Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 888/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 7, art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 92b ust. 1. art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 26 sierpnia 2014 r.

utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 czerwca 2014r. , którą na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1414 ze zm.) nałożono na Przedsiębiorstwo [...] Spółkę z o.o. w Cz. karę pieniężną w łącznej wysokości 8 550 zł za naruszenie określone w pozycji 5.2.1 oraz 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy – przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 min (550 zł) oraz w pozycji 2.1 załącznika nr 3 do ustawy – wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym (8000 zł).

W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 stwierdził, że analiza zapisów wykresówki kierowcy K.a C.ego wykazała, że w dniu 3.09.2013 r. od godz.11:45 do godz. 18:30 prowadził pojazd przez 5 godzin i 35 minut, nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe wynoszącej 45minut po 4,5 godziny jazdy, lub rozłożonej na dwie okresy, tj. 15 i 30 minut przy zachowaniu 4,5 godzinnego okresu jazdy. Zatem kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 5 minut. Na wykresówce nie stwierdzono zapisów dających podstawę do zastosowania rozporządzenia WE 661/2006. W związku z tym organ odwoławczy nie dał wiary dowodom załączonym do odwołania. Oświadczenie złożone przez kierowcę zostało oznaczone datą 6 czerwca 2014 r., czyli zostało sporządzone już po przeprowadzeniu kontroli i stwierdzeniu naruszenia dokonanego ponad rok wcześniej. W związku z tym wiarygodność oświadczenia kierowcy budziła uzasadnione wątpliwości. Także oświadczenie centrum obsługi pojazdów z dnia 5 czerwca 2014r. zostało złożone po stwierdzeniu naruszeń w protokole kontroli. Zatem zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 550 zł.

Organ stwierdził ponadto, że zebrane dowody wskazują na wykonywanie przez stronę przewozów regularnych od dnia 2.09.2013 r. do momentu zakończenia kontroli, tj. do dnia 25 marca 2014r., na linii regularnej S.- W. - S.. Spółka wykonywała regularnie przewóz drogowy do szkoły znajdującej się w miejscowości S. w województwie z miejscowości W., leżącej w woj., czyli poza granicami obszaru, na które było wydane zezwolenie. Strona nie dysponowała zezwoleniem na dokonywanie przewozów na terytorium województwa k.. W związku z tym na odcinku trasy, znajdującym się na terenie województwa k. nie obowiązywało żadne z zezwoleń, które były przyznane stronie. Jeżeli więc na tym terenie nie obowiązywało żadne z zezwoleń, to należało stwierdzić, że nie mogło dojść do naruszenia jego warunków.

Organ wskazał, że na przedsiębiorcy prowadzącym działalność gospodarczą ciąży obowiązek dołożenia należytej staranności, która wiąże się z wykonaniem usług w taki sposób, aby profesjonalizm i jakość wykonywanych usług budziła zaufanie. Trudno było w niniejszej sprawie uznać, że przedsiębiorca nie ponosi winy za naruszenie, skoro, jak wynika ze złożonych oświadczeń, nie miał dokładniej wiedzy o topografii terenu i nie zdawał sobie sprawy, że dokonując przewozów poza granicami województwa działał bez stosownego zezwolenia.

Za niezasadny uznano także zarzut dotyczący nie zbadania przez organ I instancji okoliczności, które powodują wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Organ nie ma obowiązku podejmować takich działań- poszukiwać dokumentów czy przesłuchiwać świadków. Inicjatywa dowodowa w tym zakresie zależy od strony. Przedsiębiorca powinien zapewnić prawidłową organizację i skuteczną kontrolę pracy kierowcy. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. W związku

z powyższym nie było podstaw do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

Organ wyjaśnił także, że organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie.

W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego , wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Przedsiębiorstwo [...]

Sp. z o.o. w Cz. wniosło o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przez błędną wykładnię

i zastosowanie Lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, iż wjazd do sąsiedniej miejscowości, która nie jest wymieniona w zezwoleniu jest wykonywaniem transportu drogowego bez zezwolenia, Lp. 2.2.3 w/w załącznika poprzez przyjęcie, iż wjazd do sąsiedniej miejscowości, która nie jest wymieniona w zezwoleniu jest wykonywaniem transportu drogowego bez zezwolenia, a nie naruszeniem dotyczącym ustalonej trasy lub wyznaczonych przystanków, art. 92c ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 1 oraz art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nie umorzenie postępowania z uwagi na fakt, że do naruszenia doszło z przyczyn niezawinionych przez skarżącą, art. 7-9, art. 12, art. 77 k.p.a., poprzez pominięcie, że skarżąca działała w zaufaniu do działań organów administracji publicznej oraz nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że to na organie prowadzącym postępowanie ciąży obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i zgromadzenie materiału dowodowego. Organ powinien starać się ustalić z urzędu, czy nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od ukarania przedsiębiorcy, a tym samym ustalić, z jakich powodów doszło do przekroczenia czasu pracy kierowcy oraz wykonywania transportu drogowego niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Organy obu instancji nie wywiązały się z tego obowiązku i dlatego skarżąca przed organem II instancji złożyła wnioski dowodowe, którym odmówiono wiary, ponieważ nie zgłoszono ich wcześniej. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy rozpatrując odwołanie nie jest zwolniony od przeprowadzenia ewentualnego dodatkowego postępowania wyjaśniającego

i powinien dokonywać oceny znajdujących się w aktach dowodów, w tym zgłoszonych

w postępowaniu odwoławczym.

Skarżąca przyznała, że w ramach zawartej umowy z Gminą D. wykonywała regularny przewóz osób, w ramach którego dowoziła dzieci z miejscowości W. do szkoły znajdującej się w S.. Miejscowość W. nie była ujęta w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do posiadanego przez skarżącą zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów. Zdaniem skarżącej organy pominęły, że Burmistrz D. jako przedmiot zamówienia wskazał "dowóz dzieci do szkół prowadzonych przez Gminę D.", zaś w wykazie miejscowości, z których dowóz ma być realizowany, wskazał W. nie zaznaczając, że ta miejscowość nie leży już na terytorium Gminy D.. W związku z tym skarżąca składając wniosek o uzyskanie zezwolenia na schemacie połączeń załączonym do wniosku, ujęła miejscowość W. i na podstawie tego wniosku uzyskała zezwolenie. Następnie działając w oparciu o zaufanie do organu administracji rozpoczęła wykonywanie przewozów na trasie S.- W. uznając, iż jeżeli w oparciu o załączoną mapę Burmistrz D. nie przekazał wniosku o zezwolenie do Marszałka Województwa K., a wydał zezwolenie, w którym przez niedopatrzenie nie ujęto W., to z uwagi na ważny interes społeczny należy realizować przewozy i wyjaśnić niedopatrzenie Burmistrza.

Zdaniem skarżącej w sprawie zachodziły więc przesłanki, o których mowa w art. 92c ust. 1 w związku z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, uzasadniające umorzenie postępowania o nałożenie kary pieniężnej.

Nie doszło też do wykonywania przewozów regularnych bez zezwolenia, ponieważ można mówić co najwyżej o naruszeniu warunków zezwolenia dotyczącego ustalonej trasy lub wyznaczonych przystanków. Ustawodawca przewidział możliwość naruszenia uzyskanego zezwolenia w zakresie dotyczącym ustalonej trasy przejazdu, a w ocenie skarżącej w pojęciu tym mieści się również zmiana trasy w zakresie wjazdu do pobliskiej miejscowości, która nie była ujęta w zezwoleniu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012r., poz.270 ze zm.), sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na skarżącą nałożono łączną karę pieniężną- za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (w przypadku dotyczącego jednego z kierowców) - oraz za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia. Stwierdzone naruszenia ujawniono podczas kontroli , przeprowadzonej w skarżącej spółce.

Skarżąca zarzucała, że zaistniały przesłanki do odstąpienia od ukarania za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, jednak organ pierwszej instancji nie przeprowadził na tę okoliczność postępowania dowodowego z urzędu, natomiast organ odwoławczy bezpodstawnie odmówił wiarygodności dowodom zgłoszonym przez skarżącą w odwołaniu.

Z akt sprawy wynika, że kierowca K. C. nie odebrał wymaganej przerwy po prowadzeniu pojazdu i stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez wymaganej przerwy o godzinę i pięć minut , przy czym skarżąca spółka nie okazała do kontroli żadnego dokumentu potwierdzającego przyczynę odstąpienia przez kierowcę od stosowania się do art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku.

Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Zgodnie z art. 12 w/w rozporządzenia - pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

W powyższym przepisie wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców. Odstępstwo takie można wykazać nie tylko w odpowiedniej formie - przez adnotację na wykresówce lub wydruku albo na planie pracy, ale i w odpowiednim czasie- najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W tej sytuacji posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 k.p.a. ( tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1183/10 , publ. LEX nr 1133553).

W sposób niekwestionowany ustalone zostało, że na wykresówce nie stwierdzono zapisów, dających podstawę do zastosowania art. 12 w/w rozporządzenia. Skarżąca nie przedłożyła też żadnych innych dokumentów z odpowiednimi adnotacjami, o jakich mowa w przywołanym przepisie.

Skarżąca zarzucała natomiast, że bezpodstawnie nie zastosowano art. 92b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2013r. poz.1414 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" , który stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087).

W niniejszej sprawie problem dotyczył przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 561/2006, ujętego w art. 92b ust.1 pkt 1 lit. a ustawy.

Wbrew stanowisku skarżącej ciężar wykazania zaistnienia zdarzeń lub okoliczności, o jakich mowa w art. 92b ust. 1 ustawy, spoczywa na skarżącej.

Skarżąca twierdziła, że pojazd kierowany przez K. C. uległ awarii i kierowca zapomniał wyłączyć tachograf w trakcie naprawy. Przedłożyła oświadczenia, w których m.in. stwierdzono, że po naprawie mechanik dokonał jazdy próbnej i zwrócił pojazd.

W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącej i przedłożonym oświadczeniom. Jak wyżej wskazano odstąpienia od przepisów rozporządzenia 561/2006 mogą być dokumentowane tylko w odpowiednim czasie i w odpowiedniej formie. Dokumenty takie winny być okazane w toku kontroli przeprowadzanej w przedsiębiorstwie. Tymczasem skarżąca nie tylko nie przedłożyła takich dokumentów, ale i nie przedłożyła w toku kontroli żadnych dokumentów, potwierdzających awarię pojazdu , w tym dokumentu świadczącego o tym, że mechanik prowadził pojazd.

W ocenie Sądu dokumentacja potwierdzająca prawidłową pracę przedsiębiorstwa powinna być dostępna w przedsiębiorstwie już w trakcie prowadzonej kontroli. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organ zasadnie odmówił dania wiary przedłożonym przez skarżącą oświadczeniom dotyczącym awarii pojazdu , bowiem oświadczenia te, złożone parę miesięcy po przeprowadzonej kontroli, są sprzeczne z treścią dokumentu - wykresówki.

Przechodząc do kolejnej kwestii stwierdzić należy, że na skarżącą spółkę nałożono karę za wykonywanie regularnego przewozu bez wymaganego zezwolenia u uwagi na wykonywanie takich przewozów do obsługi połączenia S.- W.- S..

Niesporne było , że skarżące przedsiębiorstwo wykonywało usługę dowozu dzieci do szkół na podstawie umowy z Burmistrzem Miasta i Gminy D..

Zezwolenie nr [...] ,wydane skarżącemu przez Burmistrza Miasta i Gminy D. na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym dotyczyło linii regularnej specjalnej D. szkoła- B.- S.- D. szkoła przez D., D., B., S..

Miejscowości te położone są w Gminie D., w woj. .

Skarżący wykonywał przewóz jednak także na trasie S.- W.- S., mimo że W. leży poza Gminą D., a ponadto w innym województwie- województwie k. .

Sporne w sprawie było, czy stwierdzone naruszenie należało zaklasyfikować tak jak uczyniły to organy- jako wykonywanie przewozu regularnego bez zezwolenia, czy też tak, jak twierdziła skarżąca – jako wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu- ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że wykonywanie przewozu na trasie S.- W.- S. jest wykonywaniem tego przewozu bez zezwolenia.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia:

1) w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez:

a) wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy,

b) burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej,

c) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit.a albo lit. b ,

d) burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygminny,

d1)prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu,

e) starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d,

f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa,

g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa;

Tak więc zezwolenie na wykonywanie przewozów związane jest z ich zasięgiem.

Skarżąca dysponowała zezwoleniem na wykonywanie przewozów na obszarze gminy - wydanym przez wójta gminy.

Jednak, aby móc zgodnie z prawem wykonywać przewozy na trasie S.- W.- S., skarżąca powinna mieć zezwolenie wydane nie na obszar gminy, czyli przez wójta, lecz wydane przez marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej ( art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy) –bowiem wykonywanie przewozów na trasie S.- W.- S. jest wykonywaniem przewozów na linii wykraczającej poza obszar co najmniej jednego województwa.

Niesporne było, że skarżąca takim zezwoleniem nie dysponowała.

W ocenie Sądu o wykonywaniu przewozu z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu – ustalonej trasy przejazdu czy wyznaczonych przystanków - można mówić jedynie wówczas, gdy naruszenie to ma miejsce na terenie , na którym ten sam organ mógł udzielić zezwolenia na wykonywanie przewozów. Innymi słowy- zasięg przewozu wykonywanego na podstawie udzielonego zezwolenia i zasięg przewozu wykonywanego z przekroczeniem zezwolenia musi dotyczyć obszaru, na którym na wykonywanie przewozów ten sam organ wydaje zezwolenie.

Jeżeli jednak podmiot wykonujący przewozy dokonuje przewozów na terenie, którego udzielone zezwolenie nie dotyczy, nie można mówić o wykonywaniu przewozu z naruszeniem jego warunków.

W tej sytuacji , w ocenie Sądu, organy zasadnie uznały, że wykonywanie przewozu na trasie S.- W.- S. było wykonywaniem tego przewozu przez skarżącą spółkę bez zezwolenia.

Sąd nie podziela też poglądu skarżącej, że organy naruszyły art. 92c ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy przez nieumorzenie postepowania z uwagi na to, że do naruszenia doszło z przyczyn niezawinionych przez skarżącą.

Przepis art. 92a ust. 1 ustawy stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

Z kolei art. 92c ust. 1 ustawy stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Z treści skargi wynika, że skarżąca zarzuca naruszenie art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy - okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W ocenie Sądu organy zasadnie nie zastosowały tego przepisu, bowiem okoliczności sprawy nie wskazują na spełnienie jego przesłanek. Organy zasadnie uznały, że do naruszeń doszło z winy strony.

Skarżące przedsiębiorstwo jest profesjonalnym przewoźnikiem , realizującym przewozy od wielu lat. Powinno ono, przed wystąpieniem o wydanie zezwolenia, przeanalizować trasy, na których mają być wykonywane przewozy , bowiem to przedsiębiorca we własnym imieniu i na własne ryzyko prowadzi działalność gospodarczą i występuje o stosowne zezwolenia. Skarżące przedsiębiorstwo przystąpiło do realizacji przewozów mimo świadomości, że nie dysponuje zezwoleniem, w którym ujęta byłaby trasa S.- W.- S.. Potwierdzeniem tego jest treść samej skargi, w której wskazano, że Burmistrz w zezwoleniu nie ujął W., mimo to należało realizować przewozy i wyjaśnić niedopatrzenie Burmistrza, co "nie nastąpiło z uwagi na kontrolę ITD". Nadmienić należy, że kontrola rozpoczęła się dopiero w dniu 11 marca 2014 r., a skarżąca bez wymaganego zezwolenia realizowała przewozy od 2 września 2013 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd , na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.