Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 381/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone decyzje
Powołane przepisy: article: art. 200 par. 1, art. 123, art. 139, art. 140, art. 125, art. 210 par. 1, par. 4, art. 233  par. 2, art. 229, art. 197 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 381/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2009 r., sprawy ze skarg "C" S.A. w W., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 18 grudnia 2008 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2003, 2004, 2005, I. uchyla zaskarżone decyzje, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 28 790,00 zł (dwadzieścia osiem tysięcy siedemset dziewięćdziesiąt złotych 00/100).


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia 18 grudnia 2008 r. nr [...], [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołań "C" S.A. w W. uchyliło w całości decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] o nr [...], [...], [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości odpowiednio za 2003, 2004 i 2005 r.

W uzasadnieniach decyzji kasacyjnych SKO podkreśliło, że spór pomiędzy podatnikiem a organami sprowadza się w istocie do stwierdzenia, czy znajdujące się w posiadaniu Spółki nieruchomości budynkowe mogą zostać obciążone podatkiem od nieruchomości z uwagi na brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 z późn. zm.), a więc do wyjaśnienia kwestii czy ze względów technicznych mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej. Kolegium zwróciło uwagę na to, że w aktach sprawy znajdują się dwie przeciwstawne opinie – jedna sporządzona na zlecenie podatnika przez R. T. (zawierająca w sobie dwie analizy), a druga powstała na zlecenie organu I instancji i sporządzona została przez J. J., legła także u podstaw rozstrzygnięć Prezydenta Miasta. Powyższe opinie oceniają stan techniczny budynków w sposób skrajnie odmienny, przy czym Kolegium, wskazując na poważne braki metodologiczne, zakwestionowało wiarygodność i moc dowodową opinii sporządzonej na zlecenie organu, z której wynikało, że stan techniczny spornych budynków jest dobry. Jednocześnie uznając, że opinia J. J. powstała w wyniku dokonania wcześniejszych oględzin budynków, o której to czynności strona nie została powiadomiona, Kolegium stanęło na stanowisku, że ta okoliczność powoduje konieczność uchylenia decyzji organu I instancji w celu konwalidowania nieprawidłowości przy przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłego i jednocześnie podkreśliło, że nie jest to możliwe do wykonania w postępowaniu odwoławczym. Organ II instancji uznał również za zasadny wniosek pełnomocnika Spółki o dopuszczenie w poczet materiału dowodowego dołączonego do odwołania opracowania K. I, zawierającego negatywną ocenę opinii J.J.

Ponadto powołując się na treść art. 233 § 2 i art. 229 Ordynacji podatkowej SKO podniosło, że taką treść rozstrzygnięcia zdeterminował dodatkowo skomplikowany stan faktyczny i prawny oraz wysoka kwota podatku.

Na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka "C" z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi, zarzucając naruszenie:

- art. 233 § 1 w zw. z art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione odstąpienie od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy,

- art. 233 § 2 w zw. z art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji kasacyjnej i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, w której nie zachodziły przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie,

- art. 210 § 1 i § 4 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek uzasadniających wydanie decyzji kasacyjnej i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia,

- art. 125 § 1 w zw. z art. 120 i 121 § 1Ordynacji podatkowej wskutek tego, że pomimo prowadzenia postępowania przez trzy i pół roku nie wydano prawidłowego i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia, czym naruszono zasadę praworządności oraz co spowodowało niestabilność i niepewność w sferze interesów prawnych strony skarżącej,

- art. 139 § 3 w zw. z art. 140 Ordynacji podatkowej w wyniku przekroczenia przez organ odwoławczy ustawowego terminu rozpatrzenia sprawy i niepowiadomienia strony skarżącej o przyczynach tej sytuacji oraz nowym terminie rozpatrzenia,

- art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie stronie skarżącej terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, skutkujące naruszeniem prawa do czynnego udziału w postępowaniu.

W konsekwencji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji organu II instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ich oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach i podnosząc, że organ II instancji w wystarczający sposób wskazał powody wydania rozstrzygnięć o charakterze kasacyjnym.

Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 381/09 do I SA/Kr 383/09 i postanowił prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 381/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Mając powyższe na względzie należy w pierwszej kolejności wskazać, iż zaskarżona decyzja oparta została o przepis art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.), który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 1983 r., sygn. akt II SA 403/83, ONSA z 1983 r., nr 1, poz. 38).

Przewidziana w powyższym przepisie możliwość uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji stanowi odstępstwo od zasady szybkiego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy co do jej istoty przez organy podatkowe obu instancji (art. 125 i 127 Ordynacji podatkowej) i może być stosowana jedynie wyjątkowo przy rzeczywistym zaistnieniu okoliczności, o których mowa w powołanym przepisie. Konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, niezbędna dla rozstrzygnięcia sprawy, powinna zostać szczegółowo uzasadniona w decyzji organu odwoławczego, który powinien także wskazać, jakie konkretne okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Nadto należy przyjąć, że organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej tylko wówczas, gdy wykaże w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 229 cytowanej ustawy nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji bowiem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 229 Ordynacji podatkowej umożliwiłoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy, podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z tym uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, jest równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 860/99, LEX nr 45534).

Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Organ odwoławczy nie ogranicza się więc jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1996 r., II SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 35, B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, str. 81, 533), a co za tym idzie ze względu na zasadę szybkości i ekonomiki procesowej również ma obowiązek gromadzenia materiału dowodowego w zakresie możliwości prowadzenia tzw. uzupełniającego postępowania dowodowego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji nie wykazał przesłanek zastosowania art. 233 § 2 w zw. z art. 229 Ordynacji podatkowej, w szczególności nie wykazał jaki wpływ na wynik sprawy i na treść opinii J. J. ma konwalidowanie postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie ponownych oględzin budynków, tym razem z udziałem strony skarżącej, skoro SKO we własnym zakresie zdeprecjonowało wartość tej opinii nie tyle w kontekście zawartych w niej wniosków merytorycznych, co z uwagi na jej poważne braki warsztatowe i metodologiczne, których rzeczoznawca nie wyeliminował i nawet nie zamierzał wyeliminować przekonany o poprawności swojej opinii. Jak bowiem wskazuje organ w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji nieumieszczenie w opinii części odnoszącej się do zastosowanej skali ocen i brak zdefiniowania tej skali jest bardzo poważnym brakiem, który uniemożliwia weryfikację, na jakiej podstawie dokonano oceny stanu budynków, zaś podana w protokole przesłuchania z dnia 11 października 2007 r. skala ocen jest bardzo ogólna i mało precyzyjna. Nadto na pytanie o metody oceny stanu technicznego rzeczoznawca stwierdził, że wynikają one z jego czterdziestoletniego doświadczenia z zakresu budownictwa. Skoro zatem, zdaniem organu II instancji, opinia powyższa stanowiąca podstawę wydania decyzji podatkowych przez Prezydenta Miasta , posiada istotne braki, gdyż nie odpowiada zasadom przewidzianym dla sporządzania tego typu ekspertyz, to albo należało ją całkowicie odrzucić jako dowód w sprawie i wydać rozstrzygnięcie merytoryczne uznając za wiarygodne ekspertyzy przedłożone przez stronę skarżącą, albo np. poddać pod rozwagę organu I instancji konieczność zasięgnięcia opinii innego, bardziej kompetentnego biegłego, a jej wydanie należałoby poprzedzić oględzinami przeprowadzonymi z udziałem przedstawicieli strony skarżącej (art. 190 Ordynacji podatkowej).

Przede wszystkim zaś ów biegły winien zostać powołany w prawidłowym trybie.

Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. O powołaniu biegłego organ podatkowy rozstrzyga jednak w formie postanowienia. Postanowienie to, oprócz osoby biegłego, powinno zawierać szczegółowe informacje o przedmiocie i o zakresie opinii. Postanowienie może zawierać szczegółowe pytania, na które biegły powinien odpowiedzieć w opinii. Treść postanowienia jest istotna zwłaszcza z punktu widzenia strony postępowania, która uzyskuje dzięki temu niezbędne informacje na temat okoliczności związanych z uczestniczeniem biegłego w postępowaniu. Biegły jest specyficznym uczestnikiem postępowania.

Z okolicznościami sprawy zapoznaje się dopiero w toku postępowania na wyraźne żądanie organu podatkowego. Jest w zasadzie "włączany" do toczącego się postępowania dopiero z chwilą jego powołania i to powołania w odpowiedniej wymaganej przepisami prawa procesowego formie. Do chwili owego "włączenia" nie ma nic wspólnego ze sprawą ani ze stanem faktycznym, który jest w niej odtwarzany (tak: Komentarz do art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser., A. Kabat, Małgorzata Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lexis Nexis Warszawa 2006, str. 615). W niniejszej sprawie organ I instancji nie wydał stosownego postanowienia, nie wiadomo więc na jakiej zasadzie J. wydał swoją opinię. Z akt sprawy wynika, iż podstawą sporządzenia ekspertyzy była umowa o dzieło zawarta przez organ I instancji. Taka cywilnoprawna umowa nie może jednak zastąpić postanowienia o powołaniu biegłego w konkretnej sprawie, co najwyżej może być podstawą do dokonania prywatnej ekspertyzy, ale nie do udziału biegłego w sprawie administracyjnej. W przypadku więc, gdy organ decyduje się na zasięgnięcie opinii biegłych, powinien to uczynić zgodnie z wymogami prawa - także procesowego, która to okoliczność umknęła SKO.

Mając na względzie powyższe uwagi należy stwierdzić, że organ nie wykazał potrzeby ponownego przeprowadzenia oględzin, tym razem z udziałem podatnika, nie uzasadnił nadto w czym uchybienie proceduralne w zakresie przeprowadzenia dowodu uniemożliwia podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym, wreszcie nie wskazał żadnych okoliczności, które wykluczałyby zastosowanie art. 229 Ordynacji podatkowej i przeprowadzenie ewentualnie uzupełniającego postępowania dowodowego – tym samym organ II instancji nie wykazał konieczności wydania decyzji o charakterze kasacyjnym. Kuriozalne natomiast jest uzasadnianie podjęcia decyzji w trybie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej skomplikowanym stanem faktycznym i wysoką kwotą zobowiązania podatkowego. Taka argumentacja świadczy jedynie o niedopuszczalnej chęci uniknięcia przez organ orzekający w konkretnym składzie odpowiedzialności za podejmowane rozstrzygnięcia.

Uchylając decyzję SKO nie wskazało również organowi I instancji, zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 233 § 2 zdanie drugie Ordynacji podatkowej żadnych wytycznych ani żadnych okoliczności faktycznych, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Lakoniczne stwierdzenie o konieczności konwalidowania braków postępowania dowodowego jest niewystarczające. Konieczne było wskazanie sekwencji czynności, jakie organ ma podjąć po ponownym przeprowadzeniu oględzin – czy powinien żądać od rzeczoznawcy wydania kolejnej opinii, czy też opinii uzupełniającej, czy ma wskazywać jakie konkretnie okoliczności biegły winien wziąć pod uwagę sporządzając opinię w kontekście wykazanych braków metodologicznych i ewentualnych uwag poczynionych przez stronę podczas oględzin, czy winien ustosunkować się do opinii przeciwnej przedstawionej przez stronę oraz do oceny jego opinii dokonanej przez K. I. etc.

W tym miejscu należy podnieść, że Sąd nie przesądza, czy zaskarżone decyzje kasacyjne wydane zostały słusznie, czy też nie. Dostrzegając jednak braki w uzasadnieniu stanowiska Kolegium odnośnie wydania takich decyzji (art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej) Sąd stwierdza, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem SKO jest prawidłowe i wyczerpujące uzasadnienie decyzji kasacyjnej, w przypadku stwierdzenia przesłanek do jej wydania lub rozpoznanie sprawy merytorycznie w sytuacji, gdy analiza akt sprawy doprowadzi organ do przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla dokonania rozstrzygnięcia.

Co do zasady zgodzić się nadto należy z zarzutem skarg dotyczącym naruszenia przez SKO jednej z podstawowych zasad postępowania podatkowego określonej w art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.), a mianowicie zasady czynnego udziału stron w każdym jego stadium. Przepis art. 123 cytowanej ustawy nakłada na organy podatkowe obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nakazuje umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Stosownie bowiem do art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Przepis tego artykułu, zawierający konkretyzację normy ujętej w art. 123 Ordynacji podatkowej, stanowi procesową gwarancję realizacji uprawnień strony postępowania podatkowego w zakresie jej pełnego udziału w tym postępowaniu. Z uwagi na brak kontradyktoryjności postępowania podatkowego, każda wypowiedź strony w sprawie może przyczynić się do realizacji zasady zupełności postępowania, o której mowa w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Jednakże każde naruszenie przepisów postępowania winno być oceniane, jak to wskazano na wstępie, pod kątem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem Sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu zatem o taką sytuację, w której, gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych w sprawie najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Na konieczność każdorazowego badania przez Sąd wpływu naruszenia w postaci nie zawiadomienia strony przed wydaniem orzeczenia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań wypowiedział się NSA w uzasadnieniu uchwały z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/2004, ONSAiWSA 2005/4/66. W niniejszej sprawie uchybienie to, będące naruszeniem przepisu postępowania, nie miało jednak w ocenie Sądu istotnego wpływu na rozstrzygnięcie organu II instancji. Po złożeniu przez skarżącą odwołania Kolegium nie prowadziło już bowiem postępowania dowodowego, a z całości akt sprawy wynika, że organy obydwu instancji nie odmawiały też stronie prawa do przeglądania akt sprawy na każdym jego etapie (art. 73 k.p.a.). Skarżąca miała więc zupełną swobodę składania wniosków dowodowych oraz pism wyjaśniających, czy wyrażających jej stanowisko w sprawie.

Podobnie za uchybienie nie mające wpływu na wynik sprawy Sąd uznał wydanie zaskarżonej decyzji po upływie terminu przewidzianego w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej. Terminy załatwiania spraw określone w art. 139 i 140 Ordynacji podatkowej mają bowiem charakter procesowy, porządkowy, dyscyplinujący organy podatkowe, a ich upływ nie pozbawia organów podatkowych zdolności do orzekania i nie powoduje wadliwości decyzji wydanej z ich uchybieniem (wyrok NSA z dnia 7 maja 1998 r., I SA/Ka 1215/96, niepubl.), zwłaszcza że przepisy Ordynacji podatkowej przewidują szereg uregulowań chroniących podatnika przed niezasadnie wydłużającym się momentem załatwienia sprawy. W tym zakresie funkcję ochronną pełni choćby art. 54 Ordynacji podatkowej, dotyczący m. inn. nienaliczania odsetek za zwłokę. Istotną konsekwencją, z którą powinien liczyć się organ podatkowy naruszający przepisy o terminowym załatwianiu spraw, jest także odpowiedzialność odszkodowawcza, czy możliwość wniesienia przez stronę ponaglenia do organu podatkowego wyższego stopnia.

Nadto okoliczność akcentowana przez stronę skarżącą, iż jest to już czwarta decyzja kasacyjna w sprawie, a postępowanie podatkowe trwa trzy i pół roku nie przesądza automatycznie o naruszeniu zasady szybkości postępowania, gdyż poprzednie decyzje wydane w sprawie mogły być uzasadnione. Nie są obecnie i – jak wynika z akt sprawy – nie były przedmiotem kontroli Sądu i to na wyłączne życzenie podatnika, który nie zaskarżył ich w drodze skargi do tut. Sądu. Jedynym przejawem naruszenia zasady wynikającej z art. 125 Ordynacji podatkowej jest natomiast wydanie zaskarżonych decyzji kasacyjnych obarczonych wyżej wskazanymi wadami.

Z uwagi na wskazane naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 ust.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sąd działał w trybie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu w zaskarżonych decyzjach skargi opierają się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów prawa przy identycznym stanie faktycznym – stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111 § 2 cytowanej ustawy, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw, a strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).