Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2286/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Energii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1, art.2 pkt 18 i 19, art. 21b ust. 12, art. 64 ust. 2a, art. 63 ust. 1 pkt 1a, ust. 2a
journal: Dz.U. 2014 poz 1695
law: Ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach  zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o. o. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Energii z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu niedopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Energii zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania "P." Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "spółka", "skarżąca spółka", "skarżąca", "strona skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej w łącznej wysokości 25.962,00 zł, za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej.

Jako podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji Minister Energii wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U z 2017 r. poz. 1257 – dalej: "k.p.a.") oraz art. 63 ust.1 pkt 1a i art. 63 ust. aw w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 21b ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz.U. z 2014 r. poz. 1695 z późn. zm – dalej: "ustawa o zapasach").

Do powyższego rozstrzygnięcia doszło w oparciu o następujące ustalenia:

"P." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. została wpisana do rejestru systemu zapasów interwencyjnych prowadzonego przez Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych w dniu [...] stycznia 2014 r. pod numerem [...].

Spółka, posiadająca status handlowca w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o zapasach, zobowiązana była ustawowo do składania miesięcznych informacji w zakresie i terminie określonym w art. 22 ust 1 ustawy o zapasach. Z informacji spółki, która wpłynęła do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych w dniu 2 kwietnia 2015 r. wynikało, że spółka w marcu 2015 r. dokonała przywozu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oleju napędowego, oraz że z tytułu tego przywozu spółka zobowiązana jest do zapłaty opłaty zapasowej w wysokości 3534,00 zł. Informacja o działalności spółki za miesiąc marzec 2015 r. była ostatnią miesięczną informacją złożoną przez spółkę w trybie art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach przed wykreśleniem jej z rejestru systemu zapasów interwencyjnych.

Spółka została wykreślona z rejestru systemu zapasów interwencyjnych na podstawie decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych nr [...] wydanej na wniosek spółki w dniu [...] maja 2015 r.

W związku z nieuiszczeniem przez spółkę, w terminie określonym w art. 21b ust. 12 ustawy o zapasach, opłaty zapasowej należnej z tytułu przywozu w marcu 2015 r. oleju napędowego, Prezes Agencji Rezerw Materiałowych wszczął z urzędu postępowanie na podstawie art. 21 § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.), dalej: "Ordynacja podatkowa", w celu określenia wysokości zobowiązania Spółki z tytułu opłaty zapasowej. W dniu [...] stycznia 2016 r. Prezes Agencji Rezerw Materiałowych wydał decyzję nr [...] w której określił wysokość opłaty zapasowej za miesiące: styczeń 2015 r., luty 2015 r., marzec 2015 r., kwiecień 2015 r. Decyzja ta stała się ostateczna w skutek nie wniesienia w terminie odwołania od tej decyzji.

Pismem z dnia 11 lutego 2016 r. Prezes Agencji wezwał spółkę w trybie art. 64 ust.2a ustawy o zapasach do uiszczenia zależnej opłaty zapasowej za miesiące: marzec 2015 r., kwiecień 2015 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 15 lutego 2016 r.

W związku z niewykonaniem wskazanego wyżej wezwania, pismem z dnia 11 marca 2016 r., Prezes Agencji zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uiszczenia należnej opłaty zapasowej za miesiące marzec 2015 r. i kwiecień 2015 r. Zawiadomienie zostało doręczone skarżącej w dniu 15 marca 2016 r.

W dniu 15 marca 2016 r. skarżąca dokonała wpłaty opłaty zapasowej na rachunek bankowy Funduszu Zapasów Agencyjnych poprzez obciążenie swojego rachunku bankowego kwotą w wysokości 13 822,00 zł tytułem: "Wezwanie nr [...] + ODSETKI 9447 + ODSETKI".

W dniu [...] kwietnia 2016 r. Prezes Agencji wydał decyzję w sprawie nałożenia kary pieniężnej, w której wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną:

1) z tytułu niedopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz terminie za marzec 2015 r. w wysokości 7 068,00 zł;

2) z tytułu niedopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz terminie za kwiecień 2015 r. w wysokości 18 894,00 zł;

tj. w łącznej wysokości 25.962 zł za W uzasadnieniu organ I instancji, przywołując treść art. 63 ust. 1 pkt 1a , art. 21b ust. 2 i ust. 12 treść wskazał, że niedopełnienie przez spółkę obowiązku uiszczenia należnej opłaty zapasowej w terminie wynikającym z art. 21b ustawy o zapasach stanowi przesłankę wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 1a tej ustawy. W przedmiotowej sprawie termin do uiszczenia opłaty zapasowej należnej z tytułu przywozu przez spółkę paliwa w marcu 2015 r. i kwietniu 2015 r. upłynął odpowiednio w dniu 30 kwietnia 2015 r. i w dniu 31 maja 2015 r. oraz w dniu 30 czerwca 2015 r.

Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach, wymierzenie kary musi być poprzedzone wezwaniem zobowiązanego producenta lub handlowca do uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości i udzieleniem mu dodatkowego 7-dniowego terminu do wykonania tego obowiązku. Wymóg wezwania zalegającego z zapłatą do uiszczenia opłaty zapasowej stanowi zatem dodatkową przesłankę ustawową, od zaistnienia której zależy skuteczne wymierzenie kary. Zakreślenie dodatkowego 7-dniowego terminu do uiszczenia opłaty zapasowej ma z kolei ten skutek, że wykonanie przez zobowiązanego do uiszczenia opłaty zapasowej zaległego obowiązku przed upływem tego terminu zwalnia go z odpowiedzialności karnej za niedotrzymanie terminu określonego w art. 21b ust. 12.

Wezwanie w trybie art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach zostało do Spółki skierowane w dniu 11 lutego 2016 r. W związku z tym, że doręczenie wezwania nastąpiło w dniu 15 lutego 2016 r., od tego dnia biegł dla spółki 7-dniowy termin do spełnienia zaległego obowiązku. Termin ten upłynął w dniu 22 lutego 2016 r. Wpłata dokonana przez Spółkę w dniu 15 marca 2016 r. na rachunek bankowy Funduszu Zapasów Agencyjnych tytułem zaległej opłaty zapasowej, pozostaje bez znaczenia dla odpowiedzialności karnej z art. 63 ust. 1 pkt 1a, albowiem po bezskutecznym upływie wyznaczonego w wezwaniu terminu organ nie ma żadnych podstaw prawnych do zdjęcia ze spółki odpowiedzialności karnej za nieuiszczenie opłaty zapasowej w terminie określonym w art. 21 b ust. 12.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r. strona skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Prezesa Agencji z dnia 14 kwietnia 2016 r., w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości.

Skarżąca spółka postawiła zarzuty:

- naruszenia art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach poprzez jego niezastosowanie polegające na tym, że organ I instancji nie uwzględnił przy wymierzaniu kary faktu, że skarżąca dokonała zapłaty opłaty zapasowej za miesiąc marzec i kwiecień 2015 r. jeszcze przed wszczęciem postępowania, a co za tym idzie, prawidłowo ustalona różnica pomiędzy uiszczoną kwotą a należną kwotą opłaty zapasowej, na dzień wydania decyzji powinna wynosić 0 zł i tym samym kara nie powinna zostać wymierzona,

- naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach poprzez jego błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że określenie "karze pieniężnej podlega ten kto nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej (...) w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12" oznacza możliwość ukarania zobowiązanego karą administracyjną w przypadku opóźnienia zapłaty opłaty zapasowej, podczas, gdy prawidłowo odtworzona norma prawna z tego przepisu oznacza możliwość nałożenia kary tylko w przypadku braku zapłaty opłaty zapasowej, a nie opóźnienia w jej zapłacie.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że, stosując wykładnię systemową, normę prawną dotyczącą możliwości wymierzenia kary pieniężnej o jakiej mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach należy odtworzyć również na podstawie art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach. Zgodnie z art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach, w przypadku, o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt la tej ustawy, kara pieniężna wynosi dwukrotność należnej kwoty opłaty zapasowej albo dwukrotność różnicy pomiędzy uiszczoną kwotą a należną kwotą opłaty zapasowej. Z przepisu tego wynika więc jednoznacznie, że karę pieniężną o jakiej mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach można wymierzyć w dwóch przypadkach:

- jeżeli zobowiązany w ogóle nie uiścił należnej opłaty zapasowej ("kara pieniężna wynosi dwukrotność należnej kwoty opłaty zapasowej") albo

- jeżeli zobowiązany uiścił tylko część należnej opłaty zapasowej ("kara pieniężna wynosi (...) dwukrotność różnicy pomiędzy uiszczoną kwotą a należną kwotą opłaty zapasowej").

Zdaniem strony skarżącej powyższe koresponduje z brzmieniem art. 63 ust. 1 pkt 1a tej ustawy, z którego wynika, że karę wymierza się albo za niedopełnienie obowiązku opłaty zapasowej w należnej wysokości (czyli w sytuacji, gdy zobowiązany zapłacił kwotę niewystarczającą do pokrycia swojego zobowiązania), albo w sytuacji, gdy obowiązek uciszenia opłaty nie został dokonany w terminie (czyli w sytuacji, gdy zobowiązany w ogóle nie uiścił opłaty). Określenia "w terminie" nie należy bowiem wiązać z opóźnieniem w uiszczeniu opłaty, gdyż w przypadku opóźnienia "karą" są odsetki podatkowe (art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 21 b ust. 14 ustawy o zapasach). Zagrożone karą o jakiej mowa w art. art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach nie jest opóźnienie w zapłacie opłaty zapasowej ale jej nieuiszczenie. Zwrot jakim posłużył się ustawodawca w art. 63 ust. 1 pkt 1a ("karze pieniężnej podlega ten kto nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej (...) w terminie, o którym mowa w art. 21 b ust. 12") dotyczy więc tylko takiej sytuacji, gdy organ w toku postępowania i na dzień wydania decyzji (o czym szerzej niżej) ustali dwie okoliczności, tj., że opłata nie została uiszczona w terminie o jakim mowa w art. 21 b ust. 12 ustawy o zapasach oraz, że opłaty tej zobowiązany w ogóle nie uiścił także po upływie tego terminu.

Skarżąca podniosła też, że organ I instancji badając przesłanki nałożenia kary powinien to uczynić w oparciu o stan faktyczny istniejący w dniu wydania decyzji. Delikt administracyjny zachodzi bowiem tylko w przypadku, gdy zobowiązany nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej. Jeżeli zobowiązany uiści opłatę to nie można mówić o tym, że nie dopełnia obowiązku jej zapłaty. Karą za zwłokę w zapłacie opłaty zapasowej mogą być wyłącznie, zdaniem skarżącej, odsetki (art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 21b ust. 14 ustawy o zapasach). W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie organ I instancji wyraźnie ignoruje fakt uiszczenia opłaty zapasowej przez skarżącą i jego wpływ na możliwość wymierzenia kary, pomimo tego, że zapłata nastąpiła prawie miesiąc wcześniej niż wydanie ww. decyzji.

Minister Energii, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach polegającego na nieuwzględnieniu przy wymierzaniu kary faktu, że skarżąca dokonała zapłaty opłaty zapasowej za miesiąc marzec i kwiecień 2015 r. jeszcze przed wszczęciem postępowania, a co za tym idzie, prawidłowo ustalona różnica pomiędzy uiszczoną kwotą a należną kwotą opłaty zapasowej, na dzień wydania decyzji powinna wynosić 0 zł i tym samym kara nie powinna zostać wymierzona, organ podniósł, przytaczając treść art. 63 ust. 1 pkt 1a, ust. 2a i art. 64 ust. 2a, że obowiązek zapłaty kary pieniężnej powstaje ex lege, z chwilą przewidzianą w ustawie o zapasach, to znaczy po upływie 7 - dniowego terminu wyznaczonego przez Prezesa Agencji w wezwaniu skierowanym do producenta lub handlowca w trybie przewidzianym w art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach. Wszczęcie postępowania przez Prezesa Agencji w sprawie kary pieniężnej było w niniejszej sprawie związane tylko i wyłącznie z brakiem uiszczenia w terminach przewidzianych ustawą o zapasach opłaty zapasowej oraz powstaniem w związku z tym obowiązku zapłaty kary pieniężnej.

Organ odwoławczy za niezasadny uznał także zarzut naruszenia naruszenia art. 63 ust. 1 pkt la ustawy o zapasach. W ocenie organu nie ma żadnego znaczenia dla powstania obowiązku zapłaty kary pieniężnej czy i kiedy uiścił opłatę producent i handlowiec, jeżeli zapłata nastąpiła po terminie wskazanym w art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach.

Organ podkreślił ponadto, że ustawa o zapasach odwołuje się wprawdzie do przepisów Ordynacji podatkowej, jednak czyni to tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zapasach (art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach). Regulacja w ustawie o zapasach kary pieniężnej jest kompletna, w związku z czym przy wymierzeniu kary skarżącej należało oprzeć się na przepisach ustawy o zapasach.

"P." Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Energii z dnia [...] sierpnia 2016 r., wnosząc o uchylenie ww. decyzji oraz decyzji I instancji oraz o zobowiązaniem na podstawie art. 145 a p.p.s.a. organu I instancji do umorzenia postępowania.

Strona skarżąca powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.").

Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie nosi bowiem znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a.

W przedmiotowej wskazać należy, że "P." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. została wpisana do rejestru systemu zapasów interwencyjnych prowadzonego przez Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych w dniu [...] stycznia 2014 r. pod numerem [...].

Skarżąca, posiadająca status handlowca w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o zapasach, zobowiązana była ustawowo do składania miesięcznych informacji w zakresie i terminie określonym w art. 22 ust 1 ustawy o zapasach. Z informacji spółki, która wpłynęła do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych w dniu 2 kwietnia 2015 r. wynikało, że skarżąca w marcu 2015 r. dokonała przywozu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oleju napędowego, oraz że z tytułu tego przywozu spółka zobowiązana jest do zapłaty opłaty zapasowej w wysokości 3534,00 zł.

W związku z nieuiszczeniem przez spółkę, w terminie określonym w art. 21b ust. 12 ustawy o zapasach, opłaty zapasowej należnej z tytułu przywozu w marcu 2015 r. oleju napędowego, Prezes Agencji Rezerw Materiałowych wszczął z urzędu postępowanie na podstawie art. 21 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej w celu określenia wysokości zobowiązania skarżącej z tytułu opłaty zapasowej. W dniu [...] stycznia 2016 r. Prezes Agencji Rezerw Materiałowych wydał decyzję nr [...], w której określił wysokość opłaty zapasowej za miesiąc styczeń, luty, marzec i kwiecień 2015 r. Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej w dniu [...] stycznia 2016 r., a w dniu 5 lutego 2016 r. stała się ostateczna.

Pismem z dnia 11 lutego 2016 r. nr [...] Prezes Agencji Rezerw Materiałowych wezwał skarżącą, w trybie art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach, do uiszczenia zaległej opłaty zapasowej za marzec 2015 r. oraz kwiecień 2015 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 15 lutego 2016 r.

W związku z niewykonaniem wezwania, pismem nr [...] z dnia 11 marca 2016 r., Prezes Agencji Rezerw Materiałowych zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uiszczenia należnej opłaty zapasowej za miesiące marzec i kwiecień 2015 r. Zawiadomienie zostało doręczone skarżącej w dniu 15 marca 2016 r.

W dniu 15 marca 2016 r. strona skarżąca dokonała wpłaty opłaty zapasowej na rachunek bankowy Funduszu Zapasów Agencyjnych poprzez obciążenie swojego rachunku bankowego kwotą w wysokości 13 822,00 zł tytułem: "Wezwanie nr [...] + ODSETKI 9447 + ODSETKI".

Powyższy stan faktyczny jest bezsporny i niekwestionowany przez stronę skarżącą, zarzuty podnoszone w skardze oraz w odwołaniu dotyczą naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego.

Podnieść należy, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 21 b ust. 12 ustawy o zapasach opłatę zapasową producenci i handlowcy zobowiązani są wpłacać w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła produkcja lub przywóz paliw. Powyższe oznacza, że każdy producent i handlowiec w rozumieniu odpowiednio art. 2 pkt 18 i 19 ustawy o zapasach, zobowiązany do uiszczania opłaty zapasowej powinien obliczyć i wpłacić tę opłatę bez wezwania w terminie określonym w art. 21b ust. 12 ustawy o zapasach.

W związku z powyższym termin do uiszczenia opłaty zapasowej należnej z tytułu przywozu przez skarżącą paliwa w marcu i kwietniu 2015 r. upłynął odpowiednio w dniu 30 kwietnia 2015 r. i w dniu 31 maja 2015 r.

Przepis art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach stanowi, że karze pieniężnej podlega ten, kto nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12 ustawy o zapasach.

Należy zgodzić się z organem, że niedopełnienie przez skarżącą obowiązku uiszczenia należnej opłaty zapasowej w terminie wynikającym z art. 21b ustawy o zapasach stanowi przesłankę wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 63 ust. 1 pkt la tej ustawy.

Zgodnie z art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach, wymierzenie kary musi być poprzedzone wezwaniem zobowiązanego producenta lub handlowca do uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości i udzieleniem mu dodatkowego 7-dniowego terminu do wykonania tego obowiązku. Zawarcie w ustawie o zapasach tego zastrzeżenia oznacza, iż skierowanie do producenta lub handlowca wezwania jest obligatoryjne przed nałożeniem kary określonej w art. 63 ust. 1 pkt la ustawy o zapasach.

Organ I instancji, działając na podstawie art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach, wezwał skarżącą do wpłaty zaległej opłaty zapasowej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czego strona nie wykonała pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia. Skarżąca potwierdziła odbiór wezwania do zapłaty opłaty zapasowej nr [...] z dnia 11 lutego 2016 r. w dniu 15 lutego 2016 r. a więc dodatkowy termin do uiszczenia opłaty zapasowej wynikający z przepisów ustawy o zapasach upływał w dniu 22 lutego 2016 r.

Spółka dokonała wpłaty dopiero po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w dniu jego odbioru, tj. 15 marca 2016 r.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organy zobligowane były do wydania, na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach, decyzji nakładającej na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości określonej art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach.

Odnosząc się do zarzutu art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach, należy zgodzić się z organem, że przepisy ustawy o zapasach wiążą obowiązek zapłaty kary pieniężnej wskazanej w art. 63 ust. 1 ustawy o zapasach z zaistnieniem jednego z dwóch zdarzeń: nie dopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należytej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12 ustawy o zapasach. Zaistnienie którejkolwiek z powyższych okoliczności powoduje obowiązek zapłaty przez producenta lub handlowca kary pieniężnej. Jednocześnie sposób określenia powyższej kary został wskazany w przepisach ustawy o zapasach (art. 63 ust. 2a). W związku z zasadą samoobliczania opłaty zapasowej przez producentów i handlowców (art. 21b ust. 12 ustawy o zapasach) także wysokość kary pieniężnej przewidzianej w art. 63 ust. 1a powinna zostać obliczona i uiszczona przez zobowiązany podmiot. Wskazać także należy, iż ustawodawca przewidział dla producentów i handlowców, którzy nie dopełnili obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należytej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12 ustawy o zapasach, dodatkowy termin na uiszczenie ww. opłaty (art. 64 ust. 2a).

Obowiązek wyznaczenia dodatkowego terminu w wezwaniu, o którym mowa art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach nie zmienia faktu, iż przedsiębiorca dopuścił się deliktu administracyjnego, o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach. Przepis art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach ma charakter proceduralny, a nie materialny i pozwala w istocie uniknąć administracyjnej kary pieniężnej lub ograniczyć jej wysokość. Warunkiem jest jednak zapłata zaległej opłaty wraz odsetkami za zwłokę w terminie wskazanym w wezwaniu. Instytucja regulowana art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach zbliżona jest do procesowych instytucji dobrowolnego poddania się karze, o której mowa w art. 335 k.p.k. lub instytucji czynnego żalu, o której mowa w art 16 § 1 k.k.s. Pozwala ona uniknąć zapłaty kary pieniężnej (lub ograniczyć jej wysokość) pomimo popełnienia deliktu administracyjnego oraz pomimo tego, iż aktualny pozostaje obowiązek zapłaty odsetek od terminowo uiszczonej opłaty zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.

Powyższe pozwala stwierdzić, iż obowiązek zapłaty kary pieniężnej powstaje ex lege, z chwilą przewidzianą w ustawie o zapasach, to znaczy po upływie 7 - dniowego terminu wyznaczonego przez Prezesa Agencji w wezwaniu skierowanym do producenta lub handlowca w trybie przewidzianym w art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach. Wszczęcie postępowania przez Prezesa Agencji w sprawie kary pieniężnej było w niniejszej sprawie związane tylko i wyłącznie z brakiem uiszczenia w terminach przewidzianych ustawą o zapasach opłaty zapasowej oraz powstaniem w związku z tym obowiązku zapłaty kary pieniężnej, gdyż terminem, w którym skarżąca zobowiązana była do zapłaty opłaty zapasowej w należnej wysokości, był 7 - dniowy termin od otrzymania wezwania do zapłaty. W związku z tym, iż w powyższej dacie skarżąca nie dokonała zapłaty opłaty zapasowej za miesiące marzec i kwiecień 2015 r., Spółka zobowiązana była w dalszym ciągu do jej zapłaty w pełnej wysokości, a co za tym idzie, prawidłowo ustalona różnica pomiędzy uiszczoną kwotą a należną kwotą opłaty zapasowej na ten dzień nie wynosiła - jak próbuje wskazać skarżąca – 0 zł.

Tym samym w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach jest niezasadny.

Odnosząc się do natomiast do zarzutu naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach, również należy wskazać, że jest bezzasadny. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 63 ust. 1 pk 1a ustawy o zapasach karze pieniężnej podlega ten, kto nie dopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należytej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 2lb ust. 12 ustawy. Interpretacja przepisu art. 63 ust. 1 pkt la ustawy o zapasach jest konieczna w związku z art. 21b ust. 12 oraz ust. 1 i ust. 2 ustawy o zapasach, z których wynika, iż producenci i handlowcy samodzielnie obliczają i wpłacają opłatę zapasową. Należy zgodzić się z organem, że w świetle powyższego mogą zaistnieć dwa przypadki związane z zastosowaniem ww. przepisu: pierwszy - zobowiązany uiszcza opłatę w terminie, ale w niewłaściwej wysokości, drugi - zobowiązany nie uiszcza opłaty w terminie ustawowym.

Ustawodawca z oboma powyżej opisanymi przypadkami powiązał powstanie obowiązku zapłaty kary pieniężnej: dla pierwszego zdarzenia - "kto nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należytej wysokości", dla drugiego zdarzenia - "kto nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12 ustawy". Zapłata opłaty zapasowej w późniejszym niż ustawowy terminie zawsze będzie stanowiło nie dopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12 ustawy o zapasach. Nie ma żadnego znaczenia dla powstania obowiązku zapłaty kary pieniężnej czy i kiedy uiścił opłatę producent i handlowiec, jeżeli zapłata nastąpiła po terminie wskazanym w art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach.

Zauważyć także należy, iż w przepisie określającym powstanie obowiązku zapłaty kary pieniężnej na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 1 a ustawy o zapasach ustawodawca nie posłużył się zwrotem "opóźnienie w zapłacie", a jedynie "nie dopełnił obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w terminie", co oznacza, iż sam fakt braku uiszczenia opłaty zapasowej w ustawowym terminie skutkuje obowiązkiem zapłaty kary. Przyjęcie argumentacji skarżącej oznaczałoby, iż przepisy ten jest przepisem "pustym" albowiem wpłata w dowolnym terminie opłaty zapasowej byłaby traktowana jako wypełnienie obowiązku ustawowego w zakresie uiszczenia opłaty zapasowej, a tak nie jest.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Przełożyłem