Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 832/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-04-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie/zarządzenie referendarza sądowego - SPP

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu E. P. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 832/16 w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

E. P. (zwany dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę Wojewody z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.

W dniu [...] października 2016 r. skarżący na urzędowym formularzu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Powyższy wniosek rozstrzygnięty został negatywnie prawomocnym już postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 października 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 lutego 2017 r. oddalił skargę skarżącego na ww. decyzję Wojewody z dnia z dnia [...] sierpnia 2016 r.

E. P. po doręczeniu mu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego i adwokata, w którym podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z córką, a źródłem jego utrzymania jest emerytura wynosząca [...] zł netto. Opisując swój stan majątkowy wnioskodawca poinformował, że posiada mieszkanie o pow. [...] m2 oraz oszczędności w kwocie [...]zł.

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przyznania prawa pomocy z uwagi na złożenie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy przy takich samych okolicznościach faktycznych, nie przedstawiając żadnych nowych informacji i wskazując, że jego sytuacja materialna się nie zmieniła.

E. P. w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od ww. postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że aktualnie nie jest w stanie osobiście finansować kosztów profesjonalnego pełnomocnika, albowiem oszczędności skarżącego spadły do [...] zł w związku z kosztami sprzętu ortopedycznego i transportu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.

W takiej sytuacji, tj. rozpatrując sprzeciw od takiego postanowienia sąd zgodnie z art. 260 § 1 Ppsa wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2 w/w przepisu). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3 w/w przepisu).

Sąd wskazuje, że w niniejszym postępowaniu skarżący już występował z żądaniem przyznania prawa pomocy we wskazanym na wstępie zakresie – zwolnienia od kosztów sądowych i wyznaczenia pełnomocnika profesjonalnego z urzędu. W kwestii poprzedniego żądania wypowiadał się, co wykazano powyżej, referendarz sądowy, który w uzasadnieniu postanowienia z dnia 11 października 2016 r. wyjaśnił powody odmowy przyznania prawa pomocy.

W związku z ponownym wnioskiem o przyznanie tego prawa – w postanowienie z dnia 04 kwietnia 2017 r. Referendarz sądowy słusznie wskazał, że pomimo treści orzeczenia kończącego postępowanie w przedmiocie poprzednio złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, wnioskodawca składając obecnie rozpatrywany wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przedstawił żadnych nowych informacji, stwierdzając, iż jego sytuacja materialna nie zmieniła się. Porównanie poprzedniego oświadczenia majątkowego z aktualnie składanym wnioskiem, ujawnia brak podstaw faktycznych dla przyjęcia stanowiska, że przyczyną wystąpienia przez

Skarżącego z kolejnym żądaniem przyznania prawa pomocy jest pogorszenie się jego sytuacji majątkowej. W tym miejscu wyjaśnić należy, że postanowienie o przyznaniu prawa pomocy nie może być wydane na skutek ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został oparty na tych samych podstawach, co wydane już prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw faktycznych do przyjęcia stanowiska, ze spełnione zostały warunki do przełamania mocy wiążącej postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy z dnia [...] października 2016 roku.

W sprzeciwie skarżący wskazał, że jego sytuacja materialna uległa pogorszeniu, jednak nie wynika to ani ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, ani z samego sprzeciwu. Skarżący nie przedstawił żadnych nowych informacji i dokumentów, które potwierdzałyby zmianę jego sytuacji materialnej, co więcej nadal wskazuje, że ma oszczędności.

Referendarz sądowy słusznie wskazał, że powyższe uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 249 a Ppsa, zgodnie z którym, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Art. 249a Ppsa może znaleźć bowiem zastosowanie w postępowaniach toczących się w trybie art. 165 Ppsa, a więc wówczas, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzednim oddaleniu jej wniosku w tym przedmiocie, bądź domaga się – w drodze zmiany wcześniejszego postanowienia przyznającego stronie prawo pomocy – rozszerzenia jego zakresu ergo przyznania tego prawa w szerszym zakresie (R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 989).

W związku z powyższym na podstawie art. 249a w zw. z art. 260 §1 i § 3 Ppsa, postanowiono jak w sentencji.