Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 826/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi R. Ł. Likwidatora [...] spółka jawna R. Ł., B. S. w likwidacji z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług, po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej

w W. biorąc za podstawę art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (DZ.U z 2012 roku, poz. 749 ze zm. dalej jako Op) po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] maja 2014 roku wniesionego przez R Ł – likwidatora I. D. spółka jawna R Ł, B r, od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W z dnia

[...] kwietnia 2014 roku, nr [...] odmawiającej po wznowieniu postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2011 roku,

nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień

i październik 2005 roku – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą wydanej decyzji były następujące ustalenia faktyczne i dokonana ocena prawna.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w R decyzją z dnia

[...] października 2010 roku określił I. D. spółka jawna R Ł, B S (dalej spółka) zobowiązania w kwotach [...] zł i [...] zł. Podstawą określenia zobowiązania spółce było ustalenie, że:

- dokonała sprzedaży 32 samochodów, przy czym w 25 przypadkach wykazała ceny sprzedaży znacznie niższe od cen rynkowych publikowanych w katalogu Info-Ekspert;

- nieprawidłowo wykazywała w złożonych deklaracjach kwoty nabycia samochodów jako sprzedaż zwolnioną;

- nieprawidłowo wyliczyła podstawę opodatkowania w przypadku sprzedaży samochodu Daihatsu Charade;

- nieprawidłowo ujęła w rozliczeniu za wrzesień 2005 roku sprzedaż zwolnioną

w kwocie 700 zł wynikającą z faktury [...] z dnia 20 sierpnia 2005 roku.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 roku po rozpatrzenia odwołania z dnia 5 listopada 2010 roku Dyrektor Izby Skarbowej w W utrzymał w mocy decyzję

z [...] października 2010 roku.

Wobec nieuiszczenia wpisu od skargi w wyznaczonym terminie WSA

w Warszawie postanowieniem z dnia 12 października 2011 roku, sygn. akt VIII SA/Wa 511/11 odrzucił skargę spółki na decyzję z [...] lutego 2011 roku.

Pismem z dnia 25 października 2013 roku R Ł jako likwidator spółki jawnej I. D. sp. jawna złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] lutego 2011 roku.

W uzasadnieniu wniosku jako podstawę uzasadniającą wznowienie postępowania wskazano fakt, że na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, a które ustalone i zebrane zostały przez Sąd Rejonowy w R

w sprawie sygn. akt II K 9/12. Powyższa okoliczność stanowi w ocenie wnioskodawcy przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Op. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej w W:

- postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 roku wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 28 lutego 2011 roku;

- decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 roku, nr [...] odmówił uchylenia w całości decyzji z dnia [...] lutego 2011 roku.

Od powyższej decyzji pismem z dnia 13 maja 2014 roku strona wniosła odwołanie w związku z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Op poprzez dowolne i błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone

w art. 240 § 1 pkt 5 Op, w sytuacji gdy w sprawie II K 9/12 Sądu Rejonowego

w R ujawniono szereg okoliczności istniejących w okresie prowadzenia postępowania podatkowego, a nieznanych wówczas organowi, a w szczególności:

- ujawniono nowe okoliczności takie jak informacje nadesłane przez banki, z których wynika, ze nie można ustalić, czy pieniądze z tytułu kredytów na zakup pojazdów przekazane zostały na rzecz spółki, czy też na rzecz osób prywatnych;

- ujawniono nowe treści w zeznaniach świadków – szereg przesłuchanych świadków podało więcej okoliczności w sprawie karnej niż w postępowaniu podatkowym, z których wynika m.in. zakres uszkodzeń sprzedanych pojazdów, mających niewątpliwie wpływ na ustalenie ich wartości rynkowej.

Mając powyższe na uwadze strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W z [...] lutego

2011 roku i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego

w R z dnia [...] października 2010 roku.

Organ odwoławczy wskazał, że niniejsza sprawa zgodnie z wnioskiem dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lutego 2011 roku utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego

w R z [...] października 2010 roku w sprawie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2005 roku.

Następnie organ odwoławczy wskazał na podstawy wznowieniowe z art. 240

§ 1 Op. i podkreślił, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania podatkowego należy traktować jako fazę jednego postępowania nadzwyczajnego, którego przedmiotem jest weryfikacja decyzji ostatecznej i która następuje po wydaniu postanowienia na podstawie art. 243 § 1 i 2 Op oraz może być poświęcone jedynie zbadaniu i ocenie, czy w danej sprawie występują ustawowe przesłanki do wznowienia z art. 240 § 1 Op.

Celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości postępowania zwykłego. Ewentualnie konieczne jest także ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej

w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa decyzja ostateczna została wydana

z naruszeniem prawa (art. 245 Op).

W niniejszej sprawie przesłanką dla wznowienia postępowania według twierdzeń strony jest ujawnienie nowych dowodów i okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, które nie były znane organowi odwoławczemu w dniu wydawania decyzji i w związku z tym nie były uwzględnione przez organ rozstrzygający sprawę, choć są niezbędne dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Na podstawie

art. 240 § 1 pkt 5 Op wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji.

Nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy:

- są nowe,

- istniały w dniu wydania decyzji,

- są istotne dla sprawy,

- nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Organ wskazał, że ustawodawca nie definiuje pojęcia ,,okoliczności faktyczne’’,

a zatem należy rozumieć je w znaczeniu języka potocznego jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub jako fakty lub wydarzenia, które nie wystąpiły. Cechą okoliczności faktycznej jest to, że jest to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa i od jego wykładni. Nie może być to proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami, czy też związek z przepisami prawa lub wykładnią. Pod pojęciem dowodu należy rozumieć środek dowodowy, pozwalający na przekonanie o istnieniu lub nieistnieniu oznaczonych faktów mających znaczenie dla sprawy.

Organ wskazywał, że zarówno nowe dowody, jak i nowe okoliczności mają ze sobą ścisły związek, bowiem źródłem wiedzy o określonych faktach są właśnie określone dowody – w rzeczywistości procesowej w zasadzie fakty nie istnieją bez dowodów (z wyłączeniem okoliczności notoryjnych). Nowe dowody w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Op muszą być istotne, czyli okoliczności faktyczne z nich wynikające muszą być odmienne od kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń, które były podstawą decyzji ostatecznej. Za okoliczności lub dowody w danej sprawie jako nowe, można uznać takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający tymi dowodami nie dysponował – nie były mu ujawnione.

W kontekście powyższych rozważań zdaniem organu odwoławczego wyroku Sądu Rejonowego w R w sprawie II K 9/12 nie można uznać za dowód, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op ponieważ nie istniał on w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Analogicznie wygląda sytuacja z zeznaniami świadków przeprowadzonymi przez sąd. Jak wynika z treści wyroku, rozprawy sądowe przeprowadzone zostały

w dniach 18 kwietnia, 29 maja, 8 sierpnia, 17 października 2012 roku, 23 kwietnia

2013 roku oraz 13 maja 2013 roku. Zatem zgromadzone w toku postępowania sądowego dowody, w tym zeznania świadków nie istniały w dniu 28 lutego 2011 roku tj. dniu wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w W decyzji ostatecznej

w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2005 roku.

W ocenie organu istotne jest przesądzenie, czy zaistniały nowe okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania. Według organu z uzasadnienia wyroku sądu karnego nie można uznać, że wskazane tam okoliczności są ,,nowe‘’.

Sąd Rejonowy uznał, że skoro przesłuchani świadkowie w większości potwierdzili, że zapłacili kwoty widniejące na spornych fakturach, to brak jest podstaw do uznania, że było przeciwnie.

W toku postępowania wymiarowego okoliczności sprawy oparte na podstawie dowodów z zeznań świadków oraz składanych przez nich pisemnych wyjaśnień wykazały, że zaledwie trzech nabywców zeznało, że zapłaciło za samochód kwotę wyższą od wskazanej na fakturze. Organy podatkowe uznały, że w przypadku pozostałych transakcji również doszło do zaniżenia kwoty z tytułu transakcji, pomimo zeznań świadków, którzy przyznali, że zapłacili kwoty widniejące na fakturach. Ustaleń tych organy dokonały na podstawie szeregu dowodów – na podstawie oceny zeznań świadków, wartości rynkowej samochodów według publikacji ,,INFO- EKSPERT’’, ważnych badań technicznych samochodów dopuszczających je do użytkowania

w ruchu drogowym, rejestracji samochodów przez ich nabywców w krótkim okresie czasu od daty ich zakupu, umów kredytowych na zakup samochodów w kwotach znacznie wyższych od tych wykazanych na dokumentach zakupu oraz umów ubezpieczenia AC na wartość wielokrotnie wyższą od widniejących na spornych fakturach, treści umów komisowych, z których wynikało, że jedynie w dwóch przypadkach wymienione zostały wady, uszkodzenia samochodów.

Wyrażone przez Sąd stanowisko odnośnie zeznań świadków nie jest nową okolicznością w sprawie. Zdaniem organu odwoławczego mamy do czynienia z inną oceną tego samego materiału dowodowego. Tymczasem nawet błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Okolicznością faktyczną nie może być proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub jego wykładnią. Czym innym jest wiedza o faktach, a czym innym wyciąganie wniosków

i ocena okoliczności faktycznych. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi przed wydaniem decyzji.

Zdaniem organu ewentualne wątpliwości co do kompletności i prawidłowości zgromadzonego materiału dowodowego strona winna podnosić w toku postępowania podatkowego. Strona miała na etapie postępowania zwykłego miała możliwość dowodzenia, w tym również żądania przesłuchania tych osób, o których mowa we wniosku.

Organ wskazywał, że istota trybu szczególnego, jakim jest postępowanie

o wznowienie postępowania sprowadza się do zbadania jednostkowej okoliczności lub określonego dowodu ujawnionego po zakończeniu postępowania, a nie do weryfikacji poczynionych w postępowaniu ustaleń w niemal nieograniczonym zakresie i nie może prowadzić do mnożenia liczby instancji rozstrzygających daną sprawę podatkową. Wbrew intencjom strony procedura wznowienia postępowania nie może być wykorzystywana do pełnej i ponownej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. W ocenie organu dowody i okoliczności, na które powołuje się strona nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie miały cechy ,,nowości‘’. Nadto wskazywano, że postępowanie karne i postępowanie podatkowe, to dwa odrębne i niezależne postępowania, przy czym w rozpoznawanej sprawie wynik postępowania karnego nie miał wpływu na wynik postepowania podatkowego.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł R Ł – likwidator I. D. spółka jawna R Ł, B S. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 240 § 1 pkt 5 Op w związku z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Op poprzez dowolne i błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone

w art. 240 § 1 pkt 5 Op w sytuacji gdy w sprawie II K 9/12 Sądu Rejonowego

w R ujawniono szereg okoliczności istniejących w okresie prowadzenia postępowania podatkowego dotyczącego określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2005 roku, a nieznanych wówczas organowi, a w szczególności okoliczności takie jak informacje nadesłane przez banki, z których wynika, że nie można ustalić, czy pieniądze z tytułu kredytów na zakup pojazdów przekazywane zostały na rzecz spółki I., czy też na rzecz prywatnych osób, nadto szereg przesłuchanych świadków podało więcej okoliczności w sprawie karnej niż

w postępowaniu podatkowym, a z których wynika m.in. zakres uszkodzeń sprzedawanych pojazdów, mający niewątpliwie wpływ na ustalenie ich wartości rynkowej.

Mając powyższe na uwadze skarżący wnosił o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu

I Instancji;

- zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, że organy błędnie przyjęły, że nie wystąpiły w sprawie przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Op. W sprawie karnej przeprowadzono szereg dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Ustalono w szczególności w oparciu o informacje nadesłane przez banki, że można określić, czy pieniądze z tytułu kredytu przekazane były na rzecz spółki I., czy też na rzecz prywatnych osób trzecich sprzedających pojazdy za pośrednictwem komisu. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla oceny działania spółki I i ustalenia zobowiązań podatkowych, a organ dowolnie uznał te informacje za całkowicie nieistotne. Podobnie co do zeznań świadków. Nie można bowiem uznać, że sam fakt, iż dany świadek został przesłuchany w postępowaniu podatkowym wyklucza uwzględnienie jego zeznań z postępowania karnego.

Następnie skarżący szczegółowo odniósł się do zeznań świadków K B, M Ś, D A, J A, R K, R W, W K, R M, R i M J, D G, R W, J P, T P złożonych przed sądem karnym, które mają potwierdzać, iż ceny z faktur były cenami rzeczywistymi ze względu stan techniczny pojazdów, w tym uszkodzenia wymagające naprawy. Skarżący podkreślał, że zaniedbania organów podatkowych skutkujące niepełnym zebraniem materiału dowodowego w sprawie nie mogą stanowić podstawy do odmowy zmiany decyzji na skutek wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Nie zgodził się z zarzutami podniesionymi w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Katalog rozstrzygnięć, możliwych do podjęcia przez sąd administracyjny w stosunku do zaskarżonej decyzji, precyzuje przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako p.p.s.a.).

Uwzględniając skargę, sąd może, w zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia, uchylić, stwierdzić nieważność lub wydanie decyzji z naruszeniem prawa.

Zarzuty wywiedzione w skardze w żadnym stopniu nie podważają prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie i prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, ponieważ temu celowi służy postępowanie zwykłe i tam winien być zgromadzony materiał dowodowy i dokonana jego ocena. Podstawę wznowienia w niniejszej sprawie skarżący widział w tym, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzje – art. 240 § 1 pkt 5 Op.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Op ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej nie analizował, bądź analizował ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej

i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Przez ,,nowe okoliczności faktyczne‘’ należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach.

W niniejszej sprawie skarżący żądając wznowienia postępowania podnosił, że

w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w R, sygn. akt II K 9/12 zostały ustalone nowe okoliczności i zebrane nowe dowody w postaci zeznań świadków, dokumentów i informacji nadesłanych przez banki udzielające kredytów na zakup pojazdów objętych postępowaniem podatkowym, które mogły mieć istotny wpływ na ustaloną w postępowaniu podatkowym wartość sprzedawanych przez spółkę I. samochodów.

Należy zauważyć, że z uzasadnienia decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R z dnia [...] października 2010 roku i Dyrektora Izby Skarbowej

w W z 28 lutego 2011 roku, wynika iż organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe w trybie zwykłym, w którym dokonał określenia podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień i październik 2005 roku dla spółki I. przeprowadzał szerokie postępowanie dowodowe celem ustalenia wartości poszczególnych sprzedanych w tym okresie przez spółkę 32 samochodów osobowych.

Organ podatkowy między innymi przeprowadzał dowody z przesłuchania świadków - nabywców samochodów, co do ceny ich nabycia, a jednocześnie dokonywał porównania wartości rynkowej tego rodzaju pojazdów na podstawie katalogu Info – Ekspert. Stan techniczny pojazdów ustalał biorąc pod uwagę fakt rejestracji pojazdów

w krótkim czasie po zakupie, gdzie podstawą rejestracji jest aktualne badanie techniczne. Organ dokonywał oceny zeznań nabywców samochodów co do zakresu uszkodzeń samochodów oraz oceniał dokumenty bankowe – umowy kredytowe, umowy przewłaszczenia, umowy ubezpieczenia pojazdów co do wartości zakupionych pojazdów.

Tak więc okoliczności faktyczne - stan techniczny pojazdów sprzedawanych

w miesiącu wrześniu i październiku 2005 roku przez spółkę I. były znane organowi w dacie wydawania decyzji ostatecznej (zeznawali na tę okoliczność nabywcy pojazdów). Organ biorąc pod uwagę inne dowody w sprawie odmawiał wiary zeznaniom świadków w tym zakresie. Należy zauważyć, iż dowody z zeznań świadków przeprowadzone w postępowaniu karnym na okoliczności uszkodzeń samochodów, miały miejsce już po wydaniu decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, co powoduje, iż nie można powiedzieć, że istniały w chwili wydawania decyzji i są nowymi dowodami, które istniały w dacie wydawania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym. Przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka odbywać się musi według określonej procedury. Zeznaniem świadka może być tylko takie werbalne oświadczenie wiedzy osoby powołanej na świadka i mogącej występować w tej roli, które zostało złożone i utrwalone w określony prawem sposób. Dowód ten zaistnieje dopiero

w momencie jego przeprowadzenia. Zeznanie świadka nie istnieje przed przeprowadzeniem tego dowodu. Wprawdzie osoba, która potem będzie świadkiem posiada określoną wiedzę o faktach od momentu ich spostrzeżenia i zapamiętania, jednakże to nie osoba świadka i nie jej wiedza o faktach są dowodem, ale dopiero oświadczenie wiedzy świadka – zeznanie. Dopóki go nie złoży dopóty dowód (zeznanie) nie istnieje i nie stanowi dowodu, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op, bo powstał po wydaniu decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z 30 czerwca 2014 roku, sygn. akt II FSK 1834/12).

Fakt, że Sąd Rejonowy w R w postępowaniu karnym dał wiarę zeznaniom świadków, co do zakresu uszkodzeń kupowanych pojazdów, a w konsekwencji uznał, że samochody zostały sprzedane za kwoty wynikające z faktur pozwala jedynie uznać, że doszło do odmiennej oceny w tej kwestii przez organ w postępowaniu podatkowym oraz Sąd Rejonowy w postępowaniu karnym. Sąd karny nie prowadził postępowania

i nie dokonywał oceny materiału dowodowego pod kątem zasadności zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, a pod kątem popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 w związku z art. 6 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 roku Kodeks karny skarbowy (DZ.U nr 98, poz. 930 ze zm.)

Organ podatkowy w postępowaniu podatkowym dokonuje oceny materiału dowodowego na zasadzie swobodnej oceny dowodów. Oznacza to, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Op), jak również ocenia wiarygodność i moc określonych dowodów. Nawet błędna ocena dowodu, czy też błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia. Wskazywane przez skarżącego dokumenty przesłane przez bank, z których miałoby wynikać, że nie można określić czy pieniądze z kredytów przekazywane były na rzecz spółki I, czy też na rzecz prywatnych osób trzecich nie stanowią nowych dowodów w sprawie, które nie były znane organowi i mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dowody w postaci dokumentów (informacji z banku) zostały przeprowadzone

w toku postępowania karnego, a więc już po zakończeniu postępowania podatkowego, a nadto organ w uzasadnieniu decyzji w postępowaniu zwykłym odnosił się do umów kredytowych, umów przewłaszczenia z bankiem D. SA i dokonywał oceny dowodów z dokumentów przy ustalaniu wartości samochodów. Okoliczności te były znane i były przedmiotem oceny organu i nie można przypisać im cechy nowości. Z tych też względów zarzuty skargi co do naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 5 w związku

z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Op nie można uznać za zasadne.

Skarżący w skardze nie wskazuje w jaki sposób doszło do naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego powołanych powyżej. Sam fakt, że organ wydał decyzję, która jest niekorzystna dla strony nie może dowodzić, iż doszło do naruszenia tych zasad.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a orzeczono jak na wstępie.