Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2037/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30  ust. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o. o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej S. Sp. z o. o. w W. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Sp. z o.o. S. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że kontrolowaną decyzją wniesiono sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W.

Zdaniem organu zgłoszenie obejmuje wykonanie wolno stojącego urządzenia reklamowego posadowionego na fundamencie nieprzestawialnym, trwale związanego z gruntem, o czym przesądzają wymiary planowanego urządzenia i obecność fundamentu.

Organ uznał, że decyzja organu I instancji wnosząca sprzeciw do zgłoszonego zamiaru wykonania urządzenia reklamowego, była słuszna i zgodna z prawem.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka S.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej podniósł, że nie zgadza się z ustaleniem organu, iż objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem. Zdaniem skarżącego o tym czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje jego wielkość czy też gabaryty, stabilność i trwałość posadowienia, a jedynie sposób połączenia z gruntem.

Skarżący zakwestionował również ustalenie organu dotyczące nieprzestawnego fundamentu urządzenia – gdyż przedstawiony wraz ze zgłoszeniem projekt budowlany w sposób jednoznaczny przewiduje, że urządzenie reklamowe składa się z przestawnej prefabrykowanej podstawy, słupa nośnego oraz tablicy ekspozycyjnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji

W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru instalacji tablicy reklamowej na działce nr ew. [...] przy ulicy [...] w W.

Zdaniem składu orzekającego kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego .

Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych (art. 30 Prawa budowlanego) jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego, w przebiegu którego właściwy organ powinien ustalić, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach prawa. W prowadzonym w tym zakresie postępowaniu wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia (w rozpatrywanej sprawie zgłoszenie sprzeciwu) powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego stosownie do zasad określonych w art. 7 i art. 77 kpa, a uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa.

Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd Administracyjny wydanej decyzji.

Należy przy tym podkreślić, że również istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie.

Zgodnie z art. 140 kpa, organ ten, jest tak samo jak organ I instancji związany przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Ma również możliwość na podstawie art. 136 kpa przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Kierując się powyższymi zasadami organ w rozpoznawanej sprawie powinien więc przede wszystkim ustalić charakter zamierzenia inwestycyjnego, a więc ocenić na podstawie złożonych przez inwestora (zgodnie z art. 30 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane) wraz ze zgłoszeniem informacji i dokumentów, charakter zgłoszonych robót. Jest to konieczne dla jednoznacznej oceny czy ich rodzaj i zakres wymaga pozwolenia na budowę czy też może być zaakceptowany w uproszczonym trybie zgłoszenia.

Dopiero bowiem ustalenie czy inwestycja jest budową określoną w art. 3 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy czyli wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, realizacja której wymaga pozwolenia na budowę, czy też instalacją tablicy i urządzenia reklamowego o której mowa w art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy objętą zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 obowiązkiem zgłoszenia, pozwoli organowi na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa.

Powyższych ustaleń organ winien dokonać na podstawie szczegółowej analizy przedstawionego projektu budowlanego wskazującego rodzaj i zakres robót niezbędnych dla zrealizowania zamierzonej inwestycji pamiętając, iż ustawodawca w 1997 r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji polegającej na wykonaniu czynności montażowych w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonywania prac budowlanych w określonym miejscu, co spowodowało, że możliwa stała się instalacja tablicy reklamowej poza budynkiem.

Dokonując tej zmiany ustawodawca pozostawił pojęcie budowy (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) definiując je jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu.

Z definicji tych wynika, że skoro budową jest wykonywanie obiektu w określonym miejscu, to za instalację należy uznać realizację takiego obiektu, który nie musi być wykonany w określonym miejscu, może być zdemontowany, zmontowany na nowo i ustawiony w dowolnym miejscu.

Dla dokonania prawidłowych ustaleń w w/w zakresie organ zobowiązany był zbadać załączony do zgłoszenia projekt budowlany tablicy reklamowej tak w części graficznej jak i opisowej.

Takiego badania zdaniem Sądu organ nie przeprowadził.

Znajdujący się w aktach projekt budowlany jest projektem powtarzalnym w którym podano, że może być zaadoptowany dla potrzeb skarżącej spółki.

Zaprojektowano w nim podstawę dla tablicy reklamowej z elementu prefabrykowanego, która może być ustawiona na podłożu betonowym, asfalcie lub bezpośrednio na gruncie – piaskach, piaskach gliniastych, żwirach o odpowiednim stopniu zagęszczenia. Przewidziano również, iż w przypadku zalegania w podłożu gruntów nienośnych należy wykonać podsypkę z pospółki lub piasku czy żwiru i zagęścić ją do odpowiedniego stopnia.

Wskazano więc w projekcie różne warianty dotyczące sposobu ustawienia przedmiotowego urządzenia na gruncie.

W związku z tym koniecznym było dokonanie ustaleń dla określenia czy dla realizacji inwestycji objętej zgłoszeniem konieczne będzie wykonanie w określonym miejscu prac budowlanych polegających na odpowiednim przygotowaniu podłoża, co oznaczałoby że inwestycja ta wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę.

Należy ponadto podnieść, że z art. 30 ustawy Prawo budowlane wynika wprost, że zgłoszeniem może być objęta konkretna inwestycja, planowana w ściśle określonym miejscu, ze wskazaniem rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych.

Projekt dołączony do zgłoszenia dokonanego przez skarżącą spółkę nie spełnia tych wymogów, a organ nie wykonał obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie zażądał od inwestora uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym wyżej zakresie.

Organ w ogóle nie ocenił przedstawionego przez zgłaszającego projektu co jest wadą nie pozwalającą sądowi na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia.

Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 1 października 2009 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1461/08 " dla przyjęcia czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 28 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego poprzez ustalenie czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę".

Powyższe ustalenia Sądu pozwalają na przyjęcie, że organ naruszył przepisy procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i w związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2002 r. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.