Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 712/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134, 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 8 lutego 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 129/15 w sprawie ze skargi Z. W. i H. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 129/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. W. i H. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] maja 1985 r. Naczelnik Miasta Nowa Ruda udzielił I. i R. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego typu W-0144 przy ul. S. [...] na działce nr A w Nowej Rudzie. Decyzja ta stała się ostateczna, została zrealizowana, a budynek oddany do użytkowania, co zostało potwierdzone zaświadczeniem Kierownika Urzędu Rejonowego w Kłodzku z dnia 7 stycznia 1994 r.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2009 r., H. W. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] maja 1985 r., podnosząc we wniosku, że budynek na działce nr A został wybudowany z rażącym naruszeniem prawa, tj. 1,5 m od granicy z działką należącą do H. W.

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Wojewoda Dolnośląski odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.

Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania H. W. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 19 lipca 2011 r. – uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta Nowa Ruda z dnia [...] maja 1985 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1577/12, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., wydał ponownie identyczną decyzję, tj. uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta Nowa Ruda z dnia [...] maja 1985 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1906/13, uchylił zarówno decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia [...] czerwca 2013 r., jak i decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2011 r.

Sąd wskazał, że organ związany był wskazówkami i wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1577/12, ze względu na obowiązek wynikający z art. 153 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku tym ponownie nie podzielił oceny Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczącej rażącej wadliwości decyzji z dnia [...] maja 1985 r., udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr A, przy ul. S. [...] w Nowej Rudzie. Stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej decyzji nie zostało poprzedzone wnikliwą analizą materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w konsekwencji czego organ nie uzasadnił, zgodnie z wymogami K.p.a., swojego rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r., Wojewoda Dolnośląski na podstawie art. 157 § 1 i 158 § 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej: Prawo budowlane) po rozpatrzeniu wniosku H. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta Nowej Rudy z dnia [...] maja 1985 r., którą udzielono I. i R. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego typu W-0144, przy ul. S. [...] , na działce nr A w Nowej Rudzie – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.

Odwołanie od tej decyzji złożył H. W..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania H. W. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2014 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta Nowej Rudy z dnia [...] maja 1985 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał na zapadły w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powołał się na przepis art. 153 P.p.s.a., podkreślając jego obowiązujący charakter. Przytoczył obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku z dnia 4 lutego 2014 r. Przyznał, że doszło do naruszenia przepisów rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. nr 17 poz. 62). Przytoczył treść § 12 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia. Podał, że zatwierdzony plan realizacyjny przewidywał usytuowanie projektowanego budynku w odległości 2,32 m od granicy sąsiedniej działki więc wymóg zachowania odległości min. 8 m między budynkami na działkach sąsiednich nie został spełniony. Skoro w ścianie budynku przy ul. S. [...] od strony działki przy ul. S. [...] nie zaprojektowano żadnych otworów, to należy stwierdzić, że usytuowanie tej ściany w odległości mniejszej, niż to wynika z § 12 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. nie spowoduje, że przy sytuowaniu ww. obiektów, właściciel działki przy ul. S. [...] będzie musiał odsunąć się na większą odległość, niż gdyby przedmiotowy budynek był usytuowany prawidłowo (tj. w odległości 3 m od granicy). Stwierdził, że ograniczenia w zagospodarowaniu działki nie wynikają również z przepisów § 271- § 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.).

GINB, powołując się na stanowisko Sądu, ocenił znaczenie oświadczenia J. W. z dnia 4 stycznia 1985 r., w którym wyraża on "zgodę na zlokalizowanie budynku jednorodzinnego na działce [...] , graniczącej z moją posesją, w odległości mniejszej od 3,5 m od granicy". Wskazał przy tym, że wprawdzie J. W. nie był właścicielem działki przy ul. S. 16, prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości przysługiwało I. W. i F. L., którzy zbyli ją na rzecz H. i Z. W., jednakże z wyjaśnień I. i R. P., zawartych w piśmie z dnia 14 stycznia 2010 r. wynika, że był on mężem I. P., a zgodę na taką lokalizację budynku udzielił w obecności żony i na jej prośbę, gdyż I. W. nie umie pisać po polsku bowiem wychowała się we Francji.

W konkluzji organ odwoławczy uznał, że naruszenie § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. nie ma charakteru rażącego. Stwierdził ponadto, po analizie kontrolowanej decyzji Naczelnika Miasta Nowej Rudy z dnia [...] maja 1985 r., że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli Z. W. (zarejestrowana pod sygnaturą akt VII SA/Wa 129/15) i H. W. (zarejestrowana pod sygnaturą akt VII SA/Wa 130/15).

Z. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzuciła wydanie ich bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy. Wskazała, że jej budynek jest sprzed 1945 roku, natomiast budynek p. Podgórskich z 1985 r. Zarzuciła naruszenie jej interesu prawnego, poprzez ograniczenie jej w swobodnym korzystaniu, użytkowaniu i planowaniu inwestycyjnym. Zarzuciła brak uwzględnienia jej zarzutów odnośnie sytuowania okien, budynku w nieprzepisowej odległości, odległości między budynkami, zagrożenia przeciwpożarowego, linijki przysłaniania – zacienienia jej pomieszczeń mieszkalnych. w nieprzepisowej odległości od jej posesji. Wskazała, że równocześnie prowadzone jest postępowanie naprawcze w stosunku do spornej inwestycji, budynek wybudowany w oparciu o decyzję z 1984 r. w wyniku rozbudowy – przebudowy – nadbudowy w 2010 r. został zmieniony.

H. W. w swojej skardze zarzucił naruszenie:

- art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, niedokonanie analizy wszystkich ustawowych przesłanek,

- art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący u uczestników zaufania do władzy publicznej,

- art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta Nowej Rudy z dnia [...] maja 1985 r., a tym samym naruszenie art. 21 pkt 1 i 2 , art. 31 pkt 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta Nowej Rudy z dnia [...] maja 1985 r., ew. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a., zarządzić połączenie sprawy o sygn. VII SA/Wa 129/15 i VII SA/Wa 130/15 w celu ich łącznego rozpoznania, a także rozstrzygnięcia i prowadzenia pod sygn. VII SA/Wa 129/15, ponieważ mogły być objęte jedną skargą.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi. Przytaczając treść art. 153 P.p.s.a. oraz definiując pojęcie "oceny prawnej", stwierdził, że nie mógł dokonać oceny zgodności decyzji z prawem, z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2014 r.

Sąd ocenił, że orzekając ponownie organy w sposób prawidłowy zastosowały się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 lutego 2014 r. GINB, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2014 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta Nowej Rudy z dnia [...] maja 1985 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, że decyzja objęta kontrolą nie jest dotknięta żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a.

Sąd odnotował, że wśród wad kwalifikowanych stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wymienia rażące naruszenie prawa. Jednak nie każde naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

W niniejszej sprawie we wniosku, który był podstawą do wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, podniesiono zarzut wybudowania spornego budynku na działce nr A z rażącym naruszeniem prawa, tj. 1,5 m od granicy z działką należącą do H. W.. Organ, badając usytuowanie budynku względem sąsiednich działek i budynków na nich znajdujących się wskazał, że nie zostały spełnione warunki określone w § 12 ust. 1 i 2, obowiązującego w dacie wydania decyzji, rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62). Niemniej, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, samego nawet oczywistego naruszenie wskazanych przepisów prawnych nie można uznać za rażące naruszenie prawa.

Sąd zwrócił uwagę, że kwestionowana decyzja została wydana w 1984 r. a więc blisko 20 lat temu (mając za punkt odniesienia rok 2009, w którym złożono wniosek o unieważnienie). Brak pełnej dokumentacji w tych okolicznościach jest zrozumiały i zarzuty wobec inwestora i organu nie są uzasadnione, zwłaszcza że organ pierwszej instancji przeprowadził wszelkie czynności w celu uzyskania projektu budowlanego.

Organ, kierując się wskazówkami Sądu, dokonał również oceny decyzji z punktu widzenia ograniczeń w przyszłej zabudowie skarżącego. Analizy dokonał w oparciu o obowiązujące przepisy, w tym przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zarzut powoływania przepisów z różnych dat jest zatem nietrafny. Ponadto, jak słusznie wskazał organ I instancji, nieruchomość skarżącego w dacie realizacji inwestycji była już zabudowana, istniejącym do dnia dzisiejszego budynkiem, zatem możliwość ograniczenia była oceniona z przez pryzmat ograniczenia możliwości rozbudowy lub nadbudowy. Organ zobowiązany zaleceniami Sądu ocenił również znaczenie złożonego przez J. W. oświadczenia z punktu widzenia znaczenia tej zgody dla oceny skutków prawnych kwestionowanej decyzji, Sąd w niniejszym składzie nie znajduje podstaw do podważenia tej oceny.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skarg Sąd wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Materiał zebrany w sprawie pozwalał na wydanie decyzji w sprawie. Postępowanie w sprawie toczyło się w trybie stwierdzenia nieważności, w którym organ nie prowadzi postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym, a przede wszystkim nie orzeka ponownie co do istoty sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył H. W. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił:

1. Naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 134 P.p.s.a., poprzez zaniechanie zbadania legalności decyzji wydanej przez Naczelnika Miasta Nowa Ruda z dnia 15 maja 1985 r.

2. Naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 145 § 1 ust. 1 lit a i c. P.p.s.a, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie i uznanie, że decyzja wydana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 20 grudnia 2017 r. została odroczona z uwagi na potrzebę wezwania pełnomocnika wnoszącego kasację do przedłożenia pełnomocnictwa upoważniającego do występowania w imieniu skarżącego przed Naczelnym, Sądem Administracyjnym.

W dniu 8 stycznia 2018 r. do NSA wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżących oraz pełnomocnictwo upoważniające do występowania w imieniu skarżącego przed Naczelnym, Sądem Administracyjnym.

W dniu 24 stycznia 2018 r. wpłynęło do NSA pismo procesowe uczestniczki I. P. z dnia 23 stycznia 2018 r. w którym stwierdziła, że zarzuty skargi kasacyjnej są bezpodstawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 134 P.p.s.a. poprzez zaniechanie zbadania legalności decyzji wydanej przez Naczelnika Miasta Nowa Ruda z dnia [...] maja 1985 r. Najpierw zauważyć trzeba, że art. 134 składa się z dwóch jednostek redakcyjnych (paragrafów), które regulują różne instytucje procesowe. Ograniczenie się do wskazania jedynie art. 134 P.p.s.a. jest więc nieprecyzyjne. Opis naruszenia w powiązaniu z uzasadnieniem skargi kasacyjnej pozwala jednak na przyjęcie, że zarzut wiąże się z obowiązkiem orzekania przez sąd w granicach sprawy, a więc dotyczy jednej z dyspozycji art. 134 § 1 P.p.s.a. Granice sprawy sądowej zakreśla przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub bezczynność kwestionowane w skardze (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997/3/104; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1019/05, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sąd pierwszej instancji, rozpoznając skargi Z. W. i H. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, orzekł w granicach sprawy. Orzekanie to obejmowało zbadanie, czy decyzja Naczelnika Miasta Nowa Ruda z dnia 15 maja 1985 r. udzielająca I. i R. P. pozwolenia na budowę była dotknięta wadą w postaci rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wbrew zarzutowi kasacji, proces takiego badania został przeprowadzony w ramach postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, a następnie został oceniony w trakcie kontroli sądowej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił swoje stanowisko w kwestii zgodności z prawem decyzji Naczelnika Miasta Nowa Ruda udzielającej I. i R. P. pozwolenia na budowę. Na stronie 11 uzasadnienia jednoznacznie stwierdził, że decyzja ta, w zakresie usytuowania budynku względem sąsiednich działek i budynków, nie odpowiadała warunkom określonym w przepisach § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 17, poz. 62). Ograniczając się do sformułowania użytego w analizowanej podstawie kasacji można zatem powiedzieć, że Sąd zbadał legalność decyzji o pozwoleniu na budowę. Niezależnie od tego dodać można, że Sąd zbadał także stopień tego naruszenia. Istotą postępowania administracyjnego było przecież określenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa. Na stronach 11 i 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji obszernie przedstawił swoje stanowisko co do tego, czy stwierdzone naruszenie miało charakter kwalifikowany, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Odniesienie się do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej rozpocząć można od spostrzeżenia, że zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 129/15, Sąd pierwszej instancji nie uznał, że "decyzja wydana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy". Przede wszystkim, w zaskarżonym wyroku kontrolowano decyzję GINB z dnia [...] listopada 2014 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 1[...] 5 września 2014 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W odniesieniu do obu tych decyzji Sąd pierwszej instancji przyjął, że odpowiadają one prawu. Nie przypisał im naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania. Tak rozumiany zarzut kasacji jest więc bezpodstawny.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnoszący kasację wyraził aprobatę dla decyzji GINB z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] i poddał krytyce wyrok WSA uchylający tę decyzję. To temu wyrokowi zarzucił błędną ocenę przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Tego typu argumentacja jest bezskuteczna. Stronie niezadowolonej z wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1577/12, organy i sądy były związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Wywody zawarte w uzasadnieniu rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie uwzględniają tego, że aprobowana przez wnoszącego kasację decyzja została wyrokiem WSA uchylona, a wskazania tego wyroku były wiążące z mocy art. 153 P.p.s.a.

Odnosząc się do podniesionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zagadnienia, jakie przepisy powinny być obecnie podstawą do oceny ograniczeń możliwości zabudowy lub rozbudowy, wywołanych inwestycją będącą przedmiotem pozwolenia na budowę, stwierdzić należy, że wbrew wnoszącemu kasację nie są to przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. Ograniczenia te były w niniejszej sprawie badane jako ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Te skutki zaś są jednym z aspektów decydujących o tym, czy decyzja rażąco narusza prawo, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ograniczenia w zabudowie muszą być wobec tego oceniane według możliwości zabudowy lub rozbudowy, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości usytuowania obiektu na działce wnoszących kasację, w chwili obecnej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.