Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 183/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, 33
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 32, 33
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Bogusław Cieśla, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi K R na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 183/20

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], znak: [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. dalej: k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania K R od decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...], znak: [...]zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. z siedzibą w [...]pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 400kV [...] – [...], na terenie gminy [...] ETAP 2 w zakresie: budowy słupów nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz montażu przewodów w przęsłach nr: [...],[...][...][...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębach: [...],[...],[...],[...],[...]i [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K R. Po przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

- złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W niniejszej sprawie, ze względu na nieprawidłowe wypełnienie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ II instancji wezwał inwestora do przedłożenia poprawionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wskazał, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia, zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Z uwagi na fakt, że K Rkwestionował prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ II instancji przeprowadził w tym zakresie postępowanie wyjaśniające. W ramach ww. postępowania ustalono, że inwestor swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane uzyskał na podstawie decyzji Starosty [...] z [...]lipca 2014 r. znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...]z [...]października 2014 r., Nr [...] znak: [...]. Ww. decyzja organu wojewódzkiego podlegała kontroli sądowo-administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2383/15, oddalił skargę kasacyjną K R od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 kwietnia 2015, sygn. akt IV SA/Wa 63/15. Wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204) jest równoznaczne z przyznaniem szczególnego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Na podstawie powyższego organ II instancji ustalił, że inwestor dysponuje na cele budowlane działką nr ew. [...] obręb [...], gm. [...], bowiem w stosunku do ww. nieruchomości inwestor uzyskał decyzję w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Odnosząc się do zarzutu, jakoby pozwolenie na budowę w niniejszej sprawie nie mogło zostać wydane ze względu na toczące się postępowania mające na celu podważenie decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] października 2011 r., [...] oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2012 r., znak: [...], a także uchwały Rady Gminy [...]z [...] grudnia 2013 r. Nr. [...], organ II wskazał, że ww. decyzje oraz uchwała rady gminy funkcjonują w obrocie prawnym, zatem mogą stanowić podstawę wydania pozwolenia na budowę.

W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, iż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym. Zakres wniosku o pozwolenie na budowę determinuje zakres postępowania, a następnie wydanej w sprawie decyzji. Organ argumentuje, iż podzielenie inwestycji na mniejsze odcinki było podyktowane względami praktycznymi.

Odpowiadając na zarzut dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. organ II instancji wskazał, że postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] o podjęciu zawieszonego postępowania odwoławczego od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2015 r., Nr [...], znak: [...]oraz zawiadomieniem z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...]zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz możliwości składania pisemnych i ustnych wyjaśnień. K R w dniu [...] września 2019 r. zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i § 4, art. 80 oraz art. 107 § 1 k.p.a. zauważając, że z faktu, iż strona nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy nie można wywodzić, że rozstrzygnięcie to zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny.

Skargę na decyzję Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł KR, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, jak również zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 400kV [...]–[...], na terenie gminy [...]ETAP 2 w zakresie: budowy słupów nr [...][...][...][...][...]oraz montażu przewodów w przęsłach nr: [...][...][...][...][...]w obrębach: [...][...][...][...][...] na podstawie złożonego wniosku przez [...] S.A. z siedzibą w [...]pomimo istnienia braków formalnych złożonego wniosku, w ocenie skarżącego nieuzupełnionych w toku postępowania administracyjnego przez inwestora;

-art. 33 ust. 2 pkt 1-10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą wykładnię prowadzącą do uznania, iż inwestor-wnioskodawca wystąpił do organu z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę spełniającym wszystkie przesłanki wskazane w ww. przepisie, gdy w rzeczywistości, pomimo dostrzeżenia przez organ II instancji braków formalnych złożonego wniosku i załączników do niego załączonych, wnioskodawca nie usunął ich, zgodnie z żądaniem organu II instancji i nie przełożył żądanych dokumentów;

- art. 35 ust. 1-3 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich pominięcie i wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji bez dokonania szczegółowej analizy dokumentacji załączonej do akt sprawy, a w szczególności dokumentacji projektowej, z której wynika, iż zgodność projektu nie została sprawdzona w odniesieniu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na danym terenie, jak również na inwestora nie nałożono obowiązków wskazanych w treści art. 36 ww. ustawy;

- art. 77 i 80 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnie prowadzącą do niewłaściwego zastosowania polegającą przede wszystkim na przeprowadzeniu przez organ II instancji postępowania dowodowego uzupełniającego wbrew naczelnym zasadom zawartym w kodeksie postępowania administracyjnego wynikającym z treści przepisów art. 6, 7, 7b, 8, 9, 16 k.p.a., a w szczególności art. 10, 11, 12 k.p.a., tj. przeprowadzeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie wbrew obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, praworządności, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, o czym świadczy nieinformowanie strony i pełnomocnika w toku prowadzonego postępowania odwoławczego o podjętych przez organ II instancji czynnościach w sprawie, jak również czynnościach podejmowanych przez wnioskodawcę/inwestora, co doprowadziło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu;

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego wydanej decyzji, za wyjątkiem lakonicznego opisania stanu faktycznego sprawy, gdy tymczasem organ II instancji wydając przedmiotową decyzję obowiązany był wszechstronnie zbadać czy podnoszone przez skarżącego zarzuty są zasadne czy też nie, przy czym powinien wyjaśnić stronie, z jakich względów podziela lub nie podziela zasadność podnoszonych przez nią zarzutów, czego w skarżonej decyzji nie sposób znaleźć, zwłaszcza w kontekście szczegółowego omówienia przesłanek zawartych w treści art. 35 ust. 1-3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015r. Nr [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] S.A. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 400kV [...]–[...], na terenie gminy [...] ETAP 2 w zakresie: budowy słupów nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]oraz montażu przewodów w przęsłach nr: nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]-nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębach: [...],[...],[...],[...],[...]i [...].

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego).

Szczególnie istotnym pojęciem dla procesu budowlanego jest "prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", które zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 11. Obejmuje ono szeroki zakres uprawnień, od prawa własności i użytkowania wieczystego, przez zarząd, ograniczone prawa rzeczowe (zwłaszcza użytkowanie i służebności gruntowe), do uprawnień wynikających z różnego rodzaju umów. Należy zwrócić uwagę, że umowy te powinny jednoznacznie określać nieruchomość oraz charakter robót i obiektów budowlanych, jakie mają być na niej wykonane.

Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

Odnosząc się do zarzutu skargi kwestionującego prawo inwestora do stanowiącej własność skarżącego działki nr ew. [...] , na cele budowlane związane z przedmiotową inwestycją, należy wyjaśnić , że prawo to wynika z decyzji Starosty [...]z [...]lipca 2014 r. znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...]z [...] października 2014 r., Nr [...]. Decyzją tą organ, działając na podstawie art. 124 ust 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami , ograniczył sposób korzystania z nieruchomości [...],[...],[...], obręb [...], gm. [...], poprzez udzielenie [...] S.A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez ww. działki napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] -[...] , w tym na posadowienie słupa na działce nr ew. [...]. Przy czym jak wyjaśniła to Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2016r. sygn.akt I OSK 2872/15 "decyzja o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości służy temu, by bez konieczności odebrania prawa własności lub użytkowania wieczystego dotychczasowym podmiotom tych praw uzyskać czasowy tytuł prawny do władania nieruchomością na cele budowlane po to, by powstały określone urządzenia infrastruktury technicznej, które po ich wybudowaniu pozostaną na nieruchomości, jako odrębny od gruntu przedmiot własności. Zezwolenie na zajęcie nieruchomości wydane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., jest zatem równoznaczne z przyznaniem szczególnego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane".

Podkreślenia wymaga , że decyzja Wojewody [...] z dnia [...]października 2014r. jest nie tylko ostateczna ale i prawomocna bowiem WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2015r. w sprawie sygn.akt IV SA/Wa 63/15 oddalił skargę K R od tej decyzji. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 września 2016r. w sprawie sygn.akt I OSK 2383/15 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji.

Nie ulega więc wątpliwości, że inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością - działką nr [...] , na cele budowlane, co upoważniało do wnioskowania o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1)zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).

Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo.

Trzeba także podkreślić, że zapisy i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą organ architektoniczno-budowlany prowadzący postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2013 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...],[...],[...],[...] , [...],[...]i [...] dla przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] stycznia 2014 r., poz. 263), uchwały Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2013 r., Nr [...] , w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Wsi [...] dla przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] stycznia 2014 r., poz. 264), uchwały Rady Gminy [...]z [...] grudnia 2013 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] dla przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV - część 1 (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] stycznia 2014 r., poz. 266), wynika w sposób jednoznaczny dopuszczalność realizacji przedmiotowej inwestycji.

K R wywiódł co prawda skargę do WSA w Warszawie na zapisy powyższego planu, jednak Sąd oddalając ją wyrokiem z dnia 12 maja 2014r. w sprawie sygn.akt IV SA/Wa 565/14 wskazał, że jeżeli wprowadzone zapisami planu zagospodarowania przestrzennego ograniczenia mają umocowanie w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie naruszają innych ustaw, to należy uznać, że do stanowiącego ich konsekwencję ograniczenia własności czy wolności działalności gospodarczej dochodzi na podstawie przepisu ustawowego, czyli w sposób dopuszczalny przez Konstytucję RP (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2008r., sygn. akt II OSK 1749/07, z 4 września 2008r., sygn. akt II OSK 133/08, z 20 lipca 2011r. sygn. akt II OSK 902/11, CBOSA). Nie ma więc podstaw do kwestionowania zapisów przedmiotowego planu z powodu naruszenia zasady proporcjonalności. Argumentację tę podzielił Naczelny Sąd Administracyjny , który wyrokiem z dnia 2 czerwca 2013r. w sprawie II OSK 2387/14 oddalił skargę kasacyjną K R od wyroku Sądu I instancji.

Z tych względów za całkowicie chybiony należy uznać zarzut skargi o braku zbadania zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Należy także podkreślić, że zatwierdzony projekt budowlany ( czego skarżący nie zakwestionował) jest zgodny z decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony ŒŚrodowiska z [...] grudnia 2012 r., (zmienionej decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Z dnia [...] maja 2013 r) oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony ŒŚrodowiska w [...]z [...] października 2011 r., ustalającej œśrodowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej 400 KV [...]-[...]według wariantu nr III.

Powyższe decyzje pozostawały w obiegu prawnym w chwili wydania zaskarżonej decyzji, pomimo inicjatywy skarżącego mającej na celu ich wyeliminowanie.

W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art.6, 7 i 7b, 8, 9 i 16 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącego. Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. W orzecznictwie wskazuje się, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (zob. wyrok NSA z dnia 12 marca 2019 r., II OSK 1022/17, CBOSA). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała takiego związku.

Wbrew twierdzeniom skargi, projekt budowlany zaakceptowany przez organy, jest kompletny, zawiera wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie i spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U z 2012r., poz. 462 ze zm).

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.