Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 478/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-06-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 3 marca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2009 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję skarżący wniósł o jej wstrzymanie, argumentując, iż zapłacenie kwestionowanego podatku (określonego w niniejszej sprawie na kwotę 226.215 zł) może spowodować dla niego nieodwracalne, negatywne skutki łącznie z zamknięciem działalności gospodarczej lub koniecznością ograniczenia w niej zatrudnienia oraz niemożnością zakupienia towarów niezbędnych do wykonywania dalszej działalności. Skarżący zatrudnia pracowników i reguluje regularnie wszelkie daniny publiczne, nie ukrywa się i nie utrudnia postępowania podatkowego, a jedynie jako strona domaga się wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy. Wskazał też, że ewentualne zabezpieczenia i egzekucja – w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – zmienią rzeczywistość, w której pracuje, stawiając pod znakiem zapytania dalsze prowadzenie przez niego działalności, zwłaszcza że prowadzi ją od stosunkowo niedługiego czasu, bo od 2008 r. Wielkość określonego zobowiązania podatkowego jest na tyle wysoka, że przewyższa aktualne możliwości finansowe skarżącego, a powrót do stanu poprzedniego, jeżeli byłby możliwy to z pewnością po długim czasie i wysiłku.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże to na stronie skarżącej spoczywa uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.

Podkreślić należy, że przepis art. 61 p. p. s. a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżący wskazał, że zapłata podatku określonego zaskarżoną decyzją doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji może doprowadzić nawet do zaprzestania prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że skoro za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków, to zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na brak środków finansowych z całą pewnością wypełnia wskazane wyżej znamiona. Powyższe wiąże się bowiem z utratą sprawdzonych pracowników (zwolnienia), kontrahentów i w konsekwencji klientów.

Sąd, odwołując się do doświadczeń życiowych, uwzględnił też fakt, że prawdopodobnym następstwem ewentualnej egzekucji tak wysokiej kwoty, którą nie dysponuje skarżący, byłoby nieterminowe regulowanie przez niego należności względem kontrahentów, a to spowodowałoby utratę ich zaufania do skarżącego jako przedsiębiorcy i rodziło uzasadnione obawy co do dalszej z nim współpracy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż skarżący uprawdopodobnił, że ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków istnieją przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.