Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 780/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.85a ust.1 pkt 2 lit.1
journal: Dz.U. 2004 nr 69 poz 625
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.
article: §3 pkt 2 lit.a
journal: Dz.U. 2008 nr 44 poz 269
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI1) z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny  spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego
article: art.189d, art.189f
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2021 r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej jako WLW), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej jako k.p.a.), wydał decyzję znak [...], którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii (dalej jako PLW) z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], którą nałożono na M.B., karę pieniężną w kwocie 35 000 zł za nieprawidłowe usunięcie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 o wadze powyżej 100 kg.

Stan sprawy wynikający z powyższych decyzji oraz akt administracyjnych przedstawia się następująco:

W dniu [...] stycznia 2020 r. na terenie gospodarstwa w [...], PLW przeprowadził kontrolę, w trakcie której w odległości ok. 50 m od zabudowań owczarni, stwierdzono zakopane zwłoki oznakowanych owiec w liczbie 29 szt. oraz 1 szt. zwłok pozbawionych oznakowania indywidualnego oraz worek plastikowy z fragmentami zwierzęcia. Według oświadczenia urzędowego lekarza weterynarii, zwłoki owiec były zakopywane w różnym terminie, tj. od kilku/kilkunastu tygodni, stwierdzono bowiem różny stan ich rozkładu. U części odkopanych zwłok

(z wierzchniej warstwy) stwierdzono wychudzenie, wyłysienia lub brak okrywy włosowej. W kolejnym odkopanym miejscu znaleziono w worku jutowym zmumifikowane zwłoki owcy bez oznakowania indywidualnego. W innych miejscach znaleziono dwa prawie kompletne szkielety owiec, czaszkę, kości kilku kończyn oraz łopatkę. Ponadto na terenie gospodarstwa stwierdzono także trzy padłe sztuki owiec, po które został wezwany transport z zakładu utylizacyjnego P. Wykazywały one bardzo słabą kondycję przed padnięciem (widoczne żebra, wychudzenie, zapadnięte okolice guzów kulszowych i biodrowych oraz wyłysienia w okrywie włosowej). Dokonana ocena stada wykazała, iż mimo, że zwierzęta utrzymywane w gospodarstwie w trakcie kontroli miały zapewniony dostęp do wody oraz siana, były w słabej kondycji (2 szt. w kojcu nie wstawały). Jednocześnie w gospodarstwie stwierdzono, pięć leżących luzem kompletnych kolczyków owiec, których numery (wymienione w protokole) wskazywały, iż są one własnością M.B. Według informacji zawartej w Centralnym Biurze Danych SIRZ kolczyki pochodziły od owiec, które figurowały jako zwierzęta żywe.

Urzędowy lekarz weterynarii, K.C., w którego obecności została przeprowadzona powyższa kontrola, sporządził notatkę służbową z dnia [...] stycznia 2020 r., w której potwierdził okoliczności odkopania zwłok zwierząt oraz słabą kondycję padłych 3 szt. owiec. Wykopane szczątki owiec zostały w dniu [...] stycznia 2020 r. przekazane do zakładu utylizacyjnego.

Dnia 27 stycznia 2020 r. A.D. - pełnomocnik M.B. dostarczył do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii dokumenty handlowe o numerach [...] (3 strony) oraz [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. zakładu utylizacyjnego P., potwierdzające odbiór w dniu [...] stycznia 2020 r. 23 sztuk zwłok padłych owiec oraz 3 szczątków wykopanych w dniu [...] stycznia 2020 r. Z okazanych dokumentów sporządzono kopie oraz spisano notatkę służbową. Miejsce zakopania i odkopania zwłok należących do Gospodarstwa M.B. oraz "B." Sp. z o.o., na zlecenie Powiatowego Lekarza Weterynarii zostało poddane zabiegom dezynfekcyjnym dnia 28 stycznia 2020 r.

W odpowiedzi na wezwanie PLW lek. wet. B.O. poinformował pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. o sposobie identyfikacji padłych zwierząt, dla których były wystawione awiza do zakładu utylizacyjnego. Według powyższego lekarza przyczyną padnięć owiec były usterki techniczne ogrodzenia i przegród. Leczenie stada należącego do M.B. było przeprowadzone w lipcu 2019 r., zaś dokumentów leczenia owiec w latach 2015-2019 nie udało się odszukać. Ponadto lek. wet. K.C. poinformował, iż w latach 2015 - 2019 nie wykonywał żadnych czynności lekarsko-weterynaryjnych w stadzie należącym do Gospodarstwa Rolnego M.B.

W związku z powyższym PLW dnia [...] lutego 2020 r. wydał decyzję nr [...], którą nałożył na M.B., karę pieniężną w kwocie 35 000 zł.

Na skutek odwołania złożonego przez M.B. WLW w dniu [...] czerwca 2020 r. wydał decyzję (znak [...] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ II instancji stwierdził naruszenie art. 10 § 2 k.p.a. oraz wskazał, że PLW winien przed wydaniem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej zweryfikować i potwierdzić wagę padłych, zakopanych i odebranych przez zakład utylizacyjny zwierząt, w każdy dostępny sposób np. poprzez sprawdzenie wagi w zakładzie utylizacyjnym, na podstawie dokumentów finansowych i innych, jak również powinien ustalić, czy zakopane zwierzęta należące do gatunku owca domowa należy zakwalifikować jako materiał kategorii 1 oraz czy zakopane zwierzęta z gatunku owca domowa będące własnością M.B. mieszczą się w zakresie definicji z art. 3 ust. 1 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiej i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U.UE.L 2001.147.1; dalej jako rozporządzenie nr 999/2001).

W toku ponownego postępowania PLW pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. zwrócił się do zakładu utylizacyjnego P. Sp. z o.o. o udzielenie informacji dotyczącej: dokładnej wagi odebranych dnia [...] stycznia 2020 r. padłych owiec, zasad, częstotliwości i daty ostatniej legalizacji urządzeń pomiarowych, wykorzystywanych podczas ważenia odbieranych od hodowców padłych zwierząt. W odpowiedzi z [...] czerwca 2020 r. powyższy zakład utylizacyjny udzielił wyjaśnień dotyczących procedury odbioru sztuk padłych i wskazał, że zlecenia przyjmowane są telefonicznie przez dział handlu, a dokumenty są przekazywane kierowcy przed wyjazdem w trasę. Z kolei zlecenia, które wpłynęły już po wyjeździe kierowcy są mu przekazywane telefonicznie lub drogą mailową. Kierowca po przybyciu na miejsce odbioru ubocznego produktu pochodzenia zwierzęcego (uppz), w obecności właściciela szacuje wagę sztuki padłych i wpisuje ją na dokumencie handlowym. Jeden egzemplarz pozostaje u właściciela, drugi trafia do biura P. Sp. z o.o., gdzie jest poddawany weryfikacji. W celu obliczania wagi zwłok zwierzęcych dokonuje się ważenia auta przed i po rozładunku i oblicza wagę netto, jest to łączna suma zwłok z całej trasy. W załączeniu do pisma zakład utylizacyjny P. Sp. z o.o. przesłał potwierdzone dokumenty handlowe dla Gospodarstwa Rolnego M.B. Łączna waga ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kat. 1 odebranych od podmiotu M.B. wynosiła 260 kg.

Strona pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., została poinformowana o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami w sprawie oraz prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz możliwości zgłoszenia żądania przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Strona skorzystała ze swoich praw i w dniu 22 czerwca 2020 r. zapoznała się z aktami na okoliczność czego został sporządzony protokół, w którym strona wskazywała na skreślenia i zapiski dokonane na dokumencie przewozowym oraz braku informacji jakiej wagi dotyczy przytoczona legalizacja. W związku z powstałymi w wyniku oględzin akt wątpliwościami PLW ponownie zwrócił się do zakładu utylizacyjnego P. Sp. z .o.o.

o udzielenie informacji (pismo z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...]) dotyczących dokumentów handlowych:

- znaczenia cyfry umieszczonej w kółku w kolumnie "nr kolczyka" (np. HDI [...]),

- dodatkowych uwag i wpisów umieszczonych w tabeli — np. nr "RR", "nie pobrano" (np. HDI [...]),

- innych wpisów na kopii dokumentu i ich znaczenie (np. kropki w kolumnie "wiek").

PLW zwrócił się również z prośbą o uszczegółowienie, których wag dotyczą legalizacje oraz podanie dokładnej daty ważności tego badania.

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. zakład utylizacyjny P. Sp. z o.o. udzielił wyjaśnień dotyczących zapisków na dokumencie handlowym oraz przesłał skany dokumentów świadectwo legalizacji ponownej wagi oraz deklarację zgodności do wagi elektronicznej samochodowej. Według informacji przekazanej przez zakład utylizacyjny:

- cyfry umieszczone w kółku w kolumnie "nr kolczyka" to numer próby pobranej przez lekarza weterynarii w kierunku TSE (BSE),

- nr "PR"-wpisany w kolumnie "nr kolczyka" dotyczy oznakowania cyfr

w kółkach, czyli numerów prób pobranych przez lekarza weterynarii,

- "nie pobrano" — nie pobrano próby do badania w kierunku TSE (BSE) przez lekarza weterynarii z powodu braku materiału do pobrania próby,

- kropki w kolumnie "wiek" oznaczają sztuki, które się kwalifikują do badania w kierunku BSE (TSE),

- cyfry na końcu dokumentu, za kolumną "Kg" oznaczają ilość kolczyków, jakie sztuki posiadały przy odbiorze, zaznaczone na dokumencie przez odbierającego kierowcę.

Strona pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., znak; [...], została poinformowana o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami w sprawie oraz prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz możliwości zgłoszenia żądania przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Strona ponownie skorzystała ze swoich praw i w dniu 10 lipca 2020 r. zapoznała się z aktami. Z zapoznania akt sporządzono protokół z dnia [...] lipca 2020 r., w którym stwierdzono niejasność w okazanej dokumentacji dotyczącej legalizacji wagi.

Dnia [...] lipca 2020 r. do PLW wpłynęła wiadomość e-mail z zakładu utylizacyjnego P. Sp. z o.o. z załączonym pismem Zakładu "L." z wyjaśnieniami dotyczącymi wymiany miernika wagowego, numerach seryjnych wagi. Informacje zostały uzupełnione e-mailem z dnia [...] lipca 2020 r., w którym P. Sp. z o.o. wyjaśnił, iż poza wagą wjazdową w żadnym miejscu nie dokonuje się ważenia zwłok zwierzęcych.

PLW wydał w dniu [...] sierpnia 2020 r. decyzję nr [...], którą nałożył na M.B. karę pieniężną w kwocie 35 000 zł.

W swojej decyzji organ I instancji zakwalifikował zakopane na terenie gospodarstwa w [...] martwe owce jako materiał kat. 1, jednakże nie jako zwierzęta podejrzane o zakażenie TSE, ale jako całe padłe zwierzęta należące do gatunku owca domowa wraz z czaszkami, mózgiem, oczami i rdzeniem kręgowym w wieku powyżej 12 miesięcy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M.B.

W dniu [...] grudnia 2020 r. WLW wydał decyzję znak [...] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ II instancji zauważył, iż w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji nie określono za jakie działanie nałożona została na stronę kara pieniężna. Stwierdził również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Organ II instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazał, iż PLW ponowie rozpatrując sprawę określi wysokość nałożonej kary pieniężnej oraz naruszenie, za które kara pieniężna jest nakładana, określi kategorię wszystkich ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego wskazanych w dokumentach handlowych

o numerach [...] (3 strony), [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. oraz dokona rozstrzygnięcia z uwzględnieniem wagi ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do ustalonych kategorii.

W toku nowego postępowania PLW pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] zwrócił się do zakładu utylizacyjnego P. Sp. z o.o. o udzielenie szczegółowych informacji dotyczących dokładnej wagi odebranych w dniu [...] stycznia 2020 r. padłych owiec i ich szczątków pochodzących z gospodarstwa M.B. oraz wyjaśnienie skreśleń na dokumencie handlowym [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. zakład utylizacyjny P. Sp. z o.o. udzielił wyjaśnień dotyczących skreśleń.

W związku z wątpliwościami dotyczącymi kategoryzacji ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego (niekompletnych zwłok zwierząt) PLW pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] zwrócił się do zakładu utylizacyjnego P. Sp. z o.o. o złożenie wyjaśnień dotyczących powyższych wątpliwości. W odpowiedzi zakład utylizacyjny poinformował, iż zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych nieprzeznaczonych do spożycia ludzi i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (Dz.U.UE.L.2009.300.1; dalej jako rozporządzenie nr 1069/2009) przeżuwacze i ich szczątki zakwalifikowane są jako kategoria 1.

PLW dnia [...] lutego 2021 r. wydał decyzję nr [...], którą nałożył na M.B., karę pieniężną w kwocie 35 000 zł za nieprawidłowe usunięcie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 o wadze powyżej 100 kg.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M.B., zarzucając naruszenie:

1. art. 85a ust 1 pkt 2 lit a i ust 2 w zw. z art. 1 pkt 1 lit n oraz art. 85h ustawy

z dnia 1 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1421 ze zm.: dalej jako u.o.z.z.); art. 8, 12 rozporządzenia nr 1069/2009, pkt 1 lit b załącznika V rozporządzenia nr 999/2001, § 3 pkt 2 lit a tiret trzecie rozporządzenia Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi z dnia 2 maja 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 269- dalej jako r.s.w.k.p.) przez ich niesłuszne zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej, podczas gdy przedmiotowe postępowanie nie wykazało spełnienia przesłanek, które by to uzasadniało,

a w szczególności w sytuacji, gdy nie przeprowadzono należytego postępowania dowodowego w zakresie dotyczącym niezwykle istotnych kwestii, tj. odnośnie samych podstaw nałożenia kary pieniężnej

w przedmiotowym postępowaniu, w tym co do:

a) ustaleń dotyczących wagi padłych zwierząt, która legła u podstaw nałożenia kary pieniężnej - przyjęta (nieprawidłowo zresztą, w sposób zupełnie dowolny) waga ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nie została wskazana w sentencji zaskarżonej decyzji (mimo że bezwzględnie winno to nastąpić), a równocześnie z całą pewnością przywołanie jej wyłącznie w treści uzasadnienia nie jest wystarczające, i to mimo wskazania w samej sentencji sformułowania - "za nieprawidłowe usunięcie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 o wadze powyżej 100 kg" (szczególnie, że nie wskazano, czy było tego chociażby mniej niż 1000 kg, a jest to istotne, ze względu na progi wartościujące wysokość nakładanej kary pieniężnej);

b) ustalenie, że strona ponosi odpowiedzialność i tym samym uzasadnione jest nałożenie kary pieniężnej, bez równoczesnego zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w postępowaniu karnym (mimo wniosków o przeprowadzenie dowodu z tychże akt) – prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową, a kolejno przez Sąd Rejonowy, z których wprost wynika, że grzebanie zwłok padłych zwierząt następowało z wyłącznej woli pracownika spółki B. Sp. z o.o. – G.Ł. (zadaniem którego była również opieka nad należącymi do odwołującej owcami), który zatajał wszelkie informacje nie tylko o padnięciach zwierząt, ale również o ich grzebaniu w miejscach niedozwolonych (nie w jednym miejscu, jak przyjmuje organ I instancji), wszelkie decyzje podejmował samodzielnie, dążąc do ukrycia informacji w tym przedmiocie przed właścicielami tychże zwierząt, a ponadto, iż czynił to, mimo że doskonale znał procedurę i praktykę co do utylizacji padłych zwierząt (prowadzonej przez zakład utylizacyjny P., z którego usług od lat strona korzysta i spółka B.),

c) bezzasadne przyjęcie, że padłe owce należące do strony, których zwłoki zakwalifikowano jako produkty pochodzenia zwierzęcego, stanowią uboczne produkty kategorii pierwszej i tym samym zachodzi podstawa do nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy w ocenie strony takie ustalenie jest dowolne

i niepoparte materiałem dowodowym,

d) podstawą czynionych ustaleń stanowią dokumenty z formalnymi, licznymi wadami formalnymi,

e) nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego w zakresie dotyczącym kwestii kluczowej w sprawie, a mianowicie – wagi padłych zwierząt, sposobu jej ustalenia, mimo uzasadnionych wątpliwości podnoszonych konsekwentnie przez stronę skarżącą, a w konsekwencji przyjęcie dowolnych wartości jako te, które stanowić miały wagę rzeczywistą, mimo że nie przeprowadzono samego zważenia materiałów pochodzenia zwierzęcego, do dokumentów wpisano jedynie przykładowej wartości (czego dowodem jest identyczna waga materiału, zależnie od wieku i stanu – dotyczy to zarówno owiec należących do strony, jak i spółki B., wobec której wydano tożsamą decyzję co do nałożenia na nią kary grzywny w horrendalnej wysokości), w oderwaniu od stanu faktycznego i stanu zwierząt (w tym wobec chociażby stanu ich wychudzenia przed śmiercią i stanu pozostałej części stada – na co wskazuje dokumentacja sporządzona przez służby weterynaryjne oraz materiały zgromadzone w sprawach karnych, o jakich mowa powyżej) nieprzeprowadzenia dowodów z materiałów znajdujących się w aktach spraw karnych oraz w związku z nieprzesłuchaniem w sprawie

w charakterze świadków A.D., G.Ł. kierowcy firmy P. – A.T. (który dokonywał odbioru materiału do utylizacji) oraz odwołującej w charakterze strony – i to mimo wyjaśnienia zakładu utylizacyjnego w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r., że kierowca w dniu [...] stycznia 2020 r., dokonując odbioru padłych zwierząt, szacuje jedynie ich wagę (cyt.: "po przybyciu na miejsce kierowca w obecności właściciela sztuk padłych szacuje wagę" – nie ma tu jakiejkolwiek mowy o ważeniu, a wyłącznie o szacowaniu wagi).

f) bezzasadne przyjęcie, że w przypadku zwłok należących do strony owiec - doszło do mieszaniny materiału kategorii pierwszej (85 kg) z materiałem kategorii drugiej (175 kg), co uzasadnia łączne przyjęcie kategorii pierwszej co do całego materiału (a zatem łącznie 260 kg), w sytuacji, gdy brak jest ku temu podstaw, a ustalenia organu I instancji w tej materii są zupełnie dowolne, pozbawione jakichkolwiek podstaw,

g) art. 189d oraz art. 189f k.p.a. przez błędne ich zastosowanie (przy przyjęciu, że zachodzą podstawy faktyczne i prawne do ukarania strony karą pieniężną)

i niesłuszne nieodstąpienie od ukarania strony rzeczoną karą — mimo chociażby okoliczności, o jakich mowa powyżej.

Ponadto, zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie:

h) art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) przez prowadzenie postępowania

i wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa,

w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do wydania decyzji o takiej treści,

i) art. 7 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej) przez wydanie zaskarżonej decyzji

w oparciu o niekompletny i powierzchowny materiał dowodowy oraz niedążenie do załatwienia sprawy i nieuwzględnianie przy tym słusznego interesu skarżącego,

j) art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania do organów administracji) i art. 11 k.p.a. (zasada wyjaśniania zasadności przesłanek) przez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niekompletny i powierzchowny materiał dowodowy, nienależyte wyjaśnienie podstaw uzasadniających wydanie decyzji o takiej treści,

k) art. 77§1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji w oparciu o niekompletny i powierzchowny materiał dowodowy,

l) art. 80 k.p.a. (zasada swobodnej oceny dowodów) przez jego niezastosowanie

i przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, a w wyniku tego uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że zachodzą podstawy do ukarania mnie karą pieniężną, podczas gdy takie ustalenie nie znajduje uzasadnienia,

m) naruszenie art. 107 k.p.a. przez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania ewentualnie, z ostrożności: zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odstąpienie od ukarania karą pieniężną, ewentualnie, z jeszcze dalej posuniętej ostrożności: uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez PLW.

Pismem z dnia [...] maja 2021 r., znak [...] strona została poinformowana o zakończeniu postępowania dowodowego, możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłaszania wniosków. Strona z możliwości skorzystała.

W dniu [...] czerwca 2021 r. WLW wydał opisaną na wstępie decyzję, w której w uzasadnieniu w pierwszej kolejności przywołał treść przepisów mających jego zdaniem zastosowanie w sprawie wskazując, że przeprowadzona dnia [...] stycznia 2020 r. kontrola na terenie gospodarstwa należącego do strony wykazała rażące naruszenie przepisów rozporządzenia nr 1069/2009.

W trakcie kontroli na działce w [...] stwierdzono bowiem zakopane zwłoki i szczątki owiec, które zgodnie z oznakowaniem w postaci kolczyków identyfikacyjnych, były własnością gospodarstwa rolnego należącego do M.B. Organ uznał, że powyższy sposób postępowania ze zwłokami zwierząt jest niezgodny z przepisami prawa. Podkreślił, iż uppz klasyfikuje się w specjalnych kategoriach odzwierciedlających poziom zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt stwarzanego przez takie produkty (art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009). Postępowanie z uppz musi zapewnić, iż produkty te, bez względu na kategorie nie będą stanowić zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji nr z dnia [...] lutego 2021 r. zakwalifikował martwe owce i ich szczątki jako materiał kategorii 1.

Organ II instancji, na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, tj. dokumentów handlowych [...] z dnia [...] stycznia 2020r., ustalił, iż uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego w łącznej ilości 260 kg stanowiły: owce wieku powyżej 12 miesięcy - 6 szt. (75 kg), owce w wieku poniżej 12 miesięcy - 17 szt. (170 kg,) szczątki 2 szt. owiec w wieku powyżej 12 miesięcy (10 kg), szczątki jednej sztuki owcy w wieku poniżej 12 miesięcy (5 kg).

Stosownie do art. 8 lit. b ppkt ii rozporządzenia nr 1069/2009, materiał kat. 1 stanowią "całe zwierzęta lub ich części zawierające materiał szczególnego ryzyka w momencie ich usuwania". Z kolei załącznik nr V do rozporządzenia nr 999/2001 opisuje materiał szczególnego ryzyka zależnie od statusu BSE danego kraju, tj. czy dane Państwo należy do krajów o kontrolowanym lub nieokreślonym ryzyku wystąpienia BSE czy też do państw członkowskich o znikomym ryzyku BSE odpowiednio w pkt 1 lub 2 powyższego załącznika. W związku z tym, iż Polska, zgodnie z decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2017/1396 z dnia 26 lipca 2017 r. zmieniającą załącznik do decyzji 2007/453/WE w odniesieniu do statusu BSE Polski i niektórych regionów Zjednoczonego Królestwa (Dz. Urz. UE L 197 z 28.7.2017, str. 9), została uznana za kraj o nieznacznym ryzyku BSE, przy określaniu materiału szczególnego ryzyka ma zastosowanie pkt 2 załącznik nr V do rozporządzenia 999/2001, zgodnie z którym stanowią go m. in. tkanki wymienione w pkt 1 lit. b, czyli "w odniesieniu do owiec i kóz czaszka, w tym mózg i oczy, oraz rdzeń kręgowy zwierząt w wieku powyżej 12 miesięcy". Martwe owce i ich szczątki, zawierające czaszkę stanowią wobec powyższego materiał kategorii 1. Z kolei analizując kategoryzację martwych sztuk owiec i ich szczątków w wieku poniżej 12 miesięcy, same w sobie stanowią one materiał kategorii 2, zgodnie z art. 9 lit. f ppkt

i rozporządzenia nr 1069/2009, który wskazuje iż są to: "zwierzęta lub części zwierząt inne niż te, o których mowa w art. 8 lub w art. 10, które padły z innych przyczyn niż ubój lub zabijanie z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi, w tym zwierzęta zabite w celu zwalczania chorób", gdyż zgodnie z wyżej przytoczoną definicją materiału szczególnego ryzyka w odniesieniu do owiec, ze względu ich wiek, nie zawierają one powyższego materiału. Organ odwoławczy wskazał, iż martwe owce i ich szczątki

w wieku poniżej 12 miesięcy zostały zakopane a następnie odebrane przez zakład utylizacyjny P. razem jako zmieszane ze sztukami w wieku powyżej 12 miesięcy stąd przy ich kategoryzacji należy się oprzeć na art. 8 lit. g ww. rozporządzenia nr 1069/2009, który wskazuje iż materiałem kategorii 1 są "mieszaniny materiału kategorii 1 z materiałem kategorii 2 albo materiałem kategorii 3 lub z materiałami obu kategorii". Reasumując, w związku z faktem, że uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego ujawnione na terenie działki w [...], należące do gospodarstwa M.B. stanowiła mieszanina całych martwych owiec i ich szczątków w wieku zarówno powyżej, jak i poniżej 12 miesięcy, organ I instancji zdaniem WLW słusznie zakwalifikował powyższe uppz do materiału kategorii 1.

Następnie organ odwoławczy przytoczył art. 12 rozporządzenia nr 1069/2009, wskazujący na dopuszczalne sposoby usunięcia ubocznych produktów pochodzenia zwierząt kategorii 1 oraz stwierdził, że sposób usunięcia ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 przez stronę, przez ich grzebanie na terenie gospodarstwa w [...] nie spełnia warunków wskazanych przez ustawodawcę

w rozporządzeniu.

Zgodnie z art. 85a ust 1 pkt. 2 lit. a u.o.z.z. kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych usuwa, stosuje, przetwarza lub wysyła te produkty niezgodnie z wymaganiami określonymi w art. 12-14, art. 25, art. 26, art. 28 i art. 29 rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 8 ust. 1, art. 9, art. 10 ust. 1 i 3, art. 23 ust. 3 oraz art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 142/2011, podlega karze pieniężnej. Wysokość kary za ww. czyn została uzależniona przez ustawodawcę od wagi ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego usuniętych niezgodnie z ww. przepisami oraz od ich kategorii.

W myśl natomiast § 3 pkt 2 lit. a r.s.w.k.p. w przypadku usuwania lub stosowania materiał kategorii 1 lub produkt pochodny pochodzący z takiego materiału niezgodnie z wymaganiami określonymi w art. 12 rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 142/2011, lub art. 9 rozporządzenia nr 142/2011, w zakresie wymagań dla tego materiału lub produktu określonych w załączniku IV w rozdziale IV w sekcji 3 rozporządzenia nr 142/2011, kara pieniężna wynosi:

– 13.100 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu nie przekracza 10 kg,

– 21.800 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 10 kg i nie przekracza 100 kg,

– 35.000 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 100 kg i nie przekracza 1000 kg,

– 48.200 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 1000 kg".

W niniejszej sprawie ustalono, że waga materiału kategorii 1 wynosiła 260 kg,

a więc ponad 100 kg, a tym samym – w ocenie organu - kara została ustalona w wysokości 35 000 zł w sposób prawidłowy.

Następnie WLW podkreślił, że oparł się na wszystkich zebranych w sprawie materiałach dowodowych, w tym dokumentach handlowych potwierdzających wywóz materiału kat. 1 z Gospodarstwa Rolnego M.B. o numerach [...] z dnia [...] stycznia 2020r. Dane zawarte w tych dokumentach zostały zaakceptowane przez stronę, a wskazana waga materiału kat. 1 została potwierdzona pismem zakładu utylizacyjnego P. Sp. z o.o. z dnia [...] czerwca 2020 r., odbierającego uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego od strony.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych zarzutów odwołania. Przede wszystkim wskazał, że PLW zgromadził niezbędny materiał dowodowy, w tym pozyskał dokumenty handlowe o numerach [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Organ I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, w celu potwierdzenia ilości materiału kat. 1 odebranego od strony przez zakład utylizacyjny P. Sp. z o.o. w dniu [...] stycznia 2020 r., w tym uzyskał dokumentację oraz kilkukrotne wyjaśnienia od powyższego zakładu, a następnie w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego wydał rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie bezsprzecznie strona usunęła uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 o wadze ponad 100 kg w sposób niezgodny z art. 12 rozporządzenia 1069/2009, a tym samym spełnione zostały wszystkie przesłanki do nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. a u.o.z.z. w zw. z § 3 pkt 2 lit. a tiret trzecie r.s.w.k.p. W świetle powyższego brak jest podstaw do twierdzenia, że waga ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego została ustalona w sposób dowolny, ponieważ wynikała z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu braku w rozstrzygnięciu decyzji wskazania przyjętej wagi produktów, które zostały usunięte przez stronę niezgodnie z przepisami,

a jedynie określenie czynu jako "nieprawidłowe usunięcie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii o wadze powyżej 100 kg", organ odwoławczy wskazał, że powyższe jest zgodne ze sposobem określenia czynu zawartym

w r.s.w.k.p. W uzasadnieniu faktycznym decyzji organ I instancji wskazał ustaloną wagę ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1, która wynosiła 260 kg, a więc powyżej 100 kg.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego kwestii ustalenia wagi, organ II instancji podkreślił, iż dokument handlowy oraz pisma zakładu utylizacyjnego P. a przedstawione w nich dane są miarodajne i wiarygodne. Dokumenty handlowe

o numerach [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. zostały podpisane przez przedstawiciela strony, a ani waga ani sposób określenia wartości - 5,10 i 20 kg, odebranego materiału wskazane w powyższym dokumencie nie były przez stronę wówczas kwestionowane. Strona przy odbiorze ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nie wnioskowała o zważenie materiału, ani o inny sposób ustalenia wagi (skoro miało to dla niej istotne znaczenie), a zatem zgadzała się z wagą wykazaną w dokumentach handlowych. Organ II instancji podał, że to strona była odpowiedzialna za gromadzenie i określanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego będących w jej posiadaniu oraz za prawidłowo wypełnioną dokumentację towarzyszącą przewożonym produktom, w tym w zakresie ilości produktów.

W ocenie WLW analiza akt sprawy wykazała, iż organ I instancji w toku postępowania podjął działania mające na celu ustalenie faktycznej ilości ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego poprzez zwrócenie się do zakładu utylizacyjnego P. o wyjaśnienia dotyczące zarówno wagi odebranego z Gospodarstwa Rolnego M.B. materiału kat. 1, jak i szczegółowych informacji dotyczących legalizacji będącej na wyposażeniu ww. podmiotu wagi samochodowej.

Odnośnie podniesionej przez stronę kwestii skreślenia jednej z pozycji

w dokumencie handlowym dotyczącym podmiotu "B." WLW wskazał, że kwestia ta została wyjaśniona w piśmie zakładu utylizacyjnego P. z dnia [...] grudnia 2020r., z którego wynika, że to strona powtórnie podała kierowcy ten sam numer kolczyka (...) [...].

Odnosząc się do zarzutu strony o braku wiedzy jej przedstawiciela obecnego podczas odbioru ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego o możliwych konsekwencjach wynikających z danych zawartych w dokumentach handlowych oraz możliwości nałożenia przez PLW kary pieniężnej w oparciu o te dokumenty organ odwoławczy wskazał, że M.B. prowadząc gospodarstwo rolne w której imieniu dokumenty podpisywał A.D., prowadząc działalność nadzorowaną, wobec ujawnienia nieprawidłowego postępowania z uppz przez grzebanie ich na posesji w [...] musiała liczyć się z konsekwencjami postępowania niezgodnego z przepisami prawa. To na stronie, jako posiadaczu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, ciąży obowiązek kontroli, prawidłowej identyfikacji i usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego i to ona ponosi odpowiedzialności za wszelkie działania niezgodne z przepisami prawa.

Odnośnie argumentu dotyczącego "oszukania strony przez nierzetelnego pracownika" organ II instancji wskazał, że to strona odpowiada za działania osób występujących w jej imieniu, jak również zatrudnianych przez nią pracowników. Ewentualne konsekwencje działań pracowników wbrew poleceniom służbowym pracodawcy należą natomiast do sfery wewnętrznych spraw pracodawcy i nie mają wpływu na jego odpowiedzialność w zakresie przestrzegania wymagań dotyczących usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. W tym zakresie nie ma

w ocenie WLW znaczenia dla sprawy przeprowadzenie dowodu z akt sprawy karnej pracownika strony – G.Ł. To na stronie, a nie na organach Inspekcji Weterynaryjnej ciąży obowiązek kontroli działań zatrudnianych przez nią pracowników.

Odnosząc się do zarzutu, w którym strona kwestionuje dokonaną przez organ I instancji kwalifikację zwłok owiec jako materiału kategorii pierwszej, organ II instancji WLW stwierdził, że organ I instancji poprawnie dokonał kategoryzacji martwych owiec i ich szczątków podając odpowiednie przepisy prawa. Ustalenia

w tym zakresie zostały dokonane w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym protokół z kontroli z dnia [...] stycznia 2020r., dokumenty handlowe o numerach [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. PLW dokonując kategoryzacji ujawnionego materiału oparł się na powyższym protokole wyraźnie wskazującym, iż wśród szczątków owiec ujawniono prawie kompletne szkielety oraz czaszkę. Organ dokonał więc należytych ustaleń w tym zakresie, uzasadniając swoje stanowisko w oparciu o zebrane dowody i w oparciu o stosowne przepisy prawne. Organ II instancji wskazał również, że wbrew stanowisku strony, o tym, że całe zwierzęta i ich części ujęte w tych dokumentach handlowych stanowią materiał szczególnego ryzyka stanowią przepisy rozporządzenia nr 1069/2009 oraz rozporządzenia nr 999/2001, a nie rubryka w dokumencie handlowym o pochodzeniu materiału, o treści: "Podpis powiatowego lekarza weterynarii, jeżeli zwłoki padłych zwierząt lub ich części pochodzą z obszarów podlegających ograniczeniom, zakazom lub nakazom, nałożonym na podstawie przepisów o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu zakaźnych". Wskazana przez stronę rubryka dotyczy obszarów związanych ze zwalczaniem chorób zakaźnych zwierząt (jak np. ASF) i w tychże obszarach wymagany jest podpis powiatowego lekarza weterynarii.

Zarzut strony w pkt. 1 lit. d odwołania, że "podstawą czynionych ustaleń stanowią dokumenty obarczone licznymi wadami formalnymi" nie został uszczegółowiony o informację, o które dokumenty chodzi i jakie wady formalne mają te dokumenty posiadać, wobec powyższego organ uznał go za bezzasadny.

Strona w pkt. 1 lit f odwołania zarzuciła organowi I instancji nadanie kategorii 1 mieszaninie materiału 1 i 2 bez dokonania w tym zakresie jednoznacznych ustaleń. Zarzut ten w ocenie organu II instancji jest bezzasadny, gdyż odkryte zwłoki owiec

i ich szczątki na terenie działki w [...], stanowiąc mieszaninę materiału kategorii 1 i 2 automatycznie zgodnie z art. 8 lit. g rozporządzenia nr 1069/2009 musi być zaliczona do kategorii 1, a rozdzielenie i segregowanie sztuk po ujawnieniu nie może wpłynąć na zmianę kategorii na niższą tj. 2. Ponadto strona zgadzając się na łączny wywóz ujawnionych uppz, podpisując dokumenty handlowe nie kwestionowała ich kategoryzacji. Dokumenty handlowe, na których ujęte są łącznie sztuki zarówno

w wieku powyżej i poniżej 12 miesięcy wyraźnie wskazują, iż jest to mieszanina tworząca materiał kategorii 1.

Odnosząc się do zarzutu ujętego przez stronę w pkt 1 lit. g odwołania

w zakresie naruszenia przez organ I instancji art. 189d oraz art. 189f k.p.a. organ odwoławczy uznał, że jest on częściowo zasadny, ale nie z przyczyn wskazanych przez stronę. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie art. 189d k.p.a. w ogóle nie mógł mieć zastosowania, ponieważ wysokość kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 85a u.o.z.z. została ściśle określona r.s.w.k.p., biorąc pod uwagę rodzaj naruszeń oraz stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt stwarzanego przez te naruszenia, a także biorąc pod uwagę, że wysokość kary pieniężnej, nie przekracza określonej wysokości w odniesieniu do wskazanych w art. 85a ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.z.z. przepisów. Zgodnie natomiast z art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. przepisów działu IVA (w którym znajduje się również art. 189d k.p.a.) nie stosuje się w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Odnośnie natomiast zarzutu niezastosowania art. 189f § 1 k.p.a. (odstąpienie od ukarania) należy wskazać, że zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie WLW

w niniejszym przypadku żadna ze wskazanych przesłanek nie występuje. Nieprawidłowe usunięcie materiału kategorii 1 nie sposób uznać za znikome naruszenie prawa, a na stronę nie była wcześniej nałożona za to samo zachowanie prawomocną decyzją administracyjną kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej i strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Prawodawca dzieląc uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego na

3 kategorie i określając jaki materiał stanowi kategorię 1 jednoznacznie wskazuje, iż materiał ten jest "szczególnego ryzyka" i należy go usuwać w ściśle określony sposób. Należy zaznaczyć, iż martwe zwierzęta w gospodarstwie stanowią źródło szerzenia się chorób zwierząt w gospodarstwie i środowisku. Czynniki chorobotwórcze powodujące choroby i padnięcia zwierząt, a także wywołujące choroby odzwierzęce stanowią znaczne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Odzwierzęce czynniki chorobotwórcze, których rezerwuarem są padłe zwierzęta przez wzmożony rozwój bakterii, wirusów czy też pasożytów mogą być przyczyną chorób zakaźnych zwierząt i chorób odzwierzęcych ludzi. Aby zatem uniknąć lub zminimalizować niekorzystne oddziaływanie odzwierzęcych czynników chorobotwórczych konieczne jest prawidłowe postępowanie przy usuwaniu padłych zwierząt.

Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów naruszenia przez organ

I instancji art. 189d i art. 189f k.p.a. stan wykopanych szczątków wskazywał, iż proceder nie miał charakteru incydentalnego oraz, że zwłoki zwierząt były grzebane na działce w [...] przez okres 3-4 m-cy, co potwierdza notatka służbowa lek, wet. K.C. z dnia [...] stycznia 2020r. załączona do protokołu kontroli z dnia [...] stycznia 2020 r. O możliwości oddziaływania padliny na środowisko świadczy m. in. fakt, że rejestracja grzebowisk wymaga współpracy wielu organów, w tym inspekcji weterynaryjnej oraz wydania stosownych decyzji.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż na posesji w [...] nie zostało zgłoszone miejsce grzebania oraz nie dokonano oceny ryzyka wpływu na środowisko, a co za tym idzie grzebanie zwłok zwierząt nie mogło być możliwe. Działania strony polegające na wyrażeniu zgody na odbiór padłych zwierząt nie stanowią "starań, celem zapobieżenia negatywnym skutkom swojego zaniedbania", zaś dezynfekcja miejsca zakopania zwłok martwych owiec, zgodnie z protokołem DDD nr [...] była wykonania z inicjatywy PLW. Nie ma w ocenie organu odwoławczego znaczenia czy strona będzie wykonywała obowiązki przez swoich pracowników, czy też podmioty zewnętrzne, jeżeli obowiązki spoczywające na stronie będą wykonywane w sposób prawidłowy. Strona nie wykazała również wdrożenia jakichkolwiek procedur kontroli sposobu postępowania z ubocznymi produktami pochodzenia w przyszłości, co miałoby stanowić potwierdzenie opisanych starań.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. , organ II instancji podał, że w niniejszej sprawie ustalony stan faktyczny nie dawał podstaw do przyjęcia argumentacji strony. Organ I instancji podjął bowiem wszelkie niezbędne działania do wyjaśnienia sprawy i w sposób wyczerpujący rozpatrzył sprawę, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, ze względu na zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt. PLW

wydał decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niewłaściwe usuwanie uppz. Obarczenie winą za powstałe nieprawidłowości przez stronę jedynie pracownika nie jest przesłanką do odstąpienia od wymierzenia kary, zaś materiały zgromadzone w sprawie karnej dotyczące powyższej kwestii nie dotyczą sprawy ujętej skarżoną decyzją, lecz są sprawą pomiędzy spółką, a jej pracownikiem. W sprawie grzebania martwych zwierząt należących do M.B. odpowiedzialnym podmiotem jest ona sama jako podmiot prowadzący działalność polegającą na utrzymywaniu zwierząt, zarejestrowaną i podlegającą nadzorowi PLW.

WLW podkreślił, że rozstrzygnięcie organu oparte zostało na materiale dowodowym załączonym do akt niniejszego postępowania. Organ odwoławczy analizując i interpretując powyższy materiał dowodowy zrekonstruował i ocenił stan faktyczny sprawy z zachowaniem reguł procesowych wyrażonych w art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a.

W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przez organ I instancji art. 8, 11 oraz 80 k.p.a. WLW ustalił, iż organ I instancji prawidłowo i w całości zgromadził

w sprawie materiał dowodowy, nie przekroczył granicy swobodnej oceny dowodów, jak również wskazał dowody, na których się oparł w swoim rozstrzygnięciu oraz fakty, które uznał za udowodnione. Jednocześnie w zakresie zarzutu wskazanego w pkt 1 lit. h odwołania WLW, po przeanalizowaniu dowodów i podstaw prawnych zaskarżonej decyzji stwierdził, iż organ I instancji działał na podstawie i w granicach przepisów prawa, właściwie je zastosował oraz podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Z kolei co do naruszenia art. 107 k.p.a. wskazanego w pkt. 1 lit. m odwołania strony, WLW podał, iż organ I instancji wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, a także zawarł w zaskarżonej decyzji uzasadnienie prawne, wyjaśniając podstawy prawnej decyzji.

W odniesieniu do opisanej sytuacji majątkowej M.B. organ odwoławczy wskazał, iż nie ma ona wpływu na wysokość ustalonej kary, ponieważ wymiar kary za niezgodne z prawem usuwanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego jest ściśle określony w r.s.w.k.p.

Skargę na powyższą decyzję WLW wniosła, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, M.B., w której zarzuciła naruszenie:

1. art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. a i ust. 2 w zw. z art. 1 pkt 1 lit. n oraz art. 85b u.o.z.z.; art. 8, 12 rozporządzenia nr 1069/2009, pkt 1 lit. b załącznika V do rozporządzenia nr 999/2001, § 3 pkt 2 lit. a tiret trzecie r.s.w.k.p. przez ich niesłuszne zastosowanie i uznanie, że nałożenie na skarżącą kary pieniężnej znajduje uzasadnienie w przepisach prawa i okolicznościach faktycznych, podczas gdy przedmiotowe postępowanie nie wykazało spełnienia przesłanek, które by to uzasadniało, a w szczególności w sytuacji, gdy nie przeprowadzono należytego postępowania dowodowego w zakresie dotyczącym niezwykle istotnych kwestii,

tj. odnośnie samych podstaw nałożenia kary pieniężnej w przedmiotowym postępowaniu, podmiotu odpowiedzialnego, w tym co do:

a) okoliczności grzebania padłych zwierząt, osoby za to wyłącznie odpowiedzialnej, sposobu jej działania, czynienia tego przez nią na jej ryzyko

i odpowiedzialność – skarżąca wskazuje, że to G.Ł., bez jej woli i wiedzy, dopuszczając się w istocie czynu zabronionego prawem, z niezrozumiałych przyczyn podejmował nieuprawnione działania, które nie mogą obciążać skarżącej

(i spółki B. Sp. z o.o.),

b) ustaleń dotyczących wagi padłych zwierząt, która legła u podstaw nałożenia kary pieniężnej przyjęta (nieprawidłowo zresztą, w sposób zupełnie dowolny) waga ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nie została wskazana w sentencji zaskarżonej decyzji (mimo że bezwzględnie winno to nastąpić - a co organ II instancji wprost w uzasadnieniu zbagatelizował, nie dostrzegając nieprawidłowości w tym zakresie), a równocześnie z całą pewnością przywołanie jej wyłącznie w treści uzasadnienia nie jest wystarczające, i to mimo wskazania w samej sentencji sformułowania "za nieprawidłowe usunięcie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 o wadze powyżej 100 kg (szczególnie, że nie wskazano, czy było tego chociażby mniej niż 1000 kg, a jest to istotne, ze względu na progi wartościujące wysokość nakładanej kary pieniężnej);

c) ustalenie za organem I instancji, że skarżąca ponosi odpowiedzialność i tym samym uzasadnione jest nałożenie na nią kary pieniężnej, bez równoczesnego zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w postępowaniu karnym (mimo wniosków o przeprowadzenie dowodu z tychże akt) - prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową, a kolejno przez Sąd Rejonowy, z których wprost wynika, że grzebanie zwłok padłych zwierząt następowało z wyłącznej woli pracownika spółki B. Sp. z o.o. – G.Ł. (bez woli, a nawet wiedzy skarżącej i zarządzających powyższą spółką), który zatajał informacje nie tylko o padnięciach zwierząt, ale również i ich grzebaniu w miejscach niedozwolonych (nie w jednym miejscu), wszelkie wyżej wymienione decyzje podejmował samodzielnie, dążąc do ukrycia informacji w tym przedmiocie przed właścicielami tychże zwierząt, a ponadto – iż czynił to, mimo że doskonale znał procedurę i praktykę co do utylizacji padłych zwierząt (prowadzonej przez zakład utylizacyjny P., z którego usług od lat korzystała skarżąca i spółka B. Sp. z o.o.), a dodatkowo sama utylizacja nie generowała po stronie skarżącej (oraz ww. spółki) jakichkolwiek dolegliwości czy strat, a co istotne – była niezbędna, celem rozliczenia każdego zwierzęcia, które przecież były poddawane procesowi rejestracji,

d) bezzasadne przyjęcie, w ślad za organem I instancji, że padłe owce należące do skarżącej, których zwłoki zakwalifikowano jako produkty pochodzenia zwierzęcego, stanowią uboczne produkty kategorii pierwszej i tym samym zachodzi podstawa do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, podczas gdy takie ustalenie jest dowolne i niepoparte materiałem dowodowym,

e) podstawą czynionych ustaleń stanowią dokumenty obarczone licznymi wadami formalnymi, co do których zastrzeżenie zgłaszane były w toku postępowania, co organ II instancji zupełnie zbagatelizował,

f) nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego w zakresie dotyczącym kwestii kluczowej w sprawie, a mianowicie wagi padłych zwierząt, sposobu jej ustalenia, podnoszonych konsekwentnie przez stronę skarżącą, a finalnie przyjęcie dowolnych wartości jako tych, które stanowić miały wagę rzeczywistą, mimo że nie przeprowadzono samego zważenia (a podjęto się jedynie dowolnego szacowania - i to nie przez organ, ale pracownika zakładu utylizacyjnego, przy czym nastąpiło to w zupełnym oderwaniu od okoliczności faktycznych, a sam pracownik oraz inne osoby obecne na miejscu tychże zdarzeń nie przypuszczali nawet, że skutki dokonanych wpisów będą tak dalece idące – krzywdzące dla skarżącej oraz spółki B. sp. z o.o.) materiałów pochodzenia zwierzęcego, do dokumentów wpisano jedynie przykładowe wartości (czego dowodem jest identyczna waga materiału, niezależnie od wieku i stanu poszczególnych zwierząt skarżącej, jak i spółki, wobec której wydano tożsamą decyzję co do nałożenia na nią kary grzywny w horrendalnej wręcz wysokości), w oderwaniu od stanu faktycznego i stanu zwierząt (w tym wobec chociażby stanu ich wychudzenia przed śmiercią i stanu pozostałej części stada - na co wskazuje dokumentacja sporządzona przez służby weterynaryjne oraz materiały zgromadzone w sprawach karnych, o jakich mowa powyżej) - w tym chociażby wobec nieprzeprowadzenia dowodów z materiałów znajdujących się w aktach spraw karnych oraz w związku z nieprzesłuchaniem w sprawie w charakterze świadków A.D., G.Ł. kierowcy firmy P. – A.T. (który dokonywał odbioru materiałów do utylizacji), a nadto nieprzesłuchaniem M.B. w charakterze strony - i to mimo wyjaśnienia zakładu utylizacyjnego w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r., że kierowca w dniu [...] stycznia 2020 r. dokonując odbioru padłych zwierząt, szacuje jedynie ich wagę (cyt.: "po przybyciu na miejsce kierowca w obecności właściciela sztuk padłych szacuje wagę" - nie ma tu jakiejkolwiek mowy o ważeniu, a wyłącznie o szacowaniu wagi, a co więcej - brak jest jakichkolwiek danych pochodzących z procesu ważenia pojazdu zakładu utylizacji przed wyjazdem z tego zakładu i po jego powrocie, podczas gdy - jak zauważa organ II instancji - to jedyny czas, kiedy, zgodnie z praktyką zakładu, dochodzi do rzeczywistego pomiaru wagi (niezrozumiałe jest zatem zasięganie informacji co do cech wagi zakładu, jej legalizacji itd., kiedy to dowodowo nie zasięga się informacji w tym przedmiocie);

g) bezzasadne przyjęcie, że w przypadku zwłok należących do skarżącej owiec – doszło do mieszaniny materiału kategorii pierwszej (85 kg) z materiałem kategorii drugiej (175 kg), co uzasadnia łączne przyjęcie kategorii pierwszej co do całego materiału (a zatem łącznie 260 kg), w sytuacji, gdy brak jest ku temu podstaw, a ustalenia organu I instancji w tej materii są zupełnie dowolne, pozbawione jakichkolwiek podstaw.

- a nadto naruszenie:

2. art. 189d oraz art. 189f k.p.a. przez błędne ich zastosowanie (przy przyjęciu, że zachodzą podstawy faktyczne i prawne do ukarania skarżącej karą pieniężną kategorycznie zaprzecza) i niesłuszne nieodstąpienie od ukarania skarżącej rzeczoną karą mowa powyżej, a w szczególności uwzględniwszy fakt, że skarżąca czyniła zadość ciążącym na niej obowiązkom, była przekonana (a było to usprawiedliwione), że stan zwierząt jest dobry, nie dochodzi do ich padnięć (skoro pracownik spółki B. Sp. z o.o. ich nie zgłaszał, mimo znajomości procedury

i świadomości konieczności dokonywania tychże zgłoszeń, utylizacji padłych sztuk

i potrzeby "wyrejestrowywania" zwierząt), a pracownik powyższej spółki należycie wykonuje swoje obowiązki, a ponadto - przestrzega porządku prawnego, w jej działaniu nie sposób dostrzec nieprawidłowości, a dodatkowo – brak było sygnałów, które stanowiłyby o nienależytym postępowaniu pracownika spółki, który to zapewniał o braku jakichkolwiek problemów ze stadem zwierząt, a co więcej – co pewien czas zgłaszał padłe zwierzęta (co tym bardziej sugerowało, że czyni to za każdym razem, gdy zachodzi w tym zakresie potrzeba); dodatkowo - po stronie skarżącej zachodzą wszelkie względy uzasadniające odstąpienie od ukarania skarżącej karą grzywny,

a związane również z jej właściwościami i sytuacją, o czym szczegółowo jest mowa w treści uzasadnienia.

Ponadto, zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie;

3. art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) przez prowadzenie postępowania

i wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do wydania decyzji o takiej treści, w tym przede wszystkim poprzez powielenie błędów popełnionych przez organ I instancji, a to co do zasadniczych kwestii w sprawie, zarówno

w zakresie dotyczącym gromadzenia materiału dowodowego, jak i jego oceny,

a ostatecznie co do wydania orzeczenia in meritum,

4. art. 7 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej) przez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niekompletny i powierzchowny materiał dowodowy oraz niedążenie do załatwienia sprawy i nieuwzględnianie przy tym słusznego interesu strony skarżącej,

5. art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania do organów administracji) i art. 11 kpa (zasada wyjaśniania zasadności przesłanek) przez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niekompletny i powierzchowny materiał dowodowy, nienależyte wyjaśnienie podstaw uzasadniających wydanie decyzji o takiej treści, przy niesłusznym pominięciu i zbagatelizowaniu zarzutów podnoszonych w sposób jednoznaczny i uzasadniony przez stronę skarżącą.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie

w całości zaskarżonej decyzji WLW oraz w takim samym zakresie poprzedzającej ją decyzji PLW i umorzenie postępowanie, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji przez odstąpienie od ukarania skarżącej karą pieniężną, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu l instancji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez PLW. Skarżąca wniosła również o zasądzenie od strony przeciwnej na jej rzecz kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę WLW wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.

Powyższe stanowiska strony podtrzymały na rozprawie w dniu [...] kwietnia

2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności

w niniejszej sprawie była decyzja WLW utrzymująca w mocy decyzję PLW nakładająca na skarżącą karę pieniężną w kwocie 35 000 zł za nieprawidłowe usunięcie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 o wadze powyżej 100 kg.

Podstawę materialną powyższych decyzji stanowił art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. a u.o.z.z. zgodnie z którym kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych usuwa, stosuje, przetwarza lub wysyła te produkty niezgodnie z wymaganiami określonymi

w art. 12-14, art. 25, art. 26, art. 28 i art. 29 rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 8 ust. 1, art. 9, art. 10 ust. 1 i 3, art. 23 ust. 3 oraz art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 142/2011, - podlega karze pieniężnej. Wysokość tej kary określa r.s.w.k.p. wydane na podstawie art. 85a ust. 2 u.o.z.z. Zgodnie z § 3 pkt 2 lit. a tego rozporządzenia wysokość kary pieniężnej dla tego kto prowadząc działalność nadzorowaną

w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 usuwa lub stosuje materiał kategorii 1 lub produkt pochodny pochodzący z takiego materiału niezgodnie z wymaganiami określonymi w art. 12 rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 142/2011, lub art. 9 rozporządzenia nr 142/2011, w zakresie wymagań dla tego materiału lub produktu określonych

w załączniku IV w rozdziale IV w sekcji 3 rozporządzenia nr 142/2011, wynosi:

– 13.100 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu nie przekracza 10 kg,

– 21.800 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 10 kg i nie przekracza 100 kg,

– 35.000 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 100 kg i nie przekracza 1000 kg,

– 48.200 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 1000 kg.

W kontekście powołanych przepisów oraz okoliczności sprawy, istotne znaczenie miały przepisy rozporządzenia nr 1069/2009, dookreślane przepisami prawa krajowego, których celem jest zapewnienie takiego funkcjonowania systemu zagospodarowania ubocznych produktów zwierzęcych, aby na każdym jego etapie, poczynając od produkcji, przewozie, obróbce, przetwarzaniu, składowaniu, wprowadzaniu do obrotu, dystrybucji, a kończąc na użyciu lub usuwaniu, możliwe było dokonanie identyfikacji produktu. Jak bowiem wskazano w pkt 1 preambuły do powyższego rozporządzenia produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt. Za prowadzenie czynności zgodnie z tym rozporządzeniem powinny odpowiadać przede wszystkim podmioty zdefiniowane w art. 3 pkt 11 tego rozporządzenia, tj. osoby fizyczne lub prawne, pod których faktyczną kontrolą pozostaje produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego lub produkt pochodny, w tym również przewoźnicy, handlowcy i użytkownicy. Równocześnie interes publiczny związany z zapobieganiem zagrożeniu dla zdrowia ludzi i zwierząt wymaga stworzenia systemu gromadzenia i usuwania, który zapewni bezpieczne stosowanie lub bezpieczne usuwanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, które nie mogą być użyte lub które nie są używane ze względów gospodarczych. Zaniechania, naruszenia obowiązków lub ewentualne luki w systemie nadzoru mogą mieć poważny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt, bezpieczeństwo łańcucha żywnościowego i paszowego oraz zaufanie klientów. Dlatego też rozporządzenie nr 1069/2009 w sposób szczegółowy opisuje obowiązki podmiotów występujących na każdym z etapów. Na wszystkich etapach gromadzenia, przewozu, manipulowania, obróbki, przekształcania, przetwarzania, składowania, wprowadzania do obrotu, rozprowadzania, stosowania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, podmioty obowiązane są umożliwić sprawowanie kontroli przez organy nadzoru weterynaryjnego. Jeśli zatem obowiązki nie są realizowane, a zobowiązany podmiot "omija" wymogi przewidziane

w rozporządzeniu nr 1069/2009, w celu ich wyegzekwowania, jak i sankcjonowania naruszeń, u.o.z.z. przewiduje tryb wydawania decyzji nakładających na podmioty kary administracyjne według taryfikatora przewidzianego w przepisach wykonawczych do ustawy. Kary te, których stawki określa powoływane wcześniej rozporządzenie wykonawcze mogą być nakładane m.in. na podmioty profesjonalne, prowadzące działalność w zakresie postępowania z produktami zwierzęcymi. Wówczas ich celem jest zmuszenie tego typu podmiotów do prowadzenia działalności zgodnie z prawem. Jest to o tyle istotne, że przetwarzanie produktów zwierzęcych może stanowić poważne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego. Przesłanką wymierzenia kary będącej przedmiotem postępowania jest obiektywnie pojmowana bezprawność działalności nadzorowanej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 8 grudnia 2021 r., II SA/Go 779/21).

Sąd podziela stanowisko organów weterynaryjnych, iż skarżąca naruszyła zasady określone w art. 12 rozporządzenia nr 1069/2009 usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w postaci padłych owiec, które należało zakwalifikować do materiałów kategorii 1 stosownie do art. 8 pkt b (ii) tego rozporządzenia – całe zwierzęta lub części zawierające materiał szczególnego ryzyka. Niewątpliwie bowiem wśród zakopanych owiec ujawnionych na terenie gospodarstwa rolnego skarżącej znajdowały się całe zwłoki 6 owiec (poz. 3, 6, 12, 14 i 20 na wykazie zwłok owiec załączonym do protokołu kontroli) w wieku powyżej 12 miesięcy, które zawierały materiał szczególnego ryzyka w rozumieniu art. 3 pkt 18 rozporządzenia nr 1069/20 w zw. z art. 3 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 999/2001 oraz pkt 2 w zw. z pkt 1 lit. b załącznika nr V do tego rozporządzenia - w odniesieniu do owiec i kóz są to czaszka, w tym mózg i oczy, oraz rdzeń kręgowy zwierząt w wieku powyżej 12 miesięcy lub które mają stały siekacz wyrżnięty z dziąsła Powyższe zwłoki owiec były wymieszane ze zwłokami owiec w wieku poniżej 12 miesięcy wymienionymi pod pozostałymi pozycjami we wspomnianym wykazie zwłok, stanowiącym załącznik do protokołu kontroli, w liczbie 16 sztuk, co wprost wynika

z treści tego protokołu, gdyż znajdowały się w jednym dole. Zwłoki owiec poniżej 12 miesięcy wprawdzie zaliczane są do materiału kategorii 2 stosownie do art. 9 pkt f (i) rozporządzenia nr 1069/2009, jednakże gdy są zmieszane z materiałami kategorii 1 wówczas całość stanowi materiał kategorii 1, zgodnie z art. 8 lit. g. rozporządzenia nr 1069/2009. Ustalenia w tym zakresie są pełne i zarazem oparte na wiedzy specjalistycznej pochodzącej nie tylko od organu, ale również lekarza weterynarii.

Z tych też względów prawidłowo organy zakwalifikowały to działanie jako naruszenie o którym mowa w art. 85a ust 1 pkt. 2 lit. a u.o.z.z., odwołującego się między innymi do rozporządzenia nr 1069/2009, podlegające karze pieniężnej określonej taryfowo

w przepisach wykonawczych, tj. w powołanym powyżej § 3 pkt 2 lit. a tiret trzecie r.s.w.k.p.

Natomiast w odniesieniu do zwłok owcy ([...] – wykazanej w dokumencie handlowym [...]), która była w wieku poniżej niż 12 miesięcy, a która nie została wymieniona w wykazie załączonym do protokołu kontroli, to z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, czy była ona zmieszana ze zwłokami owiec powyżej 12 miesięcy, a tym samym zaliczenie ich do materiału kategorii 1 budzi wątpliwości. Zmieszanie tych zwłok na etapie przekazania do utylizacji przeprowadzonej już zgodnie z procedurami jest bez znaczenia. Decydująca jest bowiem kwalifikacja produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego do określonej kategorii w kontekście odpowiedzialności wskazanej w art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. a u.o.z.z. w momencie jego niezgodnego z prawem usunięcia. Podobnie należało uznać za niedostateczne ustalenia w odniesieniu do "szczątek owiec" w zakresie ich zmieszania (szczątki pochodziły bowiem z owiec w wieku powyżej i poniżej 12 miesięcy, a w protokole z kontroli wskazano, iż były w różnych miejscach zakopane). Z akt sprawy nie wynika również czy wszystkie szczątki zawierały elementy wskazane w pkt 1 lit b załącznika nr V do rozporządzenia nr 1069/2009. Mowa jest bowiem o "jednej czaszce", "prawie kompletnych dwóch szkieletach", "zmumifikowanych zwłokach jednej owcy". Nie sposób również przypisać powyżej opisanych zwłok do konkretnych owiec (szczątek owiec), wykazanych w dokumentach handlowych, a w konsekwencji określić ich wiek istotny z punktu widzenia kwalifikacji materiału do odpowiedniej kategorii.

Jednakże uchybienia organów w tym zakresie pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż dotyczy to marginalnej ilości produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, a mianowicie o wadze 25 kg, nie powodując tym samym obniżenia ogólnej masy materiału poniżej 100 kg, co uzasadniałoby wymierzenie niższej kary. Nie zmienia tej oceny okoliczność, że masa poszczególnych owiec została określona szacunkowo. Szacunek ten nie budzi bowiem zastrzeżeń jeśli się uwzględni, iż tak określona waga dotyczyła jedynie szczątek trzech owiec i zwłok jednej owcy, a także jaką wagę osiągają owce oraz fakt ich zaniedbania

i wychudzenia. Niecelowe zatem, a z uwagi na upływ czasu oraz fakt dokonania utylizacji zwłok, wręcz niemożliwe byłoby prowadzenie postępowania w celu poczynienia bardziej dokładnych ustaleń w odniesieniu do powyżej wskazanych okoliczności.

Niezależnie pod powyższego Sąd podziela stanowisko organów, że nie było potrzeby prowadzenia w sprawie dalszych dowodów, zwłaszcza wnioskowanych przez stronę dowodów osobowych oraz protokołów ze spraw karnych. W niniejszej sprawie nie ma bowiem wątpliwości, że zakopanie zwłok zwierząt na terenie gospodarstwa nastąpiło z pogwałceniem dozwolonych sposobów utylizacji przewidzianych art. 12 rozporządzenia nr 1069/2009. Nie mają na to wpływu wyniki sprawy karnej dotyczącej odrębnej odpowiedzialności, nie warunkującej ustaleń

i rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Podobnie, pod względem dowodowym sprawa się ma gdy chodzi

o stwierdzoną wagę zwłok. Odnosząc się do tego ustalenia sąd podziela ocenę organu, że waga ta wynika z dokumentów z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] oraz pism zakładu utylizacyjnego P. Jak to trafnie zauważono przedstawiciel strony oddając zwłoki do utylizacji nie kwestionował wskazanej w tych dokumentach wagi zwierząt. Nadto organ ustalił, że waga działała prawidłowo, a niewątpliwie całość transportu została zważona, a nie tylko oszacowana. Twierdzenia w tym zakresie podnoszone w odwołaniu i skardze - zdaniem Sądu - podyktowane "taktyką procesową" strony, przedsięwziętą już po wszczęciu postępowania w obliczu grożącej sankcji i nie mają oparcia w zgromadzonych dowodach. Nie było tu zatem również potrzeby prowadzenia dalszych dowodów i posiłkowania się dowodami ze sprawy karnej.

Nie ma też potrzeby zamieszczania wagi "materiału" w sentencji decyzji. Pomijając już szerszy wywód dotyczący prawidłowości stosowania pojęcia "sentencji" decyzji administracyjnej bo nomenklatura kodeksowa posługuje się pojęciem rozstrzygnięcia (por. art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.) wskazać należy, że chodzi tu

o ustalenie konsekwencji obowiązującej normy prawnej w stosunku do określonych podmiotów. Decyzja jest bowiem aktem stosowania normy prawnej, zaś rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej polega na wiążącym ustaleniu określonej sytuacji prawnej lub wadliwości (niewadliwości) decyzji ostatecznej. Rozstrzygnięcia, zawarte w obu decyzjach takie wymogi spełniają. To zaś, że taka kwalifikacja jest konsekwencją ustalenia określonej wagi wynika z uzasadnienia decyzji opartego na prawidłowych ustaleniach.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezależnego czy też niezawinionego przez skarżącą "samowolnego" działania pracownika B. Sp. z o.o., który zajmował się również jej stadem, za organem II instancji powtórzyć należy, że konstrukcja deliktu administracyjnego podmiotu obejmuje jego odpowiedzialność za działania osób występujących w jej imieniu, jak również zatrudnianych przez nią pracowników. To skarżąca jest podmiotem w rozumieniu powołanego powyżej art. 3 pkt 11 rozporządzenia nr 1069/2009 oraz podmiotem podlegającym nadzorowi, określonym w art. 1 pkt n u.o.z.z. Jak trafnie podkreślił organ wyżej wskazana osoba jest jedynie osobą wykonującą czynności faktyczne na polecenie podmiotu nadzorowanego, ale nie powoduje to przejścia na nią odpowiedzialności za obowiązki nałożone na stronę w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. O tym jaki był nadzór skarżącej nad prowadzonym gospodarstwie świadczy opis stwierdzony w protokole dotyczący nie tylko zakopywania padłych zwierząt.

W związku z tym Sąd uznał, iż również zawnioskowane przez skarżącą wnioski dowodowe zmierzające do wykazywania wyłącznej odpowiedzialności G.Ł. zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r. nie mają znaczenia w sprawie, a tym samym nie są niezbędne do wyjaśnienia sprawy zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), co skutkowało ich oddaleniem postanowieniem wydanym w dniu [...] kwietnia 2022 r.

W sprawie nie zachodzą inne naruszenia ( poza wspomnianymi nie mającymi istotnego wpływu na wynik postępowania) czy to dotyczące ustalenia faktów, czy oceny dowodów, czy uzasadnienia decyzji, zasad, jak i przepisów szczegółowych. Ustalenia są wystarczające, aby przypisać skarżącej odpowiedzialność. Dowody zostały szczegółowo omówione ze wskazaniem tych, które organ uznał słusznie za wiarygodne. Wszystkie te elementy procesu ustalenia stanu faktycznego i jego kwalifikowania znalazły odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Zasady zostały zrealizowane, a organ odniósł się też do wszystkich podnoszonych zarzutów, nawet tych sformułowanych ogólnikowo.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 189d oraz art. 189f k.p.a. czyli ich niezastosowania w sprawie sąd w pełni podziela stanowisko organu

II instancji. Przyjęty "sztywny" i "taryfowy" sposób określania sankcji, w tym przypadku w pełni uzasadnionej przedmiotem ochrony i odwołujący się do kategorii i wagi "materiału ubocznego", wyklucza na zasadzie szczególnej (art. 189a § 2 k.p.a.) zastosowanie dyrektyw określonych w art. 189d k.p.a. Jeśli chodzi o odstąpienie od wymierzenia kary trafnie organ argumentuje, że przedmiot ochrony w odniesieniu do wagi, czasu popełnienia (trwania) naruszenia oraz tego, że skarżąca jest profesjonalnym przedsiębiorcą nie pozwala na odstąpienie od wymierzenia kary, tym bardziej że do ujawnienia naruszenia prawa doszło w wyniku zawiadomienia Policji,

a ujawnione nieprawidłowości wykraczają nawet poza granice tej sprawy.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem podniesionych

w skardze zarzutów oraz przesłanek, które obowiązany był uwzględnić z urzędu stwierdził zatem, że jest ona zgodna z prawem, gdyż nie narusza ona ani przepisów materialnoprawnych ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym, mającym wpływ na wynik sprawy.

Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.