Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2360/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 13 ust. 1, art. 15, art. 97 ust. 1 pkt 1, pkt 1a,
journal: Dz.U. 2009 nr 189 poz 1472
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej1) - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 77, art. 80,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), , Protokolant starszy sekretarz sądowy - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenie z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata O. Ś., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z ... września 2010 r. wniesionej przez L. D. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z ... lipca 2010 r. Nr ..., utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu) z ... stycznia 2010 r. nr ... o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Obywatelka ..., deklarująca narodowość i., L. D. (zwana dalej: Skarżącą) wnioskiem z ... września 2009 r. wystąpiła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując w jego uzasadnieniu: "przyjechałam do Polski ponieważ prześladują nas I. i mojego syna, proszę o przyjęcie nas".

W czasie wywiadu statusowego Skarżąca zeznała, iż przed wyjazdem do Polski cały czas zamieszkiwała w I., wyjechała z kraju pochodzenia wyłącznie z uwagi na problemy syna – M. D., który po zamachu na uczelni, gdzie studiował został zatrzymany w Oddziale milicji na 1 tydzień, a potem zwolniony za okup. Skarżąca nie miała własnych problemów, które mogłyby być powodem jej wyjazdu. Oświadczyła ponadto, iż w razie powrotu do kraju obawia się, że syn zostanie zatrzymany.

Szef Urzędu decyzją z dnia ... stycznia 2010 r. nr ... postanowił odmówić L. D. nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

W wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego organ ustalił, iż Skarżąca wyjechała z ... we wrześniu 2009 r. w sposób legalny i bez żadnych problemów. Cudzoziemka nie zadeklarowała przynależności do żadnej partii politycznej, ani innej organizacji, nie była poddana żadnej przemocy. Nie była również zatrzymana, aresztowana ani skazana wyrokiem sądowym. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przebywa również syn Skarżącej, M. D., który przekraczając polską granicę powołał się na brak spokoju w zamieszkiwanej republice oraz przemoc fizyczną, jakiej był tam poddawany. Organ ustalił, iż syn Skarżącej nie miał innych powodów wyjazdu z kraju pochodzenia.

Odnosząc się do powyższego oraz mając na uwadze treść art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz.1472 j.t.). dalej: ustawy z 13 czerwca 2006 r., Szef Urzędu stwierdził, iż Skarżąca nie wykazała faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać jej obawę przed indywidualnym prześladowaniem. Władze państwowe w kraju pochodzenia ani też inne podmioty wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy nie podejmowały wobec niej działań krzywdzących na tle jej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu poglądów politycznych. Cudzoziemka nie była nigdy zatrzymana, aresztowana ani skazana wyrokiem sądu. Nie była prześladowana w kraju pochodzenia, nie angażowała się w działalność polityczną oraz nie podejmowała żadnej innej działalności, która byłaby sprzeczna z ... polityką prowadzoną na P.. Z oświadczeń Strony wynika, iż wyjazd z R. związany był z rzekomymi problemami jej syna – Skarżąca wskazała, iż odebrała 4 lub 5 wezwań na milicję, przeznaczonych dla jej syna oraz że często nachodzono ich dom. Zeznania te – zdaniem organu - są zbyt ogólne, a poza tym w znacznej części sprzeczne. Dotyczy to przede wszystkim okresu oraz liczby zatrzymań, których doświadczył jej syn. Organ wyjaśnił ponadto, iż w kolejnych oświadczeniach Skarżącej i jej syna pojawiły się nieścisłości, a nie można uznać za wystarczającą dla przyznania statusu uchodźcy samej deklaracji, że opisywane wydarzenia miały miejsce, zwłaszcza w sytuacji gdy relacja na ich temat jest niewiarygodna, a Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, chociażby w postaci ww. wezwań na milicję. Ponadto sam syn Skarżącej ani podczas przekraczania polskiej granicy, ani w trakcie przesłuchania statusowego nic nie wspominał, aby ww. zdarzenia miały kiedykolwiek miejsce.

Zdaniem organu Skarżąca nie wskazała okoliczności czyniących prawdopodobnym podjęcie przez władze kraju pochodzenia, albo też inne podmioty działań o charakterze prześladowania.

Ustosunkowując się do oświadczeń złożonych przez Skarżącą, Szef Urzędu stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi okoliczność uzasadniająca udzielenie jej ochrony uzupełniającej, o której mowa w art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. bowiem brak jest podstaw aby sądzić, że istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez Skarżącą poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Również ustalenia poczynione w przedmiocie obawy Skarżącej przed prześladowaniem w kraju pochodzenia nie potwierdzają aby Skarżąca po powrocie do R. została zatrzymana i w konsekwencji poddana torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu.

Odnosząc się natomiast do przesłanki poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia dla życia lub zdrowia wynikającego z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, organ stanął na stanowisku, iż w chwili obecnej nie można mówić o powszechnym zagrożeniu dla życia i zdrowia ludności cywilnej w R. Jeśli natomiast Skarżąca sądzi, iż zamieszkanie w I. może stwarzać dla niej zagrożenie, ma możliwość zamieszkania w innej części ..., które to prawo nie zostało jej ograniczone. Ponadto z raportu Ośrodka Studiów Wschodnich wynika, iż osoby pochodzące z K. mają prawo swobodnego podróżowania i osiedlania się na całym terytorium ..., prowadzenia działalności gospodarczej oraz kultywowania własnych tradycji. Cieszą się też swobodą wyznania.

Zdaniem Szefa Urzędu brak było również podstaw do udzielenia Skarżącej zgody na pobyt tolerowany. Dla uznania istnienia przesłanek określonych w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Cudzoziemka nie wskazała istnienia takich realnych przesłanek. Ponadto z analizy jej sprawy nie wynika też, aby powrót do R. miał przyczynić się do naruszenia prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji Rzymskiej o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Cudzoziemka przyjechała do Polski z synem i wraz z nim może powrócić do kraju pochodzenia.

Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, decyzją z ... lipca 2009 r. nr ... utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada wskazała, iż w pełni podziela argumentację organu I instancji oraz ocenę okoliczności sprawy. W zaistniałym stanie faktycznym nie znaleziono podstaw do objęcia Cudzoziemki ochroną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ II instancji zwrócił przede wszystkim uwagę, iż ustalenie statusu uchodźcy wymaga oceny oświadczeń Wnioskodawcy, a nie oceny sytuacji panującej w kraju pochodzenia. Ocena sytuacji w kraju pochodzenia winna być uwzględniona pod kątem oceny wiarygodności składanych zeznań. Cudzoziemka nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które mogłyby być podstawą do nadania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, nie zaistniały również przesłanki do udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany. Organ rozpatrzył pełny materiał dowodowy, w tym przede wszystkim zeznania Skarżącej i dokonał ich konfrontacji z deklaracjami i zeznaniami jej syna – M. D. Rada do Spraw Uchodźców doszła do przekonania, iż z uwagi na istotne sprzeczności, składane deklaracje Skarżącej i jej syna należało uznać za wymyślone i całkowicie niewiarygodne. Przedstawione natomiast na etapie postępowania odwoławczego wezwanie z dnia ... sierpnia 2009r. nie może mieć związku z deklarowanym zatrzymywaniem syna Strony i zamachem terrorystycznym, który jego zdaniem miał miejsce ... września 2009 r., gdy tymczasem Strona jest wzywana na przesłuchanie na dzień ... sierpnia 2009 r., czyli na 2 tygodnie przed owym wydarzeniem. Ponadto organ zwrócił uwagę, iż wezwanie to jest obarczone szeregiem błędów formalnych, w tym między innymi brakiem numeru ewidencyjnego oraz jest opatrzone pieczątką "dla pakietów" zamiast pieczęcią OSW.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z ... lipca 2010 r. L. D. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP,

- istotne naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej, art. 8 k.p.a. poprzez zignorowanie istotnych dla postępowania okoliczności i tym samym nadwyrężenia zaufania do organu administracji, art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady oficjalności postępowania dowodowego, art. 80 k.p.a. przez nieuwzględnienie całokształtu materiału w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia ... listopada 2010 r., będącym uzupełnieniem skargi, Skarżąca podniosła, iż w kraju pochodzenia grozi jej rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez poniżające traktowanie albo karanie. Obawia się powrotu do kraju pochodzenia ze względu na problemy, które miała z powodu syna podejrzewanego o udział w zorganizowaniu ataku terrorystycznego. Rozbieżności w zeznaniach Skarżącej i jej syna powstały wskutek tego, iż syn nie poinformował jej wcześniej o wszystkich zatrzymaniach jakie miały miejsce. Ponadto Skarżąca podniosła, iż jej osobistym uwarunkowaniem jest fakt, iż jest pozbawioną męskiej opieki kobietą, która w warunkach kulturowych panujących w kraju pochodzenia narażona jest na wiele niebezpieczeństw. Nierealne jest zatem oczekiwanie, że mogłaby zamieszkać w innym regionie ..., biorąc pod uwagę dyskryminację C., a także niebezpieczeństwo, na które narażona jest samotna kobieta.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ustawy p.p.s.a., koncentrują się na kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Badając sprawę zgodnie z powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i w konsekwencji skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz.1472 j.t.) - dalej: ustawy z 13 czerwca 2006 r. , cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa.

Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, że orzekające w sprawie organy administracji obu instancji dokonały tej oceny w sposób właściwy – m. in. konfrontując twierdzenia wnioskującej oraz jej syna i podawane przez nich fakty z ogólnie dostępnymi informacjami na temat obecnej sytuacji osób narodowości i. w ... .

Organy orzekające mogły w ramach art. 80 k.p.a. zasadnie ocenić, że opuszczenie ... przez Skarżącą nie było spowodowane przyczynami określonymi w art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. i że Skarżąca nie spełnia kryteriów do nadania statusu uchodźcy. Skarżąca nie wykazała w swoich zeznaniach i oświadczeniach, aby była prześladowana z powodów określonych w ustawie lub aby mogła się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszona była opuścić kraj pochodzenia. Nie należała ona do żadnej partii, bądź organizacji, w której działalność jej osoby mogłaby być postrzegana za opozycyjną wobec władz kraju pochodzenia, nie brała w żadnej formie czynnego udziału w działaniach zbrojnych. Zarówno w złożonym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak i podczas prowadzonego wywiadu Skarżąca nie przytoczyła okoliczności, które mogłyby świadczyć o jej prześladowaniu, lub uzasadniałyby obawę przed prześladowaniem z powodu przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Skarżąca od początku uzasadniała swój wniosek wyłącznie prześladowaniem syna i obawą, że po powrocie syn zostanie zatrzymany, co nie jest wystarczającą przesłanką do nadania jej statusu uchodźcy. Skarżąca nigdy nie sprecyzowała również żadnych osobistych obaw przed powrotem do kraju pochodzenia. Przesłuchiwana była w języku r., a protokół jako zgodny z tym co powiedziała – podpisała.

W ocenie składu orzekającego, organy zasadnie uznały, iż ewentualne prześladowanie syna (które również poddano w wątpliwość) nie mogłoby być wystarczające do nadania skarżącej statusu uchodźcy w okolicznościach niniejszej sprawy. W świetle wyjaśnień składanych przez Skarżącą, organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż władze państwowe nie podejmowały wobec niej działań krzywdzących na tle jej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, poglądów politycznych. Powyższe potwierdza również fakt wydania Skarżącej i jej synowi przez władze ... paszportu zagranicznego i nie utrudnianie im legalnego wyjazdu za granicę.

W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:

1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do Skarżącej nie ma zastosowania żadna z powyższych przesłanek. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia Skarżąca nie byłaby narażona na prześladowanie ani innego rodzaju represje. W szczególności powołując się na opracowania Ośrodka Studiów Wschodnich organy poprawnie ustaliły, iż nie ma przesłanek do twierdzenia, że ... I. jest terenem powszechnego wewnętrznego konfliktu zbrojnego i pomimo, iż sytuacja tam nie może być uznana za stabilną nie można uznać że Skarżącej po powrocie do kraju pochodzenia grozi poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia. Trafnie w tym zakresie również stwierdzono, że jeżeli Skarżąca uzna, że warunki w... I. jej nie odpowiadają może podjąć próbę osiedlenia się w innej części ... . Za nietrafny przy tym należało uznać zarzut Skarżącej dotyczący dyskryminacji C. w innych republikach ... podczas gdy Skarżąca zadeklarowała, iż jest narodowości i. Ponadto organ trafnie ocenił, iż Skarżącą należy uznać za migranta, który w celu poprawy warunków życia i w poszukiwaniu lepszych perspektyw i przyszłości dla siebie i syna opuścił kraj pochodzenia przedstawiając jako powód zaledwie domniemanie obawy o swoje i syna bezpieczeństwo.

Odnosząc się następnie do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organy orzekające zasadnie stwierdziły, iż w przypadku Skarżącej nie zachodzą okoliczności uzasadniające konieczność wyrażenia zgody na pobyt tolerowany.

Zgodnie bowiem z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 z późn. zm.). Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organ prawidłowo przyjął, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła, że byłaby w konsekwencji wydalenia narażona na ww. naruszenia praw człowieka. Wydalenie Cudzoziemki z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie naruszy również jej prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r.). Cudzoziemka przyjechała do Polski wraz z synem i nie ma żadnych przeszkód formalnych, aby nie mogła powrócić z nim do kraju pochodzenia.

Odnosząc się w tym miejscu do podnoszonej przez Skarżącą wyjątkowej osobistej sytuacji (osobistych uwarunkowań – samotna kobieta) organ zasadnie wyjaśnił, iż przesłanki o charakterze humanitarnym nie stanowią podstawy do objęcia Strony ochroną uzupełniającą ani udzieleniem zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznając, że sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i konfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji osób pochodzących z I. . Skarżąca została w trakcie prowadzonego postępowania przesłuchana w języku r.. W trakcie przesłuchania dokonano ustaleń niezbędnych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Przedstawione w trakcie wywiadu okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej.

Postępowanie administracyjne było dwuinstancyjne, a organy starannie i pełnie uzasadniły wydawane przez siebie decyzje.

Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.