Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Wr 555/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2004-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Marzena Łozowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Joanna Zamojska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi H. i J. N. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oraz stwierdzenia nadpłaty. Postanawia: umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

W dniu 22 lutego 2001 r. Skarżący złożyli zeznanie o wysokości dochodu osiągniętego w 2000 r.

W wyniku podjętych czynności sprawdzających prawidłowość złożonego zeznania Drugi Urząd Skarbowy w O. zakwestionował odliczenia dokonane w zeznaniu z tytułu wydatku poniesionego na zakup gruntu w kwocie 4.468,01 zł. oraz na zakup pomieszczenia gospodarczego w kwocie 1.590,88 zł.

Stwierdzono, iż wydatek poniesiony na zakup pomieszczenia gospodarczego nie jest wydatkiem na cele mieszkaniowe, natomiast wydatek poniesiony tytułem zakupu gruntu nie został potwierdzony stosownym dokumentem, tj. aktem notarialnym.

W związku z powyższym organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję określającą należny podatek dochodowy za 2000 r. w wysokości 16.719,30 zł. tj. w wysokości wyższej niż zeznany oraz stwierdził nadpłatę z tego tytułu w kwocie 3.237,20 zł.

Decyzja ta była przedmiotem odwołania wniesionego do Izby Skarbowej w O., która po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji.

Na rozstrzygnięcie Izby Skarbowej w O. H. i J. N. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W skardze stawiali zarzut wydania spornej decyzji niezgodnie z obowiązującymi przepisami tj. art. 27a ust. 6 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Twierdzili, iż niedopuszczalne jest żądanie Izby Skarbowej przedłożenia aktu notarialnego jako dowodu potwierdzającego poniesienie wydatków mieszkaniowych.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie.

W dniu 26 marca 2003 r. Izba Skarbowa w O. na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U&. Nr 74, poz. 368 ze zm.) decyzją Nr [...] uwzględniła w całości zarzuty skargi z dnia 12 lutego 2002 r., uchylając w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w O. i umarzając postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podatkowy II instancji podniósł, iż w dniu 8 lipca 2002 r. Skarżący przedłożyli akt notarialny z którego wynikało, iż w dniu 8 lutego 20002 r. zawarto umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego wraz z przynależną komórką lokatorską i udziałami w prawie własności wspólnych części budynku i działki oraz umowę sprzedaży tego lokalu na rzecz Skarżących.

W związku z tym organ podatkowy w oparciu o przepisy art. 27 a ust. 1 lit. a i d ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) oraz art. 27 a ust. 6 pkt 1 cyt. ustawy uznał, że zarówno wydatek w kwocie 1.590,88 zł poniesiony w 2000 r. na nabycie komórki lokatorskiej przynależnej do lokalu mieszkalnego i stanowiącego jego część składową, jak też wydatek w kwocie 4.468,01 zł. poniesiony na zakup udziału we współwłasności gruntu podlega odliczeniu od podatku.

W konsekwencji uznano, iż podatek wynikający z zeznania jest podatkiem należnym.

W związku z powyższym organ podatkowy orzekł jak w sentencji przedmiotowej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W związku z reorganizacją Naczelnego Sądu Administracyjnego niniejsza skarga, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zmianami), organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może uwzględnić w całości skargę do dnia wyznaczenia przez Sąd terminu rozprawy.

Przesłanką zastosowania art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym jest zadośćuczynienie żądaniom skargi. Artykuł ten nie określa ani przesłanek do skorzystania z możliwości w nim zawartych, ani też prawnych form w jakich ma nastąpić wskazane w tym przepisie uwzględnienie skargi w całości. Powyższy przepis daje podstawy do jego szerokiej interpretacji, bowiem wymaga tylko uwzględnienia skargi w całości i określa termin, w jakim powinno to nastąpić. Dodatkowo wskazać należy, iż uprawnienia organu do autokontroli nie powinny naruszać praw skarżącej strony.

W ramach wykonywanej na tej podstawie autokontroli organ dokonuje weryfikacji własnej decyzji poprzez uwzględnienie żądań skarżącego.

W tym przypadku w skardze z dnia 12 lutego 2002 r. r. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienie skargi wynikało, iż nie zgadzają się z ustaleniami organów podatkowych w zakresie nie uznania odliczonych w roku 2000 wydatków poniesionych na zakup gruntu i pomieszczenia gospodarczego.

Wprawdzie Izba Skarbowa w O., działając na podstawie wskazanego wyżej przepisu, uchyliła zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję urzędu skarbowego i umorzyła postępowanie w sprawie, to zdaniem Sądu uwzględniła skargę w całości, bowiem organ uznał, iż zeznanie podatkowe Skarżących było prawidłowe, a podatek wynikający z zeznania jest podatkiem należnym. W całości uwzględniono prawo Skarżących do odliczenia spornych wydatków mieszkaniowych (które zresztą były jedynymi, które ograny zakwestionowały).

W związku z zadośćuczynieniem żądaniom skargi przez Izbę Skarbową w decyzji wydanej w dniu 26 marca 2003 r., zasadnym było umorzenie postępowania w niniejszej sprawie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).