Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 50/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 §1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 97 ust. 1 w zw.  z art. 88 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Robert Sawuła /spr./ SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 50/10

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. [...] Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w [..] zobowiązał H.P., obywatelkę Ukrainy do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia 10 lipca 2009 r., wskazując w podstawie prawnej art. 97 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 6 i art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 128, poz. 1175 ze zm., zwana dalej "Ucudz").

W uzasadnieniu podano, że Prokuratura Okręgowa w [..] przedstawiła H.P. zarzuty, że w dniu 13 sierpnia 2007 r. na drogowym przejściu granicznym w Korczowej, współdziałając z innymi osobami, przekroczyła granicę państwową z Polski na Ukrainę wbrew przepisom prawa, poprzez ominięcie polskiej kontroli granicznej tj. o popełnienie przestępstwa z art. 264 § 2 kodeksu karnego.

Po opuszczeniu terytorium RP cudzoziemka otrzymała polską wizę pobytową długoterminową nr PL [..], na podstawie tej wizy wjechała legalnie na terytorium RP w dniu 11 stycznia 2007, ale terytorium to opuściła wbrew przepisom prawa, omijając polską odprawę graniczną. Po wyjeździe na Ukrainę H.P. wyrobiła sobie nowy paszport, w którym Konsul RP w Lwowie zamieścił krótkotrwałą wizę pobytową nr PL [..] z terminem ważności do 31 grudnia 2007, a następnie uzyskała od tego samego organu wizę pobytową długoterminową nr PL [..]. Następnie Wojewoda [..] wydał cudzoziemce Kartę Pobytu nr PL [..] ważną do 1.11.2009 r. Na podstawie tych dokumentów H.P. wjeżdżała i przebywała na terytorium RP do dnia zatrzymania tj. do 4 lipca 2009 r.

Komendant stwierdził, że wobec niezgodnego z przepisami prawa przekroczenia granicy RP w dniu 6 stycznia 2007 r., tj. zaistnienia przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz, obligatoryjnie wydaje się decyzję o wydaleniu, jednakże wobec okoliczności wskazujących na dobrowolne wykonanie przez H.P. decyzji (jej przyznanie się do nielegalnego przekroczenia granicy) istnieje możliwość zastosowania środka mniej uciążliwego w postaci zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP w terminie 7 dni, na podstawie art. 97 ust. 1 cyt. ustawy i taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie organ podniósł, że w sprawie nie występuje żadna z negatywnych przesłanek uniemożliwiających wydanie czy wykonanie tej decyzji. W przekonaniu organu zaistniała sytuacja opisana dyspozycją art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz, to zaś obliguje organ do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP, skutkiem czego będzie umieszczenie danych strony w rejestrze, których pobyt jest niepożądany na terytorium RP w okresie 1 roku.

W odwołaniu od tej decyzji H.P. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Odwołująca się wskazała, że otrzymała od polskiego konsula we Lwowie długotrwałą wizę pobytową nr PL [..], która była ważna do 2 listopada 2007 r. W trakcie ważności tej wizy Wojewoda [..] wydał jej przyrzeczenie pozwolenia na pracę w dniu 20 września 2007 r. W następstwie tego przyrzeczenia w trakcie ważności w/w wizy odwołująca się posługując się paszportem PO [..] miała przyjechać do Polski, a następnie wymieniła paszport na nowy o nr EA [..]. Odwołująca się otrzymała dalej wizę pobytową krótkotrwałą, 10-dniową, w okresie obowiązywania tej wizy H.P. miała przyjechać do Polski, uzyskać przyrzeczone pozwolenie na pracę, wyjechać na Ukrainę, gdzie uzyskała od Konsula RP w Lwowie wizę pobytową długotrwałą z ważnością do 1 listopada 2008 r. Na podstawie tej wizy odwołująca się powróciła do Polski, w związku ze zmianą paszportu uzyskała zezwolenie od Wojewody [...] na pracę. W następnym okresie czasu H.P. otrzymała wizę pobytową, a później zezwolenie na zamieszkanie na terytorium RP, kartę pobytu PL [..], a także przedłużono jej zezwolenie na podjęcie pracy na terytorium RP. Odwołująca się wywodzi, że z opisanych dokumentów wynikać ma, że nie było powodu, aby musiała opuszczać terytorium RP w sposób nielegalny, a jej pobyt w Polsce jest całkowicie udokumentowany, w jej przekonaniu decyzja organu I instancji zapadła na podstawie nie zweryfikowanej informacji od ukraińskich służb granicznych. Do odwołania H.P. dołączyła kopie szeregu dokumentów, na które powoływała się w odwołaniu. Pełnomocnik odwołującej się adwokat PS przedłożył także dodatkowe dokumenty, w tym potwierdzenie zameldowania w celu wykazania legalności pobytu H.P. na terytorium RP.

Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda [..] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 98 ust. 2 Ucudz, uchylił w całości decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] i odmówił zobowiązania H.P. do opuszczenia terytorium RP.

W jej motywach Wojewoda [...] zwrócił uwagę na fakt, iż odwołująca się obecnie posiada wydaną przez Wojewodę [...] Kartę Pobytu nr PL [...] ważną do 1.11.2009 r. w związku z uzyskaniem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Po opuszczeniu terytorium RP w dniu 13 sierpnia 2007 r. posiadając wymagane wizy cudzoziemka kilkakrotnie przekraczała granice Rzeczypospolitej Polskiej w wyznaczonych w tym celu przejściach granicznych w okresie dwóch ostatnich lat.

Organ II instancji wskazał, że przepis art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz ma zastosowanie do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia tego terytorium (w razie zaistnienia okoliczności określonych art. 97 ust. 1 ww. ustawy), ale tylko w przypadkach, gdy okoliczność będąca podstawą jego zobowiązania do opuszczenia tego terytorium miała miejsce i zaistniała podczas ostatniego pobytu cudzoziemca w Polsce (kontroli tego pobytu). Użycie przez ustawodawcę w art. 88 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy czasu przeszłego (przekroczył), w ocenie organu odwoławczego dotyczy ostatniego wjazdu cudzoziemca na terytorium RP i w żaden sposób nie sugeruje, iż sankcja określona tym przepisem może być zastosowana, gdy ta okoliczność miała miejsce przed ostatnim wyjazdem cudzoziemca z terytorium RP, a ujawniona została przy kolejnym wjeździe lub już po wyjeździe z Polski. W przeciwnym wypadku wydanie decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium RP, gdy zdarzenie określone w/w przepisem miało miejsce w przeszłości (przed ostatnim wjazdem cudzoziemca do Polski) byłoby nie sankcją administracyjną, lecz sankcją karną za naruszenie w przeszłości obowiązującego w tym zakresie porządku prawnego. Sankcję karną cudzoziemka poniesie po zakończeniu prowadzonego przeciwko niej postępowania o popełnienie przestępstwa z art. 264 § 2 kodeksu karnego. Wyeksponowano ponadto, że art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz może być podstawą do wydalenia cudzoziemca z terytorium RP dopiero od 1 stycznia 2009 r.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Prokurator Okręgowy w [...] i wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisu, zawężającej czasokres jego stosowania wobec cudzoziemców nielegalnie przekraczających granicę RP oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 k.p.a. polegający na nieuwzględnieniu interesu społecznego przy rozstrzyganiu sprawy. Zdaniem skarżącego argumentacja wojewody stanowi nadużycie interpretacyjne przepisu, skutkujące przyjęciem tezy, iż niemożliwe jest zastosowanie art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz i wynikających z niego sankcji w przypadku, gdy okoliczność w nim określona miałaby miejsce podczas wcześniejszych pobytów cudzoziemca na terytorium RP. Wskazane w zaskarżonej decyzji argumenty dotyczące uzyskiwania kolejnych wiz przez cudzoziemca, pozwoleń na pracę, nie mają mieć znaczenia dla ustalenia zaistnienia przesłanki stanowiącej podstawę do wydalenia bądź podjęcia przez organ decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium RP. Stanowisko organu II instancji jest również trudne do zaakceptowania z punktu widzenia wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady praworządności, stwarza bowiem precedens niemożności stosowania sankcji administracyjnych wobec naruszających przepisy prawa polskiego obcokrajowców, o ile uda im się uniknąć ujawnienia naruszenia tych przepisów w odpowiednim czasie, na wsparcie swego stanowiska skarżący prokurator przywołuje pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi III SA/Łd 537/07.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie względnie o oddalenie. W pierwszej kolejności organ II instancji zarzucił stronie skarżącej, iż skarga została sporządzona bez zachowania należytej staranności. Prokurator nie zażądał akt organu II instancji i bez zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego sporządził skargę, wadliwie powołał sentencję zaskarżonej decyzji (wskazał, że Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie organu I instancji, podczas gdy Wojewoda odmówił zobowiązania H.P. do opuszczenia terytorium RP), nie wskazał uczestnika postępowania – H.P., która jest podmiotem praw i obowiązków w przedmiotowej sprawie, nie wskazał jej pełnomocnika, a także naruszył art. 47 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie dołączenie odpisu skargi dla uczestniczki.

W dalszej kolejności Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi na postawie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. wobec tego, iż skarga została wniesiona przez nieuprawniony podmiot. W przedmiotowej sprawie zdaniem organu właściwym miejscowo jest prokurator rejonowy lub okręgowy Prokuratury Rejonowej lub Okręgowej w [...], a to wobec kryterium siedziby skarżonego organu.

Następnie, w razie nieuwzględnienia powyższych okoliczności Wojewoda [...] zawnioskował o oddalenie skargi z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał przy tym, że zobowiązanie cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP przy ustaleniu, że zdarzenie opisane w art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz miało miejsce w przeszłości (przed ostatnim legalnym przekroczeniem granicy) byłoby specyficzną sankcją administracyjną, bardziej dotkliwą niż sankcja karna. Prawo karne przewiduje bowiem przedawnienie karalności przestępstwa, podczas gdy w prawie administracyjnym, poza pewnymi wyjątkami instytucja przedawnienia jest nieznana.

Organ II instancji uznał ponadto, iż przepis art. 97 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz może mieć zastosowanie wyłącznie do zdarzeń zaistniałych po dniu 31 grudnia 2008 r., bowiem od 1 stycznia 2009 r. obowiązuje nowelizacja art. 97 ust. 1 Ucudz wprowadzona ustawą z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. z 2008 r. Nr 216, poz. 1367/, którą powiększono krąg przesłanek uprawniających właściwe organy do zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP, o przesłankę niezgodnego z prawem przekroczenia granicy lub usiłowania przekroczenia granicy. Jeśli zatem niezgodne z prawem przekroczenie granicy lub usiłowanie przekroczenia granicy miało miejsce przed dniem 1 stycznia 2009 r., to zgodnie z zasadą lex retro non agit, w/w przepisy nie mogą mieć zastosowania do takiego zdarzenia. Organ wskazał również na niejednolitość stanowisk jednostek organizacyjnych straży granicznej w tym zakresie.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie Ppsa. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skargę do Sądu skierował Prokurator Okręgowy w [..]. Przystępując do jej rozpatrzenia Sąd w pierwszej kolejności zobligowany był do zbadania, czy nie został uchybiony termin do wniesienia skargi. W przypadku skargi wnoszonej przez prokuratora termin ten wynosi 6 miesięcy od dnia doręczenia stronie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona H.P. ze skutkiem prawnym w dniu 13 sierpnia 2009 r., a skarga wpłynęła do Wojewody [...] w dniu 14 grudnia 2009 r., a więc zachowano termin do jej wniesienia.

W ramach badania formalnego skargi Sąd zweryfikował również podnoszone w odpowiedzi na skargę zarzuty wskazujące na wniesienie skargi przez niewłaściwego prokuratora i doszedł do przekonania, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona prawidłowo przez Prokuratora Okręgowego [..]. Był on właściwy miejscowo jako ten, w którego okręgu działania wszczęte było postępowanie administracyjne przed Komendantem [...] Oddziału Straży Granicznej w [...], zgodnie z § 286 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 sierpnia 2007 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2007 r., Nr 169, poz. 1189, ze zm.), obowiązującego w dacie wniesienia skargi (podobną regulację zawiera obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 49, poz. 296) w § 383 ust. 1. Pozostałe kwestie podniesione w odpowiedzi na skargę, a mające mieć znaczenie dla jej odrzucenia, w ocenie Sądu są nietrafne. Zgodzić oczywiście należy się z wojewodą, że skarżący prokurator wadliwie opisał treść skarżonej decyzji, że nie wymienił uczestniczki i jej pełnomocnika, że nie doręczył odpisu skargi dla pełnomocnika uczestniczki. Uchybienia te nie stanowią jednak przyczyny do odrzucenia skargi, z tego względu wniosek organu w tym zakresie jest chybiony.

Zasadniczym zarzutem skargi i przedmiotem kontrowersji w niniejszej sprawie jest kwestia interpretacji art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694, ze zm.). Przepis ten stanowi, że cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli niezgodnie z przepisami przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę.

Stan faktyczny ustalony przez organy w postępowaniu administracyjnym tylko pozornie zdaje się nie budzić wątpliwości. Bezsporne jest, że H.P. w chwili zatrzymania jej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w dniu 4 lipca 2009 r. przebywała w Polsce na podstawie karty pobytu wydanej przez Wojewodę [..] ważnej do 1 listopada 2009 r. Wcześniej uzyskała wizy wydane przez Konsula RP w Kijowie oraz polską wizę pobytową długoterminową wydaną przez Wojewodę [...] 3 listopada 2008 r. Podczas wcześniejszego pobytu w Polsce H.P. w dniu 13 sierpnia 2007 r. opuściła jej granice, przy czym prokuratura zarzuca jej, że uczyniła to niezgodnie z przepisami, omijając kontrolę graniczną. W związku z tym przestępstwem prowadzone jest w Prokuraturze Okręgowej w [...] śledztwo sygn. V Ds. [..], w toku którego H.P. przedstawiono zarzuty z art. 264 § 2 kodeksu karnego.

Wydając w dniu 4 lipca 2009 r. decyzję zobowiązującą H.P. do opuszczenia terytorium RP, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] przyjął, że zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz, przy zastosowaniu art. 97 ust. 1 tej ustawy, albowiem w przeszłości niezgodnie z przepisami przekroczyła ona granicę RP. Decyzja ta ma charakter tzw. decyzji związanej, co wiąże się z obowiązkiem jej wydania, o ile zaistnieją okoliczności wskazane w dyspozycji art. 88 ust. 1 cyt. ustawy.

Wojewoda [...] zakwestionował możliwość zastosowania art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na fakt, iż już po opuszczeniu terytorium RP w sposób nielegalny w dniu 13 sierpnia 2007 r., H.P. kilkakrotnie wjeżdżała i wyjeżdżała z Polski w sposób zgodny z prawem, na podstawie ważnych wiz. W ocenie Wojewody art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz ma zastosowanie do wydania decyzji o wydaleniu (ew. o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP przy zaistnieniu okoliczności określonych art. 97 ust. 1 w/w ustawy), tylko w przypadkach gdy okoliczność będąca podstawą tego wydalenia (zobowiązania do opuszczenia) miała miejsce i zaistniała podczas ostatniego pobytu cudzoziemca w Polsce (kontroli tego pobytu). W przeciwnym razie, tj. gdy zdarzenie określone w/w przepisem miało miejsce w przeszłości (przed ostatnim wjazdem cudzoziemca do Polski) wydalenie albo zobowiązanie cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP byłoby nie sankcją administracyjną lecz sankcją karną za naruszenie w przeszłości obowiązującego w tym zakresie porządku prawnego.

Analiza treści art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz w kontekście wszystkich jej przepisów, a także ich umiejscowienie w systemie prawa, prowadzą do wniosku, że argumentacja organu odwoławczego nie jest pozbawiona słuszności.

Dokonując takiej analizy należy zwrócić uwagę na zakres przedmiotowy Ucudz, która określa zasady i warunki wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu cudzoziemców z terytorium RP, tryb postępowania oraz organy właściwe w tych sprawach (art. 1 Ucudz).

Regulacja administracyjnoprawna obejmuje więc pewną przestrzeń czasową od wjazdu cudzoziemca, aż do opuszczenia przez niego terytorium RP. W ocenie Sądu w tym kontekście należy również odczytywać art. 88 ust. 1 omawianej ustawy, tj. w ramach czasowych, jakie z jednej strony wyznacza wjazd cudzoziemca do Polski, ewentualnie usiłowanie przekroczenia granicy (w przypadku z art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz), a z drugiej wyjazd z Polski, bądź też pobyt na podstawie ważnej wizy lub innego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium RP.

W rozpatrywanej sprawie zatrzymana w dniu 4 lipca 2009 r. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w drogowym przejściu granicznym w [...]

H.P. przekroczyła granicę Polski i przebywała na jej terytorium na podstawie ważnej karty stałego pobytu. Nie zaistniały zatem okoliczności wskazane w art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz - niezgodnego z przepisami przekroczenia lub usiłowania przekroczenia granicy. Sąd podziela pogląd wojewody, że badanie zaistnienia tej przesłanki nie może dotyczyć przeszłości, lecz musi odnosić się do aktualnego stanu faktycznego.

Wydalenie cudzoziemca (ekspulsja), o jakim mowa w tym przepisie jest najsurowszą sankcją, z którą wiąże się również umieszczenie danych cudzoziemca w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, zgodnie z art. 128 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 3 i 4 Ucudz na okres 3, a w szczególnych wypadkach 5 lat. W przypadku decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia RP dane umieszczane są na okres 1 roku (art. 128 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy). Podobnie umieszcza się dane cudzoziemca w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem w Polsce lub w innym państwie.

Wpisanie danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, jest również samoistną przesłanką wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca (art. 88 ust. 1 pkt 4 Ucudz). Ta okoliczność przemawia przeciwko argumentom skargi, wskazujących na niemożność zastosowania sankcji administracyjnych wobec naruszających przepisy prawa polskiego cudzoziemców, o ile uda im się uniknąć ujawnienia tych przepisów w odpowiednim czasie. Jednocześnie, biorąc pod uwagę toczące się postępowanie karne przeciwko H.P. słuszny jest z kolei argument, że w tym wypadku sankcja administracyjna zastępowałaby w istocie sankcję karną jeszcze przed zakończeniem tego postępowania. Jest to stanowisko trudne do zaakceptowania także z tego powodu, że prawo karne stosuje instytucję przedawnienia (zarówno ścigania przestępstw, jak i ich karalności), podczas gdy instytucja ta, co do zasady, nie występuje w prawie administracyjnym. W praktyce mogłoby to oznaczać nieograniczone w czasie stosowanie art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz, w sytuacji gdy nastąpiło przedawnienie ścigania lub karalności czynu polegającego na nielegalnym przekroczeniu granicy, a nawet w sytuacji, gdy wyrok skazujący został już wykonany, upłynął okres umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie osób, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany i nastąpiło zatarcie skazania. Warto zwrócić uwagę, że w obowiązującym stanie prawnym przekroczenie granicy Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisom stanowi wykroczenie z art. 49a kodeksu wykroczeń, natomiast przestępstwem jest jego postać kwalifikowana (przy użyciu przemocy, groźby, podstępu lub we współdziałaniu z innymi osobami).

Wszystkie te okoliczności przemawiają za przyjęciem w drodze wykładni systemowej i celowościowej takiej interpretacji art. 88 ust. 1 pkt 6 Ucudz, jakiej dokonał Wojewoda [...] w rozpatrywanej sprawie.

Organ ten niewłaściwie jednak przyjął, że brak przesłanek z art. 88 ust. 1 pkt 6 tej ustawy w zw. z jej art. 97 ust. 1 oznacza w rozpatrywanej sprawie wydanie decyzji o charakterze negatywnym - tj. odmowę zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP i w takim zakresie zreformował decyzję organu I instancji. Postępowanie w sprawie wydalenia cudzoziemca (zobowiązania go do opuszczenia terytorium RP) jest prowadzone z urzędu, w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 88 ust. 1 Ucudz. W sytuacji, gdy przesłanki te nie wystąpiły, właściwe jest umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sąd uznał zatem, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 i art. 105 § 1 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uwzględnienie skargi, choć z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Wojewoda [...] nie wyjaśnił także zarzutu odwołania dotyczącego posiadania przez uczestniczkę H.P. wizy pobytowej długotrwałej, mającej być wydaną przez Konsula RP we Lwowie o nr PL [..] na okres od 5 grudnia 2006 r. do 2 listopada 2007 r., czym uchybił obowiązkowi określonemu w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nakazującymi podjąć wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Okoliczność ta nie miała przesądzającego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, dla odwołującej się i jej argumentacji ma to jednak znaczenie, z punktu widzenia oceny w aspekcie legalnego przebywania w Polsce w dniu przekroczenia granicy 13 sierpnia 2007 r.

W związku z powyższym Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 Ppsa Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

W postępowaniu ponownym organ związany oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku wyda decyzję odpowiadającą prawu.