Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1242/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 i 2, art. 149 par. 1, 2, art. 148 par. 1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie NSA Aleksandra Łaskarzewska del. WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Regionalnego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2214/11 w sprawie ze skarg Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Regionalnego w W. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2214/11 wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271)) oddalił skargi Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w W. i Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W., uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji własnej z dnia [...] lutego 2009r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w W. pozwolenia na przebudowę części budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. wraz ze zmianą sposobu użytkowania na internat oficerski i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wznowienie postępowania przed organem I instancji, z powołaniem się na art. 145 § 1pkt 1 i 4 k.p.a., nastąpiło na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej, która twierdziła, że mimo posiadania przymiotu strony, bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2009r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Wojskowej Agencji Mieszkaniowej pozwolenia na przebudowę, a dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Po wznowieniu postępowania organ I instancji odmówił uchylenia decyzji własnej.

W ocenie Wojewody [...] organ I instancji nie wyjaśnił należycie, czy został zachowany termin, o którym mowa w art. 148 k.p.a., gdyż nie zostało ustalone kiedy wnioskodawczyni dowiedziała się o decyzji z dnia [...] lutego 2009r. oraz kiedy dowiedziała się, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe. Wyjaśniono tylko, że w dniu 23 lutego 2010r. powzięła ona informację o "wykonywaniu przez Wojskową Agencję Mieszkaniową OR W. robót przebudowy nieruchomości [...] naruszających interes Wspólnoty".

Od decyzji Wojewody [...] wniesiona została skarga Wspólnoty Mieszkaniowej [...], a także Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

W skardze wniesionej przez Wspólnotę Mieszkaniową zarzucono przewlekłe prowadzenie postępowania. Podniesiono, że organ prowadził postępowanie w celu wykazania niedotrzymania terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Wyjaśniono, że o wydaniu decyzji wnioskodawczyni dowiedziała się w dniu 23 lutego 2010r., gdy zaczęto realizować roboty budowlane. Zarzucono, że Wojskowa Agencja Mieszkaniowa nie posiada służebności na gruncie służącym jako dojazd do wyjścia ewakuacyjnego i zgody Ministra Infrastruktury na odstępstwo od warunków technicznych dotyczących dojścia do wyjścia ewakuacyjnego. Wspólnota wskazała ponadto, że objęta przebudową część budynku stanowiła kilka wyodrębnionych lokali, więc ich scalenie w jeden lokal wymagało zgody Wspólnoty w formie uchwały. Zarzuciła też Wojskowej Agencji Mieszkaniowej bezpodstawne złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W skardze Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Podniesiono, że argumentacja zawarta w decyzji drugoinstancyjnej nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż organ odwoławczy winien w pierwszej kolejności ocenić, czy wnioskodawca posiada przymiot strony, a dopiero potem badać, czy podanie wniesiono z zachowaniem terminu. Jako bezsporne, według skarżącej, należało przyjąć, że Wspólnota nie może być stroną postępowania, a zatem organ I instancji zasadnie odmówił uchylenia decyzji Nr [...] z [...] lutego 2009 r.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o oddalenie obu skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządził na podstawie art. 111 p.p.s.a. połączenie spraw z obu skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Uznał, że obie skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wyjaśnił, że celem postępowania wznowieniowego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji wystąpienia podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 i 145a k.p.a. Postępowanie wznowieniowe służy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów. Pierwszy z nich obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania. Na tym etapie organ zobowiązany jest do ustalenia, czy wniosek o wznowienie pochodzi od strony, czy opiera się na jednej z przesłanek opisanych w art. 145 § 1 lub 145 a k.p.a. oraz czy został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania jest więc możliwe dopiero po pozytywnej weryfikacji wymienionych wyżej warunków.

Odnosząc się do skargi wniesionej przez Wspólnotę Mieszkaniową Sąd przypomniał, że jako przesłanki wznowienia postępowania skarżąca wskazała brak udziału w postępowaniu zwyczajnym, pomimo przysługującego jej przymiotu strony, oraz oparcie rozstrzygnięcia sprawy na dowodach, które okazały się fałszywe. Organ I instancji rozpoznający wniosek był zatem zobligowany do ustalenia, czy dla każdej z przedstawionych przez wnioskodawczynię przesłanek wznowieniowych zachowany został jednomiesięczny termin. W przypadku wznowienia ze względu na brak udziału podmiotu będącego stroną w postępowaniu zwyczajnym termin ten biegnie od momentu, w którym strona dowiedziała się o istnieniu decyzji ostatecznej. W pozostałych przypadkach termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o istnieniu przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania. Powołując się na stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 18/08, LEX nr 400689) oraz w literaturze przedmiotu, Sąd przyjął, że co do zasady, ciężar udowodnienia zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania spoczywa na wnioskodawcy, co nie zwalnia jednak organów administracji z obowiązku weryfikacji złożonych wyjaśnień. Wymaga tego obowiązek wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wydania rozstrzygnięcia w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organ rozpoznający wniosek o wznowienie postępowania nie może więc poprzestać na twierdzeniu wnioskodawcy, co do momentu rozpoczęcia biegu terminów wymienionych w art. 148 k.p.a., lecz powinien w tym zakresie przeprowadzić z urzędu stosowne postępowanie wyjaśniające. Zdaniem Sądu organ I instancji nie wypełnił tego obowiązku, gdyż wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2009 r. bez jednoznacznego ustalenia terminów, w których Wspólnota dowiedziała się o wydaniu powyższej decyzji oraz o tym, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla postępowania głównego okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Organ oparł się jedynie na oświadczeniu Zarządu Wspólnoty, z którego wynikało, że Wspólnota dowiedziała się o wydaniu ww. decyzji po dniu 23 lutego 2010r. Natomiast kwestia zachowania terminu do wznowienia postępowania na podstawie drugiej ze wskazanych przez Wspólnotę przesłanek w ogóle nie była przedmiotem badań organu I instancji. Tym samym, jako słuszne uznał Sąd rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Dodatkowo zwrócił uwagę, że przewlekłość postępowania Wspólnota mogła kwestionować w odrębnym postępowaniu, włącznie ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tym przedmiocie

Odnosząc się do skargi wniesionej przez Wojskową Agencję Mieszkaniowa zauważono, że w przypadku, gdy podanie o wznowienie postępowania jest oparte na podstawie wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. weryfikacja przymiotu strony może nastąpić dopiero w następnej fazie postępowania wznowieniowego, to jest po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ może dokonać merytorycznej oceny materiału sprawy i dokonać weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie, co do tego, czy przysługiwał mu przymiot strony postępowania. Sąd odwołał się tu do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazując na wyroki z 7 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 1747/07 oraz z 18 stycznia 2011r., sygn. akt II OSK 95/10, publ. CBOSA.

W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie kwestia oceny, czy Wspólnocie Mieszkaniowej przysługiwał przymiot strony, powinna być przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wznowieniu postępowania zaznaczając, że tylko oczywisty i niebudzący wątpliwości brak interesu prawnego podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., daje podstawę do odmowy wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., a sytuacja taka nie miała miejsca. Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska wyrażonego w skardze Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, że obowiązkiem organu I instancji było wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania z uwagi na brak posiadania przez Wspólnotę przymiotu strony. Nie podzielono również zarzutu skargi, że organ mógł wydać rozstrzygnięcie odmowne nie badając, czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został z zachowaniem terminu.

W skardze kasacyjnej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w W. reprezentowanej przez radcę prawnego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 145 § 1 oraz art. 147 k.p.a przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Według skarżącej kasacyjnie dokumentacja zgromadzona w sprawie wskazuje niezbicie, że Wspólnota Mieszkaniowa [...] nie posiada przymiotu strony w rozumieniu prawa budowlanego i przepisów prawa administracyjnego. Nie była więc uprawniona do występowania w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem było zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie zezwolenia. Zdaniem skarżącej kasacyjnie naruszone zostały przepisy art. 145 § 1 k.p.a., gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie uznał, że zachowane zostały wszystkie przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie i wskazał, że pozytywna weryfikacja warunków wynikających z art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. pozwoliła na wznowienie postępowania wobec wykazania przymiotu strony przez Wspólnotę Mieszkaniową. Wobec tego Sąd I instancji zobligował organ I instancji do ustalenia, czy dla każdej z przedstawionych przez Wspólnotę przesłanek wznowienia zachowany został jednomiesięczny termin. Skarżąca kasacyjnie zakwestionowała przedstawione stanowisko Sądu stwierdzając, że Wspólnota Mieszkaniowa nie może być uznana za stronę postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę, gdyż jej interes nie został naruszony, a obszar oddziaływania inwestycji nie objął działki nr ew. [...].

Autor skargi kasacyjnej podniósł, że wznowienie postępowania z wniosku Wspólnoty nie jest dopuszczalne, a problematyka związana z terminami jest drugorzędna dla całej sprawy.

Odniesiono się też do zarzutów stawianych w skardze Wspólnoty Mieszkaniowej przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a to do zarzucanej organom przewlekłości wskazując, że to środki odwoławcze składane przez Wspólnotę powodują przedłużanie postępowania.

W odpowiedzi na skargę złożonej przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w W., wniesiono o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu orzeczenia Prokuratury Rejonowej [...] w związku z możliwością popełnienia przez Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przestępstwa poświadczenia nieprawdy na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, a w przypadku niekorzystnego dla Wspólnoty [...] orzeczenia Prokuratury, o oddalenie skargi kasacyjnej. Zaprzeczono, by długotrwałość postępowania w sprawie wywołana było działanie Wspólnoty Mieszkaniowej. Poruszono nadto kwestie, które zdaniem uczestnika postępowania uzasadniały konieczność wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem pozwolenia na budowę na rzecz Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 29 października 2013r. oddalił wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] o zawieszenie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Po myśli art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.).

Z tych też przyczyn zakres kontroli wykonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny został wyznaczony granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Trudno jest jednak przyjąć, że skarga kasacyjna, mimo, że sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, spełnia wymagania formalne, o których mowa w art. 176 p.p.s.a. Nie jest także merytorycznie zasadna.

Po pierwsze zauważyć przyjdzie, że przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wyrok sądu I instancji. Adresatem zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących zarówno naruszenia prawa zarówno materialnego, jak i procesowego może być więc tylko sąd administracyjny pierwszej instancji, który wydał zaskarżone orzeczenie. W konsekwencji tego podstawą skargi kasacyjnej powinno być naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowadministracyjnego. Rozpoznawana skarga kasacyjna tak sformułowanego zarzutu naruszenia przez sąd przepisów postępowania nie zawiera.

Zarzuty oparto na jednej tylko z podstaw kasacyjnych, a to na naruszeniu prawa materialnego przedstawiając, jako naruszone, art. 145 § 1 i art. 147 k.p.a. Jednakże przepis art. 147 k.p.a. należy do norm określających sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych, a więc do norm procesowych. Skarżąca kasacyjnie wadliwie określiła więc charakter prawny przepisu art. 147 k.p.a.

Natomiast przepisowi art. 145 § 1 k.p.a przypisywany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych zarówno procesowy (por. odpowiednio wyrok NSA z dnia 18 lutego 2009r. sygn. akt I FSK 1143/08), jak i materialnoprawny charakter. W tym drugim przypadku przyjmuje się, że w konkretnych okolicznościach sprawy posiada walor przepisu prawa materialnego, albowiem odnosi się do przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, których wystąpienie otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Tym samym prawnie dopuszczalne jest wskazywanie w określonych sytuacjach, jako podstawy naruszenia prawa materialnego art. 145 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2006r. sygn. akt II OSK 1356/05).

Podkreślić tu jednak trzeba, że przepis art. 145 § 1 składa się z ośmiu punktów, a w każdym z nich opisano odrębną przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza dla Naczelnego Sądu Administracyjnego - brak uprawnienia do samodzielnego dokonywania konkretyzacji jej zarzutów i wychodzenia poza ramy nią wyznaczone, a dla wnoszącego tę skargę – obowiązek wyartykułowania konkretnych, określonych właściwą jednostką redakcyjną przepisów prawa, które zostały naruszone. Brak określenia, którego z przepisów dotyczą zarzuty skargi, wymagałoby w istocie od Naczelnego Sądu Administracyjnego poszukiwania norm prawnych, jakie mógł mieć na myśli autor skargi kasacyjnej, co w związku z powierzonymi temu Sądowi kompetencjami nie jest dopuszczalne. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie pozwala sądowi kasacyjnemu na korygowanie skargi kasacyjnej poprzez podstawianie właściwych przepisów niepowołanych lub błędnie powołanych przez jej autora (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008r. sygn. akt II FSK 489/07, czy z dnia 4 kwietnia 2008r. sygn. akt II FSK 177/07 publ. CBOS).

Tym samym, jeżeli w skardze kasacyjnej bardzo ogólnie powołano się tylko na przepis art. 145 § 1 k.p.a. bez wykazania, którego punktu tej normy prawnej dotyczy jej zarzut, to uznać należy, że nie wskazano konkretnego przepisu prawa materialnego naruszonego przez sąd I instancji. Brak ten nie pozwala na skuteczne podważenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji (por. wyżej wskazany wyrok NSA z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt. II OSK 1356/05, publ. LEX nr 236405). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy w rzeczywistości kontroli Sądu I instancji poddawana była decyzja wydana wyłącznie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a.

Ponad powyższe, przywołując art.174 pkt 1 p.p.s.a., przypomnieć trzeba, że zarzut naruszenie prawa materialnego sformułować można poprzez wskazanie na błędną wykładnię tego prawa lub jego niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 i 147 k.p.a. zarówno poprzez ich błędną wykładnię, jak i ich niewłaściwe zastosowanie. Zarzucenie obydwu form naruszenia prawa materialnego traktowane jest jako dopuszczalne zarówno w piśmiennictwie prawniczym, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wtedy, gdy autor skargi kasacyjnej niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego traktowałby, jako konsekwencję jego błędnej wykładni (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006r. sygn. akt I OSK 873/05 publ. COBS). Analiza skargi kasacyjnej nie pozwala jednak odnaleźć w jej treści, w czym autor upatruje błędną wykładnię art. 145 § 1 k.p.a. dokonaną przez Sąd, a także, jak powinny zostać, zdaniem skarżącego, zinterpretowane naruszone przepisy. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jedynie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny miał błędnie uznać, że zachowane zostały wszystkie przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie. Pomijając fakt braku takiego stwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przypomnieć trzeba, że błąd w subsumcji wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznany zostaje za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Uzasadnieniem takiego zarzutu powinno być wyjaśnienie dlaczego przepis przyjęty, jako podstawa prawna nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki przepis powinien sąd zastosować (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2006r. sygn. akt I OSK 24/06 pub. CBOS).

Sformułowanie zarzutu, jako "błędne uznanie", tak jak uczyniła to skarżąca kasacyjnie, nie spełnia formalnych wymagań skargi kasacyjnej.

Natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 147 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nie został w żadnej mierze uzasadniony. Nie można bowiem potraktować, jako jego wyjaśnienie, zacytowania brzmienia art. 147 k.p.a., co uczyniono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Z tej przyczyny zarzut ten pozostaje poza merytoryczną kontrolą sądu kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć czynności w celu ustalenia i wskazania innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej błędów sądu administracyjnego pierwszej instancji.

Mimo że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie słuszności zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy. Oznacza to, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. przykładowo wyroki NSA z dnia 27 lutego 2007r. sygn. akt I OSK 579/06,publ. CBOS). Analiza przedstawionej skargi kasacyjnej pozwala na generalne stwierdzenie, iż autor jej uchybił wymogom formalnym określonym w art. 176 P.p.s.a, również, co do uzasadnienia przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi nadto do wniosku, że autor skargi kasacyjnej nie odczytał w sposób poprawny uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Całkowicie błędnie przypisuje bowiem Sądowi I instancji przyznanie Wspólnocie Mieszkaniowej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę skarżącej kasacyjnie.

Tego typu działanie wojewódzkiego sądu administracyjnego polegające na dokonaniu samodzielnej oceny, czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony, stanowiłoby naruszenie kompetencji przyznanych sądom administracyjnym w art. 3 § 1 p.p.s.a., czy też w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269). Tymczasem Sąd I instancji, powołując się na stanowisko prezentowane w judykaturze stwierdza jedynie, że "w rozpoznawanej sprawie kwestia oceny, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony, powinna być przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wznowieniu postępowania". Wyrażony przez Sąd I instancji pogląd, zresztą całkowicie zasadny w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, stanowi odpowiedź na zarzuty skargi wniesionej przez obecnie skarżącą kasacyjnie. Co najważniejsze, polemika prowadzona przez skarżącego kasacyjnie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd I instancji nie dotyczy istoty sprawy. Sąd I instancji uznał bowiem za legalną decyzję Wojewody [...] uchylającą decyzję organu I instancji nie ze względu na konieczność badania (czy też wręcz przyznania, jak twierdzi się w skardze kasacyjnej), przymiotu strony wnioskującej o wznowienie postępowania Wspólnocie Mieszkaniowej lecz ze względu na konieczność zbadania czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem ustawowego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż brak zachowania terminów, o których mowa w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a wyklucza bezwzględnie możliwość wznowienia postępowania. Dotyczy to zarówno tego wnioskodawcy, którego przymiot strony wymaga sprawdzenia na etapie po wznowieniu postępowania, jak też wnioskodawcy, u którego brak przymiotu strony jest oczywisty. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie, co do tego, że "problematyka związana z terminami jest drugorzędna w sprawie".

W tym stanie rzeczy, skoro żadna z podstaw, na których oparto skargę kasacyjną nie znajduje usprawiedliwienia, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.