Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 669/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 29 ust. 9
journal: Dz.U. 2016 poz 1432
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska – Florek po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Komendanta Głównego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 498/17 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 13 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 498/17 w sprawie ze skargi R. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 13 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. R. A. (skarżący) w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznych szkód majątkowych, polegających na utracie jedynego źródła utrzymania. Skarżący dodał, że wraz z żoną ma na utrzymaniu dwoje dzieci i utrata pracy spowoduje dla niego oraz całej rodziny trudności związane z jej utrzymaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny wniosku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżący wskazał, że skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wiązałoby się z pozbawieniem go jedynego źródła utrzymania, a jego rodziny niezbędnych źródeł dochodu. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący należycie uprawdopodobnił, że w sytuacji wykonania decyzji cofającej mu licencję pracownika ochrony fizycznej straci pracę, a więc on sam, jak i jego rodzina zostaną pozbawieni głównego źródła utrzymania. Pozbawienie skarżącego źródła dochodu może spowodować poważne, a zarazem trudne do odwrócenia pogorszenie sytuacji życiowej skarżącego i pozostających na jego utrzymaniu dzieci. Sąd pierwszej instancji odwołał się nadto do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. II GZ 68/13 wskazując, że utrata źródła dochodu związana z utratą uprawnień do wykonywania zawodu spowodować może wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w związku z czym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Komendant Główny Policji. Zaskarżając orzeczenie w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów, tj.:

- art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez uznanie, że utrata przez skarżącego uprawnień pracownika ochrony fizycznej spowodowała utratę zatrudnienia i brak środków utrzymania dla rodziny oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody poprzez obniżenie wynagrodzenia zasadniczego za pracę;

- art. 29 ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1432 ze zm.; dalej: ustawa o ochronie osób i mienia), poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że może nastąpić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, podczas gdy decyzja ta z mocy prawa, tj. wolą ustawodawcy podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Na podstawie powyższego, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Organ podkreślił, że skarżący nie udokumentował swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej. W ocenie organu nie jest wiadomym, czy praca w charakterze pracownika ochrony stanowi jego jedyne źródło utrzymania oraz jakie dochody osiąga jego żona. Samo wskazanie we wniosku, iż wykonanie decyzji pozbawi R. A. źródła utrzymania, nie stanowi w ocenie organu wystarczającej przesłanki do wstrzymania jej wykonania, a skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony nie stanowi przeszkody do podjęcia pracy w innym charakterze. Organ wskazał nadto, że na podstawie art. art. 29 ust. 9 ustawy o ochronie osób i mienia skreślenie z listy pracowników ochrony następuje w formie decyzji administracyjnej, która podlega natychmiastowemu wykonaniu. Wprowadzone przez ustawodawcę rozwiązanie związane jest w ocenie organu z faktem, że pracownicy ochrony zostali wyposażeni w szereg kompetencji, które stanowiły domenę państwa, a które bezpośrednio dotyczą życia, zdrowia, lub nietykalności cielesnej. Specyfika wykonywanej funkcji wiąże się natomiast z dużym ryzykiem i koniecznością zagwarantowania zaufania publicznego. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z 24 marca Komendant Powiatowy Policji w Kluczborku wydał wobec R. A. naganną opinię, która następnie postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z 11 maja 2016 r. została utrzymana w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza wobec powyższego, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do WSA skarżący wskazał wprawdzie, że jest jedynym żywicielem rodziny i skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej powoduje, że pozostaje bez pracy i nie jest w stanie zapewnić utrzymania dla siebie i rodziny. Twierdzeń tych jednakże w żaden sposób nie udokumentował. Z wniosku o wstrzymanie i jego uzasadnienia nie wynikają też żadne dane obrazujące sytuację rodzinno-materialną skarżącego, w szczególności, jakie były jego dotychczasowe dochody, czy i jakie posiada oszczędności. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu zawiera wyłącznie twierdzenia o poniesieniu daleko idących i nieodwracalnych konsekwencji związanych z utratą przez skarżącego pracy, której przewrócenie wiąże się z trudnościami i kosztami. Tego rodzaju argumentacja nie zasługuje na aprobatę i stwierdzenie, że skarżący wykazał zaistnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący nie wykazał też, czy wobec niego istnieją jakiekolwiek przeciwwskazania np. zdrowotne w podjęciu innej formy zarobkowania bądź też takie trudności na rynku pracy, które uniemożliwiają mu uzyskiwanie jakiegokolwiek dochodu. Brak we wniosku o wstrzymanie wskazania jakichkolwiek okoliczności dotyczących sytuacji indywidualnej skarżącego nie pozwala uznać, że wykonanie decyzji wywoła nieodwracalne czy trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przyznał skarżącemu ochronę tymczasową, mimo że lakoniczne twierdzenia skarżącego nie zostały poparte żadnymi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Tym samym przyjąć należało, że skarżący na etapie składania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w żaden sposób nie uprawdopodobnił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla niego skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na uwzględnienie zasługuje również zarzut naruszenia art. 29 ust. 9 ustawy o ochronie osób i mienia. Związane jest to z okolicznością, obligatoryjnego skreślana z listy pracowników osobę, która utraciła nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Z tych wszystkich przyczyn oraz na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.