Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 601/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 pkt 1, ust. 1a, ust. 3, ust. 5, art. 43 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 6  pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant ref. staż. Alberta Dybowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację odcinka elektroenergetycznej linii kablowej w pasie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej T. S.A. z siedzibą w K. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA") decyzją z "(...)" stycznia 2018 r. nr "(...)", na podstawie art. 39 ust. 1, ust. 1a i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017r. poz. 2222 ze zm., dalej: "u.d.p."), § 140 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124, dalej: "Rozporządzenie") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku z 21 września 2017 r. "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)" (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), nie zezwolił Spółce na lokalizację odcinka elektroenergetycznej linii kablowej SN 15kV w pasie drogowym drogi krajowej nr "(...)" w miejscowości "(...)"gmina "(...)".

GDDKiA w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że projektowana w pasie drogowym drogi krajowej nr "(...)" w miejscowości "(...)"gmina "(...)"elektroenergetyczna linia kablowa SN 15kV będzie stanowić nowe urządzenie niezwiązane z potrzebami ruchu drogowego. Zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. zabrania się lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, umieszczenia urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Zgodnie z treścią art. 39 ust. 1a przepisu ust. 1 pkt 1 ww. ustawy nie stosuje się do umieszczania urządzeń przesyłowych w tym m.in. linii kablowych, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa pozwalają na lokalizację tych urządzeń w pasie drogowym. Wobec powyższego, lokalizację należy ustalać w oparciu o art. 39 ust. 3 u.d.p., pozwalający w szczególnie uzasadnionych przypadkach na zlokalizowanie urządzenia w pasie drogowym za zezwoleniem zarządcy drogi. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury wtedy, gdy ich umieszczenie spowodowałoby naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych. Przepisami odrębnymi mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie są § 140 ust. 1, ust. 6, ust. 7 oraz ust. 9 Rozporządzenia, zgodnie z którym infrastruktura techniczna niezwiązana z gospodarką drogową umieszczana w pasie drogowym nie może m.in. przyczyniać się do zmniejszenia wartości użytkowej drogi, ograniczać możliwości przebudowy lub remontu drogi, a w myśl ust. 7 i ust. 9 poza terenem zabudowy powinna być usytuowana poza pasem drogowym w odległościach od drogi określonych w przepisach o drogach publicznych (art. 43 ustawy o drogach publicznych). Lokalizacja elektroenergetycznej linii kablowej w pasie drogowym, skutkuje utrudnieniami w wykonywaniu zadań własnych zarządu drogi, zwłaszcza gdy lokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie krawędzi drogi krajowej, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Organ dodał, że zarządca drogi jest zobowiązany do zabezpieczenia pasa drogowego tak, aby istniała możliwość rozbudowy drogi o dodatkową infrastrukturę. Na odcinku wnioskowanej lokalizacji elektroenergetycznej linii kablowej, GDDKiA planuje przebudowę drogi krajowej nr "(...)" w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego w województwie śląskim na "(...)"na odcinku "(...)"".

Organ wskazał dodatkowo, że teren bezpośrednio przyległy do drogi krajowej nr "(...)", na odcinku objętym wnioskiem jest tylko częściowo zabudowany, co umożliwia umieszczenie na nim dodatkowych urządzeń uzbrojenia terenu, bez ingerencji w pas drogowy drogi krajowej. Zdaniem GDDKiA, zgoda na lokalizację wnioskowanej elektroenergetycznej linii kablowej w pasie drogowym drogi krajowej nr "(...)" wzdłuż korpusu drogowego, wobec możliwości zlokalizowania linii kablowej poza pasem drogowym stanowiłaby naruszenie wyżej cytowanych przepisów ustawy o drogach publicznych, a także przepisów Rozporządzenia.

Skarżący, korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), wniósł skargę pismem z 22 lutego 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GDDKiA z "(...)" stycznia 2018 r.

W skardze, Skarżący wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art.7, art. 9, art.77 K.p.a., art. 39 u.d.p., art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz.1073) i art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz.121).

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że nie został poinformowany, że przed wydaniem decyzji ma prawo wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Podniósł ponadto, że art. 39 ust 1a u.d.p., uchyla generalny zakaz wynikający z art. 39 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zastrzegając jednak, że dokonywanie w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym jest możliwe, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Innymi słowy możliwość zlokalizowania w pasie drogowym urządzenia służącego przesyłowi energii elektrycznej - jak w niniejszej sprawie - istnieje zawsze, chyba że tego rodzaju inwestycja naruszyłaby warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa. Skarżący dodał, że w art. 39 ust 3 u.d.p., ustawodawca sformułował wyjątek od zawartej w art. 39 ust. 1 pkt 1 zasady, stwierdzając, iż tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydanym w formie decyzji administracyjnej. Właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w art. 39 ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Zdaniem Skarżącego organ I instancji nie wykazał żadnej z powyższych okoliczności wyłączających możliwość wydania decyzji pozytywnej dla Strony.

Skarżący podkreślił, że organ wydający zaskarżoną decyzję, nie udokumentował przebiegu granic pasa drogowego obowiązującego w okresie, którego dotyczy niniejsza sprawa.

Zdaniem Skarżącego, nie można a priori założyć, że wnioskowana lokalizacja linii kablowej 15kV w pasie drogi krajowej spowoduje zagrożenia wymienione w zaskarżonej decyzji oraz byłaby sprzeczna z § 140 ust.1, ust 6 i ust. 7 Rozporządzenia. Skarżący podkreślił, że trasa kabla energetycznego zaprojektowanego w pasie drogi krajowej w żaden sposób nie koliduje z późniejszymi pracami związanymi z obsługą drogi, ponieważ zaprojektowana jest zaraz przy działkach prywatnych w odległości około 0,5 m do 1,5 m oraz 5 m od pasa jezdni za rowem melioracyjnym. Skarżący podniósł, iż inwestycja zostanie wykonana w sposób, który nie ograniczy działań modernizacyjnych i eksploatacyjnych zarządcy drogi. Obecna technologia wykonania linii elektroenergetycznych oraz sposób ich ułożenia w gruncie zapewniają dużą bezawaryjność pracy tych urządzeń.

Skarżący dodał, że wzdłuż przedmiotowego odcinka drogi krajowej nr "(...)" w pasie drogowym są już posadowione obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z drogą w postaci linii kablowej telefonicznej, wobec których może wystąpić konieczność naprawy awarii, konserwacji czy wymiany.

Skarżący również podniósł, iż ten sam organ GDDKiA decyzją nr "(...)"z "(...)" października 2015 r. zezwolił Spółce na ułożenie linii kablowej 15 kV w pasie drogowym drogi krajowej nr "(...)" w miejscowości "(...)"gmina "(...)"po tej samej stronie drogi.

Skarżący podniósł, że projektowane przez niego linie kablowe zostaną zaprojektowane zgodnie z wymogami Rozporządzenia, w sposób nieograniczający przebudowy albo remontu drogi. Gdyby w przyszłości w związku z ewentualną przebudową lub remontem drogi zaszła potrzeba przełożenia urządzeń przesyłowych, zostanie to wykonane kosztem firmy Skarżącego, zgodnie z uregulowaniami art 39 ust. 5 u.d.p.

Skarżący dodał, że odmowa wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowej elektroenergetycznej linii kablowej 15 kV w pasie drogowym drogi krajowej nr "(...)" uniemożliwia zrealizowanie przez wnioskodawcę inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa inwestycja jest zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Zgodnie z brzmieniem art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p., zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Zasadą wynikającą z art. 39 ust. 1 u.d.p. jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować ich zniszczenie czy zmniejszenie trwałości, bądź też mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis jedynie przykładowo wskazuje rodzaje zabronionych w pasie drogowym działań, wymieniając wśród nich m.in. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 1 cyt. artykułu).

W myśl art. 39 ust. 1a ww. ustawy o drogach publicznych, przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej, w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 i 2201 oraz z 2018 r. poz. 106 i 138) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Przepis art. 39 ust. 1a u.d.p., uchyla generalny zakaz wynikający z art. 39 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zastrzegając jednak, że dokonywanie w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym jest możliwe, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Innymi słowy, możliwość zlokalizowania w pasie drogowym urządzenia służącego przesyłowi energii elektrycznej – jak w niniejszej sprawie – istnieje zawsze, chyba że tego rodzaju inwestycja naruszyłaby warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa.

W relacji obu powołanych przepisów prawną podstawę umieszczenia w pasie drogowym urządzenia niezwiązanego z drogą i jej zadaniami stanowi jedynie art. 39 ust. 3 u.d.p. W przepisie tym ustawodawca sformułował wyjątek od zawartej w art. 39 ust. 1 pkt 1 zasady, stwierdzając, iż tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydanym w formie decyzji administracyjnej. Właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w art. 39 ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.

Decyzja zatem o odmowie udzielenia zezwolenia na zlokalizowanie urządzenia w postaci kabli elektroenergetycznych może być wydana wyłącznie w sytuacji, gdy ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.

W rozpoznawanej sprawie organ, zdaniem Sądu, nie wykazał żadnej z powyższych okoliczności wyłączających możliwość wydania decyzji pozytywnej dla strony. Konstrukcja art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych wskazuje, że decyzje administracyjne wydawane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą sądowoadministracyjną, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowane były konstytucyjne zasady legalizmu i równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle stosowanych przepisów prawa materialnego.

Uznaniowość w tego typu sprawach nie może być więc wyrazem dowolności organu w podejmowaniu decyzji. Tymczasem GDDKiA nie wykazał, by umieszczenie w pasie drogowym drogi krajowej nr "(...)" w miejscowości "(...)"gmina "(...)", odcinka elektroenergetycznej linii kablowej SN 15kV miało spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Oprócz powołania się na przepisy, organ nie wykazał, by ich brzmienie uniemożliwiało wyrażenie zgody na zlokalizowanie linii elektroenergetycznych, jak również nie wykazał konkretnych zagrożeń dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto nie wykazał, by lokalizacja przedmiotowej inwestycji miała doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.

Sąd podnosi, że nie można zakładać, że wnioskowana lokalizacja linii kablowych 15 kV w pasie drogi krajowej nr "(...)" będzie sprzeczna z § 140 ust. 6 i ust. 7 Rozporządzenia. Rozporządzenie to nie zabrania lokalizacji wnioskowanej inwestycji w pasie drogowym, bowiem inwestycja liniowa przecinająca poprzecznie drogę lub usytuowana wzdłuż drogi powinna być wykonana w taki sposób, aby nie ograniczała możliwości przebudowy albo remontu drogi. Spółka twierdzi, że inwestycja w żaden sposób nie koliduje z późniejszymi pracami związanymi z obsługą drogi, ponieważ zaprojektowana jest zaraz przy działkach prywatnych w odległości około 0,5 m do 1,5 m oraz 5 m od pasa jezdni za rowem melioracyjnym i nie ograniczy działań modernizacyjnych i eksploatacyjnych zarządcy drogi. Przytoczony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis § 140 ust. 6 Rozporządzenia, nie zabrania lokalizacji wnioskowanej inwestycji w granicach pasa drogowego. Zawiera jedynie ograniczenia, jakie powinny być spełnione przy jej lokalizacji. Skarżący dodał, że projektowane przez niego linie kablowe zostaną zaprojektowane zgodnie z wymogami Rozporządzenia, w sposób nieograniczający przebudowy albo remontu drogi, a gdyby w przyszłości w związku z ewentualną przebudową lub remontem drogi zaszła potrzeba przełożenia urządzeń przesyłowych, zostanie to wykonane kosztem firmy Skarżącego, zgodnie z uregulowaniami art 39 ust. 5 u.d.p.

Skarżący wyjaśnił również, że obecna technologia wykonania linii elektroenergetycznych oraz sposób ich ułożenia w gruncie zapewniają dużą bezawaryjność pracy tych urządzeń. Dodał, że wzdłuż przedmiotowego odcinka drogi krajowej nr "(...)" w pasie drogowym są już posadowione obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z drogą w postaci linii kablowej telefonicznej. Podkreślił też, że GDDKiA w innych decyzjach już zezwolił Spółce na ułożenie linii kablowej 15 kV w pasie drogowym drogi krajowej nr "(...)" w miejscowości "(...)"gmina "(...)"po tej samej stronie drogi.

Dodać należy, że z § 140 ust. 7 Rozporządzenia wynika, że infrastruktura liniowa napowietrzna i podziemna przebiegająca wzdłuż drogi poza terenem zabudowy powinna być usytuowana poza pasem drogowym. Jednak w niniejszej sprawie planowana infrastruktura liniowa ma przebiegać wzdłuż drogi nie tylko poza terenem zabudowy. Do tej okoliczności organ w ogóle się nie odniósł, podkreślając natomiast, że teren bezpośrednio przyległy do drogi krajowej nr "(...)", na odcinku objętym wnioskiem, jest tylko częściowo zabudowany, co umożliwia umieszczenie na nim dodatkowych urządzeń uzbrojenia terenu, bez ingerencji w pas drogowy drogi krajowej.

Wskazania też wymaga, że Skarżący jest przedsiębiorstwem energetycznym, którego jednym z podstawowych obowiązków jest realizowanie celu publicznego, jakim jest zaopatrywanie ludności w energię elektryczną. Skarżący wyjaśnił, że budowa linii kablowej 15 kV w celu powiązania dwóch linii napowietrznych 15 kV relacji SE "(...)", poprawi pewność zasilania całości okolicznej sieci elektroenergetycznej, a odmowa wydania zezwolenia na lokalizację elektroenergetycznej linii kablowej 15 kV w pasie drogowym drogi krajowej nr "(...)" w miejscowości "(...)", uniemożliwia zrealizowanie przez wnioskodawcę inwestycji celu publicznego.

Organ powinien zatem uwzględnić, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, przez którą zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2017 r., poz. 1073), należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820). Zgodnie z art. 6 pkt 2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami, celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W tym kontekście organ powinien również rozważyć zastosowanie w niniejszej sprawie art. 43 ust. 2 u.d.p.

Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a.