Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 878/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 241 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 grudnia 2017r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]. strona wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego

w B. z dnia [...]. określającą wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2011r., od stycznia do grudnia 2012r.

i od stycznia do czerwca 2013r. oraz sierpień i wrzesień 2013r. Skarżąca uzasadniając wniosek podniosła, że nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Strona również wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wskazując, iż korespondencja wysyłana przez organ podatkowy pierwszej instancji na adres ul. [...] w B. nie trafiała do strony.

Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego

w B. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]. Organ wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p.".

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną organu podatkowego pierwszej instancji został złożony przez stronę

w dniu [...]. Natomiast informację o wydaniu decyzji przez organ podatkowy pierwszej instancji skarżąca powzięła w dniu [...]. w siedzibie Trzeciego Urzędu Skarbowego w B., gdzie zapoznała się aktami sprawy dotyczącymi przeprowadzonego wobec niej postępowania podatkowego w zakresie rozliczenia

z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2011r., od stycznia do grudnia 2012r., od stycznia do czerwca 2013r. oraz sierpień i wrzesień 2013r. W aktach przedmiotowej sprawy znajdowała się również decyzja, której dotyczy złożony przez stronę wniosek o wznowienie. Fakt, iż w dniu [...]. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od przedmiotowej decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z dnia

[...]. potwierdza, iż strona posiadała w danym momencie wiedzę o jej treści. Zatem, w ocenie organu, przyjąć należało, że w dniu [...]. skarżąca dysponowała wiedzą o wydanej przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego

w B. decyzji z dnia [...]. Termin, w którym strona mogła skutecznie wystąpić o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. upłynął w dniu [...]. W tym dniu bowiem minął okres miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.

Z tego względu organ odwoławczy zgodził się z organem podatkowym pierwszej instancji, że złożenie w dniu [...]. wniosku o wznowienie postępowania

w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. nastąpiło z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. Organ jednocześnie za bezzasadne uznał zarzuty podniesione w odwołaniu.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie art. 162 § 1 O.p. poprzez odmowę przywrócenia terminu do złożenia wniosku

o wznowienie postępowania na gruncie art. 240 § 1 pkt 4 O.p. oraz naruszenie art. 150 O.p. i art. 122 O.p. poprzez dowolne przyjęcie, że skarżąca w dniu [...]. zapoznała się z treścią decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniami organów, jakoby o wydaniu decyzji i jej treści dowiedziała się w dniu [...]. W ocenie strony, ustalenia te mają charakter dowolności i nie są poparte żadnym materiałem dowodowym. Podniosła, że w świetle znajdującego się w aktach sprawy protokołu zapoznania się z aktami sprawy z dnia

[...]., w tym dniu sporządziła jedynie fotokopie dokumentów protokołu kontroli od strony 10 do strony 41 i od strony 47 do strony 63, zatem w tym dniu nie mogła powziąć wiedzy o decyzji, która znajdowała się na kartach 495-505, albowiem nie miała do nich wglądu. Zaznaczyła, że przy czynności była obecna starszy komisarz skarbowy J. K., której podpis znajduje się na protokole. Zarzuciła, że organ, pomimo istniejących w sprawie wątpliwości, zaniechał przesłuchania J. K., która może mieć wiedzę co do tego zakresu i sposobu zapoznania się strony z aktami sprawy. W konsekwencji powyższego, skarżąca za datę powzięcia wiedzy o istnieniu decyzji uznała dzień [...]., kiedy to jej pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy. Mając powyższe na uwadze, zdaniem skarżącej, wniosek o wznowienie postępowania

z dnia [...]. został złożony z zachowaniem terminu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 O.p.

W niniejszej sprawie skarżąca żądanie wznowienia postępowania oparła na przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., wskazując, że nie z własnej winy nie brała udziału

w postępowaniu.

W myśl w art. 243 § 1 O.p. w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 O.p.). Jedną z tych przesłanek w przypadku przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. jest wniesienie przez stronę żądania wznowienia postępowania w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, o czym stanowi art. 241 § 2 pkt 1 O.p.

Z przepisów tych wynika, że po otrzymaniu żądania wznowienia postępowania uruchamiane jest postępowanie wstępne, w którym organ ocenia, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, w tym czy wniosek został złożony - w przypadku powołania się na okoliczność, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. - w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, pochodzi od osoby uprawnionej do jego złożenia, czy powołuje ustawową podstawę wznowienia. Omawiana faza kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia (art. 243 § 1 lub § 3 O.p.). W przypadku odmowy wznowienia postępowania organ wydaje decyzję i następuje to wówczas, gdy wniosek nie spełnia wymogów formalnych. Niedopuszczalne jest wznowienie postępowania, gdy żądanie strony o wznowienie postępowania, na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p., zostało wniesione po upływie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Dopiero stwierdzenie, że wniosek

o wznowienie postępowania złożony został w terminie, przez właściwy podmiot i wskazano w nim prawidłową przesłankę wznowienia, możliwym czyni wznowienie postępowania,

w toku którego badaniu podlega okoliczność, czy w sprawie rzeczywiście przesłanka ta wystąpiła. Obowiązkiem organu orzekającego w przedmiocie wznowienia postępowania jest więc przede wszystkim ustalenie, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p.

Istotą sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżąca dochowała miesięczny terminu na złożenie wniosku opartego na przesłance zawartej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. określił M. P. zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2011 r., od stycznia do grudnia 2012 r., od stycznia do czerwca 2013 r. oraz za sierpień i wrzesień 2013 r. Decyzja to została doręczona skarżącej w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 150 O.p. Zdaniem strony termin do złożenia wniosku

o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, wynikający z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. został przez nią zachowany, ponieważ wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu [...] r., a wiedzę o istnieniu decyzji powzięła w dniu

[...] r., kiedy to ustanowiony przez nią pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy.

Sąd tego stanowiska nie podziela. Należy zauważyć, że na wniosek skarżącej, już po wydaniu powyższej decyzji z dnia [...] r., organ podatkowy zapoznał ją

z aktami sprawy w dniu [...] r. Na okoliczność tę został sporządzony protokół zapoznania z aktami sprawy dotyczącymi przeprowadzonego wobec niej postępowania podatkowego w zakresie rozliczenia z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2011r., od stycznia do grudnia 2012r., od stycznia do czerwca 2013r. oraz sierpień i wrzesień 2013r. (k. 14 akt adm.). Skarżąca została zatem zapoznana z całością dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Ze spisu akt sprawy (k. 13 akt adm.) wynika, że w aktach tych znajdowała się również decyzja nr [...], a więc ta, którą dokonano skarżącej wymiaru podatku za wskazane okresy. Ponadto na fakt, iż skarżąca posiadała w tym dniu wiedzę o treści decyzji wskazuje również to, iż w dniu [...] r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r.

Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, iż w dniu [...] r. skarżąca dysponowała wiedzą o wydanej przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego

w B. z dnia [...]. Nr [...]. Zatem termin, w którym M. P. mogła skutecznie wystąpić o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, z powołaniem się na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., upłynął w dniu [...] roku. W tym dniu bowiem minął miesięczny termin od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu powyższej decyzji przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B..

Z tego względu wniesienie w dniu [...] r. wniosku o wznowienie postępowania , w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. i zasadnie organ z tego powodu wydał decyzję odmawiająca wznowienia postępowania.

W skardze strona podniosła, że w dniu [...] r. sporządziła jedynie fotokopie dokumentów protokołu kontroli od strony 10 do strony 41 i od strony 47 do strony 63, a zatem nie mogła powziąć wiedzy o decyzji, która znajdowała się na kartach 495-505 akt sprawy, gdyż nie miała do niej wglądu. Zdaniem Sądu z takim rozumowaniem nie można się zgodzić. Wprawdzie z protokołu zapoznania z aktami sprawy z dnia [...] r. wynika, że podatniczka rzeczywiście sporządziła fotokopie protokołu kontroli od strony 10 do strony 41 i od strony 47 do strony 63, jednakże oznacza to tylko, że fotokopie zostały sporządzone jedynie z części dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a nie że nie miała ona wglądu do całości akt. Z powyższego protokołu zapoznania z aktami sprawy wynika, że skarżącą zapoznano z aktami sprawy, a więc z wszystkimi dokumentami znajdującymi się w tych aktach. Jeżeli decyzja, o której mowa, nie znajdowała się w aktach sprawy, to skarżąca przed podpisaniem protokołu powinna uczynić w tym zakresie stosowne zastrzeżenie. Takiego zastrzeżenia jednak w protokole brak.

Ponadto przyjęcie rozumowania skarżącej za prawidłowe oznaczałoby, że organ usunął wskazaną decyzję z akt sprawy, aby nie mogła ona się z nią zapoznać, mimo że wcześniej wysłał tę decyzję na podany przez nią adres, przy czym w dniu [...] r. organ ponownie włączył powyższą decyzję do akt, gdyż w tym dniu akta przeglądał pełnomocnik skarżącej. Rozumowanie to trudno uznać za przekonujące. Ponadto, pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie wyjaśnił w jaki sposób M. P. wniosła w dniu [...] r. odwołanie od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]., nie mając wiadomości o jej wydaniu

i nie znając jej treści.

W skardze zarzucono także, że organ zaniechał przesłuchania w sprawie J. K. – pracownika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B., obecnego podczas zapoznawania skarżącej z aktami sprawy w dniu [...] r. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że na etapie postępowania podatkowego pełnomocnik strony nie zgłaszał wniosku o przesłuchanie wskazanej osoby

i organ nie miał możliwości w zaskarżonej decyzji odnieść się do tej kwestii. Powyższy zarzut został sformułowany dopiero w skardze. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, również dlatego, że organ nie naruszył art. 122 O.p., gdyż zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne. Nie został także naruszony art. 162 § 1 O.p., ponieważ organ w ogóle tego przepisu w rozpatrywanej sprawie nie stosował. Pełnomocnik sformułował też zarzut naruszenia art. 150 O.p., lecz nie wyjaśnił na czym uchybienie temu przepisowi miałoby polegać.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.

L. Kleczkowski H. Adamczewska – Wasilewicz M. Łent