Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1822/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 13 i pkt 20, art. 24 ust. 2 pkt 2 i art. 24a ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie NSA Jan Bała (spr.) Janusz Zajda Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. C. – C. E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 kwietnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2001/10 w sprawie ze skarg B. C. – C. E. na decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] i z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. C. – C. E. na rzecz Prezesa Głównego Urzędu Miar 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2001/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi B. C. na decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 w przedmiocie określenia opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że skarżący złożył wnioski o przeprowadzenie legalizacji ponownej przyrządów pomiarowych – taksometrów elektronicznych wraz z formularzami ustalania wysokości opłaty należnej za wydanie przez organ dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. nr 229, poz. 2309 ze zm.), zwanego dalej: "rozporządzeniem w sprawie opłat".

Decyzjami z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] i z dnia [...] maja 2010r. nr [...] Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w Warszawie na podstawie art. 21 § 4 w zw. z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej: "Ordynacją podatkową", art. 24 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (t.j. Dz. U. z 2004 r., nr 243, poz. 2441 ze zm.), zwanej dalej: "Prawem o miarach" oraz rozporządzenia w sprawie opłat, określił skarżącemu wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 140 zł i w kwocie 1000 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę w związku z nieuiszczeniem przez wnioskodawcę w terminie należnych opłat. W odwołaniach od tych decyzji skarżący podnosił, że za dokonaną zmianę układu taryf w taksometrach Prawo o miarach nie przewiduje pobierania opłat, gdyż nie jest to czynność legalizacji.

Po ponownym rozpatrzeniu spraw w wyniku odwołań skarżącego, Prezes Głównego Urzędu Miar decyzjami z dnia [...] lipca 2010 r. oraz z [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że skarżący zobowiązany był na podstawie art. 24a ust. 2 i 3 Prawa o miarach wnieść opłatę za legalizację ponowną taksometrów w zakresie zmiany układu taryf na nowy w wysokości określonej w uwadze nr 1 do pkt 13 lp. IV załącznika do rozporządzenia w sprawie opłat. Stwierdził, że zgodnie z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. nr 108, poz. 1014), zwanego dalej: "rozporządzeniem w sprawie wymagań metrologicznych", taksometr powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia, dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. W związku z tym nie jest możliwa zmiana układu taryf na nowy bez usunięcia cech zabezpieczających. W tej sprawie w celu dokonania zmiany układu taryf na nowe usunięto cechy zabezpieczające, dokonano stosownych sprawdzeń, następnie dokonano wpisów w istniejących świadectwach legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych. Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności nałożonych na skarżącego opłat organ stwierdził, że określenie wysokości tych opłat nastąpiło na podstawie obowiązującego prawa, które organ ma obowiązek stosować.

W skargach na te decyzje skarżący zarzucił, że czynność zmiany układu taryf nie mieści się wśród określonych w art. 24 ust. 2 Prawa o miarach. Zdaniem skarżącego, gdyby w przypadku zmiany układu taryf była dokonana legalizacja, a nie jedynie czynność techniczna, powinno tej czynności towarzyszyć wydanie nowego świadectwa legalizacji i wyznaczenie nowej daty jego ważności. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym wpisanie nowego układu taryf na drugiej stronie ważnego świadectwa legalizacji, w tabeli dotyczącej układu taryf, jest wydaniem nowego świadectwa legalizacji ponownej. Zdaniem skarżącego, zmiana układu taryf polegająca na wprowadzeniu do rejestrów pamięci taksometru CEZAR danych definiujących układ taryf nie jest ingerencją w jego oprogramowanie i nie ma wpływu na właściwości metrologiczne taksometru, ponieważ taksometr powinien zachować parametry metrologiczne dla dowolnej taryfy. Nie występuje również koniczność zdejmowania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru.

W odpowiedzi na skargi Prezes Głównego Urzędu Miar wniósł o ich oddalenie.

WSA w W. oddalił wniesione skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." W uzasadnieniu stwierdził, że wnioski, które złożył skarżący dotyczyły taksometrów już użytkowanych i posiadających legalizację, a skarżący domagał się sprawdzenia taksometrów w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o ich legalizację ponowną. Zdaniem Sądu, dokonane w tej sprawie czynności sprawdzenia zmiany układu taryf mieszczą się w zakresie czynności sprawdzenia z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, za które pobierane są opłaty. Sąd powołując się na treść § 11 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych stwierdził, że ujawnienie, o którym stanowi ten przepis może być wpisem w ważnym świadectwie legalizacji ponownej, a może poprzez potwierdzenie zmiany w świadectwie legalizacji ponownej, które utraciłoby ważność, stanowić nowe, zaktualizowane świadectwo. Sąd stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się dowody w postaci legalizacji ponownej wraz z zapiskami czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego, stwierdzenie niezmienności innych danych po zmianie układu taryf oraz wydanie dowodu poświadczającego ich wykonanie. Stanowią one materialny wyraz dokonanej przez organ czynności, za którą została naliczona opłata.

Sąd I instancji przedstawił wymogi, jakim powinien odpowiadać taksometr, określone w § 2 pkt 1, § 3 i § 6 pkt 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych i stwierdził, że nałożona cecha zabezpieczająca, o której mowa w

§ 6 pkt 2 tego rozporządzenia ma uniemożliwiać dostęp do programatora. Jej usunięcie powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom wynikającym z obowiązujących przepisów i podlega legalizacji ponownej na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5 Prawa o miarach. Zgodnie zaś z art. 8n ust. 4 pkt 3 tej ustawy legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacyjnej lub cechy zabezpieczającej. Sąd powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 886/08, zgodnie z którym jeżeli, w zależności od rodzaju taksometru, wprowadzenie nowego układu taryf związane jest z usunięciem cechy zabezpieczającej, to czynność sprawdzenia, której dokonuje organ administracji miar polega na ocenie, czy w trakcie dokonywania zmiany układu taryf nie uległy zmianie inne, stałe dane metrologiczne. W zależności od wyniku sprawdzenia, organ administracji miar może odmówić legalizacji i tak się dzieje, jeśli przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań, lub może w przypadku, gdy przyrząd odpowiada wymaganiom, wydać nowy dowód legalizacji, a w każdym przypadku czynności sprawdzenia zakończone jednym ze wskazanych zdarzeń będą podlegały opłacie.

Zdaniem Sądu I instancji, podstawowe znaczenie w tej sprawie ma okoliczność, że taksometry skarżącego zostały pozbawione cechy zabezpieczającej w celu wprowadzenia nowego układu taryf, zatem należało przyjąć, że nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Dokonane sprawdzenie co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar nie może być w takiej sytuacji traktowane inaczej, niż nowy dowód legalizacji ponownej. Wniosek, zgodnie z którym przyrząd pomiarowy posiadający legalizację ponowną po uszkodzeniu cech zabezpieczających podlega ponownej legalizacji, należy wyprowadzić również z obowiązującego w dacie wydania zaskarżonych decyzji § 34 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. nr 77, poz. 730).

Sąd I instancji powołał się też na wyjaśnienia organu, zgodnie z którymi zmiana układu taryf w taksometrach tego rodzaju, jak występuje w tej sprawie, jest dopuszczalna za pośrednictwem interfejsu przy użyciu układu programującego, ale zmiana ta może być dokonana przez urządzenie programujące, a więc nie powinna być możliwa, w świetle § 6 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych bez naruszenia cech zabezpieczających. W przypadku dokonania zmiany układu taryf za pośrednictwem interfejsu przy użyciu układu programującego, taksometr powinien posiadać odpowiednie zabezpieczenie interfejsu za pośrednictwem którego możliwy jest dostęp do urządzenia programującego. W postępowaniu w sprawie zatwierdzenia typu taksometru elektronicznego C. skarżący nie wskazał, że dostęp do urządzenia programującego jest możliwy za pośrednictwem interfejsu, bez użycia przycisku, który miał znajdować się pod cechą zabezpieczającą. Z dokumentów nadesłanych przez skarżącego wynika, że zmiana układu taryf jest możliwa jedynie przy użyciu przycisku "s" zabezpieczonego plombą zakładaną podczas legalizacji ponownej służącego do wprowadzenia taksometru w stan oprogramowania (załącznik 16 do pisma z dnia [...] lutego 2011 r., str. 3 ).

B. C. złożył od tego wyroku skargę kasacyjną zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, to jest:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 29 i art. 29a Prawa o miarach, § 11 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych oraz art. 12 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 249, poz. 1834), zwanej dalej: "ustawą zmieniającą", które polegało na uchyleniu się od wskazania w sposób wyczerpujący i należyty podstaw prawnych rozstrzygnięcia oraz należytego uzasadnienia orzeczenia, to jest pominięcie twierdzeń i dowodów przedstawionych przez skarżącego;

- art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez uchybienie obowiązkowi kontroli (oceny) prawidłowości ustalenia stanu faktycznego przez organ, ograniczenie się do przyjęcia w całości ustaleń i stanowiska organu, bez przeprowadzenia przez Sąd oceny i ustalenia stanu faktycznego, w szczególności uchylenie się od okoliczności sposobu dokonywania i zakresu zmiany układu taryf. Następnie zaś, czy taksometry wymagały dla dokonania takiej zmiany ingerencji w cechy zabezpieczenia, na czym polegała i jakie skutki powoduje ta zmiana i ingerencja i czy zmiana ta w odniesieniu do tego rodzaju taksometrów musiała prowadzić od strony technicznej do usunięcia (zdjęcia lub uszkodzenia) cechy zabezpieczenia, co miało podstawowe znaczenia dla oceny prawidłowości zastosowania przez organ prawa materialnego;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na przyjęciu, że Prezes Głównego Urzędu Miar nie naruszył prawa, podczas gdy zdaniem skarżącego, organ ten nieprawidłowo zastosował przepisy art. 24 ust. 2 pkt 2 i art. 24a Prawa o miarach.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił też na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

- art. 2 w związku z art. 217 i art. 84 Konstytucji RP, art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP polegające na uznaniu za praworządne i legalne nałożenie na skarżącego obowiązku o charakterze fiskalnym jedynie w oparciu o wykładnię przepisu wykonawczego, pomimo braku normy prawa materialnego, stanowiącej podstawę opłaty;

- art. 4 pkt 8 i pkt 13 oraz art. 8k ust. 2 pkt 5 Prawa o miarach poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd, że zmiana układu taryf nie jest jedynie czynnością materialnotechniczną, ale zdarzeniem przewidzianym prawem, powodującym konieczność zdjęcia i założenia cechy zabezpieczającej, co determinuje konieczność dokonania ponownej czynności legalizacyjnej, zgodnie z art. 8k ust. 2 pkt 5 Prawa o miarach;

- art. 4 pkt 8 i pkt 13 Prawa o miarach poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd, że czynność w zakresie zmiany układu taryf w taksometrze elektronicznym nie jest w istocie neutralną dla danych metrologicznych, lecz wyczerpuje przesłanki dla legalizacji i obejmuje konieczność badania wymagań technicznych oraz metrologicznych, które powinien spełniać przyrząd pomiarowy;

- art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że sprawdzenie czynności zmiany układu taryf (wprowadzenie nowej ceny za 1 km) mieści się w zakresie dyspozycji art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach oraz w upoważnieniu zawartym w art. 24a ust. 4 Prawa o miarach, a tym samym, że opłata zawarta w uwadze nr 1 do pkt 13 lp. IV załącznika do rozporządzenia w sprawie opłat, znajduje swoją podstawę w Prawie o miarach;

- art. 8k ust. 2 pkt 5 i art. 8n ust. 4 pkt 3 Prawa o miarach poprzez błędne ich zastosowanie i uznanie, że legalizacja taksometru traci ważność w przypadku dokonywania zmiany taryf z powodu uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej, co jest jakoby niezbędne do dokonania zmiany taryf.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że Sąd I instancji wadliwie ocenił decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar i nie ustalił, czy będące przedmiotem sprawy taksometry określonego rodzaju umożliwiają zmianę taryfy bez ingerencji w cechy zabezpieczające oraz czy takie naruszenie cechy zabezpieczającej wymaga legalizacji ponownej. Przyjął więc przedwcześnie, że dokonana przez organ czynność mieściła się wśród czynności wymienionych w art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, a przez to podlegała opłacie. Określony w Prawie o miarach zamknięty katalog opłat nie przewiduje opłaty za czynność sprawdzania (kontroli) przyrządów pomiarowych i regulacji tej nie można uzupełnić w drodze wykładni rozszerzającej, określając czynność podlegającą opłacie administracyjnej na podstawie przepisów wykonawczych do ustawy. Również w stosunku do opłat administracyjnych ocenianych w tej sprawie należy zastosować konstytucyjną zasadę wyłączności ustawy. O wadliwości wyroku Sądu I instancji świadczy również błędna wykładnia art. 29a w związku z art. 29 Prawa o miarach oraz niewłaściwe zastosowanie § 2 i § 11 nieobowiązującego rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie wymagań metrologicznych. Ponadto, Sąd I instancji nie ustalił treści pojęć "kontroli" i "legalizacji", określonych w art. 4 pkt 9 i pkt 13 Prawa o miarach, a ich zastosowanie ma istotne znaczenie w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Głównego Urzędu Miar wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Została oparta na zarzutach naruszenia zarówno prawa procesowego, jak też materialnego. Wszystkie podniesione w niej zarzuty koncentrują się wokół kwestii zgodności z prawem nałożenia na skarżącego obowiązku uiszczenia opłat z tytułu legalizacji ponownej taksometrów, o którą wnioskował w pismach z dnia [...] lutego 2010 r. i [...] lutego 2010 r. Skarżący podkreślał w toku całego postępowania, że wnioskując o legalizację ponowną domagał się wyłącznie sprawdzenia taksometrów w zakresie zmiany układu taryf.

Skarżący w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania podniósł, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i nie ustalił, czy taksometry – co do których skarżący wystąpił o zmianę układu taryf – wymagały, dla dokonania tej zmiany ingerencji w cechy zabezpieczenia (jego zdjęcia) oraz że Sąd błędnie uznał, że Prezes Głównego Urzędu Miar prawidłowo zastosował art. 24 ust. 2 pkt 2 i art. 24a Prawa o miarach. Z kolei w ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej naruszenia prawa materialnego skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji wadliwe przyjęcie, że czynność zmiany układu taryf nie jest wyłącznie czynnością techniczną, ponieważ prowadzi do utraty ważności legalizacji z powodu uszkodzenia cechy zabezpieczającej i że w związku z tym czynność ta mieści się w wśród czynności wymienionych w art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach i w upoważnieniu z art. 24a ust. 4 Prawa o miarach, co oznacza, że opłata za te czynności ma podstawę prawną w ustawie, a tym samym pozostaje w zgodzie z Konstytucją RP.

Mając na uwadze treść zarzutów kasacyjnych, należy odnieść się do kwestii kluczowej wynikającej z tych zarzutów, a więc do stanowiska Sądu I instancji co do tego, że czynność polegająca na zmianie układu taryf taksometru jest czynnością techniczną, połączoną z ingerencją w zabezpieczenie ustawień taksometru, w konsekwencji sprawdzenie taksometru po zmianie układu taryf jest czynnością legalizacyjną (legalizacją ponowną), która podlega opłacie.

Na wstępie należy zauważyć, że spór toczony w tej sprawie o wykładnię i prawidłowe zastosowanie Prawa o miarach, wiąże się ściśle z próbą kwestionowania przez skarżącego pewnych faktów, które są istotne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji i w rezultacie - prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd I instancji ocena stanu faktycznego sprawy, ustalonego w postępowaniu administracyjnym, jest prawidłowa.

Bezsporne jest, że pismami z dnia [...] lutego 2010 r. i [...] lutego 2010 r. skarżący - bez względu na motywację jaka nim kierowała - złożył wnioski o legalizację ponowną [...] taksometrów C. F. z decyzją zatwierdzenia typu nr [...]. Do wniosków tych dołączył wypełnione przez siebie formularze ustalenia wysokości opłaty należnej za wydanie przez organ miar dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych, jednakże tych opłat nie uiścił. Wnioski, które skarżący złożył do organu administracji miar dotyczyły taksometrów już użytkowanych i posiadających legalizację.

W aktach administracyjnych sprawy znajdują się dokumenty rejestrujące czynności wykonane w związku ze zmianą układu taryf w spornych taksometrach zwane "Zapiska z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego", towarzyszące "świadectwu legalizacji ponownej". W treści tych "Zapisek" są wymienione te czynności wraz z potwierdzeniem ich wykonania. W rubryce "Rodzaj czynności" wymieniono: 1) Sprawdzenie ważności legalizacji taksometru, 2) Sprawdzenie aktualnego układu taryf i stałej "k", 3) Sprawdzenie cech zabezpieczających przed dokonaniem zmian układu taryf, 4) Sprawdzenie nowego układu taryf, po dokonaniu jego zmian przez serwis, 5) Wpisanie nowego układu taryf do świadectwa, 6) Nałożenie cech zabezpieczających na taksometr i 7) Zwrot świadectwa legalizacji wnioskodawcy. W rubryce "Potwierdzenie zgodności i wykonania" przy każdej z tych czynności napisano "tak". Dokument ten podpisały dwie osoby: legalizator i osoba reprezentująca zgłaszającego, czyli wnoszącego skargę kasacyjną. Wprawdzie na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 12 grudnia 2012 r. skarżący podniósł, że wymienione zapiski określające rodzaj czynności związanych ze zmianą układu taryf zawierają informacje nie w pełni prawdziwe, ponieważ jego zdaniem nie zostały przeprowadzone czynności określone w punktach 2, 3 i 6. Te stwierdzenia skarżącego nie mogą być jednak uwzględnione, ponieważ w całym postępowaniu w tej sprawie nie przedstawiono żadnych dowodów, które by je potwierdzały. Czynności wykonane w związku z wnioskiem o wydanie legalizacji ponownej, wymienione w "Zapisce z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego"

mieszczą się niewątpliwie w pojęciu legalizacji określonym w art. 4 pkt 13 Prawa miarach. Legalizacja oznacza według tego przepisu zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania (techniczne i metrologiczne). W ramach czynności wykonanych wskutek wystąpienia przez wnoszącego skargę kasacyjną z wnioskiem o ponowną legalizację taksometrów mieszczą się czynności sprawdzające taksometry oraz poświadczenie wykonania tych czynności dowodem legalizacji. Zgodnie z art. 4 pkt 20 Prawa o miarach dowodem legalizacji jest świadectwo legalizacji lub cecha legalizacji umieszczana na przyrządzie pomiarowym, poświadczające dokonanie legalizacji. Poświadczenie wykonania czynności sprawdzających dowodem legalizacji nie wymaga, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydania nowego dowodu legalizacji ponownej. W tym przypadku dokonano odpowiedniego wpisu w istniejącym, ważnym jeszcze dowodzie legalizacji i ten wpis spełnia wymagania poświadczenia legalizacji określone w art. 4 pkt 13 ustawy.

Zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 Prawa o miarach czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, określone w tej ustawie i jej przepisach wykonawczych oraz wynikające z wykonywania przez nie zadań przewidzianych w odrębnych ustawach, podlegają opłacie. Wysokość należnych opłat, stosownie do art. 24a ust. 2 Prawa o miarach ustala we własnym zakresie wnioskodawca na podstawie obowiązujących stawek. W sprawie tej organ określił skarżącemu wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych, z uwagi na to, że skarżący nie uiścił tej opłaty w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku (art. 24a ust. 3 pkt 1 Prawa o miarach).

Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonane czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Wysokość opłaty za wydanie dowodu legalizacji ponownej w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf na nowy została ustalona w uwadze nr 1 do pkt 13 lp. IV załącznika do rozporządzenia w sprawie opłat, wydanego na podstawie art. 24a ust. 4 Prawa o miarach.

W rozpoznawanej sprawie skarżącemu wymierzono opłaty na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, za wydanie dowodu legalizacji. Jak wyżej stwierdzono, dokonanie wpisu stwierdzającego przeprowadzenie legalizacji ponownej należy uznać za równoznaczne z wydaniem świadectwa legalizacji w rozumieniu art. 4 pkt 13 i art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach.

Mając na względzie przedstawione wyżej i prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne nie można uwzględnić zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących niezgodności rozstrzygnięć o wymierzeniu opłat z ustawą Prawo o miarach i z Konstytucją RP. Nie są również zasadne zarzuty co do braku wskazania przez Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący i należyty podstaw prawnych rozstrzygnięcia, a także należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. uznając, że odpowiada ona prawu. Trzeba przy tym podkreślić, że co do zasady, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), orzekł jak w sentencji.