Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 209/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Budownictwa~Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1070
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 sierpnia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia (...) października 2007 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej D. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] października 2007r., po rozpatrzeniu odwołania "D." Sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2007r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowego jednokondygnacyjnego branży spożywczej o kubaturze ok. 10.000 m3, pow. sprzedaży ok. 1200 - 1400m2, z miejscami parkingowymi w ilości 100-130 i pow. magazynu ok. 250 m2 oraz budowy stacji paliw z placem utwardzonym, wiatą o pow. ok. 110 m2, budynkiem jednokondygnacyjnym technicznym o pow. 12 m2, na działce o nr ew. [...], obręb [...], położonej w B. przy ul. [...], stanowiącej teren zamknięty [...].

W uzasadnieniu decyzji podano, iż w myśl art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej ustawą, nie sporządza się planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla terenów zamkniętych, a jedynie w planie ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych ( art. 4 ust. 3 ustawy). Zgodnie z art. 2 ust. 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U, z 2005r. Nr 140, poz. 2027 ze zm.) teren zamknięty to teren o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określony przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. Działka nr [...], na której inwestor planuje realizować inwestycję opisaną we wniosku, leży w obszarze kolejowych terenów zamkniętych, określonym decyzją nr [...] Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005r. ( Dz. Urz. [...]). Na terenach zamkniętych stosownie do art. 51 ust.1 pkt 3 oraz art. 60 ust. 3 wojewoda wydaje zarówno decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak też decyzję o warunkach zabudowy, o ile nie ma planu miejscowego dla danego terenu.

Organ wskazał, iż działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] marca 2007r. ( publ. Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...]) symbolem TZ - tereny zamknięte.

Z tekstu i rysunku miejscowego planu wynika, iż na tym terenie wyznaczono linie rozgraniczające pod przyszłą inwestycję drogową, W takim przypadku nie można było wydać decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, dlatego postępowanie należało umorzyć. Organ podniósł, iż powyższy plan miejscowy w części dotyczącej ww. terenu zamkniętego jest wadliwy ale jako przepis prawa miejscowego wiąże organ dopóki ma moc obowiązującą.

Skargę na powyższą decyzję wniosła "D." Sp. z o.o., podnosząc zarzut naruszenia art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 4 ust. 3 oraz art. 56 w zw. z art. 64 ust.1 i art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 138 § 1 pkt 1, art. 7 i art. 77 § 1 kpa - przez błędne przyjęcie, że nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż teren działki nr [...], na której planowana jest realizacja inwestycji jest objęta planem miejscowym, podczas gdy jest to teren zamknięty i zgodnie z art. 4 ust. 3 ww. ustawy w planie miejscowym brak jest jakichkolwiek ustaleń planistycznych donośnie tego terenu. W tekście uchwały Rady Miejskiej B. nr [...] z dnia [...] marca 2007r. w sprawie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego teren objęty wnioskiem oznaczony jest symbolem TZ - teren zamknięty i według § 6 ust.1 pkt 11 nie jest objęty ustaleniami planu. Nie można zatem twierdzić, że w stosunku do tego terenu są ustalenia, gdyż byłoby to sprzeczne z wolą uchwałodawcy. Natomiast jeżeli nawet występuje sprzeczność między częścią tekstową a częścią graficzną planu, to organ powinien dokonać interpretacji, skoro Rada Miasta teren ten określiła jak teren zamknięty bez ustaleń. Zdaniem skarżącej wola Rady Miasta uzewnętrzniona jest w części tekstowej planu, zaś jego część graficzna pełni rolę służebną w stosunku tekstu planu. Z tych względów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola działalności

administracji publicznej przez sądy administracyjne, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawowy zakres kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ograniczony zatem został wyłącznie do oceny legalności, co oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości lub słuszności. Należy przy tym zauważyć, że przy czynnościach kontrolnych, Sąd związany jest stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dniu podjęcia zaskarżonego aktu.

Z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika zaś, że przedmiotowy zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 przywołanej ustawy). Natomiast po myśli art. 134 tej ustawy, Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Na wstępie wymaga podkreślenia, iż umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, tzn. gdy zabrakło któregokolwiek z elementów stosunku prawnego, co powoduje że nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty (np. przestało obowiązywać prawo będące podstawą orzekania w danej sprawie, albo przestał istnieć podmiot, którego praw i obowiązków postępowanie dotyczy, bądź też w toku postępowania okazało się, że wszczęto je w sprawie nie będącej sprawą z zakresu administracji publicznej). Organ administracji nie może natomiast umorzyć postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa, gdy stwierdzi brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Stwierdzenie braku przesłanek do uwzględnienia wniosku nie jest równoznaczne z bezprzedmiotowością postępowania i nie może skutkować umorzeniem postępowania.

W niniejszej sprawie nie można przyjąć, aby zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 105 § 1 kpa, bowiem postępowanie zostało wszczęte na żądanie osoby mającej przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a ponadto rozstrzygnięcie tej sprawy co do jej istoty przez wydanie decyzji administracyjnej (pozytywnej bądź negatywnej) miało oparcie w materialnych przepisach prawa administracyjnego i leżało we właściwości organu.

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji prowadził postępowanie z wniosku "D. " Spółka z o.o. z dnia 10 lipca 2006r., w wyniku którego stwierdził, że nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, bowiem działka nr [...] na której ma być realizowana inwestycja opisana we wniosku położona jest na terenie zamkniętym ( oznaczonym w planie symbolem TZ), który wprawdzie zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w ust. 3 art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinien pozostawać poza regulacją miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, to jednak w części graficznej stanowiącej załącznik Nr 1 do Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] marca 2007r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w B. (rejon ul. [...]) zostały wyrysowane linie przebiegu przyszłej inwestycji drogowej, a to oznacza, że ww. teren został objęty ustaleniami planu.

Wszak w ocenie Sądu powyższe ustalenia nie mogły skutkować umorzeniem postępowania, w szczególności, gdy się weźmie pod uwagę treść § 6 ust.1 pkt 11 powołanej wyżej Uchwały Rady Miejskiej, który wyraźnie stanowi, iż "TZ - tereny zamknięte, nie objęte ustaleniami planu". Jak słusznie zauważyła strona skarżąca, pomiędzy ustaleniami zawartymi w części tekstowej planu a jego częścią graficzną występuje sprzeczność, w takim przypadku obowiązkiem organów administracyjnych było wyjaśnić z uchwałodawcą, czy wobec brzmienia § 6 ust. 1 pkt 11 ww. uchwały, prawidłowo interpretuje część graficzną planu, przyjmując, iż zostały na niej wyrysowane linie rozgraniczające przyszłej inwestycji drogowej. Dopiero po wyjaśnieniu tej kwestii organ administracji mógł na wniosek inwestora ustalić warunki zabudowy albo odmówić ich ustalenia.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.