Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 332/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 65 par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Teresa Porczyńska, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. P. P. K.-P. sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 905/06 w sprawie ze skargi S. P. P. K.-P. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od opłat licencyjnych z tytułu korzystania ze znaku towarowego niepobranego i niewpłaconego przez płatnika uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawiał się następująco:

1. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określającą Spółce wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu opłat licencyjnych, niepobranego i niewpłaconego przez Spółkę jako płatnika za okresy marzec, kwiecień, maj, czerwiec i wrzesień 2002 r.

2. Od decyzji organu kontroli skarbowej Spółka wniosła odwołanie zarzucając naruszenie art. 11 ust. 2 pkt 3a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) i art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej przez doręczenie spółce duplikatu decyzji. Podnosiła, że przepisy ustawy o kontroli skarbowej oraz Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości rozstrzygnięcia sprawy duplikatem decyzji.

3. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ kontroli skarbowej rozstrzygnął sprawę decyzją, której oryginał znajduje się w aktach sprawy. Decyzja ta spełnia wymogi formalne określone w art. 210 Ordynacji podatkowej i z oryginałem tej decyzji strona mogła się zapoznać przeglądając akta sprawy. Wskazywał, że organ pierwszej instancji doręczając skarżącej spółce potwierdzony za zgodność duplikat decyzji zapoznał ją z treścią decyzji z dnia 11 lipca 2005 r. czym wypełnił określony w art. 211 Ordynacji podatkowej obowiązek doręczenia decyzji stronie postępowania.

4. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazała, że decyzja organu kontroli skarbowej oraz decyzja Dyrektora Izby Skarbowej zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 11 ust. 2 pkt 3a ustawy o kontroli skarbowej i art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej i z tego powodu jest nieważna.

5. Wojewódzki Sąd uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 ppsa oddalił ją. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że w rozpoznanej sprawie organ pierwszej instancji sporządził decyzję w znaczeniu formalnym, gdyż w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 11 lipca 2005 r., w którego treści organ zawarł rozstrzygnięcia decyzji w aspekcie materialnym. Podjął również działania w celu doręczania decyzji stronie na piśmie. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu pierwszej instancji wskutek rażącej nieudolności pracowników Poczty Polskiej została wydana osobie, której tożsamości Poczta nie mogła wskazać organowi, gdyż nie dysponowała pisemnym pokwitowaniem odbioru decyzji. W tej sytuacji organ sporządził kserokopię decyzji, potwierdził jej zgodność z oryginałem i doręczył ją skarżącej Spółce. Zdaniem Sądu to działanie organu miało ten skutek, że w sprawie została wydana decyzja również w znaczeniu formalnym, gdyż organ sporządził dokument, który w sposób wierny odwzorowywał treść wysłanej pierwotnie do strony decyzji, którą na dzień wydania kopii decyzji stronie, należało uznać za dokument zaginiony. Zgodność kopii z oryginałem potwierdziła swym podpisem ta sama osoba, która pierwotnie podpisała zaginiony egzemplarz decyzji, a zatem strona skarżąca otrzymując kopię nie mogła mieć wątpliwości co do faktu wydania w jej sprawie przez organ kontroli skarbowej decyzji o treści wynikającej z doręczonego jej pisma. Zatem należało stwierdzić, że w rozpoznanej sprawie zostało wydane rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy podatkowej oraz, że stronie skarżącej doręczono akt administracyjny w postaci dokumentu, który rozstrzygnięcie to zawierał. Na poprawność formalną doręczonej stronie przez organ pierwszej instancji decyzji nie może mieć wpływu fakt, że była to kopia decyzji mająca zastąpić zaginiony i jak twierdziła sama strona skarżąca niedoręczony jej egzemplarz decyzji.

6. Skargą kasacyjną Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania:

- art. 65 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 131 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez to, iż sąd nie zważył, że poczta w ogóle nie podjęła próby doręczenia pisma tylko z niewiadomych przyczyn opatrzyła kopertę napisem "wyprowadziła się firma" i wpisała adres pod którym zdaniem poczty firma winna mieć siedzibę.

- art. 109 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z tym, iż wezwanie sądowe dotyczące terminu rozprawy zostało doręczone do innej firmy i pod inny adres, czyli strona nie została zawiadomiona o terminie rozprawy, rozprawa winna ulec odroczeniu.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wskazano, że Spółka S. nigdy nie zmieniała adresu swej siedziby. Jak wynika z akt sprawy Poczta Polska nie wydała przesyłki z Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, która zawierała wezwanie na rozprawę, listonoszowi do doręczenia, tylko z nieznanych przyczyn opatrzyła przesyłkę napisem "wyprowadziła się firma" i podała inny adres pod którym zdaniem Poczty miałaby się znajdować strona skarżąca. Poczta zwróciła przesyłkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tym samym przesyłka ta nie była nigdy awizowana. W związku z powyższym nie można uznać tej przesyłki za doręczoną. Wojewódzki Sąd Administracyjny wysłał ponownie przesyłkę z wezwaniem na rozprawę pod adres wskazany przez pocztę w poprzedniej przesyłce, która wróciła do Sądu. Przesyłka ta, jak wynika z akt sprawy (zwrotne potwierdzenie odbioru) została doręczona do innej firmy. Tej przesyłki również nie można uznać za doręczoną, ponieważ nigdy nie została doręczona stronie skarżącej.

II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

1. Wskazany w niej, jako naruszony przez Sąd, art. 65 § 2 ppsa odsyła w zakresie doręczania pism sądowych do trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym. Art. 133 § 2 kpc stanowi, że pisma procesowe dla osoby prawnej doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania jej przed sądem lub do rąk pracownika uprawnionego do odbioru pism. Odbiór przesyłki powinien być potwierdzony czytelnym podpisem (imię i nazwisko) osoby uprawnionej, a listonosz powinien wpisać datę doręczenia oraz imię i nazwisko odbierającego na formularzu odbioru (§ 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym, Dz. U. nr 62, poz. 697 ze zm., wydanego na podstawie art. 131 § 2 kpc). Z kolei art. 133 § 2 a kpc nakazuje doręczanie pism procesowych dla przedsiębiorców wpisanych do rejestru sądowego na adres podany w rejestrze, chyba że strona (podkreślenie NSA) wskazała inny adres dla doręczeń.

Doręczenie zawiadomienia na inny adres (ul. S.) wskazany przez pocztę, potwierdzone pieczęcią spółki o innej nazwie i pokwitowane przez nieznaną osobę, przy wadliwym wypełnieniu formularza przez doręczyciela wskazuje, że doręczenia pisma dokonano niezgodnie z opisanym wyżej trybem.

2. Art. 109 ppsa nakazuje sądowi odroczenie rozprawy w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości zawiadomienia strony. W świetle przedstawionych wyżej uchybień w doręczeniu zawiadomienia o rozprawie naruszenie tego przepisu było oczywiste.

3. Wbrew wymogowi wynikającemu z art. 174 pkt 2 ppsa Spółka nie wykazała, że uchybienie w doręczeniu pisma mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ten niewątpliwy brak skargi kasacyjnej nie mógł jednak stanowić podstawy do jej oddalenia. Nieprawidłowość doręczenia zawiadomienia o rozprawie sądowej oznacza pozbawienie strony możliwości obrony swych praw, a taką okoliczność, powodującą nieważność postępowania, sąd kasacyjny bierze pod rozwagę z urzędu (art. 183 § 1 i § 2 pkt 5 ppsa). Twierdzenie strony, że nie wiedziała o terminie rozprawy nasuwa w okolicznościach sprawy wątpliwości, jednakże nie da się go podważyć.

Mając powyższe na uwadze należało na podstawie art. 185 § 1 ppsa orzec jak w sentencji.