Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 2095/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 1, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, , , po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "G." Sp. z o.o. w upadłości układowej z siedzibą w N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1349/13 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi "G." Sp. z o.o. z siedzibą w N. (obecnie: "G." Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w N.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia 12 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od gier za wrzesień 2010 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1349/13, odrzucił skargę kasacyjną G. sp. z o.o. z siedzibą w N. (obecnie G. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w N.) – nazywaną dalej "Spółką".

Z uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji wynika, że zarządzeniem z dnia 13 października 2014 r. Spółka została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez uiszczenie wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie skierowano do Spółki po zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pomimo skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi Spółki, wpis od skargi kasacyjnej nie został uiszczony w terminie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd odrzucił skargę kasacyjną.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki podniósł zarzut naruszenia art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Pozostałych Wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "Konwencja", poprzez pozbawienie strony prawa do sprawiedliwego i publicznego rozparzenia sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że z uwagi na bardzo złą sytuację finansową Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia ogłosił upadłość Spółki. Równocześnie Spółka prowadzi około 310 analogicznych spraw, w których zsumowana wartość wpisów przekracza 300.000 zł. W ocenie Spółki, biorąc pod uwagę stan upadłości oraz kwotę, którą Spółka powinna była uiścić we wszystkich sprawach, zarzut naruszenia art. 6 Konwencji należy uznać za zasadny. Dalej pełnomocnik Spółki zwrócił uwagę, że skargę kasacyjną wniesiono w sprawie, która dotyczy zastosowanie przepisów prawa podatkowego, które pozostają w sprzeczności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Na skutek ich wprowadzenia sytuacja finansowa Spółki uległa znacznemu pogorszeniu. Zdaniem pełnomocnika Spółki, zmiany te miały charakter szykan i były podyktowane bieżącymi względami politycznymi. W konsekwencji tego z jednej strony władza publiczna doprowadza spółki zajmujące się hazardem do upadłości, z drugiej zaś strony odmawia im przyznania prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarówno treść zarzutu podniesionego przez autora zażalenia, jak i jego uzasadnienie, prowadzą do wniosku, że w zasadzie Spółka dąży do podważenia skutków prawnych prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2014 r., odmawiającego przyznania prawa pomocy (zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z dnia 29 września 2014 r.).

Zaskarżone orzeczenie sądu pierwszej instancji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie narusza art. 6 Konwencji, ponieważ w ramach obowiązujących norm prawa procesowego Spółka miała możliwość realizacji przysługującego jej prawa do sądu. Możliwość ponoszenia przez Spółkę kosztów postępowania sądowego została pozytywnie oceniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wspomnianym powyżej postanowieniem. Analizowane zażalenie nie może prowadzić do podważenia tej oceny, ponieważ rozpoznawana sprawa nie dotyczy zasadności odmówienia Spółce zwolnienia od kosztów sądowych, czego nie dostrzega Spółka formułując takie, a nie inne argumenty w zażaleniu, ale zasadności zastosowania przez sąd pierwszej instancji art. 220 § 3 p.p.s.a.

W tym miejscu podkreślić także należy, że w myśl art. 170 p.p.s.a., postanowienie z 21 lipca 2014 r. ma charakter wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. Związanie to oznacza, że Sąd musi uwzględnić stan prawny powstały w wyniku tego orzeczenia, wywołuje ono bowiem skutki również poza postępowaniem sądowoadministracyjnym, w którym zostało wydane. Uznanie zażalenia za zasadne prowadziłoby zatem do wzruszenia powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2014 r. , II FZ 1743/14, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle przedstawionych uwag przyjąć należało, że wobec odmowy zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych, wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej było uzasadnione, zaś okoliczność nieuiszczenia należnej opłaty (niekwestionowana przez stronę) obligowała Sąd do odrzucenia skargi kasacyjnej w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 przywołanej ustawy.