Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 924/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 51 ust 1 pkt 2 , 29 ust 1 pkt 1 , art 29 ust 2 , art 30
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art 7 w zw. z art 77 , art 107 par 3 i art 136 ,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. K. i B. K. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 18 maja 2017 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżących A. K. i B. K. kwotę 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 18 maja 2017 r., nr [...] (znak: [...]), na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz

- art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.),

po rozpatrzeniu odwołania A. K. i B. K. oraz J. K., działającego jako pełnomocnik A. K. i B. K., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 1 grudnia 2016 r. (znak: [...]), w której stwierdzono, że "nie zachodzi konieczność nałożenia na współwłaścicieli E. S. i U. B. obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem",

uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji w całości.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Inspektor Nadzoru Budowlanego, po analizie zgromadzonego w sprawie przez organ I instancji materiału dowodowego wskazał, że przebieg postępowania i stan faktyczny, wynikający ze zgromadzonego materiału dowodowego został w sposób niewystarczający przedstawiony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. w wydanej przez niego decyzji z dnia 1 grudnia 2016 r. i dlatego też organ II instancji przytoczył ustalone fakty i okoliczności, mające w jego ocenie znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Podkreślono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. zawiadomieniem z dnia 29 sierpnia 2016 r. poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie robót budowlanych przy budynku gospodarczym na dz. nr [...] w S. , stanowiącym własność U. B. i E. S. oraz powiadomił o terminie oględzin. Dodano przy tym, że w toku postępowania administracyjnego uznano za strony postępowania właścicieli nieruchomości nr [...] Następnie podano, że podczas przeprowadzonych oględzin na działce nr [...] w dniu 20 września 2016 r. do protokołu zapisano, iż według oświadczenia właścicieli działki roboty polegały na wykonaniu wylewki wyrównawczej na istniejącym stropie oraz obmurówki od strony zewnętrznej (wysokość obmurówki zmieniła się o ok. 15 cm), przy czym wylewkę pokryto papą termozgrzewalną w celu uszczelnienia pokrycia stropu. Zaznaczono również, że prace przy budynku gospodarczym zostały dokończone w sierpniu 2016 r. Wskazano także, że w aktach sprawy znajdowało się pismo A. K. i B. K. z załączonymi kopiami map ewidencyjnych z 2015 r. i 2016 r. oraz kopią pisma Starostwa Powiatowego w K. WGKiK z dnia 14 kwietnia 2016 r., informującym o błędnym wskazaniu granic działek nr [...] na mapach ewidencyjnych po zmianach nośnika map ewidencyjnych w 2013 r. oraz o sprostowaniu przebiegu granic i przywróceniu stanu poprzedniego zobrazowanego na mapie z 2016 r. W piśmie tym podniesiono zarzuty dotyczące sposobu przeprowadzenia oględzin, oraz że budynki zrealizowane przez stronę były nielegalne.

Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. zobowiązał współwłaścicieli obiektu – U. B. i E. S. do dostarczenia do organu oceny technicznej zgodności ze sztuką budowlaną robót budowlanych przy budynku gospodarczym na dz. nr [...] w S. . Zaznaczono, że ocena taka, sporządzona przez inż. L. F., przedłożona została do organu I instancji w dniu 18 listopada 2016 r. Ponadto podano, że do akt włączono również decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 25 marca 2010 r. (znak: [...]) stwierdzającą, że budynek gospodarczy na dz. nr [...] w S. I, wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę przed 1 stycznia 1995 r. doprowadzony został do stanu zgodnego z przepisami i nie zachodziła konieczność nałożenia obowiązku wykonania czynności lub innych robót budowlanych w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem.

Dlatego też po analizie zebranego materiału dowodowego, decyzją z dnia 1 grudnia 2016 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. stwierdził, że nie zachodziła konieczność nałożenia na współwłaścicieli E. S. i U. B. obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli A. K. i B. K. oraz J. K., działający jako pełnomocnik A. K. i B. K..

Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego dokonał rozpatrzenia sprawy w oparciu o akta sprawy nadesłane przez organ I instancji (znak: [...], k. 1-54), w następstwie czego uznał, że wydana decyzja nie była prawidłowa. Na wstępie organ odwoławczy przypomniał, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Ponadto powołując się na przepisy wyrażone w art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., organ II instancji podkreślił, że w każdym przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej organ nadzoru budowlanego powinien wnikliwie ustalić zakres takich robót i zdecydować, w jakim trybie wszczyna i prowadzi postępowanie. Zaznaczono bowiem, że u.p.b. przewiduje odrębne tryby sanowania samowoli budowlanej, określone w art. 48, art. 49, art. 50 i art. 51 u.p.b., w zależności od zakwalifikowania spornych robót do wymagających pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia. Dodano przy tym, że dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia nie wystarczy niesporne ustalenie, że bliżej nieokreślone roboty budowlane zostały wykonane w sposób samowolny. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie dokonał prawidłowej kwalifikacji spornych robót, bowiem nie określił, jaka przesłanka wymieniona w art. 50 ust. 1 u.p.b., a tym samym jaki rodzaj samowoli wymagający interwencji nadzorczej organu zainicjował przedmiotowe postępowanie. Podniesiono, że w uzasadnieniu decyzji z dnia 1 grudnia 2016 r. i wcześniej w postanowieniu z dnia 18 października 2016 r. wskazano, iż postępowanie prowadzone było w sprawie robót budowlanych przy budynku gospodarczym na dz. nr [...] w m. S. I. W ocenie organu odwoławczego, nie wskazano jednak, czy chodziło o roboty remontowe (jak oświadczyli do protokołu inwestorzy), czy o roboty związane z przebudową budynku gospodarczego, zalegalizowanego decyzją z dnia 25 marca 2010 r. (znak: [...]) w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego podał również, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji nie uczynił zadość ww. przepisom postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim, według organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nie ocenił wnikliwie zebranego materiału dowodowego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu, które nie wyjaśniało motywów rozstrzygnięcia. W dalszej kolejności organ odwoławczy przywołał treść art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 30 u.p.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania (zawiadomienie z dnia 29 sierpnia 2016 r.) i na tej podstawie podał, że w świetle zebranego materiału dowodowego przedmiotowy budynek gospodarczy należało uznać za obiekt parterowy o powierzchni zabudowy, wyliczonej przez osobę sporządzającą ocenę techniczną na 35,60m2. Niemniej jednak organ II instancji zaznaczył, że północną ścianę obiektu stanowiło naturalne zbocze skalne o mocno nieregularnej i trudnej do ustalenia linii, jak również podniósł, iż do powierzchni zabudowy nie wliczała się pusta przestrzeń pomiędzy tylną ścianą podcienia i zboczem skalnym. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę na uregulowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 263, poz. 1572). Dodano, że na podstawie § 29 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia przyjmuje się margines błędu dla geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego wykonywanego w sposób zapewniający określenie położenia punktu sytuacyjnego względem najbliżej położonych punktów poziomej osnowy geodezyjnej do 0,10m. Organ odwoławczy podkreślił, że z treści "Oceny stanu technicznego..." nie wynikało natomiast, jak został przeprowadzony pomiar budynku, jednakże – w ocenie organu II instancji – specyfika tego obiektu o nieregularnym obrysie pozwalała na przyjęcie, iż 0,60m2 stanowiło dopuszczalny błąd pomiarowy. Tym samym, Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że zgodnie z kryteriami, określonymi aktualnie obowiązującymi przepisami prawa budowlanego, budynek ten mieścił się w kategorii obiektów, których remont i przebudowa nie wymagała pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, brak było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej, a prowadzone postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe.

Ponadto odnosząc się do treści odwołania podkreślono, że przedmiotowy budynek istniał w formie, co do zasady, nie odbiegającej od opisu zawartego w decyzji legalizacyjnej z dnia 25 marca 2010 r. (znak: [...]). Wskazano przy tym, że organ I instancji nie stwierdził również robót wykonanych z naruszeniem przepisów, określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b., odnośnie których wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 3 października 2016 r. (sygn. II OPS 1/16). Stąd też, wobec braku podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania naprawczego brak było również – zdaniem organu odwoławczego – podstaw do badania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jednocześnie Inspektor Nadzoru Budowlanego, nadmienił na marginesie, że wyraźnie podnoszone w odwołaniu kwestie dotyczące legalności przedmiotowego budynku nie miały – według organu – wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia, bowiem leżały one poza zakresem przedmiotowego postępowania, którego ramy zostały określone w postępowaniu wszczętym przez organ I instancji. Podkreślono bowiem, że z akt sprawy wynikało, iż sprawa legalności przedmiotowego budynku gospodarczego została rozstrzygnięta odrębną decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 25 marca 2010 r. (znak: [...]), wydaną na podstawie art. 40 ustawy Prawo Budowlane z 1974 r. Tym samym według organu odwoławczego, strony skarżące mogą żądać wzruszenia tej decyzji ostatecznej w jednym z trybów nadzwyczajnych, przewidzianych przepisami prawa.

Dodatkowo organ odwoławczy nie podzielił oceny stanu faktycznego i dokonanej subsumcji przepisu prawa przez organ I instancji. Niemniej jednak zaznaczono, że z uwagi na fakt, iż zebrany materiał dowodowy w ramach postępowania administracyjnego, prowadzonego przez organ I instancji w sprawie robót budowlanych przy budynku gospodarczym na dz. nr [...] w S. był wystarczający dla dokonania oceny stanu faktycznego, Inspektor Nadzoru Budowlanego korzystając ze swoich kompetencji określonych w art. 138 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.

Skargę na ww. decyzje wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący A. K. i B. K., domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do organów nadzoru budowlanego do ponownego rozpoznania z powodu podniesionych przez skarżących naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, a także zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1. obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie materiału dowodowego, błąd w ustaleniach faktycznych, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie,

2. naruszenia art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania – strona skarżąca nie była bezpośrednio dopuszczona do czynności oględzin przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. na terenie posesji E. S. i U. B., a także nie brała udziału w postępowaniach uzgadniających,

3. naruszenia art. 7, art. 8, art. 11 oraz 107 § 2 i 3 k.p.a. polegającego w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji i umorzeniu postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczyli dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie rozwinęli podniesione zarzuty, przywołując na poparcie swojej argumentacji stanowisko doktryny.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Ponadto pismem z dnia 25 października 2017 r., skarżący wnieśli o dołączenie do akt sprawy opinii geodezyjnej z mapą geodezyjną, jak również załączyli dokumenty dotyczące prowadzonego postępowania rozgraniczeniowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Skarga jest uzasadniona w zakresie wskazanym poniżej. Zdaniem Sądu, organ II instancji naruszył art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 136 k.p.a. w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy. Sąd uchylił jedynie decyzję organu II instancji uznając, że wyjaśnienie sprawy przez ten organ nie narusza wartości, o których stanowi art. 138 § 2 k.p.a.

Przedmiotem kontroli Sądu I instancji jest decyzja z dnia 18 maja 2017 r., nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, którą organ ten - po rozpatrzeniu odwołania A. K. i B. K. oraz J. K., działającego jako pełnomocnik A. K. i B. K., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 1 grudnia 2016 r. (znak: [...]), w której stwierdzono, że "nie zachodzi konieczność nałożenia na współwłaścicieli E. S. i U. B. obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem" - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji w całości.

W kontrolowanej sprawie kwestią sporną jest charakter/rodzaj i legalność, czyli zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, robót budowlanych przy budynku gospodarczym na dz. nr [...] w m. S. I; a także kwalifikacja prawna ww. budynku w świetle obecnie obowiązującego Prawa budowlanego. Jednocześnie w kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że w obiegu prawnym znajduje się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 25 marca 2010 r. (znak: [...]) stwierdzająca, że budynek gospodarczy na dz. nr [...] w S. I, wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę przed 1 stycznia 1995 r. doprowadzony został do stanu zgodnego z przepisami i nie zachodziła konieczność nałożenia obowiązku wykonania czynności lub innych robót budowlanych w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem.

Działający w myśl zasady aktualności organ II instancji, mając na uwadze przepisy obowiązującego prawa doszedł do wniosku, że budynek mieści się w kategorii obiektów, których - w myśl Prawa budowlanego obowiązującego w sprawie na dzień wydania decyzji drugoinstancyjnej - remont i przebudowa nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Tym samym, organ II instancji w ramach dokonanej subsumcji prawa sformułował wniosek, że w kontrolowanej obecnie przez Sąd sprawie brak było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej, a prowadzone postępowanie należy uznać za bezprzedmiotowe. Organ w tym zakresie nawiązał do stanu prawnego obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania, tj. z dnia 29.08.2016r. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego "1. Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: 1) obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: a) parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m".

Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego "2. Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: 1) remoncie obiektów budowlanych; 1a) przebudowie obiektów, o których mowa w ust. 1;" W przekonaniu Sądu powyższe stwierdzenie organu II instancji zostało sformułowane przedwcześnie bez stosownego oparcia w materiale dowodowym. Skoro jak zaznacza organ II instancji "Z treści >>Oceny stanu technicznego...<< nie wynika, jak został przeprowadzony pomiar budynku" to trudno uznać, zdaniem Sądu I instancji, za udowodnione stwierdzenie organu II instancji, że specyfika tego obiektu o nieregularnym obrysie pozwala na przyjęcie, iż 0,60m kw. stanowi dopuszczalny błąd pomiarowy. Kwestii tej nie wyjaśniają rozważania organu II instancji nawiązujące do treści § 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 09.11.2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2011 r., nr 263, poz. 1572), gdyż organ nie zaprezentował wzorca dokonanych przez siebie pomiarów i obliczeń. Jednocześnie Sąd zauważa, że zgodnie z § 1 wskazanego rozporządzenia, akt ten : "określa standardy techniczne:1) wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych, 2) opracowywania i przekazywania wyników geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zwanego dalej "PZGiK"- na potrzeby: ewidencji gruntów i budynków, geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, podziałów nieruchomości, postępowań sądowych i administracyjnych, zagospodarowania przestrzennego, budownictwa, w tym geodezyjnej obsługi inwestycji budowlanych". Tymczasem w sprawie istotna jest powierzchnia budynku gospodarczego i jego ew. kwalifikacja w myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Sąd I instancji podziela w pełni stanowisko wyrażone przez organ II instancji, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., a następnie do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Oznacza to, że organ musi zebrać ogół dowodów, których rozpatrzenie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonać oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) Z kolei dokonane ustalenia stanu faktycznego, stanowiące podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji.

W związku z tym, w celu ponownego rozważenia i szczegółowego zastosowania odpowiednich, adekwatnych dla sprawy podstaw prawnych, organ II instancji mając na uwadze także zasadę aktualności działania administracji publicznej, powinien, znajdując oparcie w art. 7, w zw. z art. 77, w zw. z art. 136 k.p.a. przeprowadzić oględziny przedmiotowego budynku w celu jednoznacznego, bezsprzecznego pomiaru powierzchni przedmiotowego budynku. Niezależnie od tych ustaleń, jednoznacznej kwalifikacji wymagają roboty przeprowadzone przy przedmiotowym budynku. Sam organ II instancji stwierdził bowiem w tym zakresie, że organ I instancji nie dokonał prawidłowej kwalifikacji spornych robót, nie wskazał bowiem, czy chodzi o roboty remontowe (jak oświadczyli do protokołu inwestorzy), czy o roboty związane z przebudową budynku gospodarczego, zalegalizowanego decyzją z dnia 25.03.2010r. znak [...] w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Kwestie te zatem powinny być jednoznacznie wyjaśnione pod kątem odpowiednich ustawowych definicji przy okazji ponownie przeprowadzonych oględzin przy udziale zainteresowanych stron. Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że stosowanie prawa administracyjnego polega na umiejętności zakwalifikowania przez organ istniejącego stanu faktycznego zgodnie z hipotezą obowiązującego w dniu wydania decyzji stanu prawnego. Dopiero zatem w zależności od tych ustaleń, mogą być ewentualnie istotne kwestie posiadania przez inwestora tytułu prawnego do terenu inwestycji. Jednak na tym etapie kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego i wydanej przez organ II instancji przedwczesnej decyzji administracyjnej, wypowiadanie się o podstawach prawnych załatwienia sprawy jest przedwczesne, gdyż wymaga przeprowadzenia wskazanego powyżej uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Nie jest też zadaniem Sądu administracyjnego, w realiach kontrolowanej sprawy, przeprowadzanie w zastępstwie organów administracyjnych postępowania dowodowego z dokumentów przedłożonych do skargi przez skarżących, gdyż takim przypadku Sąd przestałby kontrolować działanie organów administracyjnych a zacząłby administrować. Sąd jedynie, co powyżej uczynił, ocenia przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe. Sąd nie podziela zarzutu dot. naruszenia art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. przez niezapewnienie stronom czynnego udziału w oględzinach, gdyż wbrew temu co twierdzi strona skarżąca z treści protokołu z oględzin z dnia 20.09.2016 wynika, że w oględzinach brał udział pełnomocnik skarżących J. K. a strona skarżąca była prawidłowo poinformowana o oględzinach. Z treści protokołu nie wynika, że skarżący nie byli dopuszczeni przez organ do udziału w przedmiotowych oględzinach na terenie posesji E. S. i U. B.. Organ I i II instancji jednak nie powiadomił skarżących o przystąpieniu do wydania decyzji, czym naruszył art. 10 § 1 k.p.a. Przy ponownym wydawaniu decyzji, organ II instancji powinien zatem przez wydaniem decyzji umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Niezależnie od powyższych ocen, na tzw. marginesie Sąd I instancji stwierdza - mając na uwadze kwestie podnoszone przez skarżących i dotyczące miejsca posadowienia i legalności przedmiotowego budynku gospodarczego w związku z kopią pisma Starostwa Powiatowego w K. WGKiK z dnia 14 kwietnia 2016 r., informującym o błędnym wskazaniu granic działek nr [...] na mapach ewidencyjnych po zmianach nośnika map ewidencyjnych w 2013 r. oraz o sprostowaniu przebiegu granic i przywróceniu stanu poprzedniego zobrazowanego na mapie z 2016 r. - że sprawa legalności przedmiotowego budynku gospodarczego została rozstrzygnięta odrębną decyzją ostateczną PINB dnia 25.03.2010r, znak [...], wydaną na podstawie art. 40 ustawy Prawo Budowlane z 1974r. W związku z tym skarżący mogą, w zależności od okoliczności sprawy, żądać ew. wzruszenia decyzji ostatecznej w jednym z trybów nadzwyczajnych, przewidzianych przepisami prawa. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien kierować się oceną wyrażoną przez Sąd I instancji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, jak w pkt II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.