Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3382/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko za nieprawidłowe
Powołane przepisy: article: art. 86a ust. 2, ust. 4
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J. sp. j. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 24 lipca 2014 r. nr IPPP1/443-550/14-2/ISZ w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej za nieprawidłowe stanowisko strony skarżącej, 2) stwierdza, że interpretacja indywidualna wskazana w pkt 1) nie może być wykonana w części, w jakiej została uchylona, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz J. sp. j. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Finansów interpretacją indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia 24 lipca 2014 r. nr IPPP1/443-550/14-2/IS uznał stanowisko J. R. S., J. W. spółka jawna (dalej Skarżącą Spółka) przedstawione we wniosku z dnia 13 maja 2014 ro wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

- prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z samochodami służbowymi (wielozadaniowy, van) o których mowa w art. 86a ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2014 roku (j.t. Dz. U. 2011, Nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej powoływanej, jako ustawa o VAT) za prawidłowe,

- uznania, wykorzystywania przez pracowników Spółki samochodów służbowych do dojazdów z miejsca pracy do miejsca zamieszkania i odwrotnie, za przejazdy służbowe za nieprawidłowe.

Na podstawie akt sprawy Sąd przyjął następujący stan faktyczny za podstawę do wydania wyroku w niniejszej sprawie.

W dniu 16 maja 2014 r. do organy wpłynął wniosek Skarżącej Spółki o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wniosek dotyczył prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z samochodami służbowymi (wielozadaniowymi, van) o, których mowa w art. 86a ust. 2 ustawy .

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą między innymi w zakresie dostawy filtrów i części zamiennych do samochodów. Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca posiada samochody, których dowody rejestracyjne posiadają adnotację VAT-1 i kwalifikowane są jako pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van (dalej: samochody służbowe). Dodatkowe badania techniczne poszczególnych samochodów służbowych przeprowadzono w latach 2006-2013 i zostały one potwierdzone zaświadczeniami wydanymi przez okręgowe stacje kontroli pojazdów. Z powyższych zaświadczeń wynika, iż samochody służbowe odpowiadają warunkom technicznym przewidzianym do uzyskania VAT-1. W samochodach tych nie dokonywano żadnych zmian.

W związku z wykonywaną działalnością gospodarczą, Skarżąca Spółka powierzyła swoim pracownikom samochody służbowe na podstawie pisemnych umów, zgodnie z którymi pracownicy ci zobowiązali się do używania samochodów służbowych wyłącznie w celu wykonywania obowiązków pracowniczych. Obowiązek używania samochodów służbowych przez pracowników Skarżącej Spółki jedynie w celach służbowych wynika także z obowiązującego u wnioskodawcy regulaminu korzystania z samochodów służbowych, który stanowi ponadto, że:

- miejscem parkowania samochodu służbowego jest w każdym przypadku miejsce zamieszkania pracownika korzystającego z Samochodu Służbowego;

- przejazdy pomiędzy miejscem pracy a miejscem parkowania samochodu służbowego są przejazdami wykonywanymi w celach służbowych (spod domu pracownik od razu jedzie wykonywać obowiązki służbowe, np. dojazd na spotkanie z kontrahentem, po zakupy handlowe, do urzędu, po dostawę towaru, pracownik pozostaje mobilny).

W związku z tak opisanym zdarzeniem faktycznym zadano następujące pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, Skarżącej Spółce przysługuje prawo do pełnego (100%) odliczania podatku naliczonego związanego z wydatkami związanymi z używaniem samochodów służbowych (tj. wydatków o, których mowa w art. 86a ust. 2 ustawy o VAT?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Skarżącą wskazała., że w przedstawionym stanie faktycznym, przysługuje jej prawo do pełnego (100%) odliczenia podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych z samochodami służbowymi (tj. wydatków o których mowa w art. 86a ust. 2 ustawy VAT).

Skarżącą stwierdziła, że w myśl art. 86a ust. 2 ustawy o VAT, do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust, 1, zalicza się wydatki dotyczące:.

1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych;

2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;

3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Z art. 86a ust. 3 ustawy o VAT, wynika, że w przypadku gdy pojazdy samochodowe są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, przysługuje mu prawo do pełnego (100%) odliczenia podatku naliczonego wynikającego wydatków związanych z pojazdami samochodowymi. W opinii Skarżącej Spółki, spełnia ona warunek określony w powyższym przepisie, w związku z czym przysługuje mu prawo do pełnego (100%) odliczenia podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych z samochodami służbowymi. Zgodnie bowiem z art. 86a ust. 4 ustawy o VAT, pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:

1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub

2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne.

Użyte w przytoczonym przepisie określenie "lub" oznacza, że aby dany pojazd samochodowy mógł być uznany za wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, wystarczy spełnienie wymogów określonych w pkt 1) bądź w pkt 2). Warunki powyższe nie muszą być spełnione łącznie, aby domniemanie zawarte w tym przepisie chroniło wnioskodawcę. Samochody służbowe Skarżącej Spółki należy uznać za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej, z uwagi na spełnianie warunków opisanych w art. 86a ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT. Z art. 86a ust. 9 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT wynika, że do pojazdów samochodowych, o których mowa w ust. 4 pkt 2, należą pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van.

Spółka wskazała, że zgodnie z uzasadnieniem do projektu ustawy z dnia 7 lutego 2014 roku o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2014, poz. 312) - druk sejmowy nr 2095 - zamieszczonym na stronieinternetowejSejmu:http://orka.sejm.gov.p1//Druki7ka.nsf/0/94055BFFE57407D9C1257C6F00567026/%24File/2095 -uzas.docx:

"Druga grupa pojazdów ustawowo uznanych za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika przy wykorzystywaniu których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu - to pojazdy o konstrukcji wskazującej na ich przeznaczenie do celów gospodarczych: wykluczającej ich użycie do celów prywatnych lub powodującej, że ewentualny użytek do celów prywatnych będzie nieistotny. W ocenie projektodawcy kryteria takie - wśród obecnie obowiązujących wyłączeń z ograniczenia odliczenia - spełniają bezdyskusyjnie następujące pojazdy (wskazane w ust. 9), przeznaczone typowo do przewozu ładunków lub wykorzystania zgodnie ze swoim przeznaczeniem gospodarczym;

- pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van".

Spółka wskazała, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach Ministerstwa Finansów pt. "Nowe Zasady odliczania podatku VAT od wydatków związanych z pojazdami samochodowymi", zamieszczonych na stronie internetowej Ministerstwa Finansów: http://www.finanse.mf.gov.pl. Zdaniem Spółki pojazdy samochodowe kwalifikowane jako pojazdy o których mowa w art. 86a ust. 9 pkt 1) lit. a) Ustawy o VAT, są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej.

Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w art. 86a ust. 9 pkt 1) lit. a) Ustawy o VAT, stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań (art. 86a ust. 10 pkt 1) Ustawy o VAT).

Z kolei z art. 9 ust. 3 powołanej ustawy nowelizującej wynika, że zaświadczenia o przeprowadzonym przez okręgową stację kontroli pojazdów dodatkowym badaniu technicznym wydane przed dniem 1 kwietnia 2014 roku dla pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van, zachowują swoją ważność stosowania nowych przepisów (tj. Ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2014 roku), o ile w pojazdach tych nie zostały wprowadzone zmiany skutkujące niespełnieniem warunków technicznych uprawniających do pełnego odliczenia podatku VAT.

Dowody rejestracyjne samochodów służbowych Skarżącej posiadają adnotację VAT-1 i w dowodach tych samochody kwalifikowane są jako pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van. Dodatkowe badanie techniczne poszczególnych samochodów

służbowych przeprowadzone zostały w latach 2006-2013 i zaświadczeń wydanych przez okręgowe stacje kontroli pojazdów wynika, że samochody te odpowiadają warunkom technicznym przewidzianym dla VAT-1.

W samochodach służbowych nie dokonano ponadto żadnych zmian, w związku z czym w przypadku samochodów służbowych Skarżącej będzie miał zastosowanie przytoczony powyżej art. 9 ust. 3 ustawy nowelizującej. Aby Wnioskodawcy przysługiwało prawo do pełnego (100%) odliczenia podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych z samochodami służbowymi, nie musi on zatem ponownie dokonać dodatkowych badań technicznych tych samochodów, badania te zostały bowiem przeprowadzone w latach 2006-2013.

Mając ponadto na uwadze treść zawieranych przez Skarżącą z pracownikami umów oraz regulaminu w zakresie miejsca parkowania samochodu służbowego oraz przejazdów pomiędzy miejscem pracy a miejscem parkowania samochodu służbowego (szczegółowo przytoczonych w opisie stanu faktycznego), należy stwierdzić, iż treść umów oraz regulaminu nie powoduje utraty przez Skarżącą prawa do pełnego (100%) odliczenia podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych z samochodami służbowymi. Zdaniem Skarżącej wniosek ten jest uzasadniony tym, że:

- parkowanie przez pracownika samochodu służbowego w miejscu zamieszkania pracownika a także przejazd pomiędzy miejscem pracy, a miejscem parkowania samochodu służbowego należy kwalifikować jako przejazdy służbowe, a dodatkowo,

- do uznania że pojazd wykorzystywany jest wyłącznie do działalności gospodarczej wystarczy zakwalifikowanie danego pojazdu jako jednego z wymienionych w art. 86a ust. 9 pkt 1ustawy o VAT.

Reasumując własne stanowisko Skarżąca stwierdziła, że w świetle powyższych konstatacji przysługuje jej prawo do pełnego (100%) odliczenia podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych z samochodami służbowymi.

Minister Finansów interpretacją z dnia 24 lipca 2014 r. nr IPPP1/443-550/14-2/IS uznał stanowisko Skarżącej w zakresie:

- prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z samochodami służbowymi (wielozadaniowy, van) o których mowa w art. 86a ust. 2 ustawy o VAT za prawidłowe,

- uznania, wykorzystywania przez pracowników Spółki samochodów służbowych do dojazdów z miejsca pracy do miejsca zamieszkania i odwrotnie, za przejazdy służbowe za nieprawidłowe.

W zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupów opisanych przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji dotyczących samochodów służbowych organ zgodził się w pełni z jej własnym stanowiskiem zaprezentowanym w zakresie tego prawa we wniosku o wydanie interpretacji.

Organ w uzasadnieniu interpretacji stwierdził, że z uwagi na przepisy przytoczone we wniosku o wydanie interpretacji oraz przedstawiony we wniosku opis sprawy, należało stwierdzić, że Skarżąca ma pełne prawo do odliczenia w wysokości 100% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących wydatków o których mowa w art. 86a ust. 2 ustawy o VAT, związanych z samochodami służbowymi, tj. wydatków dotyczących:

1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych;

2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;

3) usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Organ stwierdził, że w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących nabycia paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanego do napędu wskazanych pojazdów wykorzystywanych wyłącznie do celów prowadzonej działalności gospodarczej, należy zauważyć, że zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepis ust. 1 nie dotyczy pojazdów samochodowych, które są wykorzystywane przez podatnika wyłącznie do działalności gospodarczej.

Oznacza to, że Skarżącej przysługuje również pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem paliw silnikowych do samochodów służbowych (innych niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą klasyfikowanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van). W świetle art. 86a ust. 4 pkt 2 ustawy, samochody te (takie jak posiadane przez Skarżącą), są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej, a ich ewentualny użytek do celów prywatnych jest niewielki i nieistotny.

Organ wskazał także, że w opisie własnego stanowiska w sprawie Spółka wskazała, że parkowanie przez pracownika samochodu służbowego w miejscu zamieszkania pracownika a także przejazd pomiędzy miejscem pracy, a miejscem parkowania samochodu służbowego należy kwalifikować jako przejazdy służbowe.

Organ stwierdził, że art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:

1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;

2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Stosownie do art. 8 ust. 5 ustawy o VAT, przepis ust. 2 pkt 1 nie ma zastosowania w przypadku użycia pojazdów samochodowych do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, obliczoną zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy o VAT, z tytułu:

1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów lub

2) nabycia, importu lub wytworzenia części składowych do tych pojazdów, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów podatnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Na podstawie art. 8 ust. 6 ustawy o VAT, w przypadku o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i ust. 5, za nabycie towarów uznaje się również przyjęcie ich do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze.

Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 312), zwanej dalej ustawą nowelizującą, w przypadku użycia przez podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza pojazdów samochodowych nabytych, importowanych lub wytworzonych przez podatnika przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przy których nabyciu, imporcie lub wytworzeniu kwotę podatku naliczonego stanowiło 50% lub 60% kwoty podatku:

1) wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika,

2) należnego z tytułu:

a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 podatnikiem jest ich usługobiorca,

b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy zmienianej w art. 1 podatnikiem jest ich nabywca,

c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,

3) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a ustawy zmienianej w art. 1,

4) wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku, o którym mowa w art. 33b ustawy zmienianej w art. 1, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34 tej ustawy

- nie więcej jednak niż odpowiednio 5000 zł lub 6000 zł, nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1.

Na potrzeby ust. 1 przepis art. 8 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się odpowiednio (art. 7 ust. 2 ustawy nowelizującej).

Organ wskazał, że w opisie stanu faktycznego sprawy Spółka wskazała, że miejscem parkowania samochodu służbowego jest w każdym przypadku miejsce zamieszkania pracownika korzystającego z samochodu służbowego. Natomiast we własnym stanowisku w sprawie stwierdziła, że parkowanie przez pracownika samochodu służbowego w miejscu zamieszkania pracownika a także przejazd pomiędzy miejscem pracy, a miejscem parkowania samochodu służbowego należy kwalifikować jako przejazdy służbowe.

Zdaniem organu, gdy pracodawca udostępnia pracownikom samochody służbowe, z przeznaczeniem na dojazdy do pracy i z pracy, to świadczy on na ich rzecz usługę. Usługa ta służy celom prywatnym pracownika, gdyż to pracownik bez względu na odległość od miejsca pracy, ma zadbać o to w jaki sposób "dostanie się" na ustaloną z pracodawcą godzinę. Pracodawca nie ma obowiązku zapewnienia pracownikowi transportu do pracy. Jeżeli jednak dobrowolnie ułatwia dotarcie z miejsca zamieszkania do miejsca pracy, poprzez przekazanie samochodu służbowego do wykorzystania w tym celu, niewątpliwie świadczy usługę na rzecz pracownika. Ponieważ określenie sposobu, w jaki pracownik stawia się do pracy nie należy do sfery zainteresowań i obowiązków pracodawcy (jest to prywatna sprawa pracownika), to przekazanie samochodu na ten cel zaspokaja osobiste potrzeby pracownika.

W uzasadnieniu interpretacji organ stwierdził, że proponowane przez Spółkę rozwiązanie - udostępnienie samochodu służbowego w celu dojazdu do/z pracy w celu zapewnienia miejsca parkowania samochodu, a także przejazd pomiędzy miejscem pracy, a miejscem parkowania samochodu służbowego- przede wszystkim sprzyja wygodzie pracownika, który nie musi we własnym zakresie organizować sobie środka transportu do pracy. Z uwagi na tę okoliczność należało stwierdzić, zdaniem organu, że dojazd pracownika do pracy lub do miejsca parkowania samochodu służbowego nie ma związku z działalnością gospodarczą pracodawcy. Zapewnienie ułatwienia w tym zakresie ze strony pracodawcy realizuje cel prywatny (niewynikający ze stosunku pracy) pracownika, nie zaś gospodarczy pracodawcy.

Z uwagi na powołane wyżej regulacje prawne oraz opis sprawy, zdaniem organu, należało stwierdzić, że w sytuacji, gdy Skarżąca Spółka dobrowolnie ułatwia pracownikowi dotarcie z miejsca zamieszkania do miejsca pracy, poprzez przekazanie samochodu służbowego do wykorzystania w tym celu, jednocześnie nie oczekując ekwiwalentu za udostępnienie samochodu, to niewątpliwie świadczy nieodpłatną usługę na rzecz pracownika, podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy. Organ uznał, że nieodpłatne udostępnianie pracownikom samochodów służbowych do celów prywatnych (przejazdy z miejsca pracy do miejsca zamieszkania i odwrotnie), które posiada Skarżąca Spółka, w przypadku gdy przysługuje jej pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem tych samochodów (używaniem), podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT.

Skarżąca Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaną przez Ministra Finansów dnia 24 lipca 2014 r. nr IPPP1/443-550/14-2/IS. Skarżąca zaskarżyła część interpretacji, którą jej stanowisko w przedmiocie uznania wykorzystania samochodów służbowych przez pracowników za wykorzystanie do celów służbowych uznano za nieprawidłowe. W skardze zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie:

- art. 14c §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 nr. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 101 ze zm., dalej powoływanej , jako O.p.) przez zajęcie przez organ w interpretacji stanowiska w zakresie stanu faktycznego, który nie był objęty pytaniem Skarżącej o jego prawnopodatkową kwalifikację; Skarżąca podniosła, że złożony przez nią w niniejszej sprawie wniosek o wydanie interpretacji swym zakresem nie obejmował oceny zgodności z prawem zasadności uznania przez nią wykorzystania samochodów służbowych przez pracowników w celu dojazdów z pracy i do pracy, za jazdy służbowe (związane z działalnością Skarżącej) ;

- art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 14h i art. 14b § 3 O.p. przez wydanie interpretacji w zakresie oceny prawnej wykorzystywania samochodów Skarżącej przez jej pracowników, bez wezwania Skarżącej do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji o opis stanu faktycznego w zakresie tego wykorzystania oraz o uzupełnienie wniosku o własne stanowisko Skarżącej w zakresie kwalifikacji prawnej tego rodzaju wykorzystania samochodów Skarżącej; Skarżąca podnosiła, że to zagadnienie faktyczne nie było przedmiotem złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wydanie interpretacji i dlatego nie zostało we wniosku odpowiednio opisane; także własne stanowisko Skarżącej w zakresie tego stanu faktycznego nie zostało przedstawione we wniosku; Skarżąca podnosiła, że organ wydał interpretację w sytuacji, gdy wniosek o wydanie interpretacji zawierał braki w zakresie wykorzystania samochodów Skarżącej przez jej pracowników do jazd do pracy i z pracy;

- art. 8 ust. 2 pk1 ustawy o VAT przez błędne uznanie, że wykorzystywanie samochodów Skarżącej przez jej pracowników w okolicznościach opisanych we wniosku o wydanie interpretacji do jazd do pracy i z pracy stanowi wykorzystanie towarów podatnika na cele prywatne jego pracowników, które podlega opodatkowania na podstawie powołanego przepisu; Skarżąca wskazała, że jazdy te podyktowane są potrzebami je przedsiębiorstwa i służą lepszemu wykorzystaniu czasu pracy jej pracowników i z tego względu nie mogą być uznane za wykorzystywanie samochodów na cele prywatne pracowników;

- art. 120 O.p. w zw. z art. 8 ust. 5 ustawy o VAT i art. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ustawy nowelizującej przez jego niezastosowanie w rozpoznanej sprawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części uznającej je stanowisko za nieprawidłowe i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Strona Skarżąca zasadnie podniosła zarzut według, którego zaskarżona interpretacja przekraczała zakres opisanego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego stanu faktycznego, którego, oceny pod względem skutków prawnopodatkowych Skarżąca zażądała składając ten wniosek.

Z przepisów art. 14b § 2 i 3 O.p. wynika, że interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego organ wydaje na podstawie stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji. Wnioskodawca przez opis stanu faktycznego wyznacza zakres faktyczny interpretacji, której oczekuje od organu. Dalsze doprecyzowanie zakresu, który ma obejmować interpretacja następuje przez wskazanie przez wnioskodawcę własnego stanowiska w sprawie. Własne stanowisko w sprawie obejmuje skutki prawnopodatkowe, jakie wywołają przepisy prawa podatkowego na na gruncie opisanego we wniosku stanu faktycznego. Własne stanowisko w sprawie oznacza określenie konsekwencji prawnopodatkowych opisanego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego sprawy. Tak więc przedmiotem interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest zagadnienie prawne przedstawione organowi do oceny na podstawie opisanego we wniosku stanu faktycznego. W praktyce zagadnienie to jest formułowane na podstawie opisanego we wniosku stanu faktycznego i przepisów prawa, które mają mieć zastosowanie w sprawie lub też nawet bez wskazania tych przepisów, w formie pytanie, które organowi zadaje podmiot składający wniosek o wydanie interpretacji. Pytanie to najczęściej jest przedstawiane we wniosku po opisie stanu faktycznego przed przedstawieniem własnego stanowiska wnioskodawcy w sprawie. Pytanie wnioskodawcy zawarte w we wniosku o wydanie interpretacji służy sprecyzowaniu własnego stanowiska wnioskodawcy w przedmiocie oceny skutków prawnych stanu faktycznego opisanego we wniosku. Pytanie to służy określeniu zakresu jaki ma obejmować zawarta w interpretacji indywidualnej wydana ocena prawna stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji. Zakres interpretacji określa także przepis art. 14c § 1 O.p., który stanowi wprost, że interpretacja indywidualna odnosić się może wyłącznie do stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 30 października 2014 r., sygn.. akt II FSK 2452/12 (opubl. na stronie internetowej: cbois.nsa.gov.pl) stwierdził, że zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji wyznacza treść zadanego przez wnioskodawcę pytania. Organ interpretacyjny nie może wykraczać poza granice, które wyznaczają po pierwsze - treść zadanego pytania i po drugie - okoliczności stanu faktycznego przedstawiane we wniosku przez pytającego. Oznacza to, że jeżeli podatnik o coś nie pyta, to organ nie może tego oceniać ani też ingerować w stan faktyczny zawarty we wniosku.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę mając na uwadze przedstawione powyżej konstatacje Sądu w pełni zgadza się z poglądem wyrażonym w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem Sądu wydanie interpretacji w zakresie zagadnienia prawnego, które nie było przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji stanowi naruszenie art. 14c § 2 O.p. w w. z art. 14b § 2 i 3 i

W rozpoznanej sprawie organ wydał interpretację indywidualną w zakresie, który nie był objęty wnioskiem Skarżącej o wydanie interpretacji. W rozpoznanej sprawie Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji nie zdała pytania o wynikające z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT skutki prawne w zakresie podatku należnego, oddania przez nią pracownikom samochodów służbowych na cele dojazdów do pracy i z pracy do domu. W zakresie tej okoliczności faktycznej Skarżąca nie zawarła we wniosku własnego stanowiska co, do skutków prawnych tej okoliczności. Za własne stanowisko Skarżącej w zakresie skutków, jakie wystąpią na podstawie powołanego przepisu w stosunku do udostępnienia przez nią samochodów pracownikom, nie może być uznane użyte przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji sformułowanie, że wykorzystywanie przez pracowników Skarżącej samochodów do odjazdów do domu z pracy i z domu do pracy stanowi wykorzystanie służbowe samochodów. Za tym sformułowaniem nie poszło sformułowanie własnego stanowiska w zakresie konieczności opodatkowania przez Skarżącą tego wykorzystania samochodów na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Oznacza to, że własne stanowisko skarżącej w sprawie pytania zawartego we wniosku o wydanie interpretacji nie obejmowało skutków wynikających z posłanego przepisu. Dlatego Sąd nas podstawie art. 14c § 1 O.p. uznał, że ocena prawna w zakresie obowiązku opodatkowania na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT udostępnienia przez Skarżącą samochodów służących do działalności gospodarczej Skarżącej, na cele dojazdów pracowników do pracy i z pracy do domu, nie powinna znaleźć się w zaskarżonej interpretacji.

Z uwagi na to, że zawarta w zaskarżonej interpretacji ocena stanu faktycznego w zakresie skutków wynikających z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT nie powinna być przedmiotem interpretacji indywidualnej, którą w niniejszej sprawie organ miał obowiązek wydać na podstawie złożonego przez Skarżącą wniosku o wydanie interpretacji, Sąd uznał, że nie było podstaw do rozpoznawania w niniejszej prawie zarzutów podniesionych w skardze odnoszących się do zgodności z prawem zawartej w zaskarżonej interpretacji wypowiedzi organu na temat obowiązku wykonania przez Skarżąca nakazu wynikającego z part. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT.

Organ ponownie rozpoznając wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej będzie obowiązany do wydania interpretacji w zakresie objętym złożonym w niniejszej sprawie przez Skarżącą wnioskiem o wydanie interpretacji z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, z późn. zm., dalej powoływanej, jako P.p.s.a.) orzeczono jak pkt 1 sentencji wyroku. O niemożności wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach sądowych postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 P.p.s.a. Na wniosek Skarżącej Spółki, Sąd zasądził na jej rzecz, kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składały się: kwota 200 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, określonego zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł ustalony na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013, poz.490 ze zm.).