Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2155/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2005r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nakazania dokonania częściowej rozbiórki ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącej kwotę 10 zł /dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta L., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /tj. Dz.U. z 2000r. Nr 106 poz. 1126/ oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego nakazał B. K. – inwestorowi robót budowlanych i właścicielce nieruchomości położonej przy ul. B. [...] /działka nr [...]/ i ul. L. /działka nr [...] i [...]/ w L. /obręb C. D./ - dokonanie częściowej rozbiórki wykonanego ogrodzenia działek od strony ulicy L. oraz w narożu z ulicą B. w celu doprowadzenia do stanu zgodnego ze zgłoszeniem w Wydziale Gospodarki Przestrzennej Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta w L. /pismo z dnia [...]r. wraz z załącznikiem rysunkowym 1 szt./

W uzasadnieniu decyzji organ orzekający podał, że decyzją Nr [...] z dnia [...]r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta L. Nr [...] /nakazującą dokonanie częściowej rozbiórki ogrodzenia działek nr [...],[...] i [...] od strony ulic B. i L. w L. w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem/ i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po dokonaniu ponownej analizy przedmiotowej sprawy, odnosząc się do uwag zawartych w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, organ na podstawie: zgłoszenia z dnia [...]r. dokonanego do Wydziału Gospodarki Przestrzennej Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta w L., które obejmowało "wykonanie ogrodzenia ażurowego z podmurówką i słupkami z klinkieru od ulicy B. z bramą wjazdową i furtką wejściową oraz od ulicy L. /wg załączonego rysunku/", protokołu z wizji z dnia [...]r. oraz protokołu z ponownej wizji z dnia [...]r. /wraz z dokumentacją fotograficzną/, w trakcie których ustalono, że przy ulicy B. i L. /od strony ulicy/ wykonywane są roboty budowlane polegające na budowie ogrodzenia ażurowego w części ulicy B. oraz jako mur pełny od narożnika ulicy B. i wzdłuż ulicy L., a także na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 330 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. /Dz.U. Nr 75 poz. 690/, stwierdzono, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., które obowiązują od dnia 16 grudnia 2002r. nie mają zastosowania w rozważanej sprawie, bowiem zgłoszenia wykonania ogrodzenia dokonano w dniu [...]r.

Organ orzekający wyjaśnił też w uzasadnieniu wydanej decyzji, że dokumenty dołączone do przyjętego przez Urząd Miasta w L. zgłoszenia przedmiotowych robót budowlanych zostały opieczętowane i oznaczone literami – jako załącznik od "a-d" i zawierały jeden rysunek ogrodzenia ażurowego od strony ulicy B. /oznaczony przez inwestora literą "A"/. Kompletność przekazanych organowi nadzoru budowlanego dokumentów, organ architektoniczno-budowlany potwierdził dodatkowo w piśmie z dnia [...]r. Nr [...], które znajduje się aktach sprawy.

Ponadto organ wskazał na przekazany w dniu [...]r. przez Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w L. protokół wznowienia znaków granicznych z dnia [...]r. dotyczący działek nr [...],[...],[...] wraz ze szkicem sporządzonym przez uprawnionego geodetę wyjaśniając jednocześnie, że z protokołu wynika, że ogrodzenie od strony ulicy L. i B. nie zostało wykonane w granicach prawnych posiadanych działek czym naruszone zostały przepisy § 41, działu II, rozdziału 9 przepisów rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający podał, że w dniu [...]r. wydał postanowienie nakazujące wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych związanych z budową ogrodzenia od strony ulicy L. w L. /działki nr [...],[...],[...]/, a następnie w terminie ważności tego postanowienia podjął niniejszą decyzję.

Prawidłowość opisanej powyżej decyzji zakwestionowała B. K. poprzez odwołanie, w którym zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji, wynikający z uznania, że ogrodzenie od ulicy L. oraz wg ulicy B. i ulicy L. jest wykonane niezgodnie ze zgłoszeniem z dnia [...]r., wniosła – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa – o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji.

W uzasadnieniu odwołania B. K. stwierdziła stanowczo, że do zgłoszenia – co wynika zresztą z jego treści – dołączone były dwa rysunki, a nie jeden jak twierdzi organ architektoniczno-budowlany, do którego dokonano zgłoszenia, a który nie wezwał jej jako inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia, wyjaśnienia wątpliwości, ani nie wydał sprzeciwu. Wskazała też, że nie ma technicznej możliwości wykonania ogrodzenia ażurowego od strony ulicy B. róg L., a ten fragment ogrodzenia został wykonany zgodnie z założeniem projektowym inwestora.

Odwołująca się wyjaśniła też, że od [...]r. nie prowadzi prac budowlanych, a powiatowy organ nadzoru budowlanego wprowadza w błąd organ odwoławczy, stwierdzając kontynuację prac. Zaprzeczyła również, aby budując ogrodzenie przekroczyła prawnie uznane granice. Podała jednocześnie, że w miejscu obecnego ogrodzenia istniało od ponad 30 lat stare ogrodzenie, które posiadało masywne fundamenty, powyżej których wylany był cokół betonowy, na którym były umieszczone słupki z metalowymi przęsłami. Przy realizacji nowego ogrodzenia betonowy cokół został zburzony, a na pozostawionych fundamentach wymurowany został w tym samym miejscu cokół z cegły klinkierowej. W taki sam sposób wybudowane zostało ogrodzenie od strony ulicy B.

B. K. wyjaśniła też, że w dniu [...]r. przez uprawnionego geodetę zostały jej okazane granice od ulicy B. i ulicy L., których nie przyjęła, co zostało odnotowane w protokole okazania granic, bowiem jej zdaniem zostały one zmienione w stosunku do stanu dotychczasowego. Wyraziła też przypuszczenie, że w [...] roku zostały przeprowadzone nowe pomiary granic, o których nie została poinformowana, a nowy stan bez jej wiedzy został wprowadzony do operatu ewidencji gruntów i ksiąg wieczystych. Zaznaczyła przy tym, że nie ma żadnych dokumentów potwierdzających wyrażenie przez nią lub poprzednich właścicieli nieruchomości zgody na zmianę przebiegu granic i zmianę powierzchni jej nieruchomości, co wskazuje na bezprawność wprowadzonych zmian.

W tym kontekście odwołująca się zażądała prawidłowego ustalenia granic. Uznała przy tym za bezpodstawny argument o wybudowaniu przedmiotowego ogrodzenia niezgodnie z granicami prawnymi nieruchomości.

W zakończeniu odwołania B. K. zakwestionowała możliwość uznania Z. L. za stronę przedmiotowego postępowania, a powołany w piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta L. z dnia [...]r. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1987r. /sygn. akt IV SAB 23/87; ONSA 1988/1/13/ za nieadekwatny do istniejącego stanu faktycznego i prawnego.

Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] stosując przepis art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżoną decyzję wydano w związku z poprzedzającym tę decyzję postanowieniem z dnia [...]r. wstrzymującym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /tj. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm./ prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia od strony ulicy L. w L., wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w zgłoszeniu dokonanym w Wydziale Gospodarki Przestrzennej Architektury i Budownictwa i Urzędu Miasta L. /pismo z dnia [...]r./. W uzasadnieniu podano, że zgłoszenie obejmowało ogrodzenie ażurowe, natomiast wykonywane jest jako mur pełny. Postanowienie to organ odwoławczy uchylił i postępowanie I instancji umorzył /postanowienie z dnia [...]r. Nr [...]/. Takie rozstrzygnięcie organu odwoławczego wynikało z faktu, że J. K. działając z upoważnienia żony B. K. dokonał w dnu [...]r. zgłoszenia budowy ogrodzenia posesji przy ul. B. [...] /dz. nr [...],[...],[...], obręb C. D./.

Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 a /zdanie trzecie/ w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, organ mógł nałożyć na zgłaszającego w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnieść sprzeciw w drodze decyzji. Organ przyjął jednak zgłoszenie bez sprzeciwu i nie nakazał uzupełnienia. Potwierdzenie przyjęcia i treść tego zgłoszenia wyraźnie wskazują, że dotyczyło ono ogrodzenia wykonanego tak jak na rysunkach wymienionych jako załączniki do zgłoszenia /określone w pkt. d/.

Rysunek nr A dotyczy ogrodzenia od ulicy B., a rysunek nr B od ulicy L . Brak w aktach Urzędu Miasta L. jednego rysunku /Nr B/ w żadnym wypadku nie upoważnia do twierdzenia, że rysunek Nr A dotyczy całego ogrodzenia, a tym samym, że wykonywanie innego niż na rysunku A ogrodzenia oznacza istnienie przesłanki do wstrzymania robót budowlanych. Wątpliwości co do treści tego zgłoszenia i zawartości załączników mogły być zatem badane wyłącznie przez organ, który przyjął również zgłoszenie.

Organ odwoławczy wskazał ponadto w uzasadnieniu, że w zaskarżonej decyzji powtórzono argumentację zawartą wcześniej w postanowieniu, z którą nie można się zgodzić, co zostało już wcześniej wyjaśnione w postanowieniu kasacyjnym i umarzającym postępowanie.

Organ orzekający podał również, że § 330 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, o którym mowa w zaskarżonej decyzji i postanowieniu stanowi, że przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonywania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjaśnił równocześnie, że ten przepis przejściowy mógł być stosowany przez organ, do którego wniesiono zgłoszenie przed 16 grudnia 2002r., jeżeli zgłoszenie takie nie zostało jeszcze przed w/w datą rozpatrzone, a ponieważ zgłoszenie dokonane przez J. K. zostało przyjęte, powoływanie się na w/w przepis w niniejszej sprawie jest nieuprawnione.

W zakończeniu uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta L. nie wykazał i nie wynika również z akt sprawy, na jakiej podstawie uznał, że Z. L. służy przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ogrodzenia pod w/w adresem. Wskazał przy tym, że sporne kwestie dotyczące naruszenia sąsiednich działek przez inwestora mogą być rozstrzygane wyłącznie w drodze cywilnoprawnej przed sądem powszechnym.

Na decyzję wydaną w postępowaniu odwoławczym skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu wniosła Z. L .

W skardze zarzuciła m.in. naruszenie przez inwestora prawa własności wskutek samowolnego przesunięcia dotychczasowej granicy między posesjami, zlikwidowanie bramy wjazdowej na posesję, stworzenie zagrożenia przeciwpożarowego, uniemożliwienie dowiezienia opału do piwnicy, rozebranie zasieku na kubeł na śmieci i wycięcie świerka o wysokości około 8 mb. Wskazała przy tym, że fakt wybudowania ogrodzenia z naruszeniem granic potwierdził protokół wznowienia znaków granicznych z [...]r.

W dalszej części uzasadnienia skarżąca podniosła, że rozpoczęcie budowy ogrodzenia nastąpiło przed dokonaniem zgłoszenia, wiosną [...]r., co inwestor potwierdziła w odpowiedzi na pozew złożonej w Sądzie Rejonowym w L . Wyjaśniła przy tym, że mur ogrodzeniowy realizowany przez B. K. składa się z czterech części /nieruchomość położona jest w narożu ulic B. i L./, przy czym tylko część od strony ulicy B. wykonywana jest zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w Wydziale Gospodarki Przestrzennej Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L .

Ponadto ogrodzenie od strony ulic B. i L. zajęło część gruntu stanowiącego własność Gminy L. powodując zmniejszenie szerokości chodnika i ograniczenie widoczności użytkownikom ruchu drogowego, a poprzez to zagrożenie dla ruchu drogowego przy wyjeździe z ulicy L .

W uzasadnieniu skargi Z. L. odniosła się również do zarzutu bezzasadnego przyznania jej legitymacji procesowej strony w prowadzonym postępowaniu i uznając go za niesłuszny odwołała się do treści art. 28 kpa, a ponadto wskazała na brak możliwości zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. /Dz.U. Nr 75, poz. 690/, które obowiązuje od dnia 16 grudnia 2002r. ze względu na treść jego § 330 pkt 2 i datę dokonania zgłoszenia oraz na prawidłowe i konsekwentne działanie powiatowego organu nadzoru budowlanego.

W zakończeniu uzasadnienia skarżąca podniosła, że skutkiem wykonania ogrodzenia w sposób niezgodny z rysunkiem załączonym do zgłoszenia jest znaczne zmniejszenie wartości i atrakcyjności posiadanej przez nią nieruchomości i niemożności korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie i powołał się na przesłanki zaskarżonej decyzji przedstawione w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z przepisu tego wynika, że w rozpoznawanej sprawie, w której skarga wniesiona została przed wskazaną datą zastosowanie ma powołania wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

Ponadto w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku prowadzonych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny, co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

W tym kontekście Sąd uznał za konieczne zwrócić uwagę, że mimo, iż decyzja będąca przedmiotem skargi wydana została w stanie prawnym wprowadzonym ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. Nr 80, poz. 718/, to ze względu na treść art. 7 ust. 1 powołanego aktu zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził konieczność zastosowania w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 134 § 1 tej regulacji.

Postępowanie administracyjne podporządkowane jest ustrojowej zasadzie dwuinstancyjności, sformułowanej w art. 15 kpa i mającej również walor zasady konstytucyjnej z racji wpisania jej w treść art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta w toku administracyjnym realizowana jest poprzez odwołanie, lub inny środek zaskarżenia przysługujący w zwyczajnym trybie weryfikacyjny, który skutecznie wniesiony gwarantuje rozpoznanie sprawy, załatwionej przez organ administracji publicznej I instancji, po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu.

Katalog rodzajów orzeczeń jakie może zastosować w sprawie organ odwoławczy zawarty został w przepisie art. 138 kpa i obejmuje on decyzje merytoryczne, merytoryczno-reformacyjne, kasacyjne i decyzje umarzające postępowanie.

Treść tego przepisu wskazuje, że organ odwoławczy dysponuje zarówno kompetencjami kontrolnymi jak i merytorycznymi, przy czym z istoty zasady dwuinstancyjności wynika powinność organu odwoławczego rozpatrzenia na nowo sprawy, w której wniesiono odwołanie w jej całokształcie, co wymaga dostatecznego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Tylko prawidłowe czynności organu odwoławczego w tym zakresie umożliwiają prawidłowe rozstrzygnięcie w warunkach określonych art. 138 kpa. Motywy rozstrzygnięcia powinny być wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 kpa. Organowi odwoławczemu nie wolno natomiast ograniczyć się do kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji czy kontroli zasadności argumentów i zarzutów przedstawionych w odwołaniu /np. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996r., sygn. akt SA/Wr 1996/95; ONSA 1997/1/35; wyrok NSA z dnia 14 października 1999r. sygn. akt IV SA 1313/98; Lex nr 48725/.

W ocenie Sądu organ odwoławczy orzekając w rozpoznawanej sprawie naruszył prawo w omawianym powyżej zakresie i uchybił ustawowym obowiązkom, obarczając przez to podjęte orzeczenie wadliwością uprawniającą do uwzględnienia skargi.

Zważyć przede wszystkim należy, że – jak wynika z treści znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego z dnia [...]r. – przedmiotem prowadzonego postępowania było "wykonanie ogrodzenia nieruchomości położonej pomiędzy ulicą B. nr [...] i ulicą L. o numerach działek: [...],[...] i część działki nr [...] jako murowanego ogrodzenia pełnego." Zdaniem Sądu organ odwoławczy w sposób nieuprawniony usiłuje ograniczyć zakres tego postępowania do ustalenia zgodności realizowanego ogrodzenia z dokonanym w dniu [...]r. zgłoszeniem zamiaru jego budowy w Wydziale Gospodarki Przestrzennej Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L . Nie powinien też – ze względu na zasadę praworządności i swoje ustawowe i ustrojowe powinności – czuć się bezwzględnie związanym sformułowaniem użytym przez organ I instancji w osnowie wydanej przez ten organ decyzji.

Należy bowiem mieć na względzie to, że żaden przepis prawa nie wyłącza spod zakresu unormowań prawa budowlanego w różnych jego aspektach obiektu budowlanego realizowanego nawet zgodnie z dokonanym zgłoszeniem i w stosunku do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Odmienny pogląd nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, doktrynie i orzecznictwie, tym bardziej, że przepisom ustawy – Prawo budowlane podlegają także obiekty i roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub obowiązku dokonania zgłoszenia o zamiarze budowy.

Byłby również niezgodny z treścią art. 1 i art. 5 oraz z przepisami rozdziału 6 powoływanej ustawy – Prawo budowlane, a jednocześnie ignorowałby pozycję ustrojową i obowiązki ustawowe organów nadzoru budowlanego.

W obowiązującym w dacie orzekania stanie prawnym oraz w świetle dorobku nauki i judykatury nie budzi żadnych wątpliwości to, że ogrodzenie jest obiektem budowlanym zaliczanym – przy uwzględnieniu podziału tych obiektów zawartego w art. 3 pkt 1 oraz treści art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane – do budowli. Taka kwalifikacja ogrodzenia poddaje je pełnej reglamentacji prawa budowlanego. Oznacza to zatem możliwość stosowania do ogrodzeń – w ustawowo określonych sytuacjach – również przepisu art. 51, którego ust. 1 pkt 1 stanowił materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie.

Należy też mieć na względzie to, że powoływana ustawa – Prawo budowlane reguluje nie tylko etap poprzedzający rozpoczęcie robót budowlanych, ale również etap ich wykonywania, a także etap utrzymania /eksploatacji/ obiektu budowlanego powstałego w wyniku zrealizowania tych robót /por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 1999r. sygn. akt II SA/Ka 769/07; OSP 2000/2/20/.

Wymagania ustawodawcy i warunki obowiązujące w zakresie działalności inwestycyjnej sformułowane zostały w sposób generalny w przepisie art. 5 ust. 1 wskazywanej wcześniej ustawy, stanowiącym, że obiekty budowlane należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, tak by zapewniały m.in. bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki zdrowotne i warunki użytkowe. W przepisie tym podkreślono też obowiązek ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, wskazując następnie w ust. 2 co należy przez tę ochronę rozumieć. Przyjęte w treści tego przepisu w sposób stanowczy, ale ogólny powinności uczestników procesu budowlanego oraz podmiotów użytkujących obiekty budowlane i odpowiedzialnych za ich utrzymanie zostały rozwinięte, a często skonkretyzowane w aktach wykonawczych.

W rozpoznawanej sprawie istotne jest również to, że ogrodzenie realizowane przez B. K. jest związane z budynkiem. Jest zatem – zgodnie z terminologią ustawową przyjętą w art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane – urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym w postaci budynku. Konsekwencją takiego ich kwalifikowania jest konieczność dokonania oceny okoliczności sprawy również w odniesieniu do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakom powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm./, mającego zastosowanie w tej sprawie ze względu na treść § 330 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 75, poz. 690/. /Zdaniem Sądu nie jest słuszny pogląd organu odwoławczego prezentowany w tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ze względu na bardzo szeroko określony warunek wyłączenia przepisów wskazanego powyżej aktu wykonawczego z 2002r., zawarty w jego § 330/.

W tak określonych warunkach prawnych zważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie wydane zostało przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta L. w dniu [...]r. postanowienie orzekające o wstrzymaniu robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia od strony ulicy L. w L. /działki nr [...],[...],[...]/.

Jako jego podstawa materialnoprawna wskazany został przepis art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane stanowiący, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach.

/Postanowienie zostało uchylone przez wojewódzki organ nadzoru budowlanego, a postępowanie I instancji umorzone./

Z kolei z przepisu art. 50 ust. 1 pkt 4 powoływanej ustawy wynika, że postanowienie o wstrzymaniu robót traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1.

W dniu [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta L. działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane nakazał inwestorowi robót budowlanych dokonanie częściowej rozbiórki wykonanego ogrodzenia, a w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił m.in., że od narożnika ulicy B. i wzdłuż ulicy L. realizowane jest ogrodzenie które nie zostało wykonane w granicach prawnych działek, a zatem z naruszeniem przepisów § 41 działu II, rozdziału 9 przepisów rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Orzeczenie to zostało uchylone decyzję wydaną w postępowaniu odwoławczym, zaskarżoną obecnie do Sądu, a postępowanie I instancji umorzono.

Decyzja organu odwoławczego narusza przede wszystkim art. 107 § 3 kpa, nie zawiera bowiem uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nie respektuje również wymagań ustawodawcy wynikających z art. 7, art. 15 i art. 77 § 1 kpa.

Organ II instancji nie przedstawił ani motywów orzeczenia kasacyjnego, odsyłając w tym zakresie adresatów decyzji i Sąd do uzasadnienia wydanego wcześniej w toku postępowania prowadzonego w tej sprawie, postanowienia, ani nie wyjaśnił przesłanki bezprzedmiotowości, uwzględnionej przy orzekaniu, które bezwzględnie warunkuje umorzenie postępowania /nie powołał także przepisu art. 105 kpa w podstawie prawnej rozstrzygnięcia/. Znaczna część uzasadnienia wykorzystana została przez organ odwoławczy na rozważania dotyczące zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego ogrodzenia dokonanego przez pełnomocnika inwestora i braku możliwości jego weryfikowania przez organ nadzoru budowlanego w obecnie prowadzonym postępowaniu, co – zdaniem Sądu – jest okolicznością bez znaczenia w sprawie.

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie uwzględnił również tego, że zaskarżona w postępowaniu instancyjnym decyzja jest niejako materialnoprawną konsekwencją orzeczenia wydanego na podstawie przepisu prawa, w którego treści jest m.in. mowa o prowadzeniu robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, ani nie odniósł ustalonych w sprawie okoliczności do przepisów art. 5 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane i rozporządzenia z dnia 12 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności jego rozdziału 9 – Ogrodzenia Działu II o tytule "Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej." W taki sam sposób wojewódzki organ nadzoru budowlanego działał uchylając wcześniej postanowienie organu I instancji wydane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. W treści wskazanego powyżej aktu wykonawczego w § 41-43 określone zostały warunki i wymagania dotyczące ogrodzeń działki. Z przepisów tych wynika, że ogrodzenie działki nie powinno przekraczać granicy działki oraz linii rozgraniczającej ulicy lub placu bądź innej linii ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, powinno być ażurowe, co najmniej powyżej 0,6 m od poziomu terenu, przy zachowaniu minimalnej powierzchni prześwitu określonej w tym przepisie, chyba, że konieczność budowy innego ogrodzenia wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z wymagań ochrony akustycznej lub wymagań ochrony użytkowania działki.

Ogrodzenie nie może też stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt.

W tym aspekcie rozważań należy zwrócić uwagę, że z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż ogrodzenie wykonywane od strony ulicy L. /od narożnika ulicy B./ jest ogrodzeniem pełnym oraz, że przekracza ono granice działki i zajmuje teren pasa drogowego pozostający w zarządzie Zarządu Dróg Miejskich w L. i stanowiący przedmiot prawa własności gminy L . /Sąd uznał przy tym za właściwe wyjaśnić, że czynność dokonywana w dniu [...]r. przez uprawnionego geodetę w trybie art. 39 ustawy z dnia 17 maja 1988r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. Nr 30, poz. 163 z późn. zm./ jest czynnością wznowienia znaków graficznych, podejmowaną wówczas, gdy ustalone uprzednio znaki graniczne zostały przesunięte, uszkodzone lub zniszczone, a istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Nie można zatem tej czynności traktować jako ponowne czy nowe wyznaczenie granic/.

Wobec tego orzeczenie wydane w tej sprawie w postępowaniu odwoławczym powinno być wynikiem rozważenia przez właściwy organ, czy przedmiotowe ogrodzenie realizowane jest w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, oraz czy zakres w jakim prowadzone roboty budowlane odbiegają od tych ustaleń i warunków nosi znamiona istotnego a jeżeli tak, to czy istnieje możliwość doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z prawem i uniknięcia nakazu rozbiórki. Tego warunku zaskarżone orzeczenie nie spełnia.

W ocenie Sądu wskazać dodatkowo należy, że prawo budowlane, które zawiera powszechnie obowiązujące zasady porządku prawnego w budownictwie, należy do prawa administracyjnego, którego wymagania i warunki określone w sposób ogólny i zasadniczy mają też na celu ochronę interesu publicznego i ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich /por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 1999r., op.cit. z glosą E. Radziszewskiego/. Z tej racji ustawodawca wyposażył organy nadzoru budowlanego w uprawnienia władcze, które powinny być realizowane w granicach wyznaczonych przez zasadę praworządności.

Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji uwzględni uwagi i zastrzeżenia powołane w motywach wyroku, a ponadto zwróci uwagę na konieczność ustalenia w prawidłowy sposób daty rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowego ogrodzenia.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy, a orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 tej regulacji.