Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1888/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 157, 184, 197 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2030/16 o odmowie uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2017 r. sygn. II SA/Wa 2030/16 w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2030/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku tego Sądu z dnia 23 czerwca 2017 r. w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

W uzasadnieniu Sąd ten podał, że wyrokiem z dnia 23 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.J. na ww. postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...].

Pismem z 30 czerwca 2017 r. K.J., na podstawie art. 157 ustawy z prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o "przeprowadzenie postępowania uzupełniającego i rozpoznanie skargi we właściwym trybie, z uwzględnieniem konstytutywnego obowiązku rozpoznania przez sąd administracyjny wszystkich podniesionych w skardze zarzutów, oraz w zakresie zaskarżenia podmiotowego, przedmiotowego i prawnego". Skarżący wniósł o "zastosowanie konstytutywnej zasady jawności postępowania z art. 45 ust. 1 ustawy zasadniczej" oraz o rozpoznanie wszystkich zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku.

Sad ten przytaczając treść art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., podał, że instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku, nie zaś do jego uzasadnienia. Strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania.

Zdaniem Sądu I instancji, w sprawie niniejszej Sąd w wyroku z dnia 23 czerwca 2017 r. orzekł o całości skargi uznając, że jest ona niezasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligują Sądu do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia w przypadku oddalenia skargi. Zatem zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący, nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Jeśli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem, co wynika z treści wniosku, to powinien go zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, ponieważ wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem Sądu zawartym w tym orzeczeniu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady jawności postępowania Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, zatem Sąd miał podstawę prawną do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Z kolei w tym trybie sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Sąd I instancji dodał, że odpis sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym został doręczony skarżącemu na podstawie art. 139 § 4 p.p.s.a w dniu 27 czerwca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku w dniu 30 czerwca 2017 r., a więc zachowując termin do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku.

W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy "celem ponownego i właściwego rozpoznania oraz wydania poprawnego orzeczenia w zakresie wniosku wniesionego, podmiotowo i prawnie, a w tym orzeczenia spełniające nakaz z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie poprawnego uzasadnienia prawnego i faktycznego". W uzasadnieniu podniósł, że nie sposób zgodzić się z możliwością uznania, iż orzeczenia wydano po właściwie przeprowadzonym postępowaniu wstępnym i procesowym albowiem zarządzeniem z dnia 26 października 2017 r. w przedmiocie doręczenia odpisu orzeczenia zakreślono zmianę dokonaną podmiotowo, poprzez nieuzasadnione pouczenia o kosztach sądowych, w okolicznościach, w których skarżący korzysta w całości ze zwolnień ustawowych – I OZ 1331/17.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a,. stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Powyższe oznacza, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Na podstawie tego przepisu nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim żądanych przez stronę postępowania kwestii, albowiem takie działanie w istocie zmierza do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11).

W rozpatrywanej sprawie wyrokiem z dnia 23 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.J., uznając ją za niezasadną. Sąd I instancji dnie miał obowiązku zawarcia w tym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy, a Sąd I instancji rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Tym samym, Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku.

Odnosząc się do zarzutu o zwolnieniu od kosztów sądowych w całości, należy zauważyć, że koszty sądowe nie są przedmiotem skargi. Ewentualne błędne wezwanie skarżącego do uiszczenia jakikolwiek kosztów sądowych rozpatrywane jest w postępowaniu zażaleniowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza ponadto, że Sąd I instancji zobligowany art. 141 § 4 p.p.s.a. sporządził uzasadnienie prawidłowo albowiem odzwierciedla ono prawidłowo stan faktyczny danej sprawy, rozpoznaje podniesione w skardze zarzuty, stanowisko pozostałych stron oraz wskazuje i wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.