Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1412/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6, 7, 77, 156
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku [...] i [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r" Nr [...], znak: [...], w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o pozwoleniu na budowę – odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu wojewódzkiego.

Uzasadniając decyzję, GINB wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...], odmawiającą uchylenia, we wznowionym na wniosek [...] i [...] postępowaniu, decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] i [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrzną instalacją: wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania i elektryczną oraz zbiornika na ścieki sanitarne na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Podaniem z dnia 19 sierpnia 2016 r., [...] i [...] wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., znak: [...]. Pismem z dnia 22 grudnia 2016 r., Główny Urząd Nadzoru Budowlanego zawiadomił o wszczęciu, na wniosek [...] i Pana [...], postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Po rozpatrzeniu wniosku GINB zajął następujące stanowisko. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyłącznie ustalenie, czy orzeczenie, którego postępowanie dotyczy, dotknięte jest co najmniej jedną z przesłanek nieważnościowych, przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym wyłącznie do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowanym orzeczeniem.

Rażące naruszenie prawa jest pojęciem, którego nie definiują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być zatem utożsamiane każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje nie tylko oczywistość naruszenia prawa, ale również ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Utożsamianie zatem pojęcia rażącego naruszenia prawa z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe bowiem nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. O "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

Przedmiotem postępowania nie jest ocena prawidłowości wydanego pozwolenia na budowę, lecz ocena wyłącznie tego, czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., obarczona jest którąkolwiek z kwalifikowanych wad prawnych o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności zaś, czy Wojewoda [...] rażąco naruszył prawo uznając, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, a w konsekwencji, że brak jest podstaw do uchylenia, po wznowieniu postępowania ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r.

GINB stwierdził, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., należy wnieść w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym wnoszący dowiedział się o kwestionowanej decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, [...] i [...] wnieśli dnia 24 czerwca 2013 r. o wznowienie postępowania i nie wskazali jednoznacznie przesłanki wznowienia jak również daty, w której dowiedzieli się o wydaniu ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Wnioskodawcy wskazali jednak, że nie otrzymali decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji, jak również, że nie byli informowani o toczącym się postępowaniu, co wypełnia przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Ponadto wskazali, że "w dniu dzisiejszym uzyskaliśmy informację z Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, że w dniu [...] maja 2013 r., zgłoszono rozpoczęcie budowy".

GINB wyjaśnił więc, że w analizowanej sprawie nie naruszono w sposób rażący prawa uznając, że ww. wniosek o wznowienie został oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., oraz został wniesiony w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a.

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., postępowanie zakończone ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r.

Kontrolowana więc decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 149 § 1 i 2 w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, wydaje decyzję w której odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b k.p.a.

Stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, iż z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wystąpił podmiot niebędący stroną, skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej.

Jak wynika z akt sprawy w analizowanym przypadku odmówiono uchylenia kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], znak: [...], bowiem w ocenie organów nie zaszła przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż [...] i [...] nie posiadają przymiotu strony w kwestionowaniu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie GINB organ wojewódzki nie dopuścił się w takim zakresie rażącego naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego

Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tzn. sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowani poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud"), który, jako przepis szczególny względem wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z art 3 pkt 20 Pr. bud., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Musi on być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Jak wskazano wyżej, interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć.

Jak wynika z akt sprawy [...] i [...] są współwłaścicielami działki nr ewid. [...] oraz współwłaścicielami działki nr ewid. [...] położonych w miejscowości [...]. Sporna inwestycja polega m. in. na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika na ścieki sanitarne o poj. 9,9 mm3 na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...]. Zaprojektowany budynek mieszkalny o wysokości 8,40 m zlokalizowany jest w odległości 16,64 m od granicy z działką nr ewid. [...] oraz w odległości 6 m od granicy z działką o charakterze drogowym nr ewid. [...]. Zbiornik na ścieki sanitarne zaprojektowano w odległości 16,64 m od granicy z ww. działką nr ewid. [...] oraz w odległości ponad 25 m od granicy z ww. działką drogową nr ewid. [...]. Jednocześnie należy wskazać, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu oraz opisu do projektu zagospodarowania terenu, nie przewidziano jakichkolwiek robót budowlanych ani na działce nr ewid. [...], ani na działce nr ewid. [...].

W ocenie GINB, organ wojewódzki nie naruszył w rażąco prawa uznając, że nieruchomości stanowiące współwłasność wnioskodawców nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym np. w oparciu o § 12 (dopuszczalne odległości budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 13 (przesłanianie obiektów), § 23 (dotyczący odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe), § 36 (odległość zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe), § 271 (dotyczący usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75 poz. 690 z zm.).

W ramach spornego przedsięwzięcia nie przewidziano dojść i dojazdów z działki nr ewid. [...] o charakterze drogowym. Ponadto, jak wynika z projektu zagospodarowania działki, wjazd odbywać się będzie z drogi gminnej poprzez projektowany zjazd wg odrębnego opracowania (por. projekt zagospodarowania działki, pkt 1 "opis stanu istniejącego zagospodarowania działki", str. 16).

Ustosunkowując się zaś do zarzutu wnioskodawców dotyczącego kwestii "przestępstwa urzędniczego dokonanego w Starostwie Powiatowym w [...] przy udziale pracowników Urzędu Miasta i Gminy [...] polegającego na zamianie dokumentów stanowiących podstawę do badania zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy oraz do rozstrzygnięcia kwestii prawomocności jednej z dwóch wersji tej samej decyzji o warunkach zabudowy funkcjonujących w obrocie prawnym" GINB wyjaśnił, że powyższe pozostaje bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Ocena ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym, opiera się na materiale dowodowym, którym dysponował organ wojewódzki wydając ww. decyzję. Ponadto obszar oddziaływania obiektu ustala się w oparciu o rozwiązania przewidziane w projekcie budowlanym a nie w oparciu o ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Jedynie ubocznie zauważyć należy, w tym miejscu, na co wskazano już wyżej, że projekt budowlany nie przewiduje zjazdu z działki nr ewid. [...], lecz wynika z niego, że zjazd przewidziany jest - według odrębnego opracowania, z drogi gminnej. Powyższe potwierdza również decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], zezwalająca "na urządzenie zjazdu indywidualnego z drogi gminnej nr [...] na działkę nr ewid. [...] w [...]".

GINB nie stwierdził, aby decyzja Wojewody [...] naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Powyższemu rozstrzygnięciu nie można również zarzucić, że: dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), było niewykonalne w dniu jego wydania a niewykonalność ta miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.), zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa (art. 156 §1 pkt 7 k.p.a.).

Z tą decyzją nie zgodziła się [...] i [...], wnosząc pismem datowanym na 23 maja 2017 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie, wnosząc "o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego".

Skarżący wyjaśnili, ze dwukrotnie analizując sprawę złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., odmawiającą uchylenia w wyniku wznowienia decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r" znak [...], GINB odmówił stwierdzenia nieważności, uzasadniając swoje stanowisko tym, że bezspornie pozwolenie na budowę obejmowało zjazd na nieruchomość oznaczoną numerem [...] bezpośrednio z drogi gminnej. Podczas postępowania w GUNB skarżący wnosili o zawieszenie postępowania, ponieważ Prokuratura Rejonowa w [...] prowadzi postępowanie w sprawie przestępstwa z art. 231 § 1 kk, a także do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyliśmy wniosek o stwierdzenie nieważności jednej z dwóch funkcjonujących równocześnie decyzji o warunkach zabudowy opatrzonych tym samym numerem, datą identycznymi podpisami i pieczęciami, a różniące się treścią jedne strony (strona 3). Stąd też uważają, że rozstrzygnięcie sprawy przez GINB jest przedwczesne.

W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 11 października 2017 r. tut. Sąd, w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1412/17 odrzucił skargę [...], jako wniesioną po terminie. Postanowienie to jest prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami i powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że obie decyzje GINB naruszały prawo w sposób opisany poniżej, nakazujący ich uchylenie.

Wbrew stanowisku organu, kwestia tego, czy prawidłowo i w sposób nienaruszający rażąco prawa orzekł Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...], o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o pozwoleniu na budowę jest bezpośrednio zależna od poprawnej oceny istnienia po stronie skarżącej i [...] przymiotu strony we wznowionym postępowaniu.

Wprawdzie GING szeroko rozważa poszczególne przepisy, przywołane w treści uzasadnienia obu decyzji, ale nie przywiązuje należytej uwagi do skutku prawnego, jaki wynika z tego, że:

1. kwestionowana przez skarżącą i [...] decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę pp. [...], wydana został w związku z udzieleniem inwestorom decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] warunków zabudowy;

2. w obrocie prawnym istnieją jednakże dwie decyzje Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] o warunkach zabudowy tej samej inwestycji.

Z decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy, załączonej do projektu budowlanego, wynika (pkt. 2 lit. e ppkt. 8), że dojazd do nieruchomości, na której ma być prowadzona budowa, prowadzi przez zjazd z drogi publicznej Nr [...]. W aktach natomiast znajduje się kopia decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy, z której (pkt. 2 lit. e ppkt. 8) wynika, że "dojazd do nieruchomości z drogi publicznej – gminnej na warunkach zarządcy drogi poprzez drogę wewnętrzną nr ewid. [...]".

W rzeczywistości więc, istnieją dwie decyzje Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] o warunkach zabudowy, zaś różnica w ich treści (pkt. 2 lit. e ppkt. 8) powoduje, że GINB w chwili orzekania nie miał dostatecznej wiedzy odnośnie zarówno stanu prawnego, jak i faktycznego sprawy i nie mógł dokonać właściwej oceny decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., znak: [...].

Skoro bowiem przyczyną odmowy w postępowaniu wznowieniowym uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę było uznanie braku przymiotu strony skarżącej i [...] ze wskazaniem na treść art. 28 ust. 2 Pr. bud., to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że stanowisko Wojewody [...] tylko wówczas nie naruszałoby rażąco art. 28 ust. 2 Pr. bud., gdyby rzeczywiście dojazd do nieruchomości, na której ma być prowadzona budowa, prowadzony byłby przez zjazd z drogi publicznej Nr [...].

Jeżeli natomiast dojazd do nieruchomości, na której ma być realizowana budowa, prowadzi z drogi publicznej – gminnej poprzez drogę wewnętrzną nr ewid. [...], to zarówno skarżąca, jak i uczestnik [...] – jako współwłaściciele działki nr ewid [...] powinni być uznani za stronę postępowania, zgodnie z art. 28 ust. 2 Pr. bud. Poprzez fakt bowiem umiejscowienia dostępu do drogi publicznej inwestorom, poprzez nieruchomość stanowiącą współwłasność skarżącej i [...], inwestycja objęła obszarem oddziaływania nieruchomość skarżącej i uczestnika. Odmowa więc uchylenia decyzji we wznowionym postepowaniu z tej przyczyny, że wnioskodawcy nie maja przymiotu strony, stanowiłaby w takim wypadku, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rażące naruszenie ww. art. 28 ust. 2 Pr. bud. w zw. z art. 3 pkt. 20 Pr. bud. i art. 5 ust. 1 pkt. 9 tej ustawy, ale również i art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego rażaco niewłaściwe zastosowanie; a więc – zgodnie z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. – decyzja w takim przedmiocie byłaby nieważna. Niestwierdzenie przez organ nadzorczy nieważności takiej decyzji stanowiłby wobec tego naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.

Skoro, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i 6 k.p.a. obowiązkiem organu jest tak dokładne i wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, aby móc wydać sprawiedliwą decyzję, rzeczywiście sprawę rozstrzygająca, to zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja GINB z dnia [...] kwietnia i z dnia [...] lutego 2017 r. kryteriom tym nie odpowiada.

Dopóki GINB nie dysponował pełną wiedzą o tym, czy którakolwiek (z tożsamych datą i numerami, ale odmienna w zakresie istotnego rozstrzygnięcia), decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] o warunkach zabudowy została skutecznie usunięta z obrotu prawnego, dopóty nie mógł należycie orzec w przedmiocie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] września 2013 r. i poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2013 r.

Z akt sprawy nie wynika, aby GINB poczynił kroki w celu ustalenia powyższego stanu prawnego. Należy pamiętać, że również w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, może mieć zastosowanie art. 136 § 1 k.p.a., dzięki któremu organ może przeprowadzić dodatkowe postepowanie w sprawie, w celu zebrania niezbędnych dowodów i materiałów. W stanie takim, jaki występuje w zawisłej przed tut. Sądem, organ powinien był skorzystać z dyspozycji ww. przepisu i wyjaśnić zarówno stan prawny, jak i faktyczny w taki sposób, aby podjąć prawidłowe kroki procesowe, które nie zawsze polegają od razu na wydaniu decyzji merytorycznej. W wypadku bowiem, jeżeli wynik postępowania zależny jest od prejudycjalnego rozstrzygnięcia, wówczas organ może rozważyć zastosowanie art. 97 § 1pkt. 4 k.p.a. i potrzebę zawieszenia postępowania.

Jeżeli zaś z poczynionych przez organ, dodatkowych ustaleń (np. w trybie art. 136 § 1 k.p.a.), nie wynika, aby postępowanie o rozstrzygnięcie zagadnienia prejudycjalnego było wszczęte, organ może skorzystać z dyspozycji art. 100 § 1 k.p.a.

GINB, związany dokonaną oceną prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod rozwagę – jako zalecenia co do dalszego postępowania – wskazane w niniejszym wyroku możliwości postępowania, w celu doprowadzenia do takiej sytuacji, w której orzeczenie o istocie sprawy stanie się możliwe.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.