Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1422/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Dnia 3 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: starszy specjalista Izabela Ścieszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2008 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia Spółce z o.o. A zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2008 r., w wysokości 6.986 zł.

Z poczynionych przez organ kontroli skarbowej ustaleń faktycznych wynika, że podstawowym przedmiotem działalności spółki w badanym okresie było świadczenie usług najmu nieruchomości w K. i w K., wydzierżawianie terenu w P. oraz koparki, ładowarki i wózka widłowego.

Organ kontroli skarbowej podważył odliczenie podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółkę z o.o. C z P., dokumentujących prace remontowo-budowlane w budynku w K., polegające na przebudowie powierzchni użytkowej, remoncie dachu i wymianie więźby dachowej i blachy wykonaniu i montażu CO, instalacji sanitarnej elektrycznej i odgromników. Ponadto ustalił, że według zaewidencjonowanych w spółce faktur, prace o podobnym zakresie wykonywały spółki z o.o. D oraz B.

Przedmiotowa nieruchomość była własnością spółki od 11 września 2000 r. do 22 lutego 2008 r., kiedy została sprzedana spółce cywilnej F.

Organ kontroli skarbowej ustalił, że skarżąca spółka nie zgłosiła do Starostwa Powiatowego w K. prac remontowych w budynku.

Organ kontroli skarbowej stwierdził, że zakres prac w dwóch fakturach wystawionych przez spółkę C (wykonanie i montaż CO oraz wykonanie posadzek i podłóg) pokrywa się z zakresem prac wykonanych na rzecz skarżącej spółki przez spółkę z o.o. B.

Po drugie charakter robót polegających na remoncie dachu, wymianie więźby i blachy, wymiana instalacji CO, wskazuje zdaniem organu kontroli skarbowej, że prace te nie mogły zostać wykonane zimą. Faktury wystawione przez spółkę z o.o. B oraz spółkę D nie zawierają żadnych pieczęci tych spółek, jedynie nieczytelne podpisy, zaś ich szata graficzna jest zbliżona do faktur wystawianych przez skarżącą spółkę.

Skarżąca spółka pomimo licznych wezwań, nie złożyła żadnej dokumentacji dotyczącej wykonania powyższych prac budowlanych. Miejsce pobytu członka zarządu skarżącej spółki, który zajmował się tymi pracami, jest od kilku lat nieznane.

Przeprowadzenie czynności sprawdzających w spółce C nie było możliwe gdyż pod wskazanym adresem spółki znajduje się prywatne mieszkanie, na budynku ani w jego okolicy nie ma szyldu spółki. Kurator spółki nie udzielił informacji czy jest w posiadaniu dokumentów spółki.

W okresie objętym postępowaniem prezesem i jedynym udziałowcem spółki C był R. P. W stosunku do wymienionego było prowadzone postępowanie przygotowawcze przez Prokuraturę Okręgową w P. pod zarzutem przestępstwa z art. 299 § 1 i § 5 k.k. oraz przestępstwa skarbowego związanego z wystawianiem nierzetelnych faktur i narażenia Skarbu Państwa na nienależny zwrot podatku od towarów i usług.

Na podstawie materiałów z akt śledztwa organ kontroli skarbowej ustalił, że spółka C działała w branży paliwowej, posiadała koncesję na tego rodzaju działalność. Jej działalność polegała na wytwarzaniu faktur kosztowych. Od stycznia 2008 r. spółka nie prowadziła działalności gospodarczej. Śledztwo zostało zawieszone ponieważ R. P. nie przebywa pod żadnym z adresów znanych organom ścigania.

Przesłuchana w charakterze świadka J. A. - wspólnik spółki, która nabyła nieruchomość w K., zeznała że oglądała nieruchomość jesienią 2007 r. oraz po podjęciu decyzji o zakupie nieruchomości, ponownie pod koniec 2007 r.

Negocjacje w sprawie nabycia nieruchomości prowadziła z R. R. -udziałowcem skarżącej spółki. Świadek oświadczyła, że zakupiony budynek wymagał remontu. Nadawał się wprawdzie do użytkowania, lecz część instalacji szczególnie wodno- kanalizacyjnej ulegała częstym awariom. W trakcie negocjacji ze sprzedającą spółką nie uzgadniano, że skarżąca spółka ma wykonać jakiekolwiek prace remontowe. Koszt remontu, który przeprowadziła spółka cywilna F, po nabyciu nieruchomości wyniósł 100.000 zł.

W wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych u kontrahenta skarżącej spółki, wskazanego na fakturze z dnia 2 lutego 2008 r. tj. spółki z o.o. D z J., ustalono, że wymieniona spółka nie zawierała jakichkolwiek transakcji ze skarżącą spółką. Pełnomocnik spółki G po okazaniu przedmiotowej faktury, oświadczył, że nie zna jej a jej szata graficzna nie odpowiada fakturom wystawianym przez spółkę, którą reprezentuje.

Organ kontroli skarbowej podkreślił, że NIP wskazany na spornej fakturze dotyczy spółki G, a nie D.

Przeprowadzenie czynności sprawdzających w spółce B było niemożliwe, bowiem pod wskazanym adresem spółka nie prowadzi działalności. Postanowieniami właściwego organu podatkowego z dnia [...] r. oraz z [...] r. została wykreślona z rejestru podatników VAT i VAT-UE. Od grudnia 2007 r. do momentu wykreślenia spółka składała "zerowe" deklaracje VAT-7.

W oparciu o powyższy materiał dowodowy organ kontroli stwierdził, że faktury VAT wystawione przez spółkę C stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, a zatem stosownie do art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o zawarty w nich podatek naliczony.

W odwołaniu od decyzji organu kontroli skarbowej spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej oraz art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 ust. 1 i art. 226 dyrektywy Rady UE 2006/112. Strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i o umorzenie postępowania w sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie uwzględnił odwołania i wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu kontroli skarbowej.

Organ odwoławczy przeanalizował ustalenia faktyczne poczynione przez organ pierwszej instancji i podzielił stanowisko tego organu, iż faktury wystawione przez spółkę C nie stanowią podstawy do obniżenia zawartego w nich podatku, gdyż nie potwierdzają rzeczywistych transakcji. Organ odwoławczy wskazał dodatkowo na ekonomiczny aspekt ponoszenia przez stronę wydatków inwestycyjnych. Podniósł, że z zeznań świadka J. A. (wspólnika spółki, która nabyła nieruchomość) wynika, że w trakcie negocjacji ze skarżącą spółką nie zapadły żadne uzgodnienia co do przeprowadzenia jakichkolwiek remontów przez sprzedającego. Organ podkreślił, że faktury wystawione przez spółkę C dokumentują czynności rzekomo wykonane po wypłaceniu skarżącej spółce zaliczki w dniu 29 listopada 2007 r. Również obniżenie przez sprzedawcę ceny nieruchomości wynikającej z oferty z jesieni 2007 r. przy jednoczesnym, nie wymaganym przez nabywcę "poniesieniu" dodatkowych nakładów (wartości netto 982.000 zł VAT 216.014 zł) stanowiących prawie 50 % ceny sprzedaży nieruchomości (2.100.000 zł) nie znajduje uzasadnienia w świetle zasad logiki wynikających z racjonalnego gospodarowania.

Organ odwoławczy nie podzielił zatartych w skardze argumentów podważających ocenę organu pierwszej instancji o podobnym zakresie niektórych robót wymienionych w fakturach wystawionych przez spółkę C i B. Zdaniem organu odwoławczego jeśli prace te dotyczyły różnych części budynku, to w interesie podatnika było przedstawienie takiej dokumentacji, z której wynikałoby, w jakich pomieszczeniach wykonano poszczególne prace. Nawet jeśli wykonawca nie wskazał w fakturze dokładnego opisu usługi, to nabywca powinien taką fakturę opisać, skoro nie zadbał o dokumentację odbioru robót.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. spółka, reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o uchylenie tej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w związku z art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 ust. 1 i art. 226 dyrektywy Rady UE 2006/112.

Strona skarżąca oświadczyła, że nie jest prawdą, iż w toku postępowania nie wykazała inicjatywy dowodowej, o czym świadczy postanowienie organu odwoławczego oddalające wnioski dowodowe strony. Zdaniem strony skarżącej organ podatkowy oczekuje przedstawienia jedynie dowodów z dokumentów, uznając w ten sposób hierarchię środków dowodowych, co stanowi naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 O.p. Wnioski dowodowe strony zostały oddalone na podstawie z góry przyjętego założenia, że ich wynik i tak nie będzie w stanie zmienić przyjętych ustaleń faktycznych, ponieważ już zostały one dokonane za pomocą dowodów zgromadzonych przez organ kontroli skarbowej, ewentualnie w niezakończonym postępowaniu przygotowawczym.

Skarżąca spółka podkreśliła, że organ kontroli skarbowej ustalił okoliczność sprzeczną z tą, którą zamierzała wykazać strona. Powyższe stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którą przyczyną oddalenia wniosku dowodowego nie może być to, że dotychczasowe dowody wykazywały przeciwieństwo tego co wnioskodawca zamierzał udowodnić.

Strona skarżąca podtrzymała również zgłoszony w odwołaniu zarzut naruszenia ww. przepisów dyrektywy Rady UE 2006/112. Jako uzasadnienie powyższego zarzutu przywołała tezę wyroku TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében i Dávid. Podniosła, że organ podatkowy nie wykazał aby strona wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dostawcy prowadzili działalność przestępczą. Podkreśliła, że wobec wykonania robót budowlanych, który oprócz faktur był dowodzony także innymi środkami, spółka nie miała interesu w prowadzeniu dochodzenia w sprawie uprawnień i kwalifikacji, czy posiadania odpowiedniego sprzętu przez kontrahenta.

Odnosząc się argumentacji organu odwoławczego o charakterze ekonomicznym, skarżąca spółka podniosła, że zamiar sprzedaży nieruchomości nie czyni automatycznie nieuzasadnionymi wszelkich nakładów ponoszonych przez aktualnego właściciela zamierzającego zbyć nieruchomość. Przyczyną tych nakładów może być bowiem chęć uniknięcia odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady budynku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż sporną w sprawie była kwestia obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez "C" Sp. z o.o, P. ul. A 22. Faktury te dokumentują wykonanie robót budowlano-montażowych w budynku stanowiącym własność skarżącej, a znajdującym się w K. przy ulicy B 52.

Organ odwoławczy stwierdził, że faktury wystawione przez ten podmiot na rzecz skarżącej nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. że usługi te nie zostały przez te firmy wykonane, zaś strona skarżąca dowodziła, że materiał dowodowy w sprawie zebrany został z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, a ponadto nawet gdyby przyjąć, że wystawcy zakwestionowanych faktur w rzeczywistości nie wykonali spornych usług, w świetle wyroku TSUE z dnia 21 czerwca 2012 roku w sprawie C-80/11 nie istniały podstawy do pozbawienia podatnika prawa do obniżenie podatku należnego o podatek naliczony z tych faktur wynikający. Organ bowiem nie wykazał, że strona wiedziała lub mogła wiedzieć, że wystawcy faktur dopuścili się przestępstwa.

Z uwagi na to, że w skardze sformułowano zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i prawa materialnego, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów procesowych, bowiem prawidłowe ustalenia faktyczne warunkują zastosowanie prawa materialnego.

Przechodząc zatem do oceny zarzutów naruszenia prawa procesowego wskazać należy, iż stosownie do treści art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powołany wyżej przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, znajdującą rozwinięcie w art. 187 Ordynacji podatkowej, nakazującej organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Zgromadzony materiał dowodowy podlega ocenie organu podatkowego. Pozwala na to zasada swobodnej oceny dowodów przewidziana w art. 191 Ordynacji podatkowej, stanowiąca, iż organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ dokonuje ustaleń faktycznych na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w ocenę dowolną, musi być dokonana z zachowaniem określonych reguł. Reguły te polegają na tym, że należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, ocena zgromadzonego materiału musi być wszechstronna, nadto powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy i we wzajemnym związku pomiędzy nimi. Przy ocenie zebranych w sprawie dowodów organ podatkowy winien m.in. kierować się zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

W ocenie Sądu materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe zgodnie z prawem, jego ocena była prawidłowa, a tym samym nie sposób jest kwestionować ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji.

W związku z tym należy przypomnieć, że z ustaleń faktycznych wynika, że w 2008 roku spółka C nie składała żadnych deklaracji podatkowych i nie wykonywała jakichkolwiek płatności na rzecz urzędów skarbowych i ZUS. Nie było możliwe przeprowadzenie czynności sprawdzających, gdyż pod adresem wskazanym jako siedziba firmy nie było jej szyldu i znajdowało się mieszkanie prywatne. W 2010 roku nastąpiła zmiana udziałowca firmy i zarządu firmy, jedynym udziałowcem i prezesem zarządu został I. K., który w chwili wydania postanowienia zmieniającego wpis w KRS już nie żył. Spółka nie odbierała korespondencji kierowanej na jej adres – K., C 7/12, nie było możliwe również nawiązanie kontaktu z kuratorem Spółki R. A. Z ustaleń organu wynika ponadto, że w okresie wystawienia spornych faktur (styczeń-luty 2008 r.) funkcję Prezesa Zarządu (a zarazem jedynego udziałowca spółki C) pełnił R. P., któremu Prokuratura Okręgowa w P. postawiła m.in. zarzut przestępstwa skarbowego związanego z wystawianiem nierzetelnych faktur. Z aktu oskarżenia wynika, że spółka C działała w branży paliwowej, stanowiła pośrednie ogniwo w handlu nielegalnym paliwem, głównie "produkowała" faktury zakupowe, nie zatrudniając pracowników.

Istotny jest również argument organu sformułowany na podstawie analizy raportów kasowych skarżącej, z których wynika, że mimo dowodów KP dokumentujących zapłatę za faktury wystawione przez C - rzeczywista wyplata gotówki nie mogła mieć miejsca, gdyż w tych dniach skarżąca nie posiadała wystarczającej gotówki w kasie.

Stanowisko organu w sposób istotny wspierają również zeznania J.A. -jednego z dwóch wspólników spółki cywilnej "F" – którzy kupili przedmiotową nieruchomość w dniu 22 lutego 2008 r. Kwestię tę szczegółowo opisał Dyrektor UKS na 7 - 8 stronie decyzji pierwszej instancji. Z zeznań J. A. złożonych w dniu 4 października 2012 r. wynika, że nieruchomość położoną w K. , przy ul. B 52 wstępnie oglądała jesienią 2007 r., a bardziej szczegółowo pod koniec tego roku, kiedy podjęła decyzję o jej zakupie. W tym celu kontaktowała się z przedstawicielką skarżącej Spółki – R. R. Zdaniem J. A. budynek położony na tej nieruchomości wymagał remontu, który zresztą został przeprowadzony przez nabywców za ok. 100.000 zł. J. A. nie uzgadniała natomiast ze skarżącą Spółką, że remont taki zostanie przeprowadzony przez nią (czyli A). Trafne i znajdujące oparcie z zasadach wiedzy i doświadczenia życiowego jest stanowisko organów, że w tej sytuacji inwestowanie przez skarżącą tak znacznych kwot ( w okresie styczeń-luty 2008 roku ponad milion złotych ) w remont nieuzgodniony z nabywcą, tuż przed sprzedażą nieruchomości, należy uznać za działanie całkowicie nieracjonalne. Trzeba mieć również na uwadze, że wartość prac remontowo-budowlanych, na które opiewają sporne faktury, to prawie 50% ceny nieruchomości, jaką zapłacili za nią wspólnicy Spółki "F".

Należy również podnieść, że oprócz spornych faktur skarżąca nie przedstawiła żadnej dokumentacji budowlanej – zgłoszenia robót do właściwego Starostwa Powiatowego, umowy o wykonanie robót budowlanych, kosztorysów uszczegóławiających zakres robót oraz rodzaj i ilość potrzebnych materiałów budowlanych, uzgodnień co do cen. Biorąc pod uwagę szeroki zakres remontu i znaczne jego koszty zupełnie niezrozumiała jest niefrasobliwość skarżącej, która w żaden sposób nie zabezpieczyła swych interesów – chociażby w zakresie możliwości dochodzenia rękojmi za wady.

W ocenie Sądu powołane wyżej okoliczności, które mają charakter zasadniczy i co warte podkreślenia nie zostały skutecznie zakwestionowane przez skarżącą pozwalały na wyciągnięcie wniosku, że sporne faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w postaci wykonania na rzecz skarżącej prac remontowo-budowlanych.

Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie zgadza się z poglądem, zgodnie z którym organ podatkowy nie może oddalić wniosku dowodowego, jeśli żądany dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i zgłoszony został na odmienną od dotychczas zebranego materiału dowodowego tezę dowodową. Organ podatkowy może oddalić taki wniosek tylko wówczas, gdy okoliczność, która ma być tym dowodem udowodniona została już "wystarczająco" stwierdzona innym dowodem (dowodami). Wykładnia znaczenia pojęć i zwrotów użytych w art. 188 O.p. musi prowadzić do konkluzji, że oddalenie wniosku dowodowego w opisanej wyżej sytuacji procesowej będzie uzasadnione wtedy, kiedy w toku postępowania został już przeprowadzony dowód, który pozwala na odtworzenie stanu faktycznego zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy. Ocena wiarygodności tego dowodu – uwzględnienie go (lub nie) w rozstrzygnięciu sprawy są bez znaczenia W toku kontroli na okoliczność przeprowadzenia prac remontowych strona przedstawiła dowody w postaci spornych faktur, a więc istniał dowód, który wystarczająco stwierdzał daną okoliczność – wykonanie określonych usług za umówioną cenę. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego okoliczności wynikające ze spornych faktur zostały skutecznie obalone, co nie oznacza, że organy miały obowiązek uwzględnić wniosek o przesłuchanie świadków Z. D. oraz P.P. na okoliczność przeprowadzonych remontów ( postanowienie z dnia [...] roku k.758 akt administracyjnych ), czy dokonania oględzin nieruchomości, przeprowadzenia dowodu z informacji Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej na okoliczność warunków pogodowych panujących w K. w miesiącach styczeń-luty 2008 roku i opinii biegłego na okoliczność możliwości wykonania w tym okresie prac remontowych w obrębie dachu budynku. Jak słusznie zaakcentował to Dyrektor Izby Skarbowej dowód z oględzin ( co w założeniu miało służyć także rozgraniczeniu robót jakie miały wykonywać C i B ) nie stanowiłby wystarczającej podstawy do stwierdzenia, ani kiedy, ani przez kogo ów remont został przeprowadzony. Uwagi zawarte w skardze o stopniu zużycia materiałów użytych do remontu, czy "nowych materiałach" nie są trafne - jeśli oględziny takie miałyby być przeprowadzone w 2012 lub 2013 roku, to nie sposób byłoby na ich postawie udzielić odpowiedzi, czy wykonane robot nastąpiło podczas remontu generalnego obiektu w 2004, czy może w innym dowolnym czasie. W tym zakresie sąd w pełni akceptuje stanowisko organu odwoławczego. Argumenty dotyczące nieprzeprowadzenia dowodów, które z założenia służyć miały wykazaniu, że prowadzenie prac remontowych na zewnątrz budynku (remont więźby i pokrycia dachowego ) mimo pory roku było możliwe, bo z samego faktu sprzyjających warunków meteorologicznych nie wynika jeszcze, że w ogóle takie prace były przeprowadzone.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, to wskazać należy, że organy podatkowe zakwestionowały prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez opisane wyżej podmioty wskazując jako podstawę prawną decyzji art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy faktury te stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. W związku z argumentem zawartym w skardze należy stwierdzić, że kwestia wpływu dobrej wiary na możliwość odliczenia podatku naliczonego w sytuacji, gdy na poprzednich etapach obrotu doszło do nieprawidłowości była wielokroć analizowana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości. Należy wymienić wyroki z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03 Optigen LTD i in. przeciwko Commissioners of Customs & Excise, z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax plc. i in., z 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Axel Kittel v. Państwo Belgijskie i Państwo Belgijskie v. Recolta Recycling, z dnia z 20 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 Mahagében kft v. Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága i C-142/11 Péter Dávid v. Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatóságaw oraz z dnia 31 stycznia 2013 roku w sprawie C-643/11 ŁWK 56 EOOD v. Direktor na direkcija "Obżałwane i uprawlenije na izpyłnenieto" – Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite, czy w postanowieniu z dnia 6 lutego 2014 roku w sprawie C-33/13 Jagiełło wynika, że w niektórych sytuacjach, mimo że dana transakcja została dokonana w celach oszustwa, podatnik nieświadomy, że bierze udział w oszustwie, będzie mógł zachować prawo do odliczenia podatku naliczonego z nierzetelnych faktur. Zakwestionowanie prawa do odliczenia musi w takiej sytuacji poprzedzać stosowne postępowanie dowodowe, którego celem jest ustalenie, czy podatnik odliczający podatek naliczony wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar uczestniczył w transakcji wykorzystanej do oszustwa czy nadużycia prawa w podatku od towarów i usług, a więc że działanie to zmierzało do uzyskania korzyści majątkowej. W ocenie Sądu jednak taka sytuacja nie występowała w niniejszej sprawie, organy bowiem dowiodły, że sporne faktury są "puste" – nie dokumentują żadnej rzeczywistości gospodarczej, a jedynym ekonomicznym uzasadnieniem ich pojawienie się w obrocie jest korzyść podatkowa dla skarżącej. Opisane wyżej orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości zapadły w innych stanach faktycznych, mianowicie takich, gdzie do transakcji doszło ( dostawy towaru, czy świadczenia usługi )

Mając na uwadze powyższe argumenty, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 13 marca 2012 r., poz.270 z późniejszymi zmianami) należało skargę oddalić.

ak