Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1112/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] podjętą na podstawie art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2003r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) oraz art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. nr 5 poz. 17 ze zm.) w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "BT" nr [...]i przyznał solidarnie B. Sp. z o.o. O., B. Sp. z o. o. O., B. Sp. z o.o. K., B. Sp. z o.o. B. od R. B. kwotę 1800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Dnia 28 lipca 2003 r. firmy B. Sp. z o.o. O., B. Sp. z o.o. O., B. Sp. z o.o. K., B. Sp. z o.o. B. wystąpiły do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy "BT" nr [...]udzielonego w dniu [...] kwietnia 2003 r. w klasie 19, z pierwszeństwem od [...] maja 1999 r., na rzecz R. B.

Za podstawę swojego żądania wnioskodawcy podali przepisy art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej oraz art. 4, art. 6 ust.1, art. 8 pkt 1 i 2, art. 9 ust.1 pkt 2, a także art. 14 ust. 1 powołanej ustawy o znakach towarowych.

Interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "BT" nr [...] wnioskodawcy uzasadnili wezwaniem wnioskodawców przez uprawnionego do zaniechania używania tego oznaczenia oraz do usunięcia skutków i wydania korzyści majątkowych z tytułu jego używania, doniesień uprawnionego do Komend Policji o wszczęcie postępowań z uwagi na naruszanie przedmiotowego oznaczenia, postępowań prokuratorskich prowadzonych z tych samych powodów oraz tym, że oznaczenie "BT", jako skrót wyrażenia [...] stanowi element dominujący firm wnioskodawców.

Wnioskodawcy stwierdzili, że rejestracja spornego znaku towarowego nastąpiła z naruszeniem przepisów art. 9 ust.1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych, gdyż przedmiotowy znak towarowy jest podobny do używanego przez wnioskodawców powszechnie znanego znaku towarowego "BT" na tyle, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego może wprowadzać w błąd odbiorców co do rzeczywistego pochodzenia betonów towarowych i świadczonych w tym zakresie usług.

Zarzut niedopuszczalności przedmiotowej rejestracji w rozumieniu art. 8 pkt 1 u.z.t., jako sprzecznej z zasadami współżycia społecznego i dokonanej w złej wierze, wnioskodawcy wywodzili z faktu, że L. P. w dacie zgłoszenia przedmiotowego oznaczenia do rejestracji w Urzędzie Patentowym był zatrudniony w B. jako wiceprezes zarządu.

Z tego tytułu L. P. był w ocenie wnioskodawców świadomy używania przez nich tego oznaczenia w okresie poprzedzającym datę jego zgłoszenia do Urzędu Patentowego, zarówno w części graficznej przejętej od firmy V., jak i słownej stanowiącej składnik firm rejestrowych wnioskodawców, ponadto był on zobowiązany umową o pracę do nieangażowania się w działalność konkurencyjną wobec pracodawcy, tj. B.

Zarzut niedopuszczalności przedmiotowej rejestracji w rozumieniu art. 8 pkt 2 u.z.t., jako naruszającej prawa osobiste wnioskodawców, tj. ich prawa do firmy, wnioskodawcy podnieśli na tej podstawie, że oznaczenie "BT", jako skrót wyrażenia [...] stanowi element dominujący firm wnioskodawców zarejestrowanych przed datą zgłoszenia przedmiotowego oznaczenia do rejestracji w Urzędzie Patentowym.

Ponadto, zdaniem wnioskodawców firma R. nie prowadziła działalności ani nie świadczyła usług w zakresie betonów towarowych, co sprawia, że przedmiotowe oznaczenie nie spełniało w dacie zgłoszenia do rejestracji wymogów przepisu art.6 ust.1 u.z.t.

Zdaniem wnioskodawców przedmiotowe oznaczenie nie spełniało też wymogów art. 4 u.z.t., nie nadając się do odróżniania towarów i usług firmy R. jako zawierające elementy powszechnie używane przez wszystkie spółki B.

Wnioskodawcy przedłożyli w sprawie kopie wystąpień i doniesień uprawnionego, kopie wypisów z Krajowego Rejestru Sądowego, przykłady dokumentów i materiałów reklamowych, kopię umowy o pracę uprawnionego, odpis z rejestru działalności gospodarczej firmy R. oraz stanowiska prokuratur z zakończonych postępowań oraz kopie pism wnioskodawców.

Uprawniony stwierdził, że zarzuty są bezpodstawne, gdyż Urząd dokonał rejestracji po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w art. 4, 6-9 u.z.t., a wnioskodawcy nie wskazali, że rejestracja narusza ich prawa.

Zgłoszenie zdaniem uprawnionego, nastąpiło w dobrej wierze i zgodnie z zasadami współżycia społecznego, a ponadto wnioskodawcy nie posiadają wyroku sądowego koniecznego dla stwierdzenia naruszenia ich praw osobistych.

Ponadto uprawniony podniósł, że prowadząc działalność gospodarczą od [...].01 1996 zgodnie z rejestrem jako firma R. w ramach produkcji i usług artykułów przemysłowych prowadził działalność produkcyjną i dystrybucyjną [...], a więc zgłosił przedmiotowe oznaczenie dla towarów będących przedmiotem jej działalności (art. 6 ust. 1 u.z.t).

Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu ww. decyzji podniósł, iż skoro znak towarowy słowno-graficzny "BT" nr [...] został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] maja 1999 r., tj. w okresie obowiązywania ustawy o znakach towarowych, zaś prawo ochronne na ten znak towarowy zostało udzielone [...] kwietnia 2003 r., tj. w okresie obowiązywania ustawy p.w.p., to stosownie do art. 315 ust. 3 p.w.p. podstawę prawną rozstrzygnięcia wniosku o unieważnienie przedmiotowego prawa ochronnego na znak towarowy stanowić będą przepisy ustawy o znakach towarowych. Urząd Patentowy RP w trybie spornym uznał, iż wnioskodawcy posiadają interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "BT" nr [...], gdyż zostali wezwani przez uprawnionego do zaniechania używania tego oznaczenia oraz do usunięcia skutków i wydania korzyści majątkowych z tytułu jego używania, wszczęto przeciwko nim postępowania o naruszanie przedmiotowego oznaczenia, oraz dlatego, że oznaczenie "BT", zdaniem wnioskodawców stanowi element dominujący ich firm. natomiast odnosząc się do zarzutów merytorycznych uznał, że zarzut wnioskodawców, że przedmiotowe oznaczenie jako zawierające elementy powszechnie używane przez wszystkie spółki BT nie spełniało wymogów art. 4 u.z.t, nie nadając się do odróżniania towarów i usług firmy R., jest niesłuszny.

Art. 4 pkt. 1 ustawy o znakach towarowych stanowi bowiem, że znakiem towarowym, w rozumieniu ustawy, może być znak nadający się do rozróżniania towarów lub usług określonego przedsiębiorstwa od towarów i usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw, przy czym w myśl art. 4 pkt. 2 znakiem towarowym może być w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna, forma plastyczna, melodia lub inny sygnał dźwiękowy bądź zestawienie tych elementów.

Przepis ten zawierając definicję znaku towarowego wskazuje zatem na istotę znaku z punktu widzenia funkcji odróżniania towarów na podstawie ich pochodzenia. Jest nią zdolność do odróżniania, która wynika ze struktury znaku i ma charakter abstrakcyjny. Wyraża się to w potencjalnej zdolności oznaczenia do odróżniania w ogóle, w oderwaniu od konkretnego towaru.

Zgodnie z ww. definicją znak towarowy słowno-graficzny "BT" nr [...], w rozumieniu ustawy spełnia te wymogi, ponieważ stanowiąc kompozycję liter BT w kolorze czarnym i grafiki w postaci koła koloru żółtego wpisanego w segment koloru stalowego na białym tle posiada zdolność odróżniania towarów lub usług przedsiębiorstwa R. od towarów i usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw. O zdolności odróżniającej tego znaku świadczy również fakt używania go w tym celu przez wnioskodawców.

Zarzut wnioskodawców o naruszaniu art. 6 ust. 1 u.z.t., tzn., że firma R. nie prowadziła działalności, ani nie świadczyła usług w zakresie betonów towarowych, ani też nie używała oznaczenia BT dla oznaczania swojej działalności gospodarczej w dacie zgłoszenia znaku do rejestracji, a mimo to uzyskała prawo wyłączne dla oznaczania cudzych, nie własnych towarów czy usług, jest zdaniem Urzędu bezprzedmiotowy. Jak wynika z akt zgłoszeniowych, Urząd Patentowy udzielając prawo ochronne na przedmiotowy znak towarowy w oparciu o przepisy ustawy p.w.p., tj. art. 147, 150, nie żądał spełnienia tego wymogu, gdyż wymogu takiego obowiązująca ustawa p.w.p. nie zawiera.

Wskazane przez wnioskodawcę jako kolejna podstawa prawna unieważnienia znaku BT naruszenie przepisu art. 14 ust.1 u.z.t., również, zdaniem Urzędu Patentowego, nie znajduje uzasadnienia przy ocenie naruszenia ustawowych przesłanek wymaganych przy rejestracji znaku. Przepis ten nie dotyczy bowiem ustawowego wymogu do spełnienia przez oznaczenie zgłoszone do ochrony, lecz wyjątków, w których istnieje możliwość rejestracji lub używania oznaczenia podobnego do już zarejestrowanego, gdy zawiera ono np. oznaczenie firmy, nazwę, godło lub nazwisko właściciela tego przedsiębiorstwa.

Kolejny zarzut, że rejestracja znaku BT narusza przepis z art. 9 ust. 1 pkt 2 nie jest trafny.

Wnioskodawcy nie wykazali nadto w ocenie Urzędu, że przedmiotowe oznaczenie było przed datą zgłoszenia przedmiotowego oznaczenia do rejestracji w Urzędzie Patentowym znakiem towarowym powszechnie znanym w Polsce, tj. znanym większości potencjalnych odbiorców betonu towarowego, ponieważ przedstawione dowody są niewystarczające do takiego uznania. Przedłożone jako dowody materiały reklamowe są nieskuteczne, gdyż nie są datowane i nie udało się w toku postępowania przed Urzędem Patentowym ustalić daty ich wydania, a sama korespondencja wewnętrzna wnioskodawców opatrzona przedmiotowym oznaczeniem o powszechnej znajomości tego oznaczenia nie świadczy.

Tym samym więc brak jest podstaw do przyjęcia, że rejestracja znaku BT narusza przepis art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych.

Natomiast Urząd Patentowy RP uznał za trafny zarzut wnioskodawcy, naruszenia przy rejestracji przepisów art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, tj. że zostały naruszone przy udzieleniu przedmiotowego prawa ochronnego zasady współżycia społecznego poprzez wykorzystanie renomy oznaczenia wnioskodawcy i poprzez samo zachowanie uprawnionego z rejestracji.

Zdaniem Urzędu świadczą o tym przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności sprawy, tj. zgłoszenie przez uprawnionego przedmiotowego znaku w postaci identycznej z oznaczeniem stosowanym przez wnioskodawców, z uwzględnieniem faktu, że w dacie zgłoszenia przedmiotowego oznaczenia do rejestracji w Urzędzie Patentowym uprawniony pełnił w B. funkcję wiceprezesa zarządu i z tego tytułu wiedział, że oznaczenie [...], zarówno w części graficznej przejętej od firmy V., jak i słownej stanowiącej składnik firm rejestrowych wnioskodawców, było używane nie tylko przez wnioskodawców, ale i przez inne podmioty mające w swej nazwie oznaczenie [...]. Mimo tej wiedzy uprawniony zgłosił do rejestracji cudzy znak. Ponadto był zobowiązany umową o pracę do nie angażowania się w działalność konkurencyjną wobec pracodawcy, tj. B. Urząd Patentowy RP podzielił też stanowisko wnioskodawcy, iż przy rejestracji spornego znaku towarowego doszło do naruszenia art. 8 pkt.2 ustawy o znakach towarowych, tj. że zostały naruszone przy udzieleniu przedmiotowego prawa ochronnego prawa osobiste wnioskodawców, tj. ich prawa do firmy, gdyż oznaczenie "BT", jako skrót wyrażenia [...] stanowi element dominujący firm wnioskodawców zarejestrowanych przed datą zgłoszenia przedmiotowego oznaczenia do rejestracji w Urzędzie Patentowym. W tym względzie Urząd Patentowy odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA 3390/01, w którym, jak podał Sąd, stwierdził, że w wypadku kolizji między prawem wynikającym z rejestracji znaku towarowego, a prawem do nazwy przedsiębiorstwa lub jej istotnej części, wpisanego do rejestru i działającego na rynku przed uzyskaniem rejestracji znaku przez inny podmiot, pierwszeństwo należy przyznać ochronie nazwy przedsiębiorstwa, istniejącego już w chwili rejestracji znaku.

W przedmiotowej sprawie w dacie, według której oznacza się pierwszeństwo z rejestracji znaku (udzielenia ochrony na znak) "BT" nr [...], tj. w dniu [...] maja 1999 r. istniały już takie firmy jak B. Sp. z o.o. O., B. Sp. z o.o. O., B. Sp. z o.o. K., B. Sp. z o.o. B., co wynika z przedłożonych wypisów z Krajowego Rejestru Sądowego, a więc pierwszeństwo należy przyznać ochronie nazw tych przedsiębiorstw.

W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "BT" i stosownie do art. 98 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 2 prawo właściwości przemysłowej orzekł o kosztach postępowania

W skardze na powyższą decyzję L. P. wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 8 pkt 1 i 2, art. 29, art. 30 ustawy o znakach towarowych oraz art. 68, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 138 k.p.a. w zw. z art. 37 wyżej cyt. ustawy oraz art. 65 k.c.

Zdaniem skarżącego wnioskodawcy nie udowodnili, że rejestracja znaku nastąpiła z naruszeniem art. 8 pkt 1 i 2 powołanej ustawy. W postępowaniu nie wykazano bowiem, ze uprawniony z rejestracji znaku dokonał zgłoszenia w złej wierze, i że wykorzystał renomę znaku BT bo wnioskodawcy mieli zarejestrowane w Sądach Rejestrowych tylko nazwy BT, bez formy graficznej i zarejestrowany znak towarowy [...] nie koliduje z oznaczeniami handlowymi spółek (wnioskodawców). Bezpodstawne jest przypisywanie uprawnionemu z rejestracji (tj. skarżącemu) przywłaszczenia cudzego znaku, bo brak jest na tę okoliczność dowodu, i przy rejestracji znaku nie zostały naruszone zasady współżycia społecznego i tym samym nie doszło do naruszenia art. 8 pkt 1 u.z.t. W przepisie tym nie ma odesłania do konkretnie określonej zasady współżycia społecznego, lecz powołany został bliżej nieokreślony system zasad współżycia społecznego w postaci klauzuli generalnej. Rzeczą organu stosującego powołany przepis jest zatem ustalenie, czy rozpatrywane zgłoszenie pozostaje w sprzeczności z określonymi zasadami i jeżeli ma on stanowić podstawę unieważnienia prawa ochronnego to organ winien ukonkretnić i wskazać określoną zasadę współżycia, która została naruszona, a tego organ nie uczynił i przy tym zaprzeczył sobie stwierdzając, że przedmiotowy znak towarowy nie narusza art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. Zarzut naruszenia art. 8 pkt 2 u.z.t. również nie został w ocenie skarżącego udowodniony, bo nie jest poparty prawomocnym wyrokiem, a wnioskodawcy nie udowodnili, że zostały naruszone ich prawa osobiste lub majątkowe. Brak jest zatem po stronie wnioskodawców interesu prawnego w żądaniu unieważnienia ww. znaku.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosowanie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym ta kontrola, zgodnie z § 2 powyższego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. l34 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Art. 315 ust. 3 ustawy prawo własności przemysłowej statuuje zasadę, zgodnie z którą zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed dniem 22 sierpnia 2001r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. Tym samym więc, Urząd Patentowy RP zasadnie dokonał oceny zdolności ochronnej przedmiotowego znaku, zgłoszonego do rejestracji w dniu [...] maja 1999r., z punktu widzenia przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych mając przy tym na uwadze (w zw. z udzieleniem ochrony decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r.) przepis art. 164 p.w.p. Przepis ten stanowi, iż prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.

Przepisy ustawy prawo własności przemysłowej (podobnie, jak przepisy ustawy o znakach towarowych) nie definiują na własny użytek pojęcia interesu prawnego. Z tego też względu, a także faktu, iż stosownie do art. 256 pkt 1 tej ustawy, do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP, w którym wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji jest rozpoznawany mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. (z wyłączeniem dot. kosztów postępowania i przepisów k.p.a. o ponownym rozpatrzeniu sprawy) nie ma żadnych przesłanek, aby pojęciu interesu prawnego (art. 164 p.w.p.) przypisywać dla potrzeb postępowania w powyższym zakresie odmienną treść niż ma ono na gruncie przepisów k.p.a. Należy zatem przyjąć, jak to czyni skarżący, iż pojecie interesu prawnego stanowiącego przesłankę żądania unieważnienia prawa z rejestracji jest tożsame z pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. (por. powołany w skardze wyrok NSA z dnia 27 maja 1999r. sygn. akt III RW 5/99 oraz wyrok NSA z dnia 17 lipca 2003r. sygn. akt II SA 1165/02), tyle, ze odwołanie się do tożsamości tych pojęć nie oznacza, wbrew przekonaniu skarżącego, wadliwości ustaleń Urzędu Patentowego co do istnienia po stronie wnioskodawców interesu prawnego w żądaniu unieważnienia przedmiotowego znaku. Interes prawny dotyczy bowiem szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, którą wyznaczają różnego rodzaju normy prawne, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści lub prawnie chronione wolności. Wykazanie interesu prawnego wymagało zatem wskazania przez wnioskodawców, iż zachodzi związek rejestracji przedmiotowego znaku z jego sytuacją prawną i taki związek został przez wnioskodawców wykazany. Bezsporną jest bowiem podniesiona przez nich okoliczność, iż zostali wezwani prze uprawnionego L. P. (skarżącego w niniejszej sprawie) do zaniechania używania oznaczenia objętego przedmiotowym wzorem oraz do usunięcia skutków i wydania korzyści majątkowych z tytułu jego używania. Nadto zostały wszczęte przeciwko nim postępowania o naruszenie oznaczenia i ustaleń Urzędu Patentowego w tym zakresie skarżący nie podważa. Należy mieć przy tym na uwadze, iż oznaczenie objęte znakiem [...] stanowi element ich firm, a prawo do nazwy firmy jest dobrem prawnie chronionym. W takim stanie rzeczy Urząd Patentowy RP zasadnie, bez naruszenia art. 164 p.w.p. uznał, iż wnioskodawcy legitymują się interesem prawnym w żądaniu unieważnienia przedmiotowego znaku. Urząd Patentowy RP nie podzielił części zarzutów, tj. tych, które odnoszą się do naruszenia art. 4, 6 ust. 1, 14, 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych, jednakże ta podkreślana w skardze okoliczność nie może stanowić dowodu na to, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa.

Podstawę materialno-prawną decyzji stanowią bowiem przepisy art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych, w zw. z art. 164 p.w.p. Zgodnie z tym przepisem, nie dopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego (pkt 1) oraz narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich (pkt 2).

Wprawdzie zasady współżycia społecznego będące obiektywnym miernikiem oceny zostały art. 8 ust. 1 powołanej ustawy odniesione do znaku towarowego, a nie do zachowania zgłaszającego znak do rejestracji. Jednakże w orzecznictwie przyjęto, iż przy badaniu naruszenia tych zasad należy również uwzględnić elementy podmiotowe. Tym samym wiec także określone naganne zachowania zgłaszającego mogą o istnieniu przesłanki, o której w powołanym przepisie mowa, przesądzać. Taki też stan rzeczy, co trafnie przyjął Urząd Patentowy RP, w sprawie zachodzi. Nie jest bowiem kwestionowane przez skarżącego ustalenie poczynione przez Urząd Patentowy, iż skarżący pełnił w B. funkcję wiceprezesa zarządu i z tego tytułu znane mu było oznaczenie BT tak w części graficznej (przyjętej od firmy V.), jak i własnej, stanowiącej składnik firm rejestrowych wnioskodawców i miał on przy tym wiedzę, co do używania tego oznaczenia zarówno przez wnioskodawców, jak i przez inne podmioty mające w nazwie oznaczenie BT. Wykorzystanie tej wiedzy nabytej w zw. z pełnioną funkcją dla zgłoszenia do rejestracji przedmiotowego znaku, w którym oznaczenie jest elementem dominującym stanowi o naganności zachowania skarżącego skutkującym naruszeniem zasad współżycia społecznego. Wykorzystanie cudzego oznaczenia i ubieganie się o rejestrację miało służyć uzyskaniu od wnioskodawców korzyści płynących z faktu udzielenia przez Urząd Patentowy RP prawa z rejestracji i działania przez skarżącego podjęte po wydaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2003r. (w tym przedmiocie) jednoznacznie na to wskazują. Skarżący zakazał bowiem spółkom B. używania dotychczas stosowanych oznaczeń, zażądał wydania korzyści z ich używania i opłat licencyjnych w przypadku dalszego używania. Takiej oceny nie zmienia okoliczność, iż jeden z wnioskodawców B. dokonał przeniesienia prawa do przedmiotowego zgłoszenia na rzecz skarżącego. W ocenie Sądu uzasadniony jest także zarzut, iż przy rejestracji spornego znaku doszło do naruszenia art. 8 pkt 2 powołanej ustawy. Oznaczenie [...] stanowi bowiem element dominujący firm wnioskodawców i rejestracja przedmiotowego znaku zapewniająca skarżącemu wyłączność jego używania uniemożliwia wnioskodawcom korzystanie z firmy, której elementem dominującym jest powyższe oznaczenie. Naruszone zostały zatem dobra osobiste wnioskodawców, tj. ich prawa do firmy i w tym względzie nie jest istotna podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż firmy zostały zarejestrowane w dacie późniejszej (1997) niż data podjęcia przez niego działalności gospodarczej, tj. wskazana we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej data [...] stycznia 1996r. Chodzi bowiem o datę, wpisu wnioskodawców do rejestru, a z wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego w sposób jednoznaczny wynika, iż firmy te istniały już w 1997 r., a zatem przed datą, wg której oznacza się pierwszeństwo z rejestracji znaku, tj. przed dniem 31 maja 1999r. Pierwszeństwo należy zatem przyznać ochronie nazw tych przedsiębiorstw (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2002r. sygn. akt II SA 3390/01, wyrok SN z dnia 14 czerwca 1988r. sygn. akt II CR 367/87, wyrok SN z dnia 28 października 1998r. sygn. akt II SKN 25/98). Zachodzi bowiem kolizja między prawem do nazwy (wskazanych przedsiębiorstw), które zostały wpisane do rejestru i prowadziły działalność przed uzyskaniem rejestracji znaku przez skarżącego. W świetle powyższego nie znalazły zatem, zdaniem Sądu, potwierdzenia zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t.

Należy przy tym podnieść, iż organ zbadał wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonał wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego bez naruszenia statuowanej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje przy tym na przesłanki faktyczne i prawne, którymi Urząd Patentowy RP kierował się przy załatwianiu sprawy spełniając tym samym podstawowe zadanie podlegające na wyjaśnieniu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji i korespondując z jego treścią. Niezasadne są zatem zarzuty skargi dot. naruszenia przepisów prawa procesowego. Niezrozumiałym (bliżej zresztą niesprecyzowanym) jest zarzut naruszenia art. 65 k.c.

W tym stanie rzeczy Sąd mając nadto na uwadze, iż prawu odpowiada także rozstrzygniecie w zakresie kosztów postępowania (pkt 2) orzekł, jak w sentencji stosownie do art. 151 p.p.s.a.