Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 383/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Asesor WSA Cezary Koziński, Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 17 lipca 2007 r. przy udziale --- sprawy ze skargi Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych kwotę 2993,- (dwa tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] o numerze [...] Prezydent Miasta Ł. określił Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 rok na kwotę 19.734,70 złotych.

W dniu 15 stycznia 2003 roku skarżąca Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Ł. złożyła deklarację w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2003. W deklaracji tej zgłosiła do opodatkowania : budynki mieszkalne, o powierzchni użytkowej 125,32 m2, budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 322,89 m2, budowle o wartości 103.110,39 złotych, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni 1281,18 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 348,57 m2.

Dyrekcja poinformowała również o powierzchni użytkowej budynków – 1.715,88 m2, powierzchni gruntów – 9.591,33 m2, wartości budowli – 894,088,71 złotych zwolnionych z mocy ustawy z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W uzasadnieniu decyzji organu podatkowego I instancji podniesiono, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości, zgodnie z art.21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U z 2000 roku, nr.100, poz.1086 ) są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

Z danych zawartych w Ewidencji gruntów ( z dnia 17 lipca 2006 roku ) wynika, że skarżąca posiada grunty sklasyfikowane jako B, Bz, Bi. Zgodnie z art.3 ust.1 pkt.3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym. Opodatkowaniu podatkiem leśnym podlega grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów jako las, oznaczony symbolem Ls. W związku z tym, że grunty sklasyfikowane jako B, Bz, Bi nie podlegają ani podatkowi leśnemu, ani podatkowi rolnemu, dlatego podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Z kolei z Wypisu z rejestru budynków z dnia 17 lipca 2006 roku wynika, że skarżąca posiada budynki biurowe i mieszkalne. Zgodnie z art.7 ust.1 pkt.4a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że zwolnione od podatku od nieruchomości są budynki gospodarcze lub ich części związane z działalnością leśną, zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, oraz w gospodarstwach rolnych, w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, budynki gospodarcze lub ich części związane z działalnością rolniczą. Definicja działalności leśnej jest zawarta w art.1a ust.1 pkt.7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych. W świetle tej definicji, działalnością leśną jest działalnością właścicieli, posiadaczy i zarządców lasów w zakresie urządzania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, pozyskiwania – z wyjątkiem skupu – drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Z analizy przepisów art.7 ust.1 pkt.4a i art.1a ust.1 pkt.7 ustawy – zdaniem organu podatkowego I instancji – wynika, że warunkiem zwolnienia budynków związanych z działalnością leśną jest to, aby budynki te były budynkami gospodarczymi, a za takie należy uznać: wiaty, magazyny oraz inne budynki gospodarcze wykorzystywane do gospodarki leśnej. Prezydent Miasta Ł. przywołał przy tym pismo Ministerstwa Finansów LK-1693/LP/01/IP z dnia 25 października 2001 roku opublikowane w Biuletynie Skarbowym 2002/1/29. Organ podatkowy I instancji przywołał przepisy rozporządzenia z dnia 6 grudnia 1994 roku w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej w Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe ( Dz.U 134 poz.692 ), z których wynika, że w ramach sprawowanego zarządu, w Lasach Państwowych jest prowadzona działalność administracyjna w Dyrekcji Generalnej, regionalnych dyrekcjach i nadleśnictwach oraz działalność gospodarcza, w zakresie gospodarki leśnej w nadleśnictwach. W świetle zaś § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku, w sprawie ewidencji gruntów i budynków, budynku biurowego nie można utożsamiać z budynkiem gospodarczym. Skoro tak, to budynki biurowe Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. nie są zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Uwzględniając powołane powyżej rozważania wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej w 2003 roku winna być następująca ( zdaniem Prezydenta Miasta )

- od budynków mieszkalnych - 229,29 m2 x 0,49 złotych = 112,35 złotych

- od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 1.281,18m2 x 0,62 złotych = 794,33 złotych

- od pozostałych gruntów – 9.942,90 x 0,20 złotych = 1.988,58 złotych,

- od budynków mieszkalnych – 125,32 m2 x 0,51 złotych = 63,91 złotych,

- od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 322,89 m2 x 15, 20 złotych = 4.907,93 złotych,

- od pozostałych budynków – 1.715,88 m2 x 5,78 złotych = 9.917,79 złotych,

- od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – od ich wartości – 103.110 x 2% = 2.062,20 złotych

Z uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika, że do obliczenia podatku przyjęto wartość budowli i powierzchnię użytkową budynków wykazywaną w deklaracji składanych przez stronę skarżącą.

Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Ł. złożyła odwołanie od opisanej wyżej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów:

- prawa materialnego – art.2 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – przez jego niezastosowanie, art.7 ust.1 pkt.4a tej ustawy przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, art.2, art.3, art.4 ustawy przez brak podstaw do ich zastosowania, art.21 § 1 pkt.1, art.21 § 3 Ordynacji Podatkowej poprzez uznanie, że powstało zobowiązanie podatkowe skarżącej, art.3, art.4, art.32 ust.2 pkt.2 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach, poprzez uznanie, że budynek Regionalnej Dyrekcji nie jest budynkiem gospodarczym służącym działalności leśnej;

- prawa procesowego – art.122 Ordynacji Podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu.

W uzasadnieniu odwołania Dyrekcja wskazała, że grunt przy ulicy A w Ł. w świetle pisma Wojewódzkiego Biura Geodezji z dnia 1 sierpnia 2006 roku został sklasyfikowany jako las. Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...] nr. [...] zatwierdził zmianę klas glebowych na Ls. Obecnie taki zapis figuruje w ewidencji gruntów. Zdaniem skarżącego zapis w ewidencji ma charakter jedynie deklaratoryjny, a ponieważ grunt przy ulicy A w Ł., także w 2001 roku był związany z gospodarką leśną, zatem winien być wyłączony z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W dalszej części uzasadnienia skarżąca wskazała, że § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku nie zawiera - dla potrzeb klasyfikacji budynków – odrębnej kategorii "budynki gospodarcze". Wobec czego z przepisu tego nie wynika, aby budynek biurowy nie mógł być uznany za budynek gospodarczy. Skarżąca wskazała również, że pojęcie działalności leśnej zawarte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych jest pojęciem tożsamym z pojęciem "gospodarki leśnej" zdefiniowana w art.6 pkt.1 ustawy o lasach. Zgodnie z tą ustawą gospodarkę leśną prowadzi w ramach sprawowanego zarządu Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe ( art.4 ust.3 ustawy z lasach ), w skład którego wchodzą Regionalne Dyrekcje Lasów Państwowych jako jednostki organizacyjne ( art.32 ustawy o lasach ). Skoro skarżąca – w świetle ustawy o lasach – prowadzi gospodarkę leśną, to budynek, w którym taką działalność prowadzi, jest budynkiem gospodarczym służącym gospodarce leśnej. Oznacza to, że budynek przy ulicy A winien korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Wskazując na trafność swego stanowiska, skarżąca przywołała komentarz "Podatek od nieruchomości, rolny, leśny" pod redakcją Leonarda Etela ( C.H.Beck Warszawa 2005 ) oraz interpretację dokonaną przez Ministra Finansów z dnia 19 marca 1991 roku, która była respektowana przez wszystkich kolejnych kontrolerów podatkowych.

Decyzją z dnia [...] o numerze [...], na podstawie art.233 § 1 pkt.1 w związku z art. 21 § 3 Ordynacji Podatkowej, art.2 ust.2, art.3, art.4, art.5 i art.6 ust.9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, art.1 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutu sprowadzającego się do tego, że na skutek decyzji Prezydenta Miasta Ł. numer [...] z dnia [...] grunty znajdujące się na działkach 13/20 i 31/4 ( obie znajdujące się w Ł. przy ulicy A) zostały sklasyfikowane jako Ls, organ odwoławczy wskazał, że fakt ten nie ma żadnego znaczenia dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 roku. W tym bowiem okresie obie wskazane wyżej działki były sklasyfikowane jako "inne tereny zabudowane"- Bi ( działka 31/4 ) oraz "tereny rekreacyjno-wypoczynkowe" – Bz ( działka 13/20 ), na dowód czego organ odwoławczy powołał wypisy z ewidencji gruntów z dnia 17 lipca 2006 roku. Skoro, w świetle art.3 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, a w 2003 roku obie "sporne" działki nie były sklasyfikowane jako Ls, winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. W zakresie zarzutu sprowadzającego się do opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku znajdującego się w Ł. przy ulicy A, organ odwoławczy powołał argumenty tożsame z argumentami Prezydenta Miasta Ł. zawartymi w zaskarżonej odwołaniem decyzji.

Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych zaskarżyła opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzuciła temu orzeczeniu:

- naruszenie przepisu art.7 ust.1 pkt.4a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, przez błędną jego wykładnię i niezastosowanie,

- rażące naruszenie zasady zaufania do organów władzy publicznej, w tym do organów podatkowych, wyrażonej w art.7 Konstytucji RP, art.121 Ordynacji Podatkowej i art.8 kpa oraz rażące naruszenie art.14 § 1 i § 2 Ordynacji Podatkowej przez obciążenie skarżącej skutkami stosowania się do interpretacji Ministra Finansów z dnia 19 marca 1991 roku i uznanie, że budynek stanowiący siedzibę nie jest zwolniony z podatku od nieruchomości, pomimo odmiennej interpretacji Ministra Finansów,

- naruszenie art.210 § 4 Ordynacji Podatkowej i art.107 kpa przez nie odniesienie się do przedstawionych przez podatnika dowodów i argumentów, w tym braku wyjaśnień dlaczego SKO odmówiło im wiarygodności,

- niezgodność pomiędzy podaną podstawą prawną – art.6 ust.8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, a sentencją decyzji sugerującą zamiar zmiany przez SKO decyzji Prezydenta Miasta Ł.,

- naruszenie art.3, art.4 ust.1 i 3 i art.32 ustawy o lasach przez uznanie, że grunt i budynek przy ul. A podlegają podatkowi od nieruchomości i że budynek skarżącej Dyrekcji nie jest budynkiem gospodarczym służącym działalności leśnej.

Podnosząc te zarzuty Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych wniosła o "zmianę zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł."

W uzasadnieniu skargi Dyrekcja wskazała, że wydając przedmiotową decyzję organy podatkowe nie uwzględniły okoliczności, iż składające deklarację postępowała zgodnie z interpretacją Ministra Finansów zgodnie, z którą zarówno grunt jak i budynek znajdujące się przy ulicy A w Ł. korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Powyższe uchybienie stanowi naruszenie zasady praworządności oraz zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W dalszej części uzasadnienia Dyrekcja wskazała, że zgodnie z art.3 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach, lasem jest grunt związany z gospodarką leśną, zajęty dla potrzeb gospodarki leśnej. Lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, które w ramach sprawowanego zarządu prowadzi gospodarkę leśną ( art.4 ustawy o lasach ). Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych jest jednostką organizacyjną Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, prowadzi zatem gospodarkę leśną ( art.32 ustawy o lasach ). Skoro skarżąca prowadzi gospodarkę leśną, budynek przy ulicy A jest budynkiem gospodarczym służącym działalności leśnej. Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie zawiera definicji budynku gospodarczego, nie zawiera jej także ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z tym nie mogą stanowić one podstawy do uznania, że budynek przy ulicy Anie jest budynkiem gospodarczym. W zakresie kwalifikacji działek gruntów znajdujących się pod wyżej wskazanym adresem, którymi włada Dyrekcja, w skardze powtórzono argumenty zawarte w odwołaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę podtrzymało argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U 153 poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Treści art.1 ust.2 powołanej wyżej ustawy odpowiada art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U 153 poz.1270 z późniejszymi zmianami ) zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne ( art.3 § 2 pkt.1 p.p.s.a ). Zgodnie z art.145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdza inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego naruszenia przepisów postępowania dopuściło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W literaturze ( Komentarz : Ordynacja Podatkowa pod redakcją Stefana Babiarza i innych, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 str.577-578 ) oraz orzecznictwie ( wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 roku SA/Wr 1996/95 opublikowany w ONSA 1997 nr.1 poz.35 ) przyjmuje się, że administracyjne postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Istotą więc administracyjnego toku instancji jest dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, nie zaś kontrola zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Nie oznacza to jednak, aby organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę mógł pominąć argumentu zawarte w odwołaniu. Zgodnie z art.222 Ordynacji Podatkowej odwołanie od organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciwko decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Co więcej art.228 § 1 pkt.3 Ordynacji Podatkowej stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art.222 Ordynacji Podatkowej. Artykułu 221 § 2, art.230 § 1 tej ustawy posługują się terminem "rozpatrzenie odwołania". Efektem przeprowadzonego postępowania odwoławczego jest wydanie decyzji ( art.233 Ordynacji Podatkowej ), zaś w sprawach nie uregulowanych w rozdziale 15 tej ustawy w sprawach tam nie uregulowanych w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji ( art.235 Ordynacji Podatkowej ). Stosuje się więc także art.210 § 4 Ordynacji Podatkowej, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Reasumując tę część rozważań organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym ponownie rozpoznaje sprawę, nie może jednak pominąć zarzutów zawartych w odwołaniu. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, winien wydać decyzję w uzasadnieniu, której ma obowiązek odnieść się także do argumentów faktycznych ( ocenić dowody powołane w odwołaniu ) jak i prawnych. Nie spełnienie tego wymogu jest naruszeniem przepisów art.220 § 1, art.222, art.233 w związku z art.235 Ordynacji Podatkowej. W świetle art.145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a jest to inne naruszenie przepisów postępowania, które skutkuje uchyleniem zaskarżonego aktu, tylko wówczas, gdy może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Taka sytuacja ma miejsce wtedy, gdy zarzuty podniesione w odwołaniu są na tyle ważkie, że bez ich rozpatrzenia ( efektem, którego jest uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji ), sprawa nie poddaje się kontroli przez sąd administracyjny.

1. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budynku biurowego znajdującego się w Ł. przy ulicy A.

Nie można mieć najmniejszych wątpliwości, co do tego, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ( art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne – tekst jednolity Dz.U z 2005 roku nr.240, poz.2027 z późniejszymi zmianami ). Uregulowanie to oznacza, że ewidencja budynków stanowi podstawę wymiaru podatków w zakresie tych danych, które podstawę wymiaru podatków mogą stanowić ( np. wielkość powierzchni użytkowej budynku ) ewidencja budynków zawiera również dane, które z punktu widzenia wymiaru podatków i świadczeń są obojętne ( por. § 63 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków Dz.U 38 poz.454 ). Ewidencja budynków zawiera między innymi oznaczenie funkcji podstawowej budynku. § 65. 1. przywołanego wyżej rozporządzenia, ze względu na podstawową funkcję użytkową budynki dzieli się na następujące rodzaje:

1) budynki mieszkalne,

2) budynki przemysłowe,

3) budynki transportu i łączności,

4) budynki handlowo-usługowe,

5) zbiorniki, silosy i budynki magazynowe,

6) budynki biurowe,

7) budynki szpitali i zakładów opieki medycznej,

8) budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe,

9) budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa,

10) inne budynki niemieszkalne.

Zgodnie z art.7 ust.1. pkt.4 a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U 9 poz.31 z późniejszymi zmianami, w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku ) zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części związane z działalnością leśną. Przy czym ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji "budynku gospodarczego", definiuje za to pojęcie "działalności leśnej" ( art.1a ust.1 pkt.7 ). § 65 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie wprowadza także samodzielnej kategorii "budynku gospodarczego". Owszem wprowadza kategorię "budynków gospodarczych" , ale tylko dla rolnictwa. Argumenty sprowadzające się do tych okoliczności zawarte są zarówno w odwołaniu, jak i skardze do sądu. Rodzi się w związku z tym pytanie ( zasadnicze dla tej sprawy ), czy budynek biurowy, może być uznany za "budynek gospodarczy służący działalności leśnej". Zdaniem organów podatkowych rozstrzygających w niniejszej sprawie na tak zadane pytanie, należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Jak się wydaje zasadniczym powodem takiej interpretacji przywołanych wyżej przepisów jest treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 1994 roku w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej w Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe ( Dz.U 134 poz.692 ), a w szczególności § 4 ust.1 tego rozporządzenia, zgodnie z którym w Lasach Państwowych, ramach sprawowanego zarządu, jest prowadzona działalność administracyjna ( w Dyrekcji Generalnej, regionalnych dyrekcjach i nadleśnictwach ) oraz gospodarcza ( w nadleśnictwach ). Przy czym podnieść należy, że z przepisu tego wcale nie wynika, aby Dyrekcja Generalna, ani regionalne dyrekcje nie mogły władać wiatami, magazynami ( takimi budynkami, które bez wątpienia, bo zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji są budynkami gospodarczymi ) służącymi działalności leśnej. Rozpatrując niniejszą sprawę, w zakresie podniesionych w tej części uzasadnienia argumentów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło zarzuty podniesione w odwołaniu, a sprowadzające się do naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach ( tekst jednolity Dz.U z 2005 roku, numer 45 poz.435 z późniejszymi zmianami ). Zgodnie z

Art.4 ust 1. i 3 tej ustawy lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, zwane dalej "Lasami Państwowymi", które w ramach sprawowanego zarządu prowadzi gospodarkę leśną. Zgodnie z art.6 ust.1 pkt.1 ustawy o lasach, gospodarką leśną jest działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Artykuł 32 ust.2 pkt.2 tej ustawy stanowi, że w skład Lasów Państwowych wchodzą między innymi regionalne dyrekcje lasów państwowych.. Przywołane w tej części uzasadnienia przepisy ustawy o lasach, w kontekście zwolnienia, o którym mowa w art.7 ust.1 pkt.7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mogą być zinterpretowane w ten sposób, że budynki biurowe stanowią budynki gospodarcze, bowiem w nich Dyrekcja Generalna i dyrekcje regionalne prowadzą gospodarkę leśną. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno rozpatrzyć te argumenty, czego nie uczyniło wydając zaskarżoną decyzję.

2. W toku postępowania podatkowego przez organem pierwszej instancji, ale także w odwołaniu Regionalna Dyrekcja podniosła argument sprowadzający się do tego, że składając za lata 2001-2005 deklaracje podatkowe dla podatku od nieruchomości postępowała w zgodzie ze stanowiskiem zawartym w piśmie Ministerstwa Finansów, Departamentu Podatków Pośrednich i Opłat ( PO 8/DZ-8002-0200/91 ) skierowanym do wszystkich urzędów gmin. Zgodnie z poglądem zawartym w tym piśmie, budynki lub ich części zajęte na pomieszczenia administracyjno-biurowe gospodarstw leśnych korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organy podatkowe rozstrzygające niniejszą sprawę pominęła argumentację podatnika koncentrującą się na treści owego pisma. Zostało ono wydane pod rządami ustawy z dnia 19 grudnia 1980 roku o zobowiązaniach podatkowych ( tekst jednolity Dz.U z 1993 roku, nr.108, poz.986 z późniejszymi zmianami ). Ponieważ ze wstępu tego pisma wynika, że jego celem jest usunięcia wątpliwości związanych ze stosowaniem ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, należy uznać, że podstawę jego wydania stanowił art.4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. W związku z tym rodzi się pytanie, jaki charakter prawny ma opisane wyżej pismo, w szczególności pod rządami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja Podatkowa ( tekst jednolity Dz.U z 2005, nr.8 poz.60 z późniejszymi zmianami ) , czy może być uznane za interpretację w rozumieniu tej ustawy. Przy przyjęciu, że pismo to może być uznane za interpretację, należy rozważyć jakie skutki prawne zrodziło zastosowanie się podatnika do wyrażonego w nim poglądu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno mieć także na uwadze, że przepis art.14 był siedmiokrotnie zmieniany od momentu wejścia w życie przepisów Ordynacji Podatkowej, a także mieć na uwadze treść pisma Ministra Finansów z dnia 25 października 2001 roku LK-1693/LP/01/IP opublikowanego w Biuletynie Skarbowym 2002/1/29, a w szczególności relację tego pisma do przywołanego wcześniej.

Okolicznością bezsporną pomiędzy stronami jest fakt, że już w momencie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji ostateczną była decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]zatwierdzająca zmiany klas glebowych na działkach nr.13/20 i 31/4 na "Ls" znajdujących w Ł. przy ulicy A. W świetle art.2 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty te zwolnione są z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że grunty te były w latach 2001-2005 sklasyfikowane jako "Bi" i"Bz". Skarżący podniósł w odwołaniu, że grunty znajdujące się na wskazanych wyżej działkach spełniały warunki do zakwalifikowania ich jako las przed wydaniem decyzji przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu 17 sierpnia 2006 roku. W związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno rozważyć jakie charakter prawny ma wpis do ewidencji, a w szczególności, czy ma on charakter konstytutywny, czy też deklaratoryjny.

Mając na uwadze powyższe rozważania na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a należało uchylić zaskarżoną decyzję, na podstawie art.152 określono, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a