Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 2/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 272 par 3, art. 277, art. 280 i art. 232 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 13 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 roku na posiedzeniu niejawnym skargi "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2010 roku, sygn. akt III SA/Łd 299/10 w sprawie ze skargi "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach p o s t a n a w i a : 1) odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego; 2) zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej – "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. kwotę 250,00 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania, zaksięgowanego w dniu 31 grudnia 2012 roku, pod poz. 5187.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 września 2010 roku, sygn. akt III SA/Łd 299/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora izby Celnej w Ł. z dnia z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach.

W dniu 29 grudnia 2012 roku (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) pełnomocnik strony skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2010 roku, sygn. akt III SA/Łd 299/10. Jako podstawę skargi o wznowienie pełnomocnik wskazał art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.z 2012r., poz. 270) – [zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.] w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 19 lipca 2012 roku, jaki zapadł w sprawach połączonych C-213/11 (A. Spółka z o.o.) , C-214/11 (B. Spółka z o.o.) i C-217/11 (C. Spółka z o.o.), opublik, w Dz.U. UE. z dnia 29 września 2012r. Uzasadniając wskazaną podstawę prawną wznowienia pełnomocnik podniósł, iż wyrok TSUE stanowi wykładnię prawa unijnego w zakresie pytania prawnego przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10, tj. "czy przepis art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, zabraniający wydawania nowych zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych i zmierzający przez to do zakazu wykonywania usługi przy użyciu automatów do gier o niskich wygranych w miejscach innych niż kasyna, jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE. L 98, 204. 37 ze zm.) Z uwagi na fakt, że zaskarżony niniejszą skargą wyrok opierał się na badaniu legalności decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. wydanych na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w ocenie pełnomocnika spełnione zostały przesłanki warunkujące wznowienie postępowania na wskazanej powyżej podstawie prawnej.

Odnosząc się do okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, pełnomocnik podniósł, iż publikacja orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nastąpiła w dniu 29 września 2012 roku. Termin do wniesienia w niniejszej sprawie skargi o wznowienie należy zatem liczyć od dnia publikacji, co oznacza, że skarga została wniesiona z zachowaniem wskazanego w ustawie terminu.

Zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2013 roku sędzia sprawozdawca wezwał pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania w terminie 7 dni dowodu doręczenia stronie wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku.

W piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2012 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu pełnomocnik Spółki podniósł, iż wyrok TSUE został mu doręczony w związku z innym, odrębnym postępowaniem sądowoadministracyjnym, toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, który rozpoznawał skargę Spółki "A." w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10. Okoliczność tożsamości podmiotowej strony skarżącej w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w sprawie, w której zapadł wyrok Trybunału Sprawiedliwości oraz w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi nie może skutkować ograniczeniem uprawnień procesowych strony skarżącej wynikającymi z art. 272 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym, co do przesłanek i terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, zdaniem pełnomocnika strona winna być traktowana na równi z innymi podmiotami, które o okoliczności wydania wyroku Trybunału Sprawiedliwości "dowiedziały" się w znaczeniu prawnym dopiero z chwilą "publikacji" orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (w dniu 29 września 2012 roku). Skoro pomioty te są uprawnione do wniesienia skargi o wznowienie w terminie trzymiesięcznym, liczonym zgodnie z art. 272 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 277 p.p.s.a., to wskazany wyżej sposób ustalania terminu winien mieć zastosowanie także przypadku strony skarżącej "w innych sprawach". W załączeniu pełnomocnik przedstawił kserokopię pisma przewodniego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 roku zatytułowanego "doręczenie wyroku" opatrzonego prezentatą Kancelarii Prawnej [...] "wpłynęło dnia 26 lipca 2012".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.

Skargę o wznowienie postępowania można oprzeć na jednej z przesłanek wymienionych w Dziale VII ustawy p.p.s.a. "Wznowienie postępowania". Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. tylko w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Szczegółowe przesłanki wznowienia postępowania zostały wyczerpująco wymienione w art. 271 do art. 273 p.p.s.a. Stosownie do tych przepisów można żądać wznowienia postępowania: z powodu nieważności (art. 271 pkt 1 i 2 p.p.s.a.); gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.); gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.) lub w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.). Dodatkowo od dnia 10 kwietnia 2010 roku zgodnie z art. 272 § 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.

Z przywołanych regulacji wynika, że sąd w pierwszym etapie postępowania, działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., jest zobowiązany zbadać na posiedzeniu niejawnym, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Brak jednego z tych elementów prowadzi do odrzucenia skargi. Dopiero spełnienie obu tych warunków zobowiązuje sąd do skierowania sprawy na rozprawę, celem jej merytorycznego rozpatrzenia w ramach drugiego etapu postępowania.

Badanie, o którym mowa w art. 280, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Podstawą tej oceny są w zasadzie twierdzenia zawarte w skardze (por. Andrzej Kabat, Komentarz do art. 280 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej wskazał jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2010 roku przepis art. 272 § 3 p.p.s.a. powołując się przy tym na wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. wydany w sprawach połączonych C-213/11 (A. Spółki z o.o.) C-214/11 (B. Spółki z o.o.) i C-217/11 (C. Spółki z o.o.) przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w G. Ponadto wnosząc skargę w dniu 29 grudnia 2012 roku podał, że ww. orzeczenie TSUE zostało opublikowane w dniu 29 września 2012 roku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a więc trzymiesięczny termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 272 § 3 p.p.s.a. został zachowany.

Dokonując oceny, czy rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania opiera się na ustawowej podstawie wznowienia stwierdzić należy, że sprawa zakończona orzeczeniem TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. dotyczyła bezpośrednio skarżącej spółki. Wyrok TSUE dotyczył: A. Spółki z o.o., B. Spółki z o.o. oraz C. Spółki z o.o. Wobec powyższego skarżąca spółka była stroną postępowania, jakie toczyło się przed TSUE. Wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. został doręczony pełnomocnikowi Spółki w dniu 26 lipca 2012 roku. Okoliczność powyższą potwierdził pełnomocnik Spółki przedstawiając kserokopię pisma przewodniego TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku "doręczenie wyroku" opatrzonego prezentatą Kancelarii "wpłynęło dnia 26 lipca 2012 roku".

Orzeczenie TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. mogło więc stanowić podstawę do wznowienia postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 299/10. Jednakże art. 272 § 3 p.p.s.a. przewiduje odpowiednie stosowanie § 2 komentowanego przepisu. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania wynosi trzy miesiące z tym, że wbrew stanowisku pełnomocnika strony skarżącej termin ten biegnie nie od dnia publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, lecz od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku został skutecznie doręczony pełnomocnikowi Spółki w dniu 26 lipca 2012 roku, natomiast skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w dniu 29 grudnia 2012 roku (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej). Z zestawienia powyższych dat wynika jednoznacznie, skarga została wniesiona po upływie przewidzianego w ustawie terminu. Termin ten upływał bowiem z dniem 26 października 2012 roku.

Sąd nie podziela zaprezentowanego przez pełnomocnika strony skarżącej w piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2013 roku stanowiska, że termin trzymiesięczny należy liczyć zgodnie z art. 272 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 277 p.p.s.a., od daty publikacji wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku, tj. od dnia 29 września 2012 roku.

Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się bowiem, że termin z art. 277 p.p.s.a. nie ma zastosowania do art. 272 p.p.s.a., który zawiera autonomiczne uregulowanie w zakresie terminu wnoszenia skargi o wznowienie postępowania w sytuacjach tam opisanych. Ponadto w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych eksponuje się stanowisko, że skargę o wznowienie w trybie art. 272 § 3 p.p.s.a. może wnieść tylko adresat rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (por postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2013r., sygn. akt I FSK 1473/12, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 31 grudnia 2012r., sygn. akt II SA/Wa 2002/12, postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 26 października 2012r., sygn. akt I SA/Sz 648/12 – dostępne na www.orzeczenia .nsa.gov.pl).

Chybione jest więc twierdzenie pełnomocnika strony skarżącej, że z uwagi na fakt, że TSUE rozpoznawał inną sprawę zawisłą przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny w Gdańsku, to tylko okoliczność tożsamości podmiotowej strony skarżącej nie może skutkować ograniczeniem uprawnień procesowych strony skarżącej i w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 299/10, strona skarżąca winna być traktowana na równi z innymi podmiotami, które o okoliczności wydania w/w wyroku TSUE "dowiedziały" się w znaczeniu prawnym dopiero z chwilą "publikacji" orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (w dniu 19 września 2012 roku).

Jak bowiem wyjaśniono wyżej inne podmioty oprócz strony postępowania przed TSUE nie posiadają uprawnień do wniesienia skargi o wznowienie w trybie art. 272 § 3 p.p.s.a., stąd termin do jej wniesienia biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego i przepis ten nie ma żadnego związku z art. 277 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że skarga o wznowienie postępowania oparta na podstawie określonej w art. 272 § 3 p.p.s.a. została wniesiona z uchybieniem trzymiesięcznego terminu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił. O zwrocie wpisu sądowego orzekł zaś stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

a.ł.