Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1534/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6167 Rybołówstwo morskie, i rybactwo śródlądowe
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77  par. 1,  art. 80, art. 107  par. 3 w zw. art. 11
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant Dorota Gaj - Mizerska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1037/10 w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 14 września 2010r. w sprawie sygn. akt IVSA/ Wa 1037/10 oddalił skargę Z. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2010r.nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

Decyzją z [...] maja 2009 r. Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w G. wymierzył kapitanowi statku rybackiego o polskiej przynależności [...] Z. D. karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za naruszenie art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie środków technicznych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1434/98 i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 88/98 (Dz. U. L 349 z 31.12.2005, str. 1 ze zm.). Organ stwierdził, że w trakcie kontroli przedmiotowego statku przeprowadzonej w dniu 20 lutego 2009 r. oraz w trakcie kontroli przeprowadzonej przez Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w G. w dniu 21 lutego 2009 r. ustalono, że Z. D.prowadził połowy przy użyciu niedozwolonych narzędzi - sieci dryfujących, tzw. pławnic, czym naruszył art. 9 ust. 1 w.w. rozporządzenia.

Od powyższej decyzji ukarany nie wniósł odwołania, w związku z czym decyzja uprawomocniła się.

Pismem z 25 września 2009 r. Zenon Detlaff wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 2009 r., z uwagi na rażące naruszenie prawa.

Decyzją z [...] stycznia 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające wykazało, że Z. D. używał niezakotwiczonych sieci skrzelowych, a więc dryfujących, czym naruszył przepis art. 9 ust. 1 rozporządzenia, który od dnia 1 stycznia 2008 r. zabrania przechowywania na pokładzie pławnic oraz używania ich do połowów.

Od powyższej decyzji Z. D. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W wyniku jej ponownego rozpoznania decyzją z [...] marca 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy uprzednio wydane przez siebie rozstrzygnięcie. Organ podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w wyniku kontroli statku kierowanego przez Z. D. przeprowadzonej 20 lutego 2009 r. wykazano połów zabronionymi pławnicami.

W oparciu o powyższe organ podkreślił, że zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia od dnia 1 stycznia 2008 r. zabrania się przechowywania na pokładzie pławnic oraz używania ich do połowów. Według definicji zawartej w art. 1 lit. o rozporządzenia ustawodawca wspólnotowy nie uzależnia zakwalifikowania sieci jako pławnicy od wielkości oczek, lecz definiuje ją przez określony sposób użycia.

Zdaniem organu nie naruszono również zasad postępowania: art. 7, art. 77 i art. 107 kpa ponieważ dokonano wnikliwej analizy protokołów kontroli, wyjaśnień wnioskodawcy, argumentów podnoszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i ustalono stan faktyczny pozwalający na właściwe zastosowanie go do przepisów prawa materialnego.

W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że decyzja z dnia [...] maja 2009 r. nie narusza rażąco prawa.

Na powyższą decyzję Z. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.

WSA w W. oddalając skargę Z. D. podkreślił, że kwestią zasadniczą dla jej rozstrzygnięcia jest wykładnia art. 9 ust. 1 w zw. z art. 2 lit. o rozporządzenia.

Pierwsza z tych norm zawiera ograniczenia co do pławnic, od dnia 1 stycznia 2008 r. zabraniając ich przechowywania na pokładzie oraz używania ich do połowów.

Z kolei, stosownie do art. 2 lit. o rozporządzenia, dodanego przez art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 809/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 894/97, (WE) nr 812/2004 oraz (WE) nr 2187/2005 w odniesieniu do pławnic (Dz. Urz. L 182 z 12/07/2007 str. 1-2), "pławnica" oznacza sieć skrzelową utrzymywaną na powierzchni morza lub na pewnej głębokości za pomocą urządzeń pływających, dryfującą z prądem osobno lub wraz z łodzią, z którą sieć może być połączona. Sieć może być wyposażona w urządzenia, które mają ją stabilizować i/lub ograniczać jej dryfowanie."Sieć skrzelowa" zgodnie z art. 2 pkt i rozporządzenia oznacza sieć składającą się z pojedynczej sieci i utrzymywaną w wodzie w pozycji pionowej za pomocą pływaków i ciężarów. Żywe zasoby wodne są przy jej użyciu łowione w drodze ich oplatania lub łapania w oczka sieci.

Wykładnia wyżej wskazanych przepisów, w ocenie Sądu orzekającego w I instancji została prawidłowo dokonana przez organ. Zgodnie z nią zakwalifikowanie sieci jako pławnicy zależy jedynie od sposobu jej użycia do połowu, a nie od jej struktury (np. wielkości oczek, materiału, itp.). W tym kontekście, jak wskazał, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia dokonane przez jednostkę kontrolującą, jak i podane przez stronę, pomiary wielkości oczek sieci. Przepisy nie wskazują bowiem na żadne kryteria związane ze strukturą sieci, a jako kryterium wskazują na sposób jej użycia: utrzymywanie na powierzchni morza lub na pewnej głębokości za pomocą urządzeń pływających, dryfowanie z prądem osobno lub wraz z łodzią, z którą sieć może być połączona (art. 2 lit. o rozporządzenia). Sieć może (a więc nie musi) być wyposażona w urządzenia, które mają ja stabilizować i/lub ograniczać jej dryfowanie (art. 2 lit. o rozporządzenia).

WSA w W. nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że o tym, czy dana sieć jest niedozwoloną pławnicą decyduje nie to, czy dana (dowolna co do właściwości technicznych) sieć jest użyta bez zakotwiczenia, lecz to, czy sieć ma określone właściwości, istniejące niezależnie od tego czy jest używana lub czy jest przechowywana na pokładzie statku.

Zdaniem WSA ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż podczas rejsu w dniu 20 lutego 2009 r. kapitan statku polecił użycie sieci dryfujących, niezakotwiczonych. W ocenie Sądu nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia przyczyna niezakotwiczenia sieci. Przepisy art. 9 ust. 1 w zw. z art. 2 lit. o rozporządzenia nie uzależniają bowiem rodzaju sieci od przyczyny jej niezakotwiczenia. Jedynym kryterium wyróżnienia pławnic jest sposób ich użycia przez dryfowanie. Podobnie nie ma więc w tym kontekście znaczenia okoliczność, iż według strony używała ona nie pławnice lecz wontony, które jej zdaniem nie nadają się do dryfowania z uwagi na nieodwracalne zniszczenia spowodowane skręcaniem się i plątaniem. W związku z powyższym niezasadne, zdaniem Sądu, okazały się też zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych.

Sąd I instancji uznał za słuszny zarzut skarżącego, że organ stanowisko Kierownika Zakładu Techniki Rybołówstwa [...] Uniwersytetu Technologicznego w S. oraz Zastępcy Dyrektora ds. Naukowych Morskiego Instytutu Rybackiego w G. uzyskał niezgodnie z zasadami postępowania dowodowego - już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Uchybienie to jednakże w ocenie WSA nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ jak wskazano i bez tych stanowisk materiał dowodowy zgromadzony przez organ orzekający o wymierzeniu kary pieniężnej był wystarczający do stwierdzenia, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2009 r.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez Z. D. skarżący podniósł zarzuty:

1) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

-art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego odniesienia się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 9 ust. I w zw. z art. 2 lit. o) rozporządzenia Rady (WE) Nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie środków technicznych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1434198 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 88198 (Dz.U.UE.L.05.349.1 ze zm.], szczególnie przez nieodniesienie się w żadnym zakresie do zawartego w skardze zarzutu, że wykładnia ww. przepisu przyjęta w zaskarżonej decyzji uniemożliwia egzekwowanie zakazu posiadania pławnic na pokładzie statku oraz prowadzi do zakazania określonego sposobu połowu, nie zaś zakazania używania określonych narzędzi połowowych - pławnic, a tym samym niedokonanie kontroli zaskarżonej decyzji w świetle zarzutów podnoszonych przez skarżącego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

- art. 145 §1 pkt 1 lit c w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo zaistnienia podstaw do jej uwzględnienia i tym samym akceptację naruszenia prawa procesowego przez organy orzekające w sprawie tj. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) polegającego na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia [...] maja 2009 r., w przedmiocie wymierzenia skarżącemu jako kapitanowi statku rybackiego o polskiej przynależności kary pieniężnej, mimo że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa procesowego tj. w oparciu o nieustalony, wewnętrznie sprzeczny stan faktyczny, a w szczególności w oparciu o oświadczenie skarżącego, któremu organ administracji nadał znaczenie zupełnie nieodpowiadające jego treści, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowe ustalenia skutkowałyby stwierdzeniem, że czyn nie podlega karze administracyjnej;

-art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie oceny ustalonego przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zaskarżonej decyzji stanu faktycznego sprawy pod względem zgodności jego ustalenia z przepisami prawa procesowego, a tym samym niewskazanie stanu faktycznego przyjętego przez sąd pierwszej instancji za podstawę wyrokowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uniemożliwia prawidłową kontrolę zaskarżonego wyroku przez strony i kontrolę kasacyjną.

2) naruszenie prawa materialnego:

- art. 9 ust. 1 w zw. z art. 2 lit. o) rozporządzenia Nr 2187/2005 przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zabrania się przechowywania na pokładzie oraz używania do połowów pławnic, przy czym uznanie sieci skrzelowej za pławnicę zależy jedynie od sposobu jej użycia do połowu, nie zaś od jej budowy, a ponadto, iż jedynym kryterium wyróżnienia pławnicy jest sposób użycia danej sieci przez dryfowanie oraz w konsekwencji zaakceptowanie mylnego rozumienia ww. przepisu przez organy administracji, podczas, gdy wyżej wymieniony przepis powinien być rozumiany w ten sposób, że zabrania się przechowywania na pokładzie i używania do połowów pławnic, przy czym jako pławnicę rozumie się sieć skrzelową posiadającą określoną budowę i cechy techniczne, wynikającą z przeznaczenia tej sieci do używania jej do połowów jako sieci dryfującej (tj. przeznaczenia do stosowania określonej techniki połowów), która to budowa może być różna na obszarze Unii Europejskiej ze względu na lokalne tradycje połowów oraz ze względu na szczególne warunki połowów na danym akwenie.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasator podkreślił, że ustalenia poczynione przez organ przed wydaniem decyzji o ukaraniu nie dawały jednoznacznych podstaw do przyjęcia, że skarżący dokonywał połowu z użyciem niedozwolonych narzędzi. W sprawie nie przeprowadzono dowodu z dokumentacji fotograficznej, jak również nie wykorzystano możliwości zasięgnięcia opinii biegłego. Uzasadnienie decyzji o ukaraniu, zdaniem skarżącego zawiera braki co do wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji i nie odwołuje się do definicji pławnicy określonej rozporządzeniem Rady (WE) 2187/2005. Tym samym w postępowaniu przeprowadzonym przez Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. rażąco naruszono przepisy art. 77 §1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 kpa. Ponadto skarżący zakwestionował dokonaną przez WSA w W. wykładnię przepisów art. 9 ust 1 w zw. z art. 2. lit o rozporządzenia nr 2187/2005 poprzez przyjęcie, że zakwalifikowanie sieci jako pławnicy zależy od sposobu jej użycia, a nie od struktury, co tym samym nie pozwala na egzekwowanie zakazu posiadania pławnic na pokładzie statku, wyraźnie określonego przepisem. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym wyroku, że dla przyjęcia zakazu bez znaczenia staje się też przyczyna występującego w danej chwili braku zakotwiczenia sieci.

Następnie autor skargi podkreślił, powołując się na dokumenty z procedury prawodawczej, że jednolita definicja pławnicy zawarta w art. 2 lit o rozporządzenia nr 2187/2005 wprowadzona została celem uniknięcia obchodzenia zakazów jej stosowania za sprawą przyjmowania różnych interpretacji pojęć na poziomie krajowym, osiągnięcia większej jednolitości w praktykach kontroli miedzy państwami członkowskimi. Nie mniej jednak brak jest orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE, w którym dokonano by wykładni przepisów rozporządzenia nr 2187/2005.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnicy organu wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie ich brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną.

W związku z tym, że skargę kasacyjną oparto na obu podstawach, przewidzianych w art. 174 p.p.s.a., mimo iż w takim przypadku w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż ocena prawidłowości zastosowania oraz wykładni przepisów prawa materialnego możliwa jest po przesądzeniu, czy postępowanie sądu było obarczone wadami proceduralnymi mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w sprawie niniejszej odniesienie się do ich zasadności, w szczególności zarzutu naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit c w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie skargi i akceptację jak wywodzi skarżący naruszenia prawa procesowego przez organy orzekające w sprawie tj. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) polegającego na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, determinowane jest uprzednim rozpoznaniem - zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 9 ust. 1 w zw. z art. 2 lit. o) rozporządzenia Nr 2187/2005.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż kontrolowane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Sprawa zainicjiowana została bowiem wnioskiem Z. D. o stwierdzenie nieważnosci, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, decyzji Okręgowego Inspektoratu Rybółówstawa Morskiego w G. o nałożeniu na niego, jako kapitana statku rybackiego o polskiej przynależnosci, kary pieniężnej za prowdzenie w dniu 22 lutego 2009r. połowów przy użyciu niedozwolonych narzędzi połowowych ( pławnic ) tj. naruszenie art. 9 ust 1 rozporzadzenia Rady ( WE ) nr 2187/ 2005.

Sąd orzekajacy w I instancji oddalając skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o odmowie stwierdzenia nieważnosci decyzji o nałożeniu kary pieniężnej podzielił stanowisko organow orzekajacych, że decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art 156 §1 pkt 2 k.p.a. poddając analizie zasadność odmowy weryfikacji decyzji ostatecznej w drodze postępowania nieważnościowego. W tym miejscu przypomnieć należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym, działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok NSA z 27 października 1995 r., sygn. akt III SA 829/95, niepublikowany, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). Powołany art. 156 § 1 k.p.a. stanowi zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji.

Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która, między innymi, jak wskazuje pkt 2 tej normy, wydana została bez podstawny prawnej lub rażącym naruszeniem prawa. W bogatym na ten temat orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek" (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s.237). Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37). Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi niewątpliwie o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. "Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.

Nawiązując do powyższego podkreślić należy, iż autor skargi wskazuje, podtrzymując zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa procesowego, na poglądy doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którymi organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, również w sytuacji, jeżeli to rażące naruszenie dotyczy przepisów prawa procesowego art. 7, 77, §1, 80 kpa., a zatem dotyczy zarzutu wydania decyzji bez uprzedniego prawidłowego dla danej sprawy postępowania administracyjnego. Przyjmując powyższe założenie wydaje się zatem, że dotyczyć to może takich przypadków naruszenia norm prawa procesowego, które przekładają się w konsekwencji na kwalifikowane wady materialne wydanej decyzji. W sprawie niniejszej, jak słusznie przyjął WSA, organowi administracyjnemu w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej zarzutu wydania decyzji z rażącym naruszeniem wskazanych wyżej przepisów procedury administracyjnej postawić nie można. Wskazane w skardze zarzuty naruszenia art. 7, 77, 107§ 3, 80 kpa w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, zmierzają do kwestionowania ustalonego, zdaniem skarżącego błędnie, stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że skarżący prowadził połowy przy użyciu niedozwolonych narzędzi połowowych ( pławnic), w sytuacji, gdy były to zwykle sieci (wontony) niezakotwiczone., jak również zaniechania przez organ orzekający dokładnego zbadania rodzaju i struktury użytych narzędzi ( sieci ). Stanowisko skarżącego nie jest słuszne w kontekście, zdaniem NSA, prawidłowo przeprowadzonej przez organy orzekające i sąd I instancji wykładni przepisów art. 9 ust i art. 2 lit "o" przepisów Rozporządzenia Rady WE nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie środków technicznych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1434/98 i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 88/98 (Dz. U. L 349 z 31.12.2005, str. 1 ze zm.) Zgodnie z powyższą regulacją od 1 stycznia 2008r. zabrania się przechowywania na pokładzie pławnic oraz używania ich do połowów. Dokonana przez organy administracyjne i podzielona przez Sąd I instancji argumentacja odnosząca się do interpretacji definicji pławnicy zawartej w art. 2 lit o rozporządzenia Rady WE ) nr 2187/2005 jest właściwa. Definiując pławnicę, jako sieć skrzelową utrzymywaną na powierzchni morza lub na pewnej głębokości za pomocą urządzeń pływających, dryfującą z prądem osobno lub wraz z łodzią, z którą sieć może być połączona ustawodawca unijny nie wskazał na przepisy określające budowę czy wyróżniające ją spośród innych narzędzi połowowych cechy techniczne, a dotyczące np. konstrukcji, rozmiaru oczek czy materiału z którego jest zbudowana. Definicja ta nie odnosi się również, jak argumentuje skarżący do różnej budowy sieci na obszarze Unii Europejskiej ze względu na lokalne tradycje połowów oraz z uwzględnieniem warunków połowów na danym akwenie.

Tym samym skarżący nie może zarzucać i definiować, że do pławnic należą sieci wyłącznie o określonej budowie, konstrukcji, czy rozmiarze oczek, a co za tym idzie jedynie posiadanie takowych lub ich użycie stanowi naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 9 ust 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005, jak również zarzucać organowi, iż winien w postępowaniu przed wydaniem decyzji zbadać budowę, konstrukcję użytych w czasie zatrzymania statku sieci oraz odnieść się do twierdzeń skarżącego, że poławiał niezakotwiczonymi sieciami typu wonton. Z definicji rozporządzenia zawartej w art. 2 lit o wynika, że pławnicą w rozumieniu rozporządzenia jest każda sieć skrzelowa dryfująca. Definiując pławnicę jako sieć skrzelową dryfującą, użycie zatem, jak wynika z niekwestionowanych ustaleń postępowania administracyjnego (protokołów zatrzymania statku, kontroli i wyjaśnień skarżącego) prowadzonego przed organem orzekającym- sieci niezakotwiczonej (dryfującej), stanowiło użycie niedozwolonego, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005 narzędzia połowowego( pławnicy ), a tym samym złamanie zakazu określonego art. 9 ust 1 tego aktu. W tym zakresie niezasadne okazały się zarzuty co do braku badania struktury sieci, poprzestaniu na oświadczeniu skarżącego, nieskorzystania z opinii biegłego, ewentualnie nie rozważenia okoliczności chwilowego niezawinionego używania bez zakotwiczenia dozwolonych sieci skrzelowych, jako zmierzające de facto do ponownego ustalenia stanu faktycznego i merytorycznego rozpoznania sprawy, co w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie może mieć miejsca.

Z tego względu nie można przyjąć, wbrew zarzutom skargi, iż decyzja jaką podjął Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w G. w dniu [...] maja 2009r. o nałożeniu na Z. D. kary pieniężnej za prowadzenie połowów przy użyciu niedozwolonych narzędzi połowowych, tj. naruszenie art. 9 ust 1 rozporządzenia Rady (WE) zapadła w wyniku wadliwie, z rażącym naruszeniem zasad procedury administracyjnej przeprowadzonego postępowania, co przełożyło się na to, że jej treść stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. Z tego względu jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit c w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i naruszenia prawa procesowego przez organy orzekające w sprawie tj. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11.kpa. Chybiony jest również jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji w wyroku odniósł się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 9 ust. 1 w zw. z art. 2 lit. o) rozporządzenia Rady (WE) Nr 2187/2005. Podniesione natomiast w skardze argumenty o braku rozważań, że dokonana przez sąd wykładnia w.w. przepisu uniemożliwia egzekwowanie zakazu posiadania pławnic, nie uzasadniają przyjęcia w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, iż nie dokonano kontroli zaskarżonej decyzji w świetle zarzutów podniesionych przez skarżącego. Nie mógł mieć zatem istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd I instancji wbrew twierdzeniom skargi dokonał właściwej oceny ustalonego przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania, należycie wyjaśnił podstawy rozstrzygnięcia, czemu dał wyraz w uzasadnieniu spełniającym wymogi art. 141 § 4 kpa.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.