Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1195/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97  par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia "[...]" Wójt Gminy A zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku garażowo-gospodarczego oraz stajni w ramach zabudowy zagrodowej na działkach ozn. nr ewid. "[...]" położonych w obrębie geodezyjnym A.

W uzasadnieniu wskazano, że planowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Na wnioskodawcę odrębnym postanowieniem nałożono obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska (dalej RDOŚ) stosownych dokumentów. Dopiero po stwierdzeniu przez RDOŚ obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 lub jego braku będzie możliwe rozpoznanie tej sprawy.

Na powyższe postanowienie zażalenie wywiódł J. B. reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając naruszenie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz brak istnienia przesłanek do zawieszenia postępowania i wniósł

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że wydanie postanowienia uzgadniającego przez RDOŚ nie stanowi zagadnienia w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uzgodnienie powinno nastąpić w ramach współdziałania organów w trybie art. 106 k.p.a. w terminie 21 dni. Działania te mają na celu tylko przedłużenie prowadzonego postępowania

i spowodują dodatkowe koszty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]" utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium podniosło, że w sprawie tej należy rozstrzygnąć zagadnienie wstępne, zaś jego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu, zaś wójt nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia RDOŚ określonych dokumentów. Kolegium podzieliło pogląd skarżącego, że postępowanie na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym nie stanowi zagadnienia wstępnego w stosunku do postępowania o ustalenie warunków zabudowy, w przedmiotowej sprawie wynikła jednak kwestia oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Dlatego też, na co wskazuje orzecznictwo sądów, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy należało zawiesić do czasu wydania stosownego rozstrzygnięcia przez organ ochrony środowiska.

Skargę na powyższe postanowienie wywiódł J. B. zarzucając naruszenie art. 60 i art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz brak przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia podnosząc

w uzasadnieniu skargi, iż sytuacja gdy przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, nie może być kwalifikowana jako konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zaś brak zajęcia stanowiska przez RDOŚ

w terminie 21 dni powinien być uznany za uzgodnienie milczące. RDOŚ nie czekając na stosowne dokumenty odmówił uzgodnienia warunków zabudowy w innej sprawie dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych na działce nr "[...]". Działania takie służą przedłużeniu prowadzonego postępowania i powodują zwiększenie kosztów po stronie inwestora. Skarżący stwierdził również, że powołany przez organ II instancji wyrok WSA w Krakowie dotyczy innej sytuacji faktycznej, zaś stanowiska zajętego przez SKO w Olsztynie nie podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku w sprawie II SA/Gd 111/12.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 – zwanej

w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd doszedł

do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały podjęte zgodnie z przepisami prawa.

W sprawie tej z uwagi na jej oczywistość nie sposób jest oprzeć się wrażeniu, że pełnomocnik skarżącego świadomie nie dostrzega rzeczywistej przyczyny zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy na działkach nr "[...]" w A starając się powiązać niniejszą sprawę ze sprawą odmowy uzgodnienia warunków zabudowy na działce nr "[...]". Z całą stanowczością podkreślić należy, iż sprawa uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych na działce nr "[...]" nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i nie może mieć najmniejszego znaczenia dla rozpoznania sprawy dotyczącej zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy prowadzonej na skutek wniosku J. B.

Wywody skarżącego należałoby uznać za słuszne, ale tylko z teoretycznego punktu widzenia, natomiast założenia teoretyczne choćby jednoznaczne i nie budzące najmniejszych wątpliwości nie mogą mieć zastosowania w konkretnej sprawie jeżeli dotyczą innych sytuacji faktycznych. Dlatego też przyznać należy rację skarżącemu, że brak stanowiska organu uzgadniającego po upływie terminu do zajęcia stanowiska należy uznać za tzw. uzgodnienie milczące. Jednak zaprezentowany przez skarżącego wywód, choć zasadny z teoretycznego punktu widzenia nie mógł podważyć słuszności zaskarżonego postanowienia, gdyż przesłanką zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy w żadnym przypadku nie był brak zajęcia stanowiska przez organ uzgadniający.

Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 227 ze zm.) wprowadziła obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z treścią art. 96 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko Wójt Gminy A zobowiązany był przed wydaniem decyzji dotyczącej warunków zabudowy do rozważenia czy przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Rozważania te znalazły swoje odzwierciedlenie w postanowieniu z dnia "[...]" o nałożeniu na J. B. obowiązku przedłożenia stosownych dokumentów RDOŚ (k. – 49 akt administracyjnych). Postanowienie to pozostawało w zgodzie z ust. 3 cytowanego wyżej artykułu.

W tej sytuacji w sposób jednoznaczny stwierdzić należy, że zawieszenie postępowania administracyjnego nastąpiło nie na skutek prowadzenia procedury uzgodnieniowej.

Rozpatrzenie kwestii oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko będzie możliwe po przedłożeniu przez inwestora dokumentów RDOŚ, który oceni czy przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i wówczas będzie można stwierdzić czy wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy dotyczącej warunków zabudowy,

a wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje zawsze przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego też słusznie postąpiły organy administracji uznając, iż zaistniała podstawa do zawieszenia postępowania określona

w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Rzeczą oczywistą jest, że sąd administracyjny rozstrzygając sprawę nie jest związany wyrokiem wydanym w innej sprawie przez inny sąd administracyjny. Wskazać należy jednak skarżącemu, że wyrok w sprawie II SA/Gd 111/12 WSA w Gdańsku dotyczył sytuacji, w której zawieszono postępowanie uzgodnieniowe, a więc odmiennej od rozpatrywanej w tej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.