Wyrok NSA, sygn. akt FSK 1724/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 111 par. 1-2, art. 174, art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego /art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/, jak i naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 tej ustawy/, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

TEZY

W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego /art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/, jak i naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 tej ustawy/, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Gminy Miasta S. - Miejski Zakład Komunikacyjny w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2004 r. SA/Sz 1779/02 w sprawie ze skargi Gminy Miasta S. - Miejski Zakład Komunikacyjny w S. na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 5 lipca 2002 r. (...) w przedmiocie odsetek od zaległości podatkowych - oddala skargę kasacyjną; (...).


UZASADNIENIE

Wyrokiem 29 kwietnia 2004 r., SA/Sz 1779/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Gminy Miasto S. - Miejski Zakład Komunikacyjny w S. na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 5 lipca 2002 r., (...) w przedmiocie odsetek od zaległości podatkowych.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że decyzją z dnia 5 lipca 2002 r., (...), wydaną z powołaniem się na przepisy art. 53 par. 1, par. 4, par. 5 pkt 2, art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz par. 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 maja 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 40 poz. 463/, Izba Skarbowa w S. orzekła o utrzymaniu w mocy decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 5 kwietnia 2002 r., (...), określającej Miejskiemu Zakładowi Komunikacyjnemu w S. na kwotę 44.730,20 zł wysokość odsetek od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za maj 2001 r.

Sąd wskazał, że powyższa decyzja ostateczna zaskarżona została przez Gminę Miasto Szczecin Miejski Zakład Komunikacyjny w S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 52 par. 1 i art. 54 par. 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie nastąpił zwrot podatku, bowiem organ podatkowy dokonał zabezpieczenia zaległości podatkowej podatnika, a ponadto z naruszeniem art. 247 par. 1 pkt 4 i art. 33 par. 1 tejże ustawy, z uwagi na to, że decyzja określająca odsetki została wydana w sprawie wcześniej już umorzonej i wygasłej w zakresie zabezpieczenia. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty podniesione w odwołaniu, a ponadto wskazano, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności, ponieważ dotyczy ona sprawy prawomocnie umorzonej. Podniesiono także, iż decyzja ostateczna określająca zaległość podatkową została również zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w S. wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga okazała się nieuzasadniona - nie istnieją bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa.

Sąd stwierdził, iż zgodnie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, zobowiązanie podatkowe lub zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przyjmuje się w kwotach wynikających z deklaracji podatkowych składanych przez podatnika za okresy miesięczne, chyba że urząd skarbowy decyzją administracyjną określi zobowiązanie lub zwrot w innej wysokości. Z treści tego przepisu wynika, że obowiązek prawidłowego obliczenia podatku należnego, przy uwzględnieniu podatku naliczonego, spoczywa na podatniku.

Wobec stwierdzenia przez organ podatkowy, na skutek wszczętego postępowania podatkowego, że wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego jest inna od wykazanej w deklaracji, organ ten - w myśl art. 21 par. 3 Ordynacji podatkowej - decyzją z 27.09.2001 r. dokonał określenia zaległości podatkowej w kwocie 614.240 zł w podatku od towarów i usług za maj 2001 r., utrzymaną w mocy decyzją Izby Skarbowej w S. z dnia 8.01.2002 r. (...).

Sąd stwierdził, iż określenie przez organ podatkowy pierwszej instancji, decyzją z dnia 5.04.2002 r. odsetek za zwłokę od tej zaległości podatkowej w kwocie 44.730,20 zł, zaakceptowane następnie przez organ odwoławczy, nie może być uznane za niezgodne z prawem, a w szczególności z przepisami Ordynacji podatkowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący nie kwestionuje prawidłowości ustaleń co do wysokości tej kwoty, tj. zastosowanej stopy oprocentowania odsetek lub okresu pozostawania w zwłoce. Skarżący zarzuca przede wszystkim, iż nie doszło w sprawie do "zwrotu podatku", co jest ustawową przesłanką powstania zaległości podatkowej w stanie faktycznym, którego konsekwencją było naliczenie skarżącemu odsetek za zwłokę.

W takiej sytuacji Sąd stwierdził, że zarzut taki odnosi się do zasadności decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej, a więc wykracza poza zakres przedmiotowy skargi w rozpatrywanej sprawie i pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę. Zarzut taki może być rozpatrywany jedynie w postępowaniu dotyczącym decyzji określającej zaległość podatkową.

Sąd zważył, że wprawdzie skarżący w odrębnym postępowaniu zaskarżył decyzję ostateczną określającą zaległość podatkową jednak sam fakt kwestionowania tej decyzji, dopóki decyzja ta nie zostanie uchylona, nie stwarza skutecznych podstaw do kwestionowania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji określającej wysokość, odsetek od tej zaległości, wydanej w warunkach art. 53 par. 4 Ordynacji podatkowej.

Wobec tego, iż odsetki za zwłokę nalicza się od dnia zwrotu podatku /art. 53 par. 5 Ordynacji podatkowej/ w sprawie niniejszej Sąd stwierdził, że bezspornym jest, iż w dniu 20 lipca 2001 r. organ podatkowy przekazał na konto skarżącego kwotę 1.115.122 zł, tytułem "zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za okres 5/2001 r. Kwota ta stanowi różnicę pomiędzy wykazaną przez skarżącego w deklaracji nadwyżką podatku naliczonego nad należnym za maj 2001 r., a kwotą 798.512 zł tj. przybliżoną kwotą zaległości podatkowej w podatku od towarów usług za maj 2001 r., zabezpieczoną przez organ podatkowy decyzją z 18 lipca 2001 r. Nie ulega więc wątpliwości, w ocenie Sądu, że w dniu 20 lipca 2001 r. nastąpił "zwrot podatku" na konto skarżącego, wprawdzie w wysokości pomniejszonej o kwotę zabezpieczoną przez organ, jednak kwota ta stanowiła od tej daty własność skarżącego /pozostając na oprocentowanym koncie depozytowym organu podatkowego do czasu wydania i doręczenia decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej/.

Sąd zważył, że podnoszone przez skarżącego pozostałe zarzuty dotyczące kwestii zabezpieczenia zaległości podatkowej, rozliczenia z "konta depozytowego" kwoty 802.340,48 zł i umorzenia postępowania w tej sprawie pozostają bez wpływu na dokonaną wyżej ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Nie jest przy tym uzasadniony zarzut, że zaskarżona decyzja określająca wysokość odsetek dotknięta jest nieważnością bowiem dotyczy sprawy uprzednio ponownie umorzonej, gdyż ostateczna decyzja umarzająca postępowanie w sprawie nie dotyczyły określenia wysokości odsetek, lecz sposobu rozliczenia przez organ I instancji kwoty 802.340,48 zł z konta depozytowego /tj. kwoty uprzednio wraz z oprocentowaniem zabezpieczonej/.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Miejski Zakład Komunikacyjny w S. zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania w art. 111 w zw. z art. 64 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

2. naruszenie prawa materialnego w art. 2, art. 6, art. 19 ust. 1 i 3a, art. 27 ust 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w związku z art. 155 par. 1 Kc oraz 134 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 54 par. 1 Ordynacji podatkowej,

3. naruszenie przepisów postępowania - art. 111 w zw. z art. 64 par. 3 i art. 134 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. oraz art. 54 par. 1 pkt 1 oraz art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej. Wniesiono o:

1. o łączne rozpoznanie skarg - skargi niniejszej ze skargą kasacyjną wniesioną dnia 10.03.2004 r. od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 20.01.2004 r. SA/Sz 493/02,

2. o rozpoznanie skarg w trybie art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznanie sprawy skargi, uchylenie decyzji Izby Skarbowej w S. w całości oraz zasądzenie od niej na rzecz strony skarżącej kosztów sądowych w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że u podstaw niniejszego sporu leży decyzja Urzędu Skarbowego i Izby Skarbowej w S. (...) oraz wyrok WSA w Szczecinie SA/Sz 493/02 zaskarżony skargą kasacyjną z dnia 8.03.2004 r., która powinna być rozpoznana łącznie z niniejszą sprawą, gdyż wniosek o to został złożony w skardze z dnia 31.07.2002 r. i w żaden sposób nie został oceniony.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący powraca do tego wniosku i wnosi o łączne rozpoznanie niniejszej skargi ze skargą z dnia 8.03.2004 r. na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20.01.2004 r., SA/Sz 493/02.

Podniesiono, że skarżący niezmiennie twierdzi i dowodzi, że w rozliczeniu podatku VAT za miesiąc maj 2001 r. w ogóle nie powstała zaległość podatkowa, z którą związany byłby też obowiązek zapłaty odsetek. Niezależnie od tego skarżący wywodzi i dowodzi, iż nawet gdyby ze słów "otrzymał" miałaby wynikać zaległość podatkowa to przez fakt, że Drugi Urząd Skarbowy zatrzymał kwotę 802.340,48 zł (...), a którą zarachował na zaległość podatkową, to w ogóle nie powstał obowiązek podatkowy gdyż jest to sytuacja do której ma zastosowanie art. 54 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Dla sprawy istotne jest również, zdaniem autora skargi kasacyjnej, i to że postanowienie Urzędu Skarbowego ustalające obowiązek zapłaty odsetek zostało przez Izbę Skarbową w S. postanowieniem z dnia 8.01.2002 r. (...) uchylone, a postępowanie w sprawie umorzone. Sprawa rozpatrywana była z zażalenia skarżącego na ustalenie obowiązku odsetkowego a nie co do sposobu zarachowania z zabezpieczenia. Postanowienie Izby Skarbowej dotyczyło zatem, przede wszystkim, ustalenia zobowiązania i to zostało umorzone.

Podniesiono, że w innym przypadku Izba Skarbowa poprzestałaby na uchyleniu postanowienia.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29.04.2004 r. pominął ten moment uznając, że skoro zaistniała zaległość podatkowa, to też był obowiązek zapłacenia odsetek bez względu na to czy i jaka istniała procedura rozliczenia depozytu ani jak opieszale czy niekonsekwentnie postępowały organy skarbowe. Przede wszystkim jednak skarżący poprzez skargi kasacyjne od wyroków WSA w Szczecinie z dnia 20.01.2004 r., SA/Sz 493/02 i z dnia 29.04.2004 r., SA/Sz 1779/02 chce wykazać, że w ogóle nie miał zobowiązań podatkowych a decyzje organów podatkowych były wadliwe.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w S., stosownie do art. 179 i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o jej oddalenie.

W odpowiedzi na zarzuty skarżącego - Miejskiego Zakładu Komunikacyjnego w S. - Dyrektor Izby Skarbowej w S. wyjaśnił, iż w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów, albowiem w myśl mającego zastosowanie w niniejszym postępowaniu art. 111 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie był zobligowany, a jedynie miał możliwość zarządzenia połączenia kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli sprawy te pozostawały ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie skorzystał z powyższej możliwości. Art. 111 par. 1 nie znajduje zastosowania, gdyż przepis ten dotyczy spraw, które mogły być objęte jedną skargą, co w omawianej sytuacji, w przypadku wydania przez organy podatkowe dwóch odrębnych orzeczeń /decyzja wymiarowa i odsetkowa/, nie zachodzi.

Za nie zasługujący na uwzględnienie uznać również należy, zdaniem organu administracyjnego, zarzut naruszenia przez Sąd art. 134 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi albowiem treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Sąd nie jest co prawda związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednak przedmiot w którym orzeka pozostaje niezmienny. Sąd orzeka w granicach danej sprawy, a zatem nie może sam dowolnie zmieniać zakresu materii, w której wydaje rozstrzygnięcie. Słusznie zatem w niniejszej sprawie, w której przedmiotem skargi było naliczenie odsetek w kwocie 44.730,20 zł Sąd orzekł w przedmiocie tychże odsetek, nie zaś w przedmiocie zaległości podatkowej, która nie była objęta granicami skargi, a w konsekwencji rozpoznania i wyrokowania.

Autor pisma procesowego wskazał, że instytucja pobierania odsetek za zwłokę uregulowana została w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa. W myśl art. 52 par. 1 pkt 2 Ordynacji na równi z zaległością podatkową traktuje się także zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, chyba, że podatnik wykaże, że nie nastąpiło to z jego winy.

Podniesiono, iż zgodnie z art. 53 par. 1 Ordynacji od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. Z kolei art. 53 par. 4 stanowi, iż gdy wskutek wszczętego postępowania podatkowego organ podatkowy wyda decyzję określającą wysokość zaległości podatkowej - organ ten nalicza odsetki za zwłokę, określając ich wysokość na dzień wydania decyzji. Podkreślono, że stosownie do delegacji zawartej w art. 58 Ordynacji - Minister Finansów sprecyzował we wskazanym wyżej rozporządzeniu szczegółowe zasady określania odsetek. Terminy określania odsetek zostały z kolei sprecyzowane w par. 10 cytowanego powyżej rozporządzenia. Stawkę odsetek za zwłokę, zgodnie z art. 56 par. 3 Ordynacji podatkowej ogłasza Minister Finansów w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, zobowiązanie podatkowe lub zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przyjmuje się w kwotach wynikających z deklaracji podatkowych składanych przez podatnika za okresy miesięczne, chyba, że urząd skarbowy decyzją administracyjną określi zobowiązanie lub zwrot w innej wysokości. Z treści przepisu wynika, że obowiązek prawidłowego obliczenia podatku należnego przy uwzględnieniu podatku naliczonego spoczywa na podatniku.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, w ocenie organu administracyjnego, iż w deklaracji dla podatku od towarów i usług za maj 2001 r. wykazano nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 1.913.634 zł. Drugi Urząd Skarbowy w S. w dniu 20 lipca 2001 r. przekazał kwotę zwrotu zgodnie z dyspozycją podatnika, uprzednio zabezpieczając decyzją z dnia 18 lipca 2001 r., (...) przybliżoną kwotę zaległości. Następnie organ ten decyzją z dnia 27 września 2001 r. (...) w podatku od towarów i usług za maj 2001 r. określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie 1.299.394 zł, zaległość podatkową w kwocie 614.240 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 184.272 zł.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, różnica między zwrotem wykazanym w deklaracji a określonym decyzją jest zaległością podatkową w rozumieniu art. 52 par. 1 ust. 2 Ordynacji podatkowej, od której naliczane są odsetki za zwłokę.

W związku z tym zasadnie określono odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej za maj 2001 r. w kwocie 44.730,20 zł, liczone od dnia 20 lipca 2001 r. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w S. podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji Izby Skarbowej z dnia 5 lipca 2002 r., (...).

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, dokonanej w świetle zarzutów skargi kasacyjnej, brak jest usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odpowiada prawu.

W piśmie procesowym z dnia 3 września 2004 r. skarżący wniósł aby do sprawy dołączono do łącznego rozpoznania skargę kasacyjną z dnia 18.06.2004 r. od wyroku WSA w Szczecinie SA/Sz 1779/02 w sporze między stronami o zobowiązanie pozostające w ścisłym związku ze skargą FSK 965/04. Wniosek o łączne rozpoznanie tych spraw skarżący zgłosił w skardze kasacyjnej mającej w NSA FSK 1724/04 w oczekiwaniu na rozpoznanie.

Wniosek o rozpoznanie obu spraw zgłoszono już w toku postępowania przed WSA w Szczecinie. Wniosek został pominięty bez uzasadnienia. W skardze kasacyjnej z dnia 18.06.04 r. od wyroku, podniesiony został zarzut obrazy art. 111 par. 1.

Co do stanowiska Izby Skarbowej w S. w odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący stwierdził, że w ocenie obowiązku podatkowego zachowane muszą być logiczne pojęcia całego systemu prawa. W tym przypadku niezdefiniowane w ustawie o podatku VAT słowa "otrzymanie towaru" nie może być interpretowane w oderwaniu od pojęć ukształtowanych w całym systemie prawa.

Tramwaje, z którymi spór podatkowy jest związany w umowie z "AK" S.A. w Ch., zostały indywidualnie oznaczone i umowa w znaczeniu stosunków cywilnych także była wykonywana w Ch. Tramwaje jako rzeczy co do tożsamości oznaczone zostały przez producenta wydane skarżącemu w dniu 28.05.2004 r. w Ch. - tak jak przewidywała umowa.

Drugi Urząd Skarbowy w S. fakt ten wadliwie zakwalifikował do obrotu rzeczami oznaczonymi co do gatunku i bezpodstawnie w oparciu o tę ocenę ustalił zobowiązanie podatkowe. W postępowaniu odwoławczym Izba Skarbowa, a następnie WSA w Szczecinie całkowicie pominęły zarzuty skarżącego w istotnej części decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w S., a więc tego że tramwaje były rzeczami oznaczonymi co do tożsamości a nie rzeczami oznaczonymi co do gatunku. Kwestia kwalifikacji towaru nie może być pominięta w postępowaniu administracyjnosądowym skoro od tej kwalifikacji zależy obowiązek podatkowy.

Strona wnosząca skargę kasacyjną podkreśliła, iż Sąd Administracyjny jest zobowiązany w kwalifikowaniu obowiązku podatkowego zastosować logikę pojęciową w całym systemie prawa ukształtowaną. Skarżący otrzymał towar - tramwaje w dniu 28.05.2001 r. w Ch. i to jest jedyny fakt do znaczenia obowiązku i prawa do rozliczenia podatku VAT.

Wskazano, że Izba Skarbowa w stanowisku do kasacji nie przedstawiła żadnych argumentów przeciw temu twierdzeniu, chociaż jako organ II instancji postępowania podatkowego Ordynacją podatkową do tego jest zobowiązana. Skarżący ma więc tym bardziej prawo oczekiwać od Sądu wnikliwej oceny sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 par. 2 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego.

W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.

Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut.

Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

Na wstępie trzeba zaznaczyć, że wyrokiem z dnia 29 września 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 stycznia 2004 r., SA/Sz 493/02 w przedmiocie zaległości podatkowej, od której naliczono sporne odsetki. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko w sprawie łącznego rozpoznania sprawy zaległości podatkowej i odsetek. Sąd stanął na stanowisku, że nie zachodzą przewidziane w art. 111 par. 1 i 2 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, okoliczności uzasadniające połączenie oddzielnych spraw, toczących się przed sądem do łącznego rozpoznania.

Zwalnia to Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie od wykazywania bezzasadności zarzutu naruszenia art. 111 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Błędne jest zapatrywanie strony skarżącej, iż sąd administracyjny może wykraczać poza przedmiot sprawy określony w zaskarżonej decyzji.

Art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie zakreśla granice rozstrzygnięcia do "danej sprawy". Bezzasadnie więc strona skarżąca zarzuca, iż Sąd I instancji nie badał kwestii będącej przedmiotem innej sprawy, której przedmiot dotyczył zaległości podatkowej.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż Sąd I instancji nie stosował tych przepisów w niniejszej sprawie. Zauważyć należy, że Sąd nie mógł ich stosować, gdyż nie były one podstawą prawną zaskarżonej decyzji. Przepisy te stosował Sąd w wyżej wymienionej sprawie, w której skargę kasacyjną oddalono.

Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.