącej. Sąd uznał, że za zasadne należy uznać opinie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu organu odwoławczego oraz poprzedzającym je postanowieniu PINB.

Argumentacja skarżącej skupia się na wskazaniu w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, że budowlami są wolno stojące maszty antenowe oraz na dosłownym brzmieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego. Językowa wykładnia wskazanych przepisów wzbogacona w niewielkim zakresie o elementy wykładni systemowej, polegającej na zestawieniu obu powołanych przepisów jest jednak zdaniem Sądu niewystarczająca.

Przede wszystkim, pojęcie "instalowania" nie jest precyzyjnie definiowane ani dookreślane w ustawie Prawo budowlane. Należy więc nadawać mu takie znaczenie, jakie wynika z języka naturalnego (etnicznego), a nie języka prawnego. Odtworzenie sensu terminu "instalowanie" nie może zatem prowadzić do rozstrzygnięcia sporu o legalność przedsięwzięcia skarżącej w niniejszej sprawie.

Ustalając znaczenie słowa "instalowanie" należy wszakże wziąć pod uwagę inne przepisy ustawy. W szczególności kluczową rolę odgrywa definicja legalna "urządzeń budowlanych" wyrażona w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem urządzenie budowlane to taka konstrukcja, która posiada łącznie dwie istotne cechy: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, a ponadto b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Aby nie było wątpliwości na czym polega druga cecha urządzeń budowlanych, wskazana definicja legalna wyjaśnia, że chodzi o w tym przypadku o przyłącza i urządzenia instalacyjne służące m.in. oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

W świetle przytoczonej definicji legalnej, "instalowanie urządzeń" będzie dotyczyło więc takich konstrukcji lub trwałych struktur technicznych, które są montowane (konstruowane, podłączane) ze względu na to, że zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego, na którym są lokowane i jednocześnie służą użytkowaniu obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W rozpatrywanej sprawie instalowanie stacji bazowej telefonii komórkowej w budynku przy ul. [...] w W. w sposób oczywisty nie odpowiada cechom "urządzenia" wskazanym w ustawie. Metalowe bębny i skrzynki stacji bazowej nie służą zapewnieniu możliwości użytkowania przedmiotowego budynku. Bez stacji bazowej na dachu budynek był i nadal może być użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem.

Tak dokonana wykładnia systemowa prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że zasadnie organy nadzoru budowlanego właściwe w sprawie odrzuciły argumentację skarżącej opartą na art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego Wykładnia systemowa jest też wspierana przez rozsądnie brzmiącą wykładnię celowościową. Gdyby bowiem zapytać, dlaczego art. 29 ust. 2 pkt 15 pr.bud. zwalnia instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji telekomunikacyjnych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, odpowiedź wydaje się jasna. Przyjęto takie brzmienie przepisu, gdyż zakłada się, że sam obiekt budowlany, na którym zlokalizowano (zainstalowano) owe urządzenia, został wybudowany legalnie na podstawie pozwolenia na budowę, a jednocześnie funkcja urządzeń podlegających instalowaniu sprowadza się do bardzo wąskiego celu – sprawienia, że użytkowanie całego obiektu budowlanego jest możliwe. Można więc przyjąć, że cytowane art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego odnosiły się do postawienia na obiekcie budowlanym na przykład masztów lub anten służących mieszkańcom lub użytkownikom do odbierania sygnałów elektronicznych przekazywanych drogą powietrzną (telewizja, radio, Internet), co niewątpliwie służy użytkowaniu budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Podobnie należy ocenić instalowanie urządzeń odbiorczych i nadawczych, jeśli użytkownikowi obiektu budowlanego służą do wykonywania zwykłych dla niego czynności bądź zadań. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1278/17 wskazano dla przykładu, że realizacja antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych jest możliwa na budynkach, w których mieści się jednostka Straży Pożarnej. W takim przypadku instalowane urządzenia służą prowadzeniu działalności przez tę jednostkę.

Podsumowując zatem wnioski płynące z dokonania wykładni celowościowej, należy stwierdzić, że podważa ona stanowisko skarżącej.

Przedstawiona wykładnia celowościowa art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego znajduje przy tym swoje uzupełnienie, a ściśle mówiąc doprecyzowanie, w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) tej ustawy. Drugi z wymienionych przepisów zastrzega bowiem, że brak wymogu pozwolenia na budowę nie oznacza dowolności w lokalizowaniu urządzeń radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych. Ograniczona jest bowiem (do trzech metrów) wysokość takich obiektów. Urządzenia wyższe nadal nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, ale niezbędne jest dokonanie przez ich właściciela zgłoszenia zamiaru realizacji takiego przedsięwzięcia i przeprowadzenia odpowiednich robót budowalnych zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego Nie zmienia to wszakże zasady, że konstrukcje lub rozwiązania techniczne nie przekraczające wysokości 3 m nie wymagają dokonania zgłoszenia, pod warunkiem, że są urządzeniami budowlanymi w rozumieniu powoływanego wcześniej art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt, że art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego ma charakter wyjątku od ogólnej zasady, że realizacja obiektu budowlanego wymaga pozwolenia na budowę. Wyjątkiem od tej samej zasady jest również instytucja zgłoszenia zamiaru prowadzenia określonych robót budowlanych przewidziana w art. 30 tej ustawy Przepisem szczególnym jest wreszcie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego. Przepis ten określa bowiem "wyjątek od wyjątku", a mianowicie wskazuje, w jakich przypadkach nie ma obowiązku dokonywania zgłoszenia.

Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy nie ma zatem wątpliwości, że powoływane przepisy mają charakter wyjątków w związku z tym przyjmuje się, że nie można interpretować ich w drodze wykładni rozszerzającej. Dopuszczalna jest jedynie ścisła bądź zwężająca wykładnia wskazanych przepisów. Tymczasem, stanowisko skarżącej polega ewidentnie na przyjęciu wyniku wykładni rozszerzającej. Skarżąca żąda bowiem uznania instalacji radiokomunikacyjnej za urządzenie zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stanowisko to oznacza niedokonanie wykładni systemowej art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego a przez to zignorowanie wąskiego zakresu zastosowania wymienionych przepisów.

Zdaniem Sądu przedmiotowa stacja bazowa telefonii jest samodzielną konstrukcją o szczególnych, autonomicznych celach i funkcjach. Jej związanie z budynkiem, na którym została umieszczona, ogranicza się jedynie do faktu położenia omawianej stacji bazowej. Nie służy ona bowiem mieszkańcom danego budynku, ale wszystkim użytkownikom korzystającym z sieci telefonii komórkowej prowadzonej przez skarżącą (i spółki z nią powiązane). Co więcej składnikiem całości urządzeń są umieszczonych na dachu ww. budynku jest własny nośnik – konstrukcja wsporcza. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych dotyczy jedynie takich rozwiązań technicznych, dla których sam obiekt stanowi "nośnik" danego urządzenia (patrz np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1999/14 oraz z 21 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1407/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 191/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 1016/16).

Analiza orzecznictwa, zwłaszcza z ostatnich czterech – pięciu lat, wskazuje, że przedstawiona wyżej wykładnia art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego znajduje zdecydowane wsparcie w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Mowa tu nie tylko o powołanym wyroku o sygn. akt II OSK 1999/14, ale również o wyrokach z 11 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2295/15 (wydanym dla nieco innego stanu faktycznego) oraz z 21 listopada 2013 r., sygn. II OSK 1407/12. W ostatnim ze wskazanych wyroków napisano wręcz, że rozstrzygnięcia przyjęte w orzeczeniach NSA z 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1709/09 oraz z 25 listopada 2008, sygn. akt II OSK 1458/07 lub z 28 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 439/08 wskazują na jednoznaczne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie może więc budzić wątpliwości teza, według której umieszczenie stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku wymaga pozwolenia na budowę. Nie stosuje się zatem ani art. 29 ust. 2 pkt 15, ani także art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego. Zdaniem składu orzekającego w wyroku o sygn. akt II OSK 1407/12 stanowisko NSA "zamyka spory co do kwalifikacji robót budowlanych polegających na budowie stacji telefonii komórkowej na dachu budynku". Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny już w 2013 r. zdyskwalifikował wcześniejsze orzeczenia sądów administracyjnych idące w przeciwnym kierunku.

Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę w pełni i z przekonaniem podziela przedstawione w poprzednim akapicie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, znajdujące również wyraz z cytowanych wcześniej orzeczeniach WSA w Krakowie i Olsztynie. Skoro do instalacji zrealizowanej przez skarżącą nie mają zastosowania przepisy zwalniające inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, to należy przyjąć, że stanowisko organów nadzoru budowlanego obu instancji, według których zrealizowane przedsięwzięcie wymagało pozwolenia na budowę, jest w pełni uzasadnione. Zaskarżone postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie sądu I instancji jest prawidłowe i z tego względu skarga złożona przez skarżącą powinna być uznana za nieuzasadnioną.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, przy wydawaniu wskazanych rozstrzygnięć nie doszło do naruszenia art. 49 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego Skoro bowiem oczywiste było, że skarżąca nie uzyskała dla swojego przedsięwzięcia pozwolenia na budowę, a jednocześnie w pełni zasadne było zaliczenie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej do kategorii budowli w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego to obowiązkiem powiatowego organu nadzoru budowlanego było wszczęcie postępowania legalizacyjnego a następnie nałożenia opłaty legalizacyjnej. Dlatego też Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla W. całkowicie słusznie wydał wskazane postanowienie

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 8 k.p.a. wymagającego załatwienia sprawy w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej (na marginesie: pochodzący z czasów PRL wymóg pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli sformułowano w sposób odpowiadający już obecnym czasom w 2013 r.). Budzenie zaufania do władzy publicznej nie może bowiem polegać na dopuszczeniu błędnej wykładni przepisów prawa, nawet gdyby znalazło się wiele orzeczeń wcześniejszych, przyjmujących odmienną interpretację.

Analogicznie bezzasadne jest twierdzenie, że w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego w związku z ww. stacją bazową, doszło do naruszenia art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a.

W świetle powyższej interpretacji przepisów przyjętej przez organy administracji, ale podzielanej w pełni przez Sąd, nie ma podstaw do twierdzenia, że przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., choć w istocie zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy trafie uznał, że rozstrzygnięcie organu powiatowego jest zgodne z prawem i że nie pozostały żadne okoliczności faktyczne, które wymagałyby wyjaśnienia. Nie stwierdzono również naruszenia przepisów postępowania. W związku z tym zastosowanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. było zgodne z prawem i uzasadnione.

Dokonując analizy zarówno zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organy, wydając obie sporne postanowienia oparły się na materiale zgromadzonym w sprawie. Organy dokonały również wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, oceniając przy tym w sposób pełny znaczenie i wartość poszczególnych dowodów i argumentów strony dla toczącej się sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż w zaskarżonym postanowieniu brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ odwoławczy poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem , uzasadnioną interesem skarżącej.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla strony skarżącej.

Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.