Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2762/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych V. P. od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 1149/12, I SA/Gl 1150/12 w sprawie ze skarg V. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku Białej z dnia 2 sierpnia 2012 r. nr [...], [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r. i 2010 r. oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

1. W dniu 14 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) połączyć sprawy o sygn. I SA/Gl 1149/12 i I SA/Gl 1150/12 do wspólnego rozpoznania i odrębnego wyrokowania.

Wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r., I SA/Gl 1149/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę V.P. (zwanej dalej skarżącą) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej z dnia 2 sierpnia 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r., I SA/Gl 1150/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej z dnia 2 sierpnia 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że decyzją z dnia 11 maja 2011 r. - działając na podstawie art. 247 § 1 pkt 1, 2, 3 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej: ord. pod.) - SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta ustalającej skarżącej wysokość podatku od nieruchomości.

Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Rozpatrując go SKO decyzją z dnia 29 lipca 2011 r. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia 11 maja 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 stycznia 2012 r. uchylił decyzję Kolegium z dnia 29 lipca 2011 r., wskazując na konieczność ustalenia czy skarżąca - działając bez profesjonalnego pełnomocnika - żąda stwierdzenia nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej, która nie ma przymiotu ostateczności, czy decyzji drugoinstancyjnej.

SKO w ponownym rozpoznaniu sprawy zastosowało się do zaleceń WSA. Organ pismem z dnia 3 lipca 2012 r. zwrócił się do skarżącej z powyższym pytaniem. Skarżąca pismo otrzymała w dniu 9 lipca 2012 r. Pozostało ono jednak bez odpowiedzi. Wobec milczenia skarżącej SKO uznało, że w swoim wniosku z dnia 14 lutego 2011 r. skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej bowiem wszystkie jej zarzuty nakierowane są na decyzje pierwszoinstancyjne, których kserokopie załączyła. SKO podniosło dalej, że decyzja Prezydenta Miasta, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca nie posiada waloru ostateczności. Natomiast zgodnie z art. 247 § 1 ord. pod. - organ podatkowy stwierdza nieważność wyłącznie decyzji ostatecznych . Ponadto zgodnie z art. 249 § 1 pkt 1 ord. pod. - organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

ostatecznej, jeżeli w szczególności żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat

od dnia doręczenia decyzji. Zatem w przypadku żądania wszczęcia

postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznej (jak

w niniejszej sprawie) poprzedni skład orzeczniczy SKO winien był odmówić wszczęcia postępowania zamiast rozstrzygać merytorycznie sprawę. Wobec stwierdzenia istnienia przesłanek uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji SKO stwierdziło, że postępowanie

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powinno się było toczyć i jest bezprzedmiotowe.

3. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła skargę do WSA

w Gliwicach, zarzucając mu naruszenie:

- "art. 1a.1 pkt.1, 2, 3, art. 2.1 pkt. 2, art. 5.1 pkt. 2, 2b, art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 1991 r. Nr 9, poz. 31, zwanej dalej: u.p.o.l.) oraz art. 3 pkt.1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 1994 nr 89 poz. 414, zwanej dalej: u. Pr. b.) wyrażające się nieuwzględnieniem definicji legalnej budynku – obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu zaakcentowała, że przedmiotowy obiekt budowlany (budynek) nie podlega z uwagi na jego stan techniczny (surowy otwarty) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w tym także według stawki "niezamieszkałe pozostałe".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację.

W piśmie procesowym z dnia 14 maja 2013 r. złożonym w dniu rozprawy skarżąca stwierdziła, że pismo organu z dnia 3 lipca 2012 r. nie spełniało wszystkich wymogów prawa, w tym naruszało prawo strony do informacji o przyszłych skutkach możliwych rozstrzygnięć organu. Wskazała również, że nie odpowiedziała na pismo

z dnia 3 lipca 2012 r. gdyż uszło to jej uwadze.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 14 maja 2013 r., oddalając obie skargi wskazał, że brak było jakichkolwiek podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w sprawie nieważności nieostatecznej decyzji Prezydenta Miasta ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Niezależnie od sygnalizowanych przez skarżącą uchybień- wobec braku odpowiedzi na pismo

z dnia 3 lipca 2012 r. - postępowanie w tej części należało uznać za bezprzedmiotowe. Z tych względów zaskarżona decyzja w istocie odpowiada prawu. Wskazał dalej, że podnoszone przez skarżącą naruszenia prawa materialnego nie mogły odnieść skutku bowiem przedmiotem kontrolowanego rozstrzygnięcia była jedynie legalność uchylenia decyzji SKO i umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta ustalającej wysokość podatku z uwagi na bezprzedmiotowość takiego postępowania. Dodał, że skarżąca nie wykazała aby podnoszone naruszenia prawa procesowego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd również nie stwierdził, aby zarzucane przez skarżącą naruszenia prawa mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Podkreślił,

że brak było dostatecznych podstaw i powodów do dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej, a to wobec bierności skarżącej, która - mając świadomość wagi wezwania z dnia 3 lipca 2012 r.- nie zareagowała na wezwanie SKO co do określenia przedmiotu wniosku o stwierdzenie nieważności. Przy czym na rozprawie pełnomocnik skarżącej nie kwestionował faktu doręczenia mu pisma z dnia 3 lipca 2012 r.

5. Wyroki sądu pierwszej instancji skarżąca zaskarżyła w całości skargami kasacyjnymi, zarzucając im naruszenie:

1. art. 145 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, art. 7 oraz art. art. 45 Konstytucji RP, poprzez naruszenie prawa strony do sprawiedliwego rozparzenia jej sprawy oraz naruszenie przez sąd zasady swobodnej oceny dowodów a także zasady bezstronności.

2. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej: p.u.s.a.), art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z: art. 120, 121, 122, 123, 124 ord. pod. - WSA w Gliwicach na podstawie wyżej przytoczonych przepisów był obowiązany w ramach kontroli legalności działania organu zbadać, czy postępowanie odwoławcze przed organem administracyjnym toczyło się zgodnie

z wyżej przytoczonymi przepisami ord. pod.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o :

I. Uchylenie w całości zaskarżonych wyroków i rozpoznanie merytoryczne sprawy lub

II. Uchylenie w całości zaskarżonych wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenia,

III. Zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa

procesowego według norm przepisanych.

Wniosła ponadto o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na rozprawie.

Dodatkowo, pismem z dnia 26 maja 2014 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego) skarżąca uzupełniła skargi kasacyjne o następujące zarzuty naruszenia:

4) art. 45 Konstytucji RP - poprzez pozbawienie strony jej prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy,

5) art. 2 Konstytucji RP - poprzez całkowite pominięcie tego przepisu przez sąd przy rozpoznaniu sprawy i wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia,

6) art. 475 kodeksu cywilnego - poprzez jego niezastosowanie,

7) art. 1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. - poprzez brak jego zastosowania odnośnie ustalenia definicji legalnej obiektu budowlanego budynku w rozumieniu przepisów ustawy w związku z art. 3 u. Pr. bud.,

8) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - poprzez brak jego zastosowania w zakresie ustalenia kryterium obiektu budowlanego - budynku związanego z działalnością gospodarczą,

9) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e) - poprzez brak ustalenia rodzaju obiektów budowlanych - budynków objętych tym przepisem,

10) art. 6 ust. 2 - poprzez brak jego zastosowania w zakresie ustalenia, że sam

fakt istnienia obiektu budowlanego - budynku - nie jest wystarczającą

okolicznością, która rodzi powstanie obowiązku podatkowego podatku od

tego budynku,

11) art. 5 u. Pr. bud. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. - poprzez brak jego zastosowania w zakresie ustalenia jakim warunkom technicznym powinien odpowiadać obiekt budowlany - budynek w rozumieniu przepisów ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych zgodnie z definicja legalną obiektu budowlanego - budynku wyrażoną w art. 1a ust. 1 pkt 1 tej ustawy,

12) art. 55 u. Pr. bud. w związku z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. - poprzez jego niezastosowanie w zakresie ustalenia, czy przedmiotowy budynek

uzyskał pozytywną decyzję na jego użytkowanie, co wiąże się bezpośrednio

z zakończeniem budowy, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.o.l.,

13) art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 240, poz. 2027 ze zm.), zwanej dalej: Pr.g.i.k. w związku z art. 7a ust. 2 u.p.o.l. - poprzez jego niezastosowanie w zakresie ustalenia, czy przedmiotowy budynek istnieje w ewidencji gruntów i budynków, która jest podstawą wymiaru podatków

i świadczeń,

14) art. 145 § 1 p.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie,

15) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 187

i art.191 ord. pod. - poprzez brak dokonania przez sąd kontroli, czy organ administracji publicznej ustalił poprawny stan faktyczny a następnie jego oceny,

16) art. 134 § 1 p.p.s.a. - poprzez niewykonanie obowiązku przez sąd zbadania

legalności zaskarżonej decyzji w zakresie zarzutów przez skarżącą niepodniesionych w skardze,

17) art. 135 p.p.s.a. - poprzez niewykonanie obowiązku w zakresie usunięcia

naruszeń prawa w stosunku do decyzji wydanej przez prezydenta miasta

jako organu I instancji,

18) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez brak merytorycznego uzasadnienia faktycznego

i prawnego, że zarzuty podniesione w skardze przez skarżącą były bezpodstawne.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II FSK 2762/13 oraz II FSK 2763/13 na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. oraz prowadzenia pod sygn. II FSK 2762/13.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegają oddaleniu.

6. Należy mieć na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny jest sądem odwoławczym od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zadaniem sądu drugiej instancji jest kontrola wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Kryteria tej kontroli są wskazane w art. 174 p.p.s.a. Z przepisu tego artykułu wynika, że NSA bada, czy WSA nie naruszył prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub nie naruszył przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd drugiej instancji bada – w granicach wskazanych przez skargę kasacyjną- czy sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na właściwym przepisie prawa, czy nie pomylił paragrafu, ustępu, czyli jednostki redakcyjnej przepisu.

Podkreślenia wymaga to, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy umorzenia postępowania w zakresie podatku od nieruchomości.

Skarżąca zaskarżyła wyroki sądu pierwszej instancji. Zaskarżone wyroki

z uzasadnieniami został skarżącej doręczone w dniu 21 czerwca 2013 r., a to oznacza, że zarzuty uzupełniające skargę kasacyjną – podniesione w piśmie z dnia 26 maja 2014 r.- są spóźnione i dlatego NSA nie może ich uwzględnić, orzekając. Zgodnie bowiem z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem

7. Przystępując do rozpatrywania zarzutów skarg kasacyjnych należy wskazać, że odwoływanie się do przepisów Konstytucji RP i stwierdzenie,

iż "naruszono prawo strony do sprawiedliwego rozparzenia jej sprawy" jest zbyt ogólnikowe. Skarżąca nie wskazała na czym polega brak sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy. Jeżeli przez "sprawiedliwość" ma na myśli oparcie się na przepisach prawa to wymaga podkreślenia, że sąd orzeka na podstawie ustaw i jest nimi związany-nie może oceniać dowolnie. Z tego powodu też sąd w uzasadnieniu podaje podstawę prawną rozstrzygnięcia, czyli wymienia przepisy prawa, na których się oparł, wydając wyrok. Jeżeli natomiast strona zarzuca sądowi – poprzez brak "sprawiedliwości" - brak bezstronności, to przysługuje stronie wniosek o wyłączenie sędziego, który zostanie uwzględniony, jeżeli strona wykaże spełnienie przesłanek

z art. 18 p.p.s.a. Nieprawidłowe jest utożsamianie "sprawiedliwego rozstrzygnięcia"

z rozstrzygnięciem zgodnym z interesem strony. Niezawisły sąd orzeka na podstawie ustaw, nie jest związany interesem jakiejkolwiek strony postępowania.

Skarżąca zarzuciła sądowi pierwszej instancji naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. W zarzutach skarg kasacyjnych nie wyjaśniła, co przez to rozumie.

Z ich uzasadnienia to również nie wynika. Jeżeli przyjąć rozumienie tego pojęcia za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r., I FSK 215/13 - w myśli którego: "Zasada swobodnej oceny dowodów polega na tym,

że organ podatkowy nie jest związany żadnymi regułami dowodowymi, a rozstrzyga sprawę na podstawie przekonania opartego na swobodnym uznaniu niektórych dowodów za wiarygodne, innych natomiast za niewiarygodne. Ocena ta jednak powinna być zgodna z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki" – to trudno dopatrzeć się takiego naruszenia. Sąd pierwszej instancji wskazał,

że pismem z dnia 3 lipca 2012 r. SKO zwróciło się do skarżącej

o sprecyzowanie, czy jej wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczył decyzji prezydenta miasta, czy decyzji SKO. Wobec milczenia skarżącej organ przeanalizował treść jej pism i doszedł do wniosku, że skarżąca miała na myśli decyzję organu I instancji. Wskazywała na to m.in. okoliczność załączenia do wniosku kserokopii decyzji organu I instancji. Sąd pierwszej instancji wskazał na powyższą okoliczność i – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – trafnie nie zanegował rozumowania organu. Było ono zgodne z doświadczeniem życiowym. Gdyby skarżąca miała na uwadze decyzję wydaną przez SKO – w piśmie przedstawiłaby zarzuty i załączyłaby kopię decyzji organu II instancji na poparcie swych tez.

8. Skarżąca zarzuciła, że nie zapewniono jej udziału w postępowaniu (str. 5 skarg kasacyjnych), a jednocześnie pełnomocnik skarżącej na rozprawie przed WSA nie potrafił wskazać, dlaczego skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie organu

o sprecyzowanie, o decyzję którego organu jej chodziło. Nie sprecyzowała tego, milczała, chociaż jej pełnomocnik potwierdził, że wezwanie zostało odebrane.

Skarżąca na str. 5 skargi kasacyjnej podniosła, że "uznanie przez WSA,

iż SKO wysyłając do skarżącej pismo z dnia 3 lipca 2012 r., w którym wezwało skarżącą do wskazania właściwej decyzji podlegającej stwierdzeniu nieważności – wywiązało się obowiązku nałożonego przez organ - jest co najmniej nie do zaakceptowania w praworządnym państwie".

Nie można się zgodzić z tą konstatacją. Jeżeli przyjąć, że "praworządne państwo"

to państwo, w którym stosuje się prawo to trafnie sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie przyjął, iż organ wysyłając takie pismo do skarżącej zastosował się do wytycznych wyrażonych w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r. Organ –zgodnie z art. 153 p.p.s.a. zastosował się do wskazań sądu, gdyż był nimi związany wedle ustawy.

Skarżąca podkreśliła w skardze kasacyjnej, że gdyby organ ją wezwał do zapoznania się z aktami sprawy to wtedy zajęłaby stanowisko w kwestii objętej wezwaniem. Skoro skarżąca nie ustosunkowała się do wezwania nie ma podstaw by sądzić, że zrobiłaby to wraz z upływem czasu, niejako "przy innej okazji".

Należy również podkreślić, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania o ile to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie istotą było umorzenie postępowania gdyż nie istniały przepisy, wedle których można byłoby stwierdzić nieważność decyzji organu I instancji. Wypowiedzenie się skarżącej w tym zakresie nie zmieniłoby stanu prawnego i nie sprawiłoby, że powstałaby regulacja, wedle której można byłoby prowadzić takie postępowanie. Jak trafnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 4 lutego 2014 r., II SA/Bd 1375/13: "Niezasadne są także zarzuty dotyczące braku zapewnienia skarżącemu możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji. Sam fakt, że takie uchybienia miały miejsce w kontrolowanej sprawie nie oznacza, że winno skutkować to uchyleniem zaskarżonej decyzji. W przypadku bowiem uchybień proceduralnych organu sąd administracyjny jest zobowiązany uwzględnić skargę tylko wówczas, jeżeli uchybienia te mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie nie można uznać, aby taki wpływ zachodził."

9. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 1 p.u.s.a. Ustawa – prawo

o ustroju sądów administracyjnych to przepisy prawa ustrojowego, organizacyjnego, a nie przepisy postępowania.

Powiązanie zarzutu naruszenia ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych z ogólnymi zasadami postępowania zawartymi w ustawie – Ordynacja podatkowa również jest zbyt ogólnikowe. Organy działały na podstawie obowiązującego prawa, co potwierdziła powtórna kontrola dokonana przez sąd pierwszej instancji. W tym zakresie ocena WSA jest jak najbardziej prawidłowa.

W art. 1 p.u.s.a. mowa jest o kontroli administracji publicznej, jaką sprawują sądy administracyjne. W tej sprawie sąd administracyjny – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 14 maja 2013 r. dokonał takiej kontroli poprzez wydanie wyroków. W wyniku kontroli, opierając się na treści ustaw – oddalił skargi. Okoliczność, że strona nie zgadza się z wynikiem tej kontroli – czyli z wyrokami wojewódzkiego sądu administracyjnego – nie uprawnia do zarzucania, że takiej kontroli nie było. Wręcz przeciwnie – była, a wyroki zaskarżone skargami kasacyjnymi są tego ucieleśnieniem.

Sąd pierwszej instancji wyczerpująco przedstawiał dotychczasowy przebieg postępowania, dogłębnie przeanalizował cały zebrany materiał. W uzasadnieniu, starając się wyjaśnić skarżącej swój tok rozumowania powołał stosowne piśmiennictwo i wskazał podstawę prawną.

10. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.