Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 152/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 119
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 1, 2 i 8
journal: Dz.U. 2004 nr 223 poz 2268
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych - tekst jednolity
article: art. 146 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 306
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant: referent stażysta Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp.k. w [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...],- zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...] i uzupełnionym w dniu [...] X. Sp. k. wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p.") do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania procedurą marży odsprzedawanych klientom usług hotelowych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Spółka jest podmiotem działającym w branży turystycznej - zajmuje się zarówno organizacją imprez turystycznych, jak również działa jako agent innych organizatorów imprez (touroperatorów). W ramach prowadzonej działalności Spółka dokonuje zakupu usług hotelowych, które albo stanowią składnik organizowanej imprezy turystycznej, albo są odprzedawane, jako samodzielna usługa. Zakupu usług hotelowych Spółka dokonuje za pośrednictwem tzw. globalnych dostawców usług turystycznych (whole seller), którzy wystawiają na jej rzecz faktury VAT marża. Wnioskodawczyni nie rezerwuje usług hotelowych bezpośrednio w hotelu, a sprzedając usługę hotelową wystawia fakturę VAT marża. Wskazano, że w odsprzedawanej usłudze hotelowej generalnie nie ma innych świadczeń poza noclegiem i ewentualnie śniadaniem. Klient może dodatkowo zakupić do usługi głównej (nocleg), np. transfer z lotniska lub wycieczkę z przewodnikiem po mieście. Odbywa się to w tym samym systemie, co rezerwacja hoteli. Sama rezerwacja hotelu wymaga indywidualnego wyszukania najlepszej oferty w 4 systemach rezerwacyjnych, biorąc pod uwagę przeróżne kryteria i wymagania klienta. Poza standardowymi, takimi jak: standard pokoju, pokój + śniadanie, czy pokój + transfer z lotniska, Spółka przygotowuje propozycje noclegu w danej dzielnicy miasta, wyszukuje hotele z konkretnymi usługami, tj. basen, czy centrum SPA, posiadające sale konferencyjne na spotkania biznesowe, czy też wręcz obiekty danej sieci hotelowej lub należące do danego programu lojalnościowego. Dodatkowo Spółka zapewnia także inne życzenia specjalne dla gości w danym hotelu, tj. np. wstawka VIP do pokoju, opiekunka dla dziecka itp. Spółka nabywając od tzw. globalnych dostawców usług hotelowych usługę hotelową, działa na rzecz nabywcy usług (tj. klienta Spółki) we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny i opis zdarzenia przyszłego zadano organowi interpretacyjnemu następujące pytanie: czy Spółka prawidłowo postępuje opodatkowując sprzedawaną swoim klientom usługę hotelową, stanowiącą składnik organizowanej imprezy turystycznej, albo jako samodzielną usługę, na zasadach VAT marża, zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 177 poz. 1054 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.t.u.")?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka wyraziła przekonanie, że dla opodatkowania sprzedawanych usług hotelowych, w systemie VAT marża, nie ma znaczenia, czy usługa hotelowa jest składnikiem imprezy turystycznej, czy też stanowi samodzielną usługę. Wnioskodawczyni podkreśliła, że u.p.t.u. nie zawiera definicji usługi turystycznej. Z kolei według definicji zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 196 ze zm. – dalej w skrócie: "u.u.t.") przez usługi turystyczne rozumie się usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym. W świetle u.u.t. usługi hotelarskie są usługami turystycznymi bez względu na to, czy odbiorcami tych usług są turyści, odwiedzający, czy też inne osoby. Wnioskodawczyni zwróciła uwagę, że również Dyrektywa 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347, s. 1 ze zm. – dalej w skrócie: "Dyrektywa 112") nie zawiera definicji usług turystycznych, w odniesieniu do których należy stosować procedurę VAT marża. Przy czym art. 308 Dyrektywy 112 stanowi, iż w odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty. Powołując się na liczne orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej w skrócie: "TSUE") oraz wyroki krajowych sądów administracyjnych, Spółka uznała, że usługa hotelowa jest usługą turystyczną. Z okoliczności tej wywiodła, że nie ma znaczenia, czy sprzedaje wyłącznie usługę noclegową, czy też usługa ta stanowi element usługi złożonej (imprezy turystycznej). Skoro bowiem usługa hotelowa jest usługą turystyczną, to Spółka jest obowiązana, w związku z otrzymaniem faktur VAT marża, do sprzedaży usług hotelowych w systemie VAT marża.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, uznał powyższe stanowisko Spółki za prawidłowe w części dotyczącej sprzedaży usługi hotelowej stanowiącej składnik organizowanej imprezy turystycznej oraz nieprawidłowe w części dotyczącej sprzedaży usługi hotelowej jako samodzielnej usługi. W motywach rozstrzygnięcia organ, w oparciu o przepisy art. 119 u.p.t.u., art. 307 Dyrektywy 112, art. 3 pkt 1, 2 i 9 u.u.t. oraz słownikowe definicje pojęcia "usług turystycznych", doszedł do przekonania, że usługa turystyki, o której mowa w art. 119 u.p.t.u., to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług, zarówno obcych, jak i własnych, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania (stałego pobytu). Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Zaznaczono, że konsekwencje podatkowe powinny być przyporządkowane świadczeniu wiodącemu. Zdaniem organu, sprzedaż samodzielnej usługi hotelowej nie podlega opodatkowaniu według szczególnej procedury marży w turystyce, o której mowa w art. 119 u.p.t.u., albowiem z okoliczności przedstawionych we wniosku nie wynika, żeby Spółka oprócz rezerwacji hotelowych i ewentualnie śniadania, świadczyła dodatkowe usługi takie jak, np.: transport, zakup biletów wstępu, wyżywienie, czy przewodnika. Według organu klienta nabywającego usługę hotelową należy traktować jak gościa hotelowego, a nie jak turystę korzystającego z kompleksowej usługi hotelowej. O usłudze turystycznej można byłoby mówić w sytuacji, gdyby Spółka, w ramach jednej ceny oferowała swoim klientom, poza rezerwacją hotelową i odsprzedażą usługi hotelowej, np.: przejazd między określonymi miejscami i hotelem, wycieczkę autokarową w trakcie pobytu w hotelu wraz z usługami przewodnickimi, itp., przy czym wymienione usługi zostałyby zakupione od podmiotów trzecich. Z powyższego organ wywiódł, że "usługa hotelowa" może stanowić składnik kompleksowego świadczenia, jakim jest "usługa turystyki", jednak zakres przedmiotowy obu pojęć nie jest tożsamy. W konsekwencji organ uznał, że usług hotelowych nie można utożsamiać z usługami turystki, o których mowa w art. 119 u.p.t.u., gdyż stanowią one usługi o odmiennym charakterze. Samodzielna usługa hotelowa winna być zatem opodatkowana na zasadach ogólnych. Odnosząc się natomiast do sprzedaży usługi hotelowej stanowiącej składnik zorganizowanej imprezy turystycznej uznano, że podlega ona opodatkowaniu według procedury VAT marża, albowiem przy świadczeniu tej usługi Spółka spełnia wszystkie przesłanki zawarte w art. 119 ust. 3 u.p.t.u. Podobnie jak usługa hotelowa, która jest odsprzedawana wraz z transportem oraz świadczeniami dodatkowymi, np. opiekunką dla dziecka itp.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa Spółka X., reprezentowana przez doradcę podatkowego, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, w której wniosła o uchylenie powyższej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 119 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię pojęcia "usługi turystyki" oraz art. 121 § 1 i art. 187 § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. poprzez pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego, jak i odniesienia się do orzecznictwa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi strona rozszerzyła argumentację zawartą we wniosku inicjującym sprawę, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca zarzuciła, że organ dokonując interpretacji przepisów w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego, zawęził pojęcie turystyki i w ostateczności, klienta nabywającego usługę hotelową utożsamia wyłącznie z gościem hotelowym, a nie z turystą korzystającym z kompleksowej usługi hotelowej.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny uznał stanowisko strony skarżącej za nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.

Punktem wyjścia dla uznania interpretacji indywidualnej organu podatkowego za sprzeczną z prawem było przyjęcie przez Sąd opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), który został przedstawiony we wniosku strony i stanowił podstawę faktyczną tej interpretacji. Należy bowiem zaznaczyć, że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wszczynane jest tylko na wniosek, na podstawie art. 14b § 1 O.p. Treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego. Wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b-14h O.p. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1135/10, publ.: LEX nr 1082188).

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do wykładni zawartego w art. 119 u.p.t.u. terminu "usługa turystyki", a w konsekwencji do rozstrzygnięcia, czy sprzedawane przez skarżącą Spółkę usługi hotelowe, jako samodzielne usługi, winny być opodatkowane w systemie VAT marża, czy też na zasadach ogólnych.

W opinii strony skarżącej usługa hotelowa jest usługą turystyczną, a to oznacza, że dla opodatkowania sprzedawanych przez Spółkę usług hotelowych, w systemie VAT marża, nie ma znaczenia, czy usługa hotelowa stanowi element usługi złożonej (imprezy turystycznej), czy też stanowi samodzielną usługę (usługę noclegową). Innego zdania jest organ interpretacyjny, który uznał, że usługa turystyki, o której mowa w art. 119 u.p.t.u., to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług, zarówno obcych, jak i własnych, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania (stałego pobytu). Minister Finansów stwierdził, że o usłudze turystycznej można byłoby mówić w sytuacji, gdyby Spółka, w ramach jednej ceny oferowała swoim klientom, poza rezerwacją hotelową i odsprzedażą usługi hotelowej, np.: przejazd między określonymi miejscami i hotelem, wycieczkę autokarową w trakcie pobytu w hotelu wraz z usługami przewodnickimi, itp. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że samodzielna usługa hotelowa winna być opodatkowana na zasadach ogólnych, natomiast sprzedaż usługi hotelowej stanowiącej składnik zorganizowanej imprezy turystycznej podlega opodatkowaniu według procedury VAT marża, albowiem przy świadczeniu tej usługi Spółka spełnia wszystkie przesłanki zawarte w art. 119 ust. 3 u.p.t.u., podobnie jak usługa hotelowa, która jest odsprzedawana wraz z transportem oraz świadczeniami dodatkowymi, tj. opiekunką dla dziecka itp.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślenia wymaga, że strony są zgodne, co do sposobu opodatkowania - w systemie VAT marża - sprzedawanych przez Spółkę usług hotelowych, które stanowią składnik zorganizowanej imprezy turystycznej. Jednoznacznie wynika to zarówno z treści sentencji, jak i uzasadnienia zaskarżonego aktu. Osią sporu jest wyłącznie kwestia możliwości opodatkowania, na zasadach VAT marża, usług hotelowych sprzedawanych przez skarżącą jako samodzielne usługi.

Sposób opodatkowania usług turystycznych został uregulowany w art. 119 u.p.t.u. Zgodnie z ust. 1 art. 119 u.p.t.u. podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5. W myśl art. 119 ust. 2 u.p.t.u., przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Z kolei, ust. 3 powołanej jednostki redakcyjnej u.p.t.u. stanowi, że przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik: - działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek; - przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Łączne spełnienie wszystkich wymienionych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki. Aby usługa świadczona przez podatnika mogła być opodatkowana na zasadach marży, o której mowa w art. 119 u.p.t.u., podatnik świadcząc taką usługę musiałby działać na rzecz klienta we własnym imieniu i na własny rachunek i musiałby dokonywać od podatnika podatku od towarów i usług nabyć towarów lub usług dla bezpośredniej korzyści turysty.

Przepis art. 119 u.p.t.u. stanowi implementację art. 306 Dyrektywy 112 (poprzednio - art. 26 VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku; Dz.U.UE.L.77.145.1 ze zm. – w skrócie: "VI Dyrektywa"). Przepisy te przewidują obligatoryjne stosowanie procedury VAT-marża do usług turystycznych. Stosowanie tej procedury wyłącza możliwość odliczania podatku naliczonego z tytułu wchodzących w skład usługi turystycznej usług nabywanych dla bezpośredniej korzyści turysty.

Rozpatrując kwestię stosowania procedury VAT-marża do usług turystycznych należy też odwołać się do orzecznictwa TSUE, na które trafnie wskazała Spółka we wniosku inicjującym postępowanie interpretacyjne, jak i w rozpoznawanej skardze. W okolicznościach faktycznych analizowanej sprawy oraz orzeczenia ETS z dnia 22 października 1998 r. w sprawie C-308/96 Commissioners of Customs and Excise v. T.P. Madgett, R.M. Baldwin i The Howden Court Hotel (publ. LEX nr 84374) stwierdzić należy, że prawodawca unijny system VAT-marża nakazuje stosować do podmiotów wymienionych wprost w obu wspomnianych Dyrektywach, tj. biur podróży oraz organizatorów wycieczek turystycznych, a także do tych podmiotów, które nie posiadając formalnego statusu, świadczą usługi takie, jak biura podróży oraz organizatorzy wycieczek turystycznych. Niezwykle pomocne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest orzeczenie ETS z dnia 12 listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Beheermaatschappij Van Ginkel Waddinxveen BV & others v. Inspecteur der Omzetbelasting, w którym to Trybunał orzekł, że art. 26 VI Dyrektywy należy interpretować w taki sposób, aby obejmował on również takich agentów turystycznych i biura podróży, które zapewniają podróżnemu jedynie zakwaterowanie, podczas gdy usługa przejazdu podróżnego nie jest przez nich wykonana. W motywach tego wyroku podkreślono, że fakt, iż agent turystyczny zapewnia podróżnemu jedynie zakwaterowanie nie jest wystarczający do tego, by stwierdzić, iż usługa ta nie mieści się w zakresie stosowania artykułu 26 VI Dyrektywy. Ponadto ETS uznał, że (...) usługa oferowana przez agenta, nawet jeśli sprowadza się do zapewnienia zakwaterowania, niekoniecznie musi być w tym przypadku ograniczona do jednego świadczenia, gdyż może obejmować, poza zakwaterowaniem, takie usługi, jak udzielanie informacji i doradztwo w sytuacji, gdy agent turystyczny przedstawia szereg ofert wakacyjnych i proponuje rezerwację noclegów. Nie ma zatem uzasadnienia dla wyłączenia takich usług z zakresu stosowania artykułu 26 VI Dyrektywy, o ile właściciel lub podmiot zarządzający nieruchomością, z którym agent zawarł umowę zgodnie z artykułem 26(l) VI Dyrektywy sam jest podatnikiem VAT.

Także w krajowej judykaturze i w doktrynie wyrażono pogląd, że w praktyce za usługi turystyki, mogące podlegać opodatkowaniu marżą, uznaje się usługi hotelowe, nawet w sytuacji gdy są one świadczone bez usług dodatkowych związanych z organizacją czasu wypoczynku (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 59/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl, Adam Bartosiewicz, Komentarz do art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX, 2013, wyd. VII).

W ocenie Sądu, przy odkodowaniu analizowanego tu wyrażenia "usługi turystycznej" zasadne jest także odwołanie się do zasad wykładni językowej, a także, w celu wzmocnienia jej wyniku, sięgnięcie po wykładnię systemową. W tym kontekście wskazać należy, że zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (publ. www.sjp.pwn.pl), turystyka to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania. Z kolei w myśl art. 3 pkt 1 u.u.t. przez usługi turystyczne należy rozumieć "usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym". Warto także zauważyć, że u.u.t. zawiera również definicje imprezy turystycznej przez którą należy rozumieć co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity program i objęte wspólną ceną, jeżeli usługi te obejmują nocleg lub trwają ponad 24 godziny albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu (art. 3 pkt 2) oraz usług hotelarskich, którymi są krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych (art. 3 pkt 8 u.u.t.). W ocenie Sądu, pojęcie "usług turystycznych", jakim posługuje się u.u.t., jawi się jako zasadniczo tożsame z terminem wykorzystanym przez prawodawcę w przepisie art. 119 u.p.t.u. W doktrynie podkreśla się, że skoro za wiążącą definicję usług turystycznych należy uznać definicję zawartą w u.u.t., to usługi hotelarskie byłyby również zaliczane do usług turystycznych. Jeżeli zatem usługą turystyki jest również usługa hotelarska, to także w tym przypadku znajdzie zastosowanie art. 119 u.p.t.u. i w przypadku świadczenia usług hotelarskich podatnik ma prawo do zastosowania procedury VAT marża. (zob. Kinga Baran, Zastosowanie procedury VAT marża do zakupu i sprzedaży usług hotelowych, Doradca Podatnika, 2006, nr 1, s. 3-5).

Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela pogląd strony skarżącej, że w realiach opisanych we wniosku o wydanie interpretacji, sprzedawane przez Spółkę usługi hotelowe, zarówno jako składnik imprezy turystycznej, jak i jako samodzielna usługa, będą opodatkowane w systemie VAT-marża.

Dodatkowo Sąd zauważa, że organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonego aktu jest niekonsekwentny. Stwierdził bowiem, że na zasadach VAT-marża jest/będzie także opodatkowana (poza usługą hotelową stanowiącą składnik imprezy turystycznej) usługa hotelowa odsprzedawana wraz z transportem oraz świadczeniami dodatkowymi, tj. opiekunką dla dziecka itp. W istocie zatem w pewnej części, podzielił stanowisko strony skarżącej, która w opisie stanu faktycznego sprawy wskazała, że dodatkowo Spółka zapewnia także inne życzenia specjalne dla gości w danym hotelu, tj. np. wstawka VIP do pokoju, opiekunka dla dziecka itp. W rezultacie zaskarżona interpretacja jest wewnętrznie sprzeczna. Za nielogiczne należy bowiem uznać stanowisko organu, który w spornym akcie z jednej strony twierdzi, że usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć, i za usługi turystyki uznaje zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez), by w innym miejscu stwierdzić, że opodatkowaniu według procedury VAT-marża podlega usługa hotelowa, która jest odsprzedawana wraz z transportem oraz świadczeniami dodatkowymi, tj. opiekunką dla dziecka, czyli właśnie takimi jakie oferuje skarżąca.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu zawartym w zaskarżonym akcie, dla spełniania definicji usługi turystyki, o której mowa w art. 119 u.p.t.u., nie jest konieczne spełnienie wymogu kompleksowości, rozumianego jako konieczność świadczenia obok usługi rezerwacji hotelowych obejmujących nocleg i ewentualnie śniadanie, także innych dodatkowych usług takich jak np. transport, zakup biletów wstępu, wyżywienie, czy usługa przewodnika. Choć wnikliwa lektura wniosku o wydanie interpretacji dowodzi, że w istocie niektóre z wymienionych przez organ usług skarżąca oferuje swoim klientom (np. transfer z lotniska, wycieczkę z przewodnikiem, opiekunka dla dziecka).

W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca Spółka, jako podatnik podatku od towarów i usług, sprzedający usługi hotelowe (zarówno będące składnikiem imprezy turystycznej, jak też stanowiące samodzielną usługę), będzie podlegała opodatkowaniu według szczególnej procedury marży w turystyce i przepis art. 119 u.p.t.u. znajdzie zastosowanie w realiach analizowanej sprawy. W konsekwencji za zasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 119 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię pojęcia "usługi turystyki" oraz naruszenia prawa procesowego art. 14c § 1 i 2 O.p.

Rozpatrując ponownie wniosek o interpretację organ podatkowy winien dokonać oceny stanowiska strony skarżącej z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego, na które składają się kwota [...] zł uiszczonego wpisu sądowego od skargi i koszty wynagrodzenia doradcy podatkowego w kwocie [...] zł oraz niezbędny wydatek w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a., jak w pkt II wyroku.