Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 809/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 53 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4, art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1713/14 w sprawie ze skargi L. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. B. na rzecz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1713/14 oddalił skargę L. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 18 maja 2012 r. L. B. (obywatelka [...]) wystąpiła do Wojewody Małopolskiego z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wniosek uzasadniła nauką języka angielskiego oraz pełnieniem funkcji komplementariusza w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.; dalej: ustawa o cudzoziemcach), odmówił udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że głównym celem pobytu L. B. w Polsce jest prowadzenie działalności gospodarczej. Cudzoziemka jest założycielem oraz komplementariuszem w [...] sp. k. wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego 1 września 2008 r. Przedmiotem działalności spółki jest sprzedaż detaliczna wyrobów tekstylnych, odzieży i obuwia prowadzona na straganach i targowiskach.

Organ poddał analizie wyniki finansowe spółki za lata 2009 - 2011 oraz od stycznia do maja 2012 r. W ocenie organu cudzoziemka nie wykazała, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza przyczynia się w jakikolwiek sposób do spadku bezrobocia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub pozytywnie oddziałuje na rynek pracy. Wskazał, że zatrudnia ona 1 pracownika - obywatela polskiego w wymiarze 1/2 etatu. Spółka nie tworzy nowych i stabilnych miejsc pracy dla obywateli polskich. Stwierdził, że prowadzona przez spółkę działalność, polegająca na działalności handlowej, jest działalnością nieinwestycyjną i nie ma sprecyzowanych planów rozwoju. Rozmiar prowadzonej przez cudzoziemkę działalności gospodarczej i generowane wyniki finansowe wskazują, że służy ona głównie zapewnianiu potrzeb finansowych wyłącznie wnioskodawcy, nie przynosząc dalszych, znaczących skutków dla gospodarki narodowej. Zdaniem organu ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika również, aby cudzoziemka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej prowadziła jakiekolwiek inwestycje, czy wprowadzała korzystne innowacje oraz przyczyniała się do wprowadzania nowych technologii. Firma nie posiada środków trwałych w postaci gruntów, budynków, lokali i urządzeń technicznych.

W konkluzji uznał, że wobec cudzoziemki zachodzą przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, co uzasadnia odmowę udzielenia jej wnioskowanego zezwolenia.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach i art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650, obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 1990) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania L. B. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu składania przedmiotowego wniosku cudzoziemka przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego jej przez Wojewodę Małopolskiego w dniu [...] września 2011 r. z terminem ważności do 30 czerwca 2012 r. z uwagi na podjęcie nauki w Polsce. Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemka złożyła 16 maja 2012 r., tj. 44 dni przed upływem legalnego pobytu cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czyli z uchybieniem terminu wskazanego w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

Dalej organ poddał analizie aktualne wyniki finansowe [...] sp. k. W 2012 r. spółka zanotowała: zysk ze sprzedaży - 1.094,52 zł; zysk z działalności operacyjnej - 1 094,52 zł, zysk brutto z działalności gospodarczej - 1.094,52 zł. Po uwzględnieniu kosztów działalności operacyjnej, pozostałych kosztów operacyjnych, kosztów finansowych oraz odprowadzeniu podatku dochodowego w wysokości 208 zł spółka w 2012 r. zanotowała zysk netto w wysokości 886,52 zł. W 2013 r. spółka zanotowała: zysk ze sprzedaży - 11.368,30 zł; zysk z działalności operacyjnej - 11.368,30 zł, zysk brutto z działalności gospodarczej - 11.368,30 zł. Po uwzględnieniu kosztów działalności operacyjnej, pozostałych kosztów operacyjnych oraz kosztów finansowych spółka w 2013 r. zanotowała zysk netto w wysokości 11.368,30 zł. Aktualnie spółka zatrudnia 1 obywatela polskiego na umowę na 1/2 etatu, którego wynagrodzenie brutto miesięcznie wynosi 800 zł (lista płac z marca 2014 r.).

Mając na uwadze ustalony stan faktyczny, organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody Małopolskiego w kwestii braku udokumentowania korzyści z prowadzonej przez cudzoziemkę działalności gospodarczej. Stwierdził, że cudzoziemka nie udokumentowała, że [...] sp. k. jest korzystna dla polskiej gospodarki, charakteryzuje się stabilnością ekonomiczną, a w związku z tym daje obecnie rękojmię generowania korzyści w przyszłości. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby L. B. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przeprowadziła znaczące inwestycje, uzyskiwała dochody w wymiernej wysokości, jak również wprowadziła korzystne innowacje oraz przyczyniła się do wykorzystania nowych technologii. Wskazał ponadto, że zatrudnienie 1 obywatela polskiego na 1/2 etatu przez spółkę nie wpływa w znaczący sposób na polepszenie sytuacji na lokalnym rynku pracy, tj. do spadku bezrobocia i tworzenia nowych miejsc pracy.

W ocenie organu odwoławczego powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, że wobec strony zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, obligująca organ do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy odstąpił od badania, czy wobec strony zachodzą przesłanki z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach.

Z uwagi na powyższe oraz fakt, że cudzoziemka kilkukrotnie wjeżdżała i wyjeżdżała z Polski na podstawie wizy wydanej na czas pobytu 180 dni, organ odwoławczy odstąpił od badania, czy wobec L. B. obecnie zachodzą przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy.

Odnosząc się do zarzutów braku rozważenia kwestii słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli, jak również niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz naruszenia wyrażonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, organ wyjaśnił, że zastosowanie zasad wyrażonych w art. 7 i art. 80 k.p.a. nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zdaniem organu odwoławczego decyzja pierwszoinstancyjna zawiera także wszystkie elementy przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a.

Na koniec organ wyjaśnił, że negatywne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie pozbawia strony możliwości dalszego, legalnego przebywania i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosownej wizy pobytowej.

Skargę na powyższą decyzję wniosła L. B., zarzucając organowi drugiej instancji naruszenie: art. 53, art. 53a, art. 53b i art. 57 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7 k.p.a. w związku z art. 7 ustawy o cudzoziemcach, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2013 r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy w zakresie posiadania przez stronę stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania na terenie Polski (w szczególności w kontekście dochodów osiąganych w 2013 r.). Wskazała, że przedstawiony przez nią w odwołaniu plan działania oraz wykazane zyski za 2013 r. potwierdzają, że skarżąca wykazała możliwości rozwoju wobec wzrostu dochodów pozwalających na wprowadzenie do kraju nowych metod terapii.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

Sąd pierwszej wskazał, że przesłankę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach może stanowić tylko taka działalność gospodarcza, która jest korzystna dla gospodarki narodowej. Wymienione w przepisie przykładowe cechy takiej działalności (przyczynianie się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzanie korzystnych innowacji i tworzenie nowych miejsc pracy) stanowią wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej.

W ocenie Sądu wszystkie podniesione przez skarżącą okoliczności mogące mieć znaczenie dla sprawy zostały uwzględnione przez organy orzekające obu instancji. Również wnioski wyciągnięte na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów są w ocenie Sądu prawidłowe.

Sąd przypomniał, że przedmiotem działalności [...] sp. k. jest działalność handlowa, polegająca na handlu obwoźnym artykułami przemysłowymi - odzieżą, a więc działalność nieinwestycyjna, niezwiązana z transferem technologii czy też wprowadzaniem korzystnych innowacji, a te okoliczności w szczególności mogłyby świadczyć o jej korzystnym wpływie na gospodarkę Polski. Z uwagi więc na przedmiot tej działalności organy orzekające w sprawie prawidłowo dokonały jej oceny, szukając korzyści, jakie działalność ta może przynosić gospodarce Polski - w jedyny możliwy w tej sytuacji sposób, czyli biorąc pod uwagę ilość pracowników firmy oraz jej wpływ na gospodarkę Polski. Sąd podzielił też stanowisko organu, że poziom zatrudnienia w spółce prowadzonej przez skarżącą trudno ocenić jako korzystny dla Polski i przyczyniający się do spadku bezrobocia.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 53 ustawy o cudzoziemcach. Wskazał, że dodatni wynik finansowy uzyskiwany z działalności gospodarczej niekoniecznie musi przesądzać za uznaniem tej działalności za spełniającą warunek określony w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Przykładowe cechy zapisane w ww. artykule sugerują raczej, że podstawowe znaczenie dla pozytywnej oceny działalności prowadzonej przez cudzoziemca w kontekście tego przepisu winien mieć przedmiot tej działalności, pozytywnie oddziaływujący na gospodarkę Polski, a nie jej dochodowość. Dodatkowo sam fakt wywiązania się z obowiązków podatkowych, osiąganie dodatniego wyniku finansowego czy długi czas prowadzonej działalności świadczą jedynie o kondycji podmiotu gospodarczego i nie są tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej korzystnej dla gospodarki narodowej.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wskazał w szczególności, że organy dokonały oceny działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą w oparciu o wszystkie okoliczności mogące mieć znaczenie w sprawie, a nie jedynie niektóre z nich.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła L. B., zaskarżając wyrok w całości.

Zarzuciła Sądowi pierwszej instancji:

I. naruszenie prawa materialnego, w tym naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez podzielenie przyjętej przez organ administracji błędnej wykładni, a to: art. 53, art. 53a, art. 57 ustawy o cudzoziemcach poprzez niezasadne przyjęcie, iż skarżąca nie udowodniła celowości zamieszkiwania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, gdyż prowadzona przezeń firma nie prowadzi działalności gospodarczej korzystnej dla polskiej gospodarki, w sytuacji, gdy spółka utrzymuje się na rynku dopiero od sześciu lat, zatrudnia obywatela polskiego, a w 2013 r. zanotowała zysk ze sprzedaży w wysokości 11.368,30 zł, co oznacza jej stabilność ekonomiczną, jak też rozwój oraz dalsze perspektywy poszerzenia działalności przedstawione w załączonym do sprawy planie rozwoju i zamierzeń spółki:

1. naruszenie art. 53 - 53b, art. 57 ustawy o cudzoziemcach poprzez pominięcie rozważenia innych okoliczności uzasadniających udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony;

2. naruszenie obok powyższych przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7 ustawy o cudzoziemcach poprzez niedążenie do pełnego wyjaśnienia sprawy, a także polegające na wybiórczym zebraniu dowodów oraz uwzględnieniu przy orzekaniu jedynie na podstawie części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bez wysnucia wniosków zgodnych z zasadami doświadczenia życiowej oraz prawidłami logicznego rozumowania, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz działać w sposób budzący zaufanie do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez powtórzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacji organów obu instancji, bez odniesienia się do nich w sposób wyczerpujący w kontekście konkretnych zarzutów skargi, w sytuacji gdy z załączonych do akt sprawy dokumentów wynikało, że:

a) w 2013 r. doszło do rozwoju firmy wykazującej znaczny wzrost zysku ze sprzedaży, co już wskazuje na stabilność ekonomiczną i daje rękojmię generowania korzyści w przyszłości chociażby w postaci wzrostu osób zatrudnionych w spółce;

b) skarżąca przedstawiła "Biznesplan gabinetu hirudoterapii", co oznacza, iż że spółka posiada perspektywy rozwoju w oparciu o działalność skarżącej także w zakresie hirudoterapii oraz środki pieniężne zgromadzone przez nią w 2013 r., które to okoliczności nie zostały wyczerpująco wyjaśnione w nawiązaniu do sytuacji i możliwości strony skarżącej kasacją, tym bardziej, iż przesłanka, którą cudzoziemiec wskazuje, musi być oceniona przez pryzmat tego, czy rzeczywiście jej wystąpienie powoduje konieczność pobytu cudzoziemca w Polsce przez okres czasu dłuższy niż 3 miesiące, co wszak ma miejsce w przypadku strony , albowiem wbrew skarżonemu wyrokowi może wpływać w znaczący sposób na poprawę sytuacji na rynku pracy, a przez to nie przynosi wymiernych korzyści gospodarce narodowej w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 2003 r. o cudzoziemcach.

W oparciu o powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.

W uzasadnianiu skargi kasacyjnej rozwinięto postawione na wstępie zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie wyroku i w takim zakresie z pewnością nie można zarzucić kontrolowanemu rozstrzygnięciu wadliwości i to w stopniu, który uzasadniałby jego uchylenie. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Sytuacja taka ma miejsce wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie oraz gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżonemu wyrokowi nie można zarzucić opisanej wyżej wadliwości. W szczególności wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji w należyty sposób odniósł się do zarzutów skargi - zarówno tych dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Sam fakt, że stanowisko zajęte przez Sąd jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej.

Nieskuteczny okazał się również drugi zarzut naruszenia prawa procesowego: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. (w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sformułowany w powiązaniu z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Uzasadnienie takiej oceny poprzedzić jednak należy oceną zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Przypomnienia wymaga, że przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez Sąd pierwszej instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Takich wymogów nie spełnia wniesiona skarga kasacyjna, bowiem wadliwie zostały skonstruowane zarzuty wskazujące na naruszenie "art. 53, 53a, 57 ustawy o cudzoziemcach" (pkt I) oraz "art. 53 - 53b, art. 57 ustawy o cudzoziemcach" (pkt 1). Przede wszystkim autor skargi kasacyjnej nie wskazał precyzyjnie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd pierwszej instancji, z podaniem nie tylko numeru artykułu, ale również ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (przykładowo wskazać trzeba, że art. 53 ustawy o cudzoziemcach składa się z 9 ustępów, przy czym sam ustęp 1 zawiera 19 punktów). Tego rodzaju wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej winny być zakwalifikowane jako uniemożliwiające ocenę zasadności skargi kasacyjnej. Mimo to Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną także w zakresie tych zarzutów. Mając na uwadze uzasadnienie skargi kasacyjnej należało przyjąć, że w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego - art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach (jedynego przepisu precyzyjnie wskazanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca kasacyjnie kwestionuje ocenę dokonaną przez orzekające w sprawie organy, a zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji, że działalność gospodarcza stanowiąca podstawę wystąpienia z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, nie spełnia warunków określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach (tj. nie jest korzystna dla gospodarki narodowej, w szczególności przyczyniająca się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy). Zdaniem skarżącej kasacyjnie ocena taka jest wadliwa, bowiem nie uwzględnia wszystkich okoliczności sprawy i przedstawionych przez nią dowodów, przede wszystkim wysokości zysków spółki osiągniętych 2013 r. oraz "Biznesplanu gabinetu hirudoterapii".

Argumentacja skarżącej kasacyjnie nie mogła być uwzględniona już z tego względu, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może sprowadzać się do kwestionowania prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, ta bowiem kwestia przynależy do przepisów postępowania, stanowiąc odrębną podstawę kasacyjną.

Niezależnie od powyższego brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, że brak jest podstaw do uznania działalności prowadzonej przez skarżącą za korzystną dla gospodarki narodowej (art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach), co musiało skutkować odmową udzielenia wnioskowanego zezwolenia w oparciu o art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

Przede wszystkim jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji sama wysokość dochodu osiąganego z prowadzonej działalności gospodarczej nie przesądza automatycznie o uznaniu jej za korzystną dla gospodarki narodowej - kluczowe znaczenie przypisać należy raczej przedmiotowi tej działalności. W rozpoznawanej sprawie ten zaś przedmiot, tj. handel obwoźny artykułami przemysłowymi - odzieżą, w powiązaniu z poziomem zatrudnienia w spółce w wymiarze 1 pracownika na 1/2 etatu, nie może być oceniony jako przynoszący korzyści gospodarce narodowej, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach).

Wprawdzie jednym z kryteriów oceny wpływu prowadzonej działalności na gospodarkę narodową może być wysokość dochodów otrzymywanych przez skarżącego i związana z nią wysokość wpłacanych do budżetu państwa podatków, jednak zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, że fakt wywiązywania się z obowiązków podatkowych czy nienaruszania innych przepisów regulujących prowadzoną działalność gospodarczą jest niewystarczający do uznania, że przesłanka z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach została spełniona (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 574/06; z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1162/06; niepubl.). Wbrew ocenie skarżącej kasacyjnie organy administracji poddały ocenie wysokość dochodów osiąganych przez [...] sp. k., w tym organ odwoławczy uwzględnił najbardziej aktualne na dzień orzekania dochody spółki za 2012 i 2013 r. Z dokumentów przedstawionych przez skarżącą wynika, że w 2012 r. dochód (zysk netto) spółki wyniósł 886,52 zł, zaś w 2013 r. - 11.368,30 zł. Jakkolwiek więc prowadzona przez skarżąca kasacyjnie spółka z każdym rokiem wykazywała zysk - nawet w 2013 r. wyższy niż w latach poprzednich, to okoliczność ta świadczy o kondycji finansowej tego podmiotu, ale nie przesądza jeszcze o tym, że spółka prowadzi działalność korzystną dla gospodarki narodowej w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Wysokość wykazanego dochodu nie jest bowiem na tyle znaczna, by stanowić samoistną korzyść dla gospodarki narodowej.

W pełni prawidłowe jest również stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organy dokonały oceny działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą - w kontekście przesłanek z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach - w oparciu o wszystkie okoliczności mogące mieć znaczenie w sprawie, a nie jedynie niektóre z nich. Taką okolicznością z całą pewnością nie były - wbrew ocenie skarżącej kasacyjnie - perspektywy rozwoju działalności gospodarczej wynikające z "Biznesplanu gabinetu hirudoterapii". Podkreślenia wymaga, że warunkiem udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach jest faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej korzystnej dla gospodarki narodowej, a nie zamiar prowadzenia takiej działalności. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "prowadzi działalność gospodarczą korzystną dla gospodarki narodowej" wskazuje bowiem na to, iż organy administracyjne rozpoznające sprawę oceniają stan działalności, kondycję przedsiębiorstwa, jego pozycję i znaczenie na dzień wydania decyzji. Nie biorą natomiast pod uwagę zamiarów strony co do realizacji określonych celów, nie oceniają też samych potencjalnych możliwości przedsiębiorstwa (spółki), np. w zakresie generowanych w przyszłości zysków, prognozowanych osiągnięć technologicznych czy tworzenia nowych miejsc pracy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 69/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe stanowisko podzielił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wprawdzie nie odniósł się wprost do przedłożonego biznesplanu, niemniej argumentacja ta stanowiła wystarczające uzasadnienie dla odmowy uwzględnienia dowodu z tego dokumentu, co prawidłowo podzielił także Sąd pierwszej instancji. Zauważyć należy, że jak przyznała skarżąca w odwołaniu otwarcie gabinetu hirudoterapii (leczenia pijawkami) jest dopiero na etapie zamierzeń, co więcej - nie wskazano nawet, by skarżąca kasacyjnie podjęła już jakieś konkretne działania w celu realizacji tego pomysłu. Co istotne, jak wprost wynika z treści "Biznesplanu gabinetu hirudoterapii" opisana w tym dokumencie działalność ma być prowadzona w formie jednoosobowej działalności gospodarczej w oparciu o wpis do CEIDG, a więc być działalnością odrębną od działalności gospodarczej prowadzonej przez [...] sp. k. Reasumując, przedsięwzięcie w postaci otwarcia gabinetu hirudoterapii nie jest działalnością prowadzoną faktycznie, ale pozostaje jedynie w sferze bardziej lub mniej realnych zamiarów strony i uznanie tej działalności za korzystną wynika wyłącznie z subiektywnego przekonania skarżącej kasacyjnie. Tym samym argumentacja skarżącej kasacyjnie w tym zakresie nie mogła mieć wpływu na odmienną ocenę prowadzonej działalności gospodarczej pod kątem przesłanki korzystności dla gospodarki narodowej.

Powyższe wskazuje na niezasadność skargi kasacyjnej w odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Mając powyższe względy na uwadze nie można również uznać za zasadne twierdzenia skarżącej kasacyjnie, że organy administracji oceniły materiał dowodowy w sposób dowolny i uznały, że działalność prowadzona przez skarżącą nie przynosi korzyści gospodarce narodowej, w rozumieniu art. 53 ust.1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, naruszając w ten sposób art. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., jak również zarzutu dotyczącego braku należytego skontrolowania przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji w tym zakresie.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.