Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 120/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-08-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 112 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 112
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 23 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 1500 zł (tysiąc pięćset złotych).


UZASADNIENIE

W dniu 12 kwietnia 2021 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przesłana przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: organ), skarga M. K. z dnia 27 lutego 2021 r. na bezczynność

organu w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z dnia 31 maja 2021 r. skarżący rozszerzył przedmiot skargi o przewlekłość prowadzonego postępowania.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 24 lutego 2021 r. udzielająca skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowi i pracę. Mając na uwadze datę decyzji oraz datę nadania skargi

(26 lutego 2021 r.), Sąd w dniu 22 października 2021 r. zwrócił się do organu

o udzielenie w terminie 7 dni informacji w jakiej dacie została doręczona skarżącemu decyzja z dnia 24 lutego 2021 r. Mimo upływu zakreślonego terminu pełnomocnik organu na wezwanie nie odpowiedział. Zarządzeniem sędziego z dnia 7 kwietnia 2022 r. ponownie wezwano pełnomocnika organu o udzielenie informacji w jakiej dacie została doręczona skarżącemu decyzja z dnia 24 lutego 2021 r. Pełnomocnik organu nie zareagował na wezwanie. Ponownym (trzecim) zarządzeniem z dnia

19 maja 2022 r. wezwano pełnomocnika organu o udzielenie informacji w jakiej dacie została doręczona skarżącemu decyzja wydana w sprawie. Organ nie odpowiedział na wezwanie. Zarządzeniem z dnia 22 lipca 2022 r. po raz czwarty wezwano pełnomocnika organu do udzielenia informacji w jakiej dacie została doręczona skarżącemu decyzja z dnia 24 lutego 2021 r. Wyjaśniono, że bez ustalenia daty odbioru ww. decyzji niemożliwe jest rozpoznanie sprawy z uwagi na fakt, że skarga nadana została 26 lutego 2021 r. (datowana 27 lutego 2021 r.) i istnieje prawdopodobieństwo, że została wniesiona po otrzymaniu decyzji z dnia 24 lutego 2021 r. W wezwaniu pouczono pełnomocnika organu o treści art. 112 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W zarządzeniu zakreślono termin

7 dni na wykonanie wezwania. Wezwanie doręczono organowi w dniu 28 lipca 2022 r. (k. 43 akt sądowych), jednak pozostało ono bezskuteczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 112 p.p.s.a. w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 55 § 3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Skargę wniesioną za pośrednictwem konsula oraz skargę na decyzję wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U.

z 2021 r., poz. 2354 ze zm.), minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jej otrzymania odpowiednio przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula. Stosownie zaś do art. 62 pkt 1 p.p.s.a., przewodniczący wydziału lub wyznaczony sędzia zarządza skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, a w razie potrzeby także innych dowodów.

Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Przepis art. 112 p.p.s.a. znajduje zastosowanie w przypadku uchylania się organu od zastosowania się do postanowień sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania, gdy organ ten pomimo braku przeszkód faktycznych lub prawnych, świadomie nie realizuje postanowień sądu. Jedyną materialnoprawną przesłanką ukarania organu grzywną, wynikającą z art. 112 p.p.s.a., jest niezastosowanie się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego wydanych w toku prowadzonego postępowania. Ocena, czy zachodzi konieczność wymierzenia grzywny pozostawiona jest uznaniu Sądu

w przypadku stwierdzenia, że wydane wcześniej postanowienie lub zarządzenie nie zostało przez organ zrealizowane (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2021 r. I OZ 36/21, z 27 września 2006 r. II OZ 1002/06 oraz z 17 marca 2009 r. II OZ 241/09, publ. - CBOSA).

W realiach niniejszej sprawy cztery skierowane do pełnomocnika organu wezwania pozostały bezskuteczne. Organ nie zareagował na wezwania. Z uwagi na brak odpowiedzi na trzy wezwania, czwarte zostało ponowione wraz z pouczeniem

o możliwości wymierzenia grzywny w razie dalszego uchylania się organu od wykonania zarządzeń Sądu. Wojewoda ponownie nie udzielił żadnej odpowiedzi na wezwanie. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaistniała dostateczna podstawa do wymierzenia organowi grzywny w wysokości 1500 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) oraz fakt, iż organ nie nadesłał istotnej informacji jaką stanowi data doręczenia wydanej w sprawie decyzji.

Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 112 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.