Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 529/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56,  art. 57
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant Paweł Migacz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi E.Z. na postanowienie D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) i art. 104 kpa nakazał skarżącemu E.Z. rozbiórkę części okapu nad balkonem (od strony zachodniej) przynależnym do lokalu mieszkalnego nr [...] budynku przy ul. C. [...] w J.G. poprzez jego skrócenie z rozpiętości 1,60 m do rozpiętości 0,50 m.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy tę decyzję.

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 590/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę E. Z. na powyższą decyzję.

Upomnieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) przypomniał E. Z. o obowiązku wynikającym z ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nr[...].

W dniu [...] r. został wystawiony w odniesieniu do E. Z. tytuł wykonawczy [...] nr[...].

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J.G., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 56 § 1 "ust." 5 i art. 56 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa, "w związku z podjęciem przez DWINB postępowania wyjaśniającego, celem ustalenia przesłanki określonej w art. 145 § 1 kpa do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją DWINB nr [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję PINB nr [...] z dnia [...] r.", zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko E.Z. na podstawie wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego tytułu wykonawczego [...] nr [...] z dnia [...] r. "do czasu rozstrzygnięcia przez DWINB zasadności wniosku strony o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją DWINB nr [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję PINB nr [...] z dnia [...] r., nakazującą rozbiórkę przedłużonej konstrukcji zadaszenia nad balkonem przynależnym do lokalu mieszkalnego nr [...] budynku przy ul. C. [...] w J. G. poprzez jego skrócenie z rozpiętości 1,60 m do rozpiętości 0,50 m".

W uzasadnieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż w dniu [...] r. wpłynęło wezwanie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kierowane do E. Z. do sprecyzowania treści złożonego wniosku o wznowienie postępowania poprzez wskazanie co najmniej jednej okoliczności faktycznej, która w myśl art. 145 kpa stanowi przesłankę do wznowienia postępowania wraz z podaniem daty, kiedy dowiedział się o powyższej okoliczności. Wskazując na powyższe Powiatowy Inspektor wywiódł, że "z ostrożności procesowej do chwili rozpatrzenia sprawy przez inny organ prowadzone postępowanie egzekucyjne należy zawiesić".

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 123 i art. 101 § 3 kpa, podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko E.Z.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, iż w dniu [...] r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania co oznacza, że ustały przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego i należy je podjąć zgodnie z art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu E. Z. wniósł o "całkowite umorzenie z uchyleniem decyzji egzekucyjnej wydanej przez Powiatowy Inspektorat Budowlany". Przedstawiając merytoryczne zarzuty dotyczące egzekwowanego obowiązku skarżący wywodził, że oskarżono go o czyny, które nigdy nie miały miejsca, "kierując się tylko fałszywymi pomówieniami i osobistą ambicją", aby wyrządzić mu krzywdę.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W.na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawiwszy dotychczasowy przebieg postępowania wskazał, że podstawę prawną postanowienia stanowi art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyn zawieszenia. Zaznaczając następnie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. zawiesił prowadzone wobec E. Z. postępowanie egzekucyjne do czasu rozstrzygnięcia przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprawy wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] oraz że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego własną ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr[...] , organ odwoławczy stwierdził, że wobec powyższego ustała przyczyna, ze względu na którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił postępowanie egzekucyjne. Zdaniem organu II instancji, niezależnie od ustania przyczyny zawieszenia przez Powiatowego Inspektora postępowania egzekucyjnego nie było podstaw do jego zawieszenia. Postępowanie egzekucyjne można bowiem zawiesić tylko w przypadkach opisanych w art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten wymienia wyczerpująco przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego co oznacza, że nie można zawiesić tego postępowania z przyczyny niewymienionej w tym przepisie. Przytoczywszy te przyczyny Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ egzekucyjny w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia powołał ostatnią przesłankę wymienioną w art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to jest "inny przypadek przewidziany w ustawach", przy czym jako przyczynę zawieszenia wskazał "ostrożność procesową", podyktowaną złożeniem wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją stanowiącą podstawę prowadzonej egzekucji. Organ II instancji podkreślił, że "ostrożność procesowa" nie jest "innym przypadkiem przewidzianym w ustawach", a "przypadkiem przewidzianym w ustawach", o którym mowa w art. 56 § 1 pkt 5 cytowanej ustawy jest sytuacja, gdy przepis ustawy innej niż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazuje zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W ocenie organu odwoławczego, w omawianej sprawie taki przypadek nie ma miejsca, a złożenie przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] nie stanowi także żadnej z pozostałych przesłanek zawieszenia wymienionej w art. 56 § 1 pkt 1-4. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w tej sytuacji zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec E.. Z. było nieuprawnione. Organ II instancji podkreślił przy tym, że obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania powstaje nie tylko wówczas, gdy ustępuje przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, ale także w chwili stwierdzenia przez organ braku w ogóle (nieistnienia) przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania.

Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak wyżej.

Na powyższe postanowienie E. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Skarżący postanowieniu temu zarzucił: 1) "naruszenie przepisów prawa, poprzez wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie bezpodstawnie, w oparciu o gołosłowne twierdzenia osoby postronnej, nie mającej interesu prawnego w sprawie, która nie przedłożyła na potwierdzenie własnego stanowiska żadnych dowodów ani dokumentów"; 2) "naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie nieprzeprowadzenie wizji w miejscu rzekomej dobudowy, która mogłaby potwierdzić, iż jedynie na tym obiekcie wykonano prace remontowe a nie rozbudowę zadaszenia i balkonu". Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kosztów postępowania oraz "o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania z nakazaniem przeprowadzenia oględzin nieruchomości".

W uzasadnieniu skargi podano, iż "Żaden z organów zajmujących się tą sprawą nie zadał sobie trudu by sprawdzić w ogóle zasadność wszczęcia postępowania w tej sprawie" i przedstawiono merytoryczne zarzuty dotyczące egzekwowanego obowiązku. Podniesiono w szczególności, że "Skarżący E.Z. nigdy nie dokonał przebudowy tego obiektu ani też nie powiększał jego powierzchni". Stwierdzono, że nie dopełniając formalności "i po najmniejszej linii oporu nakazano E. Z. rozbiórkę przedłużonej konstrukcji zadaszenia nad balkonem przynależnym do lokalu mieszkalnego nr [...] budynku przy ul. C. [...] w J. G., poprzez jego skrócenie do rozpiętości z 1,60 m do rozpiętości 0,50 m". Wywodzono, że przeprowadzone dotychczas postępowanie w sprawie jest obarczone wieloma błędami, brakami i naruszeniem prawa, w związku z czym – zdaniem skarżącego – skarga jest konieczna i w pełni uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Organ II instancji wskazał, że zarzuty skargi odnoszą się nie do prawidłowości podjęcia postępowania lecz dotyczą prawidłowości postępowania administracyjnego, w którym została wydana decyzja nakładająca egzekwowany obowiązek. Wojewódzki Inspektor podkreślił, że w postępowaniu egzekucyjnym wykluczona jest weryfikacja tej decyzji i poprzedzającego jej wydanie postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej (jego) nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest ocena zgodności z prawem postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] .zapadłego w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, a więc podjętego w postępowaniu egzekucyjnym.

Nie jest natomiast przedmiotem tej sprawy kontrola decyzji podlegającej wykonaniu w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym.

Zgodnie z art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu:

1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;

3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;

4) na żądanie wierzyciela;

5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Przepis art. 57 § 1 tej ustawy stanowi, że organ egzekucyjny podejmie zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia.

Podkreślić trzeba, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków, wynikających z ostatecznej decyzji administracyjnej. Organ egzekucyjny nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzji administracyjnej, która stając się decyzją ostateczną i nie będąc dobrowolnie wykonana podlega przymusowemu wykonaniu. Skoro zatem w postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości dokonywania oceny prawidłowości ostatecznej decyzji podlegającej wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej, wszelkie argumenty skarżącego kwestionujące zasadność nałożonego na niego ostateczną decyzją obowiązku nie mogły zostać uwzględnione zarówno w postępowaniu przed organami obu instancji, jak i w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt prawomocności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J.G. z dnia [...] r. nr[...] , utrzymanej w mocy przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr[...] , przy czym skarga na tę decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 590/09. Tak więc kwestia prawidłowości nałożenia na skarżącego egzekwowanego obowiązku w obecnie prowadzonym postępowaniu nie może być rozpatrywana

W niniejszym sprawie ocenie Sądu podlega jedynie to, czy organ egzekucyjny zasadnie podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne.

Jak trafnie wskazał w motywach zaskarżonego postanowienia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., podstawę prawną ocenianego rozstrzygnięcia stanowi art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyn zawieszenia.

W rozpatrywanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. zawiesił prowadzone wobec E. Z. postępowanie egzekucyjne do czasu rozstrzygnięcia przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr[...] . Sprawę z tego wniosku D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygnął decyzją z dnia [...] r. nr[...] , odmawiając wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego własną ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr[...] .

W tej sytuacji niewątpliwie ustała przyczyna, ze względu na którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, a zatem – stosownie do przywołanego wyżej unormowania zawartego w art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – należało podjąć zawieszone postępowanie egzekucyjne.

Ponadto zgodzić się należy z organem II instancji, iż niezależnie od ustania przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie było podstaw do zawieszenia tegoż postępowania. Postępowanie egzekucyjne można bowiem zawiesić tylko w przypadkach opisanych w art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przywołanym artykule wymieniono wyczerpująco przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a to – jak słusznie podkreślił organ – oznacza, że nie można zawiesić postępowania egzekucyjnego z przyczyny niewymienionej w tym unormowaniu. Jak trafnie zauważył Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w motywach swojego rozstrzygnięcia, organ egzekucyjny w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia powołał ostatnią przesłankę wymienioną w art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to jest "inny przypadek przewidziany w ustawach", przy czym jako przyczynę zawieszenia wskazał "ostrożność procesową", podyktowaną złożeniem wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją stanowiącą podstawę prowadzonej egzekucji. Podzielić należy stanowisko organu II instancji, że "ostrożność procesowa" nie jest "innym przypadkiem przewidzianym w ustawach", a "przypadkiem przewidzianym w ustawach", o którym mowa w art. 56 § 1 pkt 5 cytowanej ustawy jest sytuacja, gdy przepis ustawy innej niż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazuje zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Słusznie zatem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż w omawianej sprawie taki przypadek nie ma miejsca. Zgodzić się też należy z organem II instancji, że złożenie przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] nie stanowi także żadnej z pozostałych przesłanek zawieszenia wymienionej w art. 56 § 1 pkt 1-4 cytowanej ustawy. Tak więc w tej sytuacji zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec E. Z. było nieuprawnione. Odnosząc się do tej kwestii organ II instancji prawidłowo wywodził, że obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania powstaje nie tylko wówczas, gdy ustępuje przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, ale także w chwili stwierdzenia przez organ braku przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, czyli w sytuacji, gdy przyczyna taka w ogóle nie istnieje.

Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podnoszone zaś w skardze zarzuty, jak już wyżej zaznaczano, w istocie nie odnoszą się do będącego przedmiotem skargi rozstrzygnięcia, lecz do prawidłowości nałożonego na skarżącego obowiązku, a więc pozostają poza kontrolą Sądu w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.