Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 673/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska – Florek po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 lipca 2017 r. sygn. akt I SAB/Sz 6/17 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi K. G. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie bezczynności organu w sprawie pozostawienia wniosku o umorzenie należności z tytułu ubezpieczeń społecznych bez rozpoznania postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 18 lipca 2017 r. sygn. akt I SAB/Sz 6/17 odrzucił zażalenie K. G. na postanowienie z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Sz 6/17 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia: Pismem z 3 lutego 2017 r., K. G. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wyrokiem z 29 maja 2017 r. sygn. akt I SAB/Sz 6/17 Sąd pierwszej instancji, wydanym w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym oddalił skargę skarżącego. Odpis orzeczenia wraz z pouczeniem o sposobie jego zaskarżenia doręczono skarżącemu 2 czerwca 2017 r., natomiast 6 czerwca 2017 r. skarżący wniósł do Sądu pierwszej instancji osobiście sporządzone pismo zatytułowane - wniosek powoda o uchylenie wyroku WSA z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SAB/Sz 6/17 w całości. Pismo zostało zakwalifikowane jako skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji z 29 maja 2017 r. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną, a orzeczenie 27 czerwca 2017 r. doręczył skarżącemu wraz z pouczeniem. Skarżący 5 lipca 2017 r. wniósł do Sądu pierwszej instancji osobiście sporządzone pismo zatytułowane "Wniosek Powoda o uchylenie wyroku WSA z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt I SAB/Sz 6/17 i postanowienia WSA w Szczecinie z 20 czerwca 2017 r. w całości", które postanowieniem z 18 lipca 2017 r. zostało odrzucone. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej, zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej musi być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo jedną z osób, o których mowa w art. 175 § 2 i § 3 w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), co wynika wprost z art. 194 § 4 p.p.s.a. Zażalenie sporządzone osobiście przez samą stronę, wbrew wymogowi określonemu art. 194 § 4 p.p.s.a., obarczone jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem zażalenia. W niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie z 18 lipca 2017 r. skarżący sporządził i podpisał osobiście, pomimo że został pouczony o konieczności sporządzenia go przez adwokata lub radcę prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., zażalenie odrzucił. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia (nazwanego wnioskiem powoda o uchylenie postanowienia WSA z dnia 18 lipca 2017 r. w sprawie odrzucenia zażalenia) K. G. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stanowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest w stopniu oczywistym pozbawione usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. W postępowaniu zażaleniowym Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami zażalenia. Treść art. 194 § 3 p.p.s.a. eliminuje bowiem stosowanie w postępowaniu zażaleniowym art. 174 p.p.s.a., określającego podstawy skargi kasacyjnej. W myśl art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno jedynie spełniać wymagania przypisane dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Wskazać należy również, że zasadą w postępowaniu zażaleniowym jest merytoryczne rozstrzygniecie kwestii, której dotyczy zaskarżone postanowienie. Przyjęta w art. 197 § 2 p.p.s.a. formuła "odpowiedniego stosowania" przepisów o skardze kasacyjnej pozwala bowiem na dostosowanie regulacji o skardze kasacyjnej do charakteru postępowania zażaleniowego oraz zwiększenie zakresu możliwości orzekania reformatoryjnego. Podkreślenia wymaga, że uchylenie zaskarżonego postanowienia zamiast jego zmiany prowadzi do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania sądowoadministracyjnego. Poza skrajnymi wypadkami Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie nie powinien więc wydawać postanowień kasacyjnych (por. postanowienie z 22 listopada 2005 r. sygn. akt II OZ 1028/05). Naczelny Sąd Administracyjny przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wyjaśnia, że jako nieskuteczne należało ocenić zarzuty naruszenia art. 187 § 1 oraz art. 321 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1822 ze zm.). Wskazane przepisy Kodeku postępowania cywilnego nie mają zastosowania w sprawach sądowoadministracyjnych, a więc nie mogły stać się podstawą skutecznego zarzutu zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia nadto, że przedmiotem niniejszej kontroli pozostawała jedynie prawidłowość oceny Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu wniesionej skargi kasacyjnej z uwagi na brak legitymacji skarżącego do jej wniesienia, co tym samym czyni podniesione w złożonym zażaleniu zarzuty za bezzasadne. Stosownie do treści art. 194 § 4 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 tej ustawy stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 (art. 197 § 2 p.p.s.a.). W związku z powyższym, stwierdzić należy, iż skoro z akt sprawy nie wynika, aby skarżący K. G. należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1 – 3 P.p.s.a., a złożone w tej sprawie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało sporządzone przez niego osobiście, to Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że zażalenie było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.