Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1446/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Asesor WSA Andrzej Kołodziej, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant apl. prok. Rafał Guz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi S. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do dodatku funkcyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2004r. nr [...], wydanym na podstawie art. 6f i art. 36 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) oraz § 8 ust. 1 i § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), delegował z dniem 30 marca 2004r. [...] S. P. – Naczelnika Sekcji w Komendzie Powiatowej Policji w A. do czasowego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w T., powierzając funkcjonariuszowi pełnienie obowiązków na stanowisku specjalisty Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą w zakresie niewymagającym dostępu do informacji niejawnych. Jednocześnie z dniem 30 marca 2004r. cofnięto [...] S. P. dodatek funkcyjny w kwocie 450 zł i na okres delegowania i powierzenia obowiązków przyznano dodatek służbowy w kwocie 450 zł.

W uzasadnieniu organ podał, iż z uwagi na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, mocą którego przywrócono [...] S. P. do służby, uwzględniając jednocześnie sytuację kadrową w KPP w A. oraz w pozostałych komendach powiatowych (miejskich) Policji, zasadnym jest delegowanie funkcjonariusza do czasowego wykonywania obowiązków w KMP w T. na wolnym stanowisku specjalisty Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą. W związku z upływem terminu ważności poświadczenia bezpieczeństwa oraz koniecznością przeprowadzenia w stosunku do ww. funkcjonariusza kolejnego postępowania sprawdzającego zachodzi potrzeba, aby do czasu wydania stosownego poświadczenia [...] S. P. wykonywał powierzone obowiązki w zakresie niewymagającym dostępu do informacji niejawnych.

[...] S. P. na powyższy rozkaz personalny skierował skargę do Komendanta Głównego Policji. Wniósł o jego uchylenie w części, a mianowicie w zakresie braku mianowania go na konkretne stanowisko służbowe w strukturze Komendy Powiatowej Policji w A., przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, cofnięcia dodatku funkcyjnego, braku podstaw prawnych do powierzenia obowiązków na stanowisku specjalisty Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą, powierzenia obowiązków w obrębie innej miejscowości, braku informacji, na jaki okres powierzono pełnienie obowiązków, braku informacji o zachowaniu dotychczasowych składników uposażenia i braku informacji, na jaki okres został oddelegowany.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2004r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 Kpa., uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w ten sposób, że zmienił datę delegowania i powierzenia obowiązków przez funkcjonariusza na stanowisku specjalisty Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w T. oraz datę cofnięcia dodatku funkcyjnego i przyznania dodatku służbowego ustalając nową na dzień 15 czerwca 2004r.. W pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. KGP nie przychylił się do zarzutów funkcjonariusza, a jedynie ze względu na wniesione w ustawowym terminie odwołanie zmuszony był zmienić datę delegowania i powierzenia obowiązków oraz datę cofnięcia dodatku funkcyjnego i przyznania dodatku służbowego. Organ zaznaczył, że rozkazy personalne wynikające z podległości służbowej są aktami o charakterze wewnętrznym i nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Takim, w ocenie organu, jest rozkaz o czasowym delegowaniu i powierzeniu obowiązków na innym stanowisku służbowym. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, dodatek funkcyjny wiąże się z pełnioną funkcją i nie przysługuje, gdy funkcjonariusz przestaje ją pełnić. Stanowisko specjalisty nie jest stanowiskiem funkcyjnym, toteż nie przysługuje na nim taki dodatek.

Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] S. P. objął powyższy rozkaz personalny w części dotyczącej powierzenia mu obowiązków w obrębie innej miejscowości niż jednostka Policji, w której dotychczas pełnił służbę oraz w części pozbawiającej go prawa do dodatku funkcyjnego. Jego zdaniem, w sytuacji gdy nie doszło do jego formalnego odwołania z funkcji Naczelnika Sekcji, to pomimo delegowania do pełnienia obowiązków na innym stanowisku, w innej miejscowości i przyznania mu dodatku służbowego, on nadal zachowuje prawo do dodatku funkcyjnego związanego z tym stanowiskiem. Wniósł o zbadanie poprawności zastosowanych procedur.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005r. skarżący wyjaśnił, że nie kwestionuje rozkazu personalnego w części przenoszącej go na stanowisko specjalisty i przyznającej dodatek służbowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] marca 2004r. oparty on został o przepis art. 36 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) i polegał na delegowaniu skarżącego policjanta do czasowego pełnienia służby w innym mieście i na innym stanowisku.

Czasowe delegowanie funkcjonariusza jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej pracownika. Do takich aktów nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), nie są one więc decyzjami administracyjnymi, od których w trybie przepisów tej ustawy przysługuje odwołanie do wyższej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2001r. sygn. akt II SAB 251/00, LEX nr 55004).

Jednakże należy zauważyć, iż skarżący nie kwestionuje zasadności samego delegowania do czasowego pełnienia służby w innym mieście i na innym stanowisku, ani też wysokości przyznanego dodatku służbowego, lecz nie zgadza się z tą częścią rozkazu personalnego, która pozbawia go dodatku funkcyjnego.

Zdaniem Sądu, w tym zakresie wydanemu w sprawie rozstrzygnięciu nie można odmówić waloru decyzji administracyjnej i to nie tylko ze względów formalnych, ale również ze względów materialnoprawnych.

Decyzja ta posiada wszelkie elementy decyzji administracyjnej. Decyzja, co najważniejsze, oparta została o podstawę materialnoprawną przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), który to przepis ma swoje umocowanie w treści art. 101 ustawy o Policji. Zawiera ona istotne władcze rozstrzygnięcie organu służbowego skierowane do skarżącego (na zewnątrz).

Roszczenie skarżącego dotyczące dodatku funkcyjnego jest roszczeniem majątkowym ze stosunku służbowego, a zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji mogą być dochodzone przez policjantów w drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej (por. wyrok SN z dnia 5 września 1991r., sygn. akt I PRN 39/91). Inne rozumowanie prowadziłoby do pozbawienia funkcjonariuszy Policji ochrony prawnej w dochodzeniu ich roszczeń ze stosunku służbowego, który ma charakter administracyjnoprawny, i w stosunku do którego nie stosuje się przepisów prawa pracy i nie ma możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed sądem powszechnym (sądem pracy). Zatem rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie ustaleń finansowych podlegało zaskarżeniu według przepisów Kpa..

Sąd zwraca uwagę, że dla jasności sytuacji prawnej funkcjonariusza, do rozkazów personalnych o charakterze wewnętrznym, wynikających z podległości służbowej, które nie podlegają zaskarżeniu w trybie administracyjnym, organy Policji nie powinny jednocześnie wprowadzać rozstrzygnięć zaskarżalnych właśnie w tym trybie. Ta dwoistość aktu może wówczas powodować niepewność strony co do możliwości wniesienia odwołania od takiej decyzji (vide rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B.). Kwestie podlegające zaskarżeniu w toku instancji winny być formułowane w postaci odrębnych rozkazów personalnych. W niniejszej sprawie, pomimo braku pouczenia w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., skarżący wyczerpał tryb odwoławczy.

Przechodząc do merytorycznych rozważań należy wskazać, że istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy skarżącemu (delegowanemu do czasowego pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty) przysługuje prawo do otrzymywania dodatku funkcyjnego?

Zgodnie z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku.

Dodatek funkcyjny przyznawany jest więc funkcjonariuszowi na czas pełnienia przez niego służby lub w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych na stanowisku, które uprawnia do tego dodatku. W obu sytuacjach dodatek funkcyjny, jak sama nazwa wskazuje, przyznawany jest w związku z pełnioną funkcją. Oczywistym jest, że dodatek ten nie przysługuje, gdy policjant przestaje pełnić służbę, jak i wtedy, gdy przestaje pełnić obowiązki na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku.

[...] S. P. otrzymał dodatek funkcyjny w związku z pełnieniem funkcji Naczelnika Sekcji w Komendzie Powiatowej Policji w A. Skarżący po przywróceniu go do służby powrócił na stanowisko Naczelnika Sekcji, jednakże decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. został czasowo delegowany na stanowisko specjalisty, a więc na stanowisko, które nie uprawnia do takiego dodatku. W tym miejscu należy podkreślić, że tylko faktyczne pełnienie funkcji stanowi podstawę do przyznania dodatku funkcyjnego. Skarżący z chwilą delegowania na stanowisko specjalisty przestał pełnić obowiązki na stanowisku funkcyjnym.

Delegowanie do czasowego pełnienia służby na innym stanowisku służbowym i w innej miejscowości, w trybie art. 36 ustawy o Policji, nie musi oznaczać jednoczesnego odwołania z dotychczas zajmowanego. Wszak powierzenie obowiązków służbowych na innym stanowisku odbywa się w ramach pierwotnego przyjęcia do służby (aktu mianowania), a tylko ze szczególnych powodów zachodzi konieczność czasowego umieszczenia policjanta na innym stanowisku służbowym. Jeśli to inne stanowisko nie jest stanowiskiem funkcyjnym, wówczas nie ma podstaw do tego, by funkcjonariusz pobierał dodatek funkcyjny.

W takim stanie sprawy, zarzuty postawione w skardze Sąd uznał za nieuzasadnione.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.