Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 301/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz- Kremis Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: Adrianna Gaj po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi D. Ż. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki hali produkcyjnej I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] III 2020 r. (nr [...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "DWINB"), po rozpatrzeniu odwołania D. Ż., utrzymał w mocy decyzję z [...] X 2019 r. (nr [...]) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej jako "PINB") nakazującą D. Ż. - właścicielowi nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] w S. przy ul. [...], gmina S. - rozbiórkę obiektu oznaczonego nr 5 - hali produkcyjnej, zlokalizowanego na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] w S. przy ul. [...], gmina S.

Jak wynika z akt administracyjnych oraz decyzji DWINB i poprzedzającej ją decyzji PINB, czynności wyjaśniające w sprawie samowolnej realizacji obiektów budowlanych w obrębie działki nr [...], wykorzystywanej na cele wykonywania materiałów budowlanych z kamienia, prowadzone są od 1999 r. W toku prowadzonego postępowania przeprowadzane były wielokrotnie kontrole i oględziny terenu, przesłuchiwano świadków i strony, sporządzono inwentaryzacje techniczne poszczególnych budynków, pozyskano materiał z zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz wypisy i wyrysy kolejnych planów miejscowych, obowiązujących na przestrzeni czasu od 1983 r. Jednym z problemowych budynków w obrębie działki nr [...] jest budynek dużej hali produkcyjnej, położony w centralnej części działki. Organy zaznaczyły przy tym, że w przedmiocie legalności wykonania wskazanego budynku wypowiadał się już tutejszy Sąd wyrokiem z 18 XII 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 735/15 (oddalającym skargę na poprzednią decyzję nakazującą rozbiórkę) oraz Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 I 2018 r., sygn. akt II OSK 768/16 (uchylającym wskazany wyrok oraz decyzję nakazująca rozbiórkę). Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił wówczas uwagę na konieczność dokonania precyzyjnych ustaleń co do zakresu i charakteru wykonanych robót budowlanych oraz czasu ich wykonania celem rozstrzygnięcia, jakie przepisy powinny znaleźć zastosowanie do oceny możliwości zalegalizowania tych robót oraz ustalenia, czy dalsze roboty budowlane wpłynęły na zmianę tożsamości obiektu.

Rozpatrując sprawę ponownie zarówno PINB jak i DWINB stwierdzili, że budynek hali produkcyjnej został ukończony przed 1 I 1995 r. (w kształcie dwóch połączonych ze sobą hali). Wprawdzie później miały miejsce wielokrotne rozbudowy tej hali, jednak rozbudowy te następnie zostały rozebrane (pomieszczenie kotłowni i kolejne pomieszczenie), a pozostał obiekt o 2 nawach hali produkcyjnej, kształtem odpowiadający budynkowi z 1994 r. Jak wynika ze zgromadzonych zdjęć lotniczych, w przedmiotowej hali wymieniono również pokrycia dachowe, jednakże te roboty budowlane nie zmieniły tożsamości tego obiektu budowlanego. Dalej organy wyjaśniły, że w konsekwencji do oceny problemowego obiektu powinny znaleźć zastosowanie przepisy obowiązującej przez 1 I 1995 r. ustawy z 24 X 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. poz. 229, ze zm.) – dalej jako “PB 74" - w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z 7 VII 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202, ze zm.) – dalej jako "PB 94". Organy powołały obowiązujące wówczas przepisy podkreślając, że na realizację tego rodzaju hali (pow. ok. 408 m2) zawsze wymagane było pozwolenie na budowę, którego inwestorzy nigdy nie uzyskali. Jakkolwiek inwestorzy uzyskali w 1988 r. pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat betoniarski (decyzja Kierownika w Urzędzie Miasta i Gminy S. z [...] IX 1988 r., sygn. [...]), to jednak nie jest to pozwolenie na budowę i dotyczyć mogło wyłącznie istniejącego wówczas budynku poniemieckiej stodoły (problemowa hala produkcyjna powstała dopiero w latach 90.). Organy podkreśliły, że produkcyjny charakter prowadzonej w hali działalności (produkcja płytek, materiałów budowlanych oraz kamienia polegająca na jego formowaniu i cięciu) wyklucza możliwość uznania obiektu za spełniający warunek zgodności z wymaganiami zagospodarowania przestrzennego. Koliduje bowiem z funkcją mieszkaniową terenu, określoną w nieobowiązującej już uchwale nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy S. z [...] IV 1983 r. w sprawie planu miejscowego – dalej jako "MPZP 83". Koliduje także z funkcją usługową terenu, określoną w aktualnie obowiązującej uchwale nr [...] Rady Miejskiej w S. z [...] X 2004 r. w sprawie planu miejscowego obszarów wiejskich części południowo zachodniej gminy S. (Dz.Urz. Woj.D. z 2004 r. Nr [...], poz. [...]) – dalej jako "MPZP 04". Z decyzji organów obu instancji wynika również, że w międzyczasie obowiązywał miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy S. z [...] XI 1994 r. – dalej jako "MPZP 94" – dopuszczający realizację funkcji produkcyjnej nieuciążliwej. Nie da się jednak wiarygodnie ustalić, czy w okresie obowiązywania MPZP 94 przedmiotowa hala spełniała warunek działalności produkcyjnej nieuciążliwej. Konkludując zarówno PINB jak i DWINB uznały, że z uwagi na niezgodność obiektu z wymaganiami zagospodarowania przestrzennego wystąpiła przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 1 PB 74, obligująca do nakazania rozbiórki obiektu.

Skargę na decyzje złożył D. Ż. (dalej jako "skarżący"), podnosząc naruszenie przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Zaznaczył przede wszystkim, że organy pominęły w swej ocenie istotną okoliczność, tj. fakt posiadania przez skarżącego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę hali produkcyjnej typ "Mierosławice" (decyzja z [...] IX 1988 r., sygn. [...]). Wyklucza to możliwość traktowania obiektu w kategoriach samowoli budowlanej, zaś skarżącego w kategoriach strony takiego postępowania. Podkreślono również, że błędna jest ocena organów co do niezgodności obiektu z wymaganiami zagospodarowania przestrzennego. W hali bowiem prowadzona jest działalność usługowa (usługi obróbki kamienia) a nie produkcyjną, nadto skarżącemu zostało wydane przez Burmistrza S. zaświadczenie z [...] II 2017 r. ([...]) o zgodności inwestycji z MPZP 04. W konsekwencji wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji DWINB, wstrzymanie wykonania decyzji, a także o dopuszczenie dowodu z załączonych do skargi: wyciągu z MPZP 04 i powołanego w skardze zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Do odpowiedzi na skargę załączono także postanowienie DWINB z [...] VI 2020 r. (nr [...]), wstrzymujące wykonanie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi można uznać za zasadne.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że kwestionowaną decyzją organy nadzoru budowlanego zastosowały się do wskazań określonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 I 2018 r. (sygn. akt II OSK 768/16), dokonując wyczerpujących i trafnych ustaleń co do czasu wykonania kontrolowanego obiektu i zakresu robót budowlanych, co umożliwiło identyfikację przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie.

Organy nadzoru trafnie ustaliły, że hala, w której obecnie zainstalowane są maszyny do obróbki kamienia, wykonana została przed dniem 1 I 1995 r., co potwierdzają przede wszystkim zdjęcie lotnicze z 1994 r. oraz operat szacunkowy przedmiotowej hali z 1992 r. (akta PINB: tom I k. 115, tom IV k. 119). Trafnie również zauważono, że wprawdzie w późniejszym okresie obiekt ten był poddany wielokrotnej rozbudowie, co obrazuje chociażby mapa ewidencyjna z 1999 r., to jednak ostatecznie rozbudowy te zostały rozebrane i pozostał aktualnie obiekt hali o dwóch nawach, odpowiadający budynkowi utrwalonemu na zdjęciu lotniczym (akta PINB: tom I k. 6, 83; tom VII k. 358, 361). Nie ma więc podstaw do uznania, że po dniu 1 I 1995 r. przeprowadzono w obiekcie hali roboty budowlane, które zmieniły tożsamość pierwotnego obiektu lub też utworzyły trwale dodatkowe części obiektu, cechujące się odrębnością (samodzielnością).

Trafna jest więc konkluzja organów nadzoru, że w okolicznościach sprawy zastosowanie znajdą przepisy PB 74 w zw. z art. 103 ust. 2 PB 94. W szczególności należało rozważyć zastosowanie normy z art. 37 ust. 1 PB 74, według której obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Wobec powyższego w okolicznościach sprawy należało ustalić, czy problemowa hala została wykonana niezgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, a jeśli tak, czy zachodzi któraś z przesłanek wymienionych w art. 37 ust. 1 i 2 PB 74, uzasadniająca nakazanie rozbiórki.

Co do pierwszej kwestii, to trafna jest ocena prawna dokonana przez organy nadzoru, że problemowa hala wymagała pozwolenia na budowę. W świetle art. 28 ust. 1 PB 74 co do zasady roboty budowlane (z wyjątkiem rozbiórek) można było rozpocząć tylko po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Wyjątki w tym zakresie przewidziane zostały w § 19 w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 II 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48, ze zm.). Jak jednak zasadnie zauważyły organy nadzoru, w świetle regulacji powołanego rozporządzenia realizacja budynku hali o pow. ok. 408 m2 nie została objęta zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Istotne zastrzeżenia budzi jednak stanowisko organów, że w okolicznościach sprawy skarżący nie legitymuje się stosownym pozwoleniem na budowę. W materiale dowodowym sprawy znajduje się przecież decyzja z [...] IX 1988 r., sygn. [...], udzielająca poprzedniczce prawnej skarżącego pozwolenia na: "zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego oraz budowę hali produkcyjnej typ "Mirosławice" na zakład betoniarski" (akta PINB, tom I k. 58). Okoliczności tej PINB nie poświęcił w ogóle uwagi, zaś DWINB ograniczył się do stwierdzenia, że decyzja taka nie figuruje w rejestrze właściwego organu i skarżący nigdy nie przedstawił tej decyzji w oryginale. Sąd zwraca jednak uwagę, że nie jest rzeczą strony dopilnować, by decyzja administracyjna została ujęta w wewnętrznym rejestrze prowadzonym przez organ administracji i tego rodzaju okoliczność nie może mieć tu znaczenia przesądzającego. Nie może mieć też znaczenia przesądzającego, że przedłożono jedynie kopię takiej decyzji. Należy zaznaczyć, że organy nadzoru dysponują decyzją o tym samym numerze i dacie, ale o odmiennym rozstrzygnięciu, tj. udzielającą wyłącznie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat betoniarski (akta PINB: tom I k. 5, 133; tom VI k. 51). Decyzja ta, zdaje się, też występuje tylko w formie kopii (w każdym bądź razie w aktach nie ma jej oryginału). Jak wynika z akt, organy ścigania odmówiły wszczęcia postępowania w przedmiocie podrobienia tych dokumentów (akta PINB: tom 6, k. 61). Nie ma więc póki co formalnych podstaw do uznania ex ante którejkolwiek z tych decyzji za podrobioną. W takich okolicznościach niezbędne jest dokonanie rzetelnych ustaleń i ocen dotyczących zwłaszcza decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, gdyż jest to okoliczność o kardynalnym znaczeniu w sprawie. Ograniczenie się w takich warunkach do stwierdzenia, że skarżący nie dysponował pozwoleniem na budowę, gdyż decyzja udzielająca pozwolenia na budowę jest w kopii i nie ma jej w rejestrze organu, jest zbyt arbitralne. Należy podkreślić, że w świetle art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa, obowiązkiem organu administracji jest dokonanie wyczerpujących ustaleń na okoliczności istotne w sprawie i przeprowadzenie wszechstronnej oceny zebranych dowodów, a więc oceny uwzględniającej całokształt materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja tak określonych wymagań nie spełnia.

Stanowisko organów nadzoru zaprezentowane w decyzjach budzi dowodowe zastrzeżenia także z innego powodu. Jak wynika z uzasadnień decyzji obu instancji oraz akt administracyjnych, konsekwencją uznania, że problemowa hala została wykonana w warunkach braku pozwolenia na budowę było przystąpienie przez organy do ustaleń w zakresie zgodności robót budowlanych z przepisami z zakresu zagospodarowania przestrzennego, a więc odnośnie przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 PB 74. W rezultacie tych ustaleń organy stwierdziły niezgodność wykonania hali z przeznaczeniem terenu.

Problematyka oceny robót budowlanych wykonanych wiele lat temu w kontekście zgodności z aktami planistycznymi była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przyjęto w niej, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 PB 74 w zw. z art. 103 ust. 2 PB 94, są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy (uchwała NSA z 16 XII 2013 r., II OPS 2/13 – publ. CBOSA). Wyjaśniono przy tym, że wprawdzie przy stosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 PB 74 w zw. z art. 103 ust. 2 PB 94 r. podstawą orzekania powinny być przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu orzekania przez organ administracji, lecz nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi - zwłaszcza z zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zasadą ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) - byłoby orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym, obowiązującymi w czasie orzekania przez organy, z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym. O ile samo zjawisko samowoli budowlanej należy uznać za wysoce naganne, o tyle jednak w razie bierności organów administracji, które nie podejmowały w przeszłości żadnych działań zmierzających do legalizacji tej samowoli, podczas gdy stan prawny w zakresie przepisów o planowaniu przestrzennym był przez lata korzystniejszy dla inwestora, interes prawny takiego inwestora zasługuje na konstytucyjną ochronę.

Konsekwencją tego stanowiska jest konieczność dokonania ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu zarówno w chwili samowolnego wykonania obiektu budowlanego jak i w okresie późniejszym, aż do chwili wydania przez organ nadzoru decyzji w przedmiocie samowolnych robót budowlanych. Ewentualne zaś stwierdzenie, że samowolne roboty budowlane były lub są zgodne z jakimkolwiek planem miejscowym obowiązującym w tym okresie, wyklucza możliwość wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 PB.

W kontrolowanej sprawie organy nadzoru ustaliły, że w okresie od początku lat 90. do chwili obecnej na terenie nieruchomości skarżącego obowiązywały trzy plany miejscowe, tj. : MPZP 83, MPZP 94 i obecny MPZP 04 (akta PINB: tom I k. 101-103; tom VII k. 390-399).

Co do MPZP 83 organy nadzoru stwierdziły niezgodność hali z mieszkaniową funkcją terenu. Wiarygodność tej oceny budzi jednak zastrzeżenia, bowiem z materiału dowodowego wynika, że konkluzja taka sformułowana została wyłącznie w oparciu o fragment części graficznej MPZP 83 (akta PINB: tom VII, k. 397, 398). Jakkolwiek na rysunku MPZP 83 nie naniesiono konturów nieruchomości skarżącego, ale zdaje się, że objęta jest ona kolorem jasnobrązowym. Rysunek nie zawiera legendy, zaś o przeznaczeniu tego terenu informuje w swym piśmie Burmistrz S. zaznaczając, że brak jest części tekstowej MPZP 83 (akta PINB: tom VII, k. 399). W ocenie Sądu taki materiał dowodowy jest niewystarczający do uznania za udowodnioną okoliczność niezgodności hali z MPZP 83. Przede wszystkim nie wiadomo w oparciu o co Burmistrz S. stwierdził, że ten teren posiadał funkcję mieszkaniową. Organy w takim przypadku powinny uzupełnić materiał dowodowy co najmniej o legendę rysunku. Co więcej, nawet w przypadku potwierdzenia, że teren posiadał funkcję mieszkaniową aktualne pozostanie pytanie o szczegółowe postanowienia dotyczące tej funkcji (np. dopuszczalność realizacji działalności towarzyszącej). Brak części tekstowej MPZP 83 w zasadzie wyklucza możliwość przeprowadzenia wiarygodnych ustaleń i ocen w tym zakresie. Sąd zwraca uwagę, że z materiału dowodowego wynika, że w okresie obowiązywania MPZP 83 wydane zostały decyzje zezwalające na działalność produkcyjną na tym terenie (czy to w postaci zmiany sposobu użytkowania czy też pozwolenia na budowę). Taki stan rzeczy sugeruje pośrednio dopuszczalność realizacji tego typu działalności w okresie obowiązywania MPZP 83. Pozostawienie przez organy obu instancji tych okoliczności przez poza ustaleniami i oceną narusza istotnie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa.

Co do MPZP 94, to podkreślić należy, że o ile PINB stwierdził brak podstaw do uznania sprzeczności obiektu z funkcją usługową terenu (funkcja UR – usługi rzemieślnicze o uciążliwości ograniczonej do własnej działki) o tyle DWINB uchylił się od oceny w tym zakresie. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej stwierdzono bowiem, że MPZP 94 dopuszczał m.in. realizację zakładów produkcyjnych, pod warunkiem ograniczonej uciążliwości (ograniczenie do własnej działki bez pogorszenia środowiska). W rezultacie – zdaniem DWINB – nie można jednoznacznie określić, czy problemowa hala była w okresie obowiązywania MPZP 94 z nim zgodna. Sąd zwraca jednak uwagę, że brak stanowiska organu odwoławczego w kwestii zgodności obiektu z MPZP 94, wyklucza możliwość zajęcia w tym przedmiocie stanowiska przez Sąd. Ponieważ zaś chodzi o okoliczność istotną w sprawie, taki stan rzeczy sam w sobie przesądza o istotnej wadliwości decyzji odwoławczej (istotne naruszenie art. 80 kpa w postaci "braku oceny"). Trzeba podkreślić, że w kontrolowanej sprawie organy muszą zająć jednoznaczne stanowisko co do wszystkich okoliczności istotnych w sprawie (w tym co do zgodności robót budowlanych z MPZP 94) biorąc pod uwagę materiał dowodowy, przepisy prawa oraz zasady swobodnej oceny dowodów.

Co do MPZP 04, organy nadzoru stwierdziły niezgodność hali z usługową funkcją terenu (funkcja 8 UP/U1 zabudowa usługowa i usługi publiczne). DWINB zaznaczył, że czym innym jest działalność usługowa, czym innym zaś działalność produkcyjna. W ocenie DWINB usługą nie można nazwać procesu, w którym np. przywożony nieobrobiony kamień jest następnie cięty, szlifowany i powstaje z niego inny produkt, czy też tworzone jest rozdrabniane kruszywo, w takiej ilości, jak to wynika ze zdjęć zgromadzonych w materiale dowodowym. Zaznaczył też, że prowadzona przez skarżącego firma określona w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, o nazwie [...] D. Ż. (REGON [...]), została oznaczona jako 23.70.Z - cięcie, formowanie, wykańczanie kamienia (przeważająca działalność gospodarcza). Tego rodzaju działalność mieści się właśnie w zakresie "produkcji wyrobów z pozostałych mineralnych surowców niemetalicznych" (zob. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 XII 2007 r. - w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności – Dz.U. Nr 251, poz. 1885, ze zm.). Sąd podziela to stanowisko. Nie można bowiem zgodzić się z argumentacją skargi, jakoby prowadzona przez skarżącego działalność miała charakter usługowy. Skarżący podnosi, że wykonuje jedynie nagrobki z kamienia, docina na wymiar gotowe elementy, czy szlifuje kamienie. Tymczasem w ocenie Sądu dokumentacja zdjęciowa sporządzana w trakcie oględzin i kontroli wskazywała wielokrotnie na wykonywanie materiałów budowlanych z kamienia, składowanych na paletach i gotowych do sprzedaży (akta PINB: tom I k. 36, 63, 71, 154; tom IV k. 114). Rezultatem prowadzonej przez skarżącego w budynku hali działalności jest bowiem wytwarzanie towaru w postaci materiałów budowlanych z kamienia. Jest to zresztą zbieżne z treścią powszechnie dostępnej oferty skarżącego określonej jako "produkcja materiałów budowlanych z kamienia naturalnego Piaskowca: płyty elewacyjne, płyty posadzkowe, parapety, stopnie schodowe, nakrywy, elementy ogrodzenia" ([...]). Dla oceny kwesty zgodności obiektu hali z MPZP 04 nie może też mieć rozstrzygającego znaczenia powoływana przez skarżącego treść zaświadczenia Burmistrza S. z [...] II 2017 r. (akta PINB: tom VI, k. 164). W zaświadczeniu tym Burmistrz stwierdza zgodność z MPZP 04 "budynku usługowego", przez co w istocie nie wiadomo, jakiego budynku to zaświadczenie dotyczy (postępowanie nadzorcze prowadzone przez organy obejmuje trzy budynki określone przez organy jako: "hala produkcyjna", "budynek dawnej stodoły" i "budynek biurowy"). Niczego nie przesądza także powoływane przez skarżącego zaświadczenie Burmistrza S. z [...] V 2015 r. (akta sądowe, k. 14). Zresztą, wiążącej oceny zgodności samowolnie wykonanych robót budowlanych z planem miejscowym dokonują na etapie administracyjnym wyłącznie organy nadzoru budowlanego.

Prawidłowość dokonanych przez PINB i DWINB ocen, wskazujących na niezgodność budynku hali z przeznaczeniem terenu określonym MPZP 04, oczywiście nie jest wystarczająca do wydania nakazu rozbiórki. Wadliwość postępowania dowodowego w zakresie okoliczności posiadania przez skarżącego pozwolenia na budowę oraz w zakresie zgodności robót budowlanych z MPZP 83 i z MPZP 94, stanowiąc istotne naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa.

Rozpatrując sprawę ponownie DWINB przeprowadzi przede wszystkim uzupełniające czynności dowodowe celem wiarygodnego rozstrzygnięcia, czy budowa hali była poprzedzona udzieleniem pozwolenia na budowę. Organ może przy tym rozważyć m.in. zasadność skorzystania z akt postępowania przygotowawczego, czy zweryfikować możliwość przesłuchania w charakterze świadka osoby podpisanej na decyzji. Co oczywiste, dopiero wynik ustaleń w przedmiocie wykonania hali w oparciu o pozwolenie na budowę determinował będzie zakres i kierunek dalszych koniecznych czynności wyjaśniających, w tym sygnalizowanych przez Sąd kwestii zgodności z planami miejscowymi. W przypadku stwierdzenia przez DWINB, że zakres koniecznych czynności wyjaśniających wykracza poza granice określone w art. 136 kpa, sprawa zostanie przekazana do ponownego rozpatrzenia przez PINB na zasadzie art. 138 § 2 kpa.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa uwzględniając kierunek rozstrzygnięcia i poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 997 zł, na którą składają się: wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).