Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 491/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Jolanta Hadała po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. i W. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez J. i W. D. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Miejskiemu Zarządowi Mienia komunalnego Sp. z o.o. w B. pozwolenia na dobudowanie przewodów kominowych i podłączenia ich do pieca c.o. na opał stały w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku wielorodzinnym w B. przy ul. [...].

W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona decyzja wydana została w związku z wniesieniem odwołań przez E. T. oraz M. T., zarzucających, że wykonanie dodatkowych otworów kominowych naruszy konstrukcję budynku. Organ odwoławczy stwierdził, iż przedłożony projekt budowlany, opracowany przez osoby posiadające stosowane uprawnienia, spełnia zarówno przepisy ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.), jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) oraz Polską Normę PN-89/B-10425 – Przewody wydmowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły. Ponadto inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedkładając uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z dnia 12 listopada 2002 r., nr [...], podjętą większością udziałów, w przedmiocie wyrażenia zgody na wykonanie przebudowy części komina. Wskazał, ze z oceny stanu technicznego wynika, iż projektowana dobudowa dwóch kanałów (dymowego i wentylacyjnego) dla pieca c.o. nie spowoduje znacznego przyrostu obciążeń ora zmiany warunków dotychczasowego posadowienia budynku oraz nie naruszy warunków jego bezpieczeństwa.

W skardze zarzucono, iż zarządca budynku wystąpił o wydanie pozwolenia "w zakresie niezbędnym" na budowę kominów dla podłączenia pieca c.o. na opał stały w mieszkaniu nr [...], zarzucając, że budowa kominów nie mieści się w zakresie niezbędnym, gdyż lokator w mieszkaniu nr [...], który zburzył piece kaflowe w trzech pokojach posiada alternatywne źródło ciepła w postaci ogrzewania elektrycznego.

Skarżący podnieśli, że są od dnia 30 grudnia 2002 r. właścicielami lokalu położonego nad mieszkaniem nr [...] i przez ich lokal będą przebiegać dobudowywane kominy, co spowoduje jego dewastację i niefunkcjonalność, a nadto zmniejszenie poniżej 16 m2. Wskazali, że tak samo jak właściciele mieszkań własnościowych: E. T. i M. T. od początku nie wyrażali zgody na wykonanie prac w budynku przedwojennym, spękanym i klamrowanym, które to prace mogą spowodować naruszenie jego konstrukcji. Zarzucili, że na etapie postępowania odwoławczego nie zostali włączeni do postępowania, a organ nie przeprowadził wizji. Podnieśli, że podjecie uchwały przebiegało pod presją zarządcy, który ponadto odłączył w grudniu 2002 r. używany przez skarżących piec kaflowy, będący jedynym źródłem ogrzewania. Poza tym wskazali, że decyzja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie dopuszcza budowy nowych źródeł ciepła opartych na kotłach na opał stały.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wskazując dodatkowo, że po ujawnieniu, iż skarżący stali się współwłaścicielami nieruchomości po dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, została im doręczona decyzja organu odwoławczego.

W pismach z dnia 20 stycznia 2005 r. oraz 14 i 26 kwietnia 2005 skarżący przedstawili szczegółowo fakty, jaki miały miejsce na przełomie lat 2001/2002, związanych z użytkowaniem pieców oraz remontem przewodów kominowych w budynku, podając, że Gmina wycofała się z obietnic ponoszenia pełnych kosztów budowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania tej decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ustawą, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji należało stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.

Przechodząc do rozpoznania przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż materialnoprawną podstawą decyzji administracyjnych, wydanych przez organy obydwu instancji były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), regulujące w sposób komplementarny wymogi, jakim powinien odpowiadać projekt budowlany oraz zasady, jakimi winien kierować się inwestor na etapie projektowania i ubiegania się o pozwolenie budowlane.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały wymogi zawarte w art. 33 ust. 1 i 2 oraz w art. 34, art. 35 ust. 1 i 2 i art. 36 ustawy Prawo budowlane. W szczególności inwestor wykazał się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane, załączając do akt sprawy uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z dnia 12 listopada 2002 r., dotyczącą zgody na dobudowę przewodów kominowych.

Jest poza sporem, że w budynku przy ul. [...] w B. znajduje się 8 lokali mieszkalnych, w związku z tym przy wykonywaniu zarządu, w tym do wyrażenia zgody na planowane prace, objęte wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, wymagany był szczególny tryb przewidziany przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 203 ze zm.).

W tym miejscu podkreślić trzeba, że zarząd rzeczą wspólną polega na podejmowaniu wszelkich decyzji i dokonywaniu wszelkiego rodzaju czynności dotyczących przedmiotu wspólnego prawa. W dacie podejmowania uchwały 4 lokale były własnością Gminy [...] w udziale wynoszącym 0,499, a planowany zakres prac przekraczał granice zwykłego zarządu nieruchomością, w świetle art. 23 ust. 2, wymagana była uchwała właścicieli lokali, podjęta większością głosów właścicieli lokali, liczonej według wielkości udziałów.

Uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z dnia 12 listopada 2002 r. zapadła większością głosów właścicieli lokali, liczonej według wielkości udziałów, wynoszącą 0,771. Tak podjęta uchwała zastępowała zgodę wszystkich członków Wspólnoty.

Wobec zarzutów podnoszonych w toku postępowania odwoławczego przez właścicielki lokali nr [...] i [...], które wniosły odwołania od decyzji pierwszej instancji, a także wobec treści zarzutów skargi, sformułowanych przez J. w W. D., którzy stali się właścicielami lokalu nr [...] w dniu 30 grudnia 2002 r., należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 25 ust. 1 i 1 a powołanej ustawy o własności lokali, właścicielom nie zgadzającym się z uchwałą, przysługiwało prawo wniesienia do sądu cywilnego powództwa przeciwko wspólnocie w terminie 6 tygodni od podjęcia uchwały, jeśli – w ocenie tych właścicieli - uchwała była niezgodna z przepisami lub z umową właścicieli albo naruszała zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością bądź w inny sposób naruszała ich interesy.

Jak wynika z przedłożonej dokumentacji, uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej nie została zaskarżona do sądu cywilnego w przewidzianym przepisami trybie. W takim razie uchwała podlegała wykonaniu, gdyż wobec jej niezaskarżenia w trybie cywilnym, nie doszło do wstrzymania jej wykonania przez sąd. Tylko w takim wypadku organy nie mogłyby respektować postanowień uchwały.

W świetle powyższego należy uznać, że wdrożenie przez członków wspólnoty mieszkaniowej administracyjnego trybu odwoławczego, a następnie skargowego przed sądem administracyjnym, podnoszących fakt naruszenia ich interesów poprzez podjęcie uchwały o zgodzie na dobudowę kominów, nie mogło doprowadzić do skutecznego zakwestionowania tej zgody. W szczególności członkowie Wspólnoty nie mogli kwestionować naruszenia ich interesów, gdyż w tym postępowaniu nie byli osobami trzecimi, których ochrona zagwarantowana jest w art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść, do naruszenia interesu osób trzecich, do których kręgu należą właściciele sąsiednich nieruchomości, jednakże nie pod względem dopuszczalności planowanej inwestycji - która w przedmiotowej sprawie polegała na dobudowie nowych przewodów kominowych wobec nieszczelności istniejącego przewodu, zagrażającego życiu i zdrowiu mieszkańców budynku - lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Także w tym zakresie, mimo odmiennych twierdzeń i wywodów skargi, nie można dopatrzeć się wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.

Zdaniem Sądu w sprawie niesporne jest spełnienie szczegółowych warunków technicznych oraz norm dla kominów murowanych, opisanych w projekcie budowlanym i w ocenie stanu technicznego, wykonanej pod katem projektowanej dobudowy, sporządzonych przez uprawnione osoby.

Wobec spełnienia wszystkich przewidzianych prawem wymogów organ architektoniczno-budowlany nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Zarzuty koncentrujące się na sferze wykonawczej, a w szczególności na zasadności budowy nowych przewodów kominowych w sytuacji, gdy właściciel lokalu nr [...] dysponuje alternatywnym systemem ogrzewania elektrycznego nie mogą dotyczyć niniejszej sprawy. Kwestie te pozostają bowiem poza sferą kognicji organów nadzoru budowlanego i z tego względu nie mogły być były przedmiotem rozstrzygnięcia organu architektoniczno – budowlanego, który wydał zaskarżoną decyzję. Jak wskazano wyżej, ocena zasadności budowy należy do zakresu działania Wspólnoty i została przesądzona w stosownej uchwale, przesądzona została uchwałą Wspólnoty. Podobnie należało traktować zarzuty dotyczące ewentualnych rozliczeń kosztów projektowanej inwestycji pomiędzy właścicielami lokali a Gminą, będącą właścicielem pozostałych lokali, które rozstrzygane mogą być na drodze cywilnej.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu, należało stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co prowadzi do konstatacji, iż organy obu instancji działały legalnie. Nie doszło również do naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie doszło do naruszenia prawa skarżących do udziału w postępowaniu, skoro decyzja organu odwoławczego, wydana po nabyciu przez nich lokalu, została im doręczona, co umożliwiło skorzystanie z przysługujących środków zaskarżenia.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.