Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 43/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2007-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie NSA Joanna Kuczyńska Asesor sądowy Marzena Łozowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A S. A. w upadłości na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] wydaną na podstawie art. 207, art. 21 § 3 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), określono podatnikowi A S.A. w upadłości z siedzibą w T. za miesiąc marzec 2005 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w prawidłowej wysokości 3 526 zł. Organ stwierdził, iż Spółka w deklaracji VAT-7 za marzec 2005 r. zawyżyła kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc.

Powyższe rozstrzygnięcie wynikało z faktu, iż organ pierwszej instancji określił decyzją z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2005 r., podatnikowi kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 3 303 zł w miejsce zadeklarowanej kwoty 19 595 zł.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Syndyk Masy Upadłości Spółki i pismem z 17 sierpnia 2006 r. wniósł odwołanie od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z uwagi na konsekwencje podatkowe wynikające z odwołania od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r., która z kolei miała wpływ na decyzję wymiarową za styczeń i luty 2005 r. Decyzji zarzucił błędne rozstrzygnięcie oraz brak rzeczywistego uzasadnienia faktycznego i prawnego wymaganego na podstawie art. 210 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w O. decyzją z dnia [...], nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w O. Organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja jest wyłącznie następstwem uprzednio zapadłego rozstrzygnięcia podatkowego za poprzedni miesiąc (luty 2005 r.), w którym organ I instancji określił niższą, aniżeli zadeklarowała Spółka, kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Podniesiono, że skoro organ odwoławczy decyzją z [...], Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w O. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2005 r., to zasadnym było utrzymanie w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia za marzec 2005 r.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. przepisu art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez rozpatrzenie całości materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, a także poprzez odstąpienie od ustalenia prawdy materialnej w postępowaniu podatkowym,

2. przepisu art. 86 ust. 1, art. 90 ust. 1-6, art. 6 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Zdaniem wnoszącego skargę organy podatkowe bezpodstawnie uznały, iż Spółka nieprawidłowo obniżyła kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT nr A i B dokumentujących wynagrodzenie za usługi prawnicze, jak też podatku naliczonego wynikającego z faktury nr C dokumentującej nabycie przez A S.A. w upadłości od B S.A. w W. linii technologicznej. Nieprawidłowe było ustalenie organów, iż zakupy te nie były związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług i w konsekwencji Spółce nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z tych faktur.

Podtrzymano jednocześnie wszystkie zarzuty i wnioski Spółki zawarte w odwołaniu, które nie zostały, w ocenie skarżącego, uwzględnione przy rozpatrywaniu sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej w O. Syndyk masy upadłości wskazał, iż ewentualne uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. oraz styczeń 2005 r., które objęte są jednym spornym stanem faktycznym, będzie skutkować koniecznością uchylenia również zaskarżonej decyzji.

Podniesiono także, że usługi prawnicze były związane ze sprzedażą opodatkowaną Przedmiot usług prawniczych opisany w kwestionowanej umowie wykraczał – w ocenie syndyka – poza zakres ściśle związany ze sprzedażą przedsiębiorstwa, a ponadto usługi te nie były świadczone w związku ze sprzedażą przedsiębiorstwa, lecz dla pozyskania wiedzy specjalistycznej niezbędnej dla zrealizowania celu postępowania upadłościowego. Podatnik odliczył więc, na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, cały podatek naliczony ze spornej faktury VAT, ponieważ nie zachodziły okoliczności wskazane w art. 90 ust. 2, 3, 5 i 6 ustawy.

Stanowisko organów podatkowych prowadziło, zdaniem syndyka, do niemożności odliczania podatku naliczonego związanego ze wszystkimi zakupami dokonanymi w okresie bezpośrednio poprzedzającym sprzedaż przedsiębiorstwa i w konsekwencji do złamania zasady neutralności. Powołano przy tym liczne orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczące kwestii neutralności podatku VAT.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w O. wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał w całości argumentację faktyczną oraz prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowa zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia przez organy podatkowe prawa materialnego, a także prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu zarzuty podniesione w skardze, w szczególności dotyczące nieprawidłowego ustalenia organów podatkowych, iż Spółce nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT nr A i B dokumentujących wynagrodzenie za usługi prawnicze, jak też podatku naliczonego wynikającego z faktury nr C dokumentującej nabycie przez A S.A. w upadłości od B S.A. w W. linii technologicznej, poprzez uznanie, iż zakupy te nie były związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług - nie zasługują na uwzględnienie, bowiem nie dotyczą one zaskarżanej w niniejszym postępowaniu decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2005 r.

Zarzuty podniesione przez skarżącego dotyczą rozliczenia innego okresu podatkowego, a mianowicie miesiąca grudnia 2004 r. i stycznia 2005 r. w stosunku do których zostały wydane odrębne decyzje podatkowe. Decyzje ta podlegały również kontroli sądowoadministracyjnej, w ramach której nieprawomocnymi wyrokami tutejszego Sądu z dnia 18.04.2007 r. sygn. akt I SA/Op 40/07 i I SA/Op 41/07 oddalono skargi decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2004 r. i styczeń 2005 r., gdyż nie stwierdzono, że doszło w zaskarżonych decyzjach do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Z uwagi na charakter podatku od towarów i usług rozliczenie obejmujące jednostkowy miesiąc niejednokrotnie przekłada się także na wysokość podatku w kolejnych okresach rozliczeniowych. Jak słusznie wywodziły organy podatkowe, w sytuacji, gdy zobowiązanie takie zostało określone w ramach decyzji organu podatkowego, skutki takiej decyzji muszą być także uwzględniane w kolejnych okresach podatkowych, dopóty decyzja taka pozostaje w obrocie prawnym.

Taka sytuacja zaistniała właśnie w rozpoznawanej sprawie, albowiem z uwagi na treść rozstrzygnięcia zapadłego w przedmiocie miesiąca lutego 2005 r., w ramach którego organy podatkowe dokonały z urzędu korekty wykazywanej przez podatnika kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na kolejny miesiąc, zmianie uległo także rozliczenie podatku od towarów i usług w kolejnych miesiącach, w tym także w miesiącu będącym przedmiotem obecnie zaskarżonej decyzji.

Należy jednakże zauważyć, iż w ramach kolejnych miesięcy, organy podatkowe uwzględniały jedynie skutki podatkowe wynikające z decyzji wydanych za wcześniejsze okresy rozliczeniowe, nie negując samej prawidłowości dokonanego przez podatnika rozliczenia w danym miesiącu.

Powyższe nie budziło wątpliwości skarżącego, o czym świadczy treść skargi: "ewentualne uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. Nr [...] (podatek VAT za miesiąc grudzień 2004 roku) skutkuje konsekwencją w postaci uchylenia pozostałych decyzji, na skutek wpływu błędnego w ocenie skarżącej Spółki określenia przez Dyrektora Urzędu Skarbowego w O. zobowiązania podatkowego w podatku VAT skarżącej Spółki za miesiąc grudzień 2004 r. odmiennie niż w deklaracjach podatkowych VAT – 7 Spółki w pozostałych miesiącach (styczeń - czerwiec 2005 roku)".

Podniesione zatem w skardze zarzuty sprowadzają się de facto nie tyle do kwestionowania ustaleń faktycznych dotyczących spornego w niniejszej sprawie miesiąca marca 2005 r., ale zmierzają do podważenia ustaleń wynikających z innej odrębnej decyzji wydanej w stosunku do grudnia 2004 r. i stycznia 2005 r.

W świetle powyższego nie jest trafny zarzut naruszenia przepisu art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, jak też przepisu art. 6, art. 86 ust. 1 w zw. z art. 90 ust.1 - 6 ustawy o podatku od towarów i usług.

Skoro zatem w toku rozpoznania sprawy nie stwierdzono naruszenia prawa materialnego oraz procesowego w stopniu mającym wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie, a także naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, skargę należało oddalić zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).