Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 211/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: Art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 134 w zw. z art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Halina Jakubiec spr. NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi H. C. na postanowienie Wojewody z dnia 4 stycznia 2010 r , Nr : [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie , II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. A. z Kancelarii : Kancelaria Prawna [...] w K. ul. [...] , koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych ) podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności oraz kwotę 3,75 zł (trzy złote siedemdziesiąt pięć groszy ) z tytułu wydatków .


UZASADNIENIE

Zaskarżonym przez H. C. postanowieniem z dnia 04 stycznia 2010r. znak [...] Wojewoda stwierdził, że odwołanie H. C. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009r. znak [...] o wymeldowaniu H. C. z pobytu stałego przy ul. A w K. zostało złożone z uchybieniem terminu i w związku z tym pozostawiono go bez rozpatrzenia.

Za podstawę prawną postanowienia przyjęto art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Postanowienie zapadło w następujących okolicznościach stanu faktycznego:

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2009r. znak [...] wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 139, poz. 993) orzekł o wymeldowaniu H. C. z pobytu stałego z lokalu przy ul. A w K., przyjmując, że w świetle dokonania skutecznej eksmisji skarżącego z tego lokalu spełnione zostały przesłanki wymeldowania z urzędu.

Decyzja została doręczona H. C. w dniu 09.11.2009r.

H. C. wniósł w dniu 10.11.2009r. skargę do Rady Miasta na Prezydenta Miasta, zarzucając Radzie Miasta niepodejmowanie w interesie skarżącego skutecznych działań prowadzących do przywrócenia zameldowania w w/w lokalu.

Pismem z dnia 26.11.2009r. (z datą prezentaty Urzędu Miasta 26.11.2009r.) H. C. odwołał się od decyzji pierwszej instancji, zarzucając organowi pierwszej instancji dokonanie niewystarczających ustaleń w kwestii jego zamieszkiwania w lokalu przy ul. A.

W treści odwołania skarżący zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia podnosząc, że uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych, przy czym wskazał jednocześnie, że w trybie skargowym wniósł uprzednio, w dniu 10.11.2009r., pismo do Rady Miasta, w którym skarżył się na decyzję pierwszej instancji i wnosił o podjęcie skutecznych w jego interesie działań. Do odwołania załączył między innymi wynik konsultacji lekarskiej z dnia 09.11.2009r. z Oddziału Klinicznego Kliniki Okulistyki i Onkologii Okulistycznej. W aktach znajduje się również historia choroby skarżącego z poradni kardiologicznej z 14.10.2009r. i karta informacyjna z Kliniki Okulistyki i Onkologii Okulistycznej z przyjęcia do kliniki w dniu 28.10.2009r.

Wojewoda opisanym na wstępie postanowieniem stwierdził, że odwołanie H. C. zostało wniesione z uchybieniem terminu i w związku z tym pozostawia się go bez rozpatrzenia, uzasadniając postanowienie w ten sposób, że skoro odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia go stronie to wniesienie przez skarżącego odwołania w dniu 26.11.2009r. jest odwołaniem wniesionym z uchybieniem terminowi. Termin na wniesienie odwołania biegł od dnia odebrania przez skarżącego przesyłki pocztowej w dniu 09.11.2009 (wysłanej na podany przez skarżącego adres skrzynki pocztowej nr [...] K.) i skończył bieg w dniu 23.11.2009r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie H. C. wniósł o przywrócenie mu zameldowania w lokalu przy ul. A jak też zawarł ogólny zarzut nieuwzględniania przez organy samorządowe wniosków o przyśpieszenie rozpoznania sprawy meldunkowej i brak rozpoznania merytorycznie jego odwołania. Zaznaczył, że pismo, które wniósł w dniu 10.11.2009r. do Rady Miasta zostało wniesione w trakcie biegu terminu do odwołania od decyzji pierwszej instancji. Powinno być potraktowane z tego względu oraz ze względu na jego treść nawiązująca do rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta jako odwołanie od decyzji pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko o uchybieniu przez skarżącego terminowi do wniesienia odwołania.

W piśmie z dnia 09.07.2010r. pełnomocnik skarżącego, w uzupełnieniu skargi, podkreślił, że postanowienie Wojewody nie ustosunkowuje się w żaden sposób do okoliczności podniesionej przez skarżącego, o tym, że złożył do Rady Miasta w dniu 09.11.2009r. pismo, które winno być potraktowane jako odwołanie od decyzji pierwszej instancji. Skarżący podniósł mianowicie w tym piśmie zarzuty tego rodzaju, że nie udostępniono mu akt meldunkowych przed wydaniem decyzji, że podejmował wielokrotnie próby dostania się do mieszkania przy ul. A w K. gdzie znajdują się jego rzeczy oraz, że ma zamiar tam przebywać. Treść zarzutów świadczy o woli zaskarżenia w tym piśmie decyzji pierwszej instancji. Odwołanie zostało co prawda wniesione do niewłaściwego organu, gdyż do Rady Miasta a nie do Prezydenta Miasta ale ze względu na to, że jednak przed upływem przepisanego do odwołania terminu winno być ostatecznie uznane za wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. Nieprzekazanie pisma przez Radę Miasta do organu właściwego nie może rodzić negatywnych dla niego konsekwencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa przez Wojewodę.

Wymaga na wstępie uściślenia, że odwołaniem H. C. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009r. znak [...] jest pismo skarżącego z 26.11.2009r., z tą samą datą prezentaty Urzędu Miasta w tytule skierowane do Wojewody za pośrednictwem Prezydenta Miasta. Treść pisma wyraźnie wskazuje na wolę zaskarżenia w/w decyzji pierwszej instancji. W istocie zostało ono złożone po terminie, gdyż termin na wniesienia odwołania upłynął w dniu 23.11.2009r. a odwołanie zostało wniesione w dniu 26.11.2009r. Pismo, wobec którego skarżący domaga się uznania za odwołanie tj. pismo skierowane do Rady Miasta z dnia 10.11.2009r., co prawda wniesione w trakcie biegu terminu do odwołania od decyzji Prezydenta Miasta, nie może być uznane za odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta, gdyż jak twierdzi sam skarżący stanowi skargę złożoną na podstawie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ogólnie rzecz ujmując, wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu, o którym mowa w art. 134 k.p.a. odnosi się do sytuacji gdy strona składa odwołanie po terminie, ale nie domaga się przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Wówczas badanie terminowości odwołania następuje przy zastosowaniu trybu określonego w art. 134 k.p.a. Jeżeli natomiast strona tak jak uczynił to skarżący H. C. wnosi odwołanie po terminie i składa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to badanie okoliczności związanych z terminowością odwołania, a także związanych z uchybieniem terminu i zasadnością jego przywrócenia następuje wyłącznie w ramach trybu określonego w art. 58 i 59 § 2 k.p.a. Wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania czyni zbędnym celowość i konieczność wydawania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. Odmowa przywrócenia terminu załatwia nie tylko sprawę wniosku o przywrócenie terminu, ale jednocześnie potwierdza, iż wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu czyli rozstrzyga również o tym co jest przedmiotem postanowienia z art. 134 k.p.a. Na wyłączenie możliwości wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu z art. 134 k.p.a. w sytuacji gdy wcześniejszym postanowieniem organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wskazał Naczelny Sąd Administracyjny przykładowo w wyroku

z 24.09.2008r. sygn. akt I OSK 1490/07 a także liczne orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych np. wyrok WSA W-a z 02.03.2010r., IV SA/Wa 1781/09 czy wyrok WSA Gdańsk z 09.09.2009r. II SA/Gd 150/08. Sąd w Gdańsku podkreślił, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zawiera samo w sobie stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę powyższy pogląd w pełni akceptuje.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie uznając, iż sprawę ostatecznie załatwiało postanowienie o odmowie przywrócenia terminu wydane w dniu 04.01.2010r. Jak wynika z akt sprawy III SA/Kr 212/10 postanowienie to także zostało przez Sąd uchylone. Zatem ponownie rozstrzygając sprawę organ uwzględni wskazania zawarte w powyższym uzasadnieniu i przyjmie, że ewentualna odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wyłącza możliwość i konieczność ponownego stwierdzania tej samej okoliczności w postanowieniu wydanym w oparciu o art. 134 k.p.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a w zw. z § 2 ust. 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)