Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 95/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Dnia 21 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Asesor Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2005 roku sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Starosty T. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa oraz art.2 ust.1 pkt 2, art.10 ust.4 pkt 2, art.33 ust.2, art.71 ust.1 i 2, art.73 ust.5 i 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U z 2004 r., nr 99 poz.1001/ po rozpatrzeniu odwołania z dnia 8 listopada 2004 r. B. K. od decyzji Starosty T. z dnia [...]:

- nr [...] w sprawie uznania za osobę bezrobotną z dniem 8 listopada 2004 r. oraz

- nr [...] w sprawie odmowy prawa do zasiłku dla bezrobotnego

utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.

W uzasadnieniu orzeczenia Wojewoda stwierdził, że Starosta T. decyzją z dnia [...] nr [...] przyznał B. K. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od 18 grudnia 2003 r. W związku z rejestracją B. K. nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 18 marca 2004 r. w wysokości 120% zasiłku podstawowego, określonego w art.24 ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu na okres 275 dni.

W dniu [...] została wydana kolejna decyzja przez Starostę T. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 sierpnia 2004 roku z powodu podjęcia zatrudnienia.

Po ustaniu zatrudnienia Pan B. K. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w T. w dniu 8 listopada 2004 r.

Starosta T. decyzją z dnia [...] nr [...], przyznał B.K. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 8 listopada 2004 r. oraz kolejną decyzją z dnia [...] nr [...], odmówił skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

B. K. w odwołaniu podniósł, iż umowa o pracę została rozwiązana z dniem 31 października 2004 r. Natomiast inne formacje o odbiorze świadectwa otrzymał telefonicznie w dniu 5 listopada 2004 r., gdy przebywał poza domem. Świadectwo pracy odebrał 8 listopada 2004 r. i w tym dniu zgłosił się do urzędu. Dowiedział się wówczas, że zasiłek dla bezrobotnych na okres uzupełniający nie przysługuje mu z uwagi na zbyt późne zgłoszenie się do Urzędu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art.33 ust.2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień.

W myśl przepisów art.73 ust.5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 7 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągnięcia przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust.2.

Pan B. K. w dniu 16 sierpnia 2004 r. utracił status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku z powodu podjęcia zatrudnienia w firmie A Sp. z o.o w W.. Świadectwo pracy z dnia 31 października 2004 r. potwierdza, że zakończył on pracę w dniu 31 października 2004 r.

Pan B. K. nie zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. w terminie 7 dni od dni ustania zatrudnienia. Ponowna rejestracja skarżącego nastąpiła w dniu 8 listopada 2004 roku. Brak zatem było podstaw, aby przyznać skarżącemu prawo do zasiłku "na okres uzupełniający" na podstawie art.73 ust.5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Termin wymieniony w art.73 ust.5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma charakter materialno- prawny, a zatem nie jest możliwe jego przywrócenie.

Organ odwoławczy przeanalizował sytuację Pana B.K. także na podstawie art.73 ust.7 powołanej ustawy.

Jednakże z przedstawionych przez Pana K. dokumentów wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji, tj. od dnia 7 maja 2003 roku do 7 listopada 2004 r., udokumentował on tylko 300 dni okresów zaliczalnych do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku.

Do przyznania zasiłku na podstawie tego przepisu jest konieczne legitymowanie się okresem 365 dni okresów zaliczalnych do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku.

Pan B. K. w dniu 14 stycznia 2005 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Wojewody [...] w zakresie dotyczącym utrzymania w mocy decyzji Starosty T. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnego.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że stawił się w urzędzie pracy w poniedziałek 8 listopada 2004 r., gdyż dopiero tego dnia dotarły do niego dokumenty /świadectwo pracy/. Przyznał, że w okresie poprzedzającym ponowną rejestrację przepracował tylko 300 dni. Jednak w tym czasie zawiodło go zdrowie i przebywał na zasiłku chorobowym.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sady administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art.145 § 1 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270/ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kpa lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył prawo materialne - art.73 ust.5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U Nr 99, poz.1001/.

Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Wskazany wyżej przepis przewiduje obowiązek bezrobotnego zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy w okresie 7 dni od dnia ustania zatrudnienia.

Organ prawidłowo ustalił datę ustania zatrudnienia skarżącego - 31 października 2004 r. Przyjął jednak błędnie, że B. K. rejestrując się 8 listopada 2004 r. uchybił 7-dniowemu terminowi określonemu w art.73 ust.5 wymienionej ustawy. Uwadze organu uszła okoliczność, iż 7 listopada 2004 r., to jest siódmy dzień liczony od daty ustania zatrudnienia, był dniem ustawowo wolnym od pracy /niedziela/.

Tym samym Pan B. K., zgłaszając się do powiatowego urzędu pracy w poniedziałek 8 listopada 2004 r. zachował termin określony w art.73 ust.5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Artykuł 115 kodeksu cywilnego przewiduje - jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, termin upływa dnia następnego.

Kodeks cywilny reguluje stosunki cywilnoprawne /art.1 kc/.

Jednak jego ogólne normy kształtują definicje podstawowych pojęć o charakterze generalnym. Wszędzie tam, gdzie w prawie materialnym administracyjnym pojawia się niedefiniowany odrębnie element o charakterze cywilnoprawnym, nadanie mu właściwego znaczenia bez sięgnięcia do ogólnych norm prawa cywilnego może okazać się niemożliwe. Nabycie prawa do zasiłku wypłacanego przez organy administracji jest cywilnoprawnym elementem stosunku administracyjnego, związanego z realizacją uprawnień osoby bezrobotnej.

Prawidłowość powyższego toku rozumowania potwierdza art.110 kc, zgodnie z którym - jeżeli ustawa, orzeczenie sądu lub decyzja innego organu państwowego albo czynność prawna oznacza termin nie określając sposobu jego obliczania, stosuje się przepisy art.111-116 kc.

Biorąc pod uwagę wymienione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 § 1 pkt 1a/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

Wobec braku przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji sąd nie orzekł o wstrzymaniu jej wykonania na podstawie art.152 powołanej ustawy.

Organ rozpoznając sprawę ponownie rozpatrzy sytuację prawną B. K., przyjmując że zarejestrował się on w powiatowym urzędzie pracy w terminie 7 dni od ustania zatrudnienia.