Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 529/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2,3,39
journal: Dz.U. 2008 nr 115 poz 728
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 107  par. 3,  art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta K. na podstawie art. 3 ust. 3 i art. 8 ust. 1 oraz art. 39 i 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., nr 64 poz. 593 z późn. zm.) odmówił H.K. świadczenia w postaci zasiłku celowego na zakup wycieraczki.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przyznanie wnioskowanego świadczenia nie jest możliwe, albowiem mimo tego, iż strona posiada dochód nie przekraczający kryterium dochodowego, zakup wycieraczki nie jest niezbędną potrzebą pomocy społecznej i nie odpowiada celom pomocy społecznej.

H.K. nie zgodził się z wyżej opisaną decyzją i złożył w dniu [...] 2010 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K..

W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając w oparciu o art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe zajmując mieszkanie komunalne. Ponadto nadmieniono, że H. K. jest osobą przewlekle chorą, niepełnosprawną. Legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Mieszkanie strony wyposażone jest w podstawowe sprzęty gospodarstwa domowego. Natomiast dochodem strony był dodatek mieszkaniowy przyznany w kwocie [...] zł.. Podniesiono, ze strona otrzymuje systematyczne wsparcie z pomocy społecznej, w tym postaci zasiłków celowych. Zaznaczono, iż strona zamiast wycieraczki ma pod drzwiami mieszkania położona szmatę. Organ odwoławczy stwierdził, że w miesiącu [...] 2010 r. H. K. uzyskał wsparcie finansowe środkami z pomocy społecznej w łącznej wysokości [...] zł., a w miesiącu [...] 2010 r. otrzymał zasiłek stały w kwocie [...] zł. z nadpłatą za okres od [...] 2009 r. do [...] 2010 r. w wysokości łącznej [...] zł..

Organ odwoławczy przywołał regulację art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy o pomocy społecznej zaznaczając, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia zasoby i możliwości. Kolegium wskazało również, że przepisy ustawy o pomocy społecznej uzasadniają przyznanie zasiłku celowego w związku z koniecznością zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (art. 39 ustawy). Przyznanie zatem tego świadczenia jest uzależnione od potrzeb wnioskodawcy lecz z drugiej strony uzależnione jest od możliwości finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej. Wyznacznikami przyznania pomocy jest więc z jednej strony sytuacja materialna wnioskodawcy oraz cel na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony sytuacja materialna organów pomocy społecznej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zna sytuację Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. i aktualnie obowiązującą politykę świadczeń dostosowaną do możliwości finansowych Ośrodka.

Mają powyższe na uwadze Kolegium zaznaczyło, że sytuacja strony znana jest organom pomocy społecznej ze względu na zakres, jak i okres w jakim H. K. jest objęty wsparciem pomocy społecznej. Wskazano, że sytuacja osobista, jak i materialna wnioskodawcy jest trudna jednakże celem pomocy społecznej jest udzielenie wsparcia osobom rzeczywiście go potrzebującym. Zaakcentowano, że np. uzyskana przez stronę w [...] 2010 r. pomoc była wyższa zarówno od kwoty najniższej emerytury, jak i kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, iż w przedmiotowym przypadku nie wystąpiła niezbędna potrzeba życiowa, którą należałoby zaspokoić ze środków gminy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący H. K. dał wyraz swemu niezadowoleniu z treści rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Wskazał nadto, że jego sytuacja jest fałszowana przez Kierownika Ośrodka. Zaakcentował, że wycieraczka jest koniecznym i niezbędnym elementem wyposażenia mieszkania. Podał również, że udzielana przez Ośrodek pomoc jest zbyt mała wobec jego szczególnej sytuacji życiowej i zdrowotnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przytoczyło argumentację powołaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia [...] 2011 r. pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zarzucił naruszenie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne rozpoznanie sprawy, skutkujące uznaniem, że w momencie orzekania posiadał "pasek skórzany". W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem posiadanie wycieraczki jest niezbędna potrzebą ,a nadto podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że organ nie dysponował środkami na wnioskowany zasiłek celowy. Zaakcentował, że nie ma jasności dlaczego organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji, czy z tego powodu, ze potrzeba nie jest potrzeba niezbędną, czy tez z uwagi na ograniczoność środków finansowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie godzi się podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 §1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznano, że skarga H. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że decyzja zapadła na skutek przeprowadzenia potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy dowodów, właściwej ich oceny, poprawnych rozważań faktycznych, które znalazły dostateczny wyraz w jej motywach.

W dalszej kolejności wskazać należy, że świadczenia dla osób wymagających wsparcia ze strony pomocy społecznej podlegają regulacji zawartej w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r., nr 115, poz. 728 ze zm.). Celami pomocy społecznej określonymi w art. 2 i 3 wyżej wskazanej ustawy jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie samodzielnie pokonać, umożliwienie osobie lub rodzinie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Cele te osiąga się poprzez wyprowadzenie osoby z systemu pomocy społecznej. Zgodnie z art. 3 powołanej ustawy rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Pomoc społeczna udzielana jest bowiem osobom, czy rodzinom między innymi z powodu ich ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, ciężkiej choroby. Bez wątpienia te warunki przyznania skarżącemu pomocy zostały w sprawie spełnione. Jednakże, choć H. K. znajduje się w trudnej sytuacji osobistej i materialnej nie można z góry niejako przyjmować, że wszelkie możliwe świadczenia udzielane przez organy pomocy społecznej są mu należne. Jak wyżej wskazano skarżący korzysta ze znacznego wsparcia Ośrodka Pomocy Społecznej. Jak natomiast wynika z powołanych wyżej przepisów, przyznanie świadczenia z zakresu pomocy społecznej ma charakter uznaniowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że uznanie organu doznaje ograniczeń w świetle brzmienia art. 7 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, organ winien załatwiać sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z tej przyczyny organ administracji podejmując decyzje w ramach uznania administracyjnego winien przeprowadzić wnikliwe postępowanie zmierzające do oceny stwierdzonego stanu faktycznego. Taka konstrukcja nie wyklucza możliwości odmowy przyznania świadczenia (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1999 r., sygn. akt II SA/Gd 25/98, LEX nr 44078), jednakże nakłada na organ obowiązek każdorazowego precyzyjnego wskazania przesłanek odmowy udzielenia świadczenia. Również przyznanie stronie świadczenia w określonej wysokości obliguje organ pomocy społecznej do podania uzasadnienia prawnego i faktycznego podjętego rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie w toku postępowania administracyjnego organy ustaliły, że skarżący spełnia kryterium dochodowe, od którego uzależnione jest przyznanie zasiłku celowego. Jednocześnie skarżący otrzymuje regularną pomoc w formie zasiłków celowych na niezbędne wydatki czy dofinansowania do bieżących potrzeb. Uzyskuje również pomoc w postaci dodatku mieszkaniowego. Korzysta bezpłatnie z usług dziennego Domu Pomocy Społecznej. W ocenie Sądu wsparcie finansowe udzielane skarżącemu jest odpowiednie do jego sytuacji i zabezpiecza niezbędne potrzeby bytowe oraz z drugiej strony uwzględnia możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej.

Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 3 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. H. K., jak już wyżej zaznaczono otrzymał i otrzymuje od organów pomocy społecznej znaczną pomoc finansową, która pozwala mu na egzystencję w warunkach odpowiadających godności człowieka. W rozpatrywanej sprawie przyczyną odmowy przyznania zasiłku na wskazany we wniosku cel była po pierwsze okoliczność, że posiadanie wycieraczki nie stanowi niezbędnej potrzeby życiowej. Z drugiej strony przyczyną odmowy były ograniczone możliwości finansowe ośrodka, które zostały przez organy szczegółowo opisane a ponadto objęcie strony szerokim wsparciem świadczeniami z pomocy społecznej.

Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone rozstrzygnięcia naruszały przepisy ustawy o pomocy społecznej. Nie stwierdzono również naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w sposób dostateczny wykazało, iż wszystkie okoliczności sprawy podlegały ocenie w ramach przeprowadzonego postępowania, a przytoczona w zaskarżonej decyzji argumentacja odmowy przyznania zasiłku nakazuje uznać, iż jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., zawiera bowiem wskazanie faktów oraz dowodów, na których rozstrzygający sprawę organ się oparł, oraz uzasadnienie prawne, a więc wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji.

Stwierdzić także należy, że organy administracji działające na podstawie przepisów prawa materialnego (art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej), przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, są obowiązane zgodnie z zasadą art. 7 k.p.a., załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Nie jest więc tak, że każda osoba spełniająca warunki do przyznania pomocy społecznej tę pomoc musi uzyskać w żądanej wysokości i na każdy cel, gdyż organy administracji muszą gospodarować określoną pulą środków finansowych i rozeznać potrzeby osób samotnych oraz rodzin wielodzietnych żyjących w ubóstwie.

Reasumując w rozpoznawanej sprawie organy w oparciu o posiadane dokumenty oraz informacje podane przez skarżącego dokonały właściwych ustaleń i w sposób wyczerpujący wyjaśniły okoliczności, które przesądziły, że wnioskowana przez skarżącego pomoc nie została mu przyznana. W toku postępowania administracyjnego rozważono wszelkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę stosując art. 151 P.p.s.a.