Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1101/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92b
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka SO del. Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 1007 zł /słownie: tysiąc siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1101/13

UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, zwany dalej GITD, utrzymał w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, zwany dalej WITD z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 25 000 (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy) złotych.

W podstawie prawnej organ II instancji powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 92a ust. 1 - 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.4, lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 10 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012r., Nr 244. poz. 1454), art. 4. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006).

Z akt sprawy wynika, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie "A" Sp. z o.o. z siedzibą w D., zwanej dalej "Spółką" obejmującej okres od 1.11.2010 r. do 31.08.2011 r. stwierdzono naruszenia przepisów regulujących wykonywanie przewozu drogowego. Ustalenia kontroli zawarte zostały w protokole kontroli z dnia [...].11.2011r., nr [...]. W następstwie kontroli decyzją z dnia [...].12.2011r., nr [...] WITD nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 30. 000 złotych. Decyzją z dnia [...].04.2012 r., nr [...] organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...].01.2013 r., nr [...] nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 25. 000 złotych, stwierdziwszy dokonanie przez przedsiębiorcę następujących naruszeń: skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 6-8, art. 11, art. 75, art. 77, art. 80, art. 105, art. 107 k.p.a. oraz naruszenie art. 92b oraz art. 92c ustawy.

Podniosła, że przedsiębiorstwo zapewnia odpowiednią organizację oraz dyscyplinę pracy dla kierowców wykonujących przewozy na jej rzecz. Dlatego w odniesieniu do naruszeń popełnionych przez kierowcę M.B. Spółka nie powinna ponosić odpowiedzialności za działania kierowcy, który samowolnie odstępował od wyznaczonych godzin pracy. Dopiero po zczytaniu danych z karty kierowcy pracodawca miał możliwość zweryfikowania czynności kierowcy.

Spółka zakwestionowała sposób dokonywania przesłuchań świadków oraz wybiórcze protokołowanie zeznań.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika w jasny sposób dlaczego organ odmówił zastosowania w sprawie art. 92b raz art. 92c ustawy. Spółka podkreśliła, iż jedynym środkiem dyscyplinującym możliwym do zastosowania w przypadku kierowcy współpracującego w oparciu o umowę cywilnoprawną jest jej wypowiedzenie. Przedsiębiorstwo nie może jednakże rozwiązywać współpracy z kierowcami z powodu naruszeń, które powstały z przyczyn obiektywnych. W przedmiotowej sprawie zaś powinien znaleźć zastosowanie art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Prawidłową organizację pracy udokumentowała m.in. w wyjaśnieniach z dnia 12.12.2012 r.

Organ II instancji wymienioną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że wykaz naruszeń obowiązków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Przytoczył treść art. 92 b ust. 1 - 2 oraz art. 92 c ust. 1 ustawy zawierających przesłanki wyłączające nałożenie kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz obowiązków lub warunków przewozu drogowego

Organ wskazał, że lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: 5.3.1 - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny - karą pieniężną w wysokości 100 zł., 5.3.2 - za każdą następną rozpoczętą godzinę - karą pieniężną w wysokości 200 zł; lp. 5.2 załącznika nr 3 do ww. ustawy, sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 5.2.1 - o czas powyżej 15 minut do 30 minut - karą pieniężną w wysokości 150 zł, 5.2.2 - za każde następne rozpoczęte 30 minut - karą pieniężną w wysokości 200 zł; lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu: 5.1.1 - o czas powyżej 15 minut do 1 godziny - karą pieniężną w wysokości 100 zł, 5.1.2 - za każdą następną rozpoczętą godzinę - karą pieniężną w wysokości 200 zł; lp. 5.4 załącznika nr 3 do ww. ustawy sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku: 5.4.1 - o czas do jednej godziny - karą pieniężną w wysokości 50 zł, 5.4.2 - za każdą następną rozpoczętą godzinę - karą pieniężną w wysokości 100 zł; lp. 5.6 załącznika nr 3 do ww. ustawy sankcjonuje przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni: 5.6.1 – o czas powyżej 1 godziny do 4 godzin - karą pieniężną w wysokości 100 zł, 5.6.2 - za każdą następną rozpoczętą godzinę - karą pieniężną w wysokości 150 zł.

Odnośnie naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy zgodnie z art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dla celu niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje: g) "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje regularny dzienny okres odpoczynku" lub "określony dzienny okres odpoczynku". "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin, który można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin. "Skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin.

W myśl art. 8 ust. 1 - 4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. kierowca, korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za "skrócony dzienny okres odpoczynku". Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Zgodnie z art. 12 ww. rozporządzenia, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa osób. pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dniu 9.11.2010 r. M.B. skrócił wymagany 9 godzinny dzienny czas odpoczynku o 7 godzin i 33 minut, co uzasadnia nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 złotych, w dniu 30.11.2010 r. o 6 godzin i 47 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 300 złotych, w dniu 9.12.2010 r. o 2 godziny i 35 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych, w dniu 10.12.2010 r. o 7 godzin i 17 minut. na stronę karę pieniężną w wysokości 1 500 złotych, w dniu 20.12.2010 r. o 7 godzin i 6 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 500 złotych, w dniu 4.01.2011 r. o 22 minuty, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych, w dniu 5.01.2011 r. o 5 godzin i 8 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 100 złotych.

W dniu 7.01.2011 r. M.B. skrócił wymagany 11 godzinny regularny dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 16 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 100 złotych.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dniu 4.05.2011 r. K.I. skrócił wymagany 9 godzinny dzienny czas odpoczynku o 27 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dniu 17.12.2010 r. B.M. skrócił wymagany 11 godzinny regularny dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 59 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 złotych, w dniu 31 marca 2011r. o 1 godzinę i 56 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 złotych.

W dniu 5.04.2011 B.M. skrócił wymagany 9 godzinny dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 18 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 100 złotych.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dniu 7.04.2011 r. R.Z. skrócił wymagany 9 godzinny dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 11 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 złotych.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dniu 12. 11. 2010r. A.S. skrócił wymagany 9 godzinny dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 53 minuty, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 złotych, w dniu 26 stycznia 2011r. o 41 minut co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych, w dniu 3.02.2011 r. o 40 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych, w dniu 5.04.2011 r. o 54 minuty, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dniu 12.11.2010 r. B.S. skrócił wymagany 9 godzinny dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 53 minuty, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 złotych, w dniu 26.01.2011 r. o 41 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych, w dniu 3.02.2011 r. skrócił wymagany 9 godzinny dzienny czas odpoczynku o 40 minut, co uzasadnia nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 100 złotych, w dniu 5.04.2011 r. o 54 minuty, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Reasumując organ wskazał, iż fakt wielokrotnego skracania dziennych okresów odpoczynku jest bezsporny oraz potwierdzony materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w postaci danych cyfrowych. W toku kontroli nie okazano wydruku z urządzenia rejestrującego, na odwrocie którego zawarto by adnotację sporządzoną w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia WE nr 561/2006.

Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 12 300 złotych z tytułu naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy.

Odnośnie naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy zgodnie z art. 4 lit. k ww. rozporządzenia, "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku.

Zgodnie z art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie dłużej niż dwa razy w tygodniu a dzienny okres prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku.

Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dniach 9 i 10.11.10r. M.B. przekroczył dopuszczalny 10 godzinny okres prowadzenia pojazdu o 15 godzin i 27 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3 100 złotych, w dniu 22.11.2010 r. o 30 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych, w dniu 30.11.2010 r. i 1 12. 2010r. o 15 godzin i 12 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3 100 złotych, w dniach 9 i 10.12.2010 r. o 38 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

W dniach 10 i 11.12.2010 r. ww. kierowca przekroczył 9 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2 100 złotych, w dniu 20 i 21.12.2010r. o 9 godzin i 18 minut, co uzasadnia nałożenie pieniężnej w wysokości 1 900 złotych, w dniu 7 i 8.01.2011 r. o 3 godziny i 53 minuty, kierowca przekroczył 9 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu, kierowca przekroczył 9 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniach 4.01.2011 r. i 5.01.2011 r. Powyższe naruszenia uzasadniają nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 700 złotych.

W dniu 19.01.2011 r. kierowca przekroczył dopuszczalny 10 godzinny okres prowadzenia pojazdu o 18 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Organ I instancji ustalił, iż w dniu 20.11.2010 r. o godzinie 07:17 R.Z. przekroczył dopuszczalny 9 godzinny okres prowadzenia pojazdu o 28 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych. Organ odwoławczy wskazał jednak, iż kierowca odebrał odpoczynek tygodniowy po czym wznowił jazdę w dniu 19.11.2010 r. Z tego też względu kierowca miał prawo do dwukrotnego przekroczenia 9 godzinnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Z uwagi na powyższe należy wskazać, iż niezasadnie nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 100 złotych.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dniu 3.12.2010 r. R.Z. przekroczył dopuszczalny 10 godzinny okres prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 59 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 złotych.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dniu 15.12.2010 r. R.Z. przekroczył dopuszczalny 10 godzinny okres prowadzenia pojazdu o 24 minuty.

W trakcie kontroli okazano wydruk z urządzenia rejestrującego, na odwrocie którego zawarto adnotację o treści: "Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 art. 12 brak miejsc na parkingu bardzo obfite opady śniegu nie odśnieżone parkingi".

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy zważył, iż zasadnym było odstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dniu 31 maja 2011r. R.Z. przekroczył dopuszczalny 10 godzinny okres prowadzenia pojazdu o 16 minut.

W trakcie kontroli okazano wydruk z urządzenia rejestrującego, na odwrocie którego zawarto adnotację o treści: "Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 art. 12". Powyższa adnotacja nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Reasumując należy wskazać, iż bezspornym jest fakt przekraczania przez kierowców dziennych okresów prowadzenia pojazdu.

Z uwagi jednakże na odmienną ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organ odwoławczy należy zauważyć, iż kara pieniężna z tytułu naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy powinna wynosić 11 600 złotych.

Odnośnie naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy wskazano, że stosownie do art. 4 lit. q rozporządzenia (WE) nr 561/2006. "okres prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od chwili rozpoczęcia przez kierowcę prowadzenia pojazdu po okresie odpoczynku lub przerwie do momentu rozpoczęcia okresu odpoczynku lub przerwy. Okres prowadzenia pojazdu może być ciągły lub przerywany.

Stosownie do art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pól godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Zgodnie z art. 12 ww. rozporządzenia, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągniecie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dniach 9.11.2010 r. do 10.11.2010 r. M.B. przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 16 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550 złotych, dnia 10.11.2010 r. o 28 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 150 złotych, dnia 23.11.2010 r. o 3 godziny i 50 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 550 złotych, dnia 25.11.2010 r. o 44 minuty, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 złotych, w dniach 9.12.2010 r. i 10.12.2010 r. o 59 minut, co uzasadnia nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 350 złotych, dnia 11.12.2010 r. o 4 godziny i 44 minuty, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 950 złotych, dnia 21.12.2010 r. o 38 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 złotych.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż dnia 15.02.2011 r. S.D. przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 54 minuty, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 złotych.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż dnia 27.05.2011 r. M.J. przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 19 minut, co uzasadnia nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 150 złotych, dnia 1.07.2011 r. o 25 minut, co uzasadnia nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 150 złotych.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż dnia 3.01.2011 r. B.M. przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 25 minut, co uzasadnia nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 950 złotych.

Analiza danych cyfrowych okazanych w; trakcie kontroli wykazała, iż dnia 22.12.2010 r. R.Z. przekroczył 4.5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 19 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 150 złotych, dnia 3.02.2011 r. o 45 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 złotych, dnia 26.04.2011 r. o 40 minut, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 złotych.

Mając na uwadze opisany powyżej stan prawny oraz faktyczny organ odwoławczy zważył, iż bezspornym jest fakt przekraczania przez kierowców maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 7 700 złotych z tytułu naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy.

Odnośnie naruszenia lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy organ wskazała, że zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin.

Zgodnie z art. 4 lit. i ww. rozporządzenia, "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym 29.11 - 13.12.2010 r. p. M.B. prowadził pojazd łącznie przez 92 godziny i 39 minut. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył dopuszczalny 90 godzinny okres prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o 2 godziny i 39 minut (kara - 100 złotych).

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym 6.12 - 20.12.2010 r. p. S.D. powadził pojazd łącznie przez 95 godzin i 28 minut. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył dopuszczalny 90 godzinny okres prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o 5 godzin i 28 minut (kara - 300 złotych).

Mając na uwadze opisany powyżej stan prawny oraz faktyczny organ odwoławczy zważył, iż bezspornym jest fakt przekroczenia przez kierowców całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym.

Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 400 złotych z tytułu naruszenia lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy.

Odnośnie naruszenia lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu.

Analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w tygodniowym okresie rozliczeniowym 28.02 - 6.03.2011 r. S.D. nie odebrał wymaganego odpoczynku tygodniowego. W ciągu sześciu okresów 24 godzinnych od zakończenia poprzedniego regularnego odpoczynku najdłuższy odpoczynek odebrany przez kierowcę wyniósł 21 godzin i 38 minut i zawierał się w okresie od godziny 16:25 dnia 2.03.2011 r. do godziny 14:29 dnia 3.03.2011 r. Powyższe oznacza, iż kierowca skrócił wymagany 24 godzinny czas odpoczynku tygodniowego o 2 godziny i 22 minuty (kara - 250 złotych).

Organ I instancji ustalił, iż w tygodniowym okresie rozliczeniowym 4.04 - 10.04.2011 r. M.J. nie odebrał wymaganego odpoczynku tygodniowego. W ciągu sześciu okresów 24 godzinnych od zakończenia poprzedniego odpoczynku najdłuższy odpoczynek odebrany przez kierowcę wyniósł 44 godziny i 4 minuty i zawierał się w okresie od godziny 12:08 dnia 9.04.2011 r. do godziny 08:11 dnia 11.04.2011 r. Powyższe oznacza, iż kierowca skrócił wymagany 45 godzinny czas odpoczynku tygodniowego o 56 minut, w związku z czym nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 50 złotych.

Organ odwoławczy wskazał, iż wcześniejszy odpoczynek odebrany przez kierowcę w okresie 1 - 4.04.2011 r. był odpoczynkiem regularnym. To zaś oznacza, iż kierowca miał w opisanym przypadku prawo do odebrania skróconego tygodniowego czasu odpoczynku.

Z uwagi na powyższe zasadnym było odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 50 złotych.

Mając powyższe na uwadze powyższe organ odwoławczy zważył, iż zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 250 złotych z tytułu naruszenia lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie może przewidzieć.

Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska strony w przedmiocie możliwego zastosowania art. 92 b ustawy do naruszeń stwierdzonych podczas kontroli w przedsiębiorstwie.

Wbrew twierdzeniom strony organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne z poszanowaniem zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. oraz informował stronę o wystąpieniu istotnych okoliczności bacząc, aby strona nie poniosła szkody z uwagi na nieznajomość przepisów prawa.

"A" Sp. z o. o. z siedzibą w D. złożyła skargę na wskazaną wyżej decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] zarzucając jej:

- naruszenia przepis art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.4.2006 z pózn. zm.), jak również Ip. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.4, lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy,

- naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez złamanie generalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie przepisów prawa określonych w ustawie o transporcie drogowym i innych aktach prawnych wymienionych poniżej, w zakresie przyjęcia jako podstawę wydania decyzji administracyjnej, dowodów zebranych niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego;

- naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 2 k.p.a.,

- naruszenie art. 92b ust. 1 i ust. 2 oraz art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji GITD z dnia [...] sierpnia 2013r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji WITD z dnia [...] stycznia 2013 r. o numerze [...], jako niezgodnych z prawem oraz o umorzenie postępowania administracyjnego, a także zasądzenie od organu na naszą rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie do odparcia są te jej zarzuty, które dotyczą naruszenia przepisów postępowania. Wbrew bowiem twierdzeniom organu odwoławczego doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego w zakresie gromadzenia i oceny dowodów, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładając na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku poprzedzać powinno dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie, stosownie do treści art. 7, 77 i 80 k.p.a. Realizacja tych zasad wymaga, by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a w konsekwencji do załatwienia sprawy. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonywanymi w całokształcie materiały dowodowego, a wiec przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia o przekonywującej treści (patrz: wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99).

Z zarzutów skargi oraz jej uzasadnienia wynika, iż w rozpoznawanej sprawie spór dotyczy przepisów określających i ustanawiających prawne wymogi ustalenia faktów i ich kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji ich naruszenia w prowadzonym na podstawie ustawy o transporcie drogowym postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem określonych przepisami obowiązującego prawa obowiązków i warunków.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż zaniechanie organu prowadzącego postepowanie przesłuchania kierowców winnych naruszeń w charakterze świadka z wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami jest zaniedbaniem, które narusza zasady prawidłowo prowadzonego postępowania dowodowego.

Wymogu, tego nie spełniają złożone przez kierowców oświadczenia, chociażby ze względu na fakt, iż treść pytań była identyczna dla wszystkich kierowców. Nie wnoszą one również żadnych informacji dotyczących powodów powstania naruszeń przepisów. Zasadnym zatem jest zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

Sąd rozpoznający skargę nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi na podstawie art. 134 P.p.s.a.

Zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie naruszony został również przepis art. 138 § 1 k.p.a. Przepis ten zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego. Komentowany przepis nie określa wprawdzie przesłanek rozstrzygnięć organu odwoławczego, za wyjątkiem tzw. decyzji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wówczas, gdy stwierdzi, że kontrolowana decyzja jest prawidłowa. Organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicy zarzutów odwołania lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie.

Organ odwoławczy, który stwierdzi, że kontrolowana decyzja narusza prawo nie może utrzymać w mocy tej decyzji tylko z uwagi na racje ekonomiczne lub gospodarcze (patrz wyrok NSA z dnia 25 lipca 1986 r., II SA 1829/85).

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy odmiennie ocenił naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, o którym mowa w pkt. I p 5.1 załącznika nr 3 do ustawy, a w konsekwencji wymierzył karę w kwocie 11 600 zł.

Zatem zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie zasadnym było wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego, o którym mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zasadniczą natomiast oś sporu stanowi kwestia oceny prawidłowości przyjętego przez organy stanowiska odnośnie wykładni art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym w zakresie jakim ustanawiają one przesłanki oraz warunki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika (podmiotu wykonującego transport drogowy) za naruszenie określonych przepisami powszechnie obowiązującego prawa obowiązków lub warunków wykonywania przewozów drogowych.

Ustawą z dnia 16 września 2011 r., która weszła w życie od 1 stycznia 2012 r. dodane zostały przepisy art. 92 b i 92 c, a dla pełniejszego zobrazowania zmian jakie wprowadził ustawodawca w przepisach dotyczących sankcjonowania naruszeń m.in. regulujących czas pracy kierowców, pomocnym będzie sięgnięcie do druku sejmowego nr 4061 dołączonego poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym.

Proponowane zmiany rozszerzenia odpowiedzialności administracyjnej wynikają z art. 19 ust. 4 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zaproponowano nowe przepisy art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym, które określają okoliczności eskulpujące od odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przewozy drogowe.

Na konieczność ograniczania zasady "winy obiektywnej" przez wskazanie okoliczności przyczyniających się do powstania naruszeń wielokrotnie wskazywał Trybunał Konstytucyjny, jak chociażby w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 1 marca 1994 r. (sygn. akt U 7/93) gdzie TK stwierdził "w odniesieniu do kary administracyjnej dla jej wymierzenia musi bowiem wystąpić subiektywny element zawinienia. Podmiot który nie dopełnia obowiązku administracyjnego, musi więc mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności za które nie ponosi odpowiedzialności". Również należy wskazać, iż międzynarodowe orzecznictwo oceniające instytucję "winy obiektywnej" pod kątem zgodności z przepisami Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, dopuszcza jej stosowanie pod warunkiem m.in. że zagwarantowana jest możliwość zwolnienia się od winy przez wskazanie okoliczności uniewinniających.

Uwzględniając również brzmienie przepisu art. 10 ust. 3 Rozporządzenia (WE) 561/2006 dodany do ustawy o transporcie drogowym przepis art. 92 b przewidujący zakaz nakładania kary na podmiot wykonujący przewozy, jeśli zapewnił on właściwe i zgodne z cytowanym rozporządzeniem zasady wynagrodzenia kierowców oraz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców obowiązujących przepisów.

I tak zgodnie z art. 92 b ust. 1 cytowanej ustawy "nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów oraz prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów.

Zgodnie z art. 92 b ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, za naruszenie przepisów o których mowa w ust. 1 karze grzywny o której mowa w art. 92 podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Skarżąca spółka przedłożyła dokumentacje obrazującą realizację przewozów drogowych i ich przygotowanie przez przedsiębiorcę. Skarżący wnosili o włączenie do materiału dowodowego zleceń i listów przewozowych CMR w liczbie 28 sztuk.

Skarżąca spółka precyzyjnie omówiła zaplanowane przejazdy, wskazując, że to przedsiębiorca organizując czas pracy poszczególnych kierowców przewidział obowiązujące przerwy w prowadzeniu pojazdu. Kierowca M.B., który w znacznej części spowodował naruszenia przepisów o czasie jazdy kierowców był wielokrotnie wcześniej upominany w zakresie przestrzegania norm czasu pracy, co potwierdzają raporty z programu analizującego czas pracy kierowców. Raporty te zostały przez skarżącego przedłożone organowi I instancji. W aktach znajdują się również inne materiały potwierdzające nierzetelność tego kierowcy (strata pojazdu i ładunku na skutek wypadku. Na koniec porzucił powierzony mu pojazd i nie rozliczył się z powierzonego mu mienia. Ostatecznie przedsiębiorca rozwiązał z nim umowę o pracę.

Analizując zgromadzony materiał dowodowy w sprawie uznać wypada, że spółka dołożyła starań aby uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie obowiązujących przepisów a obowiązkiem organu było rzetelne ich przeanalizowanie pod kątem aktualnie obowiązujących przepisów. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz a do naruszenia prawa doszło z przyczyn od niego niezależnych.

Na przewoźniku spoczywa ciężar wykazania, ze dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 2.06.2009 r. II GSK 989/08, z 20.10.2010 r. II GSK 936/09, z 2.02.2011 r. II GSK 140/10, z 24.02.2011 r. II GSK 258/10.

Organy obu instancji pominęły przedłożone przez spółkę materiały świadczące w jaki sposób organizowana jest praca kierowców w firmie, nadzór i kontrola oraz jakie kroki podejmowała w sytuacji stwierdzenia naruszeń. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 92 b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie są uzasadnione.

Organy administracji publicznej uznając brak podstaw do zastosowania przepisów art. 92 b ust. 1 ustawy nie wykazały na podstawie jakich ustaleń stwierdzono w przedsiębiorstwie skarżącej brak właściwej organizacji i dyscypliny pracy kierowców z naruszeniem również wymogu właściwego uzasadnienia, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Naruszenia te mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu skarżąca w sposób właściwy organizuje pracę kierowców, reagując w sposób prawidłowy na ich naruszanie.

Kierowca M.B. wielokrotnie upominany następnie w konsekwencji rozwiązano z nim umowę o pracę.

Rzeczą organu prowadzącego ponownie postępowanie w przedmiotowej sprawie będzie ponowne przeanalizowanie wszystkich naruszeń przepisów przez kierowców pracujących w spółce pod kątem regulacji przewidzianej w art. 92 b ust. 1 i ust. 2 ustawy z uwzględnieniem przedłożonych przez skarżącą materiałów dowodowych a następnie wyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia z poszanowaniem art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych względów na zasadzie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 92 b ustawy o transporcie drogowym.

O kosztach orzeczono na zasadzie przepisów art. 200 w zw. z art. 205 § 1. Sąd orzekł również o tymczasowej ochronie na podstawie art. 152 P.p.s.a.