Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 295/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 15, art. 80, art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w P. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta P. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.z 2016 r. poz. 290; zwanej dalej "p.b." – uwaga Sądu)oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, zwanej dalej "k.p.a." – uwaga Sądu) odmówił Spółce A (zwanej dalej "inwestorem") zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowo- handlowymi na parterze budynku i garażem podziemnym przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb P. w granicy z dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...], obręb P.).

W odwołaniu inwestor zarzucił decyzji Prezydentowi Miasta rażące naruszenie:

1. art. 35 ust. 3 p.b. poprzez:

a) jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne wezwanie inwestora do przedłożenia ostatecznych "dozwoleń" organu administracji architektoniczno-budowlanej na przebudowę kolidującej infrastruktury technicznej;

b) jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niejasnym sformułowaniu wezwania do usunięcia nieprawidłowości, w szczególności w zakresie uzupełnienia projektu budowlanego o warunki wynikające z opinii Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...];

c) brak jego zastosowania polegający na niewskazaniu inwestorowi na rzekome nieprawidłowości w dokumentacji przedłożonej przez niego w wykonaniu nałożonego postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. obowiązku ich usunięcia;

d) jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę udzielenia inwestorowi wnioskowanego pozwolenia na budowę z uwagi na nieusunięcie "nieprawidłowości" we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i w projekcie budowlanym, które w rzeczywistości nie miały miejsca; a w konsekwencji, poprzez bezzasadne wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę;

2. art. 35 ust. 4 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy projektowana inwestycja spełniała wszystkie wymagania w zakresie jej zgodności z prawem, których ziszczenie się obliguje organ do wydania pozwolenia.

Inwestor zarzucił decyzji Prezydenta również naruszenie:

1. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie oraz poprzez dokonanie ustaleń organu I instancji, które są sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego;

2. art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa polegające na wydaniu decyzji noszącej cechy dowolności i naruszającej prawo;

3. art. 9 k.p.a. i wynikającego z tego przepisu obowiązku dbałości przez organy administracji publicznej o interes stron postępowania poprzez odmowę udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę;

4. art. 11 k.p.a. z zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady przekonywania, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu;

5. art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego i procesowego oraz na bezpodstawnej odmowie udzielenia Inwestorowi wnioskowanego pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy ziściły się wszystkie przesłanki obligujące do jego wydania.

Inwestor wniósł o wydanie przez Wojewodę decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem Inwestora; ewentualnie, w przypadku gdyby organ II instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Prezydenta [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany przepisami prawa i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy, jeżeli ten spełni wszystkie wymagane prawem przesłanki.

Następnie Wojewoda wskazał, że Prezydent Miasta wydał, na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. postanowienie, którym zobowiązał inwestora do usunięcia i wyjaśnienia pewnych nieprawidłowości, a inwestor w odpowiedzi przedstawił obszerne wyjaśnienia, ustosunkowując się do każdego zagadnienia przedstawionego w postanowieniu z dnia [...] listopada 2015 r. i przedkładając na tę okoliczność szereg załączników. Swoje rozstrzygnięcie Prezydent Miasta P. uzasadnił tym, iż inwestor nie przedstawił ostatecznego "dozwolenia" organu administracji architektoniczno-budowlanej na przebudowę kolidującej infrastruktury technicznej z przedmiotową inwestycją, a także że nie uzupełnił projektu budowlanego o zapisy spełnienia warunków wynikających z opinii Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] lutego 2015 r. Tymczasem jak zauważył Wojewoda inwestor realizując obowiązek nałożony na niego postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. ustosunkował się do powyższych zagadnień i udzielił organowi administracji stosownych wyjaśnień. Nawet jeżeli wyjaśnienia te nie były dla organu odpowiednie, to tego rodzaju okoliczność nie może być uznana za niewykonanie obowiązku. W ocenie Wojewody o niewykonaniu obowiązku można mówić wówczas, gdy inwestor nie udzielił odpowiedzi w ogóle lub gdy udzielona odpowiedź jest niezwiązana z przedmiotem sprawy. Jeżeli natomiast udzielona odpowiedź jest w ocenie organu administracji jedynie niepełna lub nie wyjaśnia istotnych dla sprawy okoliczności, to może to być podstawą do odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn merytorycznych. W sytuacji, gdy inwestor wykonał wezwanie organu, okoliczność, że było ono niepełne mogło być podstawą odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn merytorycznych stąd przywołana przez Prezydenta Miasta podstawa prawna jest wadliwa i nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewoda odnosząc się do przedstawionego w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta stanowiska w sprawie kolizji infrastruktury technicznej z planowana inwestycją Wojewoda stwierdził, iż żądanie od inwestora na tym etapie ostatecznego "dozwolenia" organu administracji architektoniczno-budowlanej na jej przebudowę jest daleko idące. Z uwagi na fakt, iż w ramach projektowanej inwestycji gestorzy sieci stwierdzili kolizje z infrastrukturą elektroenergetyczną oraz kanalizacją deszczową, dla usunięcia których wymagana będzie ich przebudowa, inwestor uzyskał stosowne dokumenty określające warunki ich likwidacji. Powyższe dokumenty są wystarczające zdaniem Wojewody dla oceny czy planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa oraz dla zbadania czy inwestor legitymuje się wszystkimi niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami.

Wojewoda stwierdził jednocześnie, że w przedstawionym w dokumentacji projekcie zagospodarowania terenu nie zostały zachowane parametry wymagane dla miejsc postojowych wynikające z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 2015 r.. poz. 1422; zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 2 kwietnia 2002 r."). W projekcie zagospodarowania terenu (strona 45 projektu budowlanego) części z wyznaczonych miejsc parkingowych jest usytuowana w odległości mniejszej niż 10 m od okien.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w P. (zwana dalej "skarżącą") zarzuciła decyzji Wojewody:

- rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez prowadzenie postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego, który jest niezgodny z uzyskanymi przez inwestora warunkami zabudowy;

- rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez ustalenie ilości miejsc parkingowych mających być zapewnionych przez inwestora bez jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie;

- rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pomimo braku przesłanek;

- rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 k.p.a. poprzez brak ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy;

- rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji zanim strona uzyskała możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w sprawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca stwierdziła, że organy obu instancji prowadziły postępowanie dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego, który jest niezgodny z uzyskanymi przez inwestora warunkami zabudowy. Wojewoda w żaden sposób nie odniósł się do błędu organu I instancji i tym samym go usankcjonował. Skarżąca zaznaczyła, że decyzji ustalająca warunki zabudowy dotyczyła inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami handlowo-uslugowymi wraz z garażem podziemnym. Dla tak określonej inwestycji zostały określone m.in. wymagania dotyczące miejsc parkingowych. Następnie inwestor złożył w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę projekt budowlany dotyczący budynku mieszkalnego wielorodzinnego z zakładami rzemieślniczymi w parterze budynku. Organ I instancji wszczął postępowanie o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami handlowo-usługowy mi na parterze budynku (zakłady rzemieślnicze). W ocenie skarżącej zakłady rzemieślnicze nie mieszczą się ani w funkcji usługowej, ani funkcji handlowej określonej w decyzji o warunkach zabudowy.

Następnie skarżąca stwierdziła, że w projekcie budowlanym brak jest wystarczającej liczby miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z nim inwestycja ma polegać na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowo-handlowymi. Liczbę mieszkań zgodnie z bilansem miejsc postojowych inwestor planuje wybudować [...] lokali mieszkalnych oraz lokale handlowo-usługowe o powierzchni użytkowej [...] m2. Zgodnie więc z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy potrzebuje zapewnić 1,5 miejsca postojowego na każdy lokal mieszkalny i [...] miejsca postojowego na każde [...] m2 powierzchni użytkowej handlowej. Projekt budowlany winien zabezpieczać [...] miejsca postojowe dla funkcji mieszkaniowej oraz [...] miejsc postojowych dla funkcji handlowej lub funkcji mieszanej handlowo-usługowej. Łącznie inwestor winien zapewnić dla przedmiotowej inwestycji [...] miejsca postojowe. Zamiast tego projektant zmieniając część parterową z handlowo-usługowej na zakłady rzemieślnicze określił, że wystarczy zapewnić [...] miejsca postojowe.

Skarżąca stwierdziła również, ze w niniejszej sprawie nie zaistniała konieczność przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania. Stan faktyczny i prawny został bowiem już ustalony, zaś materiał dowodowy nie wymaga uzupełnienia w zakresie, w jakim niemożliwe jest przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ II instancji. Wojewoda winien był zatem wydać decyzję merytoryczną. Wojewoda nie spełnił obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego, wskazania dowodów, oceny tych dowodów oraz rozważań prawnych, które mają w tej sprawie zastosowanie, gdyż nie przeprowadził postępowania dowodowego.

Ponadto skarżąca stwierdziła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 k.p.a., bowiem została została wydana i doręczona zanim skarżąca miała możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się na jego temat. Pełnomocnik skarżącego otrzymał bowiem zawiadomienie z dnia [...] stycznia 2017 r. dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi.

W ocenie inwestora treść projektu budowlanego odpowiada zakresowi przedsięwzięcia budowlanego określonemu wskazaną powyżej decyzją o warunkach zabudowy - także w zakresie przewidzianych w nim lokali usług rzemieślniczych oraz przewidzianej w projekcie liczby miejsc parkingowych. Zapisy dotyczące lokali usług rzemieślniczych przewidziane w projekcie budowlanym stanowią wprost odzwierciedlenie terminologii zastosowanej w decyzji o warunkach zabudowy, która przewiduje konieczność zapewnienia [...] miejsca parkingowego dla każdych [...] zatrudnionych w zakładach rzemieślniczych. zakłady rzemieślnicze uznać należy za jedną z podkategorii pojęcia lokale handlowo- usługowe.

Ponadto zdaniem inwestora projekt budowlany uwzględnia w sposób niebudzący wątpliwości liczbę miejsc parkingowych wynikającą z zapisów decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto zdaniem inwestora Wojewoda nie naruszył art. 15 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. inwestor wskazał, ze skarżąca nie stwierdziła w jaki sposób naruszenie tego przepisu mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Wojewody należy zauważyć, iż ma ono charakter kasacyjny, w związku z czym kontrola sądowa sprowadza się do oceny, czy zaistniały podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji opartej na art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Co prawda zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jest zwrotem ocennym, to przyjąć należy, iż jest on równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. By naprawić błąd organu pierwszej instancji organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie, bowiem z postanowieniami art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyroki NSA z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2653/14, z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12 oraz z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2958/14; http://cbois.nsa.gov.pl).

Ustawodawca przewidział więc możliwość wydania decyzji kasacyjnej jako wyjątek od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji. Wydanie decyzji kasacyjnej w sytuacji braku przesłanek do jej wydanie może stanowić nie tylko naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., ale również art. 15 k.p.a. statuującego zasadę dwuinstancyjnego postępowania. Istotą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego jest dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania, sprawa administracyjna rozstrzygnięta po raz pierwszy jest otwarta do ponownego orzekania, jeżeli zostanie wniesiony środek odwoławczy. Rozstrzygnięcie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 96-97). Dlatego też właściwe zapewnienie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie argumenty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 672/10; http;//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organ odwoławczy zobligowany jest więc do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a nadto - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.)

i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) - powinien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organem I instancji i w zależności od wyników tej oceny wydać stosowne orzeczenie. Organ odwoławczy ma obowiązek zbadania wszystkich okoliczności sprawy jak i odniesienia się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązek rzetelnego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji wszystkich istotnych okoliczności sprawy wynika także z wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że ostałą ona wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wskazał, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, jednak nie wykazał jednocześnie, aby konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wojewoda nie wskazał jakichkolwiek braków w materiale dowodowym sprawy, których nie dałoby się uzupełnić w trybie art. 136 k.p.a. Również Sąd nie stwierdził, ażeby konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy uzasadniał wydanie decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Zaznaczyć należy, że przepis art. 35 ust. 3 p.b. znajduje zastosowanie zarówno w postępowaniu przed organem I instancji jak również przed organem odwoławczym. Wojewoda kwestionując stanowisko Prezydenta Miasta co do niewykonania przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. powinien w pierwszej ocenić czy obowiązek ten został wykonany prawidłowo, a w przypadku dokonania negatywnej oceny, wezwać na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. do usunięcia nieprawidłowości. Jeżeli natomiast zdaniem Wojewody materiał dowodowy zawierał takie braki, że niezbędnym było uchylenie decyzji Prezydenta Miasta i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, to zadaniem Wojewody było jednoczesne wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b. i wykazanie, że maja one taki charakter, że niezbędne jest ponowne przeprowadzenie postępowania przez organ I instancji. Wojewoda wprawdzie prawidłowo uznał, że nieprawidłowe wykonanie obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nie może być równoznaczne z niewykonaniem obowiązku, co w konsekwencji nie pozwalało na wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie jednak Wojewoda uchylił się od obowiązku samodzielnej oceny wykonania przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r.

Brak podstaw do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. uwidacznia jeszcze bardziej stanowisko Wojewody wyrażone w zakresie przebudowy infrastruktury technicznej. Wojewoda kwestionując stanowisko Prezydenta Miasta stwierdził w sposób jednoznaczny, że przedstawione przez inwestora dokumenty są wystarczające dla oceny czy planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa oraz dla zbadania czy inwestor legitymuje się wszystkimi niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami. W konsekwencji uznać trzeba, że skoro Wojewoda uznał, że dokumenty te są wystarczające, to brak było przesłanek do wydawania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

W powyżej wskazanym zakresie Sąd podzielił podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 138 § 2 i art. 15 k.p.a.

Natomiast z uwagi na brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy w ocenie Sadu przedwczesnym byłoby odnoszenie się na tym etapie postępowania do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących ewentualnej niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych. W pierwszej kolejności oceny w tym zakresie powinien dokonać organ odwoławczy.

Jednocześnie odnosząc się do stanowiska wyrażonego przez pełnomocnika uczestnika postępowania w toku rozprawy w dniu 18 maja 2017 r. Sąd wyjaśnia, że okoliczność wydania przez Prezydenta Miasta nowej decyzji w sprawie pozostaje bez wpływu na konieczność uchylenia decyzji przez Sąd.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda przeanalizuje dokumentację zawartą w aktach sprawy, dokona jej oceny pod kątem spełnienia warunków określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 p.b., a w przypadku niespełnienia wymagań stawianych tym przepisem organ rozważy konieczność wezwania inwestora do jej uzupełnienia.

W tym sanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji (pkt 1.). O kosztach postępowania w pkt 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a., uwzględniając kwotę stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu od skargi (500 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).