Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1131/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 i 6
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 9 ust. 1
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
article: art. 106
journal: Dz.U. 2020 poz 910
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - tj

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka, po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Gminy H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 102/21 w sprawie ze skargi Gminy H. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 grudnia 2020 r. nr 0111-KDIB3-2.4012.920.2020.1.ASZ w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Gminy H. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 102/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi Gminy H. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 grudnia 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz akt sprawy wynika, że występując o wydanie interpretacji indywidualnej Gmina H.i przedstawiła we wniosku, że na terenie Gminy funkcjonuje 5 publicznych szkół podstawowych. Organem prowadzącym dla dwóch szkół jest Gmina, a dla pozostałych trzech szkół – Stowarzyszenie [...](dalej: "Stowarzyszenie", bądź "S."). S. jest wpisane w rejestrze stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej jako stowarzyszenie. W szkołach gminnych funkcjonują stołówki szkolne, które zapewniają ciepłe posiłki uczniom i nauczycielom. W związku z podpisywanymi umowami dyrektorzy szkół gminnych sprzedają i dostarczają szkołom S. posiłki: jedna ze szkół gminnych sprzedaje posiłki dla dwóch szkół S., a druga szkoła gminna dla trzeciej Szkoły S. Uczniowie szkół gminnych płacą za wyżywienie opłatę ustaloną na poziomie "wsadu do kotła", natomiast nauczyciele tych Szkół dodatkowo koszt przygotowania posiłku. Szkoły S. płacą za posiłki ich uczniów w wysokości kosztów wsadu do kotła oraz proporcjonalnie wyliczonych kosztów przygotowania posiłków, ponieważ do wyliczenia dotacji dla szkół prowadzonych przez stowarzyszenie przyjmowany jest koszt stołówek szkolnych pomniejszony o uzyskane dochody.

Na tle przedstawionego opisu, Gmina H. zadała pytanie, czy sprzedaż posiłków do szkół S. na zasadach opisanych w stanie faktycznym podlega opodatkowaniu VAT?

Według stanowiska wnioskodawcy, sprzedaż posiłków do Szkół S. na zasadach opisanych w stanie faktycznym nie podlega opodatkowaniu VAT.

W interpretacji indywidulnej z dnia 16 grudnia 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Gminy H. za nieprawidłowe. Według organu, sprzedaż posiłków dla szkół prowadzonych przez Stowarzyszenie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Uzasadniając powyższe organ podniósł, że w świetle art. 15 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, ze zm., dalej: "u.p.t.u."), jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Wyłączenie z grona podatników VAT organów władzy publicznej jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji państwowych np. w zakresie administracji, sądownictwa, obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia zasad konkurencji.

Według organu, istotne w niniejszej sprawie jest to, że świadczone usługi sprzedaży posiłków do szkół prowadzonych przez Stowarzyszenie – jak wynika z opisu – sprawy są odpłatne. Przy tym, istnieje bezpośredni związek pomiędzy dokonywaną płatnością a świadczoną przez Gminę usługą. Wnioskodawca zobowiązuje się wykonać określone czynności na rzecz konkretnego podmiotu, za które to czynności dokonuje się opłaty w określonej wysokości. Skoro jest możliwe zidentyfikowanie konkretnego świadczenia wykonywanego przez wnioskodawcę na rzecz określonego podmiotu (nabywcy), to na gruncie przepisów u.p.t.u. należy uznać je za świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 tej ustawy. Organ zaakcentował, że żywienie uczniów szkoły S. odbywa się na podstawie umowy zawartej z dyrektorami szkół gminnych, zaś czynności te są wykonywane przez Gminę na rzecz innego, odrębnego podmiotu gospodarczego (Stowarzyszenia).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Gmina H. zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.; dalej: "dyrektywa 2006/112") przez uznanie, że w ramach realizacji nałożonych przepisami prawa zadań własnych w zakresie oświaty tj. dostawy posiłków dla uczniów szkół prowadzonych przez Stowarzyszenie, Gmina prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 6 w związku z art. 15 ust. 1 i ust. 2 przez jego błędną wykładnię i uznanie, że Gmina organizując przy pomocy jednostek budżetowych gminy, powołanych do realizacji nałożonego na gminę przepisami ustawy o samorządzie gminnym zadania własnego, jakim jest edukacja publiczna w zakresie dostawy posiłków dla uczniów szkół prowadzonych przez stowarzyszenie, działa w charakterze podatnika VAT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę powołanym na początku wyrokiem z dnia 30 marca 2021 r. uznał, że skarga nie była zasadna.

Sąd podkreślił w szczególności, że dostarczanie posiłków przez Gminę do szkół prowadzonych przez odrębny podmiot – Stowarzyszenie, nie odbywa się w reżimie publicznoprawnym, bo jest świadczeniem usług (dostaw) na rzecz odrębnego podmiotu, który realizuje własne cele i zadania, zbieżne tylko z zadaniami Gminy w zakresie edukacji. Obowiązek świadczenia usług dostawy posiłków nie wynika z regulacji dotyczących prowadzenia szkoły przez Gminę oraz relacji ucznia z tą szkołą, lecz z umowy zawartej przez Gminę ze Stowarzyszeniem, które jest odrębnym podmiotem stosunków cywilnoprawnych. Ustalone z tytułu usług wynagrodzenie, choćby nawiązywało do ustawowych zasad odpłatności za wyżywienie uczniów w szkołach, wynika ze swobodnego ukształtowania przez strony treści stosunku cywilnoprawnego.

Na powyższy wyrok skargę kasacyjną złożyła Gmina H. zaskarżając wyrok ten w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej Gmina zawarła oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy.

Wskazując na podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Gmina H. zarzuciła naruszenie prawa materialnego:

1. art. 15 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm., dalej: "dyrektywa 2006/112/WE") przez uznanie, że w ramach realizacji nałożonych przepisami prawa zadań własnych w zakresie oświaty tj. dostawy posiłków dla uczniów szkół prowadzonych przez stowarzyszenie, Gmina prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.t.u.;

2. art. art. 15 ust. 6 w związku z art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. przez jego błędną

wykładnię i uznanie, że Gmina organizując przy pomocy jednostek budżetowych gminy, powołanych do realizacji nałożonego na gminę przepisami ustawy o samorządzie gminy zadania własnego, jakim jest edukacja publiczna w zakresie dostawy posiłków dla uczniów szkół prowadzonych przez stowarzyszenie, działa w charakterze podatnika VAT.

Ponadto, powołując podstawę, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Gmina zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

3. art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a, art. 133 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę legalności interpretacji przejawiającą się w braku właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego i braku odniesienia się do całokształtu argumentacji podniesionej w skardze.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie była zasadna. Podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ten wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno przy tym szczegółowo wskazywać, do jakiego, zdaniem skarżącej, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom postępowania, należy dodatkowo wykazać, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej przekłada się na obowiązek podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną - takiego jej zredagowania, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem skarżącego zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej (w ramach wymienionych tam przepisów uznanych za naruszone) lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny powoduje brak możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, czy działający w sprawie organ.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy Gmina dostarczając za umówioną odpłatnością posiłki do szkół publicznych prowadzonych przez Stowarzyszenie, działa jako podatnik od towarów i usług, czy jako organ władzy, którego czynności nie są objęte zakresem opodatkowania tym podatkiem.

Z uzasadnienia postawionych zarzutów kasacyjnych, a w tym z przywołanych przez stronę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że Gmina H. w pełnym zakresie utożsamia sytuacje, których dotyczyły przywołane przez stronę judykaty – z jednej strony, oraz stan faktyczny zaistniały w przedmiotowej sprawie – z drugiej. Powołane przez stronę orzecznictwo dotyczy oceny działalności gminy, polegającej na prowadzeniu szkół (zasadniczo szkół podstawowych) oraz świadczenia w ramach działających w tych szkołach stołówek – usług wyżywienia uczniów (i ewentualnie personelu dydaktycznego). W sprawach tego rodzaju, Naczelny Sąd Administracyjny zajmuje stanowisko, że gmina realizując zadania w zakresie edukacji, (...) które obejmują organizowanie wyżywienia dzieci w szkole nie będzie w stosunku do tych czynności w świetle wyłączenia przewidzianego w art. 15 ust. 6 u.p.t.u. podatnikiem podatku od towarów i usług, o którym stanowi art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 tej ustawy (przykładowo wyroki NSA: z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1248/17; z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 1546/17; z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt I FSK 1530/18; z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 15/19, z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1183/17; z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1248/17, z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt I FSK 24/18 z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I FSK 1821/17; z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 262/18 i sygn. akt I FSK 614/18, z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FSK 655/18 oraz z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 15/19 oraz z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt I FSK 346/19).

Decydujące znaczenie dla określenia prawnopodatkowego statusu gminy będącej organem władzy publicznej ma regulacja zawarta w art. 15 ust. 6 u.p.t.u.

Zgodnie z brzmieniem przywołanego przepisu, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Przepis ten obecnie stanowi implementację art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym podmioty prawa publicznego są wyłączone z kategorii podatników w związku z działalnością, którą podejmują, lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, chyba że wykluczenie tych podmiotów z kategorii podatników prowadziłoby do znaczących zakłóceń konkurencji.

Wskazówek interpretacyjnych pomocnych przy ustalaniu, czy jednostka samorządu terytorialnego jest w myśl analizowanych przepisów wyłączona spod opodatkowania dostarcza też orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wskazać tutaj należy chociażby na postanowienie TSUE z 20 marca 2014 r. w sprawie [...], C-72/13; wyrok TSUE z 12 maja 2016 r., w sprawie [...], C-520/14 czy wyrok TSUE z 4 maja 2017 r. w sprawie [...], C-699/15.

Wyłączenie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników, o których mowa we wskazanych przepisach ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego. Wyłączenie to ma miejsce przy spełnieniu łącznie dwóch przesłanek: podmiotowej, gdyż wyłączenie odnosi się tylko do organów władzy publicznej oraz przedmiotowej, ponieważ obejmuje tylko prowadzenie czynności z zakresu władztwa publicznego.

Gmina, będąca organem samorządu terytorialnego, niewątpliwie jest organem władzy publicznej z mocy art. 16 ust. 2 i art. 163 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści powyższych przepisów wynika bowiem, że samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej. Z kolei, jak stanowią przepisy art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r., o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), zwana dalej "u.s.g.", działalność gminy może polegać na wykonywaniu działań publicznych, jak i może mieć charakter działalności gospodarczej, wykraczającej poza działania publiczne.

Jeżeli zatem gmina, realizując zadania publiczne (zadania administracji publicznej), mające na celu korzyść ogółu, korzysta ze środków prawnych o charakterze władczym, właściwych władzy państwowej, działa jako organ władzy publicznej, pozostając w tym zakresie poza opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług, czyli nie będąc podatnikiem tego podatku.

Trzeba jednakże stwierdzić, że stan faktyczny przedstawiony przez Gminę H.we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odbiega od przypadków świadczenia posiłków za pośrednictwem gminnych szkół na rzecz uczniów uczących się w tych szkołach, co było rozważane w przywołanych powyżej orzeczeniach.

Skarżąca w skardze kasacyjnej podnosi, że szkoły prowadzone przez Stowarzyszenie mają charakter szkół publicznych i że Stowarzyszenie należy traktować analogicznie jak Gminę.

Z twierdzenia strony nie wynika jednak podstawa do uznania, że sprzedaż przez Gminę posiłków na rzecz Stowarzyszenia (do szkół prowadzonych przez Stowarzyszenie) pozostaje w sferze realizacji przez Gminę władztwa publicznego. Publiczny status szkoły prowadzonej przez Stowarzyszenie oznacza tylko, że procesy kształcenia, wychowania i opieki w szkole odpowiadać muszą określonym standardom, a w tym zasadzie powszechnej dostępności i bezpłatności kształcenia (por. M. Pilch (red.) Prawo oświatowe. Komentarz, wyd. 2, LEX, komentarz do art. 8). Szkoły publiczne wydają świadectwa i dyplomy mające charakter dokumentów urzędowych lub umożliwiają ich uzyskanie. Szkoły te są ponadto w całości lub w przeważającej części utrzymywane ze środków publicznych (M. Pilch (red.) Prawo oświatowe. Komentarz, wyd. 2, LEX, komentarz do art. 14). Zatem status szkoły publicznej prowadzonej przez odrębny od Gminy podmiot (posiadające osobowość prawną stowarzyszenie), wskazuje na określone zasady funkcjonowania (w tym finansowania) szkoły, natomiast nie nadaje automatycznie wszelkim relacjom Gminy z podmiotem prowadzącym szkołę, publicznoprawnego charakteru.

Zasady funkcjonowania stołówki szkolnej określają, przywołane przez stronę w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, przepisy art. 106 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2020 r., poz. 910 ze zm., dalej "u.p.o."). Wynika z nich, że szkoła może zorganizować stołówkę w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań opiekuńczych, a w szczególności wspierania prawidłowego rozwoju uczniów (ust. 1). Korzystanie z posiłków w stołówce szkolnej jest odpłatne (ust. 2), to jednak do opłat wnoszonych za korzystanie przez uczniów z posiłków w stołówce szkolnej nie wlicza się wynagrodzeń pracowników i składek naliczanych od tych wynagrodzeń oraz kosztów utrzymania stołówki (ust. 4). Warunki korzystania ze stołówki szkolnej, w tym wysokość opłat za posiłki, ustala dyrektor szkoły w porozumieniu z organem prowadzącym szkołę (ust. 3). W określonych przypadkach organ prowadzący szkołę może zwolnić rodziców albo pełnoletniego ucznia z całości lub części opłat (ust. 5) albo też upoważnić do tego celu dyrektora szkoły, w której zorganizowano stołówkę (ust. 6).

Powyższe przepisy stwarzające ramy zorganizowania i funkcjonowania szkolnej stołówki, z uwagi na zakres regulacji, nie były i nie mogły być podstawą działania Gminy H. w przypadku sprzedaży posiłków na rzecz Stowarzyszenia. Przepisy art. 106 u.p.o. w zasadniczym wymiarze dotyczą relacji pomiędzy szkołą publiczną (podmiotem prowadzącym szkołę publiczną), a przedstawicielami prawnymi uczniów, korzystających ze stołówki w tej szkole, podczas gdy w niniejszej sprawie Gmina zobowiązała się dostarczać posiłki na rzecz (odrębnego) podmiotu, który organizuje (posiada zorganizowaną) własną szkolną stołówkę. W tym zakresie Gmina pełni analogiczną rolę, jak podmioty dostarczające posiłki (przykładowo) do szkół gminnych, które mają urządzone stołówki. Zatem umowa, jaką zawiera Gmina ze Stowarzyszeniem na dostawę posiłków (na rzecz Stowarzyszenia) nie jest prawnie zdeterminowana regulacjami, określającymi zasady korzystania ze szkolnej stołówki, w tym wyceny opłat za posiłki. Także w stosunku do opłat za wyżywienie, jakie mogą być ustalone w szkołach prowadzonych przez Stowarzyszenie, Gmina H.nie występuje jako podmiot zobligowany i uprawniony do określonego ukształtowania tych opłat (nie jest organem prowadzącym szkołę). Nawet jeżeli określając wynagrodzenie umowne, Gmina miała na uwadze pewne zasady kalkulacji opłaty za wyżywienie obowiązujące w szkolnych stołówkach, to ustalenie należności pieniężnej w relacji ze Stowarzyszeniem, odbywało się w ramach swobody kontraktowej, co słusznie dostrzeżono w zaskarżonym wyroku.

Zatem w przedmiotowym przypadku nie można było uznać, że Gmina korzystała z instrumentów władczych przynależnych organowi władzy państwowej, natomiast zobowiązała się do świadczenia na rzecz odrębnego podmiotu na podstawie zawartej umowy, który to podmiot realizuje własne cele (obowiązki), jakkolwiek zbieżne z celami Gminy (działalność w zakresie edukacji).

Trafnie stwierdził organ w interpretacji indywidualnej, że w przedmiotowej sprawie zachodzi związek pomiędzy otrzymywanymi dochodami (uiszczonymi przez Stowarzyszenie opłatami), a zobowiązaniem się wnioskodawcy do wykonania określonych czynności. Tym samym wpłaty dokonywane przez Stowarzyszenie za posiłki uczniów korzystających ze stołówek w szkołach prowadzonych przez Stowarzyszanie, w wysokości kosztów wsadu do kotła oraz proporcjonalnie wyliczonych kosztów przygotowania posiłków, stanowią wynagrodzenie wnoszone na poczet świadczenia realizowanego przez Gminę.

Reasumując, odpłatna dostawa przez Gminę na rzecz Stowarzyszenia posiłków, które mają być oferowane w stołówkach szkół publicznych prowadzonych przez Stowarzyszenie, na rzecz uczniów tych szkół, nie odbywa się w ramach reżimu publicznoprawnego, lecz ma charakter czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W tym stanie rzeczy nie był zasadny postawiony przez Gminę zarzut naruszenia art. 15 ust. i ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, a także art. 15 ust. 6 u.p.t.u.

Nie był zasadny także zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a, art. 133 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Gmina nie przedstawiła konkretnych przyczyn, z uwagi na które powzięła przekonanie o naruszeniu przepisów postępowania. Ogólnikowe stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji w sposób wadliwy przeprowadził kontrolę zaskarżonej interpretacji, w kontekście całego uzasadnienia skargi kasacyjnej, opatrzonego zresztą podtytułem "materialno-prawna wadliwość wyroku", prowadzi do wniosku, że wskazanego naruszenia Gmina upatruje w niekorzystnym rozstrzygnięciu Sądu, w którym zaaprobowane zostało stanowisko organu odnośnie tego, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Gmina H.nie działa jako organ władzy publicznej, lecz jako podatnik podatku od towarów i usług. Jednakże zwalczeniu stanowiska Sądu we wskazanym zakresie służyły zarzuty naruszenia prawa materialnego, które zostały uznane za nieusprawiedliwione.

Mając na uwadze powyższe wywody, skargę kasacyjna jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.