Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 300/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 b par.3, art. 14 c par. 1, art. 8
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.31
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 września 2010r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 11 lutego 2010r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zakład A Sp. z o.o. wniósł o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych

W złożonym wniosku wskazał, iż zapewnia pracownikom zgodnie z ZUP grupowe ubezpieczenie na życie z funduszem kapitałowym. Korzyści z funduszu są wypłacane pracownikom po upływie 5 lat zgodnie z aneksem do umowy z Towarzystwem Ubezpieczeniowym. Firma płaci dla pracownika 100 zł tylko na część inwestycyjną i nie ma składki ochronnej. Od powyższej składki tytułem tego ubezpieczenia na życie są odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne. Składki na ubezpieczenia społeczne wykazywane są w deklaracji miesiąca, w którym były odprowadzone składki do towarzystwa ubezpieczeniowego. Zakres ochrony ubezpieczeniowej będzie obejmował zgon ubezpieczonego a uprawnionym do otrzymania świadczenia nie jest pracodawca i umowa w okresie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto wyklucza wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy oraz możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy. Umowa ubezpieczenia nie obejmuje swoim zasięgiem dożycia przez ubezpieczonego określonego wieku.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Kiedy powstaje obowiązek pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od ubezpieczeń na życie związane z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym; w momencie przekazania składek dla Towarzystwa Ubezpieczeniowego czy dopiero z chwilą dokonania cesji na pracownika czyli dopiero po 5 latach od podpisania umowy?

2. Kto będzie płatnikiem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w momencie dokonania cesji:

a) na pracownika,

b) byłego pracownika

towarzystwo ubezpieczeniowe czy zakład pracy czy ewentualnie ubezpieczony?

3. Czy w przypadku niesłusznego pobrania podatku dochodowego od osób fizycznych należałoby skorygować deklaracje roczne PIT-4 (gdyby obowiązek podatkowy powstał dopiero po 5 latach). Chodzi tu przede wszystkim o byłych pracowników, którym zakład pobierał jako płatnik zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Zdaniem wnioskodawcy składka ochronna opłacana przez Spółkę jest przychodem pracownika ze stosunku pracy w dacie poniesienia wydatku przez pracodawcę. Przysporzenie majątkowe po stronie pracownika powstanie z chwilą, w której zostaje on objęty ochroną ubezpieczeniową. Inaczej należy traktować przychód dla pracowników z części składki inwestowanej w ubezpieczeniowe fundusze kapitałowe. Pracownicy odnoszą korzyść z objęcia programem lojalnościowym dopiero po tym, jak spełnią określony warunek. Wówczas wypłacone im środki należy potraktować jako element wynagrodzenia. Najczęściej jest to przepracowanie określonego okresu. Dopiero po spełnieniu warunku można mówić o osiągnięciu przez pracownika przychodu. Przychody ze stosunku pracy powstają bowiem dopiero w momencie ich otrzymania lub postawienia do dyspozycji (art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Według wnioskodawcy w okresie 5 lat licząc od dnia zawarcia umowy uprawionym do wypłaty nie może być ani pracownik ani pracodawca i umowa ubezpieczenia nie obejmuje swoim zakresem czyli nie obejmuje ochroną, dożycia przez ubezpieczonego określonego wieku, co wynika z pisma Towarzystwa Ubezpieczeniowego w odpowiedzi na zapytanie Spółki.

Ponadto według wnioskodawcy, płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych będzie ubezpieczony, na którego rzecz dokonano cesji należności z tytułu opłacania przez pracodawcę - ubezpieczającego części składek inwestowanych w ubezpieczeniowe fundusze kapitałowe. Przychód ze stosunku pracy pracownika powstaje w momencie cesji przekazania praw i obowiązków wynikających z umowy na rzecz ubezpieczonego pracownika. Do tego momentu pracownik nie posiada prawa do wypłaty innych możliwych profitów. Do chwili przekazania praw i obowiązków na rzecz ubezpieczonego nie powstaje przychód z tytułu opłacania przez pracodawcę części składek inwestowanych w fundusze kapitałowe. Przychód ten powstanie dopiero po 5 latach w momencie cesji na rzecz pracownika. Towarzystwo Ubezpieczeniowe powinno wystawić informację PIT-11 celem rozliczenia się podatnika z podatku.

Wnioskodawca uważa również, że w przypadku uznania za niesłuszne pobrania podatku dochodowego od osób fizycznych nie należy korygować deklaracji rocznych PIT-4 od 2007r., ale z chwilą otrzymania Decyzji Ministra Finansów nie należy już pobierać zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, ponieważ Decyzja nabiera mocy prawnej z chwilą otrzymania.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy:

• w części dotyczącej daty powstania obowiązku podatkowego oraz korekt deklaracji PIT-4 - za prawidłowe,

• w części dotyczącej określenia płatnika oraz terminu, od którego płatnik nie ma obowiązku poboru zaliczek - za nieprawidłowe.

W interpretacji powyższej organ przyjął bowiem, iż kwoty wpłacane na fundusze inwestycyjne należy traktować jako nieodpłatne świadczenie ponoszone przez pracodawcę (ubezpieczającego) na rzecz pracownika (ubezpieczonego) w związku z zawarciem z Towarzystwem Ubezpieczonym umowy ubezpieczenia powiązanej z inwestowaniem w ubezpieczeniowe fundusze kapitałowe. Wnioskodawcę (ubezpieczającego) z pracownikiem (ubezpieczonym) łączy (łączył) stosunek pracy, w związku z czym nieodpłatne świadczenia z tytułu ubezpieczenia należy zakwalifikować do przychodów określonych w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym z tytułu opłacania przez pracodawcę (wnioskodawcę) - ubezpieczającego składek inwestowanych w ubezpieczeniowe fundusze kapitałowe przychód ze stosunku pracy pracownika powstaje w momencie cesji, przeniesienia praw i przekazania obowiązków wynikających z umowy na rzecz ubezpieczonego pracownika.

Organ wskazał ponadto, iż powyższe odnosi się również i do byłych pracowników wnioskodawcy. Podstawą opodatkowania przychodu ze stosunku pracy będzie kwota składek inwestowanych w ubezpieczeniowe fundusze kapitałowe pokrywana w przeszłości przez byłego pracodawcę za pracownika. Przychód ten powstanie dopiero w momencie, gdy nastąpi przekazanie praw i obowiązków (cesja) na rzecz byłego pracownika wskazanego w programie, bowiem dopiero wówczas pracownik (były pracownik) nabył określone uprawnienie z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia grupowego.

W interpretacji organ stwierdził również, iż wnioskodawca jako pracodawca jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do świadczeń, które sam przekazał, czy też pokrył za pracownika (lub byłego pracownika). W związku z czym płatnikiem w przedmiotowej sprawie nie jest ani ubezpieczony, czyli pracownik lub były pracownik, ani też Towarzystwo Ubezpieczeniowe. Płatnikiem, w świetle art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 8 Ordynacji podatkowej jest wnioskodawca - ubezpieczający.

Organ wskazał również, że przedstawiona we wniosku sytuacja nie upoważnia płatnika do dokonania korekt deklaracji PIT-4R za minione lata, tj. od 2007r., bowiem wystawiane przez wnioskodawcę deklaracje sporządzone były prawidłowo, odzwierciedlały zaistniały w tamtych latach stan faktyczny, a więc wysokość pobranych przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy, w związku z czym brak jest podstaw prawnych do ich korygowania. W odniesieniu do terminu, od którego nie należy pobierać zaliczki na podatek od przychodu z tytułu opłacania przez pracodawcę składki, która jest inwestowana w fundusze kapitałowe, tj. od przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych organ stwierdził, iż żaden z przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących wydawanych interpretacji indywidualnych nie narzuca na płatnika takiego terminu. Brak obowiązku poboru zaliczek na podatek dochodowy przez wnioskodawcę od ww. przychodu nie jest uzależniony od daty wydania interpretacji indywidualnej.

Pismem z dnia 25 lutego 2010r., wniesiono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów, pismem z dnia [...], udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie stwierdzając brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W złożonej skardze zarzucono w szczególności naruszenie art. 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędną jego interpretację prowadzącą do zobowiązania niesłusznie Ubezpieczającego jako płatnika do obowiązku pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów kapitałowych Ubezpieczonego.

Wniesiono o:

1. uchylenie w części interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 11 lutego 2010r.,

2. zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca Spółka uważa, iż przedstawiona interpretacja indywidualna jest nieprawidłowa w części dotyczącej odpowiedzi na pytanie 2 i częściowo na pytanie 3. Odnośnie odpowiedzi na pytanie 2 - zdaniem skarżącej Spółki nie może ona być płatnikiem tych składek, ponieważ to Towarzystwo Ubezpieczeniowe będzie zobowiązane wystawić informację PIT-8C od dochodów z kapitałów pieniężnych, ponieważ wypłata nastąpi na wniosek pracownika, a zakład pracy nie będzie miał wiedzy o stanie zgromadzonych środków. Dotyczy to także byłych pracowników. Gdyż Towarzystwo Ubezpieczeniowe będzie miało wiedzę o stanie zgromadzonych środków na koncie. Zdaniem Spółki - nie będzie tutaj w ogóle płatnika. Wprawdzie - według skarżącej - mamy do czynienia z przychodami ze stosunku pracy, jednakże nie są (nie będą) one wypłacane, ani stawiane do dyspozycji przez zakład pracy (pracodawcę). Tylko zaś od takich przychodów zakład pracy jest płatnikiem. Skarżąca stwierdza, iż owszem, z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy od dochodów ze stosunku pracy jest zakład pracy. Jednakże z przepisów art. 32 ustawy wynika, że zakład pracy (pracodawca) jest płatnikiem wyłącznie od tych dochodów (przychodów), które zostały wypłacone (bądź postawione do dyspozycji) przez ten podmiot. Pracodawca w momencie cesji uprawnień nie będzie ani wypłacał, ani stawiał pracownikom tych przychodów do dyspozycji. Świadczenia te będzie wypłacać Towarzystwo Ubezpieczeniowe.

Spółka uważa zatem, że nie będzie tutaj w ogóle płatnika. Zastosowanie w większości przypadków, będzie znajdował natomiast art. 40 ustawy. Na mocy tego przepisu, pracownik, otrzymujący przychód, o którym mowa, będzie musiał się samodzielnie rozliczyć z podatku dochodowego.

Odnośnie odpowiedzi na pytanie 3, w części dotyczącej terminu w jakim Spółka jest zobowiązana do stosowania interpretacji indywidualnej, zdaniem skarżącej Spółki jest to data otrzymania interpretacji indywidualnej, a nie jakiś dowolny termin. W innym przypadku interpretacja indywidualna nie spełniłaby swojej roli, ponieważ podatnik nie wiedziałby kiedy mógłby ją stosować Celem interpretacji indywidualnej jest zapewnienie ochrony prawnej podatnikowi w sytuacji, w której zdarzenie wywołujące skutki podatkowe odpowiada stanowi faktycznemu lub zdarzeniu przyszłemu opisanemu w interpretacji oraz podatnik zastosuje się do stanowiska uznanego w interpretacji za prawidłowe.

W przypadku interpretacji uznającej stanowisko podatnika za nieprawidłowe, prawidłowym stanowiskiem jest stanowisko wyrażone przez organ podatkowy w treści interpretacji. Wynika to wprost z przepisu art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, w którym zobowiązano organ podatkowy, w przypadku uznania stanowiska podatnika za nieprawidłowe, do wskazania w interpretacji "prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym". Zatem zastosowanie się do interpretacji indywidualnej uznającej stanowisko podatnika za nieprawidłowe polega na ścisłym zastosowaniu się do wskazanego w tej interpretacji stanowiska organu podatkowego. Na poparcie swojej tezy skarżąca wskazała, iż podobny pogląd wyraził Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 16 grudnia 2008r., sygn. ILPP2/443-857/08-2/AD. W interpretacji tej organ podatkowy uznał, że w przypadku otrzymania interpretacji uznającej stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, dla zapewnienia ochrony wnioskodawcy wynikającej z przepisów Ordynacji podatkowej, winien on stosować się do otrzymanej interpretacji od dnia jej otrzymania. Na zasadzie analogii taka sama sytuacja powstaje według Spółki w przypadku interpretacji prawidłowej. Podsumowując skarżąca stwierdza, iż zastosowanie się podatnika do interpretacji indywidualnej uznającej stanowisko podatnika za prawidłowe, dotyczącej stanu faktycznego istniejącego w chwili doręczenia interpretacji, polegające na ścisłym zastosowaniu się do wskazanego w tej interpretacji stanowiska organu podatkowego zapewnia podatnikowi ochronę wynikającą z art. 14k § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, z uwzględnieniem art. 14l, art. 14n i art. 14p Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów podniósł, iż zarzuty przestawione w skardze są w ogóle nieadekwatne do treści interpretacji indywidualnej i treści wniosku o interpretację, bo dotyczą całkowicie innego stanu faktycznego niż ten, który przedstawił we wniosku o interpretację skarżący i pytań jakie zadał a na jakie w interpretacji indywidualnej organ udzielił odpowiedzi.

Przedmiotem zaskarżonej interpretacji nie była kwestia - co sugeruje w skardze skarżąca Spółka - opodatkowania wypłaconych przez Towarzystwo Ubezpieczeniowe na rzecz ubezpieczonego pracownika/byłego pracownika Spółki świadczeń wynikających z zawartej z ww. Towarzystwem umowy o grupowe ubezpieczenie na życie z funduszem kapitałowym, ale kwestia skutków podatkowych opłacania przez pracodawcę składek w związku z zawarciem tej umowy. Interpretacja stanowi kompleksową odpowiedź na pytania jakie postawiono we wniosku, gdy tymczasem skarga dotyczy sytuacji o jaką skarżący w ogóle nie pytał i jakiej w związku z tym organ w ogóle nie rozważał.

Kwestia przychodu z tytułu wypłat, jakich dokonało Towarzystwo Ubezpieczeniowe w ogóle nie była przedmiotem interpretacji, bo też i nie była przedmiotem zapytania zawartego we wniosku.

W odniesieniu do terminu, od którego nie należy pobierać zaliczki na podatek od przychodu z tytułu opłacania przez pracodawcę składki, która jest inwestowana w fundusze kapitałowe, tj. od przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Organ stwierdza, iż żaden z przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących wydawanych interpretacji indywidualnych nie narzuca na płatnika takiego terminu.

Przepisami takimi na pewno nie są powołane w skardze przepisy art. 14k § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, z uwzględnieniem art. 14l, art. 14n i art. 14p Ordynacji podatkowej.

Należy bowiem podkreślić, iż interpretacja indywidualna stanowi jedynie informację zawierającą stanowisko organu podatkowego w kwestii stosowania prawa. Wnioskodawca otrzymuje wyłącznie informację o poglądzie organu w danej spawie, która umożliwia mu suwerenne podjęcie określonych działań na gruncie prawa podatkowego. W ramach interpretacji organ podatkowy dokonuje oceny stanowiska przedstawionego przez wnioskodawcę wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Podjęta przez niego "ocena" nie ma jednakże charakteru władczego czy też rozstrzygającego, gdyż nie zmierza do wywołania bezpośrednich skutków prawnych. Organ podatkowy nie odpowiadał na pytanie od kiedy wnioskodawca może korzystać z ochrony jaką daje interpretacja indywidualna, gdyż wnioskodawca takiego pytania nie postawił we wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z normą z art. 3 § 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem wydanych przez jej organy aktów lub czynności. Zgodność z prawem rozpatrywana jest zarówno w aspekcie prawa materialnego, jak i prawa regulującego zasady postępowania. Sąd nie jest przy tym związany wnioskami i zarzutami skargi, o czym przesądza art. 134 § 1 P.p.s.a. Z postanowień powołanego przepisu oraz § 2 tegoż artykułu wynika więc konieczność przestrzegania przez sąd zasady legalności oraz niepogarszania sytuacji strony skarżącej.

Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres tej kontroli, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 08.01.2007 r. I FPS 1/06 (ONSAiWSA 2007/2/27) obejmuje poprawność procesową, ustrojową i merytoryczną udzielonych interpretacji.

Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację według wskazanych kryteriów Sąd stwierdza, że nie narusza ona prawa.

Punktem wyjścia dla uznania interpretacji indywidualnej organu podatkowego za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który został przedstawiony we wniosku strony i stanowił podstawę faktyczną tej interpretacji, przy czym treść tego aktu została zdeterminowana pytaniem zadanym we wniosku o jej wydanie oraz stanowiskiem skarżącej w sprawie oceny prawnej przytoczonych okoliczności faktycznych.

Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny jest przyjmowany według twierdzeń podatnika. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa.

Postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Na tym polega specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji. Organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zadanego we wniosku pytania, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku, w tym oceny stanowiska strony i to w kontekście sformułowanego pytania. W stosunku do tych tylko okoliczności organ wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa).

Przedmiotowy wniosek skarżącej w istocie dotyczył skutków podatkowych opłacania przez pracodawcę składek w związku z zawarciem z Towarzystwem Ubezpieczeniowym umowy o grupowe ubezpieczenie na życie z funduszem kapitałowym. Spółka przedstawiając stan faktyczny sprawy oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanowiska zadała pytania:

1. Kiedy powstaje obowiązek pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od ubezpieczeń na życie związane z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym; w momencie przekazania składek dla Towarzystwa Ubezpieczeniowego czy dopiero z chwilą dokonania cesji na pracownika czyli dopiero po 5 latach od podpisania umowy?

2. Kto będzie płatnikiem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w momencie dokonania cesji:

a) na pracownika,

b) byłego pracownika

towarzystwo ubezpieczeniowe czy zakład pracy czy ewentualnie ubezpieczony?

3. Czy w przypadku niesłusznego pobrania podatku dochodowego od osób fizycznych należałoby skorygować deklaracje roczne PIT-4 (gdyby obowiązek podatkowy powstał dopiero po 5 latach). Chodzi tu przede wszystkim o byłych pracowników, którym zakład pobierał jako płatnik zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?

W świetle powyższego rację ma organ podatkowy wskazując w odpowiedzi na skargę, iż zarzuty przedstawione w skardze są nieadekwatne do treści interpretacji indywidualnej i treści wniosku o interpretację, gdyż dotyczą całkowicie innego stanu faktycznego, niż ten, który przedstawiony był we wniosku o interpretację i pytań skarżącej zawartych w tym wniosku.

We wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji skarżąca nie pytała o kwestię opodatkowania wypłaconych przez Towarzystwo Ubezpieczeniowe na rzecz ubezpieczonego pracownika/byłego pracownika Spółki świadczeń wynikających z zawartej z ww. Towarzystwem umowy o grupowe ubezpieczenie na życie z funduszem kapitałowym. Nie zadano również pytania od kiedy wnioskodawca może korzystać z ochrony jaką daje interpretacja indywidualna. Skoro tak, to organ dokonujący interpretacji nie ma obowiązku wyjścia poza granice przedstawionych mu pytań.

Dlatego też prawidłowo, w zakresie pytania drugiego, organ podatkowy w interpretacji stwierdził, iż Spółka jako pracodawca jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do świadczeń, które sama przekazała, czy też pokryła za pracownika/byłego pracownika - z tytułu opłacania składki inwestowanej w fundusze kapitałowe. W związku z czym płatnikiem w przedmiotowej sprawie nie jest - jak twierdzi skarżąca - ani ubezpieczony, czyli pracownik/były pracownik, ani też Towarzystwo Ubezpieczeniowe. Płatnikiem, w świetle art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 8 Ordynacji podatkowej jest skarżąca Spółka - ubezpieczający. To na skarżącej Spółce jako płatniku a nie na Towarzystwie Ubezpieczeniowym ciąży obowiązek pobrania stosownej zaliczki tytułem wyżej określonego przychodu.

Za oczywiście chybione należało uznać zarzuty skargi, dotyczące zaskarżonej interpretacji, odnośnie odpowiedzi na pytanie trzecie, w części dotyczącej terminu w jakim Spółka jest zobowiązana do stosowania interpretacji indywidualnej. Zdaniem Spółki terminem tym jest data otrzymania interpretacji indywidualnej, "a nie jakiś dowolny termin".

Zdaniem Sądu, interpretacja indywidualna nie wiąże wnioskodawcy, który ma swobodę w podjęciu decyzji czy i w jakim zakresie zastosować się do niej. Wprawdzie w przepisach wprowadzonych nowelą listopadową z 2006r. brak odpowiednika art. 14 § 1 w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2007r., przewidującego, że interpretacja, o której mowa w art. 14a, nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Pominięcie jednak w przepisach wprowadzonych nowelą listopadowa z 2006r. wspomnianej regulacji nie oznacza, że wnioskodawca, który uzyskał interpretację indywidualną, musi się do niej zastosować. W każdym wypadku zastosowanie się do interpretacji zależy od woli zainteresowanego. Może on bowiem zakwestionować ją, wnosząc skargę do sądu administracyjnego, czego konsekwencją będzie powstrzymanie się od stosowania się do tej interpretacji (zob. S. Babiarz, B. Deuter, B. Gruszczyńki, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 129).

W świetle powyższego, brak obowiązku poboru zaliczek na podatek dochodowy przez skarżąca Spółkę od wyżej wskazanego przychodu nie jest uzależniony - wbrew twierdzeniu skarżącej - od daty wydania interpretacji indywidualnej przez działającego w imieniu Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach. Słusznie stwierdził organ, iż czym innym jest bowiem obowiązek stosowania interpretacji indywidualnej a czym innym uprawnienia związane z ochroną, jaką ta interpretacja zapewnia.

Z przedstawionych powyżej przyczyn Sąd uznał rozstrzygnięcie organu za prawidłowe i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją na podstawie art. 151 P.p.s.a.