Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1737/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1, ust. 7
journal: Dz.U. 2010 nr 127 poz 857
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.
article: par. par. 4 ust. 2 i ust. 3, 5 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1130
law: Rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi L.W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium sportowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Sportu i Turystyki (dalej Minister) decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. w zw. z art. 32 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.; dalej jako "ustawa o sporcie") oraz na podstawie § 2, § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 1130; dalej jako "rozporządzenie"), na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. odmawiającą przyznania stypendium sportowego L. W., zawodnikowi kadry narodowej osób niepełnosprawnych w lekkoatletyce.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. L. W. (dalej skarżący), członek kadry narodowej osób niepełnosprawnych w lekkoatletyce, zwrócił się do Ministra Sportu i Turystyki o przyznanie mu, na podstawie art. 32 ustawy o sporcie, stypendium sportowego za zajęcie w Mistrzostwach Świata IPC w Lekkoatletyce, które odbyły się w dniach [...] lipca 2013 r. w L. we Francji, drugiego miejsca w konkurencji mężczyzn w biegu na [...] m w klasie 3 oraz piątego miejsca

w konkurencji mężczyzn w biegu na [...] m w kl T1asie T13.

Jak wskazał Minister w swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, stypendium sportowe może otrzymać członek kadry narodowej, który zajął w mistrzostwach świata miejsca od 1 do 8, o ile, zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, brało w nich udział co najmniej 12 zawodników

z co najmniej 8 państw. Z komunikatu International Paralympic Committee (IPC)

z zawodów potwierdzającego osiągnięty przez skarżącego wynik sportowy wynika, że w Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce w konkurencji mężczyzn w biegu na [...] m w klasie T13 startowało 9 zawodników z 6 państw, w konkurencji mężczyzn

w biegu na [...] m w klasie T13 startowało 8 zawodników z 5 państw. W związku

z powyższym Minister uznał, że nie została spełniona przesłanka wskazana w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Nadto Minister podał, że zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli regulamin zawodów przewiduje udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg, w związku z systemem kwalifikacji do danej konkurencji. Regulamin Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce, które odbyły się w dniach [...] lipca 2013 r. w L. we Francji nie ograniczał liczby zawodników startujących w danych konkurencjach. Jak stwierdził Minister, w konkurencji mężczyzn w biegu na [...] m

w klasie T13 oraz w konkurencji mężczyzn w biegu na [...] m w klasie T13 mogło startować 12 i więcej zawodników, dlatego też norma § 5 ust. 2 rozporządzenia nie ma w tym przypadku zastosowania.

Skarżący pismem z dnia [...] lutego 2014 r. złożył do Ministra wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy, zwracając się o przyznanie stypendium sportowego. Skarżący stwierdził między innymi, że przepisy § 5 ust. 1 rozporządzenia oraz art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, zawierającego upoważnienie do wydania rozporządzenia wykonawczego, wprowadzając reguły przyznawania stypendium, naruszają art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji oraz wyrażoną w tych przepisach zasadę równości wobec prawa oraz zakaz dyskryminacji.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Minister utrzymał

w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie, powtarzając dotychczas przedstawioną argumentację. Minister przypomniał, że skarżący jako członek kadry narodowej osób niepełnosprawnych w lekkoatletyce, startując w Mistrzostwach Świata

w Lekkoatletyce, które odbyły się w dniach od [...] do [...] lipca 2013 r. w L. we Francji, zajął drugie miejsce w konkurencji mężczyzn w biegu

na [...] m w klasie T13 oraz piąte miejsce w konkurencji mężczyzn w biegu

na [...] m w klasie T13, czym spełnił przesłankę § 4 ust. 2 pkt 2 lit. b) oraz lit. e) rozporządzenia. Osiągnięte przez skarżącego wyniki sportowe zostały potwierdzone przez Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski w komunikacie z zawodów zamieszczonym na stronie http://www.paralympic.org/sites/default/files/document /130805143217096_final_resultsbook_at.pdf. Minister dodał, że skarżący w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. zobowiązał się do realizacji programu przygotowań do Mistrzostw Europy w Lekkoatletyce w 2014 r., Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce w 2015 r. oraz Igrzysk Paraolimpijskich w 2016 r., czym spełnił przesłankę § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia.

Minister dodał, ustosunkowując się do zarzutu niezgodności przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, że wydając zaskarżoną decyzję działał zgodnie z zasadą praworządności określoną w art. 7 Konstytucji, orzekał

na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Podkreślił, że wydając decyzję nie badał "słuszności" obowiązujących przepisów prawa, lecz je zastosował.

Minister za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji, stwierdzając, że w ustawie o sporcie zrównano prawa sportowców pełnosprawnych

i niepełnosprawnych. Jak wyjaśnił Minister, przepisy ustawy stanowią, że sportowcy niepełnosprawni objęci są tą samą regulacją co pozostali sportowcy i mogą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach

i w ramach tego samego systemu. W art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie przyjęto jednakowe zasady przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Minister podkreślił, że w związku

z ujednoliceniem zasad przyznawania stypendiów, przyjęto jednakowe kryteria ilościowe (liczba zawodników, państw, osad, załóg, drużyn), które warunkują przyznanie stypendium w tych samych wysokościach dla wszystkich sportowców.

Minister wskazał, że wolą ustawodawcy było przyznanie stypendiów sportowych wyłącznie grupie zawodników spełniających określone kryteria rywalizacji sportowej. Mieści się to w granicach swobody legislacyjnej ustawodawcy i nie ma charakteru dyskryminującego w stosunku do innych sportowców, w tym sportowców niepełnosprawnych. Ograniczenie wynikające z przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia odnosi się zarówno do zawodników niepełnosprawnych, jak również zawodników pełnosprawnych.

Nadto Minister wyjaśnił, że obowiązujące wcześniej przepisy rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki w sprawie stypendiów sportowych z dnia 26 stycznia

2009 r. były uznawane przez środowisko osób niepełnosprawnych

za dyskryminujące, z uwagi na zróżnicowanie kryteriów i stawek przyznawania stypendiów dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Ujednolicenie zasad przyznawania stypendiów w przepisach rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej stanowiło odpowiedź na postulaty środowiska osób niepełnosprawnych oraz było wprowadzane w uzgodnieniu z nim. Minister zwrócił uwagę, że projekt rozporządzenia wraz

z wszelkimi dokumentami dotyczącymi prac nad tym projektem był dostępny

na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej Ministerstwa Sportu

i Turystyki i mogli się do niego odnieść wszyscy zainteresowani. Wobec powyższego zarzut niemożności przedstawienia przez zawodników niepełnosprawnych swojego stanowiska podczas opracowywania projektu rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. Minister uznał za nieuzasadniony.

Minister dodał, że sportowcy niepełnosprawni, którzy nie otrzymują stypendiów sportowych, nie są pozbawieni możliwości trenowania i udziału w zawodach sportowych. W ramach umów zawartych z polskimi związkami sportowymi oraz organizacjami realizującymi zadania z zakresu sportu wyczynowego osób niepełnosprawnych, zawodnicy mają zapewnione środki finansowe na przygotowania i udział we współzawodnictwie sportowym. Tym samym, jak stwierdził Minister, brak jest podstaw do uznania, że nie mają oni zapewnionych niezbędnych środków, mających na celu umożliwienie przygotowań do kolejnych zawodów mistrzowskich.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie od decyzji Ministra z dnia [...] marca 2014 r., skarżący wniósł

o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania.

Podniósł zarzuty naruszenia prawa materialnego, mające istotny wpływ

na wynik sprawy, tj.:

a) art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie w zw. z art 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego błędne zastosowanie, na skutek wprowadzenia przez Ministra Sportu i Turystyki w przepisach rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r.

w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej przesłanek uzyskania stypendium nieprzewidzianych w upoważnieniu ustawowym do wydania rozporządzenia i tym samym wbrew wytycznym zawartym w powołanym art. 32

ust. 7 ustawy o sporcie;

b) § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o odmowie przyznania stypendium sportowego, pomimo że na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce w L.

w dniach [...]-[...] lipca 2013 r., w konkurencji indywidualnej mężczyzn w biegu

na [...] m (T13). w którym skarżący zajął drugie miejsce, startowało 9 zawodników

z 6 państw, zaś w biegu na [...] m (T13), w którym skarżący zajął piąte miejsce, startowało 8 zawodników z 5 państw, regulamin zawodów dopuszczał udział mniejszej liczby zawodników i zawody te oraz uzyskane na nich wyniki zostały zatwierdzone, i są ważne, wobec czego, mając na uwadze spełnienie przez skarżącego pozostałych przesłanek (tj. zajęcie odpowiedniego miejsca

w Mistrzostwach Świata, zobowiązanie się członka Kadry Narodowej Osób Niepełnosprawnych do realizacji programu przygotowań do kolejnych imprez rangi międzynarodowej, w tym do Mistrzostw Europy Osób Niepełnosprawnych

w Swensea w sierpniu 2014 r., Mistrzostw Świata Osób Niepełnosprawnych

w Katarze w marcu 2015 oraz najważniejszej imprezy, tj. Igrzysk Paraolimpijskich Rio 2016 r. i faktyczną już realizację przygotowań do Mistrzostw Europy w 2014 r.), decyzja o odmowie przyznania stypendium była pozbawiona podstaw prawnych;

c) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego pominięcie

i wydanie decyzji o odmowie przyznania stypendium skarżącemu, zajmującemu drugie i piąte miejsce na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce w L., jedynie

z tego powodu, że zdaniem organu, w danej konkurencji uczestniczyła mniejsza liczba osób, podczas gdy takie rozstrzygnięcie prowadzi do nierównego traktowania osób, które przygotowują się do zawodów i zdobywają najwyższe osiągnięcia sportowe (srebrny medal meriti) z takim samym wysiłkiem, jak zawodnicy z liczniej reprezentowanych dyscyplin i konkurencji i które nie mają wpływu, ani nawet wiedzy przed zawodami o tym, czy w danej konkurencji wystartuje określona liczba osób, czy też z przyczyn np. losowych, w danym momencie nie wystartuje spodziewany zawodnik (zawodnicy) - co w konsekwencji prowadzi do sytuacji, że osoba zdobywająca drugie miejsce i srebrny medal oraz piąte miejsce w konkurencji mniej licznie reprezentowanej nie otrzymuje stypendium, a osoba uzyskująca ósme miejsce w liczniej reprezentowanej konkurencji, stypendium takie otrzyma zgodnie

z § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r.;

d) art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez jego pominięcie i wydanie rozstrzygnięcia

na podstawie przepisów ww. rozporządzenia, dyskryminujących osoby niepełnosprawne, z powodu zrównania kryterium wymaganej liczby uczestników

w konkurencji sportowej (12) z wymaganej liczby państw (8) w zakresie sportowców sprawnych i niepełnosprawnych, w sytuacji gdy w społeczeństwie i wśród osób uprawiających sport, mniejsza jest liczba osób dotkniętych niepełnosprawnością.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i uzasadnił podniesione zarzuty.

Skarżący zwrócił uwagę, że zawodnicy niepełnosprawni nie mieli możliwości przedstawienia swojego stanowiska podczas opracowywania projektu rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r., a wolą środowiska osób niepełnosprawnych nie było wykluczenie znacznej liczby utalentowanych

i utytułowanych sportowców, na skutek pozbawienia ich niezbędnego wsparcia finansowego na przygotowania do kolejnych zawodów. Jednocześnie skarżący wskazał, że sportowcy nie traktują stypendium jako "dodatkowej renty socjalnej", lecz jako niezbędne środki, mające na celu umożliwienie przygotowania do kolejnych zawodów o randze światowej. Stypendium to przyznawane jest zaś zawodnikom, którzy zajęli czołowe miejsca w dotychczasowych zawodach i tym samym rokują

na uzyskanie wysokich lokat podczas kolejnych mistrzostw (igrzysk). W ocenie skarżącego, pozbawienie możliwości należytego realizowania programu przygotowań do Mistrzostw Świata w 2014 i Igrzysk Paraolimpijskich Rio 2016, in concreto pozbawia również realnych szans na zdobycie medalu na najważniejszych zawodach sportowych, a tym samym godne reprezentowanie Kraju, jak również podnoszenie poziomu polskiego sportu. Jak podkreślił skarżący, jego dotychczasowe osiągnięcia sportowe jednoznacznie wskazują na zasadność i celowość przyznania mu stypendium i wsparcia w przygotowaniach do kolejnych imprez rangi międzynarodowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zasady uprawiania i organizowania sportu określa ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Sport wraz z wychowaniem fizycznym i rehabilitacją ruchową składają się na kulturę fizyczną (art. 2 powołanej ustawy).

Ustawa nie rozgranicza pojęcia sportu osób pełnosprawnych i sportu osób niepełnosprawnych. Sportowcy niepełnosprawni objęci są tą samą regulacją, co pozostali sportowcy i mogą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu. Tym niemniej uwarunkowania udziału sportowców niepełnosprawnych w zawodach doprowadziły do utworzenia całkowicie odrębnych struktur organizacyjnych, jak i rozgrywania - jako odrębnych zawodów - igrzysk paraolimpijskich dla sportowców niepełnosprawnych. Podział taki wynika z istniejącego w warunkach międzynarodowych podziału na ruch olimpijski i paraolimpijski.

Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski (ang. International Paralympic Committee, IPC), który od momentu powstania (1989 r.) reprezentuje sport paraolimpijski na arenie międzynarodowej, odpowiada za jego rozwój na świecie i koordynuje wszelkie działania podejmowane w tym kierunku. Do działań tych zaliczyć można między innymi: a) coraz ściślejszą współpracę z Międzynarodowym Komitetem Olimpijskim, MKOL (integracja ze środowiskiem w pełni sprawnych sportowców); b) wprowadzanie nowych dyscyplin do programu Igrzysk Paraolimpijskich (poszerzanie oferty); c) doskonalenie systemu klasyfikacji zawodników (zapewnienie uczciwej rywalizacji); d) dążenie do profesjonalizacji (bezpieczne korzystanie z nowoczesnego specjalistycznego sprzętu, odpowiednie przygotowanie programów treningowych, profilaktyka przeciążeń i kontuzji sportowych itd.); e) walka z dopingiem.

Cele i zadania ruchu paraolimpijskiego realizuje Polski Komitet Paraolimpijski, który zajmuje się także organizacją, upowszechnianiem i działalnością na rzecz rozwoju sportu osób niepełnosprawnych.

W art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie przyjęto jednakowe zasady przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych.

Jak stanowi art. 32 ust. 1 w/w ustawy Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznać członkowi kadry narodowej okresowe stypendium sportowe za osiągnięte wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym. Stypendium może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy oraz do udziału w tych zawodach.

Zgodnie z art. 32 ust. 7 Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, podstawę i wysokość stypendium, czas, na jaki może zostać ono przyznane, uwzględniając sposób i terminy ich wypłacania, a także zajęte przez członka kadry narodowej miejsce we współzawodnictwie międzynarodowym.

Należy podkreślić, że stypendium sportowe nie ma charakteru świadczenia obligatoryjnego, lecz stanowi element wspierający proces przygotowań zawodników do udziału we współzawodnictwie sportowym.

W rozporządzeniu ministra sportu i turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 1130) określono jednakowe kryteria i stawki przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych.

Określenie minimalnych lub też maksymalnych liczb zawodników lub drużyn startujących w zawodach osób niepełnosprawnych należy do właściwości międzynarodowych organizacji sportowych i zawarte jest w regulaminach tych organizacji.

Ustalenie zaś kryteriów przyznawania stypendiów sportowych należy do właściwości ministra sportu i turystyki.

Zgodnie z § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia członek kadry narodowej może otrzymać stypendium za zajęcie miejsc 1-8 w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, w mistrzostwach świata i mistrzostwach Europy w kategorii seniorów w konkurencjach objętych programem igrzysk oraz za zajęcie miejsc 1-3 w mistrzostwach świata i mistrzostwach Europy w kategorii seniorów w konkurencjach nieobjętych programem igrzysk.

W § 5 ust. 1 rozporządzenia określono warunek, że członek kadry narodowej może otrzymać stypendium, jeżeli w zawodach, o których w mowa w § 4 ust. 2 i 3, brało udział, co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg.

Przepisu nie stosuje się, jeżeli regulamin zawodów przewiduje udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg, w związku z systemem kwalifikacji do danej konkurencji.

Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia minister może przyznać członkowi kadry narodowej stypendium także z własnej inicjatywy, jednakże po spełnieniu kryteriów określonych w § 5 ust. 1.

L. W., startując w Mistrzostwach Świata IPC w Lekkoatletyce, które odbyły się w dniach [...]-[...] lipca 2013 r. w L. we Francji, zajął drugie miejsce w konkurencji mężczyzn w biegu na [...] m w klasie T13 oraz piąte miejsce w konkurencji mężczyzn w biegu na [...] m w klasie T13. Z komunikatu International Paralympic Committee (IPC) z zawodów potwierdzającego osiągnięty przez skarżącego wynik sportowy, wynika że w Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce w konkurencji mężczyzn w biegu na [...] m w klasie T13 startowało 9 zawodników z 6 państw, w konkurencji mężczyzn w biegu na [...] m w klasie T13 startowało 8 zawodników z 5 państw. W związku z powyższym Minister słusznie uznał w ocenie składu orzekającego w tej sprawie, że nie została spełniona przesłanka wskazana w § 5 ust. 1 rozporządzenia – dotycząca liczby startujących zawodników.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej należy podkreślić, że Minister Sportu i Turystyki wydając zaskarżoną decyzję działał zgodnie z zasadą praworządności określoną w art. 7 Konstytucji bowiem orzekał na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Organ nie badał "słuszności" obowiązujących przepisów prawa, lecz je zastosował.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie nastąpiło zrównanie praw sportowców pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Przepisy ustawy stanowią, że sportowcy niepełnosprawni objęci są tą samą regulacją, co pozostali sportowcy i mogą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu. W art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie przyjęto jednakowe zasady przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. W związku z ujednoliceniem zasad przyznawania stypendiów, przyjęto jednakowe kryteria ilościowe (liczba zawodników, państw, osad, załóg, drużyn), które warunkują przyznanie stypendium w tych samych wysokościach dla wszystkich sportowców. Ponadto przepisy rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej promują zawodników, którzy osiągnęli wynik sportowy w zawodach o wysokim poziomie rywalizacji sportowej, dla których uzyskanie wyniku umożliwiającego przyznanie stypendium stanowi znacznie większą trudność, gdyż jest poprzedzone rywalizacją

z liczniejszą grupą zawodników, niż w przypadku zawodników startujących w zawodach o niskim poziomie rywalizacji sportowej.

Należy mieć również na uwadze, że liczba konkurencji rozgrywanych we współzawodnictwie sportowym osób niepełnosprawnych i klas startowych jest zdecydowanie wyższa niż w przypadku osób pełnosprawnych, co daje im więcej szans zdobycia wyniku sportowego umożliwiającego przyznanie stypendium. Dodatkowo, światowe federacje sportowe i organizacje reprezentujące sport osób niepełnosprawnych nie ograniczają możliwości startu zawodników w zawodach mistrzowskich w poszczególnych konkurencjach (ograniczenia liczby uczestników dotyczą wyłącznie igrzysk, w tym igrzysk paraolimpijskich). Wolą ustawodawcy było przyznanie stypendiów sportowych wyłącznie grupie zawodników spełniających określone kryteria rywalizacji sportowej. Należy podkreślić, że ograniczenie wynikające z przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. odnosi się zarówno do zawodników niepełnosprawnych, jak również zawodników pełnosprawnych. Wypada przy tym dodać, że i we współzawodnictwie sportowym osób pełnosprawnych zdarzają się przypadki niskich obsad konkurencji startowych, co pozbawia zawodników, którzy zajęli miejsca 1-8, możliwości uzyskania stypendium sportowego.

Zdaniem Sądu, przy rozpatrywaniu wniosku L. W. nie doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej mieszczą się w zakresie delegacji ustawowej z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie. Połączenie możliwości przyznania stypendium sportowego z warunkiem osiągnięcia wyników sportowych, daje ministrowi właściwemu do spraw kultury fizycznej swobodę w procesie decyzyjnym ustalania mechanizmu przyznawania okresowego stypendium sportowego z ustawy o sporcie.

Jeszcze raz należy podkreślić, że wolą ustawodawcy było przyznanie stypendiów sportowych wyłącznie grupie zawodników spełniających określone kryteria rywalizacji sportowej i mieści się to w granicach swobody legislacyjnej ustawodawcy. W związku z ujednoliceniem zasad przyznawania stypendiów, przyjęto jednakowe kryteria ilościowe (liczba zawodników, państw, osad, załóg, drużyn), które warunkują przyznanie stypendium w tych samych wysokościach dla wszystkich sportowców. Kryterium liczby osób niepełnosprawnych w społeczeństwie i wśród osób uprawiających sport, mogące mieć znaczenie w obszarze upowszechniania sportu, nie ma istotnego znaczenia na tle regulacji zawartej w art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, odnoszącej się do obszaru sportu wyczynowego, normowanego przepisami regulaminów krajowych i międzynarodowych organizacji sportowych.

Analizując dotychczasowy stan prawny w zakresie stypendiów sportowych wypada przypomnieć, że przepisy rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 26 stycznia 2009 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej (Dz. U. Nr 17, poz. 95) były uznawane przez środowisko osób niepełnosprawnych za dyskryminujące, z uwagi na zróżnicowanie kryteriów i stawek przyznawania stypendiów dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Ujednolicenie zasad przyznawania stypendiów w przepisach rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej. Powyższe uregulowanie stanowiło odpowiedź na postulaty środowiska osób niepełnosprawnych oraz było wprowadzane w uzgodnieniu z nim. Projekt rozporządzenia wraz z wszelkimi dokumentami dotyczącymi prac nad tym projektem był dostępny na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej Ministerstwa Sportu i Turystyki i mogli się do niego odnieść wszyscy zainteresowani.

Należy wskazać dodatkowo, że sportowcy niepełnosprawni, którzy nie otrzymują stypendiów sportowych, nie są pozbawieni możliwości trenowania i udziału w zawodach sportowych. W ramach umów zawartych z polskimi związkami sportowymi oraz organizacjami realizującymi zadania z zakresu sportu wyczynowego osób niepełnosprawnych, zawodnicy mają zapewnione środki finansowe na przygotowania i udział we współzawodnictwie sportowym. Mogą uczestniczyć w zgrupowaniach, szkoleniach zarówno krajowych jak i zagranicznych. Objęci są też m.in. opieką diagnostyczną i medyczną. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że nie mają oni zapewnionych niezbędnych środków, mających na celu umożliwienie przygotowań do kolejnych zawodów mistrzowskich.

Mając na uwadze powyższe, skargę L. W. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.