Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 38/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. R. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B. w przedmiocie załatwienia wniosku o wypłatę nagrody za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

D. R., po uprzednim złożeniu ponaglenia, złożył do tut. Sądu skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B., zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Skarżący wskazał, że [...] grudnia 2018 r. skierował wniosek o wypłatę 950 zł wraz z ustawowymi odsetkami, tzn. kwoty, której omyłkowo nie otrzymał, zaś otrzymali ją pozostali policjanci za wykonywanie obowiązków za funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach lekarskich. Skarżący wniósł o: zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w B. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; dokonanie kontroli przewlekłości postępowania; zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w B. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Odpowiadając na skargę Komendant Miejski Policji w B. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Zdaniem organu w sprawie nie istniała przesłanka do prowadzenia postępowania w ramach procedury administracyjnej. Jednocześnie skarżący uzyskał stosowną odpowiedź pismem z dnia [...] stycznia 2019 r., zatem nie można stwierdzić, że dopuszczono się bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie podlega właściwości sądów administracyjnych.

Zakres kontroli sądowoadministracyjnej określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) wskazuje, że poza aktami wydawanymi w sprawach indywidualnych (decyzjami administracyjnymi; postanowieniami; innymi aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa)

we właściwości sądu administracyjnego pozostaje także kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, ale tylko w przypadkach określonych

w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Przepisy te kolejno stanowią, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

- pkt 8 - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadku określonym w pkt 4a,

- pkt 9 - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej.

Ustawa przewiduje przy tym kategorie spraw, które nie podlegają sądowej kontroli, nawet wówczas, gdy działanie bądź bezczynność organu przybrało jedną

z form przewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wśród tych spraw wymienione zostały sprawy wynikające z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (zob. art. 5 pkt 2 p.p.s.a.).

W analizowanym przypadku Skarżący skarży bezczynność Komendanta Miejskiego Policji wyrażającą się jego zdaniem w niewypłaceniu – pomimo złożonego wniosku – określonej kwoty nagrody, za wykonywanie zadań służbowych

w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich.

Aby można było mówić o bezczynności administracji publicznej musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej ku temu formie i wyznaczonym terminie, natomiast organ, wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi, takiego działania nie podejmuje.

Z akt nadesłanych przez organ wynika, że na wniosek przełożonego

25 policjantów zostało przedstawionych do wyróżnienia nagrodą motywacyjną,

w związku z pełnieniem służby w zastępstwie funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniu lekarskim. Wśród wyróżnionych funkcjonariuszy nie było Skarżącego.

Zgodnie z art. 121g ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U.

z 2019, poz. 161), środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich. Stosownie do treści ustępu drugiego tego przepisu, środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz nagród i zapomóg dla policjantów. Natomiast, rozdział środków finansowych,

o których mowa w ust. 1, odbywa się po zakończeniu okresu rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż jeden miesiąc kalendarzowy i nie dłużej niż 3 miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się od wielkości środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów (art. 121g ust. 3 ustawy).

Nagrody, o których mowa w przywołanym przepisie są nagrodami motywacyjnymi i stosownie do postanowień § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 września 2014 r. w sprawie nagród i zapomóg dla policjantów oraz tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U.

z 2014 r. poz. 1314), są przyznawane przez przełożonego, z własnej inicjatywy lub na wniosek innego przełożonego policjanta, w oparciu o udokumentowane w formie pisemnej okoliczności, o których mowa w art. 110a ust. 1 lub art. 121g ust. 1 o Policji.

Z powyższych uregulowań wynika zdaniem Sądu, że przyznanie nagrody,

o której mowa, pozostawione jest uznaniu przełożonego, bowiem tylko do przełożonego należy inicjatywa w tym zakresie. Nawet istnienie środków, o których mowa w art. 121g ust. 1 ustawy, tzn. uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim i zwiększających fundusz nagród, nie oznacza, że funkcjonariusz zastępujący funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim, nabywa roszczenie o wypłacenie kwoty nagrody.

W jednym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że fakt przyjęcia w przepisie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia

25 września 2014 r. formy uznaniowej rozstrzygnięcia wskazuje jedynie na możliwość przyznania takiej nagrody. Istniejąca natomiast prawna możliwość przyznania nagrody nie jest równoznaczna z nabyciem do niej prawa (wyrok z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 496/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Rozkaz personalny przyznający określonym funkcjonariuszom nagrody motywacyjne, choć ma doniosły służbowy charakter, jednak – jako realizowany wyłącznie w związku z uznaniową inicjatywą przełożonego – stanowi akt wewnętrzny, który nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia,

o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a, ani też innego aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Prawo do decydowania o nagrodzie za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich, pozostawione zostało w wyłącznej gestii przełożonego funkcjonariusza policji i to od uznania przełożonego zależy, czy w ogóle dany funkcjonariusz otrzyma taką nagrodę. Jest to akt o charakterze wewnętrznym, wynikający z podległości służbowej policjanta. Konsekwencją powyższego jest zatem konkluzja, że bezczynność w tym zakresie wymyka się spod kontroli sądów administracyjnych.

Z tych względów Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 p.p.s.a. o odrzuceniu skargi.