Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 792/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61, art. 5 ust. 2, art. 66 ust. 1, art. 3 pkt 1, art. 62, art. 70, art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 18 marca 2010 r. sprawy ze skargi Ł. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu decyzją z dnia 3 lipca 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze. zm.), nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej w G. wykonanie w terminie do dnia 30 września 2009 r. przemurowania, znajdującego się w budynku przy ul. W. w G., komina jednoprzewodowego, oznaczonego nr V, od podstawy do wylotu, stosując nową cegłę. Organ wskazał przy tym, że numeracja kominów określona została w protokole okresowej kontroli przewodów kominowych nr 490/2007 z dnia 30 marca 2007 r.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 30 marca 2007 r. w przedmiotowym budynku przeprowadzona została kontrola okresowa przewodów kominowych, która wykazał m.in. nieszczelność komina oznaczonego nr V. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane za stan techniczny kominów odpowiada cała Wspólnota Mieszkaniowa. Ponieważ Wspólnota ta nie usunęła stwierdzonych nieprawidłowości, należało wydać decyzję w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. P., K. G. i Ł. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że w zaskarżonej decyzji nie podano, jakie nieprawidłowości winny zostać usunięte, ani na czym one polegają. Nie przedstawiono też, jakie zagrożenia może spowodować przedmiotowy komin. Odwołujący podnieśli, że komin ten nie jest użytkowany od dnia 7 marca 2007 r. i nie będzie mógł być eksploatowany. W ocenie odwołujących organ I instancji nie wziął pod uwagę skutków materialnych, organizacyjnych i społecznych przeprowadzenia remontu w odniesieniu do właścicieli mieszkań, przez które przechodzi przedmiotowy komin. Realizacja decyzji nakłada na współwłaścicieli nieruchomości ponoszenie nieuzasadnionych kosztów.

Odwołanie od opisanej na wstępie decyzji wniosła również Wspólnota Mieszkaniowa w G. W uzasadnieniu odwołania Wspólnota Mieszkaniowa przedstawiła przebieg postępowania dotyczącego legalności wykonania wkładu kominkowego w lokalu nr 4, położonym w przedmiotowym budynku i podłączenia go do przewodu kominowego nr V, wskazując że w tej sprawie nie zostało podjęte rozstrzygnięcie. Podniosła ponadto, że przedmiotowy komin nie jest użytkowany od dnia 7 marca 2007 r. Właściciele lokalu nr 4 zmienili indywidualne ogrzewanie elektryczne na ogrzewanie kominkowe – kominek podłączony do komina nr V, którego wykonanie nie zostało zalegalizowane. Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła, że w zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę skutków materialnych przeprowadzenia remontu. W ocenie odwołującej Wspólnoty organ I instancji przed nałożeniem obowiązku uszczelnienia przedmiotowego komina powinien ustalić, na ile jest on elementem budynku i czy jako nieeksploatowany może zagrażać m.in. życiu mieszkańców.

Decyzją z dnia 2 listopada 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczył nowy termin – do dnia 30 listopada 2009 r. oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, przytaczając treść art. 66 ust. 1 i art. 61 w zw. z art. 5 ustawy – Prawo budowlane podniósł, że w przypadku stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu żądanie usunięcia nieprawidłowości należy kierować do właściciela obiektu. W przypadku, gdy w skład danej nieruchomości wchodzą wyodrębnione lokale własnościowe istotne jest ustalenie, jakiej części budynku dotyczy postępowanie organu administracji publicznej. Organ odwoławczy wskazał, że z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) wynika, że nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Przedmiotowy komin stanowi część wspólną budynku przy ul. W. [...] w G., zatem podmiotem zobowiązanym do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości jest właściciel obiektu, to jest Wspólnota Mieszkaniowa w G. Działania organu nadzoru budowlanego stanu technicznego obiektów budowlanych polegają przede wszystkim na sprawdzeniu wykonywania obowiązków przez właściciela obiektu, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, na podjęciu działań w celu ich usunięcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podniósł, że kominek znajdujący się w mieszkaniu nr 4 w przedmiotowym budynku jest przedmiotem odrębnego postępowania. Ponadto podniósł, że przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane nie obliguje organów nadzoru budowlanego do analizowania skutków materialnych, organizacyjnych i społecznych wykonania obowiązku nałożonego na podstawie tego przepisu.

Skargę na powyższą decyzję wniósł Ł. G. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że niezrozumiałe jest nałożenie obowiązku naprawy przedmiotowego komina w sytuacji, gdy będący w analogicznym stanie komin nr VI w tym samym budynku, nie został objęty takim nakazem. Zdaniem skarżącego organ nadzoru budowlanego w sposób odmienny interpretuje jeden przepis prawa w sprawie tego samego budynku odnoszącej się do identycznego stanu faktycznego, co oznacza nierówne traktowanie właścicieli sąsiednich mieszkań, a to jest niezgodne z Konstytucją RP. W ocenie skarżącego Ł. G. organ administracji publicznej orzekając w sprawie praw i obowiązków obywateli zawsze powinien mieć na uwadze skutki jakie wywołają jego działania. Nakazanie wykonania remontu przedmiotowego komina wymaga wejścia z robotami budowlanymi do czterech lokali, częściowa rozbiórka ich stropów oraz świeżo wyremontowany dach budynku. Ponadto skarżący podniósł, że istotną okolicznością jest toczące się postępowanie dotyczące legalności instalacji komina w lokalu mieszkalnym nr 4, która to sprawa nie powinna być rozpatrywana odrębnie, albowiem pierwotną przyczyną, która mogłaby zagrozić życiu lub zdrowiu ludzi było niezgodne z prawem użytkowanie kominka w tym lokalu.

Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 listopada 2009 r., nr [...] wniosła również Wspólnota Mieszkaniowa w G., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane polegającą na nie wykazaniu, na czym polega nieodpowiedni stan techniczny nieużywanego komina jednoprzewodowego, w sytuacji gdy do pozostałych nieużywanych kominów znajdujących się w budynku przy ul. W. [...], takiego nakazu nie wydano oraz naruszenie art. 107 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu strony skarżącej oraz nie wskazaniu ziszczenia się przesłanek zastosowania przepisu przywołanego w podstawie prawnej decyzji, a w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej i wnikliwości statuowanych w art. 7 k.p.a. oraz zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 k.p.a. polegające na błędnym określeniu stanu faktycznego sprawy i jej nie rozpoznaniu ponownie w postępowaniu odwoławczym. Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi Wspólnota Mieszkaniowa podniosła, że nieużywany komin nie może stwarzać zagrożenia, gdyż sam fakt, iż jest nieszczelny, nie wywołuje

naruszenia dóbr określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Wyłącznie w wyniku określonego korzystania z obiektu budowlanego może powstać zagrożenie dla ściśle określonych dóbr. Ponadto podniesiono, że organ wyznaczył na wykonanie nałożonych obowiązków termin niecałego miesiąca, w sytuacji gdy remont komina winien być poprzedzony zgłoszeniem robót z 30-dniowym wyprzedzeniem.

W odpowiedziach na skargi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Ł. G. uczestnicy postępowania K. i T. C. wnieśli o jej odrzucenie i podnieśli, że przedmiotowy komin nie jest eksploatowany wyłącznie z powodu rozszczelnienia i oczekiwania na jego remont. Z kolei komin nr VI nie został objęty nakazem remontu ponieważ Ł. G. po kupieniu mieszkania zdecydował się zmienić ogrzewanie na gazowe. Z kolei odpowiadając na skargę Wspólnoty Mieszkaniowej w G. wnieśli o jej oddalenie, podnosząc, że zarząd Wspólnoty ma obowiązek utrzymać budynek, w tym przewody kominowe, w należytym stanie technicznym. Podnieśli, że konieczność naprawy przedmiotowego komina wynika z protokołu kontroli przewodów kominowych. Komin ten był używany do lutego 2007 r., a został wyłączony z użytku jedynie z uwagi na zły stan techniczny. Przedmiotowy komin jest częścią wspólną budynku, albowiem jego ściany przechodzą przez mieszkania w całym pionie i są jednocześnie ścianami tych mieszkań. Z tego względu obowiązek utrzymania go w należytym stanie technicznym jest obowiązkiem Wspólnoty Mieszkaniowej.

Postanowieniem z dnia 1 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 793/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku połączył sprawę ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej w G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 listopada 2009 r., nr [...] ze sprawą toczącą się pod sygn. akt II SA/Gd 792/09 ze skargi Ł. G. na tę samą decyzję w celi ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i dalsze postępowanie prowadzić pod sygn. akt II SA/Gd 792/09.

Na rozprawie w dniu 18 marca 2010 r. uczestniczka postępowania K. C. oświadczyła, że w budynku przy ul. W. [...] istnieją różne systemy grzewcze, nie tylko gazowe i elektryczne, ale również na węgiel, jak w mieszkaniach nr 3 i 3a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu. Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem jej legalności, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd uznał, że nie narusza ona prawa.

Kontrolowane postępowanie administracyjne toczyło się według przepisów Rozdziału VI ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane) . W świetle niekwestionowanych, prawidłowo ustalonych i przytoczonych wyżej okoliczności sprawy zastosowanie przepisów tego rozdziału było uzasadnione, ponieważ zawarte w nim normy prawne mają na celu zapewnienie właściwego użytkowania oraz utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym.

Według art. 61 ustawy - Prawo budowlane właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, który z kolei stwierdza, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem, wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych ani sprawności technicznej.

Stosownie zaś do treści art. 66 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Analiza treści przytoczonych wyżej przepisów, w powiązaniu z treścią art. 62 i art. 70 ustawy - Prawo budowlane, prowadzi do wniosku, że adresatem konkretnych czynności nakazanych przez organ w trybie art. 66 tejże ustawy może być tylko właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, ponieważ przepis ten dotyczy utrzymania obiektów budowlanych. Zgodnie zaś z legalną definicją zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, przez obiekt budowlany należy rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury.

Skoro zatem przytoczony wyżej przepis art. 66 ustawy - Prawo budowlane stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia, nałożenie obowiązków naprawczych mogło nastąpić jedynie na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, w tym przypadku budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego w G. przy ul. W. [...]. Przedmiotowy budynek stanowi bowiem współwłasność, a wszyscy współwłaściciele tworzą Wspólnotę Mieszkaniową. W sytuacji współwłasności obiektu budowlanego, obowiązek utrzymania tego obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym ciąży na wszystkich współwłaścicielach łącznie lub na zarządcy. Nie można obciążyć tym obowiązkiem jednego ze współwłaścicieli nawet wówczas, gdyby tylko on ponosił winę za zaistniały stan rzeczy. Wydając decyzję na podstawie ust. 1 lub wskazanego przepisu organ nadzoru budowlanego nie kieruje się również wielkością udziałów we współwłasności. Wszelkie zaś spory pomiędzy współwłaścicielami wynikłe na tym tle, łącznie z problemem rozliczenia związanych z tym kosztów, nie należą do administracyjnej drogi postępowania i podlegają kognicji sądów powszechnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2002 r., sygn. akt IV SA/427/00, Wspólnota z 2002 r., nr 8, poz. 51; także: E. Radziszewski, Komentarz do art. 61 ustawy - Prawo budowlane, LexPolonica).

W okolicznościach niniejszej sprawy dla ustalenia adresata nakazu z art. 66 ustawy – Prawo budowlane odwołać się należy do ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Natomiast według art. 6 zd. pierwsze wskazanej ustawy, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową.

Wspólnota mieszkaniowa powstaje zatem ex lege, z chwilą wyodrębnienia lokali w budynku mieszkalnym w sposób określony w ustawie o własności lokali. Wspólnota mieszkaniowa posiada zdolność sądową, działając za pośrednictwem swoich organów, w tym m.in. poprzez zarząd (art. 21 - 22 cyt. ustawy).

W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 752/04, Baza Orzeczeń LEX nr 168052), że obowiązki wynikające z art. 61 i art. 66 związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego, w którym istnieje wspólnota mieszkaniowa, powinny być nałożone właśnie na ten podmiot. Podzielając ten pogląd stwierdzić należy, że organy rozstrzygające w przedmiotowej sprawie słusznie przyjęły, iż adresatem nakazu wydanego w trybie art. 66 ustawy – Prawo budowlane winna być Wspólnota Mieszkaniowa w G.

Poza oceną Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę pozostaje natomiast kwestia ewentualnych rozliczeń pomiędzy właścicielami lokali, tworzącymi Wspólnotę, albowiem jest to kwestia rozstrzygana na gruncie stosunków cywilnoprawnych.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez skarżących, w którym wskazywali oni, że nie jest prawidłowe nałożenie obowiązku uszczelnienia przewodu kominowego w sytuacji, gdy nie jest on eksploatowany, Sąd uznał, że zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Decyzja wydawana przez organy nadzoru budowlanego w trybie art. 66 ustawy – Prawo budowlane ma charakter związany, w tym znaczeniu, że wystąpienie okoliczności wymienionych w tym przepisie jest równoznaczne z powstaniem obowiązku właściwego organu podjęcia decyzji o nakazaniu usunięcia nieprawidłowości. Istotną okolicznością w sprawie było przy tym to, że przyczyną odstąpienia od użytkowania przedmiotowego przewodu kominowego (oznaczonego nr V) było stwierdzenie jego nieszczelności w związku z podłączeniem kominka na paliwo stałe znajdującego się w lokalu nr 4. Wskazać tu należy, że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa podjęła w dniu 4 maja 2007 r. uchwałę nr [...] o wykonaniu prac remontowych budynku, m.in. w zakresie przystosowania przewodu kominowego do wylotu z kominka w lokalu nr 4, do zamontowania wkładu żaroodpornego, czym w istocie wyraziła zgodę na podłączenie kominka w lokalu nr 4 do przedmiotowego przewodu kominowego. Na skutek stwierdzenia nieszczelności przedmiotowego komina właściciele lokalu nr 4 odstąpili od użytkowania kominka na paliwo stale do czasu wykonania naprawy komina. Zatem przedmiotowy przewód kominowy nie jest użytkowany jedynie tymczasowo, nałożony w przedmiotowej sprawie obowiązek jego uszczelnienia ma umożliwić przywrócenie go do eksploatacji. Kwestia legalności wykonania wspomnianego kominka w lokalu nr 4 podlegała rozstrzygnięciu w odrębnym postępowaniu, w którym wydana została ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 28 marca 2008 r., nr [...] orzekająca o braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, związanych z montażem wkładu kominkowego w mieszkaniu nr 4 w budynku przy ul. W. [...] w G., co oznacza, że organ nadzoru budowlanego zalegalizował wykonanie wspomnianego wkładu kominkowego. Nie ma przy tym znaczenia, podnoszona przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową na rozprawie w dniu 18 marca 2010 r. okoliczność, iż złożony został wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną decyzją, albowiem złożenie takiego wniosku nie powoduje utraty przez decyzję waloru ostateczności. Odnośnie zaś innego przewodu kominowego oznaczonego numerem VI należało podkreślić, że okoliczność, iż w chwili obecnej również nie jest on eksploatowany wynika z przyczyny odmiennej niż to ma miejsce w przypadku przedmiotowego przewodu kominowego. Wskazać bowiem należy, że do przewodu kominowego nr VI nie są podłączone żadne urządzenia grzewcze na paliwo stałe, gdyż w wykonaniu zaleceń kontroli przewodów kominowych zaślepione zostały otwory wlotowe w kominie nr VI poprzez odłączenie 3 pieców kaflowych w lokalu nr 6 z przewodów dymowych oraz zamurowanie otworów wlotowych. Z tych okoliczności wynika jednoznacznie, że przewód kominowy nr VI został odłączony na stałe, albowiem właściciele lokalu podłączonego do tego przewodu kominowego nie zamierzają z niego korzystać. Przedstawione powyżej okoliczności dotyczące stanu technicznego przewodów kominowych nr V i VI oraz sposobu ich użytkowania różnią się w sposób istotny, zatem uzasadniona jest odmienna ocena zasadności objęcia tychże przewodów kominowych obowiązkiem określonym w art. 66 ustawy – Prawo budowlane. Brak jest w związku z tym podstaw do uwzględnienia zarzutu nierównego traktowania obywateli.

Wskazać ponadto należy, że nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego nie jest uzależnione od przyczyn powodujących powstanie okoliczności uzasadniających zastosowanie tego nakazu. Obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nakładany jest na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego bez względu na stopień zawinienia w powstaniu tych przesłanek. Z tego względu Sąd uznał, że powoływane przez skarżących okoliczności wpływu wykonania wkładu kominkowego w lokalu nr 4 na stan techniczny przedmiotowego przewodu kominowego, nie miały znaczenia dla rozpoznania sprawy.

Jeszcze raz trzeba podkreślić, że Sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozstrzygania jakichkolwiek kwestii związanych z ponoszeniem kosztów wykonania nałożonego obowiązku przez wspólnotę bądź poszczególnych jej członków, gdyż są to sprawy o charakterze cywilnoprawnym i wszelkie wynikłe na tym tle spory rozstrzygane mogą być na drodze postępowania przed Sądami powszechnymi.

Zarzut skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, która podnosiła, że organy rozstrzygające w przedmiotowej sprawie nie wykazały, na czym polega nieodpowiedni stan techniczny, Sąd uznał za bezzasadne. Z prawidłowo ustalonego, przez organy rozstrzygające sprawę, stanu faktycznego wynikało w sposób jednoznaczny,

że w wyniku okrsowej kontroli przewodów kominowych w budynku przy ul. W. [...] w G., stwierdzono nieszczelność przedmiotowego komina (zob. protokół okresowej kontroli przewodów kominowych z dnia 30 marca 2007 r. nr [...]). Nieszczelność przewodów kominowych stanowi okoliczności faktyczną wypełniająca dyspozycję przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, albowiem może zagrażać życiu lub zdrowi ludzi. Z tych względów prawidłowo organy obu instancji zastosowały w stosunku do przedmiotowego przewodu kominowego tryb określony w ww. przepisie.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że decyzje organów administracyjnych obu instancji zostały wydane zgodnie z prawem i skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił.