Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 456/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2007-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2, ust. 3a i 3b
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Warunkiem koniecznym uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego, w sytuacji wygaśnięcia orzeczenia o niepełnosprawności obok uzyskania nowego orzeczenia o niepełnosprawności jest również złożenie stosownego wniosku i jego przyznanie.

TEZY

Warunkiem koniecznym uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego, w sytuacji wygaśnięcia orzeczenia o niepełnosprawności obok uzyskania nowego orzeczenia o niepełnosprawności jest również złożenie stosownego wniosku i jego przyznanie.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, asesor WSA Piotr Pietrasz, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi H. S. – L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpoznaniu wniosku H. S. –L. o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego złożonego w dniu [...] stycznia 2007 r. przyznał zasiłek pielęgnacyjny M. L. na okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do [...] maja 2008 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż wnioskodawca spełnia warunki do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego na M. L. od dnia [...] stycznia 2007 r. do [...] maja 2008 r. Podkreślił, że w myśl art. 24 ust. 3a i 3b ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych uzależnione od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia o niepełnosprawności, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. Organ wskazał, iż orzeczenie o niepełnosprawności M. L. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. utraciło ważność z dniem [...] maja 2006 r. i do tego dnia Pani S.–L. pobierała zasiłek pielęgnacyjny na syna. Po tej dacie wnioskodawczyni nie poinformowała urzędu o wydaniu nowego orzeczenia bądź o odwołaniu się od kolejnego orzeczenia. Nie złożyła również wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego wraz z zaświadczeniem z odpowiedniej instytucji potwierdzające złożenie wniosku o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności w celu zachowania kontynuacji wypłat zasiłku pielęgnacyjnego.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się H. S.–L. i złożyła odwołanie. Wskazała w nim, że jej syn M. L. w dniu [...] czerwca 2006 r. został pozbawiony prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Zaznaczyła, iż była w Wydziale Polityki Społecznej urzędu na ul. P. w Ł., gdzie urzędniczka nie poinformowała jej, iż musi wypełnić jakiś wniosek bądź zostawić pismo. Zdaniem odwołującej się zrobiła wszystko co do niej należało i nie powinna ponosić konsekwencji niekompetencji lekarzy i urzędników. Prawomocnym wyrokiem Sąd przyznał, iż jej syn jest osobą niepełnosprawną, a zatem należą się jemu pieniądze za cały okres niepełnosprawności, tj. od dnia [...]czerwca 2006 r.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż zasadę ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy orzeczenie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności utraciło ważność określa szczegółowo przepis art. 24 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia prawo do świadczeń rodzinnych uzależnione od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. Zatem, zdaniem organu, Prezydent Miasta Ł. prawidłowo ustalił okres wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego na M. L. Faktem jest, że Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. wyrokiem z dnia [...] grudnia 2006 r. sygn. akt [...] zmienił orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. i zaliczył M. L. do osób niepełnosprawnych na okres dwóch lat od dnia [...] czerwca 2006 r. do [...] maja 2008 r. ustalając jednocześnie, że wymaga on konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Powyższe daje podstawę do dalszego wypłacania zasiłku pielęgnacyjnego, jednakże z uwagi, iż wniosek o ustalenie prawa do zasiłku został złożony dopiero w dniu [...] stycznia 2007 r. zasiłek mógł być przyznany jedynie od stycznia 2007 r.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ uznał, iż odwołująca się nie dołożyła należnej staranności, aby zapewnić sobie kontynuację wypłacanego zasiłku pielęgnacyjnego. Przepis art. 24 ust. 3b powołanej ustawy stanowi, że w przypadku o którym mowa w ust. 3a, osoba do wniosku o świadczenie rodzinne uzależnione od niepełnosprawności dołącza zaświadczenie właściwej instytucji potwierdzające złożenie wniosku o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Odwołują się nie złożyła wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w czerwcu 2006 r. wraz z powyższym zaświadczeniem a zatem nie zapewniła sobie kontynuacji wypłacanego zasiłku.

Na powyższą decyzję H. S.–L. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wskazując, iż jest ona krzywdząca i niezgodna z faktami, które miały miejsce w sprawie. Podkreśliła, iż była w czerwca 2006 r. wraz z orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2006 r. o pozbawieniu jej syna M. L. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego i wówczas urzędniczka nie poinformowała jej o konieczności wypełnienia wniosku czy też pozostawienia pisma. Została poinformowana, iż jak będzie miała pozytywną decyzję o stopniu niepełnosprawności syna, aby przyszła do urzędu i wówczas sprawa zostanie załatwiona. Po otrzymaniu prawomocnego wyroku Sądu z dnia [...] grudnia 2006 r. zaniosła go do urzędu i wówczas uzyskała informację, iż w czerwcu powinna była złożyć odpowiedni wniosek. Zdaniem skarżącej dopełniła wszystkich formalności i nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji niekompetencji urzędników. Podkreśliła, że dziecko to dobro najwyższe i państwo jest po to, aby je chronić a nie obarczać winą za nieudolność i niekompetencję urzędniczą.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu dokonana przez organ II instancji ocena stanu faktycznego i prawnego w sprawie jest prawidłowa.

Stosownie do treści art. 24 ust. 2 i 3a w/w ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. W przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. Jednocześnie w myśl art. 24 ust. 3b powołanej ustawy w przypadku, o którym mowa w ust. 3a, osoba do wniosku o świadczenie rodzinne uzależnione od niepełnosprawności dołącza zaświadczenie właściwej instytucji potwierdzające złożenie wniosku o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.

Z powyższych przepisów wynika, iż warunkiem koniecznym do uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego, w sytuacji wygaśnięcia orzeczenia o niepełnosprawności obok uzyskania nowego orzeczenia o niepełnosprawności jest również złożenie stosownego wniosku o jego przyznanie. Najwcześniejszym miesiącem ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego jest więc miesiąc złożenia wniosku o kontynuację świadczenia rodzinnego (w analizowanym przypadku zasiłku pielęgnacyjnego).

Nie budzi wątpliwości, iż M. L., na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z dnia [...] grudnia 2006 r. sygn. akt [...] został uznany za osobę niepełnosprawną w okresie od [...] czerwca 2006 r. do [...] maja 2008 r. Powyższy fakt nie uzasadnia jednak twierdzeń Skarżącej, iż powyższy wyrok przyznawał zasiłek pielęgnacyjny M. L. od dnia [...] czerwca 2006 r. W wyroku tym, Sąd zaliczył M. L. do osób niepełnosprawnych na okres dwóch lat od [...] czerwca 2006 r. do [...] maja 2008 r. i ustalił, iż wymaga konieczności stałego współudziału, na co dzień opiekuna dziecka w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Powyższe orzeczenie stanowi jedynie podstawę do ubiegania się o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, jednakże koniecznym warunkiem do jego uzyskania było także złożenie stosownego wniosku. Podkreślić należy, iż w sytuacji, w której skarżąca mimo posiadania powyższego wyroku, nie złożyłaby wymaganego wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego nie otrzymałaby omawianego świadczenia w ogóle. Warunkiem koniecznym przyznania świadczenia rodzinnego, obok spełniania warunków materialnych jest również złożenie wniosku i dopiero łączne spełnienie obu warunków nakłada na organ obowiązek przyznania wnioskowanego świadczenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., iż skarżąca nie dołożyła należnej staranności, aby zapewnić kontynuację wypłacanego zasiłku pielęgnacyjnego. Warunkiem koniecznym kontynuacji wypłacanego świadczenia było złożenie, najpóźniej w czerwcu 2006 r., stosownego wniosku wraz z zaświadczeniem potwierdzającym złożenie wniosku o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności a tego wniosku skarżąca nie złożyła. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż stawiła się w czerwcu 2006 r. w Wydziale Polityki Społecznej Urzędu Miejskiego w Ł., ale nie została poinformowana o konieczności złożenia takiego wniosku, o ile rzeczywiście taki fakt miał miejsce, może stanowić podstawę do złożenia skargi w trybie art. 227 i nast. KPA do Wojewody P. Tym niemniej, powyższe nie miało żadnego wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. jak i poprzedzającej jej wydanie decyzji Prezydenta Miasta .

W świetle powyższych rozważań brak jest podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.

W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie

art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.