Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 258/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 20 września 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Zarządu Dróg w W. z dnia [...], znak [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz Gminy Ł. kwotę 166 (sto sześćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. orzeka, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 258/06

Uzasadnienie

Gmina Ł. w dniu [...] złożyła wniosek do Powiatowego Zarządu Dróg w W. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w pasie drogowym: drogi powiatowej na okres od dnia 9 kwietnia 2005 r. na czas nieokreślony.

Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3, 5, 10, 11 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. nr 204, poz. 2086 z 2004 r. ze zm.) § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) oraz uchwały Rady Powiatu W. nr [...] z dnia [...] ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] z dnia [...] i art. 104 k.p.a. oraz uchwały nr [...] Zarządu Powiatu w W. z dnia [...], Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w W. zezwolił wnioskodawcy na umieszenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (kanalizacja sanitarna) w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] W. - G. w m. W. od dnia 9 kwietnia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. (9 miesięcy), o powierzchni wprowadzonych urządzeń obcych : 220,30 m2 (w terenie zabudowanym). W punkcie 2 ustalił, iż za wprowadzenie urządzeń obcych wnioskodawca winien dokonać opłat w wysokości: w terenie zabudowanym (powierzchnia urządzeń zabudowanych) 220,30 m2 x (25,00 zł/rok : 12 miesięcy) x 9 miesięcy = 4130,62 zł. Natomiast w punkcie 3 wskazał, iż za wprowadzenie na czas nieokreślony urządzeń obcych w każdym następnym roku kalendarzowym wnioskodawca winien dokonać opłat w wysokości: a) w terenie zabudowanym: ( powierzchnia urządzeń zabudowanych) 220,30 m2 x 25,00 zł/rok = 5507,50 zł, a kwotę tę uiszczać corocznie najpóźniej do 31 stycznia każdego roku.

Od powyższej decyzji odwołała się Gmina Ł. i wniosła o jej zmianę w części dotyczącej pkt 3 poprzez jego uchylenie i w tej części umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie pkt 3 zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi l instancji do ponownego rozpoznania. Podniosła, że opłata za wprowadzenie urządzeń obcych w pasie drogowym ma charakter jednorazowy, a nie okresowy. Na jednorazowy charakter tej opłaty wskazuje art. 40 ust. 11 i 13 ustawy, nakazujący zarządcy drogi, aby zezwolenie na zajęcie pasa drogowego oraz naliczenie i pobranie opłat za jego zajęcie dokonywał jednocześnie.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż we wniosku z dnia [...] Gmina wnosiła o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej od dnia 9 kwietnia 2005 r. na czas nieokreślony, podczas gdy z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że zezwolenie obejmuje okres zajęcia pasa drogowego wyłącznie od 9 kwietnia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. Z kolei opłaty za zajęcie pasa drogowego (ustalone w odrębnych punktach decyzji) obejmują już okres od 9 kwietnia 2005 r. i następnie czas nieokreślony, co oznacza, że organ pierwszej instancji nie rozpatrzył i nie wyjaśnił należycie całości sprawy. Ponadto Kolegium wskazało, iż opłata za zajęcie pasa drogowego w odniesieniu do urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ma charakter jednorazowy, a nie okresowy.

Kolegium stwierdziło, iż przy ścisłym zastosowaniu regulacji zawartych w art. 40 ust. 11 i 13 ustawy o drogach publicznych, skoro opłata winna w całości być obliczona przy wydawaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a termin jej uiszczenia wynosi 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji ustalającej, to oczywistym jest brak jakiejkolwiek możliwości obliczenia opłaty przy wydawaniu zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej na czas nieokreślony.

Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3, 5, 10, 11 i 13 ustawy o drogach publicznych, Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w W. zezwolił wnioskodawcy na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (kanalizacja sanitarna) w pasie drogowym drogi powiatowej nr - [...]W. - G. w m. W. od dnia 9 kwietnia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. ( 9 miesięcy, o powierzchni wprowadzonych urządzeń obcych 220,30 m2, w terenie zabudowanym) oraz określił, że jednorazowa opłata za wprowadzone urządzenia obce wynosi: a) w terenie zabudowanym (powierzchnia urządzeń zabudowanych) 220,30 m2 x (25,00 zł/rok : 12 miesięcy) x 9 miesięcy = 4130,62 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Gmina Ł. podniosła, iż powyższa decyzja narusza art. 40 ust. 11 ustawy o drogach publicznych. Gmina bowiem zakończyła prace związane z inwestycją w roku 2005 i przywróciła faktycznie do stanu pierwotnego zajęty w okresie od 9 kwietnia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. pas drogowy, a więc w lutym 2006 r. nie ma żadnej potrzeby, aby wnosić o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego.

Decyzją z dnia [...] Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu zajęcia pasa drogowego i termin ten ustaliło od dnia 9 kwietnia 2005 r. na czas nieokreślony, w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej pod powierzchnią pasa drogowego jest zajęciem tego pasa w rozumieniu ustawy. Nie ma przy tym znaczenia, czy urządzenia te powodują utrudnienia w ruchu drogowym lub zarządzaniu drogą. Wystarczy, w świetle art. 40 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych, że nie są one związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Kolegium stwierdziło, iż Gmina potrzebuje zezwolenia, gdyż w przypadku jego braku naraziłaby się na sankcję przewidzianą w art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, to jest na karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Organ odwoławczy wskazał, iż nie znalazł uzasadnienia faktycznego i prawnego dla ustalenia przez organ I instancji okresu zajęcia pasa drogowego jedynie do dnia 31 grudnia 2005 r. Wniosek Gminy z dnia [...] dotyczył udzielenia zezwolenia na czas nieokreślony (w aktach sprawy nie ma wzmianki o jego cofnięciu lub modyfikacji) i z tego właśnie względu orzekł o ustaleniu terminu zajęcia pasa drogowego od dnia 9 kwietnia 2005 r. na czas nieokreślony.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W.. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu, a dodatkowo podniosła, iż zajęcie pasa drogowego miało miejsce do 29 września 2005 r., a data ta ma znaczenie ze względu na to, że w dniu 4 października 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 179, poz. 1486), gdzie znowelizowany został art. 40 ustawy o drogach publicznych poprzez wprowadzenie ust. 13a, dającego zarządcy drogi prawo naliczenia opłat corocznych za wprowadzenie urządzeń w pasie drogowym. Gmina zakończyła inwestycję przed wejściem w życie wskazanej ustawy, a więc organy orzekające w przedmiotowej sprawie winny podjąć swoje decyzje w oparciu o stan prawny obowiązujący w dniu 29 września 2005 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wnosiło o jej oddalenie. Kolegium wskazało, iż uchylenie decyzji z dnia [...] znak: [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie oznaczało, że inwestor mógł kontynuować legalnie inwestycję w pasie drogi publicznej, bowiem nie posiadał zezwolenia zarządcy drogi. Zdaniem Kolegium to, że inwestor "zdążył" z realizacją inwestycji zanim zarządca drogi wydał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, nie oznacza, że późniejsze wydanie zezwolenia i pobranie opłaty jest zbędne. Kolegium wyjaśniło, iż z treści decyzji organu pierwszej instancji, jak i drugiej instancji wyraźnie wynika, iż naliczona opłata za zajęcie pasa drogowego ma charakter jednorazowy, a nie okresowy, a więc chybiony jest zarzut skarżącego, iż organy orzekły na podstawie stanu prawnego obowiązującego od dnia 4 października 2005 r, który wprowadził ust. 13a do art. 40 ustawy o drogach publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga Gminy Ł. jest uzasadniona, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

A zatem sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów prawa materialnego i procesowego, jeśli mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] Nr [...] oraz zaskarżona decyzja wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią przepisu wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Dotyczy to sytuacji, gdy uchybienie prawu ma charakter oczywisty, jasny, bezsporny i nie dopuszcza możliwości odmiennej wykładni.

Z dniem 4 października 2005 r. ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 179, poz. 1486) dokonano zmiany ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) poprzez dodanie ust. 13 a do art. 40. Stosownie zaś do jego treści opłatę roczną, o której mowa w ust. 5, za pierwszy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym uiszcza się w terminie określonym w ust. 13, a za lata następne w terminie do dnia 15 stycznia każdego roku, z góry za dany rok.

W niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. działającego z upoważnienia Zarządu Powiatu w W. był wniosek Gminy Ł. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w pasie drogowym: drogi powiatowej na okres od 9 kwietnia na czas nieokreślony. Decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] wydana została na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3, 5, 10, 11 i 13 ustawy o drogach publicznych, a więc na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

W ocenie Sądu, kwestia zajęcia pasa drogowego powinna być oceniana na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. W ustawie o drogach publicznych brak jest przepisów intertemporalnych odnoszących się do spraw, które zostały wszczęte przed wejściem w życie przepisów zmieniających. Oznacza to, iż nie było zamiarem ustawodawcy stosowanie starych unormowań do zezwolenia na umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego wydanego po wejściu w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Brak odpowiednich wyraźnych uregulowań tej kwestii sprawia, że niedopuszczalna jest interpretacja, iż zastosowanie mają w sprawie przepisy stare do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i nie zakończonych przed datą wejścia w życie nowych przepisów.

To jednak, czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego stosowania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania nowej ustawy musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy i charakteru przepisów podlegających zmianie. W sytuacji, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają nadal, po wejściu w życie nowej ustawy ( por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] I OPS 1/06, ONSA nr 3 z 2006 r., poz. 71).

W niniejszej sprawie zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim urządzeń kanalizacyjnych nastąpiło wprawdzie przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., ale na podstawie nieostatecznej decyzji Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. działającego z upoważnienia Zarządu Powiatu w W., a zatem nie można przyjąć, iż inwestor posiadał zezwolenie zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. Umieszczenie pod powierzchnią drogi urządzeń kanalizacyjnych powodowało obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Z akt sprawy nie wynika, aby urządzenia kanalizacyjne zostały usunięte, a więc zdarzenie trwa dalej. Błędne jest stanowisko inwestora, iż skoro zakończył prace z umieszczeniem urządzeń niezwiązanych z funkcjonowaniem dróg, to nie zajmuje pasa drogowego. Własność nieruchomości należy odnosić nie tylko do powierzchni i przestrzeni nad gruntem, lecz także do przestrzeni pod powierzchnią gruntu (por. uchwała NSA z dnia 19 czerwca 2000 r. sygn. akt OPK 2/00, ONSA 2001/1/11). W myśl art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Konsekwencją tak rozumianego pasa drogowego jest to, że bez zgody właściwego zarządcy drogi nie można w granicach pasa drogowego prowadzić działalności, czy sytuować obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego. Za zajęcie pasa drogowego i umieszczenie w nim urządzeń niezwiązanych z funkcjonowaniem dróg pobiera się opłaty (art. 40 ust. 3 ustawy). A zatem umieszczenie urządzenia niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi w pasie drogowym, jak w niniejszej sprawie, wymagało uzyskania przez wnioskodawcę dla tego celu stosownego odpłatnego zezwolenia. Skoro Gmina Ł. umieściła urządzenia kanalizacyjne pod powierzchnią drogi i umieszczenie to ma nadal miejsce, należy przyjąć, że mają w tej sprawie zastosowanie przepisy nowe, gdyż umieszczenie urządzeń kanalizacyjnych jest zdarzeniem o charakterze "otwartym", ciągłym, które nie znalazło jeszcze swojego zakończenia i trwa dalej, po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. (por. powołaną uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego).

Decyzja z dnia [...] Nr [...] Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. działającego z upoważnienia Zarządu Powiatu w W. wydana została na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Prowadzi to do wniosku, iż decyzja organu pierwszej instancji wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania, zwłaszcza art. 40 ust. 5 i ust. 13 a tej ustawy.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] również w sposób rażący narusza prawo. Należy podkreślić, iż obowiązkiem każdego organu odwoławczego jest kontrola prawidłowości zaskarżonego aktu. Kontrola ta powinna być dokonana z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w rozstrzyganej sprawie. Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę, organ odwoławczy obowiązany jest zastosować obowiązujące w dacie orzekania przez niego przepisy. Utrzymanie w mocy zaskarżonego aktu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe, a więc zgodne z prawem.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w zakresie w jakim utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji rażąco narusza obowiązujące przepisy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż utrzymuje w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności. Ponadto, rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., którym zmienia decyzję organu I instancji co do terminu udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i orzeka o udzieleniu zezwolenia na czas nieokreślony przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. o ustaleniu jednorazowej opłaty za zajęcie pasa drogowego, rażąco narusza art. 40 ust. 5, 11 i 13a ustawy o drogach publicznych.

Na marginesie zauważyć należy, iż w ocenie Sądu, art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, obowiązujący przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, stanowił podstawę do wydania kolejnych decyzji o zajęciu pasa drogowego i ustaleniu opłaty za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym (por. wyrok WSA w Łodzi III SA/Łd 259/05, POP 2006/1/21).

Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.

Z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 152 cyt. ustawy, Sąd wstrzymał jej wykonanie do czasu uprawomocnienia się wyroku.