Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2927/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. M. O. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złote dwadzieścia groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

L. J. (zwany dalej: skarżącym) – obywatel G., deklarujący narodowość g. – [...] czerwca 2009 r. złożył wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy.

Motywując powyższy wniosek skarżący oświadczył: "Wyjechałem z G., ponieważ tam nie da się żyć. Nie dają pracy, mówią że jestem już za stary, aby pracować. Chcą żyć w Polsce". Skarżący posługiwał się paszportem zagranicznym wydanym w lutym 2008 r. przez g. Ministerstwo Sprawiedliwości. Wyjechał z kraju pochodzenia w sposób legalny [..] czerwca 2009 r. Stwierdził, iż nie miał żadnych problemów z przekroczeniem granicy G. Podczas składania wniosku o nadanie statusu uchodźcy oświadczył, że był prześladowany w kraju pochodzenia. Wskazał jednak, iż nie był nigdy zatrzymany, aresztowany, ani skazany wyrokiem sądowym, Oświadczył, że doświadczył przemocy: znęcania psychicznego, zwolnienia z pracy. Skarżący nie zadeklarował przynależności do żadnej partii politycznej ani innej organizacji. W trakcie przesłuchania statusowego skarżący zeznał, że w kraju pochodzenia: "około 20 lat pracował jako [...]. Miałem stopień starszego szeregowego. W lutym 2008 r. wygnano mnie z pracy, gdyż nie podpisałem dokumentu, że będę glosował na S. (...) Potem przez około 4 miesiące pracował jako [...]". Skarżący należał do opozycyjnej partii politycznej L. Wskazał, że wielokrotnie brał udział w mityngach politycznych w T., w okresie od około 2006-07 r. do czerwca 2009 r. Skarżący zeznał, że był zatrzymywany oraz poddany przemocy fizycznej przez funkcjonariuszy policji podczas demonstracji politycznych: "Byłem bity i zatrzymywany podczas mityngów. Nie zabierali mnie na komisariat, bo mnie znali jako [...]. Miałem złamaną czaszką i raną zadaną nożem. Nie poszedłem do szpitala, gdyż [...] nie wolno należeć do żadnej organizacji, a mogło się wydać". Skarżący oświadczył, że konsekwencją udziału w mityngach były groźby otrzymywane drogą pocztową od anonimowych osób: "W mojej skrzynce pocztowej znalazłem kartkę bez koperty, napisaną na komputerze (...), że jeśli zobaczą mnie na mityngu jeszcze raz, będzie źle. Otrzymałem to pismo chyba w marcu, w 2009 r. Następny list odebrał osobiście mój ojciec, ale nic mi wtedy nie powiedział, abym się nie denerwował". Skarżący oświadczył, iż uważa się za osobę prześladowaną. Wskazał, że wyjechał z G. z powodu wspomnianych problemów z władzą, spowodowanych jego uczestnictwem w mityngach politycznych. W razie powrotu do kraju pochodzenia obawia się, że jeśli stanie mu się cos poważnego, jego rodzina zostanie bez pomocy.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] listopada 2009 r. nr [...] – wydaną na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 5, art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1176 ze zm.; zwaną dalej: ustawą o ochronie) – rozpatrzył wniosek jako oczywiście bezzasadny, odmówił nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielania ochrony uzupełniającej i orzekł o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Szef Urzędu uznał, że wniosek skarżącego jest oczywiście bezzasadny z uwagi na fakt, iż skarżący przedstawił w toku postępowania nieprawdopodobne i niewystarczające wyjaśnienia na potwierdzenie okoliczności deklarowanych prześladowań. Uzasadniając swój wyjazd z kraju pochodzenia, skarżący powoływał się w zeznaniach na okoliczności zatrzymywania oraz pobicia przez policję podczas manifestacji politycznych w T. Jednakże, składając wniosek uchodźczy na granicy RP nie zadeklarował wspomnianych problemów, powoływał się natomiast wyłącznie na zwolnienie go z pracy oraz brak możliwości znalezienia zatrudnienia w G. W związku z powyższym, w ocenie Szefa Urzędy, oświadczenia skarżącego nie są wiarygodne. Mało prawdopodobny jest również fakt, że skarżący, który rzekomo doznał złamania czaszki w wyniku pobicia przez funkcjonariuszy, nie udał się do szpitala i zdołał wyzdrowieć bez pomocy lekarskiej. Ponadto, z informacji zawartych w opracowaniu O. z [...] lipca 2009 r. wynika, iż brak jest jakichkolwiek informacji w zakresie ewentualnego brutalnego tłumienia opozycyjnych manifestacji w T. Tym samym Szef Urzędu zeznania skarżącego dotyczące pobicia go przez g. policję w trakcie lub po zakończeniu demonstracji uznał za mało wiarygodne. Jednakże, nawet jeśli organ dopuściłby prawdziwość późniejszych, bardziej rozbudowanych zeznań dotyczących uczestnictwa skarżącego w rzekomych mityngach, to może oznaczać tylko tyle, że w chwili składania wniosku skarżący nie traktował tych powodów jako bezpośredniej przyczyny ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy i w związku z tym ich nie zadeklarował. Przeczyłoby to istnieniu związanej z nimi obawy przed prześladowaniem. W ocenie Szefa Urzędu ma takich faktów, które przemawiałyby za tym, że skarżący bał się otwarcie przedstawić swoją historię podczas składania wniosku, a istotną dla rozstrzygnięcia okolicznością jest również fakt, że skarżący nie miał nigdy żadnych problemów z władzami g. Nigdy nie był oficjalnie zatrzymany, aresztowany ani sądzony w G. Skarżący z kraju pochodzenia wyjechał legalnie na podstawie paszportu zagranicznego, który bez jakichkolwiek problemów uzyskał w T. w lutym 2008 r. Władze G. nie utrudniały skarżącemu opuszczenia terytorium kraju pochodzenia, co skłania do twierdzenia, że nie był on obiektem ich zainteresowania, które mogłoby skutkować wywołaniem uzasadnionej obawy przed akcją o znamionach prześladowania. Odnosząc się do oświadczenia skarżącego, że od 2005 r. był członkiem partii opozycyjnej L., organ zaznaczył, iż podczas składania wniosku o nadanie statusu uchodźcy w czerwcu 2009 r., skarżący oświadczył, że nie był członkiem żadnej organizacji o charakterze politycznym, religijnym, kulturalnym etc., jednakże fakt ten nie był znany ani władzom, ani przełożonym skarżącego. Poza tym skarżący nie posiada także jakichkolwiek innych cech, które spowodowałyby zainteresowanie jego osobą ze strony organów g.. Wyjechał z G., ponieważ obawiał się problemów ze strony bliżej nieokreślonych osób, spowodowanych jego zaangażowaniem politycznym. Szef Urzędu wyjaśnił, że nawet gdyby skarżący istotnie otrzymywał listy z pogróżkami oraz został pobity podczas manifestacji, to jego oświadczenia wskazują, iż padł ofiarą czynów o charakterze kryminalnym. Skarżący powinien zgłosić tę napaść organom powołanym do ścigania tego typu przestępstw w jego kraju pochodzenia. Skoro nie skorzystał nawet z możliwości zapewnienia sobie ochrony, nie można zasadnie twierdzić, iż taka ochrona nie zostałby mu udzielona. Zdaniem Szefa Urzędu zeznania skarżącego wskazują, iż jednym z powodów jego wyjazdu z G. i ubiegania się o status uchodźcy w RP była chęć poprawy warunków życia.

Skarżący od powyższej decyzji nie odwołał się.

Skarżący [...] stycznia 2010 r. złożył nowy wniosek o nadanie statusu uchodźcy. We uzasadnieniu wniosku oświadczył: "Nie mogę wrócić do G., bo zaraz zostanę zatrzymany i zlikwidowany. W poprzedniej procedurze nie udało mi się dołączyć dowodów mojej partyjnej działalności i chciałbym zrobić to dziś". Do wniosku załączył dokumenty dotyczące działalności w partii: kserokopię legitymacji partyjnej z [...] maja 2005 r. oraz pismo S. – [...] z [...] października 2009 r.

Szef Urzędu do Spraw Uchodźców decyzją nr [...] z [...] maja 2010 r. – wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie – umorzył postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny.

W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu wyjaśnił, że jest to kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, złożony po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy z [...] listopada 2009 r. Skarżący pytany o przyczyny złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy zeznał, że należał do opozycyjnej partii politycznej L. Nie był nigdy aresztowany ani skazany wyrokiem sądowym. Wskazał, że wielokrotnie brał udział w mityngach politycznych w T., w okresie od około 2006-2007 r. do czerwca 2009 r. Zeznał, że był zatrzymywany oraz poddany przemocy fizycznej przez funkcjonariuszy policji podczas demonstracji politycznych. Podczas składania kolejnego wniosku skarżący dołączył do akt sprawy materiały potwierdzające jego przynależność do [...] tj. legitymacje partyjną oraz informacje dotyczące historii działalności partii, a także bieżącej sytuacji politycznej. Ustosunkowując się do tych materiałów Szef Urzędu stwierdził, że skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać obawę przed indywidualnym prześladowaniem z powodu ww. przesłanek, a kwestia jego działalności politycznej została już zbadana w poprzednim postępowaniu. Natomiast okoliczności, na które powołuje się skarżący są tożsame z okolicznościami przywołanymi i poddanymi ocenie w poprzednim postępowaniu. Zatem nowy wniosek jest oparty na tych samych podstawach co poprzedni, w związku z czym należy uznać go za niedopuszczalny i postępowanie umorzyć.

Skarżący od powyższej decyzji złożył odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców. W odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji oraz wyjaśnił, że może udzielić dodatkowych wyjaśnień. W odwołaniu ponownie wskazał, że powrót do kraju pochodzenia wiąże się z zagrożeniem jego bezpieczeństwa.

Rada do Spraw Uchodźców decyzją nr [...] z [...] września 2010 r. – wydaną na podstawie art. 89p ust. 1, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) – utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia Rada wyjaśniła, że zgodnie z art. 32 ust. 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wszczętej na skutek wniesienia kolejnego wniosku o nadanie statusu, uchodźcy jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wstępnym rozpatrzeniu tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Natomiast zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie, wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Organ I instancji założenie, że w sprawie nie zachodzą żadne nowe okoliczności przyjął na podstawie oświadczeń skarżącego zawartych w kolejnym wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Przepis art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie nie nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązku przeprowadzenia w takiej sytuacji przesłuchania strony. Obowiązkiem organu jest zbadanie podstaw, na których oparty jest kolejny wniosek i wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku stwierdzenia, że po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Rada podzieliła pogląd organu I instancji, że wskazane przez skarżącego materiały nie mogą stanowić przesłanki do zmiany rozstrzygnięcia, gdyż okoliczności i zdarzenia wskazane przez skarżącego były faktycznie rozpatrywane podczas pierwotnego postępowania o nadanie statusu uchodźcy.

W skardze z 19 listopada 2010 r. uzupełnionej pismem z 16 grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie decyzji Rady w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1, art. 15, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 97 ust. 1 ustawy o ochronie;

2. istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady legalizmu, art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne decyzji.

W motywach skargi skarżący zarzucił, że Rada uznając jego wniosek za niedopuszczalny, uchyliła się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący podkreślił, że spełnił przesłanki o jakich mowa w art. 32 ust. 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r., bowiem w jego sprawie pojawiły się nowe, nieznane wcześniej organowi dowody, który stanowią potwierdzenie zeznań złożonych w toku postępowania. Są to: zaświadczenie potwierdzające fakt, iż służył w g. [...] i został z niej zwolniony oraz list polecający przewodniczącego G. [...] w jego sprawie, skierowany do Ambasador RP w T. Rada niesłusznie zatem stwierdziła, iż wskazane okoliczności i zdarzenia były rozpatrywane podczas pierwszego postępowania o nadanie statusu uchodźcy.

Skarżący podkreślił, że w jego sprawie zastosowanie znajduje art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie, w myśl którego – cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Skarżący od [...] maja 2005 r. był członkiem opozycyjnej partii politycznej G. [...]. G. [...] jest ugrupowaniem kontestującym politykę prezydenta [...] oraz obozu rządzącego. Aż do czerwca 2009 r. przez kilka lat skarżący wielokrotnie brał udział w manifestacjach antyrządowych, podczas których był poddawany przemocy fizycznej przez funkcjonariuszy policji. Ze względu na fakt, że przez 20 lat, aż do 2008 r., służył w [...] i był osobą znaną funkcjonariuszom, nigdy nie został zatrzymany na komisariacie. Ze służby w [...] zostałem zwolniony ze względu na przekonania polityczne w lutym 2008 r. Bezpośrednią przyczyną była odmowa podpisania dokumentu zawierającego zobowiązanie do głosowania w wyborach prezydenckich na [...]. Już po zwolnieniu ze służby w [...] otrzymywał anonimowe listy z pogróżkami, które miały go odwieść od dalszego udziału w manifestacjach.

Skarżący podkreślił, że raporty organizacji międzynarodowych oraz doniesienia medialne potwierdzają prawdziwość jego zeznań. Wskazał, że jak donosi [...] w raporcie z [...] grudnia 2009 r. obywatele G. są skazani na utratę pracy, są narażeni na agresję fizyczną, a nawet dużo poważniejsze kary, jeśli ich przekonania polityczne nie są zgodne z przekonaniami reprezentowanymi przez władze g. Co więcej, w powyższym raporcie Trybunał wprost udziela odpowiedzi na pytanie, jak traktowani są członkowie G. [...] na terytorium mojego kraju pochodzenia i czy są oni obiektem ataków ze strony władz G. Trybunał wskazuje, iż przebadane źródła w niewielkim stopniu odnoszą się do sytuacji członków mojej partii na terytorium G., jednak w licznych raportach zostało podkreślone, iż generalnie "członkowie partii opozycyjnych" są prześladowani na terytorium G. I tak przykładowo w raporcie wskazano, iż, jak doniosła [...] sierpnia 2009 r., przedstawiciele opozycji są aresztowani, bici i porywani. Doniesienia te potwierdza Biuro G. Rzecznika Praw Człowieka. Organ ten zanotował od kwietnia 2009 r., do sierpnia 2009 r. [...] ataki na członków partii opozycyjnych oraz [...] przypadków aresztowania aktywistów politycznych.

Na dane G. Rzecznika Praw Człowieka powołuje się również Międzynarodowa Federacja Praw Człowieka w raporcie z sierpnia 2009 r., w którym wskazano, że w G. występuje problem z zatrzymywaniem i przetrzymywaniem w aresztach więźniów politycznych. Natomiast zgodnie z raportem przygotowanym przez Departament Stanu USA z [...] marca 2010 r., przedstawiciele opozycji nie zasiadający w parlamencie donoszą, iż ich członkowie są w związku z ich polityczną działalnością porywani i bici przez nieznanych sprawców, G. policja fabrykuje dowody, dopuszcza się poniżającego i nieludzkiego traktowania oraz przekracza granice swoich kompetencji w stosunku do wyżej określonych przedstawicieli opozycji.

Wskazując na powyższe informacje skarżący stwierdził, iż organ powinien uznać, iż spełnia on przesłanki określone w art. 13 ustawy o ochronie. Bowiem był poddawany przemocy fizycznej i psychicznej (art. 13 ust. 4 pkt 1 ustawy o ochronie) przez organy władzy publicznej (art. 16 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie), w tym przypadku funkcjonariuszy policji, a także inne podmioty. Jedynym powodem krzywdzących wobec niego działań były jego przekonania polityczne, artykułowane publicznie podczas manifestacji antyrządowych.

Ponadto skarżący podkreślił, że spełnia także udzielenia mi ochrony uzupełniającej na terytorium RP. Zgodnie z art. 15 pkt 2 ustawy o ochronie – cudzoziemcowi udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku, gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, skarżący jest przekonany, że po powrocie do G. byłby narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy ze względu na wyrażane przekonania polityczne. Dodatkowo wskazane okoliczności uzasadniają również zastosowanie w jego przypadku art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie, zgody na udzielenie pobytu tolerowanego na terytorium Polski.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi i podniosła argumenty zbieżne z motywami zwartymi zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozważania, czy zaskarżoną decyzją z [...] września 2010 r. Rada do Spraw Uchodźców mogła zdecydować o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Podstawą prawną umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego był art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie, wobec czego rozstrzygnięciu podlega to, czy organy administracji orzekające w sprawie mogły uznać wniosek cudzoziemca za niedopuszczalny z tego względu, iż skarżący wystąpił z nowym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, podczas gdy organ odmownie rozpatrzył już takie żądanie, a nowy wniosek został oparty – zdaniem organu – na tych samych podstawach.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie – jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 2 tego artykułu – wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył wniosek oparty na tych samych podstawach.

Sąd wskazuje, że kwestię wyjaśnienia pojęcia złożenia nowego wniosku "opartego na tych samych podstawach" – jak trafnie zauważyła to Rada w zaskarżonej decyzji – należy interpretować zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz.U.UE.L.05.326.13) – kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po wycofaniu uprzedniego wniosku lub po podjęciu w sprawie tego wniosku decyzji, o której mowa w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE (ust. 3). Jeżeli po wstępnym rozpatrzeniu, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełniania przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE, wniosek jest rozpatrywany dalej zgodnie z rozdziałem II (ust. 4).

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący składając nowy wniosek z [...] stycznia 2010 r. i załączając dokumenty w postaci: kserokopii legitymacji partyjnej z [...] maja 2005 r. oraz pisma S. [...] z [...] października 2009 r. przedstawił nowe elementy i informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy, które zwiększają prawdopodobieństwo spełnienia warunków statusu uchodźcy. Wskazać bowiem należy, że Szef Urzędu w decyzji z [...] listopada 2009 r. rozpatrując pierwotny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, stwierdzał, że wyjaśnienia skarżącego są nieprawdopodobne i niewystarczające na potwierdzenie okoliczności deklarowanych prześladowań, kwestionowana była także przynależność skarżącego do partii politycznej z uwagi na brak takiej deklaracji w pierwotnie złożonym wniosku. Ponadto ze zgromadzonych w aktach sprawy raportach o sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego, brak jest szczegółowych informacji dotyczących G. [...], w raportach znajdują się jedynie ogólne informacje o działalności opozycji g. Brak tych informacji w kontekście przedstawionych przez skarżącego dowodów (listu [...] z [...] października 2009 r., a także informacji z niezależnych źródeł podanych przez skarżącego w skardze) uniemożliwiają przyjęcie, że nowy wniosek skarżącego o nadanie statusu uchodźcy został oparty na tych samych podstawach co wniosek pierwotny.

Powyższe powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie, a także przepisami art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a.

Na tym etapie postępowanie nie można jednak zarzucać organowi naruszenia – jak podniesiono w skardze – przepisów art. 13 ust. 1, art. 15 i art. 97 ust. 1 ustawy o ochronie, ponieważ organ rozpoznając nowy wniosek skarżącego ograniczył się jedynie do zbadania, czy nowy wniosek został oparty na tych samych podstawach co pierwotny. W takiej sytuacji organ nie bada i nie rozstrzyga ponownie, czy skarżącemu przysługuje prawo udzielenia jakiejkolwiek z form ochrony międzynarodowej, ponieważ przyjmuje się te ustalenia które zostały zawarte w decyzji ostatecznej dotyczącej merytorycznego rozpoznania wniosku.

W związku z powyższym Sąd postanowił uchylić zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien w sposób merytoryczny rozpoznać wniosek skarżącego z [...] stycznia 2010 r. W nowym postępowaniu konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie działalności i sytuacji członków G. [...] w kraju pochodzenia, a następnie skonfrontowanie uzyskanych informacji (raportów) z twierdzeniami i wyjaśnieniami przedstawionymi przez skarżącego.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) należało orzec jak w pkt 1 wyroku, o zasądzeniu kosztów postępowania (pkt 2) postanowiono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).