Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 945/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S.A. z siedzibą w [...] w sprawie M. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2016 r., doręczonym wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi skarżącej, w dniu 12 grudnia 2016 r. oddalił skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego.

Skarżąca, działając przez pełnomocnika profesjonalnego, pismem z dnia [...] stycznia 2017 r., wniosła do Sądu skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku.

Sąd postanowieniem z dnia 6 lutego 2017 r. (k. 58 akt sąd.), na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej ppsa) skargę kasacyjną odrzucił, jako złożoną z uchybieniem terminu do skutecznego jej wniesienia. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 lutego 2017r. (k. 66 akt sąd.).

Pełnomocnik skarżącej w dniu 15 lutego 2017 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 6 lutego 2017 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 87 § 1 ppsa przesłankami przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, które muszą wystąpić łącznie, są: uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi, dokonanie czynności procesowej, która nie została dokonana w terminie oraz złożenie przedmiotowego wniosku w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia. Z kolei zgodnie z art. 88 ppsa spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W ocenie Sądu złożony w niniejszej sprawie przez skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi jest niedopuszczalny, a to z uwagi na jednoczesne złożenie go wraz z zażaleniem na postanowienia Sądu z dnia 6 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 945/16 o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd - który Sąd podziela, zgodnie z którym czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu (w tej sprawie zażalenia) i wniosku o przywrócenie tego terminu procesowego do dokonania czynności (w tej sprawie do wniesienia skargi), wykluczają się wzajemnie, zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, jak i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty bowiem na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednak nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a Sąd poczynił w tym zakresie błędne ustalenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 listopada 2016 r. sygn. akt II GZ 1194/16; z 21 października 2016 r. sygn. akt II GZ 1043/16; z 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FZ 220/15; z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II OZ 209/16; z 14 grudnia 2015 r. sygn. akt I FZ 523/15; z 19 sierpnia 2015 r. sygn. akt II OSK 1873/15; z 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OZ 233/15, dostępne w Internecie). Podkreśla się także, że aby skutecznie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu konieczne jest jednoznaczne stwierdzenie, że do uchybienia terminu rzeczywiście doszło.

Jeżeli zatem skarżąca kwestionuje uchybienie terminu do wniesienia skargi, to nie może jednocześnie skutecznie wnosić o przywrócenie tego terminu. W sytuacji, gdy złożyła zażalenie od postanowienia o odrzuceniu skargi, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie owego zażalenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2016 r. sygn. akt II GZ 938/16; z 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FZ 220/15; z 25 lutego 2016 r. sygn. akt II OZ 197/16, dostępne w Internecie).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej oraz złożyła zażalenie na postanowienie Sądu odrzucające skargę kasacyjną z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Wniesienie tego zażalenia stwarza procesową przeszkodę dla merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, gdyż skutkuje tym, że w dniu złożenia ww. wniosku nie rozpoczął jeszcze biegu siedmiodniowy termin, o którym mowa art. 87 § 1 ppsa. Wobec powyższego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej podlega odrzuceniu jako przedwczesny, a tym samym niedopuszczalny.

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 88 ppsa, postanowił jak w sentencji.