Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 437/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Woś Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr. ) Protokolant: Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005r. sprawy ze skarg A. C., W. D. i S. K. na uchwałę Rady Miasta G. z dnia [...] 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu . zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Miasta G. na rzecz skarżącego A. C. kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych, na rzecz skarżącego W. D. kwotę 300 (trzysta) złotych i na rzecz skarżącego S. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Miasta Gorlice z dnia 28 czerwca 2000 r. Nr 214/XXVI/2000 przystąpiono do etapowego opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice w granicach administracyjnych: 1) na całym obszarze miasta dla realizacji lokalnych ponadlokalnych celów publicznych - ETAP l, 2) w obszarach przedstawionych na załączniku graficznym, oznaczonych cyframi I, II, III - etapy koleinę.

Projekty tych planów zostały wyłożone do publicznego wglądu w dniach od 20 grudnia 2002 r. do 27 stycznia 2003 r. i od 28 kwietnia 2003 r. do 28 maja 2003 r. (etap II).

W ustawowym terminie zarzuty do w/w projektu wnieśli A.C. i W.D. wnioskując o przeznaczenie działek (wchodzących wg projektu planu w skład terenów rolnych oznaczonych symbolem 1.RP bez prawa zabudowy) o nr ew. [....] dla realizacji budownictwa mieszkaniowego, jednorodzinnego. Składający zarzut wskazali, że ustalenia projektu planu naruszają ich konstytucyjne prawo własności, a Konserwator Zabytków nie może arbitralnie decydować o przeznaczeniu cudzej własności, zwłaszcza w sytuacji, gdy działki nie są wpisane do rejestru zabytków, a kompetencje Służby Ochrony Zabytków nfe dotyczą uzgodnień, lecz wyłącznie wydawania niewiążących opinii. Wskazano też, iż osoby, na których stanowisko powołuje się organ planistyczny nie posiadały wymaganych dla rzeczoznawców uprawnień.

W ustawowym terminie zarzuty do w/w projektu wnieśli także m.in. M.R. i, A. i M. pp. N. , R.N. , A.S. , A.C. , W.D. , [ i innych......] , Komitet Organizacyjny Właścicieli Działek przy ul. [....] - S.K. wnioskując o przeznaczenie działek (wchodzących wg projektu planu w skład terenów rolnych oznaczonych symbolem 1.RP bez prawa zabudowy) o nr; ew. [....] /...../ dla realizacji budownictwa mieszkaniowego, jednorodzinnego. Składający zarzut wskazali, że ustalenia projektu planu naruszają ich konstytucyjne prawo własności, uniemożliwiają jakiekolwiek zagospodarowanie działki, a Konserwator Zabytków nie może arbitralnie decydować o przeznaczeniu cudzej własności, zwłaszcza w sytuacji, gdy działki nie są wpisane do rejestru zabytków.

Rada Miasta w Gorlicach uchwałą z dnia 26 Listopada 2003 r. Nr 148/XIII/2003 odrzuciła powyższe zarzuty. Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne". W części faktycznej wymieniono dokumenty wykorzystane przy podjęciu uchwały i stwierdzono, że działki wymienione w treści zarzutów znajdują się w bezpośrednim lub bardzo bliskim sąsiedztwie obiektu wpisanego do rejestru zabytków Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (decyzja ...i decyzja....) tj. zespołu parkowo-pałacowego w S. obejmującego: pałac, park, folwark i aleję dojazdową położone na działkach o nr ewid. nr nr [....] Działki obejmują płaski niezabudowany teren użytkowany rolniczo, w części południowej użytkowany jako sad. Od północy obszar, na którym znajdują się wnioskowane działki sąsiaduje z osiedlem domów jednorodzinnych, od zachodu z ulicą [....] w ciągu drogi wojewódzkiej, prowadzącej ruch w kierunku przejścia granicznego w Koniecznej, od wschodu z terenem parku pałacowego i od południa z aleją dojazdową do pałacu.

Podniesiono, że zgodnie z ustaleniami dotychczas obowiązującego planu miasta z 1991 roku wymienione w treści zarzutów działki znajdują się w terenach C6.32 RO tj. terenach upraw ogrodniczych bez prawa zabudowy oraz w zasięgu strefy ochrony krajobrazu. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice w/w działki znajdują się w zasięgu strefy ochrony konserwatorskiej "A" - pełnej ochrony układu i struktury przestrzennej oraz w zasięgu strefy ochrony krajobrazowej "K" obejmującej otulinę zabytkowego parku. Zespół projektowy uwzględniając wnioski właścicieli terenów, sąsiadujących z zespołem pałacowo-parkowym w S. przekazał Burmistrzowi miasta projekt planu do wdrożenia procedury opiniowania i uzgodnień, w którym wyznaczono: tereny dla realizacji budownictwa mieszkaniowego, jednorodzinnego, teren dla realizacji usług komercyjnych oraz tereny zieleni urządzonej z zakazem realizacji zieleni wysokiej. Projekt planu w takiej formie nie uzyskał jednak wymaganego przepisami ustawy o ochronie dóbr kultury uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W związku z powyższym zmieniono projekt planu zgodnie z wymaganiami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, powracając do poprzedniego, zgodnego z ustaleniami dotychczas obowiązującego planu miasta z 1991 r. przeznaczenia terenów.

Organ planistyczny podkreślił, że Wojewódzki Konserwator Zabytków odmawiając uzgodnienia projektu planu przeznaczającego cześć terenów sąsiadujących z zespołem parkowo-pałacowym w S. do zainwestowania powoływał się na opinię rzeczoznawcy Ministra Kultury i Sztuki prof.-zw. dr hab. arch. J.B. (b. nr ......) dotyczącej przeznaczenia terenów rolnych (sad), przy zespole dworsko parkowym w S. Z treści tej opinii wynika, iż ze względu na ochronę ekspozycji "czynnej" i "biernej" obiektu wpisanego do rejestru zabytków (zespół pałacowo-parkowy, w skład którego wchodzą: dwór, oranżeria, pawilony rozmieszczone w zabytkowym otoczeniu parkowym) winien pozostać w dotychczasowym rolnym przeznaczeniu z wykluczeniem zainwestowania. Zgodnie z powyższą opinią rzeczoznawcy wprowadzenie zmian we wnioskowanym obszarze historycznego krajobrazu spowodowałoby zdeprecjonowanie walorów zabytkowego założenia, co obok tego rodzaju straty, wtórnie zmniejszyłoby oglądalność zabytku, a co za tym idzie utratę jego walorów historycznych. Dodatkowo Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzje swą motywował wyrokiem NSA z dnia 28 lipca 1994 roku, w którym sąd orzekł, iż ocena czy zabudowa przyczyni się do zeszpecenia otoczenia lub widoku na zabytek, należy wyłącznie do organów ochrony zabytków.

Organ planistyczny wskazał także, że projekt planu "Miasto Gorlice - Plan Nr ......" nie zmienia stanu prawnego wymienionych w treści zarzutów działek w stosunku do stanu obecnego, wynikającego z ustaleń dotychczas obowiązującego planu miasta z 1991 r. Zgodnie z ustaleniami projektu planu w/w działki znajdują się bowiem w terenach oznaczonych symbolem 1.RP, tj. terenach rolnych, w których obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów: "utrzymuje się dotychczasowe użytkowanie terenu zgodnie z przepisami odrębnymi, utrzymuje się istniejące zainwestowanie. Dopuszcza się nowe lokalizacje budynków mieszkalnych i gospodarczych w granicach istniejącego siedliska, obowiązuje zakaz zalesień, za wyjątkiem terenów osuwiskowych potencjalnie osuwiskowych, obowiązuje na terenach nieprzydatnych rolniczo wykonanie nasadzeń zieleni śródpolnej jako zakrzaczeń kępowych z zastosowaniem gatunków rodzimych; obowiązuje zakaz realizacji nowych ciągów komunikacyjnych za wyjątkiem dróg dojazdowych do pól i siedlisk zgodnie z przepisami odrębnymi".

Dodatkowo wymienione w treści zarzutów działki znajdują się w zasięgu ustalonej w projekcie planu "Miasto Gorlice Plan Nr ....." strefy konserwatorskiej dla ochrony obiektu wpisanego do rejestru zabytków (Zespół parkowo - pałacowy w S.), w której zgodnie *z zapisem pkt 2 rozdziału l "Ustaleniach dla wszystkich terenów objętych planem" działalność inwestycyjna wymaga pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

W części prawnej uchwały wskazano na akty prawne stanowiące podstawę podjętego rozstrzygnięcia i zacytowano niektóre z przepisów poszczególnych ustaw.

W dniu [....] stycznia 2004 r. skargę na powyższą uchwałę złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.C. i W.C.

W dniu [....] stycznia 2004 r. skargę na powyższą uchwałę złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie również S.K. . Na wezwanie sądu o podanie, czy skarga została złożona w imieniu własnym, czy także w imieniu innych jeszcze osób, skarżący przedstawił pełnomocnictwa do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 438/04 z dnia 12 maja 2005 r. udzielone mu przez J.S. , A.C. , T.K. , Z.G. i innych....,.... Wobec nie przedstawienia przez skarżącego pełnomocnictwa od osób przez niego wskazanych do sporządzenia w ich imieniu skargi (pełnomocnictwa zostały udzielone po sporządzeniu i wniesieniu skargi do sądu i obejmują umocowanie wyłącznie do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 438/04), należy przyjąć, że skargę S.K. złożył wyłącznie w imieniu własnym.

Skarżący podnieśli, iż projekt planu narusza prawo własności, a argumentacja odnosząca się do stanowiska Konserwatora zabytków jest nieuzasadniona, gdyż działka skarżących nie jest objęta wpisem do rejestru zabytków i nie podlega w związku z tym uzgadnianiu przez Konserwatora.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta w Gorlicach wniosła o jej oddalenie. Wymieniono tu tzw. "materiał dowodowy" zebrany w sprawie, omówiono przebieg podjętych czynności i opisano stan faktyczny, jaki został ustalony w oparciu o ten materiał. Powtórzono argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005 r. skarżący stawili się osobiście oświadczając, że podtrzymują skargę. Stawił się pełnomocnik A.C. adwokat L.P. wnioskując o uwzględnienie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. Stawili się także przedstawiciele Burmistrza Miasta Gorlice - A.F. i K.B. wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma jedynie kompetencję do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Podkreślić przy tym należy, że ze względu na powyższą zasadę określoną w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz mając na uwadze treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną przedmiotem kontroli Sądu była wyłącznie uchwała o odrzuceniu zarzutów do projektu planu. Poza tak określonym przedmiotem kontroli Sądu pozostają zatem podniesione przez skarżących okoliczności dotyczące samego projektu planu.

W kontekście, w jakim została wydana zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Miasta w Gorlicach z dnia 26 Listopada 2003 r. Nr 148/XIII/2003 należy przytoczyć i podzielić ugruntowany już w judykaturze pogląd (prezentowany m. in. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2003 r., sygn. akt: II SA/Kr 2676/0), zgodnie z którym regulacja prawna zawarta w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje specjalnego trybu przekwalifikowania działek z rolnych na budowlane, pozostawiając to zmianom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że na gruncie tej ustawy można osiągnąć przekwalifikowanie dziatki tylko przez zmianę planu, a organy gminy (organy planistyczne) nie mają obowiązku wydawania osobnych aktów administracyjnych w przedmiocie tego przekwalifikowania. Składając wniosek o zmianę przeznaczenia dziatki nie można zatem oczekiwać odrębnego aktu w tej spraw/e (zwłaszcza decyzji administracyjnej), a nieuwzględnienie tego wniosku można kwestionować jedynie przy pomocy wskazanych wyżej środków dotyczących projektu planu lub samej uchwały o planie. Plan jest jednak przygotowywany na podstawie wspomnianego władztwa planistycznego gminy, w ramach którego ma ona dość szeroką swobodę wyboru konkretnych rozwiązań, które muszą godzić ze sobą różne interesy i uwzględniać interes publiczny, wymagania ochrony środowiska, kwestie gospodarcze i ekonomiczne itp.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały - tak faktyczne, jak i prawne - nie jest prawidłowe. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ planistyczny nie ustosunkował się w ogóle do treści poszczególnych, zindywidualizowanych zarzutów. Nie wyjaśniono składającym zarzuty nie tylko konieczności ingerencji w ich prawo własności, ale również nie odniesiono się do kwestii wpływu stanowiska Konserwatora zabytków na podjęte rozstrzygnięcie w sytuacji, gdy działki - jak twierdzi skarżący - nie są wpisane do rejestru zabytków. Nie wyjaśniono, czy stanowisko składających zarzut jest uzasadnione, podczas gdy mieli oni prawo uzyskać wyczerpującą odpowiedź faktyczną i prawną na podnoszone zarzuty. Należy podkreślić, że zarzuty mają charakter indywidualny i wymagają indywidualnego rozpatrzenia nawet w sytuacji, gdy osoby je wnoszące przytaczają podobne argumenty na uzasadnienie swojego stanowiska, a zwłaszcza w sytuacji, gdy zarzuty pochodzą od osób mających tytuły prawne do różnych nieruchomości. Tymczasem argumentacja Rady Miasta w G. wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego aktu ma charakter generalny w stosunku do kilkunastu zarzutów, co do których podjęto rozstrzygnięcie o ich odrzuceniu zaskarżoną uchwałą.

Ponadto motywy uzasadnienia obarczone są błędem logicznym. Organ planistyczny uzasadnia bowiem odrzucenie zarzutu do projektu planu charakterem rozwiązań przyjętych właśnie w tym projekcie. Powiada bowiem, że wymienione w treści zarzutów działki znajdują się w zasięgu ustalonej w projekcie planu "Miasto Gorlice Plan Nr ....." strefy konserwatorskiej dla ochrony obiektu wpisanego do rejestru zabytków (Zespół parkowo - pałacowy w S....), w której zgodnie z zapisem pkt 2 rozdziału l "Ustalenia dla wszystkich terenów objętych planem" działalność inwestycyjna wymaga pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, na którego stanowisku organ opiera swoje rozstrzygnięcie. Jako kolejny zasadniczy argument odrzucenia zarzutu wskazano, że w planie dotychczas obowiązującym teren opisanych wyżej działek również nie był budowlany, gdyż był to teren upraw ogrodniczych bez prawa zabudowy oraz w zasięgu strefy ochrony krajobrazu (C6.32 RO), a zatem projekt nie zmienia statusu prawnego nieruchomości, a tym samym -jak z tego wynika - nie narusza praw nabytych wnoszących zarzuty. Argument tego rodzaju nie może stanowić zasadniczej podstawy odrzucenia zarzutu, gdyż pozbawiałby sensu instytucję zarzutów do projektu planu, jako instrumentu dającego m.in. możliwość domagania się zmian dotychczasowych rozwiązań planistycznych. Należy podzielić pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym odrzucenie zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być uzasadnione wyłącznie porównaniem planu dotychczas obowiązującego z projektem planu wyłożonego do publicznego wglądu. Obowiązkiem rady gminy jest skonfrontowanie zarzutu i projektu planu ze stanem faktycznym i prawnym działek z dnia odrzucenia zarzutu (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2002 r, II SA/Kr 3050/01, publ.: Wspólnota z 2002 r., nr 13, s. 47).

Podkreślić przy tym należy, że celem zarzutu, o którym mówi art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jest ochrona interesu indywidualnego obywateli (jednostek organizacyjnych) w procesie planowania przestrzennego, co oznacza że raca gminy, rozpatrując zarzuty zgłoszone do projektu planu, nie może skutecznie powoływać się na interes ogólny jako podstawowe, a tym bardziej jedyne kryterium zasadności podejmowanych rozstrzygnięć planistycznych. Mając na względzie interes ogółu, rada gminy nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli i jednostek organizacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2000 r., IV SA 2120/99, publ.: ONSAz2001 r., nr 4, póz. 166).

Również uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały nie jest prawidłowe. Organ ograniczył się do stwierdzenia, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto Gorlice - Plan Nr ....." dotyczące przedmiotowych działek nie stanowią o naruszeniu prawa, gdyż są oparte na przepisach obowiązujących ustaw, po czym zacytował wybrane przepisy ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o ochronie dóbr kultury i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Uzasadnienie takie nie spełnia wymogu wyjaśnienia przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także nie przedstawia sposobu interpretacji tych przepisów.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie jest zatem poprawne. Wynika z niego, że organ planistyczny nie rozpatrzył okoliczności podniesionych w zarzucie, nie zbadał indywidualnej sytuacji wnoszących zarzuty i nie przedstawił argumentacji faktycznej i prawnej na uzasadnienie projektowanego rozwiązania planistycznego.

W tej sytuacji zasadnicze wątpliwości budzi to, czy uzasadnienie zaskarżonej uchwały odzwierciedla prawidłowo stan rzeczy. Nie można też przyjąć, że zgodnie z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym spełnia ono swoją zasadniczą funkcję, jaką jest przekonanie adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia i wskazanie im motywów rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.