Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 904/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 10, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi "T." Sp. j. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania "T." Sp. j. z siedzibą w O. (dalej jako skarżąca, strona, spółka) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 złotych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej jako k.p.a., art. 87 ust. 1, art. 92 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej jako utd oraz lp. 1.7 załącznika do utd, art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31.12.1985r., ze zm.), art. 31 ust. 1 i 2 a z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.).

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli pojazdu marki M. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki S. o nr rej. [...] w dniu [...] września 2010 r. w miejscowości R. na drodze krajowej nr [...]. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierował B. W. Zeznał on, iż w dniu [...] września 2010 r. wykonywał przewóz ww. pojazdem z Z. do O. Okazał wykresówki za okres od dnia [...] do [...] września 2010 r., a także zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu wystawione za okres od [...] do [...] września 2010 r., zgodnie z którym w wymienionym okresie przebywał na urlopie wypoczynkowym. Przedstawił również kartę drogową, w której wpisano wykonane przejazdy w dniu [...] września 2010 r. Na podstawie karty kierowcy stwierdzono, że kierowca w dniu [...] września 2010 rozpoczął prowadzenie pojazdu przy stanie licznika kilometrów 405 119 do stanu licznika wynoszącego 405252 km. Kierowca nie okazał wykresówki na której byłby zarejestrowany w/w przewóz. W związku z powyższymi ustaleniami organ nałożył na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty w kwocie 500 zł.

W odwołaniu od decyzji I instancji skarżąca podniosła, iż protokół kontroli zawierał wewnętrzne niespójności, które jej zdaniem podważają ustalenia w nim zawarte, powodując, że były niewystarczające dla przedmiotowego postępowania. Skarżąca podkreśliła przy tym, iż nieścisłości te dotyczą miejsca przeprowadzenia kontroli, czasu kontroli, braku zamieszczenia w protokole adresu kontrolowanego i jego daty urodzenia, braku informacji w protokole na temat rodzaju transportu, nr licencji, kraju rejestracji pojazdu, danych właściciela pojazdu i jego adresu, określenia rodzaju ładunku oraz danych załadowcy, a także liczby skontrolowanych dni pracy kierowcy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Podkreślił, iż bezspornym jest, że w dniu kontroli naruszono obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Wskazał, że powyższy obowiązek spoczywa na podmiocie wykonującym przewóz, co wynika wprost z dyspozycji przepisu art. 87 ust. 3 utd, który stanowi, że przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty, które polega nie tylko na wręczeniu kierowcy tych dokumentów, ale również zadbaniu, aby zostały one okazane na żądanie inspektorów. Organ II instancji stwierdził również, że niewątpliwie podczas kontroli kierowca nie posiadał przy sobie wykresówek, na których byłby zarejestrowany przewóz z dnia [...] września 2010 r. Zwrócił uwagę przy tym, że na treść rozstrzygnięcia nie mają również wpływu twierdzenia kierowcy, iż na karcie drogowej rejestrowane były przejazdy jego oraz innego kierowcy R. N. i to on prowadził pojazd w okresach, za które nie okazał wykresówek. Ponadto zauważył, że jeśli nawet doszło do takiej sytuacji, kierowca zamiast wykresówki powinien posiadać zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu w tym okresie. Podkreślił także, że żadne dowody nie wskazywały, aby na karcie drogowej, na której widniało imię nazwisko B. W., zostały zarejestrowane przejazdy innego kierowcy.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących wadliwości sporządzonego protokołu kontroli, organ odwoławczy stwierdził, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślił przy tym, że celem protokołu kontroli jest wyłącznie utrwalenie zaistniałego w dniu kontroli stanu faktycznego, na podstawie którego organ stwierdza czy miało miejsce naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz jaki podmiot powinien odpowiadać za naruszenia, jednakże wiążące stwierdzenie naruszeń następuje dopiero w decyzji organu.

Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego

- art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z art. 76 ust. 1 pkt. 1 ustawy o służbie cywilnej z dnia 21.11.2008 r. w zw. z § 1 pkt. 1, 2 i 3 oraz §2 pkt 1 załącznika do zarządzenia nr 114 Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 października 2002r. w sprawie ustanowienia Kodeksu Etyki Służby Cywilnej poprzez nie dochowanie przez organ I instancji należytej staranności w trakcie sporządzania protokołu kontroli i dopuszczeniu się naruszenia wiążących go przepisów prawa, w przypadku zaś organu II instancji, przyjęcie powyższego stanu faktycznego jako swój, bez dokonania weryfikacji zebranego w sprawie materiału dowodowego z podnoszonymi zarzutami,

- §11 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2008r. Nr 132, poz. 841 ze zm.) poprzez nie dopełnienie przez organ kontrolujący ciążącego na nim obowiązku odnotowania na odwrocie kontrolowanej, bieżącej wykresówki godziny rozpoczęcia i zakończenia kontroli oraz dodatkowo daty i miejsca kontroli,

2) naruszenia prawa procesowego:

- art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organy I i II instancji za udowodnione - w sposób dowolny - istotnych dla sprawy okoliczności (m.in. miejsce, czas i zakres kontrolowanych dokumentów), pomimo, że na podstawie treści protokołu kontroli wraz z załącznikami takich informacji nie można było jednoznacznie ustalić. Ponadto, poprzez nie dokonanie przez w/w organy wszechstronnej oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i nieuzasadnienia w sposób wymagany przez przepisy k.p.a. swoich decyzji,

- art. 8 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie przez organy istotnych dla sprawy okoliczności, nie dysponując w tym zakresie wystarczającym materiałem dowodowym, a także poprzez naruszenie przez organy kontrolujące przewidzianej prawem procedury, czym naruszyły obowiązujące w demokratycznym państwie prawa zasady - praworządności, sprawiedliwego prowadzenia postępowania i zaufania obywateli do działań administracji publicznej poprzez dowolne i bezpodstawne "ustalenie" stanu faktycznego sprawy, uwzględniając tylko interes organu, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków skarżącego,

- art. 68 ust. 1 oraz ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 74 utd poprzez pominięcie przez organy I i II instancji naruszenia treści protokołu,

- art. 77 ust. 1 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie przez organy wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu i nie uzasadnienie przyczyn, dla których odmówiły w/w. dowodom wiarygodności,

- art. 107 ust. 3 k.p.a. poprzez niespełnienie przez decyzje organów administracji publicznej wymagań wynikającym z dyspozycji tego przepisu, w szczególności braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż podstawowym dowodem, na którym oparł się organ II instancji, wydając decyzję, był protokół kontroli z [...] września 2010 r. Ze względu na jego decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nieobecność adresata decyzji w trakcie kontroli, powinien być sporządzony w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości, co do jej okoliczności, stwierdzonych uchybień oraz naruszeń. Wskazała przy tym, że w danym przypadku protokół kontroli zawierał wewnętrzne niespójności, które podważają ustalenia w nim zawarte. Podniosła, powołując się na art. 68 k.p.a., że pismo sporządzone przez organ kontrolujący nie spełnia wymagań protokołu kontroli określonych w tym przepisie, dlatego też nie może stanowić dowodu w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto zwróciła uwagę na rażące nieprawidłowości w działaniu organu kontrolującego. Przejawiały się one zdaniem skarżącego w nieprecyzyjnym określeniu miejsca kontroli w protokole, gdyż podano w nim jako miejsce kontroli "R. dr kr nr [...]" natomiast w zaskarżonej decyzji zostało ono określone jako parking publiczny w miejscowości R. droga krajowa nr [...].

Skarżąca zarzuciła także naruszenie § 11 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, wskazując, iż rozporządzenie to nakłada na inspektorów Inspekcji Drogowej obowiązek odnotowania na odwrocie kontrolowanej, bieżącej wykresówki, daty, godziny rozpoczęcia i zakończenia kontroli oraz miejsca kontroli. Dlatego też, w ocenie skarżącej miejsce przeprowadzenia czynności kontrolnych budzi uzasadnione wątpliwości.

Ponadto wskazała, że organ kontrolujący nie wskazał dokładnego czasu rozpoczęcia oraz zakończenia czynności kontrolnych na wykresówce z dnia [...] września 2010 r. wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 68 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 74 utd. Zarzuciła organowi, iż nie dochował obowiązku podania adresu zamieszkania oraz daty urodzenia kontrolowanego kierowcy oraz braku odnośnej rubryki – daty urodzenia, niezgodnie z normatywnym wzorem protokołu kontroli określonemu w załączniku nr 1 w zw. z § 3 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. z 2009 r., Nr 145, poz. 1184).

W dalszych wywodach skarżąca podniosła brak w protokole kontroli rodzaju transportu, nr licencji oraz kraju rejestracji pojazdu samochodowego, imienia i nazwiska właściciela pojazdu oraz jego adresu, określenia rodzaju ładunku oraz imienia i nazwiska załadowcy. Ponadto jej zdaniem doszło do błędnego określenia liczby skontrolowanych dni pracy przez kontrolującego poprzez podanie w protokole 7 dni natomiast zdaniem skarżącego, z wykresówek wynika, że było ich 6. Za nieuzasadnione uznała stanowisko organu, że kierowca nie posiadał wykresówki, na której zarejestrowany byłby przewóz z dnia [...] września 2010 r., ponieważ okazanie takiej wykresówki organom kontrolnym ewidentnie wynika z protokołu kontroli.

Skarżąca zarzuciła organowi kontrolującemu nieznajomość wiążących go przepisów prawa w trakcie przeprowadzania czynności kontrolnych. Podniosła ponadto zarzut nienależytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji przez organ II instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Podkreślił, że brak niektórych danych w protokole kontroli nie miał żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia i ustalenie stanu faktycznego oraz, że były one znane organowi z zamieszczonej w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej. Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazał, iż brak w protokole wpisania informacji, na które powołuje się skarżąca, nie miał wpływu na stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie. Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem skarżącej, dotyczącym nienależytego uzasadnienia swojej decyzji. Stwierdził, że precyzyjnie wskazał wszystkie podstawy prawne, na jakich oparł rozstrzygnięcie oraz należycie wyjaśnił, jakie okoliczności faktyczne i dowody stanowiły podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł.

W replice na odpowiedź na skargę skarżąca podtrzymała w całości żądania i twierdzenia podnoszone w skardze. Wskazała, że twierdzenia zawarte w protokole kontroli oraz poprzedzające go czynności inspektora transportu drogowego wzbudzają uzasadnione wątpliwości, co do ich rzetelności oraz prawdziwości. Podniosła, że protokół kontroli stanowi dokument urzędowy i korzysta z domniemania prawdziwości, jeśli spełnia wymagania określone przez przepisy prawa. W przedmiotowej sprawie natomiast, zdaniem skarżącej, protokół kontroli nie spełnia tych wymagań i dlatego też nie może korzystać z waloru prawdziwości oraz stanowić dowodu w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej też jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia oraz przytoczona odpowiednia argumentacja.

Główną osią podnoszonych w skardze zarzutów są braki i nieścisłości, jakimi dotknięty jest protokół kontroli, na podstawie którego wszczęte zostało postępowanie administracyjne wobec skarżącej spółki, zakończone nałożeniem na nią kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Zarzuty te odnoszą się do nieprecyzyjnego wskazania miejsca przeprowadzenia kontroli, czasu kontroli, braku zamieszczenia w protokole adresu kontrolowanego i jego daty urodzenia, braku informacji w protokole na temat rodzaju transportu, nr licencji, kraju rejestracji pojazdu, danych właściciela pojazdu i jego adresu, określenia rodzaju ładunku oraz danych załadowcy, a także liczby skontrolowanych dni pracy kierowcy. Z kolei w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego protokół kontroli z dnia [...] września 2010 r. zawierał wszystkie niezbędne elementy potrzebne do określenia strony postępowania, kierowcy pojazdu, czy danych kontrolowanego pojazdu, zaś brak w protokole wpisania informacji, na które powołuje się skarżąca, nie miał wpływu na stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie, ani też nie może powodować podważenia wyników przedmiotowej kontroli.

Zdaniem Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż wyliczone przez stronę skarżącą błędy protokołu nie miały wpływu na ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę nałożenia na nią kary pieniężnej. Przy dokonywaniu oceny skali tych naruszeń należy bowiem mieć na względzie jedną z naczelnych dyrektyw, którymi powinien kierować się organ prowadząc postępowanie administracyjne, jaką jest zasada prawdy obiektywnej. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zawarta w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej (materialnej), wyrażona również w innych przepisach Kodeksu, m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80, ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ. Ponadto art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uchybił przepisowi art. 7 k.p.a., a także zastosował się do wymagania określonego w art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadniając rozstrzygnięcie ostateczne Główny Inspektor Transportu Drogowego w sposób wyczerpujący rozpatrzył zgromadzony materiał i dowody w sprawie prawidłowo stosując powołane przepisy. Organ odwoławczy dostrzegł zarazem błędy protokołu kontroli. Trafnie jednak, w ocenie Sądu, stwierdził, że błędy te nie miały wpływu na ustalenia faktyczne, które mogą zostać poczynione także w oparciu o załączniki do protokołu kontroli. Doceniając bowiem wagę prawidłowości sporządzania protokołu kontroli, podkreślić należy, iż błędy w zapisach protokołu kontroli skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której uniemożliwiałyby ustalenie przez organ stanu faktycznego. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jest to przy tym o tyle istotne, że w istocie zastrzeżenia strony skarżącej wobec protokołu kontroli kończą się jedynie konstatacją, iż nie są to z całą pewnością uchybienia błahe i nie pozostające bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Strona skarżąca nie wskazuje jednak, jakie w istocie błędy te miałyby mieć wpływ na ustalenie stanu faktycznego. Skarżąca podkreśla co prawda, że argumentacja organu jest wewnętrznie sprzeczna, skoro organ z jednej strony zarzuca brak wykresówki, na której zarejestrowany byłby przewóz z dnia [...] września 2010 r., a z drugiej sam przyznaje, iż taka wykresówka została organom kontrolnym okazana. Skarżąca pomija jednakże istotę naruszenia wyraźnie wyartykułowaną przez organ. Organ podkreślił, iż w aktach administracyjnych znajduje się wprawdzie wykresówka kontrolowanego kierowcy za dzień [...] września 2010 r., jednakże jako początkowy stan licznika określono na niej liczbę 405252, zaś jako końcowy 405774. Z karty drogowej kierowcy pojazdu wynika natomiast, że dnia [...] września 2010 r. kierowca rozpoczął wykonywanie przewozu przy stanie licznika 405 119, zaś zakończył przy stanie 405 774. Wskazał nadto, że w aktach sprawy znajduje się wykresówka z dnia poprzedniego, tj. [...] września 2010 r. na której jako końcowy stan licznika wskazano 405 119 km. Organ powołał się także na zeznanie kierowcy, który przesłuchany w charakterze świadka dnia [...] września 2010 r. zeznał, iż nie posiadał i nie okazał do kontroli wykresówki za przejazd wykonany w dniu [...] września 2010 r. od stanu licznika 405 119 do 405 252. W związku zatem z brakiem udokumentowania aktywności odpowiadającej przejazdowi na trasie o długości 133 km kontrolowanym pojazdem od wyjęcia wykresówki w dniu [...] września 2010 r. i włożeniem kolejnej wykresówki w dniu [...] września 2010 r. nałożona została kara pieniężna. W tych okolicznościach ustalenia organu administracji nie budzą wątpliwości. Skarżąca bowiem nie wyposażyła kierującego pojazdem w odpowiednie dokumenty potwierdzające czas pracy kierowcy, lub fakt nieprowadzenia przez niego pojazdu w wymienionym okresie. Naruszenie to skutkowało nałożeniem kary pieniężnej zgodnie z powołanym wyżej art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym. W myśl bowiem art. 15 ust. 7 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w związku z art. 26 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych:

a) wykresówki z bieżącego dnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 28 dni;

b) kartę kierowcy, jeśli ją posiada;

oraz

c) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Podkreślić przy tym należy, iż skarżąca nie podważa w skardze poczynionych przez organ ustaleń faktycznych odnośnie nie udokumentowania różnicy wynikającej z porównania wykresówek z dni [...] i [...] września 2011 r. Skarżąca nie udokumentowała tej różnicy również pomimo wezwania organu pierwszej instancji w odpowiedzi wskazując na podnoszone również w dalszym toku postępowania błędy zawarte w protokole kontroli. Sąd nie podziela także zarzutów co do wątpliwości, czy organ oparł swoje ustalenia na zapisach "karty kierowcy", czy też "karty drogowej", skoro w aktach sprawy znajduje się karta drogowa, w oparciu o zapisy której dokonano porównania z zapisami wykresówki. Tym samym posłużenie się błędnym określeniem w decyzji pierwszej instancji, czy też wspomniane powyżej braki dotyczące sporządzenia protokołu kontroli, nie niwelują w żaden sposób zasadności wymierzenia stronie skarżącej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik spraw. Do wydania orzeczenia na podstawie tego przepisu nie wystarcza zatem jakiekolwiek naruszenie przepisów postępowania przez organ, lecz istotne jest, aby istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa a treścią rozstrzygnięcia, polegający na tym, że gdyby nie było stwierdzonego przez sąd uchybienia to treść rozstrzygnięcia administracyjnego mogłaby być inna (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 974/08). W ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Jak już bowiem wskazano powyżej, organ zasadnie stwierdził, iż przedmiotowe naruszenie miało miejsce.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.