Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1126/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. G. i K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "GINB"), po rozpatrzeniu wniosku K. G. i M. G. decyzją z [...] listopada 2019 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r. znak: [...], nakazującą K. G. i M. G. rozbiórkę budynku gospodarczego na działce [...], wybudowanego bez pozwolenia na działce W. W. w [...] przy ul. [...] oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce w terminie do dnia [...] listopada 1988 r.

M. G. i K. G., nie zgadzając się z powołaną decyzją, złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

GINB decyzją z [...] marca 2020 r. znak: [...] utrzymał w mocy własną decyzję z [...] listopada 2019 r.

Organ administracji zaznaczył, że jego działanie w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności ogranicza się do oceny kwestii ściśle prawnych, czyli do ustalenia, czy kwestionowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania owej decyzji, a organ rozpoznając sprawę w trybie stwierdzenia nieważności nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy.

GINB zauważył dalej, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma fakt, że z uwagi na upływ czasu jaki upłynął od wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, nie zachowały się kompletne akta archiwalne z postępowania poprzedzającego jej wydanie, a próba ich odszukania - jak wynika z akt sprawy - się nie powiodła.

W tym stanie rzeczy, jak stwierdził organ, ocena kwestionowanej decyzji mogła być dokonana wyłącznie przez pryzmat jej treści oraz zastosowanej przy jej wydawaniu podstawy prawnej. W sytuacji bowiem, w której organowi nie udało się zgromadzić kompletnych akt z postępowania zwykłego (których nie można odtworzyć w całości), jedynym możliwym sposobem zweryfikowania jej legalności (zwłaszcza, gdy wydana została kilkadziesiąt lat wcześniej), jest odniesienie się do obowiązujących w dacie jej wydawania przepisów i zachowanych dokumentów.

GINB zaznaczył, że wnioskując o istnieniu określonych faktów, czy dokumentów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją, nie może czynić tego dowolnie, ale stosownie do art. 80 K.p.a. musi opierać się na całości materiału dowodowego rozpatrywanego we wzajemnej łączności ze sobą, kierując się wiedzą oraz doświadczeniem życiowym, przy zastosowaniu reguły logiki prawniczej i wynikającego z nich imperatywu uwzględniania wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne.

Wziąwszy powyższe pod uwagę, organ administracji wyjaśnił, że nie można uwzględnić wniosku M. G. i K. G. o odtworzenie akt. Jak bowiem wynika z akt sprawy, organy nadzoru budowlanego podjęły liczne działania poszukiwawcze w celu odnalezienia pełnej dokumentacji, które się nie powiodły. Ze zgromadzonego materiału wynika, że dnia [...] maja 1986 r. przeprowadzono kontrolę, podczas której ustalono, iż budynek gospodarczy usytuowany na działce nr [...], będącej własnością W. W. został wybudowany przez K. G. i M. G. bez wymaganego pozwolenia. Dlatego, Naczelnik Miasta i Gminy w [...] decyzją z [...] czerwca 1986 r. nakazał wstrzymanie robót budowlanych oraz zobowiązał M. G. i K. G. do podjęcia działań celem zalegalizowania samowoli budowlanej. Z uwagi na fakt, że wniosek M. G. o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego był niekompletny, a braki te nie zostały usunięte pomimo wezwań organu, Naczelnik Miasta i Gminy w [...] decyzją z [...] września 1988 r. nakazał rozbiórkę budynku gospodarczego oraz uporządkowanie terenu do dnia [...] listopada 1989 r.

Decyzja z [...] września 1988 r. została wydana na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku w którym wymagania i warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3 nie zostaną spełnione w wyznaczonym terminie, właściwy organ administracji państwowej może wydać decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę.

GINB podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, ponieważ wnioskodawcy nie spełnili obowiązków nałożonych przez Naczelnika Miasta i Gminy w [...] decyzją z [...] czerwca 1986 r. Organ nadzoru budowlanego prawidłowo skierował decyzję do inwestorów, M. G. i K. G.. GINB zaznaczył przy tym, że inwestor, pomimo braku prawa do dysponowania nieruchomością, będzie adresatem decyzji o rozbiórce, bądź wezwań do dokonania czynności legalizacyjnych obiektu, gdy dopuścił się samowoli budowlanej bez zgody osoby posiadającej tytuł własności nieruchomości. W takim bowiem przypadku nałożenie nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości byłoby dla niego nieuzasadnionym obciążeniem, narażałoby na koszty i dolegliwą procedurę, stanowiłoby również nieuzasadnione zwolnienie inwestora, który działał w warunkach samowoli budowlanej i to on powinien ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki. Stąd, jak stwierdził GINB, w sprawie nie została spełniona przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, przewidziana w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu wnoszących o ponowne rozpatrzenie sprawy, w ramach którego podnieśli kwestię "doręczenia jednego pisma obojgu małżonkom" organ stwierdził, że łączne doręczenie decyzji aktualnie jest uznawane w orzecznictwie za sprzeczne z treścią art. 40 K.p.a. Stanowi jednak naruszenie przepisów procesowych dotyczących czynnego udziału stron w postępowaniu, a nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

GINB podniósł następnie, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące uznanie, iż decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej wykonalność ma charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.). Zauważył, że trudności techniczne, choćby nawet bardzo poważne, nie stanowią przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Niewykonalność musi mieć charakter obiektywny, a obowiązek musi być niemożliwy do wykonania przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Niewykonalność obowiązku nałożonego decyzją ostateczną musi być następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym.

GINB podkreślił także, że celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Wbrew oczekiwaniom M. G. i K. G. postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie zastępuje postępowania odwoławczego i nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym na nowo bada się zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia zarzuty strony. Dlatego również wniosek stron o przeprowadzenie mediacji GINB uznał za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zawieszenia postępowania w sprawie budynku gospodarczego do czasu zakończenia postępowania cywilnego, organ wyjaśnił, że nie jest on podstawą do stwierdzenia nieważności na podstawie przepisów wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a.

Rozważając z kolei zarzut błędnej oceny skutków prawnych ugody sądowej zawartej przed Sądem Rejonowym w [...] w sprawie [...] organ stwierdził, że nie miała ona wpływy na wynik sprawy. Wynika z niej bowiem jedynie zobowiązanie stron do wzajemnego współdziałania w celu przeniesienia na M. G. i K. G. własności m.in. działki o nr ew. [...] w [...]. Z kolei wyrokiem z [...] marca 1992 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] uznał za bezskuteczną w stosunku do M. G. i K. G. umowę darowizny z [...] października 1989 r. między W. W. a jej synem T. W. w części dotyczącej działku o nr ew. [...].

Uwzględniając powyższe, organ stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na stwierdzenie, że działka o nr ew. [...] stanowiła własność M. G. i K. G. od dnia podpisania protokołu ugody.

Konkludując, GINB stwierdził, że decyzja Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, ani żadną inną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., dlatego należało utrzymać w mocy decyzję z [...] listopada 2019 r.

M. G. i K. G. zaskarżyli decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] listopada 2019 r. w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący stwierdzili, że GINB błędnie nie dostrzegł, iż decyzja Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. znak: [...], zawiera wady powodujące jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) z powodu:

1) niedostrzeżenia przez Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...], że w postępowaniu występowało tzw. zagadnienie wstępne, jakim było toczące się postępowanie w sprawie przeniesienia prawa własności nieruchomości, na której była zlokalizowana samowola budowlana;

2) braku zawieszenia postępowania prowadzonego przez Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] ze względu na toczące się postępowanie sądowe (cywilne);

3) braku zakreślenia stronom postępowania (w toku postępowania przed organem drugiej instancji) jakiegokolwiek terminu do uzupełnienia braków formalnych, czym ograniczono prawo do czynnego udziału w postępowaniu;

4) niezastosowania art. 39 ustawy Prawo budowalne z 1974 r. poprzez dopuszczenie do czasowego korzystania z obiektu budowalnego ze względu społecznych i ekonomicznych, pomimo, że taką podstawę prawną wskazano w decyzji organu instancji;

5) określenia wymaganego terminu rozbiórki, który upłynął przed uprawomocnieniem się decyzji organu drugiej instancji;

6) nieokreślenia oznaczenia organu drugiej instancji oraz braku podpisu decyzji (istnieje jedynie parafa), a także wskazania "dwóch rozbieżny co do stanowisk osoby składającej parafę",

7) braku podania podstawy prawnej decyzji;

8) niewłaściwego określeni katalogu stron postępowania.

Zdaniem skarżących, nieuwzględnienie powyższych okoliczności spowodowało wydanie z rażącym naruszeniem prawa decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2020 r., utrzymującej w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2019 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. znak: [...].

W uzasadnieniu skargi M. G. i K. G. wywiedli, jak w ich ocenie należy rozumieć przesłankę rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Dalej stwierdzili, że punktem wyjścia do prawidłowego ocenienia, czy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa powinna być analiza stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanych w nadzwyczajnym trybie decyzji, skorelowana z analizą akt postępowania, a także treścią decyzji administracyjnej. Skarżący podnieśli, że GINB, pomimo ich wniosków, nie dokonał żądnych czynności w celu odtworzenia akt zakończonych decyzjami Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. i Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r.

GINB wniósł o oddalenie skargi, powołując w odpowiedzi na skargę argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na podstawie powołanego przepisu, z uwagi na dynamiczny wzrost zakażeń wirusem SARS-CoV-2 oraz wprowadzenie na terenie [...] tzw. czerwonej strefy, a co za tym idzie, dodatkowych ograniczeń w związku ze stanem epidemii, Przewodniczący Wydziału VII, który jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej sprawy, zarządzeniem dnia 5 lutego 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2020 r. GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję [...] listopada 2019 r. Decyzja z [...] listopada 2019 r. została wydana na podstawie art. 156 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Z powołanego przepisu wynika, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja ta jest dotknięta którąkolwiek z wyżej wymienionych wad. Wady te mają zasadniczo charakter materialnoprawny, tkwią w samej decyzji i godzą w elementy podmiotowe stosunku prawnego, jego przedmiot lub w podstawę prawną. Ze swej istoty nie mają one charakteru proceduralnego. Ocena tego typu naruszeń prawa, w przypadku decyzji ostatecznych, dokonywana jest bowiem na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. Wady postępowania mogą być źródłem takiej wadliwości decyzji, która będzie uzasadniać stwierdzenie jej nieważności, jednakże ostatecznej weryfikacji podlega to przy ocenie decyzji pod kątem wad nieważności określonych w art. 156 § 1 K.p.a. (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 260919, z 27 października 2017 r. sygn. I OSK 885/17, z 17 lutego 2017 r. sygn. akt. I OSK 1538/15 – niepublikowane; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jakkolwiek więc "źródłem" stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym przepisu postępowania, to wada powodująca stwierdzenie nieważności musi tkwić w samej decyzji, będąc następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie może zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama decyzja odpowiada prawu.

Ponieważ M. G. i K. G., we wniesionej skardze z jednej strony stwierdzili, że decyzja Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. znak: [...] zawiera wady powodujące jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.), a z drugiej strony odwołali się do art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., trzeba przypomnieć, że powołaną decyzją organ odwoławczy (po rozpatrzeniu odwołania M. G.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r. nakazującą M. G. i K. G rozbiórkę budynku gospodarczego na działce [...], wybudowanego bez pozwolenia na działce W. W. w [...]przy ul. [...] oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce w terminie do dnia [...] listopada 1988 r. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 36 ust. 3, art. 53 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. – dalej powoływana jako P.b.).

Przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na to, że zawiera ona wadę powodującą nieważność z mocy prawa przewidziana jest w art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., a nie w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zostaje ona spełniona wtedy, gdy obowiązuje przepis prawa materialnego w sposób wyraźny przewidujący sankcję nieważności w przypadku określonej wadliwości decyzji administracyjnej – innej niż wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-6 K.p.a. W przypadku decyzji wydawanych na podstawie art. 36 ust. 3 P.b. w przepisach powszechnie obowiązującego prawa brak takiej przesłanki, zatem granice weryfikacji decyzji Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. w postępowaniu "nieważnościowym" zakończonym zaskarżoną decyzja GINB z [...] marca 2020 r., zostały prawidłowo wyznaczone przez organ administracji, poprzez odniesienie tej decyzji do katalogu naruszeń wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-6.

Uwzględniając, że skarżący odwołali się do art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w pierwszej kolejności Sąd ocenił zaskarżoną decyzje GINB pod względem prawidłowości ustalenia, że decyzja z [...] listopada 1988 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Należy więc zauważyć, że podstawowym warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest ustalenie, że decyzja ta w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że podjęte rozstrzygnięcie nie może być zaakceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" sprzeczności rozstrzygnięcia z przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Chodzi tu więc nie o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób oczywisty, jasny i niedwuznaczny (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1395/19, z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 769/19, z 30 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2668/16, z 16 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 1832/16, z 9 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 1697/12 – niepublikowane; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 36 ust. 1 P.b. 1, właściwy terenowy organ administracji państwowej wstrzymywał roboty budowlane, gdy były one wykonywane: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia rozbiórki albo 2) w sposób mogący spowodować niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, zagrożenie środowiska, albo 3) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, w pozwoleniu na budowę bądź w zgłoszeniu rozbiórki.

Stosownie do treści art. 36 ust. 2 P.p., w decyzji o wstrzymaniu robót budowlanych należało: 1) podać powód wstrzymania robót, 2) ustalić wymagania dotyczące doraźnego zabezpieczenia robót oraz ich otoczenia, 3) określić, jakie czynności i zmiany lub przeróbki należy wykonać w celu uzyskania decyzji zezwalającej na wznowienie robót, 4) określić terminy, w jakich mają być spełnione wymagania i warunki, o których mowa w pkt 2 i 3.

Jak natomiast stanowił art. 36 ust. 3 P.b., w wypadku gdy wymagania i warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, nie zostały spełnione w wyznaczonym terminie, właściwy terenowy organ administracji państwowej mógł wydać decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę. Jak już wskazano, właśnie ten przepis stanowił podstawę wydania decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r.

Z akt sprawy wynika, że:

1) GINB w piśmie z [...] maja 2019 r. (poz. 2 akt sprawy) zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej "WINB") o przesłanie akt spraw o znakach [...] i [...]. WINB, przy piśmie z [...] maja 2019 r. przekazał całość akt postępowania w sprawie ze skargi M. G. na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych celem doprowadzenia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r. znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. znak: [...], tj. żądane w piśmie z [...] maja 2019 r. akta [...] (1 teczka) i [...] (1 teczka). Akta te zostały przekazane Sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę.

2) GINB w piśmie z [...] sierpnia 2019 r. (poz. nr 5 akt sprawy) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wypożyczenie przekazanych temu Sądowi akt sprawy ze skargi M. G. i K. G. na decyzję GINB z [...] maja 2019 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB") z [...] marca 2019 r. nr [...] odmawiającą zmiany w trybie art. 154 K.p.a. decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r. Przy piśmie z 3 września 2019 r. Sąd przekazał akta (2 pliki i 1 teczkę)

Analiza opisanych wyżej akt doprowadziła GINB do ustalenia, że organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowania związane z nałożeniem i wykonaniem obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego na działce [...] stwierdziły, iż nie zachowały się kompletne akta postępowania poprzedzającego wydanie decyzji Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r., zaś próba odszukania tych akt nie powiodła się. Czynności podjęte w celu uzyskania dokumentów z akt postępowania zakończonego decyzją z [...] listopada 1988 r. GINB opisał na str. 2 decyzji z [...] listopada 2019 r.

Uwzględniając powyższe, przypomnieć trzeba, że skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji wady wymienione w art. 156 § 1 K.p.a. ze swej istoty tkwią w samej decyzji. Z tego powodu "kontynuowanie poszukiwania" akt w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 1988 r., czy też – jak oczekują skarżący - odtworzenie tych akt było niecelowe i nie znajdowało oparcia w przepisach prawa. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia, że kwestionowana przez skarżących decyzja nie jest dotknięta żadną z wad skutkujących stwierdzenie nieważność, a w szczególności nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Należy natomiast zauważyć, że w świetle art. 7 K.p.a., organy administracji zobowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Załatwienie sprawy w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza zaś wydanie rozstrzygnięcia, w którym właściwy organ stwierdza, czy decyzja podlegająca jego kontroli dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Jego rolą nie jest więc prowadzenie nowego postępowania dowodowego w celu rozstrzygnięcia o istocie sprawy zakończonej weryfikowaną decyzją.

Dalej należy więc zauważyć, że aktach postępowania [...] znajdują się potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie decyzji Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. znak: [...] (k. 60) oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r. znak: [...] (k. 64).

Z decyzji z [...] września 1988 r. wynika, że organ pierwszej instancji na podstawie kontroli przeprowadzonej [...] maja 1986 r. ustalił, że M. G. i K. G. bez pozwolenia na budowę przystąpili do budowy budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...] w [...], stanowiącej własność M. G. Naczelnik Miasta i Gminy w [...] decyzją z [...] czerwca 1986 r. nakazał wstrzymanie realizacji budowy i zobowiązał do podjęcia starań o zalegalizowanie zabudowy. W dniu [...] października 1986 r. do organu wpłynął niekompletny wniosek M. G. o pozwolenie na budowę, natomiast w piśmie z [...] października 1986 r. wymienioną poinformowano o konieczności uzupełnienia wniosku o m.in. dowody własności działek o numerach ew. [...] i [...]. W dniu [...] października 1986 r. wniosek został częściowo uzupełniony, jednak nie przedłożono dowodów własności. Po ponownym wezwaniu zgłosiła się M. G, oświadczając, że dowody własności przedłoży do [...] listopada 1986 r. Wymienioną poinformowano, że w przypadku nieprzedłożenia wymaganych dokumentów organ administracji będzie zmuszony nakazać rozbiórkę budynku. Po upływie kolejnych terminów (w związku z "interwencją" W. W.) wezwano M. G. i K. G. do przedłożenia "miarodajnego" dokumentu potwierdzającego własność działki, na której został wybudowany przedmiotowy budynek gospodarczy, w nieprzekraczalnym terminie do [...] lipca 1988 r. Zaznaczono, że niewykonanie wezwania w terminie będzie skutkować wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę budynku. Do dnia wydania decyzji ([...] września 1988 r.) nie przedłożono dowodu własności, natomiast w piśmie z [...] sierpnia 1988 r. M. G. wprost wniosła o wydanie pozwolenia tymczasowego. W konkluzji Naczelnik Miasta i Gminy w [...] stwierdził, że M. G. i K. G. w ogóle nie stosują się do poleceń urzędu i pomimo kilkakrotnych wezwań, terminów i upomnień nie przedłożyli dowodu własności, a tym samym nie zalegalizowali samowoli.

Z kolei w uzasadnieniu decyzji z [...] listopada 1988 r. Dyrektor Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] potwierdził, że pomimo wstrzymania robót budowlanych i nakazu ich zalegalizowania, przez ponad dwa lata nie podjęto działań w tym kierunku, a budowę zakończono i użytkowano. Organ odwoławczy zaznaczył, że pomimo kilkakrotnych, dodatkowych terminów i monitów w celu dostarczenia dokumentacji potwierdzającej własność nieruchomości, na której zrealizowano przedmiotowy obiekt, odwołujący nie uczynili zadość nałożonemu obowiązkowi.

Potwierdzenie przebiegu postępowania w sposób opisany w uzasadnieniach decyzji z [...] września i [...] listopada 1988 r. można odnaleźć także w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z września 1988 r. znak: [...] (również w aktach postępowania [...] – k. 63). Decyzją tą organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję Naczelnika Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 1988 r. znak: [...] nakazującą rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego. Powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji było błędne zastosowanie art. 37 P.b., niemniej z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że roboty budowlane zostały wstrzymane, określono warunki legalizacji, które nie zostały one spełnione pomimo upływu znacznego czasu i monitów urzędu. W uzasadnieniu decyzji zaznaczono także, że w aktach sprawy nie ma dokumentu potwierdzającego, kto faktycznie jest właścicielem spornej działki o nr ew. [...].

Z kolei w aktach postępowania [...] (k. 65) znajduje się odpis protokołu ugody z [...] października 1987 r. zawartej między M. i K. G. a W. W. przed Sądem Rejonowym w [...] sygn. akt [...], w ramach której W. W. zobowiązała się do zgodnego współdziałania z M. i K. G. zmierzającego do przeniesienia na nich własności działek gruntu nr [...] i [...]. Zgodnie z ugodą, strony zgodnie zobowiązały się do stawiennictwa w biurze notarialnym w wyznaczonym terminie.

Jak wynika z wezwania z [...] czerwca 1988 r. (potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia - k. 68 akt [...]) Naczelnik Miasta i Gminy prowadząc postępowanie legalizacyjne uznał, że opisana ugoda nie jest dokumentem własności działki, na który "Urząd" oczekuje od 1986 r.

W aktach [...] znajdują się także odpisy sentencji: wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] marca 1992 r. sygn. akt [...] (uznającego za bezskuteczną w stosunku do M. i K. G. umowę darowizny zawartą [...] października 1989 r. przez W. W. z T. W. w części dotyczącej działki o nr ew. [...]) oraz postanowienia tego Sądu z [...] grudnia 1992 r. sygn. akt [...] o podjęciu i umorzeniu postępowania w sprawie z powództwa M. i K. G. przeciwko W. W. o przeniesienie własności nieruchomości, z uwagi na cofnięcie pozwu. Orzeczenia te zostały wydane po zakończeniu postępowania legalizacyjnego.

Opisane wyżej dokumenty z akt spraw [...] i [...] nie pozostawiają wątpliwości, co do tego, że Naczelnik Miasta i Gminy w [...] przeprowadził w trybie art. 36 P.b. postępowanie zmierzające do legalizacji samowolnie zrealizowanego przez skarżących budynku gospodarczego. W toku postępowania organ nadzoru budowlanego zastosował przepisy art. 36 ust. 1 i ust. 2 P.b., przeprowadził postępowania wyjaśniające i dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego, która doprowadziła do wydania, na podstawie art. 36 ust. 3 P.b., decyzji nakazującej rozbiórkę. Z kolei Dyrektor Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] , działając jako organ odwoławczy, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, w konsekwencji wydając decyzję z [...] listopada 1988 r., którą zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w zaskarżoną decyzję.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że GINB prawidłowo stwierdził, iż decyzja z [...] listopada 1988 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, podnoszone w skardze zastrzeżenia odnośnie do niedostrzeżenia przez Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] zagadnienia wstępnego w sprawie oraz niezawieszenia postępowania. Jak już podkreślono, organ właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi na nowo postępowania dowodowego w celu rozstrzygnięcia o istocie sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją, a jego kompetencja obejmuje w tym przypadku wyłączenie weryfikację, czy decyzja ta jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Ocena materiału dowodowego sprawy w świetle mających w niej zastosowanie przepisów prawa materialnego może być przedmiotem weryfikacji w administracyjnym toku instancji. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, nawet w przypadku, gdy ocena ta jest błędna, nie skutkuje to stwierdzeniem, że podjęte rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z przepisem stanowiącym podstawę wydania decyzji. Innymi słowy, kwestie oceny wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów stanowiących materiał dowodowy, który był podstawą wydania decyzji w trybie zwykłym, konieczności uzupełniania tego materiału, czy wpływu innego postępowania prowadzonego przez organ administracji lub sąd na rozstrzygnięcie w trybie zwykłym pozostają poza zakresem postępowania wyjaśniającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

GINB trafnie też stwierdził, że decyzja Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad opisanych w art. 156 § 1 K.p.a.

Tak w decyzji z [...] listopada 1988 r., jak i w decyzji organu pierwszej instancji powołano sią na art. 53 i art. 54 P.b.

Jak wynikało z art. 53 ust. 1, do podstawowych zadań terenowych organów administracji państwowej w sprawach objętych ustawą należało sprawowanie nadzoru urbanistyczno-budowlanego oraz nadzoru techniczno-budowlanego. Zgodnie natomiast z art. 54 ust. 1 P.b., terenowy organ administracji państwowej przy wykonywaniu zadań określonych w ustawie, a w szczególności zadań wynikających z art. 53 ust. 1, mógł m.in. wydawać decyzje ustalające niezbędne nakazy i zakazy.

Stosownie do treści art. 57 ust. 1 pkt 1 P.b., jako organy pierwszej instancji w sprawach określonych ustawą działały - w zakresie budownictwa osób fizycznych

- organy administracji państwowej w gminach, miastach i dzielnicach miast podzielonych na dzielnice.

Zgodnie z art. 136 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego (Dz. U. z 1988 r. Nr 26, poz. 183), w sprawach indywidualnych, należących do właściwości terenowych organów administracji państwowej, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych - decyzje wydawały terenowe organy administracji państwowej o właściwości szczególnej, a w przypadkach określonych w art. 135 ust. 2 - organy wymienione w tym przepisie. Wedle art. 123 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, terenowymi organami administracji państwowej o właściwości ogólnej byli w jednostkach terytorialnych stopnia podstawowego, z wyjątkiem miast liczących powyżej 50.000 mieszkańców oraz będących siedzibą wojewódzkiej rady narodowej ([...] nie była takim miastem – przyp. Sądu) - naczelnicy miast lub gmin, a w miastach podzielonych na dzielnice - naczelnicy dzielnic. W myśl z kolei art. 135 ust. 2, w miastach liczących do 50 tys. mieszkańców oraz w gminach prezydent miasta oraz naczelnik wykonywali równocześnie kompetencje terenowego organu administracji państwowej o właściwości szczególnej, jeżeli przepisy ustaw szczególnych lub uchwały rady narodowej stopnia podstawowego nie postanowią inaczej. Na podstawie art. 135 ust. 3 prezydent miasta lub naczelnik, o którym mowa w ust. 2, mógł upoważniać pracowników podległego mu urzędu do załatwiania określonych spraw w jego imieniu, w tym również do wydawania decyzji administracyjnych. Podobną kompetencję, z zastrzeżeniem formy pisemnej, przewidziano w art. 268a K.p.a., w myśl którego organ administracji państwowej mógł upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

Właściwość instancyjną w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów K.p.a. określały art. 127 § 2 K.p.a. w zw. z art. 17 K.p.a., z których wynikało, że właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego były terenowe organy administracji państwowej stopnia wojewódzkiego. Przepis art. 136 ust. 2 pkt 1 powoływanej ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. precyzował, że w postępowaniu administracyjnym organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, były w stosunku do terenowych organów administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia podstawowego oraz organów tego stopnia wymienionych w art. 135 ust. 2 - właściwe rzeczowo terenowe organy administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia wojewódzkiego. Jak wynikało z art. 135 ust. 1 tej ustawy, terenowymi organami administracji państwowej o właściwości szczególnej odpowiedniego stopnia byli kierownicy wydziałów oraz równorzędnych jednostek organizacyjnych urzędów, określeni w statucie, o którym mowa w art. 139 ust. 2, wykonujący ustalone w ustawach szczególnych kompetencje z zakresu administracji państwowej. Zgodnie z § 13 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie zasad organizacji i funkcjonowania urzędów terenowych organów administracji państwowej (Dz. U. Nr 40, poz. 228), zastępca lub zastępcy kierownika (dyrektora) wydziału oraz innej jednostki organizacyjnej urzędu – w przypadku utworzenia takich stanowisk w statucie urzędu – działali w zakresie spraw powierzonych im przez kierownika (dyrektora) i ponosili przed nim odpowiedzialność.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że organem właściwym do wydania decyzji z [...] września 1988 r. był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego o właściwości ogólnej, wykonujący równocześnie kompetencje terenowego organu administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia podstawowego, tj. Naczelnik Miasta i Gminy [...], który mógł upoważnić do wydania decyzji w jego imieniu pracownika podległego mu urzędu. Rzeczona decyzja została wydana przez właściwy organ i podpisana przez Zastępcę Naczelnika. Akta sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że podpisanie decyzji nastąpiło bez upoważnienia Naczelnika.

Z powołanych przepisów wynika także, że organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji naczelnika miasta i giny w sprawie nakazu rozbiórki był kierownik (dyrektor) właściwego rzeczowo wydziału urzędu wojewódzkiego. Decyzję z [...] listopada 1988 r. wydał Dyrektor Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...], zatem organ właściwy. Została ona podpisana w zastępstwie przez Zastępcę Dyrektora. Akta sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że podpisanie decyzji wykraczało poza zakres spraw powierzonych przez Dyrektora lub bez upoważnienia udzielonego na podstawie art. 268a K.p.a.

W świetle powyższego należało stwierdzić, że ani decyzja z [...] września 1988 r., ani decyzja z [...] listopada 1988 r. nie są dotknięte wadą opisaną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Należy przy tym zauważyć, że nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy twierdzenie skarżących wskazujące na nieokreślenie/nieoznaczenie organu drugiej instancji. Z decyzji tej jasno wynika, że wydał ją Dyrektor Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Decyzja zawiera też podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r. oraz Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. stanowił art. 36 ust. 3 P.b. Prawnoprocesową podstawę wydania decyzji organu odwoławczego stanowił natomiast art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Nie ma więc jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia, że któraś z tych decyzji została wydana bez podstawy prawnej.

W świetle powyższego należało uznać, że ani decyzja z [...] września 1988 r., ani decyzja z [...] listopada 1988 r. nie są dotknięte wadą opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 in principio K.p.a. W oby decyzjach, wbrew twierdzeniu skarżących, powołano podstawy prawne ich wydania.

Jak wynika z decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r. nakaz rozbiórki został skierowany do M. G. i K. G., inwestorów przedmiotowego budynku gospodarczego. Po rozpatrzeniu odwołania M. G., organ odwoławczy wydał decyzję [...] listopada 1988 r. Żadna z ww. decyzji nie została więc skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Samo doręczenie decyzji osobie, która nie jest stroną postępowania nie oznacza natomiast, że decyzja ta jest dotknięta wadą opisaną w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Skierowanie decyzji w rozumieniu tego przepisu oznacza bowiem zamiar ukształtowania nią czyjejś sytuacji prawnej, a nie samo tylko jej doręczenie.

Z kolei skutki doręczenia obojgu skarżącym (małżonkom) jednego egzemplarza decyzji, nie są przedmiotem oceny w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w którym – na co już wskazywano – właściwy organ rozstrzyga o tym, czy weryfikowana decyzja dotknięta jest wadami mającymi ze swej istoty charakter materialnoprawny, tkwiącymi w samej decyzji i godzącymi w elementy podmiotowe stosunku prawnego, jego przedmiot lub w podstawę prawną.

Jakkolwiek "wydanie decyzji w wyniku przestępstwa" stanowi podstawę wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia jej nieważności, godzi się w tym miejscu odnotować, że błąd w doręczeniu decyzji nie daje podstaw - jak starała się dowieść skarżąca w piśmie z [...] grudnia 2019 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - do stwierdzenia, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa.

Nakaz rozbiórki nałożony decyzją z [...] września 1988 r., utrzymaną decyzją z [...] listopada 1988 r. nie był niewykonalny, a decyzja ta w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą. Sprawa rozstrzygnięta tą decyzją nie została też poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Co za tym idzie GINB nie miał podstaw do stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r. dotknięta jest wadą opisaną w art. 156 § 1 pkt 3, pkt 5 lub pkt 6 K.p.a.

Całkowicie pozbawiona znaczenia w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją jest argumentacja skarżących dotycząca niezastosowania przez Naczelnika Miasta i Gminy w [...] lub 39 P.b. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. Powołany przepis nie miał zastosowania w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] listopada 1988 r. i wbrew twierdzeniu skarżących nie został wskazany, jako podstawa prawna decyzji organu pierwszej instancji.

Wobec podniesienia tej kwestii w skardze, trzeba także stwierdzić, że w toku postępowania odwoławczego Dyrektor Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] nie miał podstaw do skierowania do skarżących kolejnego wezwania określającego warunki legalizacji. Obowiązek ten, mocą art. 36 ust. 2 pkt 3 P.b., spoczywał na organie pierwszej instancji, a akta sprawy pozwalają stwierdzić, że Naczelnik Miasta i Gminy w [...] się z niego wywiązał.

Nie znajduje także oparcia w przepisach prawa twierdzenie skarżących, że w sprawie wadliwie wyznaczono termin wykonania rozbiórki, który upłynął przed uprawomocnieniem się decyzji organu pierwszej instancji. Jak wynika z decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r. termin wykonania rozbiórki określono na do [...] listopada 1988 r., jednakże zgodnie z art. 130 § 2 K.p.a. wniesienie odwołania od tej decyzji skutkowało wstrzymaniem jej wykonania. Zgodnie natomiast z art. 196 § 1 K.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] września 1988 r.), decyzja organu administracji państwowej mogła być zaskarżona do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem, jednakże mocą art. 201 § 1 zd. 1 K.p.a., wniesienie skargi nie wstrzymywało wykonania decyzji, z wyjątkiem sytuacji, w której – po wniesieniu skargi – wstrzymano wykonanie decyzji (art. 201 § 1 zd. 2 i art. 201 § 2 K.p.a. w ówczesnym brzmieniu).

Z powyższego wynika, że ostateczna decyzja Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. podlegała wykonaniu, a fakt zaskarżenia jej do sądu administracyjnego nie wpłynąłby na jej wykonalność. Zaskarżenie decyzji stwarzałoby dopiero możliwość wstrzymania jej wykonania przez organ administracji lub sąd. Z akt sprawy nie wynika, by zastosowano tzw. ochronę tymczasową.

Podsumowując, w ocenie Sądu kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Nie ma podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono stanu faktycznego w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nieważności. W oparciu o zgromadzone dowody GINB trafnie stwierdził, że decyzja Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1988 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Uzasadnienie obu wydanych przez GINB decyzji odpowiadają prawu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.