Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1109/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA O. Wierzbicka, Sędziowie NSA T. Cysek (spr.), M. Małaszewska-Litwiniec, Protokolant I. Kędzior, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2004 r. sprawy ze skargi B. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzję z dnia [...] stycznia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w wyniku rozpatrzenia odwołania B. J. S. od decyzji Burmistrza Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2002 r. ustalającej na wniosek B. i J. S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika szczelnego na nieczystości na działce nr. [...] we wsi S. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren inwestycji mieści się częściowo w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ([...]), częściowo zaś w liniach rozgraniczających drogi dojazdowej ([...]).

Szerokość tej drogi w liniach rozgraniczających wynosi 10 m.

W obszarze [...] linię zabudowy określono w odległości 5 m od linii rozgraniczających między terenami mieszkaniowymi tego kwartału i sąsiednimi ulicami, zgodnie z rysunkiem planu.

Z rysunku planu wynika wprost, iż linie rozgraniczające drogi dojazdowej znajdują się na terenie działek. Potwierdza to też postanowienie Burmistrza Gminy P. z dnia [...] października 1998 r. dołączone do akt sprawy przez skarżącego.

Dodatkowo zarzucano też, że zgodnie z art. 43 ust.l ustawy a dnia 25 marca 1985 r. o drogach publicznych obiekty budowlane muszą być sytuowane w odległości, co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni.

Skarżący - zdaniem organu II instancji - nie kwestionuje warunków ustalonych w decyzji Burmistrza Gminy P., lecz sam fakt wydania takiego rozstrzygnięcia.

Jednocześnie, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustosunkowując się do zarzutów odwołania:

* co do braku zasady na poszerzenie pasa drogowego o 2 m kosztem ich działki,

* szerokości pasa drogowego ( który według decyzji podziałowej wynosić ma 8 a nie 10m)

* braku zgodności decyzji organu I instancji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uznało te argumenty za niezasadne.

W złożonej skardze B. i J. S. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 61 § 4 kpa w związku z art. 7,8,10,12,28,35 i 36 kpa

2) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie skarżących rozstrzygające organy błędnie przyjęły, iż linie rozgraniczające drogi dojazdowej znajdują się na terenie działek podczas, gdy w rzeczywistości linie rozgraniczające są jednocześnie granicą działek .

Skarżący podkreślają, że ich zastrzeżenia sprowadzają się do usytuowania planowanej przez nich inwestycji na załączniku graficznym. Nie jest zaś prawdą - na co wskazywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze - sprzeciwianie się faktowi wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zdaniem skarżących ustalonych w miejscowym planie linii nie odczytano zgodnie ze znaczeniem wynikającym z legendy.

Z wyrysu planu nie wynika, aby ustalono oddzielnie linie rozgraniczające i oddzielnie linie wyznaczające granice działek.

Ponadto z wyrysu planu wynika, że szerokość drogi wynosi 8 m (przy skali 1:1000).

Nie jest możliwe aby działki powstałe później mogły wchodzić w linie rozgraniczające wcześniej wyodrębnionych dróg.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację i akcentując, że kwestia braku zgody skarżących na naruszenie ich prawa do swobodnego korzystania z części działki nr. [...], należy do strefy planistycznej, a nie planowania inwestycji.

O uwzględnienie skargi wniósł D. P. popierając argumenty podniesione przez skarżących.

Skarżący i uczestnik postępowania rozwinęli prezentowane zarzuty w pismach procesowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji z niżej podanych względów.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Ner. 153, poz. 1271 ze zm.) sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kognicji sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie przekroczy zatem poprzestanie na wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji organu II instancji, wraz ze wskazaniem, jako decydującej przyczyny wydanego wyroku braku wystarczającego wyjaśnienia przez ten organ okoliczności istotnych w sprawie, co stanowi naruszenie art. 7 kpa i art. 77 § lkpa.

Na wstępie należy podnieść, iż rację mają skarżący kwestionując wywód uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie odczytania ich zastrzeżeń.

Oczywiste jest bowiem, że skarżący jako inwestorzy składający wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie, w żadnym razie nie byli zainteresowani podważaniem samego faktu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ale ukształtowaniem jej postanowień, a w szczególności linii wyznaczonych w załączniku graficznym, rzutujących na możliwość umiejscowienia inwestycji na ich działce.

Zgodzić się należy, iż kluczem do zajęcia stanowiska w sprawie przez organ wydający zaskarżoną decyzję było dokonanie interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dokonanie wykładni tych ustaleń wymaga przede wszystkim dysponowania pełnym i nie budzącym wątpliwości wypisem i wyrysem z planu. Nie chodzi przy tym o informacje o zapisach planu, ale o dokument oddający dosłownie i wiernie treść planu w istotnych dla sprawy fragmentach.

W ocenie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie spełniają wyżej wskazanych wymogów.

Nie sposób też nie zauważyć, iż dokument sporządzony 30 sierpnia 2001r. różni się od noszącego datę 23 listopada 2003 r. W tym ostatnim dodano w szczególności dotyczące także " nieprzekraczalnych" linii zabudowy. Skoro w planie występują różne rodzaje linii, to należałoby ustalić ich znaczenie opierając się przede wszystkim na treści zapisów planu ( słowniku używanych pojęć, bądź legendzie, jeżeli oczywiście konkretny plan, czego nie zbadano je zawiera).

W niniejszej sprawie istotne jest wyjaśnienie jakie skutki wiązać należy z liniami zabudowy o "postulowanym" jedynie ( w przeciwieństwie do tych o "nie przekraczalnym")charakterze.

Wbrew wywodom uzasadnienia zaskarżonej decyzji właściwego zajęcia stanowiska w sprawie nie wynikało wcale "wprost" z zgromadzonego materiału dowodowego, ale wymagało jego uzupełnienia w kierunku wskazanym przez Sąd i dopiero na tej podstawie dokonania wyczerpującej i przekonującej interpretacji ustaleń planu.

Obowiązkiem organu odwoławczego było ponowne rozpatrzenie sprawy merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że miał on obowiązek ustosunkowania się także do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony wnoszącej odwołanie (wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987 sygn. akt IV SA 385/87 P i Ż 1987 W 43 str.15).

Wydając decyzję w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., nie odniosło się w pełni do argumentów zawartych w odwołaniu i nie przekonało, że są one niezasadne w sprawie.

Takie postępowanie narusza zaś także zasady sformułowane w art. 8 kpa i art. 11 kpa, które nie są tylko postulatami, ale obowiązującymi normami prawnymi ( wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 1983 r. sygn. akt I SA 367/88 o NSA 1983 Nr.2, poz. 64 GP 1985 Nr. 2, str. 8).

W aktualnym stanie stanowisko zaprezentowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. może być ocenione jako dowolne, bo oparte na materiale dowodowym niekompletnym i nie w pełni rozpatrzonym ( por. SN wyrok z dnia 23 listopada 1994r. II ARN 55/94 SN o NS APU 1995 Nr. 7,poz.83).

Z tych wszystkich względów orzeczono jak sentencji z mocy art. 145 § 1 pkt. c i 152 powołanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi