Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2913/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6334 Stypendia
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 6, art. 55 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska del. WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 456/13 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stypendium oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 11 lipca 2013 r. II SA/Sz 456/13, oddalił skargę M. K. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie stypendium.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

M. K. zarejestrowała się w urzędzie pracy w dniu 16 września 2011 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji strona podpisała oświadczenie, iż jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie.

W dniu 23 stycznia 2012 r. do urzędu pracy wpłynął wniosek M. K. o przyznanie stypendium na kontynuowanie nauki. Do wniosku strona dołączyła: zaświadczenie z Uniwersytetu Szczecińskiego, Wydziału Prawa i Administracji w Szczecinie stwierdzające, że od dnia 1 października 2011 r. rozpoczęła studia niestacjonarne na I semestrze w roku akademickim 2011/2012, zaświadczenie z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Szczecinie o niepobieraniu żadnych świadczeń w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2011 r., kartę wypłat ze Szczecińskiego Centrum Świadczeń dotyczącą wypłaty zasiłku rodzinnego za ww. okres, postanowienie Sądu Rejonowego o zasądzonych alimentach na córkę Z., zaświadczenie z urzędu pracy o posiadanym statusie osoby bezrobotnej oraz oświadczenie o dochodach.

Z akt sprawy wynika także, że M. K. posiada wykształcenie średnie ogólnokształcące oraz następujące kwalifikacje:

– certyfikat ukończenia szkolenia wstępnego z wiedzy o produktach finansowych poświęconej tematyce kart kredytowych Citibank z dnia 27 maja 2003 r.,

– świadectwo ukończenia szkolenia w zakresie "Nowoczesne metody rozpoznawania autentyczności dokumentów publicznych – polskich znaków pieniężnych, dokumentów potwierdzających tożsamość oraz dokumentów administracyjnych" z dnia 29 listopada 2007 r.,

– certyfikat ukończenia Szkółki [...] Bank jako Doradca Juniora [...] Banku SA z dnia [...] listopada 2007 r.

Prezydent Miasta Szczecin uznał, że M. K. posiada kwalifikacje zawodowe w obrębie zawodu doradcy bankowego, co potwierdzają ww. certyfikaty i świadectwo ukończenia szkolenia. W związku z tym decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. odmówił przyznania stronie stypendium dla osoby kontynuującej naukę od dnia 1 października 2011 r. na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Powyższa decyzja, w wyniku złożonego przez stronę odwołania, została utrzymana w mocy przez Wojewodę Zachodniopomorskiego decyzją z dnia [...] marca 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 385/12, po rozpoznaniu skargi M. K. uchylił decyzje organu I i II instancji.

W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, iż kwalifikacje zawodowe rozumiane są jako zestaw wiedzy i umiejętności wymaganych do realizacji składowych zadań zawodowych (w wybranej specjalności). Wynikają z określonych dokumentów – świadectw pracy, zaświadczeń instytucji szkoleniowych. Ponadto kwalifikacje zawodowe do wykonywania pracy określają w sposób szczegółowy taryfikatory kwalifikacyjne, stanowiące składnik układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania oraz rozporządzeń płacowych Ministra Pracy i Polityki Socjalnej. Sąd stwierdził, że organy zatrudnienia nie wykazały, iż szkolenia, które strona odbyła, jednoznacznie przesądzają o posiadaniu kwalifikacji zawodowych i uprawniają do wykonywania zawodu doradcy bankowego oraz, że są niezbędne do wykonywania tego zawodu, a tym samym nie dokonał wyczerpujących ustaleń faktycznych i nie rozważył wszystkich istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zwrócił się do instytucji szkoleniowych ([...] Sp. z o.o. w Gdyni, [...] Bank S.A. Oddział w Szczecinie, [...] sp. j. techniczno-kryminalistyczne badania dokumentów publicznych w Warszawie) w celu potwierdzenia, czy skarżącą, uczestnicząc w ww. szkoleniach uzyskała kwalifikacje uprawniające do wykonywania zawodu w sektorze bankowym, a jeżeli tak, to jakie.

Ponadto organ I instancji zwrócił się do Zachodniopomorskiej Szkoły Samorządu Terytorialnego w Szczecinie o udzielenie informacji, czy strona była słuchaczką szkoły oraz czy uzyskała tytuł licencjata, a tym samym posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu.

W dniu 11 października 2012 r. wpłynęła odpowiedź z ww. szkoły udzielona na podstawie dokumentacji archiwalnej, iż M. K. została przyjęta do ZSST dnia 1 października 1990 r. i wypisana w grudniu 1991 r. z powodu rezygnacji z kontynuowania nauki.

W dniu 15 października 2012 r. do urzędu pracy wpłynęła odpowiedź z [...] Sp. z o.o. S.K.A. w Gdyni, z której wynika, iż na podstawie certyfikatu wystawionego w dniu 27 maja 2003 r. można uznać posiadanie przez M. K. kwalifikacji do wykonywania pracy w sektorze sprzedaży bezpośredniej kart kredytowych Banku [...] w Warszawie S.A. Zaś w dniu 13 listopada 2012 r. instytucja [...] sp. j. w Warszawie udzieliła informacji, iż w polskim systemie prawnym nie ma przepisów bezpośrednio regulujących wymagania odnoszące się do udokumentowanych kwalifikacji pracowników zatrudnionych na stanowiskach związanych z obrotem banknotami i monetami w bankach działających na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. Jednak stanowisko kasjera bankowego związane jest z obowiązkiem eliminowania z obiegu i zatrzymywania banknotów oraz monet sfałszowanych lub budzących wątpliwości co do autentyczności, zatem w myśl art. 35 ustawy o Narodowym Banku Polskim i zarządzenia Prezesa NBP osoby zatrudniane na stanowiskach kasjera w bankach powinny posiadać właściwe kwalifikacje pozwalające na prawidłowe wykonywanie swoich obowiązków. W tym celu zarówno NBP jak i banki komercyjne prowadzą wewnętrzną politykę szkoleń na temat rozpoznawania autentyczności znaków pieniężnych.

M. K. została poinformowana o toczącym się postępowaniu wyjaśniającym w sprawie uprawnień do stypendium oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Została również poinformowana o możliwości, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto pismem z dnia 19 października 2012 r. organ I instancji wezwał stronę do dostarczenia uzupełniających dokumentów.

Z uwagi na powyższe M. K. pismem z dnia 21 października 2012 r. złożyła skargę na bezczynność organu. W piśmie strona wskazała, iż opieszałość urzędu w prowadzeniu sprawy doprowadziła do skreślenia jej z listy studentów z powodu braku opłat. Nadto strona wskazała, iż wniosek, wraz z odpowiednimi dokumentami, dotyczył dofinansowania pierwszego roku studiów, tj. 2011/2012, a nie kolejnego, co oznacza, że sąd uchylając obie decyzje organów zatrudnienia nie umorzył postępowania, lecz skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. Strona nie zgadza się zatem na przekwalifikowanie wniosku na następny rok nauki.

Prezydent Miasta Szczecin w dniu 7 stycznia 2013 r. wydał decyzję, w której orzekł o odmowie przyznania M. K. stypendium dla osoby kontynuującej naukę od dnia 1 października 2011 r. na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Wojewoda Zachodniopomorski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko strony w zakresie konieczności ustalenia jej uprawnień do stypendium na dzień złożenia wniosku. Fakt, iż w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona oświadczyła, że z powodu braku opłat zrezygnowała z dalszej nauki nie ma znaczenia. Strona bowiem w dniu złożenia wniosku przedłożyła m.in. zaświadczenie z uczelni stwierdzające, iż rozpoczęła studia niestacjonarne na I semestrze w roku akademickim 2011/2012, i gdyby spełniała wszystkie warunki określone w przepisie art. 55 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, powinna uzyskać prawo do stypendium.

Jednakże na podstawie akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca posiada kwalifikacje zawodowe do wykonywania pracy w sektorze sprzedaży bezpośredniej kart kredytowych oraz kwalifikacje konieczne dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach związanych z obrotem banknotami i monetami w bankach działających na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. Fakt ten został potwierdzony przez instytucje, które wydały stronie stosowny certyfikat i świadectwo ukończenia szkolenia. Zatem analizując treść przepisu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organ wskazał, iż strona posiada dwa dokumenty potwierdzające odbycie szkolenia, a co za tym idzie nabycie odpowiednich uprawnień. Jednocześnie organ zaznaczył, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz.U. z 2010 r. Nr 82, poz. 537 oraz z 2012 r. poz. 1268) ukończone przez stronę szkolenia mieszczą się w określonej tam klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na okoliczność, iż strona przed rejestracją w urzędzie pracy pracowała w [...] Sp. z o.o. w Gdyni w okresie od 15 maja 2003 r. do 22 sierpnia 2004 r. jako doradca ds. kart kredytowych (vide zał. Nr 83). Tym samym strony nie można uznać za osobę bez doświadczenia zawodowego, bowiem bezrobotnym bez doświadczenia zawodowego jest osoba, która była zatrudniona przez okres łączny poniżej 6 miesięcy (art. 2 ust. 1 pkt 9a ww. ustawy).

Organ odwoławczy wskazał także, iż w art. 55 ust. 1 ww. ustawy ustawodawca przyjął, że stypendium z tytułu podjęcia dalszej nauki "starosta, na wniosek bezrobotnego, może przyznać". Oznacza to, że nawet w przypadku spełnienia przez stronę przesłanek wymienionych w tym przepisie, organ zatrudnienia nie miałby obowiązku przyznania stypendium.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że nie dopatrzył się nieuzasadnionej przewlekłości prowadzonego przez organ I instancji postępowania. Organ I instancji zobowiązany był do uzupełnienia materiału dowodowego, zaś M. K. była na bieżąco informowana o stanie sprawy.

W skardze na powyższą decyzję M. K. zakwestionowała stanowisko organu odwoławczego, jakoby znajdujące się w aktach sprawy certyfikaty i dyplomy faktycznie stwierdzały uzyskanie przez skarżącą kwalifikacji zawodowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że przepis art. 55 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, iż bezrobotnemu bez kwalifikacji zawodowych, który w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadgimnazjalnej dla dorosłych, będącej szkołą publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej albo w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, starosta na wniosek bezrobotnego, może przyznać stypendium w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Definicją osoby bezrobotnej bez kwalifikacji zawodowych zawiera z kolei art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy, w myśl którego przez pojęcie osoby bezrobotnej bez kwalifikacji zawodowych rozumie się bezrobotnego nieposiadającego kwalifikacji do wykonywania jakiegokolwiek zawodu poświadczonego dyplomem, świadectwem, zaświadczeniem instytucji szkoleniowej lub innym dokumentem uprawniających do wykonywania zawodu.

Zdaniem Sądu w świetle powyższych przepisów skarżącej nie można uznać za osobę bezrobotną bez kwalifikacji zawodowych, czyli nie można w stosunku do niej zastosować regulacji zawartej w art. 55 ust. 1 ustawy.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że M. K. wypełniła kartę rejestracji bezrobotnego, gdzie jako zawód wyuczony podała: technik administracji, doradca bankowy i makler nieruchomości.

Nadto karty archiwalne skarżącej zawierają dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe :

– certyfikat ukończenia szkolenia wstępnego z wiedzy o produktach finansowych poświęconych tematyce kart kredytowych [...],

– świadectwo ukończenia szkolenia w zakresie "Nowoczesnych metod rozpoznawania autentyczności dokumentów publicznych – polskich znaków pieniężnych, dokumentów potwierdzających tożsamość oraz dokumentów administracyjnych",

– certyfikat ukończenia Szkółki [...] Banku jako Doradca Juniora [...] Banku S.A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę 13 czerwca 2012 r. powziął wątpliwość dotyczącą tego na jakiej podstawie organ zajął stanowisko przesądzające o posiadaniu kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu doradcy bankowego i stąd uchylił decyzje organów obu instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Analiza materiału dowodowego zebranego ponownie przez organ I instancji wskazuje, że wystąpiono do instytucji szkoleniowych w celu potwierdzenia czy skarżąca uczestnicząc w ww. szkoleniach uzyskała kwalifikacje uprawniające do wykonywania zawodu w sektorze bankowym.

Odpowiedź z [...] Sp. z o.o S.K.A. w Gdyni wskazuje, że na podstawie certyfikatu wystawionego w dniu 27 maja 2003 r. można uznać posiadanie przez M. K. kwalifikacji do wykonywania pracy w sektorze sprzedaży bezpośredniej kart kredytowych Banku [...] w Warszawie S.A.

Sąd zwrócił też uwagę, że w materiałach sprawy znajduje się świadectwo pracy M. K. wystawione przez [...] Sp. z o.o. za okres od 15 maja 2003 r. do 22 sierpień 2004 r. gdzie była zatrudniona jako doradca ds. Kart Kredytowych oraz Certyfikat nr 1234 z dnia [...] listopada 2007 r., który wskazuje, że skarżąca ukończyła naukę w Szkółce [...] Banku i objęła stanowisko doradcy juniora [...] Banku S.A.

Zdaniem Sądu w sprawie mogą powstać wątpliwości czy zaświadczenie instytucji szkoleniowej dotyczy każdej instytucji szkoleniowej czy też musi się ona wyróżniać jakąś szczególną właściwością wynikającą np.: ze sposobu jej rejestracji.

W ocenie Sądu obowiązujące przepisy w tym art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy nie stawiają żadnego szczególnego wymogu instytucji szkoleniowej, a z treści art. 20 ustawy wynika jedynie, że instytucja szkoleniowa oferująca szkolenia dla bezrobotnych i poszukujących pracy może uzyskać zlecenie finansowane ze środków publicznych na prowadzenie tych szkoleń, po wpisie do rejestru instytucji szkoleniowych prowadzonego przez Wojewódzki Urząd Pracy właściwy ze względu na siedzibę instytucji szkoleniowej.

Tak więc wpis do rejestru jest tu warunkiem uzyskania finansowania ze środków publicznych ale nie ma wpływu na ważność wystawionych zaświadczeń instytucji szkoleniowej.

Sąd dokonał też analizy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie kwalifikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jego stosowania. Wśród kwalifikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku wymienia się m.in.: pracowników do spraw kredytów, pożyczek i pokrewnych, doradców do spraw kredytów, referentów bankowości ale też pozostałych pracowników do spraw kredytów, pożyczek i pokrewnych (331290).

Analiza wspomnianych przepisów w kontekście załączonych dokumentów nie pozwala, zdaniem Sądu, na przyjęcie że skarżąca jest osobą bez kwalifikacji zawodowych. Tylko taki bowiem wywód mógłby stanowić podstawę do zastosowania art. 55 ust. 1 ustawy. Przepis ten jest rozwiązaniem szczególnym skierowanym wobec bezrobotnych bez jakichkolwiek kwalifikacji. Jeżeli zatem organ ustali, że bezrobotny nie ma kwalifikacji wtedy dopiero rozważa możliwość udzielenia stypendium, na wniosek bezrobotnego, gdyż decyzja starosty ma charakter uznaniowy. Organ nie może więc odmawiać stypendium stwierdzając, że decyzja ma charakter uznaniowy bez uprzedniego wyjaśnienia przesłanek, tj. tego czy bezrobotny jest bez kwalifikacji zawodowych i tego czy w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole wymienionej w art. 55 ust. 1 ustawy.

Zdaniem Sądu organy administracji wykonały wskazania zawarte w wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 385/12, a zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że skarżąca posiada opisane wyżej kwalifikacje zawodowe co powoduje, że nie ma uprawnień do przyznania stypendium w oparciu o art. 55 ust. 1 ustawy.

Z tych przyczyn Sąd działając na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

M. K. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), polegającą na uznaniu, iż przyznanie stypendium w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 74 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, jest możliwe wyłącznie osobie bezrobotnej bez jakichkolwiek kwalifikacji zawodowych, podczas gdy wystarczającą przesłanką przyznania przedmiotowego stypendium winno być nie posiadanie przez bezrobotnego konkretnych kwalifikacji zawodowych, udokumentowanych dyplomem, świadectwem, zaświadczeniem lub innym dokumentem uprawniającym do wykonywania ściśle określonego zawodu, przy czym przedmiotowe kwalifikacje – mając na względzie cel zapisu art. 55 ust. 1 ww. ustawy – powinny być udokumentowane dyplomami, świadectwami i innymi zaświadczeniami, które rzeczywiście i bezspornie potwierdzają uzyskanie ściśle określonych kwalifikacji zawodowych, uprawniających i będących zarazem niezbędnymi do wykonywania określonego zawodu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że przesłanką wykluczającą zastosowanie art. 55 ust. 1 ustawy winno być jedynie posiadanie przez bezrobotnego konkretnych kwalifikacji zawodowych, udokumentowanych dyplomem, świadectwem, zaświadczeniem lub innym dokumentem uprawniającym do wykonywania ściśle określonego zawodu. Co istotne przedmiotowe kwalifikacje winny być udokumentowane dyplomami, świadectwami (...) które rzeczywiście i bezspornie potwierdzają uzyskanie ściśle określonych kwalifikacji zawodowych, tj.:

1) uprawniają do wykonywania lub też są

2) niezbędnymi do wykonywania

jakiegokolwiek zawodu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy.

W ocenie strony skarżącej to właśnie zaistnienie jednej z tych dwóch przesłanek jest konieczne do uznania, że dany dokument w postaci świadectwa, dyplomu czy zaświadczenia przesądza o posiadania przez bezrobotnego kwalifikacji zawodowych w rozumieniu art. 55 ust. 1 ustawy.

Posiadane przez stronę certyfikaty i świadectwa wydawane były przez prywatne firmy i wynikały one z wewnętrznych pracowniczych procedur szkoleniowych, związanych przede wszystkim ze sprzedażą produktów bankowych i obsługą klientów takich instytucji jak [...] czy [...] Bank S.A. Wyżej wymienione certyfikaty nie dawały skarżącej żadnych uprawnień zawodowych, ani też nie były niezbędne do wykonywania jakiekolwiek konkretnego zawodu.

Z uwagi na powyższe skarżąca jako bezrobotna nie posiadała kwalifikacji zawodowych w rozumieniu art. 55 ust. 1 ustawy i – podejmując naukę na prawniczych studiach niestacjonarnych – miała prawo ubiegać się o stypendium w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi Wojewódzkiemu błędną wykładnię art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), polegającą na uznaniu, iż przyznanie stypendium w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 74 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, jest możliwe wyłącznie osobie bezrobotnej bez jakichkolwiek kwalifikacji zawodowych, podczas gdy wystarczającą przesłanką przyznania przedmiotowego stypendium winno być nie posiadanie przez bezrobotnego konkretnych kwalifikacji zawodowych, udokumentowanych dyplomem, świadectwem, zaświadczeniem lub innym dokumentem uprawniającym do wykonywania ściśle określonego zawodu, przy czym kwalifikacje winny być udokumentowane dyplomami, świadectwami i innymi zaświadczeniami, które rzeczywiście i bezspornie potwierdzają uzyskanie ściśle określonych kwalifikacji zawodowych, uprawniających i będących zarazem niezbędnymi do wykonywania określonego zawodu. Tymczasem posiadane przez skarżącą certyfikaty i świadectwa wydawane były przez prywatne firmy i nie dawały jej żadnych uprawnień zawodowych, ani też nie były niezbędne do wykonywania jakiekolwiek konkretnego zawodu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego interpretacja strony skarżącej co do przepisu art. 55 ust. 1 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest nieprawidłowa, gdyż pomija treść przepisu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy. Z definicji ustawowej wynika, że jeżeli wnioskodawca ma kwalifikacje do wykonywania jakiegokolwiek zawodu i kwalifikacje te zostały poświadczone dyplomem, świadectwem, zaświadczeniem instytucji szkoleniowych to nie jest "bezrobotnym bez kwalifikacji zawodowych". Podkreślić należy, że ustawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 6 nie zastrzegł, aby kwalifikacje do wykonywania zawodu nie mogły być poświadczone przez prywatne firmy szkoleniowe, na co zwrócił już uwagę Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku. Podobnie nie określił, jak stara się to wykazać strona skarżąca, że uzyskane kwalifikacje uprawniać mają do wykonywania określonego, konkretnego zawodu.

Kryterium przesądzającym o posiadaniu kwalifikacji zawodowych w rozumieniu ustawy jest dyplom, świadectwo, zaświadczenie lub innych dokument uprawniający do wykonywania zawodu. Wśród "innych dokumentów uprawniających do wykonywania zawodu" wskazać można w szczególności licencje, certyfikaty oraz uprawnienia.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca legitymuje się certyfikatem z dnia 27 maja 2003 r. potwierdzającym posiadanie kwalifikacji do wykonywania pracy w sektorze sprzedaży bezpośredniej kart kredytowych Banku Handlowego w Warszawie S.A., świadectwem pracy wystawionym przez [...] Sp. z o.o. za okres od 15 maja 2003 r. do 22 sierpień 2004 r. gdzie była zatrudniona jako doradca ds. Kart Kredytowych oraz certyfikatem nr 1234 z [...] listopada 2007 r., potwierdzającym ukończenie nauki w Szkółce [...] Banku i objęcie stanowiska Doradcy Juniora [...] Banku S.A.

Przy rozpatrywaniu przesłanek warunkujących przyznanie stypendium przewidzianych w art. 55 ust. 1 ustawy należy przyjąć, że osoby, które ukończyły jakiekolwiek szkolenie (niezależnie od czasu jego trwania) potwierdzone zaświadczeniem instytucji szkoleniowej są osobami posiadającymi kwalifikacje zawodowe, zgodnie definicją art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Prawidłowo również wskazał Sąd Wojewódzki, że z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie kwalifikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jego stosowania wynika, że wśród kwalifikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku wymienia się m.in.: pracowników do spraw kredytów, pożyczek i pokrewnych, doradców do spraw kredytów, referentów bankowości ale też pozostałych pracowników do spraw kredytów, pożyczek i pokrewnych (331290). W świetle ustaleń dotyczących zatrudnienia skarżącej niewątpliwie można ją zaliczyć do ww. grupy pracowników.

Z tych wszystkich względów prawidłowe okazało się stanowisko, iż skarżącej nie można było uznać za osobę bezrobotną bez kwalifikacji zawodowych, bowiem kwalifikacje takie posiada, co wynika z akt sprawy, a w szczególności z dokumentów potwierdzających jej kwalifikacje zawodowe.

W tej sytuacji organy administracji obu instancji i Sąd Wojewódzki zasadnie przyjęły, iż skarżąca nie mogła uzyskać wnioskowanego stypendium.

W konsekwencji skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.