Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 778/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3, art. 184, art. 197
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 20 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 976/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

R. P. złożył skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie umorzenia postępowania, w której zawarł również wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r. utrzymał ww. postanowienie referendarza sądowego w mocy.

Zarządzeniem z dnia 8 marca 2017 r. Przewodnicząca Wydziału IV wezwała skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł.

Skarżący w piśmie złożonym w dniu 3 kwietnia 2017 r. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Ostatecznie rozstrzygając kwestie zażalenia na zarządzenie z 8 marca 2017 r. oraz ww. wniosku o przyznanie prawa pomocy, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami:

- z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1218/18 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2018 r. odrzucające zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 8 marca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi;

- z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1219/18 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2018 r. odrzucające zażalenie R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.

W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2018 r. (kata nr 147 akt sądowych) skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 8 marca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu do skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W wyznaczonym zarządzeniem terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi.

Postanowieniem z dnia 6 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odrzucił skargę. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia Sąd wskazał nieuiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi pomimo wezwania go do jego uiszczenia prawomocnym zarządzeniem z dnia 8 marca 2017 r. Wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia z 8 marca 2017 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 stycznia 2019 r. (zpo k. 324 akt), a termin do jego uiszczenia upłynął w dniu 21 stycznia 2018 r. Z adnotacji z dnia 4 marca 2019 r. dokonanej w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych wynikało, że do dnia 26 lutego 2019 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.

Wobec powyższego po upływie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić. Sąd wskazał, że takiej konsekwencji nieuiszczenia wpisu w niniejszej sprawie nie niweczą czynności Ryszarda Płotka w postaci dalszych wniosków o przyznanie prawa pomocy – składanych w kolejnych pismach procesowych w niniejszej sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I OZ 1047/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd wskazał, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy Sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odmienne procedowanie mogłoby bowiem doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie - skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.

Sąd przywołał pogląd zaprezentowany w postanowieniu z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 730/18, w sprawie dotyczącej skargi R. P. i M. P. gdzie NSA, powołując się na utrwalone stanowisko judykatury podkreślił, że: "z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu, oraz nie przerywa biegu siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi ponowne wniesienie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r. o sygn. akt I CKN 1461/98, publik. OSNC z 1999 r. z. 11, poz. 96, czy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 144/02)."

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym oraz wystąpił kolejny raz o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. W zażaleniu nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji, w szczególności argumentacji podważającej legalność zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo zastosował normę zawartą w art. 220 § 3 P.p.s.a. i odrzucił skargę wniesioną w niniejszej sprawie przez R. P. uznając, że w terminie do tego wyznaczonym, pomimo stosownego uprzedniego wezwania go do uiszczenia wpisu od skargi, wpis ten nie został dokonany.

W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że po prawomocnym rozstrzygnięciu kwestii legalności zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi (postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1218/18 oddalające zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2018 r. odrzucające zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 8 marca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi) oraz odmowy udzielenia prawa pomocy skarżącemu (postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1219/18 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2018 r. odrzucające zażalenie R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy), należało wezwać skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 8 marca 2017 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi.

Skoro skarżący w wyniku wykonania zarządzenia z dnia 19 grudnia 2018 r. otrzymał w dniu 12 stycznia 2019 r. wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 8 marca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, to powinien dokonać wpłaty wpisu od skargi w wskazanej tam wysokości w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Termin do uiszczenia opłaty upłynął bezskutecznie w dniu 21 stycznia 2019 r., bowiem z adnotacji z dnia 4 marca 2019 r. zawartej w dokumentacji księgowej sprawy wynika, że do dnia 26 lutego nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Wynika z tego, że skarga nie została opłacona w terminie, pomimo uprzedniego wezwania, a zatem stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu.

NSA podziela przywołany przez Sąd I instancji pogląd, że z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu, oraz nie przerywa biegu siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi ponowne wniesienie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec tego w sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie wystąpienie przez skarżącego w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi kolejny raz o prawo pomocy nie skutkuje koniecznością rozpoznania takiego wniosku bowiem z toku czynności podjętych w sprawie wynika, że kwestia prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta w sposób odmowny co uzasadniało wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. Termin do uiszczenia wpisu biegł od doręczenia wezwania o wpisie a jego bezskuteczny upływ skutkować musiał odrzuceniem skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Tym samym słusznie postąpił Sąd I instancji odrzucając skargę wniesioną bez uiszczenia stosownej opłaty.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się żadnych naruszeń prawa, które skutkować miałyby uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.