Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1127/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 60,61,64
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: Anna Pałasz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2012 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej J.J. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 lipca 2005 r. (.....) na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.), §1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), §2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [....] i [....] obr. [....] wraz z infrastrukturą techniczną oraz budowie sieci linii kablowej nn przez działki nr [....] i [....] przy ul. [....] w K.

Decyzją z dnia 24 października 2005 r. (....) na podstawie art. 59, art. 60, 61, 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.), §1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), §2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589) oraz art. 138§1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 26 lipca 2007 r. (sygn. akt II SA/Kr 13/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił obie decyzje organów administracji, wskazując na konieczność wyeliminowania wskazanych przez sąd uchybień w ponownym postępowaniu administracyjnym.

W toku postępowania administracyjnego wnioskodawca dokonał korekty wniosku wskazując, iż jego zamiarem jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [....] i [....] (część) obr. [....] z garażem dwustanowiskowym i zjazdem z działki nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K.

Decyzją z dnia 3 czerwca 2009 r. (....) na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.), §1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), §2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [....] i [....] (część) obr. [....] jedn. ewid. [....] z garażem dwustanowiskowym i zjazdem z działki nr [....] obr. [....] , [....] w K. (ul....).

Decyzją z dnia 4 sierpnia 2009 r. (...) na podstawie art. 138 §2 kpa w zw. z art. 59 ust. 1, art. 60 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), §3 i nast. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że co prawda organ I instancji wypełnił zalecenia i wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jednakże z uwagi na treść uzasadnienia decyzji trudno dokonać oceny, czy zostały one w pełni wykonane w odniesieniu do ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy oraz ustalenia szerokości elewacji frontowej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 18 stycznia 2010 r. (.....) na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.), §9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), §2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589), art. 94 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., nr 46, poz. 543 ze zm.) oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [....] i [....] (część), obr. [....] z garażem dwustanowiskowym wraz ze zjazdem z działki nr [....] przy ul. [....] w K.

Stwierdził organ, że przeprowadzona analiza wraz z późniejszymi uzupełnieniami wskazała na charakterystyczne parametry występujące w obszarze sąsiadującym z działką, na której jest przedmiotowa inwestycja. Wskazał, ze Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pozytywnie zaopiniował przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne w odniesieniu dla terenów położonych w otulinie [....] Parku Krajobrazowego.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła J.J. Podniosła, że w zaskarżonej decyzji, przy obliczaniu wskaźnika zabudowy przytoczono po raz kolejny przykłady gęstości zabudowy na działkach objętych analizą z pominięciem zabudowy znajdującej się na działce nr [....] . Wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej odnoszą się do obiektów najdalej położonych od planowanej inwestycji, tj. na działce nr [....] , [....] , z pominięciem działki nr [....] , co w ocenie odwołującej się nadal powoduje wątpliwości odnośnie wyznaczonego współczynnika zabudowy.

Decyzją z dnia 11 czerwca 2010 r. (....), na podstawie art. 54, 59, 61, 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, poz. 717 ze zm.), §3, 5, 66 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138§1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K.

Organ odwoławczy wskazał, że sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno - architektoniczna odpowiada wymogom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodał, że wbrew zarzutom odwołania, analizą objęte zostały również przewidziane określone w rozporządzeniu parametry zagospodarowania działki nr [....] (m.in. powierzchnia zabudowy, gabarytów zabudowy tj. wysokości elewacji frontowej jej gzymsu, lub okapu, wysokość do kalenicy, szerokość elewacji frontowej szerokość traktu, geometria dachu), które to parametry następnie były podstawą ustalenia średnich wartości dla zastanej zabudowy. Kolegium stwierdziło, że ustalenie warunków nowej zabudowy zostało dokonane z uwzględnieniem rozmiarów zabudowy znajdującej się na sąsiedniej działce nr [....] , co wynika z poz. 11 zestawienia tabelarycznego parametrów zabudowy w obszarze analizy. Ustalone na tej podstawie wyniki analizy w swej części tekstowej i graficznej znajdują uzasadnienie w świetle poczynionych w toku analizy ustaleń. Brak jest podstaw do kwestionowania ich prawidłowości. Organ pierwszej instancji, w ocenie Kolegium, w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, zastosował się do poprzednich jego uwag, gdyż wprowadził korekty mające na celu doprecyzowanie przesłanek stanowiących podstawy ustalenia parametrów nowej zabudowy i uzasadnił odstąpienie od wyznaczenia średnich wskaźników tychże parametrów.

Na powyższą decyzję J.J. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne wyznaczenie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu; § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury (...) poprzez błędne wyznaczenie szerokości elewacji frontowej; § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury (...) poprzez błędne ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej; art. 54 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy z odpowiednimi organami.

Zarzuciła również naruszenie prawa procesowego, tj. art. 10 kpa poprzez nie wyznaczenie stronom postępowania odpowiedniego terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz uniemożliwienie stronie ustosunkowania się do niego; art. 138 § 2 kpa poprzez uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że organ l instancji w całości uwzględnił zalecenia zawarte

w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2009 roku;

art. 138 § 1 pkt. 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia, zamiast jego uchylenia i wydania orzeczenia o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Podniosła, że parametry nowej zabudowy powinny być ściśle określone. Wyznaczenie jedynie maksymalnej wartości poszczególnych parametrów może prowadzić do naruszenia ładu przestrzennego, którego elementami są gabaryty sąsiadujących budynków zapewniających harmonijny krajobraz.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz podał co następuje:

Decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, jak również z naruszeniem art. 7, 77 § 1 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1-5. Jednym z warunków koniecznych jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji.

Z § 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r. Nr 164, poz. 1588), regulującego sposób wyznaczenia linii zabudowy, wynika bezwzględny obowiązek jej wyznaczenia. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów, bowiem z sprawie odstąpiono od wyznaczenia linii zabudowy (por. załącznik nr 1, stanowiący integralną część decyzji, pkt II. 1a., k. 554 a.a.)

Uzasadniony jest również zarzut skarżącej co do naruszenia przez orzekające w sprawie organy sposobu określenia parametrów nowej zabudowy, tj. szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, wskaźnika zabudowy. Z § 7 ust. 1 rozporządzenia wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą w obszarze analizowanym (ust. 3). Zgodnie z ust. 4 dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Wykładnia gramatyczna § 7 rozporządzenia nakazuje przyjąć, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna być ściśle określona w decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie parametry wynikające z § 7 nie zostały ustalone prawidłowo tzn. ściśle, bowiem z załącznika nr 1, stanowiącego integralną część decyzji, pkt II. 1d. wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki może wynosić do 9 metrów do kalenicy i do 4,5 metra do okapu. Oznacza to, że przewidziano dowolną wysokość zabudowy, byleby nie przekraczała ona - odpowiednio 4,5 metra do okapu i 9 m do kalenicy , co za tym idzie - dowolną minimalną jej wysokość.

Analiza przeprowadzona przez organ nie ustala jaka jest wysokość występującej w obszarze analizowanym budynków, a to ustalenie dowolnej wysokości budynku odpowiednio do 4, 5 m i do 9 m było nieprawidłowe. W sposób nieprawidłowy ustalono w tym samym załączniku – nr 1 pkt II. 1c szerokość elewacji frontowej, bowiem z § 6 rozporządzenia ustalenie szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku powinno być wyznaczone w sposób konkretny. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wielkość tę ustalono "do 18 m", wskazując jako podstawę ust. 2 § 6 rozporządzenia. Okoliczność, iż zachodzą podstawy do zastosowania ust. 2 i wyznaczenia innej szerokości elewacji, niż wynika to z ust. 1 nie oznacza, że może ona być wyznaczona w sposób pozwalający na całkowitą dowolność, jeżeli chodzi o szerokość minimalną.

W sposób niezgodny z § 5 rozporządzenia wyznaczono również wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, który prawidłowo wyznacza się w stosunku do powierzchni działki albo terenu na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1). Dopuszcza się przy tym wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 5 ust. 2).

W niniejszej sprawie - zarówno w analizie, jak i w decyzji organu pierwszej instancji, przyjęto, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu oznaczonego literami ABCD (dz. Nr....) wynosić będzie do 17 %. Z części tekstowej analizy wynika, iż parametr ten ustalono biorąc pod uwagę jedynie zabudowę położoną na działce nr [....] i [....] – wyłącznie bowiem dla tego terenu podane są wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Nie wyjaśniono jednak należycie – ani w analizie, ani w decyzji, dlaczego dla ustalenia tego wskaźnika przyjęto jedynie parametry odległej od planowanej inwestycji zabudowy znajdującej się na działkach nr [....] i [....] z pominięciem sąsiedniej zabudowy na działkach nr [....] , [....] czy [....] .

Brak w decyzji wymaganych jednoznacznych rozstrzygnięć, odnośnie parametrów nowej zabudowy, będących istotnym elementem zapewnienia ładu przestrzennego, stanowi naruszanie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie tego naruszenia, jak również naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na brak potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w całości uchylono tylko zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień może materiał ten ocenić inaczej niż organ l instancji, co więcej organ odwoławczy może zgodnie z art. 136 kpa z urzędu lub na żądanie strony przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, np. zlecić sporządzenie aneksu do analizy urbanistyczno - architektonicznej.

Kwestia określenia gabarytów planowanej inwestycji (jej wysokości, szerokości itd.) winna być przez Kolegium ponownie przeanalizowana, tak aby nowa inwestycja odpowiadała charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej na terenie objętym analizą. W tym celu organ, winien wziąć pod uwagę charakterystyczne dla tego obszaru cechy, funkcje zabudowy, gabaryty itp. Jakiekolwiek odstępstwo w tym zakresie, o ile jest dopuszczalne w świetle prawa winno być zaś przez organ uzasadnione. Analiza urbanistyczno - architektoniczna, jak każdy inny dowód przeprowadzony w postępowaniu administracyjnym podlega ocenie organu. W razie dostrzeżenia jej wadliwości rzeczą organu jest żądanie jej uzupełnienia lub wykonania nowej. To organ bowiem musi wykazać w uzasadnieniu decyzji, że ustalone wielkości są kontynuacją parametrów charakteryzujących istniejącą zabudowę.

Bezzasadny jest z kolei zarzut skarżącej naruszenia art. 10 § 1 kpa, bowiem nie wykazała jakie konkretnie negatywne konsekwencje prawne poniosła skarżąca z braku powiadomienia jej o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Pozostałe zarzuty skargi również nie zasługują na uwzględnienie.

Niezależnie od powyższego, przed wydaniem zaskarżonej decyzji zmarł W.S. – jeden z wnioskodawców. Zatem decyzja została skierowana do osoby, która nie mogła być jej adresatem. Dalsze postępowanie organ odwoławczy winien prowadzić z udziałem następców prawnych zmarłego W.S.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J.J. , zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 10 § 1 kpa poprzez uznanie, że organ II instancji nie naruszył w niniejszej sprawie art. 10 § 1 kpa poprzez brak umożliwienia stronom wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

- art. 135 ppsa poprzez poprzestanie na uchyleniu jedynie decyzji organu odwoławczego oraz nie uchyleniu również decyzji organu pierwszej instancji, co w niniejszej sprawie było konieczne dla końcowego załatwienia sprawy,

- art. 141 § 4 ppsa poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia Sądu w zakresie motywów jakimi kierował się przyjmując, że w sprawie brak jest podstaw do uchylenia również decyzji organu I instancji na podstawie art. 135 ppsa oraz, że w sprawie organ II instancji nie naruszył art. 10 kpa poprzez brak umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Podniosła nadto, że Sąd pierwszej instancji wskazując na uchybienia treści decyzji pierwszej instancji, powinien zgodnie z art. 135 ppsa uchylić również decyzję organu pierwszej instancji. Analiza akt sprawy wskazuje na to, że w sprawie niezbędne jest sporządzenie nowej analizy urbanistyczno-architektonicznej uwzględniającej argumentację Sądu pierwszej instancji wskazaną w wyroku.

Dodała, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał za nieuzasadniony zarzut skarżącej naruszenia art. 10 § 1 kpa. Pozbawienie strony uprawnienia co do możliwości wypowiedzenia się do zebranych dowodów i materiałów oraz wzmocnienia argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji wiązało się dla niej z negatywnymi konsekwencjami prawnymi jakimi było utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 25 maja 2012 roku (II OSK 414/11) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Za usprawiedliwione należało uznać zarzuty kasacji dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 135 ppsa i art. 141 § 4 ppsa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchybił wskazanemu przepisowi, uchylając tylko zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wskazane w nim uchybienia odnoszą się przede wszystkim do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 stycznia 2010 r. ustającej warunki zabudowy dla w/w inwestycji jak również sporządzonej dla potrzeb tej decyzji analizy cech i funkcji wyznaczonego obszaru analizowanego.

Trafnie wywiedziono w skardze, że Sąd pierwszej instancji ujawniając istnienie licznych istotnych wad w decyzjach organów obu instancji, które dotyczyły określenia parametrów planowanej inwestycji, takich jak: szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji, jej gzymsu lub attyki, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, jak również braku wyznaczenia linii zabudowy, powinien zakresem orzekania objąć zarówno decyzję organu drugiej instancji, jak też decyzję pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji naruszył więc art. 141 § 4 ppsa, albowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie przedstawił argumentacji wystarczającej do uznania, że brak było podstaw do uchylenia również decyzji organu pierwszej instancji.

Natomiast podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa w powiązaniu z naruszeniem art. 10 § 1 kpa nie jest trafny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęty jest pogląd, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa może odnieść skutek wówczas gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt IIOSK 831/05). W rozpoznawanej sprawie, skarżąca nie wykazała, by naruszenie wymienionego przepisu w jakikolwiek sposób wpłynęło na wyniki postępowania, jak również, że stwierdzone naruszenie prawa skutkowało nie wyjaśnieniem okoliczności sprawy, pominięciem wniosków dowodowych czy wyjaśnień stron albo podobnym skutkiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 maja 2012 roku (II OSK 414/11) wyraził jednoznaczny pogląd prawny, w myśl którego stwierdzenie istotnych wad decyzji organu I instancji, takich m.in. jak dotyczące określenia parametrów planowanej inwestycji tj: szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji, jej gzymsu lub attyki, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, jak również braku wyznaczenia linii zabudowy, powinno skutkować uchyleniem zarówno decyzji organu drugiej instancji, jak też decyzji pierwszej instancji.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że z § 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r. Nr 164, poz. 1588), regulującego sposób wyznaczenia linii zabudowy, wynika bezwzględny obowiązek jej wyznaczenia. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów, bowiem z sprawie odstąpiono od wyznaczenia linii zabudowy (por. załącznik nr 1, stanowiący integralną część decyzji, pkt II. 1a., k. 554 a.a.) Uzasadniony jest również zarzut skarżącej co do naruszenia przez orzekające w sprawie organy sposobu określenia parametrów nowej zabudowy, tj. szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, wskaźnika zabudowy. Z § 7 ust. 1 rozporządzenia wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą w obszarze analizowanym (ust. 3). Zgodnie z ust. 4 dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Wykładnia gramatyczna § 7 rozporządzenia nakazuje przyjąć, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna być ściśle określona w decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie parametry wynikające z § 7 nie zostały ustalone prawidłowo tzn. ściśle, bowiem z załącznika nr 1, stanowiącego integralną część decyzji, pkt II. 1d. wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki może wynosić do 9 metrów do kalenicy i do 4,5 metra do okapu. Oznacza to, że przewidziano dowolną wysokość zabudowy, byleby nie przekraczała ona - odpowiednio 4,5 metra do okapu i 9 m do kalenicy , co za tym idzie - dowolną minimalną jej wysokość. Analiza przeprowadzona przez organ nie ustala jaka jest wysokość występującej w obszarze analizowanym budynków, a to ustalenie dowolnej wysokości budynku odpowiednio do 4, 5 m i do 9 m było nieprawidłowe. W sposób nieprawidłowy ustalono w tym samym załączniku – nr 1 pkt II. 1c szerokość elewacji frontowej, bowiem z § 6 rozporządzenia ustalenie szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku powinno być wyznaczone w sposób konkretny. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wielkość tę ustalono "do 18 m", wskazując jako podstawę ust. 2 § 6 rozporządzenia. Okoliczność, iż zachodzą podstawy do zastosowania ust. 2 i wyznaczenia innej szerokości elewacji, niż wynika to z ust. 1 nie oznacza, że może ona być wyznaczona w sposób pozwalający na całkowitą dowolność, jeżeli chodzi o szerokość minimalną. W sposób niezgodny z § 5 rozporządzenia wyznaczono również wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, który prawidłowo wyznacza się w stosunku do powierzchni działki albo terenu na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1). Dopuszcza się przy tym wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 5 ust. 2). W niniejszej sprawie - zarówno w analizie, jak i w decyzji organu pierwszej instancji, przyjęto, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu oznaczonego literami ABCD (dz. Nr ....i....) wynosić będzie do 17 %. Z części tekstowej analizy wynika, iż parametr ten ustalono biorąc pod uwagę jedynie zabudowę położoną na działce nr [....] i [....] – wyłącznie bowiem dla tego terenu podane są wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Nie wyjaśniono jednak należycie – ani w analizie, ani w decyzji, dlaczego dla ustalenia tego wskaźnika przyjęto jedynie parametry odległej od planowanej inwestycji zabudowy znajdującej się na działkach nr [....] i [....] z pominięciem sąsiedniej zabudowy na działkach nr [....] , [....] czy [....] . Brak też w decyzji wymaganych jednoznacznych rozstrzygnięć, odnośnie parametrów nowej zabudowy, będących istotnym elementem zapewnienia ładu przestrzennego, stanowi naruszanie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy.

Stwierdzenie powyższych naruszeń, jak również naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przy uwzględnieniu powyżej przedstawionych poglądów prawnych Naczelnego Sądu Administracyjnego, prowadzi do uchylenia tak zaskarżonej, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pk1a i 1c p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w/w ustawy.