Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1395/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 145 § 1 lit c, art 7, 77 § 1, 80, 76 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 30 ust 1, art 3 ust 1, art 31 ust 1, art 54 pkt 2 lit b
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 r sprawy ze skargi T. N. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. 1. uchyla zaskarżone postanowienie ; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego T. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy orzeczenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z [...] października 2015 r. - wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8, w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) - o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji - budowa dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych na działce ew. nr [...] (obr. [...]) w N., gm. [...]. Wnoszącym o ustalenie warunków zabudowy był p. T. N., zwany dalej "Inwestorem".

W uzasadnieniu decyzji zreferowano przebieg sprawy. Wskazano m.in., że:

- przedłożony projekt decyzji dotyczy realizacji inwestycji w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...]; jego funkcjonowanie reguluje uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...]), zwana dalej: uchwałą Nr [...],

- istotne było zatem wyjaśnienie, czy inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami uchwały Nr [...], w szczególności w kontekście obowiązujących zakazów, związanych z ochroną przyrody,

- realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia narusza zakaz, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr [...]; mianowicie na tym terenie zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej; działka ew. nr [...] znajduje się w całości w odległości mniejszej niż 100 metrów od linii brzegowej rzeki [...]; wskazuje na to mapa, stanowiąca załącznik graficzny przedłożonego projektu decyzji (na której wyznaczono, za pomocą linii rozgraniczających, teren inwestycji); informacje te znajdują również potwierdzenie na zdjęciach satelitarnych, umieszczonych na ogólnodostępnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Geoportal (www.geoportal.gov.pl),

- skoro realizacja planowanej inwestycji bezspornie narusza zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od brzegów, kluczowe znaczenie ma rozstrzygnięcie, czy dane zamierzenie mieści się w zakresie odstępstw od tego zakazu,

- w odniesieniu do odstępstwa, o którym mowa w § 5 ust. 5 pkt 3 uchwały Nr [...], zakaz nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a - w przypadku obszarów, dla których studium uchwalono przed wejściem w życie niniejszej uchwały i nie określono w nim granic zwartej zabudowy miasta lub wsi - również obszarów wskazanych w obowiązującym studium jako tereny zabudowane; studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zwane dalej "Studium", zostało uchwalone uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r.; udostępniona jest ona na stronie internetowej biuletynu informacji publicznej: [...]; uchwała Nr [...] została przyjęta w 2011 roku; oznacza to, że Studium zostało uchwalone przed wejściem w życie uchwały Nr [...]; zatem - w danym przypadku - odstępstwo od analizowanego zakazu dotyczy również obszarów wskazanych w Studium jako tereny zabudowane,

- dla zbadania, czy wskazane odstępstwo ma zastosowanie, kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy działka ew. nr [...] jest położona na obszarze wskazanym w Studium, jako teren zabudowany; mając na uwadze, że - ze względu na skalę i formę rysunku Studium, udostępnionego na stronie internetowej - ustalenie powyższej kwestii jest niemożliwe, organ odwoławczy, zwrócił się do Wójta Gminy [...] (pismo z [...] stycznia 2016 r.) o informację, czy przedmiotowa działka znajduje się w obszarze określonym w Studium, jako tereny zabudowane; u podstaw takiego postępowania legła okoliczność, że - zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy, przy czym - zgodnie z art. 9 ust. 2 tej ustawy - studium sporządza wójt, burmistrz lub prezydent miasta (tj. organ wykonawczy gminy), a uchwala rada gminy (art. 12 ust. 1),

- pismem z [...] lutego 2016 r. Wójt Gminy [...] udzielił odpowiedzi wskazując, że działka nie jest położona w granicach obszaru określonego w Studium jako tereny zabudowane; zlokalizowana jest bowiem zarówno poza wskazanymi w studium "obszarami wielofunkcyjnej zabudowy wsi", jak i "terenami istniejącej lub realizowanej zabudowy",

- wobec tego w przedmiotowej sprawie odstępstwo, o którym mowa w § 5 ust. 5 pkt 3 uchwały Nr [...], nie ma zastosowania,

- odnosząc się do opinii urbanistycznej z [...] lutego 2016 r., przedłożonej przez Inwestora w toku postępowania odwoławczego (przy piśmie z [...] lutego 2016 r.), w której - w odniesieniu do ustaleń Studium dla przedmiotowej działki – wskazano: "nie może być takiej sytuacji, że w wykształconej strukturze funkcjonalno-przestrzennej zabudowy, jedna działka, która jest położona w sąsiedztwie istniejącej zabudowy i bezpośrednio do niej przylega była położona poza terenami stanowiącymi tą strukturę", wskazano, że kształtowanie polityki przestrzennej gminy [...], w tym rozpatrywanie kwestii, jakie ustalenia winno zawierać studium dla terenu, na którym znajduje się sporna nieruchomość, wykracza zarówno poza granice niniejszego postępowania uzgodnieniowego, prowadzonego w myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; znacząco przekracza też poza kompetencje rzeczowe wyspecjalizowanych organów: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. i Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska,

- w przedmiotowej sprawie zastosowania nie ma również odstępstwo, o którym mowa w § 5 ust. 5 pkt 4 uchwały Nr [...], dotyczące uzupełnień zabudowy pod warunkiem nie zmniejszania odległości zabudowy od brzegów wód, ustalonej w odniesieniu do zabudowy występującej na działkach budowlanych bezpośrednio przylegających; za działki przylegające można uznać jedynie działki bezpośrednio graniczące z działką przeznaczoną do zainwestowania; przez pojęcie "przyległy" rozumie się teren, który przylega do czegoś, styka się z czymś lub jest bardzo blisko; z kolei - odnosząc się do pojęcia "uzupełnienie" - wykładnia semantyczna i ścisła tegoż pojęcia prowadzi do wniosku, że dotyczy ono sytuacji, kiedy czyni się zabudowę kompletną, dodając to, co stanowi jej dopełnienie (tak wyrok WSA o sygn. akt: IV SA/Wa 484/11 dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"),

- odnosząc to na grunt analizowanej sprawy wskazano: z załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że zabudowane nieruchomości przylegające do analizowanej nieruchomości to działki ew. nr: [...] (na której trwają prace budowlane) oraz [...]; organ I. instancji błędnie wskazał, że takową nieruchomością jest również działka ew. nr [...]; w przedmiotowym odstępstwie chodzi bowiem o przylegające działki, na których znajduje się zabudowa, a nie na których planuje się zabudowę; słusznie natomiast organ I instancji stwierdził, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji nie uwzględnia warunku wskazanego w analizowanym odstępstwie - nie zmniejszania odległości zabudowy od brzegów wód, ustalonej w odniesieniu do zabudowy występującej na działkach budowlanych bezpośrednio przylegających; oznacza to, że zastosowanie analizowanego odstępstwa nie jest możliwe; przedmiotowe odstępstwo miałoby zastosowanie tylko wówczas, gdyby wskazany warunek został uwzględniony - poprzez wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w stosunku do linii brzegowej rzeki [...] w odległości nie mniejszej, niż zabudowa znajdująca się na działkach przylegających - na mapie stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji,

- zastosowania w przedmiotowej sprawie nie ma również odstępstwo, określone w § 5 ust. 5 pkt 5 uchwały Nr [...], dotyczące budowy nowych oraz odbudowy, nadbudowy i rozbudowy obiektów budowlanych w granicach zabudowanej budynkiem działki budowlanej, pod warunkiem nie zmniejszania dotychczasowej odległości zabudowy od brzegów wód ustalonej w odniesieniu do zabudowy znajdującej się na tej działce lub na działce bezpośrednio przylegającej; mimo, że na działce inwestycyjnej znajduje się budynek, również i w tym przypadku przedłożony projekt decyzji nie uwzględnia warunku umożliwiającego zastosowanie odstępstwa - nie zmniejszania dotychczasowej odległości zabudowy od brzegów wód,

- w sprawie nie znajdą także zastosowania inne odstępstwa, przewidziane w uchwale Nr [...], z przyczyn omówionych kolejno w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia,

- ponadto, w trakcie oględzin terenu przeprowadzonych [...] października 2015 r., organ I. instancji ustalił, że "brzeg rzeki porastają drzewa gatunek olcha", jednakże - co niezrozumiałe - pominął analizę tej kwestii w kontekście obowiązujących w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] zakazów; jak wskazał organ odwoławczy, ze stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji mapy wynika, że nad rzeką [...], wzdłuż zachodniej granicy działki ew. nr [...] (a zwłaszcza w rejonie jej południowego fragmentu), znajdują się zadrzewienia nadwodne; z przedmiotowej mapy wynika również, że pojedyncze drzewa, stanowiące część zadrzewień, o których mowa, znajdują się w granicach analizowanej działki; informacje te znajdują również potwierdzenie na zdjęciach satelitarnych, umieszczonych na portalu internetowym Geoportal; wobec tego przedłożony projekt decyzji, dopuszczający lokalizację dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na niemal całej powierzchni przedmiotowej działki (oprócz wydzielonego nieprzekraczalną linią zabudowy wąskiego, pięciometrowego pasa, znajdującego się wzdłuż ul. [...]), stoi w sprzeczności również z zakazem, o którym mowa w § 5 pkt 3 uchwały Nr [...]; zgodnie z nim na tym terenie zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynika to z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych; w przedmiotowej sprawie, z uwagi na omówiony wcześniej charakter inwestycji, nie występują przesłanki do zastosowania odstępstwa, wynikającego z treści danego zakazu, jak również odstępstw określonych w § 5 ust. 2 pkt 1-3 uchwały Nr [...],

- odnosząc się do argumentu zawartego w zażaleniu, że zamierzeniem Inwestora jest "uzupełnienie zabudowy" w odległości nie większej niż na sąsiedniej działce, na której zlokalizowany jest obiekt szkoły, wyjaśniono, że organy uzgadniające biorą pod uwagę ustalenia zawarte w projekcie decyzji, w tym, dotyczące lokalizacji obiektów budowlanych i zagospodarowania terenu; zatem wszelkie wyjaśnienia i deklaracje, dotyczące rozmieszczenia planowanych obiektów budowlanych na spornej działce nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, o ile nie znajdują odzwierciedlenia w uzgadnianym projekcie decyzji; zmian w zakresie sposobu użytkowania terenu Skarżący może dokonać jedynie poprzez złożenie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zawierającego informacje o szczegółowej lokalizacji planowanych do realizacji budynków,

- organ I. instancji nie rozpatrzył wprawdzie kwestii zgodności przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy z zakazem, o którym mowa w § 5 pkt 3 uchwały Nr [...], jak również nie rozpatrzył należycie odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, o którym mowa w jej § 5 ust. 5 pkt 3, jednakże uchybienia te nie wymagały uchylenia zaskarżonego postanowienia, bowiem nie miały wpływu na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia oraz zostały wyeliminowane w toku postępowania odwoławczego, poprzez właściwe rozpatrzenie sprawy w przedmiotowym zakresie.

W skardze, Inwestor zarzucił naruszenie przepisów prawa:

- materialnego, poprzez niezastosowanie § 5 ust. 5 pkt 3 uchwały Nr [...],

- procesowego, poprzez jego niezastosowanie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., - nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, zebranego w niniejszej sprawie, oraz nie zgromadzenie całego materiału dowodowego, niezbędnego do rozpatrzenia sprawy,

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie odniósł się właściwie wnikliwie do treści Studium, Wadliwie zinterpretował informacje, zawarte w piśmie z [...] lutego 2016 r., oraz pominął zapisy Studium, z których treści wynikało, że przedmiotowy teren ma funkcje terenu zabudowanego i nie jest na nim wyłączona zabudowa. Nie uwzględniono też, w należytym zakresie, opinii urbanistycznej. Organ bezpodstawnie uznał ze teren jest zadrzewiony. W istocie występują tylko zadrzewienia nad samą wodą. Na terenie działki inwestycyjnej występują pojedyncze drzewa, co mają potwierdzać załączone do skargi fotografie. Okoliczne tereny są natomiast intensywnie zabudowywane, co wyklucza uznaje, że działka nie leży na obszarze zabudowanym.

Wniesiono o dopuszczenie dowodów uzupełniających z załączonych do skargi mapy zasadniczej ze Starostwa Powiatowego oraz zdjęć, na okoliczność, że na działce ew. nr [...] nie ma zadrzewienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W trakcie rozprawy (k. 33) Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentów. Skarżący podniósł, że można wątpić czy - wobec skali Studium oraz dokładności rysunku - informacje o treści jego postanowień, przedłożone przez organ gminy, są wiarygodne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie; choć tylko w części jej zarzuty są trafne. W przedmiotowej sprawie stosownie wnikliwie nie wyjaśniono istotnych okoliczności, co do stanu prawnego, gdy chodzi o teren, gdzie znajduje się nieruchomość (uchybienie art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Konkretne ustalenia musiałyby znaleźć adekwatne odzwierciadlenie w treści uzasadnienia (wobec treści art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i11 K.p.a.). W takiej sytuacji orzeczenie w sprawie było przedwczesne.

Nie jest sporne w sprawie, że teren inwestycji jest generalnie objęty zakazem, wynikającym z § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr [...], natomiast jest - czy znajduje zastosowanie wyłączenie, zakreślone w jej § 5 ust. 5 pkt 3 tej uchwały.

Dla poczynienia ustaleń w tym względzie konieczne jest wyjaśnienie dwu kwestii:

- jakiej treści postanowienia Studium, gdy chodzi o opis funkcji terenu, mają zastosowanie do działki Skarżącego,

- czy w świetle konkretnego brzmienia zapisów Studium, obszar inwestycji jest kwalifikowany jako "teren zabudowany".

Gdy chodzi o pierwszą ze wskazanych kwestii, jak trafnie wywodzi Inwestor, może budzić wątpliwości, czy ustalenia, co do brzmienia Studium są dla działki skrżącego precyzyjne.

W rozpoznawanej sprawie – co niesporne – wobec skali rysunków Studium samodzielnie ustalanie przez organ uzgadniający, w jakim obszarze funkcjonalnym jest położona działka inwestycyjna i jakie są wobec tego zapisy treści tekstowej Studium mogło nastręczać zrozumiałe trudności. W takiej sytuacji – skoro organ uzgadniający nie mógł dokonać niebudzących wątpliwości ustaleń samodzielnie - zasadne było wystąpienie o dokument urzędowy, gdzie opisano by, jakie jest zakładane przeznaczenie terenu. Stanowi go wypis i wyrys z treści studium, który wydawany jest w myśl ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez organ gminy (art. 30 ust. 1 w wz. z art. 3 ust. 1 i art. 31 ust. 1). Tego rodzaju informacja stanowi dokument urzędowy w myśl art. 76 K.p.a. i ma szczególną moc dowodową. Podważanie jego treści jest wprawdzie możliwe, lecz wymaga przeprowadzenia dowodu na okoliczność, że informacje zawarte w wyrysie bądź wypisie pozostają w sprzeczności z faktyczną treścią studium (art. 76 § 3 K.p.a.). W rozpatrywanej sprawie dokument, włączony do akt (pismo z [...] lutego 2016 r.), jest wprawdzie podpisany przez organ gminy (z jego upoważnienia). Nie spełnia jednak wymagań z uwagi na brak zachowania stosowanej formy (nie jest określonymi mianem wypisu lub wyrysu). W takiej sytuacji Inwestor może podważać treść tego dokumentu, wyrażając wyłącznie wątpliwości, czy stosowne informacje są trafne, precyzyjne czy wiarygodne.

Drugą kwestią, gdy ustalone już będzie, jakie jest faktycznie brzmienie zapisów danego Studium, jest właściwa ocena, czy w ich świetle przedmiotowy teren jest w nim faktycznie zakwalifikowany, jako zabudowany. W myśl obowiązującej na dzień uchwalania danego Stadium ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), powinny były być w nim określone w szczególności właśnie obszary zabudowane (art. 6 ust. 5 pkt 4) zaś odrębnie obszary, które mogą być przeznaczone pod zabudowę (art. 6 ust. 5 pkt 5). Użycie przez prawodawców w samej ustawie jak i – potem – w stosownej uchwale, określnej nomenklatury – wyrazy "tereny zabudowane" – nie oznacza konieczności jej powielania w treści samego dokumentu - Studium. Nie można wykluczyć a priori, że organ gminy nazwał, dla potrzeb dokumentu planistycznego, obszary faktycznie kwalifikowane za zabudowane innymi, analogicznymi określeniami, odpowiadającymi znaczeniu terenów zabudowanych. Wyłącznie zakazu, zakreślonego § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr [...], trzeba rozumieć właśnie z uwzględnieniem tego uwarunkowania. Nie podobna bowiem zakładać, jakoby, wolą Sejmiku Województwa [...] przy przyjmowaniu uchwały Nr [...] było wyłączenie zakazu jedynie, co do terenów formalnie nazwanych w obowiązujących, a dawniej uchwalanych, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy terenami zabudowanymi nie zaś także do wszystkich innych o identycznych cechach lecz opisanych beż użycia wskazanego określenia. Co istotne, dany wyjątek zakreśla w istocie faktyczne granice ustanowionego zakazu. Nie można więc wnosić, aby były one determinowane względami formalnymi (gdy chodzi o użytą nomenklaturę w dokumentach planistycznych) nie zaś przesłankami o charakterze merytorycznym. Doszło w istocie do normatywnego zwolnienia z zakazu zabudowy na terenach zakwalifikowanych już jako faktycznie zabudowane.

W tym kontekście konieczne jest rozważenie przez organ administracji, jakie zapisy Stadium dotyczą przedmiotowego terenu – jakie funkcje przypisano terenowi inwestycji. W tym celu konieczne jest odniesienie się do treści całego Studium i ustalenie:

- jakie określania użyto w nim dla opisu terenów uznawanych za już zabudowane,

- jak mają się do nich opisy terenów gdzie jedynie przewidywana jest zabudowa w przyszłości oraz pozostałych niezabudowanych terenów.

Podjęcie stosownych rozważań w danym zakresie przez Sąd na obecnym etapie prowadziłoby do naruszenia zasady rozpatrywania sprawy wpierw przez organ administracji a dopiero następnie kontroli ostatecznych orzeczeń administracyjnych przez sądy administracyjne. W istocie bowiem - także przy założeniu, że informacja uzyskania do organu gminy, co do dotychczasowych zapisów Studium jest pełna i trafna – w treści uzasadnienia skarżonego aktu nie zawarto żadnych rozważań w danym zakresie. Poprzestano na przytoczeniu treści pisma organu gminy i suchej konkluzji, że dany teren nie jest określony w Studium terminem teren zabudowany. Podkreślenia wymaga, że do zadań organu gminy należy udzielanie sformalizowanej informacji m.in. o treści studium. Kompetencja ta nie obejmuje jednak uprawnienia do dokonywania wiążących, w sprawach indywidualnych przed innymi organami, interpretacji znaczenia zawartych w studium zapisów. Stosowna wykładnia studium jest przeprowadzana w ramach ustalenia stanu prawnego w postępowaniach administracyjnych przez organy właściwe rzeczowo w poszczególnych kwestiach.

W tej sytuacji przedwczesne byłaby ocena przez Sąd, czy w sprawie doszło do naruszenia, powołanego w skardze, przepisu prawa materialnego, zakreślającego granice ograniczeń.

Jak z kolei wskazano na wstępie, uczynienie prawidłowych ustaleń w danym zakresie może mieć kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy – oceny czy w danym przypadku znajdzie zastosowanie wyłączenie od zakazu zakreślone w § 5 ust. 5 pkt 3 uchwały Nr [...]. W tym kontekście organ rozważy ponownie czy może mieć znacznie w kwestii prawidłowej wykładni zapisów Studium opinia urbanistyczna, przedłożona przez Inwestora. Na uwadze będzie też miał, że wyjątki od zakazów nie mogą być wykładane rozszerzająco. Wobec tego nie ma znaczenia w sprawie, czy Studium dopuszczało na danym terenie zabudowę w przyszłości, lecz czy określało je takim mianem jakim opisywano tereny już zabudowane. Jak wskazano, ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym wymagała wydzielenia obu kategorii terenów, poprzez ich stosowny opis w treści studium (art. 6 ust. 5 pkt 4 a pkt 5).

Odnosząc się do pozostałych podniesionych w skardze kwestii, należy jeszcze wskazać że - o ile w sprawie nie znajdzie zastosowania zakaz zabudowy w pasie 100 m. od brzegu - rolą organu uzgadniającego będzie rozważenie, czy istniejące zadrzewienia, jeżeli podlegają ochronie, w myśl uchwały Nr [...], jako nadbrzeżne, mogą w istocie kolidować z zabudową przy uwzględnieniu przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji. Jeżeli tak jest, trafna jest odmowa uzgodnienia takiego projektu. Nie sprecyzowano w nim bowiem warunków gwarantujących ochronę danych zadrzewień – np. poprzez zamieszczenie stosownych wymagań, co do usytuowania obiektów, wobec treści art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadnienie postanowienia odmownego powinno jednak w takim przypadku zakreślać warunki, których spełnienie, gdy chodzi o uzupełnienie treści projektu decyzji, umożliwi uzgodnienie jego zmodyfikowanej wersji albo wskazywać wprost, że usytuowanie zabudowy o wnioskowanych parametrach nie jest w ogóle na działce możliwe ponieważ obiektywnie musi kolidować z chronionymi zadrzewieniami. Obwiązek zamieszczenia tego rodzaju informacji wynika z reguł ogólnych postępowania administracyjnego – zasady informowania stron o istotnych uwarunkowaniach sprawy jak i ekonomii postępowania (art. 9 i 12 §. 1 K.p.a.).

Sąd nie dopuścił dowodu z załączonych do skargi dokumentów, co do aktualnego sposobu zagospodarowania działki. Przeprowadzenie z nich dowodu nie mogłoby mieć bowiem wpływu na treści orzeczenia w danej sprawie. Sąd nie jest właściwy do oceny stanów faktycznych w zakresie, w jakim nie dokonał tego w wystarczającym zakresie organ administracji. O ile kwestia ma znacznie w sprawie, gdy istotne okoliczności nie zostały wyjaśnione, kontrolując legalności orzeczenia, sąd administracyjny uchyla zaskarżone orzeczenia, wobec naruszenia przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Bez zasadne są z kolei zarzuty skargi, w zakresie w jakim przywołuje się kwestie faktycznego aktualnego zagospodarowania działek przyległych. Nie ma to znaczenia w kontekście możliwości zastosowania wyjątku, zakreślonego w § 5 ust. 5 pkt 3 uchwały Nr [...]. Nawiązano w nim do treści postanowień studium nie zaś do faktycznego sposobu zagospodarowania działek przyległych. Z kolei, gdy chodzi o ramy wyjątków opisanych w § 5 ust. 5 pkt 4 i 5 uchwały, ustalenia i konkluzje organu administracji w danym zakresie nie są w istocie kwestionowane. W ocenie Sądu są one trafne. Ponowne przytaczanie argumentacji, sformułowanej w treści uzasadnienia zaskarżanego aktu, nie jest zasadne. Została ona bowiem szczegółowo uprzednio zreferowana. Sąd przyjmuje ją za własną.

Sąd z urzędu nie dostrzegł także innych niż przywołane wyżej wadliwości zaskarżonego aktu, które mogłyby także przemawiać za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), orzekł jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200. Zasądzono zwrot kwoty 100 zł., uiszczonej tytułem wpisu od skargi.

Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną i wytyczne, co do dalszego postępowania, sformułowane w niniejszym uzasadnieniu.