Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 584/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2, art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za usługi wodne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Informacją roczną z dnia [...] r., ustalającą wysokość opłaty stałej za usługi wodne Nr [...], za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2021 r. w wysokości 29 200,- zł., za pobór przez Gminę K. wód powierzchniowych z wód cieku [...]

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ"), działając na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 310, w skrócie: "ustawa Prawo wodne" lub "pr.w."), po nieuznaniu reklamacji Gminy K. (dalej: "skarżący"), dotyczącej powyższej Informacji uznał, że pozwolenie wodnoprawne jest adresowane do Gminy K. i tym samym na niej spoczywają obowiązki z niego wynikające, w tym obowiązek ponoszenia opłat.

Pismem z dnia 9 kwietnia 2021 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi, który ją wydał. Decyzji zarzucił naruszenie art. 270 ust. 2 i 2a w związku z art. 273 i art. 271 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne. Podniósł, że zgodnie z posiadanym pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] r., jest uprawniony do poboru wody z cieku [...] dla potrzeb napełniania oraz uzupełniania strat na przesiąkł i parowanie trzech zbiorników wielofunkcyjnych (przeciwpowodziowych, retencyjnych, przeciwpożarowych, rekreacyjnych oraz hodowlano - wędkarskich). W pozwoleniu zostały więc wymienione w sposób wyczerpujący cele, jakie spełniają zbiorniki wodne, co powinno być wiążące dla organu ustalającego opłatę stałą za usługi wodne. Zgodnie z art. 270 ust. 2 i 2a ustawy Prawo wodne opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, na potrzeby chowu i hodowli ryb oraz do celów elektrowni wodnych, a także za pobór wód do celów ochrony przyrody w lasach lub ochrony przeciwpożarowej lasu. Zbiorniki są usytuowane na terenie lasów państwowych i stanowią zapasy wody dla celów ochrony przeciwpożarowej lasów, które zajmuję 4/5 powierzchni Gminy K., co zostało zasygnalizowane w reklamacji, bowiem w umowie dzierżawy z Nadleśnictwem K. w § 5 wydzierżawiający zastrzegł sobie prawo poboru wody dla celów przeciwpożarowych ochrony lasu. W ocenie skarżącego pozwoleniem wodnoprawnym zostały na niego nałożone dodatkowe obowiązki zarówno w zakresie retencji wód, jako administratora cieku [...] - pkt II pkt 3, a także na rzecz Okręgowego Związku Wędkarskiego w K. pkt II pkt. 7 i 8. Wszystko to jednoznacznie wskazuje na realizację celów retencji wód oraz hodowli ryb. Również w umowie poddzierżawy z dn. [...] r. zawartej pomiędzy Urzędem Gminy K. a Okręgiem Polskiego Związku Wędkarskiego w K. - Koło nr [...] w K., w § 5 dzierżawca zastrzegł sobie prawo poboru wody ze wszystkich zbiorników w celach przeciwpożarowych. W dalszej kolejności skarżący przedstawił przebieg realizacji zbiorników wodnych, co poparł stosownymi dowodami, jednocześnie konkludując, iż wynika z nich, że Gmina K. nigdy nie była wyłącznym posiadaczem nakładów na budowę zbiorników objętych pozwoleniem wodnoprawnym, a jej działania były podejmowane na skutek bezczynności jednostki posiadającej je w przeważającej części, tj. Śląskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Katowicach, a także że skarżący nie może być adresatem decyzji o opłacie, gdyż prawidłowo przeprowadzony proces likwidacji Śląskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Katowicach, winien był doprowadzić do przekazania praw i obowiązków likwidowanej jednostki Wodom Polskim.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powtórzył pogląd, że adresatem pozwolenia wodnoprawnego, którego dotyczy usługa wodna związana z naliczoną opłatą stałą jest skarżący. W konsekwencji, to skarżący ponosi obowiązki wynikające z tej decyzji, a takim jest konieczność uiszczania opłat za usługi wodne. Jednocześnie przekazanie instalacji w użyczenie innemu podmiotowi pozostaje bez wpływu na obowiązki, wynikające z tego pozwolenia i nie zmienia ich adresata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Przedstawiona regulacja prawna nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia objęto decyzję organu z dnia [...] r., określającą skarżącemu (Gminie K.) opłatę stałą za usługi wodne, za okres 1 stycznia do 31 grudnia 2021 r. w wysokości 29 200,00 zł., za pobór wód powierzchniowych z wód cieku [...]

Wejście w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. ustawy - Prawo wodne z 2017 r. było wynikiem realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22 grudnia 2000, s. 1 - 73 ze zm. - Dz. Urz. UE polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, s. 275 - 346), zwanej "Ramową Dyrektywą Wodną". W uzasadnieniu do projektu tej ustawy wskazano, że Ramowa Dyrektywa Wodna podkreśla konieczność zastosowania instrumentów ekonomicznych w celu racjonalizacji użytkowania zasobów i wynikających z tego strat w środowisku. Zgodnie z art. 5 i art. 9 ust. 1 oraz załącznikiem III do Ramowej Dyrektywy Wodnej, kraje członkowskie Unii Europejskiej są zobowiązane do opracowania analiz ekonomicznych korzystania z wody dla każdego obszaru dorzecza z uwzględnieniem zwrotu kosztów usług wodnych, który opiera się w szczególności na zasadzie "zanieczyszczający płaci"/"użytkownik płaci". Analiza zwrotu kosztów wymaga również uwzględnienia kosztów środowiskowych oraz zasobowych (Druk nr 1529; Rządowy projekt ustawy - Prawo wodne). Z art. 9 Ramowej Dyrektywy Wodnej wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi, poprzez zbudowanie systemu usług wodnych opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem.

Zasadę tę ujęto w art. 9 ust. 3 pr.w., zgodnie z którym gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną.

Art. 35 ust. 3 pr.w. zawiera listę "usług wodnych", która obejmuje m.in. pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych (pkt 1) oraz piętrzenie, magazynowanie lub retencjonowanie wód podziemnych i wód powierzchniowych oraz korzystanie z tych wód (pkt 2).

Zasadę zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem wyraża również art. 86 Konstytucji RP, stanowiąc, że każdy jest obowiązany do dbałości o stan środowiska i ponosi odpowiedzialność za spowodowane przez siebie jego pogorszenie, oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219), zgodnie z którym, kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skutków tego naruszenia. Obowiązek poniesienia kosztów usunięcia skutków zanieczyszczenia środowiska (korzystania ze środowiska) związany jest więc z faktycznym jego zanieczyszczeniem lub korzystaniem z zasobów środowiska.

Zgodnie z zapisami pozwolenia wodnoprawnego, tj. decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., wydanej na wniosek Wójta Gminy K. z dnia [...] r. i sprostowanej postanowieniem Dyrektora Zarządu Zlewni w K. z dnia [...] r., pobór wody z cieku [...] następuje dla potrzeb napełniania oraz uzupełniania strat na przesiąki i parowanie dla trzech zbiorników wielofunkcyjnych (przeciwpowodziowych, retencyjnych, przeciwpożarowych, rekreacyjnych oraz hodowlano-wędkarskich).

Zdaniem organu, w pozwoleniu zostały wymienione w sposób wyczerpujący cele, jakie spełniają wymienione zbiorniki wodne, co jest wiążące dla ustalenia opłaty stałej za usługi wodne.

Stosownie do art. 270 ust. 2 pr.w. opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, na potrzeby chowu i hodowli ryb oraz do celów elektrowni wodnych. Zgodnie z ust. 2a tego artykułu opłaty stałej nie ponosi się także za pobór wód do celów ochrony przyrody w lasach lub ochrony przeciwpożarowej lasu.

Tymczasem, ani z pozwolenia wodnoprawnego ani z przedłożonych przez skarżącego umów nie wynika, aby pobór wód był dokonywany na cele podlegające zwolnieniu z opłaty stałej, tj. m.in. pobór wód z art. 270 ust. 2 pr.w. (na potrzeby chowu i hodowli ryb) oraz z art. 270 ust. 2a pr.w. (do celów ochrony przeciwpożarowej lasu).

W § 5 umowy dzierżawy, na który powołuje się skarżący zaznaczono, iż wydzierżawiający zastrzega sobie prawo do poboru wody ze zbiorników w celach przeciwpożarowych. W pozwoleniu wodnoprawnym wskazano, iż zbiorniki mają charakter przeciwpożarowy. Powyższe nie oznacza jeszcze, że pobrana woda służy akurat ochronie przeciwpożarowej lasu. Umowa cywilnoprawna między Gminą a Nadleśnictwem K. również takiej informacji nie zawiera. Nie można też wyciągać tak daleko idącego wniosku, że skoro lasy są własnością Skarbu Państwa, to brak jest podstaw do obciążenia skarżącego opłatą.

Zadaniem skarżącego nie jest prowadzenie działalności gospodarczej w powyższym zakresie, jak też nie jest podmiotem prowadzącym działalność rolniczą. Natomiast chów i hodowla ryb stanowi działalność rolniczą, której podstawową cechą jest uzyskiwanie produktów w stanie nieprzetworzonym, pochodzących z uprawy, chowu lub hodowli (por. ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników).

Zgodnie ze Statutem Polski Związek Wędkarski jest dobrowolnym, samorządnym stowarzyszeniem miłośników wędkarstwa i sportu wędkarskiego. W statucie brak jest mowy o działalności związanej z chowem i hodowlą ryb. W związku z tym nie można przyjąć, że pobierana woda podlega zwolnieniu z opłat wynikającemu z art. 270 ust. 2 pr.w. Jak wynika z uzasadnienia pozwolenia wodnoprawnego przedstawiona wraz z wnioskiem dokumentacja stanowiła, iż administratorem trzech zbiorników wodnych, dla potrzeb których pobierana jest woda, jest Gmina K., będąca adresatem decyzji administracyjnej. Zatem pozwolenie wodnoprawne kreuje indywidualny stosunek administracyjny o charakterze władczym, wiążąc sytuację podmiotu w niej wskazanego (adresata decyzji) z określonym zakresem uprawnień i obowiązków oraz ze wszystkimi skutkami w sferze prawa publicznego, które się z tym wiążą, a które obejmują także określoną sferę powinności, z której wynikają uprawnienia do korzystania z wód w zakresie w niej opisanym oraz obowiązki z tym związane m.in. obowiązek ponoszenia opłat za usługi wodne.

Umowy cywilnoprawne, w tym Okręgiem Polskiego Związku Wędkarskiego w K. i Nadleśnictwem K. nie mogą skutkować jakąkolwiek zmianą w sferze sytuacji publicznoprawnej, ukształtowanej powyższym pozwoleniem. W szczególności nie mogą powodować "przeniesienia" tego obowiązku na dzierżawcę, gdyż nie jest on podmiotem obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne, wskazanym w decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym.

Kwestię odpłatności za usługi wodne strony mogłyby uregulować w wiążącej ich umowie cywilnoprawnej, przewidującej refundację tych kosztów ze strony użytkownika, na rzecz oddającego w użytkowanie. Takie postanowienie umowne byłoby jednak wiążące wyłącznie pomiędzy stronami umowy i bezskuteczne w odniesieniu do organu posiadającego kompetencję do ustalania opłat. Okoliczność, w jaki sposób wody są wykorzystywane zarówno przez Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w K., jak i przez Nadleśnictwo K., nie ma znaczenia dla kwestii ustalenia opłaty za usługi wodne.

Opłaty za usługi wodne, chociaż nie są tak powszechną daniną publiczną jak podatki, to jednak należy zaliczyć je do tej samej grupy ciężarów i świadczeń publicznych stanowiących źródła dochodów państwa. Skoro tak, to przepisy regulujące problematykę danin publicznych i ich stosowanie muszą być zgodne z całokształtem obowiązujących norm i zasad konstytucyjnych.

Władczość Państwa jako źródło obowiązku opłat za usługi wodne oraz minimalny lub żaden wpływ jednostki na treść tego stosunku prawnego wymagają ścisłego, zgodnego z zakładanym celem pr.w., stosowania przepisów określających ten obowiązek. W związku z tym, wszelkie zwolnienia z danin publicznych, muszą być interpretowane w sposób ścisły, a tym samym, skoro Ordynacja podatkowa ma odpowiednie zastosowanie również w stosunku do opłat wynikających z pr.w., to zwolnień z obowiązku ponoszenia opłat za korzystanie z usług wodnych nie można interpretować według zasad wykładni rozszerzającej.

Odnosząc się do drugiego spornego w niniejszych okolicznościach zagadnienia identyfikacji podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za korzystanie zwód (usługę wodną) wskazać należy, że podstawowe znaczenie ma tu art. 298 pr.w. Zgodnie z tym przepisem opłatę za usługi wodne są obowiązane ponosić:

1) podmioty korzystające z usług wodnych;

2) osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

a) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych,

b) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,

c) użytkownikami wieczystymi gruntów,

d) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego - które na skutek wykonywania robót i obiektów mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej doprowadziły do zmniejszenia tej retencji;

3) podmioty wydobywające z wód powierzchniowych, w tym z morskich wód wewnętrznych wraz z wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej oraz wód morza terytorialnego, kamień, żwir, piasek oraz inne materiały, a także wycinające rośliny z wód lub brzegu.

Powyższy przepis pozwala na wyróżnienie dwóch podstawowych kategorii podmiotów zobowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne: podmiotów korzystających z usług wodnych oraz podmiotów korzystających z wód w ramach szczególnego korzystanie, o którym mowa w art. 34 pr.w., tj. w inny sposób niż w ramach usług wodnych. Z oczywistych względów zatem w analizowanych okolicznościach faktycznych w grę wchodzi zastosowanie art. 298 pkt 1 pr.w., a więc skierowanie obowiązku do podmiotu korzystającego z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego.

Przepisy pr.w. nie definiują pojęcia podmiotu korzystającego z usług wodnych, mimo że ma ono podstawowe znaczenie dla przypisania obowiązku ponoszenia opłat z tym związanych. Pewną wskazówkę pomocną w identyfikacji tych podmiotów ustawodawca oferuje w art. 36 ust. 1 pr.w. Zgodnie z tym przepisem podmiot korzystający z usług wodnych dokonujący poboru wód powierzchniowych lub podziemnych w ramach usług wodnych jest obowiązany do stosowania przyrządów pomiarowych umożliwiających pomiar ilości pobranych wód. Zestawienie powyższego z brzmieniem art. 36 ust. 3 pr.w. prowadzi do wniosku, że korzystanie z usług wodnych powinno odbywać się "w ramach usług wodnych", a obowiązek stosowania przyrządów pomiarowych nie obejmuje właścicieli gruntów, którym przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód, o którym mowa w art. 33 pr.w.

Opłata za usługi wodne wiąże się zatem wyłącznie z takim korzystaniem z wód, które z mocy art. 35 ust. 1 i 3 pr.w., zostało uznane za usługę wodną (z zastrzeżeniem sytuacji objętych art. 269 pr.w., który nie ma zastosowania w niniejszym stanie faktycznym.

Jednocześnie, w rozdziale 5 pr.w. zatytułowanym "Instrumenty ekonomiczne w gospodarowaniu wodami" ustawodawca formułując przesłanki uiszczania opłat za usługi wodne tylko w art. 273 pr.w. identyfikuje podmiot zobowiązany do uiszczania tych opłat, określając go jako "podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne". Poszukując kolejnych wskazówek pomocnych dla identyfikacji podmiotu korzystającego z usług wodnych konieczne jest więc odwołanie się do pojęcia "podmiotu korzystającego ze środowiska", bowiem niewątpliwie korzystanie z wód w ramach usług wodnych jest jednym z rodzajów korzystania ze środowiska. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo ochrony środowiska podmiotem korzystającym ze środowiska jest:

a) przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646) oraz przedsiębiorca zagraniczny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 649), a także osoba prowadząca działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego,

b) jednostka organizacyjna niebędąca przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo przedsiębiorców,

c) osoba fizyczna niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a, korzystającą ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy bezsporne jest, że beneficjentem pozwolenia wodnoprawnego jest skarżący, jako Gmina K. Jest bowiem podmiotem korzystającym ze środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 20 lit. b) ustawy Prawo ochrony środowiska i jednocześnie podmiotem korzystającym z usług wodnych, bowiem usługi te mogą być wykonywane tylko przez podmiot, który legitymuje się pozwoleniem wodnoprawnym. Zgodnie bowiem z art. 389 pkt 1 pr.w. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej na usługi wodne jest wymagane pozwolenie wodnoprawne. Prowadzi to do wniosku, że podmiotem obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w rozumieniu art. 273 ust. 1 pr.w. będzie w szczególności beneficjent pozwolenia wodnoprawnego na te usługi.

Dopóki beneficjentem pozwolenia wodnoprawnego jest skarżący, to jest on jednocześnie podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne, a wiążące go stosunki ze sfery prawa cywilnego dotyczące instalacji objętej tym pozwoleniem nie mogą modyfikować publicznoprawnych obowiązków związanych z posiadanym pozwoleniem.

W tym zakresie zasadniczy zarzut skargi wskazujący na nieprawidłowe ustalenia w zakresie adresata nałożonego obowiązku nie może być uwzględniony.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, nadto nie dostrzeżono w toku postępowania sądowoadministracyjnego innych uchybień wskazujących na konieczność uwzględnienia skargi z urzędu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji.