Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 936/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 2 pkt 28, art. 17 pkt 6 lit. b tiret 2, art. 87 ust. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1393
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze - tekst jednolity.
article: art. 104 ust. 2, art. 107 ust. 4,5
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w K. na uchwałę Rady Gminy Rąbino z dnia 28 listopada 2013 r. nr XXXIV/166/2013 w przedmiocie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rąbino w okolicy miejscowości Gręzino, Lipie, Liskowo i Paszęcin oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prokurator Okręgowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., skargę na uchwałę Rady Gminy Rąbino z dnia 28 listopada 2013 r., nr XXXIV 166/2013, w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rąbino w okolicy miejscowości Gręzino, Lipie, Liskowo i Paszęcin, podnosząc zarzut rażącego naruszenia art. 17 pkt. 6 lit. b tiret 2, art. 18 w zw. z art. 24 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej również jako "u.p.z.p."’, w zw. z art. 21 ust. 2 pkt. 28 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz.U.2013.1393 j.t. ze zm.,), dalej również jako "u.p.l.", przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku uzgodnienia w toku prac planistycznych przez wójta, projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego

W związku z tak sformułowanym zarzutem Prokurator, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 – j.t. ze zm.),zwanej dalej "u.s.g.", w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

Nadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z następujących dokumentów:

- pisma Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowy Instytut Badawczy w W. z dnia 25 kwietnia 2016 r. z załącznikami

- pisma Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 19 kwietnia 2016 r.

- pisma Urzędu Gminy z dnia 1 kwietnia 2016 r., na okoliczność wymogu szczególnej ochrony lotniczego urządzenia naziemnego w postaci radaru meteorologicznego poprzez zapewnienie jego prawidłowego i niezakłóconego funkcjonowania bez względu na odległość innych ruchomych obiektów od tego urządzenia pomiarowego.

W uzasadnieniu skargi Prokurator wyjaśnił, że z uzasadnienia przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wynika, iż projekt planu zakłada lokalizację na terenach rolniczych farmy elektrowni wiatrowych o maksymalnej liczbie do 16 turbin wiatrowych (na powierzchni ogólnej ok. 175,42 ha) oraz stacji elektroenergetycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Na terenie tym obowiązuje ustalenie dotyczące zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy co do wymiaru pionowego wieży, mierzonego od poziomu terenu do najwyższego skrajnego punktu wirnika w pozycji pionowej, który nie może być większy niż 200 m.

W ocenie skarżącego zaskarżona uchwała nie respektuje prawnie wymaganej procedury planistycznej, w tym art. 17 pkt. 6 lit. b tiret 2 w zw. z art. 24 u.p.z.p., art. 21 ust. 2 pkt. 28 u.p.l. Sprzeczność aktu z tymi przepisami ma charakter istotnego naruszenia prawa w rozumieniu art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z tych względów akt ten nie może ostać się w obrocie prawnym.

Prokurator argumentował, że zgodnie z art. 17 pkt. 6 lit. b tiret 2 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego m.in. występuje o uzgodnienie projektu planu z organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych.

Wskazał, że takim przepisem odrębnym jest art. 21 ust. 2 pkt. 28 ustawy Prawo lotnicze. Zgodnie z tym przepisem do zadań i kompetencji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego należy wykonywanie funkcji organu administracji lotniczej i nadzoru lotniczego, określonych w ustawie, a w szczególności uzgadnianie (w trybie art. 106 k.p.a.) miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w gminach, na terenie których przewiduje się lokalizację nowego lub modernizację istniejącego lotniska oraz lotniczych urządzeń naziemnych. Skarżący zaznaczył, że uzgodnienie projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dalej "mpzp", dotyczące obszarów zlokalizowanych w otoczeniu lotnisk oraz lotniczych urządzeń naziemnych następuje z zastrzeżeniami uwzględniającymi ograniczenia zabudowy w celu wyeliminowania zakłóceń oraz w celu zapewnienia prawidłowego działania wspomnianych urządzeń.

Prokurator wskazał, że dokumentacja planistyczna dotycząca zaskarżonej uchwały, nie zawiera dowodu potwierdzającego przekazanie przez organ gminy Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego, zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dowodu doręczenia projektu planu Prezesowi tego Urzędu. Spór dotyczy więc tego, czy obowiązek taki ciążył na organie gminy, czy też nie było potrzeby dokonania takiego uzgodnienia.

Prokurator wyjaśnił, że terenie Gminy znajduje się radar meteorologiczny - lotnicze urządzenie naziemne (nr rejestru LUN MET/N/B/4081/02009), który jest urządzeniem pomiarowym Państwowej Służby Hydrologiczno-Meteorologicznej. Podstawą lokalizacji tego urządzenia jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. (pozwolenie na użytkowanie stacji radaru meteorologicznego). Ta stacja radiowa dostarcza aktualnej informacji o stanie atmosfery nad obszarem całego kraju, pozwala w czasie rzeczywistym monitorować opady, w tym groźne zjawiska burzowe. Lokalizowanie w pobliżu radaru meteorologicznego inwestycji mogących znacząco oddziaływać na jego funkcjonowanie, takich jak elektrownie wiatrowe lub wysokie maszty, przyczynia się do zakłócania procesu pozyskiwania i przesyłania danych radiowych. Farmy wiatrowe zakłócają obraz radarowy w przypadku, gdy zlokalizowane są w odległości do 20 km od stacji radarowej (poruszanie się skrzydeł w obrębie wiązki radarowej).

Prokurator wywodził, że prymat zasady ochrony (w zakresie niezakłóconej skuteczności i braku negatywnego wpływu na działanie) powyższego lotniczego urządzenia naziemnego wynika z aktów prawa polskiego i rozporządzeń unijnych. Skarżący odwołał się do art. 9 pkt f rozporządzenia Komisji (UE) Nr 139/2014 z dnia 12 lutego 2014 r., ustanawiającego wymagania oraz procedury administracyjne dotyczące lotnisk zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008.

W świetle powyższego, zdaniem skarżącego, uzasadnione wydaje się interpretowanie przepisu art. 21 ust. 2 pkt. 28 u.p.l. w taki sposób, że uzgodnienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie odnoszą się jedynie do gmin, na terenie których znajdują się te urządzenia, a do ich faktycznych zasięgów w których ruchome obiekty mogą zakłócać oraz negatywnie wpływać na działanie tych urządzeń.

Prokurator podkreślił, że dla zapewnienia prawidłowego działania lotniczego urządzenia naziemnego należy zapewnić warunki opisane w załączniku Va część A - Charakterystyka fizyczna, infrastruktura i urządzenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1108/2009 z dnia 21 października 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 216/2008 w zakresie lotnisk, zarządzania ruchem lotniczym i służb żeglugi powietrznej oraz uchylające dyrektywę 2006/23/WE (Dz.Urz. Unii Europejskiej L nr 309/51 z 24.11.2009 r.). Zgodnie z pkt. 3 ppkt. d (Pomoce wzrokowe i niewzrokowe oraz lotnicze urządzenia naziemne) należy zapewnić odpowiednie środki ochrony w celu zabezpieczenia LUN przed uszkodzeniami bądź zakłóceniami w ich działaniu. Na podstawie pkt. 3 ppkt. e tego załącznika, źródła promieniowania lub obecność ruchomych lub stałych przedmiotów nie mogą zakłócać ani negatywnie wpływać na działanie LUN. Zarazem zgodnie z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP przepisy rozporządzeń unijnych stosuje się bezpośrednio i z pierwszeństwem przed ustawą krajową w przypadku kolizji.

Skarżący wywodził również, że dla prawidłowego funkcjonowania urządzenia należy zachować odpowiednie warunki eksploatacji, zapewniające prawidłowe działanie tych urządzeń. Najskuteczniejszymi sposobami zastosowania tych warunków jest zasięg stref wolnych od przeszkód oraz obszaru ograniczeń zabudowy, tworzonych na podstawie wytycznych zawartych w instrukcjach technicznych przygotowanych przez producenta urządzenia. Podmiot eksploatujący lotnicze urządzenia naziemne zobowiązany jest do przekazania Prezesowi ULC zasięgu stref wolnych od przeszkód oraz obszaru ograniczeń zabudowy dla każdego urządzenia zgodnie z § 5 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 12 grudnia 2012 roku w sprawie lotniczych urządzeń naziemnych (Dz.U. 2013.121). Przekazywane dane pozwalają Prezesowi na wykorzystywanie ich w procesie uzgadniania projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Do lotniczych urządzeń naziemnych zlokalizowanych na nieruchomościach znajdujących się poza sąsiedztwem lotnisk zgodnie z art. 86 ust. 5 Prawo lotnicze znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące ochrony tych urządzeń (LUN) w sąsiedztwie lotnisk. W tym stanie wszystkie projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczące obszarów zlokalizowanych w otoczeniu lotnisk oraz lotniczych urządzeń naziemnych znajdujących się zarówno w sąsiedztwie lotniska jak i poza jego sąsiedztwem winny być przekazywane do Prezesa celem uzgodnienia.

Prokurator wskazał ponadto, że zakładanie oraz utrzymywanie lotniczych urządzeń naziemnych jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (art. 86 ust. 3 Prawo lotnicze). Z kolei na podstawie art. 107 ust. 1 i ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo wodne urządzenia pomiarowe służb państwowych podlegają ochronie i zakazane jest w ich pobliżu dokonywanie jakichkolwiek czynności, które powodowałyby zakłócenie prawidłowego funkcjonowania lub zmianę warunków obserwacji powadzonych przy pomocy takich urządzeń. Ustawodawca nie przewidział maksymalnego promienia, w którym taka ochrona obowiązuje, a zatem należy uznać, że zakazane są jakiekolwiek czynności bez względu na odległość od urządzenia pomiarowego, które mogłyby negatywnie wpłynąć na pracę urządzenia pomiarowego służby państwowej.

Dalej skarżący wskazywał, że z informacji nadesłanej przez Wójta Gminy do Prokuratury Okręgowej w dniu 1 kwietnia 2016 r. wynika, że odległość radaru w Ś. mierzona w linii prostej wynosi około 11 km od miejscowości G., 10 km od miejscowości L., 12 km od miejscowości L., 11 km od miejscowości P. Gmina R. w żaden sposób nie wykazała, aby obszar objęty planem nie znajdował się w granicach oddziaływania lotniczego urządzenia naziemnego.

Prokurator przywołał także informację nadesłaną przez Dyrektora Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej w W., z dnia 25 kwietnia 2016 r., z której wynika, że Instytut ten widział potrzebę ustalenia na terenie Gminy R. stref ograniczonego użytkowania terenu, wynikającą z funkcjonowania radaru meteorologicznego i zwracał się do gmin w okolicach radaru w sprawie wprowadzenia ograniczeń w zakresie lokalizacji turbin wiatrowych i wysokich masztów znajdujących się w zasięgu 5 i 20 km od stacji radarowej.

Informacyjnie skarżący podał, że postępowania planistyczne prowadzone dla uchwały Nr XXXII/155/2013 Rady Gminy Rąbino z dnia 26 września 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rąbino w zakresie lokalizacji elektrowni wiatrowych i biogazowni wraz z infrastrukturą techniczną w rejonie miejscowości Paszęcin i uchwały nr XLIII/206/2014 Rady Gminy Rąbino z dnia 30 października 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rąbino pod lokalizację elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą techniczną w rejonie miejscowości Jezierzyce wskazują, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego informował Wójta Gminy o negatywnym wpływie planowanych turbin wiatrowych na działanie radaru. Nadto Prezes ULC, traktowany w tych postępowaniach planistycznych jako uprawniony organ uzgadniający, postanowił nie uzgodnić w tych postępowaniach projektu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego pod lokalizację elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą techniczną w rejonie miejscowości P. i rejonie miejscowości J. W uzasadnieniu postanowień Prezes ULC wskazał, że obszary objęte wskazanymi wyżej uchwałami znajdują się w strefie ograniczonej wysokości zabudowy od lotniczego urządzenia naziemnego w postaci radaru meteorologicznego w Ś.

Prokurator Okręgowy załączył do skargi pisma Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowego Instytutu Badawczego w W. z dnia 25 kwietnia 2016 r., Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z 19 kwietnia 2016 r. oraz pismo Wójta Gminy z dnia 1 kwietnia 2016 r.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie nie podzielając stanowiska Prokuratora Okręgowego, iż w trakcie procesu legislacyjnego nad zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy doszło do naruszenia prawa podnosząc, że dochowano pełnej procedury planistycznej. Potwierdzeniem tego stanowiska jest, zdaniem organu okoliczność, iż Wojewoda badając zaskarżoną uchwałę w trybie postępowania nadzorczego, nie znalazł istotnego naruszenia prawa oraz podstaw do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. Wojewoda nie podzielił tym samym argumentów Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie prawa Prezesa do opiniowania dokumentacji źródłowej w trakcie planistycznego postępowania legislacyjnego w niniejszej sprawie.

Organ nie zgodził się z tezą, iż doszło do naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 28 ustawy Prawo lotnicze, w szczególności, że miał obowiązek wystąpienia do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w trakcie uzgadniania projektu planu miejscowego. Z literalnego brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że ewentualne wystąpienie o taką opinię dotyczy uzgodnienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w gminach, na terenie których przewiduje się lokalizację nowego lub modernizację istniejącego lotniska oraz lotniczych urządzeń pomiarowych. W przedmiotowej sprawie przy uzgadnianiu projektu planu miejscowego takie okoliczności nie wystąpiły, z uwagi na fakt nie planowania takich inwestycji na terenie gminy R.

Rada Gminy R. potwierdziła, że na terenie gminy Ś. znajduje się radar meteorologiczny - lotnicze urządzenie naziemne, które jest urządzeniem pomiarowym Państwowej Służby Hydrologiczno-Meteorologicznej. Stacja ta dostarcza aktualne informacje o stanie atmosfery nad obszarem całego kraju, pozwala w czasie rzeczywistym monitorować opady w tym groźne zjawiska burzowe.

Niemniej jednak organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że lokalizowanie w pobliżu radaru inwestycji mogących znacząco oddziaływać na jego funkcjonowanie, takich jak elektrownie wiatrowe lub wysokie maszty przyczynia się do zakłócenia procesu pozyskiwania i przesyłania danych. Zdaniem skarżącego dotyczy to farm wiatrowych zlokalizowanych w odległości do 20 km od stacji radarowej. Organ podkreślił, że na potwierdzenie tego stanowiska skarżący nie przedstawił żadnej podstawy prawnej. W szczególności, zdaniem Rady Gminy R., podstawy takiej nie może stanowić zapis art. 21 ust. 2 pkt 28 Prawo lotnicze czy też przywoływany art. 107 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

Organ nie podzielił argumentacji skarżącego, iż skoro ustawodawca nie przewidział maksymalnego promienia, w którym taka ochrona obowiązuje, to zakazane są jakiekolwiek czynności bez względu na odległość od urządzenia pomiarowego, które mogłyby negatywnie wpłynąć na prace urządzenia pomiarowego służby państwowej. W ocenie organu powołanie się na ochronę urządzenia pomiarowego służb państwowych, jest w świetle art. 107 ust. 4 ustawy Prawo wodne poglądem nieuprawnionym. Przepis art. 107 ust. 2 ustawy Prawo wodne w zasadzie ma charakter blankietowy, bowiem zakaz tam określony materializuje się dopiero wówczas, kiedy w trybie ust. 4 zostanie ustanowiona dla urządzenia strefa ochronna.

Organ podniósł, że skarżący pominął zarówno tę okoliczność jak również to, czy taka strefa ochronna nie została ustanowiona dla przedmiotowego radaru. Według wiedzy organu takiej strefy nie ustanowiono. Okoliczność ta wynika z wniosków złożonych do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego Województwa (wnioski złożone w wyniku pisemnego zawiadomienia o podjęciu przez sejmik województwa zachodniopomorskiego uchwały nr XIX/257/12 z dnia 30 października 2012r. w sprawie przystąpienia do zmiany planu). Zawarto tam zapis, iż IMGW w listopadzie 2013r. złożył wniosek o uwzględnienie strefy ochronnej dla stacji radaru meteorologicznego znajdującej się na terenie gminy Ś., będącej elementem systemów radarów meteorologicznych Polrad. Wniosek nie został uwzględniony z uwagi na brak podstaw prawnych dla wyznaczenia strefy ochronnej (obszaru ograniczonego użytkowania) o proponowanym zasięgu. Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Zachodniopomorskiego został przyjęty uchwałą nr XLV/530/10 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 19 października 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany Planu zagospodarowania przestrzennego województwa zachodniopomorskiego, w którym nie ma zapisów o ustanowieniu strefy ochronnej ani strefy ograniczonego użytkowania dla radaru meteorologicznego w Ś.

Rada Gminy R. wskazała również na okoliczność, że strefy ochronnej dla urządzenia pomiarowego służby państwowej (jakim jest radar) nie ustanowił również w drodze decyzji Starosta na wniosek właściwej służby na podstawie art. 107 ust. 6 ustawy Prawo wodne. W konsekwencji organ wykonawczy dokonując zmian w planie zagospodarowania przestrzennego nie miał żadnego ustawowego obowiązku konsultowania lub opiniowania jego projektu z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

Końcowo organ zauważył, że w bliskiej (około 6-8 km) odległości od radaru meteorologicznego LUN w Ś. została wybudowana i w dalszym ciągu jest rozbudowywana Farma Wiatrowa B., w oparciu o uchwały zmieniające miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego gminy, gdzie nie było żadnych uzgodnień z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego i IMGW. W stosunku do tej inwestycji wyżej wymienione podmioty nie wnosiły żadnych zastrzeżeń i uwag.

Obecny na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej nie potrafiła udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, do której kategorii urządzeń wyliczonych w art. 9 pkt f rozporządzenia Komisji UE 139/14 z dnia 12 lutego 2014 r., ustanawiającego uwarunkowania oraz procedurę dotyczącą lotnisk [...], należałoby zaliczyć radar meteorologiczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej uchwały, dokonana według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona prawa.

Przedmiotem skargi Prokuratora Okręgowego jest uchwała Rady Gminy Rąbino z dnia 28 listopada 2013 r., nr XXXIV 166/2013 w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rąbino w okolicy miejscowości Gręzino, Lipie, Liskowo i Paszęcin. Zdaniem skarżącego, uchwała została podjęta z naruszeniem procedury planistycznej, polegającym na zaniechaniu uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, pomimo obowiązku wynikającego z art. 17 pkt 6 lit. b tiret 2 w związku z art. 21 ust. 2 pkt 28 ustawy Prawo lotnicze.

W ocenie skarżącego obowiązek taki wynikał z faktu, iż w gminie sąsiedniej usytuowany jest radar meteorologiczny, wpisany przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego do rejestru lotniczych urządzeń naziemnych, a obszar oddziaływania planowanych elektrowni wiatrowych może spowodować zakłócenie pracy radaru.

Przywołując przepisy rozporządzenia Komisji (UE) Nr 139/2014 z dnia 12 lutego 2014 r., ustanawiającego wymagania oraz procedury administracyjne dotyczące lotnisk zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1108/2009, z dnia 21 października 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 216/2008, w zakresie lotnisk, zarządzania ruchem lotniczym i służb żeglugi powietrznej oraz uchylające dyrektywę 2006/23/WE (Dz. Urz. Unii Europejskiej L nr 309/51 z 24.11.2009 r.), skarżący wywodził, że w świetle regulacji unijnych uzasadnione wydaje się interpretowanie przepisu art. 21 ust. 2 pkt. 28 Prawo lotnicze w taki sposób, że uzgodnienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie odnoszą się jedynie do gmin, na terenie których znajdują się te urządzenia, a do ich faktycznych zasięgów w których ruchome obiekty mogą zakłócać oraz negatywnie wpływać na działanie tych urządzeń.

Dokonując oceny zasadności zaprezentowanego w skardze poglądu, w pierwszej kolejności należało dokonać analizy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakładających na organy gminy obowiązek uzgadniania projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b tej ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o uzgodnienie projektu planu z:

- wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych,

- organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych,

- właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,

- właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

- dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

- właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

- ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej,

- właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu,

- zarządem województwa w zakresie uwzględnienia wyników audytu krajobrazowego, o którym mowa w art. 38a.

Przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 17 pkt 6 lit. b tiret 2 jest art. 21 ust. 2 pkt 28 ustawy Prawo lotnicze, który stanowi, że do zadań i kompetencji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego należy wykonywanie funkcji organu administracji lotniczej i nadzoru lotniczego, określonych w ustawie, oraz funkcji władzy lotniczej w rozumieniu umów i przepisów międzynarodowych, w tym związanych z regulacją rynku usług lotniczych, a w szczególności uzgadnianie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w gminach, na terenie których przewiduje się lokalizację nowego lub modernizację istniejącego lotniska oraz lotniczych urządzeń naziemnych. Literalne brzmienie przepisu wskazuje na to, że jego adresatem są te gminy, na terenie których znajdują się lotniska bądź lotnicze urządzenia naziemne, jak również te gminy, na terenie których planowane jest wybudowanie bądź modernizacja istniejącego już lotniska bądź lotniczego urządzenia naziemnego. Przepis nie przewiduje konieczności uzgadniania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez gminy, które nie posiadają na swoim terenie lotnisk, czy lotniczych urządzeń naziemnych, ani nie planują budowy bądź modernizacji lotnisk czy lotniczych urządzeń naziemnych już istniejących.

Nie ulega wątpliwości, że zarówno lotniska jak i urządzenia je obsługujące podlegają ochronie, co wynika zarówno z przepisów krajowych jak i regulacji unijnych, a elementem przyznania takiej ochrony jest między innymi obowiązek uzgadniania przez gminy projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, co w ocenie sądu, ma zapewnić takie przeznaczenie terenów sąsiadujących z terenem lotnisk i lotniczych urządzeń naziemnych, które nie będzie kolidowało z istniejącymi bądź planowanymi instalacjami i zapewni bezpieczeństwo ruchu lotniczego. Temu celowi mają również służyć przywołane w skardze regulacje prawne, z których wynika obowiązek zapewnienia odpowiednich środków ochrony w celu zabezpieczenia przed uszkodzeniami bądź zakłóceniami w ich działaniu.

Należy przyznać rację skarżącemu, iż konsekwencją zapewnienia ochrony lotniczych urządzeń naziemnych jest wyartykułowany w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 139/2014, ustanawiającym wymagania oraz procedury administracyjne dotyczące lotnisk zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008, obowiązek konsultacji. Zgodnie z art. 9 pkt f rozporządzenia państwa członkowskie zapewniają przeprowadzenie konsultacji w sprawie działalności człowieka i użytkowania gruntów, tj. źródeł niewidocznego promieniowania lub obecności ruchomych lub stałych obiektów, które mogą zakłócać skuteczną łączność lotniczą, systemy nawigacji i dozorowania lub negatywnie wpływać na ich działanie. W ocenie skarżącego przepis ten daje asumpt do takiej interpretacji art. 21 ust. 2 pkt 28 ustawy Prawo lotnicze, jaka została zaprezentowana w skardze.

Zauważyć jednak należy, że w art. 9 pkt f wspomnianego rozporządzenia Komisji (UE) został zatytułowany "Monitorowanie otoczenia lotniska" i wskazano w nim na obowiązek konsultacji, jednak nie w odniesieniu do wszelkich urządzeń, ale tylko takich, które mogą zakłócać skuteczną łączność lotniczą, systemy nawigacji i dozorowania i negatywnie wpływać na ich działanie. Koniecznym zatem stało się ustalenie, czy przepisy krajowe czynią zadość temu obowiązkowi, w szczególności czy zapewniono możliwość ochrony lotniczych urządzeń naziemnych przed niekorzystnym oddziaływaniem innych obiektów.

Zgodnie z art. 86 ust.1 ustawy Prawo lotnicze, do lotniczych urządzeń naziemnych (LUN), należą obiekty i urządzenia do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania obsługi ruchu lotniczego. Rejestr lotniczych urządzeń naziemnych prowadzi Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (art. 88 ust. 1 u.p.l.). Wpisowi do rejestru lotniczych urządzeń naziemnych, stosownie do art. 88 ust. 3 u.p.l., podlegają następujące lotnicze urządzenia naziemne, wykorzystywane do operacyjnego zabezpieczenia żeglugi powietrznej:

1) urządzenia łączności;

2) urządzenia radiolokacyjne;

3) urządzenia radionawigacyjne;

4) wzrokowe pomoce nawigacyjne;

5) automatyczne systemy pomiarowe parametrów meteorologicznych;

6) urządzenia i systemy przetwarzania i zobrazowania danych.

Radar meteorologiczny, o którym mowa jest elementem automatycznego systemu pomiarowego parametrów meteorologicznych, co wynika również z przyjętej w § 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie lotniczych urządzeń naziemnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 121), zwanego dalej "rozporządzeniem", klasyfikacji lotniczych urządzeń naziemnych. Zgodnie z § 3 pkt 5 rozporządzenia automatyczne systemy pomiarowe parametrów meteorologicznych, zwane dalej "MET", zapewniające dane meteorologiczne dla potrzeb osłony meteorologicznej lotnictwa, stanowią w szczególności:

a) radary meteorologiczne,

b) lotniskowe systemy pomiarowe kategorii 1-3, określonych w pkt 4.6.3.4

Załącznika 3 do Konwencji,

c) lotniskowe systemy pomiarowe stosowane przez lotniskową służbę

informacji powietrznej AFIS (Aerodrome Flight Information Service),

d) systemy detekcji i lokalizacji wyładowań atmosferycznych,

e) bezobsługowe lotniskowe systemy pomiarowe.

W § 5 pkt 2 rozporządzenia, w którym określono warunki eksploatacji LUN, wskazano na konieczność wyznaczenia przez podmiot eksploatujący LUN stref wolnych od przeszkód lotniczych i obszarów ograniczeń zabudowy, o których mowa w tomie I i II Załącznika 14 do Konwencji (o międzynarodowym lotnictwie cywilnym , podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. – Dz. U. z 1959 r. Nr 535, poz. 212 ze zm.), zwanej dalej "Konwencją" oraz w art. 87 ust. 5 ustawy (Prawo lotnicze), o ile są niezbędne dla prawidłowej pracy LUN. Z kolei art. 87 ust. 5 u.p.l. stanowi, że Prezes Urzędu uzgadnia decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczące obiektów na lotniskach i w ich otoczeniu. Przepis ten dotyczy w szczególności obszarów ograniczeń zabudowy, a także terenów przeznaczonych pod budowę lotniska lub jego rozbudowę w miejscowych planach zagospodarowania terenu.

Odnosząc powyższą regulację do konieczności uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że w ocenie sądu nie stwarza ona obowiązku uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy, na terenie której nie są zlokalizowane lotnicze urządzenia naziemne, ani też na terenie której nie planuje się ich budowy bądź modernizacji urządzeń już istniejących.

Nie oznacza to jednak, że urządzenia takie nie podlegają ochronie przewidzianej przepisami ustawy Prawo lotnicze oraz Konwencji i rozporządzeń Komisji (UE), o których mowa w skardze. Podkreślenia jednak wymaga, że przytaczane w skardze regulacje, wskazując na konieczność ochrony lotniczych urządzeń naziemnych nie określają expressis verbis wielkości stref ochronnych, które mają zapewnić ich niezakłócone działanie, co w ocenie sądu oznacza, że w przypadku każdego urządzenia strefa ta musi zostać wyznaczona indywidualnie.

Jak wynika z przedłożonych przez Prokuratora dokumentów użytkownikiem i dysponentem radaru meteorologicznego w Ś. jest Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej w W., któremu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie stacji radaru meteorologicznego wraz z przyłączem energetycznym, położonej w kompleksie wojskowym Nr [...] w Ś., na działce nr [...], obręb nr [...]. Zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 – j.t. ze zm.), dalej również jako "u.p.w.", państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna posiada i utrzymuje:

1) podstawową sieć i specjalne sieci pomiarowo-obserwacyjne;

2) system gromadzenia, przetwarzania i wymiany danych;

3) biura prognoz meteorologicznych, biura prognoz hydrologicznych i centra modelowania powodziowego i suszy;

4) inne komórki organizacyjne, które:

a) organizują, nadzorują i eksploatują podstawową sieć i specjalne sieci pomiarowo-obserwacyjne oraz system gromadzenia, przetwarzania i wymiany danych,

b) opracowują oceny oraz analizy charakterystyk hydrologicznych i meteorologicznych dla potrzeb projektowych,

c) przygotowują dane i oceny dla potrzeb bilansowania zasobów wód powierzchniowych, rozpoznawania, kształtowania oraz ochrony zasobów wodnych kraju,

d) prowadzą prace rozwojowe i metodyczne w zakresie określonym w pkt 1-3.

Stosownie do art. 104 ust. 2 u.p.w., podstawową sieć pomiarowo-obserwacyjną stanowią:

1) stacje hydrologiczno-meteorologiczne i stacje hydrologiczne;

2) podstawowe stacje i posterunki pomiarowe hydrologiczne i meteorologiczne:

a) synoptyczne,

b) klimatologiczne,

c) (uchylona)

d) opadowe,

e) wodowskazowe;

3) stacje pomiarów aerologicznych;

4) stacje radarów meteorologicznych;

5) stacje lokalizacji wyładowań atmosferycznych;

6) stacje odbioru danych z satelitów meteorologicznych.

Urządzenie, o którym mowa w niniejszej sprawie stanowi zatem stację radarów meteorologicznych, o której mowa w art. 104 ust. 2 pkt 4 u.p.w. Do jego ochrony mają zatem również zastosowanie przepisy ustawy Prawo wodne, w szczególności art. 107 tej ustawy. W myśl art. 107 ust. 4 u.p.w. w celu zapewnienia reprezentatywności dokonywanych pomiarów lub obserwacji mogą być ustanawiane strefy ochronne urządzeń pomiarowych służb państwowych stanowiące obszary, na których obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów oraz korzystania z wód. Z kolei w art. 107 ust. 5 u.p.w. przewidziano, że na obszarach stref ochronnych urządzeń pomiarowych służb państwowych może być zabronione wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie robót lub czynności, które mogą spowodować czasowe lub trwałe zaburzenie reprezentatywności pomiarów i obserwacji, a w szczególności:

1) w odległości 30 metrów od urządzeń pomiarowych - wznoszenie wszelkich obiektów budowlanych, sadzenie drzew lub krzewów oraz sztuczne zraszanie upraw;

2) w odległości od 30 do 500 metrów od urządzeń pomiarowych - wznoszenie zwartej zabudowy piętrowej oraz sadzenie drzew w zwartych zespołach.

Strefę ochronną urządzeń pomiarowych służb państwowych ustanawia, w drodze decyzji, starosta, na wniosek właściwej służby, określając zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których obowiązują, stosownie do przepisów ust. 5. Wniosek powinien zawierać propozycje granic strefy wraz z planem sytuacyjnym oraz propozycje dotyczące zakazów, nakazów lub ograniczeń w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wód (art. 107 ust. 6).

Art. 107 ust. 5 u.p.w. przewiduje możliwość utworzenia stref ochronnych dla urządzeń pomiarowych, nie ustanawiając jednocześnie sztywno zakreślonych wielkości obszarów na jakich mogą one powstać, o czym przesądza użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w szczególności".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać zatem należy, że wbrew twierdzeniom Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, obowiązujące regulacje prawa krajowego przewidują możliwość ochrony lotniczych urządzeń naziemnych pozostających w dyspozycji służby meteorologicznej, poprzez ustanowienie strefy ochronnej, odpowiadającej uzasadnionym specyfiką działania konkretnego urządzenia potrzebom, wynikającym z konieczności zapewnienia jego niezakłóconego działania.

Jak wynika z § 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie lotniczych urządzeń naziemnych, jednym z warunków ich eksploatacji jest wyznaczenie przez podmiot eksploatujący LUN, stref wolnych od przeszkód lotniczych i obszarów ograniczeń zabudowy i jak można wnioskować z załączonych do skargi dokumentów, krok taki został uczyniony. Następnym etapem powinno zatem być złożenie przez dysponenta urządzenia wniosku, o którym mowa w art. 107 ust. 6 u.p.w. do właściwego starosty. W przypadku ustanowienia strefy ochronnej dla radaru meteorologicznego, której granice znajdowałyby się na obszarze sąsiedniej gminy, ustanowione ograniczenia musiałyby zostać wzięte pod uwagę przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tym stanie rzeczy brak jest, w ocenie sądu, podstaw do takiej interpretacji art. 21 ust. 2 pkt 28 ustawy Prawo lotnicze, która dawałaby Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego legitymację do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w przypadkach, które nie zostały w treści tego przepisu wymienione. Zważywszy bowiem na konsekwencje postępowania uzgodnieniowego, w szczególności wiążący charakter uzgodnienia, bądź odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ocenie sądu brak jest podstaw do rozszerzającej wykładni art. 21 ust. 2 pkt 28 u.p.l. w sposób zaprezentowany w skardze, zwłaszcza, że jak wskazano wyżej, obowiązujące przepisy dają odpowiednią i wystarczającą ochronę radaru meteorologicznego.

W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.