Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 289/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Asesor WSA Marta Pająkiewicz - Kremis (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi Starosty W. na bezczynność Dyrektora Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 lutego 2021 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Starosta W. K. K. zarzucił Dyrektorowi Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei we W. bezczynność wynikającą z nierozpoznania wniosku z dnia 21 lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. W ramach dalszej argumentacji skargi skarżący podniósł, że w dniu 25 lutego 2021 r. zwrócił się do drogą e-mailową do Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei we W. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, tj. o wskazanie danych personalnych (imienia i nazwiska) funkcjonariusza – pracownika rejonu dróg wojewódzkich w O., który w dniu 8 lutego 2021 r. pełnił dyżur w zakresie zimowego utrzymania dróg wojewódzkich. W odpowiedzi na ten wniosek, skarżący uzyskał pisemną informację, że zakres wnioskowanej informacji nie dotyczy spraw publicznych a zatem do wniosku nie ma zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Stanowisko to organ podtrzymał w piśmie z dnia 7 kwietnia 2021 r.

Zdaniem skarżącego, pomieszczona w treści art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej szeroka definicja informacji publicznej, przy uwzględnieniu ograniczeń wskazanych w treści art., 5 ust. 2 tej ustawy świadczy zdaniem strony o tym, że organ miał obowiązek udzielenie informacji o osobie pracownika rejony dróg wojewódzkich w O., który w dniu 8 lutego 2021 r. pełnił dyżur w zakresie zimowego utrzymania dróg wojewódzkich. Dodał, że jeżeli z kolei żądane informacje nie mogą zostać ujawnione (udostępnione), to organ powinien wydać decyzję wraz ze wskazaniem "o jaki typ chronionej informacji chodzi oraz z jakich powodów odmawia udzielenia tego dostępu".

Na tle tej argumentacji oraz podnosząc zarzut naruszenia art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 . poz. 735, dalej: k.p.a.), art. 12 § 1 k.p.a., art. 35 § 1 i 3 k.p.a., art. 36 § 1 k.p.a., art. 37 § 5 k.p.a. oraz przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie bezczynności organu;

2) zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że pismo z dnia 25 maja 2021 r. (skarga) nosi znamiona skargi na Dyrektora ds. Utrzymania, która zgodnie z art. 227 i art. 228 k.p.a. w zw. z art. 30a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1668) powinna być skierowana do Sejmiku Województwa Dolnośląskiego.

Z ostrożności procesowej organ wniósł także o oddalenie skargi. W tramach tej części argumentacji skargi przedstawił wykładnię pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne" i podniósł, że żądanie wniosku dotyczyło danych osobowych szeregowego pracownika organu, pełniącego dyżur w zakresie utrzymania dróg wojewódzkich w obwodzie drogowym w O.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Nie budzi przy tym wątpliwości, że interes prawny strony skarżącej w rozumieniu wspomnianego przepisu może być oparty nie tylko na przepisach prawa materialnego, ale może wynikać również z przepisów prawa procesowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 3504/19).

Zainicjowany skargą Starosty T. spór sądowy dotyczy bezczynności Dyrektora Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei we W. w udzieleniu informacji wskazanych we wniosku z dnia 25 lutego 2021 r. , które w ocenie strony skarżącej stanowią informację publiczną.

W orzecznictwie sądowym za utrwalony uznać należy pogląd, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 93/17).

W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy Sąd nie mógł jednak merytorycznie rozpoznać skargi albowiem, w sprawie nie zachodzi tożsamość podmiotowa pomiędzy wnioskodawcą (składającym wniosek z dnia 25 lutego 2021 r.) a stroną skarżącą, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny tego, czy występujący ze skargą organ, nie będący podmiotem składającym wniosek o udostępnienie informacji publicznej ma interes prawny w złożeniu skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia 25 lutego 2021 r. Należy dostrzec, że stroną wnoszącą skargę w sprawie jest Starosta W., a zatem piastun organu administracji publicznej. Występując natomiast z wnioskiem z dnia 25 lutego 2021 r. K. K. nie działał w charakterze organu administracji publicznej, lecz w imieniu własnym. O powyższej konkluzji świadczy nie tylko wskazany we wniosku sposób określenia wnioskodawcy (w którym brak uzewnętrznienia woli występowania w charakterze piastuna organu), ale także, wskazana we wniosku drogą komunikowania się z wnioskodawca - adres mejlowy nadawcy ("[...]) jest adresem prywatnym.

Definicję organu administracji publicznej trafnie przybliżył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2013 r. (sygn. akt I OSK 324/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazując, że pod pojęciem organu administracji publicznej należy rozumieć element (jednostkę) struktury organizacyjnej podmiotu realizującego zadania z zakresu administracji publicznej, posiadający swój substrat osobowy (w postaci osoby lub osób piastujących funkcję takiego organu), którego działania i zaniechania przypisywane są danemu podmiotowi (np. Państwu lub jednostce samorządu terytorialnego) jako dokonywane w jego imieniu i na jego rzecz. Dostrzeżona różnica pomiędzy charakterem w jakim występował K. K. na etapie występowania z wnioskiem z dnia 25 lutego 2021 r. w odróżnieniu od etapu inicjującego postępowanie sądowe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu (złożenie skargi w sprawie) uzasadnia zdaniem Sądu wniosek, że Staroście Wałbrzyskiemu nie przysługuje w sprawie interes prawy do wniesienia skargi. Organ ten choć w skardze powołuje się na fakt złożenia przez siebie rzeczonego wniosku ("W dniu 25 lutego 2021 r. zwróciłem się drogą e-mailową do Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei we W. (dalej: "DSDiK") z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej [...]" – 2 strona skargi) to jednak przecież takiego wniosku nie składał. Złożył go bowiem K. K. działający w imieniu własnym. W tych okolicznościach, fakt, że wnioskodawca pełni również funkcję organu administracji publicznej nie może stanowić argumentu na rzecz przypisania skarżącego interesu prawnego w sprawie.

Z tych względów, nie ma legitymacji procesowej do domagania się od sądu administracyjnego zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 25 lutego 2021 r. zgodnie z żądaniem skargi.

Na marginesie na leży wskazać, że treść wniosku z dnia 25 lutego 2021 r. nosi pewne elementy skargi powszechnej, regulowanej treścią przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi powszechnej przewidzianej w art. 227 i nast. k.p.a. mogą być bowiem - zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Co przy tym istotne, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, co jest już ugruntowane w orzecznictwie sądowym (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia: 2 października 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 247/20 oraz 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 217/20 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 530/21 (dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kierując się przedstawioną argumentacją, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.