Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 509/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, 2 pkt 3, ust. 6, ust. 12 pkt 1 i ust. 13
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2086
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2008 r. sprawy ze skargi S. J. i M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących S. J. i M. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 509/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia reklam bez zezwolenia zarządcy drogi, w pasie drogowym Al. M. w P., Prezydent Miasta P. na podstawie art. 40 ust. 1, 2 pkt 3, ust. 6, ust. 12 pkt 1 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] marca 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego na terenie miasta P., zmienionej uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] lipca 2004 r.), art. 104 k.p.a., wymierzył M. J. i S. J. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą A. s.c. ul. G., [...] P., karę pieniężną w wysokości 7560 zł za zajęcie ww. pasa drogowego od dnia [...] marca 2006 r. do dnia [...] marca 2006 r. tj. [...] dni, przez umieszczenie 2 sztuk reklam o powierzchni 12m2 każda.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podał, że ze sporządzonej w toku postępowania administracyjnego opinii technicznej wynika, że działka o nr ew. [...] znajduje się w pasie drogowym Al. M. w P. wraz z budynkiem [...], a więc i reklamy umieszczone na tym budynku znajdowały się w pasie drogowym. Stwierdzenie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje tegoż zarządcę do wymierzenia kary. Dlatego też w przedmiotowej sprawie, wobec ustalenia, że nastąpiło zajęcie pasa drogowego, poprzez umieszczenie w nim reklamy bez zezwolenia, organ wymierzył karę pieniężną we wskazanej powyżej wysokości.

Odwołanie od powyższej decyzji wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] stycznia 2008 r. Odwołanie to nie zostało podpisane. Podnoszono w nim, iż strony najmu powierzchni reklamowej tj. E. S.A. i A. posiadały wiedzę, iż działka o nr ew. [...] nie znajduje się w pasie drogowym. Zwrócono także uwagę, że przyjęcie nowych granic pasa drogowego w dniu [...] sierpnia 2007 r. nie może skutkować nałożeniem kary za bezumowne korzystanie z pasa drogowego w okresie od [...] marca 2006 r. do [...] marca 2006 r., jako że jedynym źródłem wiedzy o sposobie użytkowania nieruchomości jest ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez Urząd Miasta P. Powyższe względy uzasadniają wniosek, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., że odwołanie M. J. i S. J. zostało wniesione z uchybieniem termin do jego złożenia. Organ uzasadniając wydane rozstrzygnięcie podał, że terminu do złożenia odwołania upłynął dnia [...] stycznia 2008 r., a więc wniesienie go [...] stycznia 2008 r. nastąpiło po upływie terminu określonego przepisem art. 129 § 2 k.p.a. Jednocześnie wskazał, że M. i S. J. nie wystąpili z wnioskiem o jego przywrócenie, nie podając przyczyn dla których to opóźnienie nastąpiło.

W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. i S. J. (dalej jako skarżący), zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie prawa procesowego tj. art. 6, 7, 8, 9 i 58 k.p.a. i wnosili o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko podnieśli, że decyzja z dnia [...] grudnia 2007 r. nałożyła na nich karę pieniężną w całkowicie dowolny i krzywdzący sposób, podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu od tej decyzji. Podali również, że ich odwołanie winno zostać potraktowane także jako wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W ocenie skarżących wniosek taki może zostać złożony również w sposób dorozumiany, albowiem skoro odwołanie zostało złożone po terminie, to oczywistym jest, że zawiera ono wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wniesione odwołanie należy zatem rozumieć również jako wniosek o przywrócenie terminu. Skarżący wskazali nadto, że uchybienie terminu nie nastąpiło z ich winy, albowiem wnieśli oni odwołanie dopiero kiedy otrzymali wszelkie dokumenty niezbędne do jego sporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podnosząc, że skarżący nie złożyli wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Organ natomiast bez wyraźnego wniosku zainteresowanego nie może przywrócić terminu do dokonania określonej czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje i postanowienia wydane przez organy administracji publicznej. Legalność decyzji administracyjnej, jak również postanowienia wymaga ich zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji bądź postanowienia z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju tych naruszeń.

Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jednym z wymogów, które musi spełniać podanie jest jego podpisanie przez wnoszącego (art. 63 § 3 k.p.a.). Brak podpisu powoduje, że nie można dokonać prawidłowej i pewnej indywidualizacji osoby, która złożyła żądanie.

Podpis warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnoszącej podanie. Brak podpisu strony, przy równoczesnym braku podpisu osoby przez nią umocowanej, gdy nie zostanie usunięty, powoduje brak uniemożliwiający wywołanie skutku prawnego wniesionego podania (tak B. Adamiak /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004). Podanie takie jest bezskuteczne.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchybiło przepisowi art. 64 § 2 k.p.a., a mianowicie nie wezwało skarżących do podpisania wniesionego odwołania. W aktach administracyjnych przesłanych Sądowi brak jest bowiem odwołania, które byłoby podpisane przez skarżących. Do czasu uzupełnienia tego braku, potwierdzającego, że odwołanie rzeczywiście pochodzi od M. i S. J., organ odwoławczy nie był uprawniony do podejmowania żadnych dalszych czynności, albowiem niepodpisane odwołanie nie było zdolne do wywołania żadnego skutku prawnego. Dlatego też uznać należy, że postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do złożenia odwołania zostało wydane bez skutecznie wniesionego odwołania, a w konsekwencji, że powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy w pierwszej kolejności obowiązany jest wezwać skarżących do usunięcia braku formalnego odwołania, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Mając na względzie treść skargi organ winien także, w formie prawem przewidzianej, odnieść się do twierdzeń skarżących, że wniesione przez nich odwołanie należy rozumieć jako wniosek o przywrócenie terminu. Przy ewentualnym przyjęciu, że wniosek taki został skutecznie złożony należy zbadać przesłanki określone przepisem art. 58 k.p.a.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach Sąd orzekł w myśl art. 200 p.p.s.a.