Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 341/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] Sp. z o.o. w Ł. (obecnie [B] Sp. z o.o. w likwidacji w Ł.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 746/16 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu miasta oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 746/16 oddalił skargę "[A]" Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z [...] lipca 2016 r. nr Rep. [...], uchylającą decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia wysokości należności z tytułu nadmiernie pobranej dotacji przypadającej do zwrotu.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktyczny i prawnym:

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Prezydent Miasta Elbląga określił wysokość dotacji podlegającej zwrotowi przez organ prowadzący szkoły [A] Sp. z o.o. za rok 2012 i za rok 2013 wraz z odsetkami. Podlegająca zwrotowi dotacja za 2012 r. określona została na kwotę 46.491 zł, a za 2013 r. – 169.510 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli kompleksowej w szkołach prowadzonych w Elblągu przez Spółkę ustalono, że pobrała ona w latach 2012 -2013 dotacje w nadmiernej wysokości. Organ szczegółowo wskazał odrębnie dla każdego roku okoliczności w jakich doszło do pobrania w poszczególnych szkołach dotacji w nadmiernej wysokości zaliczając do nich między innymi:

- pobranie dotacji na słuchacza przyjętego w trakcie semestru bez zagwarantowania mu prawa udziału w co najmniej 50% obowiązkowych zajęciach dydaktycznych,

- pobranie dotacji na słuchaczy powtarzających semestr niezgodnie z obwiązującymi

przepisami prawa oświatowego,

- pobranie dotacji na zawyżoną liczbę słuchaczy przyjętą jako podstawę ustalenia wysokości dotacji,

- pobranie dotacji na słuchaczy uczących się jednocześnie na dwóch kierunkach bez

zagwarantowania prawa udziału w obu kierunkach w co najmniej 50% obowiązkowych zajęciach dydaktycznych.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej: SKO) po rozpatrzeniu odwołania Spółki uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Elbląga z [...] stycznia 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dokonana przez organ I instancji ocena stanu faktycznego została dokonana w oparciu o ustalenia wynikające z protokołu przeprowadzonej kontroli i nie odnosi się do dowodów przedstawionych przez stronę w postaci wyjaśnień dyrektorów szkół prowadzonych przez Spółkę w Elblągu .

Kolegium zwróciło uwagę na wyjaśnienie złożone przez Dyrektora Zaocznej [...] Szkoły [B] w E., które odnosi się m.in. do stwierdzenia organu zawartego w decyzji o pobraniu przez szkołę dotacji na ucznia, któremu nie zapewniono możliwości udziału w co najmniej 50 % zajęć w semestrze. Wyjaśnienie to dotyczące słuchacza, o numerze 753 w księdze słuchaczy, wskazuje na inne fakty niż wynika to z uzasadnienia decyzji, przy czym uzasadnienie decyzji opiera się na ustaleniu zawartym w protokole kontroli przeprowadzonej w szkole (str. 9 protokołu), do którego nie dołączono jednak kopii dokumentu źródłowego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dyrektor ww. szkoły przedstawił także inne stanowiskowo co do liczby słuchaczy we wrześniu, listopadzie, grudniu 2012 r. oraz w styczniu, lutym, kwietniu, październiku i grudniu 2013 r. niż wynika to z protokołu kontroli. Protokół ten odwołuje się w tym zakresie do materiałów źródłowych w postaci kopii dzienników lekcyjnych, jednak w uzasadnieniu decyzji nie rozważono wyjaśnień dyrektora szkoły co do konieczności odbycia przez słuchaczy zajęć z podstaw przedsiębiorczości - w odniesieniu do starej i nowej podstawy programowej. Ponadto protokół z kontroli nie został akceptowany (podpisany) przez organizatora szkół.

Szczegółowe wyjaśnienia niektórych faktów przywołanych przez organ w uzasadnieniu decyzji zawarte zostały również w piśmie Dyrektora [...] Szkoły [C] w E. m.in. w odniesieniu do zarzutu przyjęcia w tej szkole w październiku 2013r., słuchaczy na semestr programowo niższy. Stwierdzenie powyższego faktu odnotowane zostało w protokole (str. 11) i w takiej postaci zawarte w uzasadnieniu decyzji, bez niezbędnej oceny stanowiska przedstawionego w tym zakresie w wyjaśnieniu dyrektora szkoły.

SKO wskazało, że szerokie wyjaśnienia złożone zostały również przez Dyrektora [...] Szkoły [D] w E. w odniesieniu do ustaleń wskazanych przez organ w uzasadnieniu decyzji dotyczących uczniów uczących się jednocześnie na dwóch kierunkach. Z wyjaśnień wynikało, że troje słuchaczy, co do których stwierdzono w wyniku kontroli (a następnie w uzasadnieniu decyzji) fakt pobierania nauki na dwóch kierunkach jednocześnie bez zagwarantowania prawa do udziału w obu kierunkach co najmniej 50% obowiązkowych zajęć dydaktycznych – wykazanych zostało do dotacji tylko w jednej ze szkół. Podobna sytuacja miała miejsce w odniesieniu do czterech słuchaczy, co do których stwierdzono obowiązek zwrotu dotacji w okresie dotowania od 1 lutego do 31 sierpnia 2012r. oraz sześciu słuchaczy w okresie dotowania od 1 września 2012r. do 31 sierpnia 2013r. Wyjaśnienia co do faktycznej liczby słuchaczy odbywających naukę w szkołach [A] przedstawione w postaci cyfrowych danych zawierają też pisma skierowane do organu przez Dyrektora Liceum [E] w E. (dotyczące lutego, kwietnia, maja, czerwca i września 2013r.), Dyrektora [...] Szkoły [F] w E. (dotyczące kwietnia, czerwca, lipca i sierpnia 2013r.), [...] Szkoły [G] w E. odnoszące się do liczby słuchaczy w lutym, marcu, maju 2013 r.

Zdaniem organu odwoławczego, na obecnym etapie postępowania nie można rozważać o słuszności i znaczeniu tych wyjaśnień dla prowadzonego postępowania, gdyż powyższe pisma wymagają dokonania oceny przez organ I instancji. Przedstawione przez stronę zestawienie dotyczące kwot dotacji przekazywanej w każdym roku i w każdym miesiącu w poszczególnych latach, poparte także przez organ w opracowanym w toku postępowania odwoławczego wyjaśnieniu, wskazuje na to, że szkoły w różnym okresie w toku poszczególnych okresów budżetowych, a także po tych okresach nie otrzymywały dotacji w ogóle lub otrzymywały ją w zaniżonej wysokości.

W ocenie organu odwoławczego należy rozważyć, czy i w jakim stopniu można rozstrzygać o obowiązku zwrotu dotacji, która w ogóle nie została przekazana lub przekazano ją w kwocie mniejszej niż należna.

Natomiast za bezpodstawne SKO uznało żądanie dotyczące umorzenia postępowania. Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. SKO umorzyło wcześniejsze postępowanie dotyczące obowiązku zwrotu dotacji, gdyż decyzja organu I instancji skierowania została do osoby fizycznej (tj. Prezesa spółki), a więc osoby niebędącej stroną postępowania. W związku z powyższym postępowanie przed organem I instancji było bezprzedmiotowe ze względu na brak podmiotu tego postępowania. Nie oznacza to jednak, że w związku z umorzeniem postępowania przestał istnieć przedmiot sprawy w przypadku ustalenia podmiotu mającego w tej sprawie interes prawny. W niniejszej sprawie, postępowanie było prowadzone wobec [A] sp. z o.o. jako organizatora szkół oraz beneficjenta dotacji i dotyczyło zwrotu tej dotacji, miało zatem przedmiot określony w przepisach art. 252 ustawy o finansach publicznych oraz stronę postępowania (podmiot).

Spółka zaskarżyła powyższą decyzję do WSA w Olsztynie wnosząc o stwierdzenie jej nieważności jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

Sąd I instancji uznał, że stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem.

WSA nie stwierdził przesłanek mogących wskazywać na nieważność zaskarżonej decyzji. W jego ocenie analiza akt sprawy wskazywała, że pomiędzy postępowaniem zakończonym wcześniej decyzją SKO z dnia [...] czerwca 2015 r., a postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją nie zachodzi tożsamość pozwalająca uznać, iż sprawa została wcześniej merytorycznie rozstrzygnięta i zakończona ostateczną decyzją organu II instancji. Analiza akt sprawy wskazuje, że po pierwsze pomiędzy postępowaniem uprzednio prowadzonym i zakończonym decyzją z dnia, [...] czerwca 2015r. a postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją nie zachodzi tożsamość podmiotowa. Uprzednia decyzja została skierowana bowiem do osoby fizycznej jaką był Prezes Spółki, a nie do osoby prawnej, tj. do skarżącej spółki. Po drugie, w decyzji z dnia [...] czerwca 2015r. organ odwoławczy nie orzekł co do meritum sprawy lecz wydał decyzję tzw. kasacyjną typową, która stanowiła tylko formalne zakończenie postępowania i nie rozstrzygnęła sprawy w sposób ostateczny. W niniejszej natomiast sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania, gdyż żaden z istotnych elementów stosunku prawnego nie przestał istnieć i sprawa wymagała merytorycznego jej rozpatrzenia i rozstrzygnięcia. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte i było prowadzone wobec skarżącej Spółki jako organizatora szkół oraz beneficjenta dotacji i dotyczyło określenia wysokości należności z tytułu zwrotu dotacji nadmiernie pobranej. Istniał zatem przedmiot określony w przepisach art. 252 ustawy o finansach publicznych oraz strona postępowania (podmiot). Wszczęcie postępowania wobec skarżącej było w związku z tym zasadne.

Następnie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż faktycznie Prezydent nie dokonał, w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego i nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy. Braki oraz błędy tego postępowania wymagały jego uzupełnienia w znacznej części i stanowiły przesłankę skutkującą uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Sąd I instancji wskazał, że przyczyną wydania w rozpatrywanej sprawie orzeczenia kasatoryjnego był szereg uchybień w zakresie postępowania dowodowego, wyczerpująco omówionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przede wszystkim wystąpiły istotne rozbieżności pomiędzy stanowiskiem przedstawionym przez organ, a materiałem dowodowym przedłożonym przez Spółkę, tj. wyjaśnieniami dyrektorów wymienionych w zaskarżonej decyzji szkół, które wskazywały na inne dane liczbowe niż wynikające z decyzji organu I instancji (dotyczące między innymi innej liczby słuchaczy). Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że ocena stanu faktycznego została oparta o ustalenia wynikające z protokołu przeprowadzonej kontroli, który nie został podpisany przez organizatora szkół. Ponadto ustalając stan faktyczny należało mieć na uwadze kwestię zaległości w przekazywaniu organowi prowadzącemu szkoły dotacji oświatowej.

W konsekwencji, zdaniem WSA należało uznać, że zasadnie organ I instancji został zobowiązany do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Od przedmiotowego wyroku Spółka złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zarzucając naruszenie prawa procesowego: art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez oddalenie skargi, pomimo istnienia przesłanki powodującej nieważność postępowania w postaci powagi rzeczy osądzonej.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W sprawie nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych.

Skarga ta oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżąca, w ramach tej podstawy, zarzuca naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez oddalenie skargi, pomimo istnienia przesłanki powodującej nieważność decyzji w postaci powagi rzeczy osądzonej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest nieusprawiedliwiony.

Bezsporne w sprawie jest, że decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. rep [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu uchyliło w całości decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Elbląga, Skarbnika Miasta z dnia [...] kwietnia 2015 r. której adresatem był J. Ł. Prezes [A] Sp. z o.o. w Ł. w sprawie zwrotu dotacji wraz z należnymi odsetkami i umorzyło w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji. Natomiast Prezydent Miasta Elbląga decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., skierowaną do [A] Sp. z o.o. w Ł., określił należność z tytułu dotacji nadmiernie pobranej podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami.

Rozstrzygnięcie to uchyliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu decyzją z [...] lipca 2016 r. nr Rep. [...], przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji stwierdza nieważność decyzji, jeżeli dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Powyższa przyczyna stwierdzenia nieważności to tzw. res iudicata. W związku z tym ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie. Dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie zasady res iudicata, istotne znaczenie, ma jak prawidłowo zauważył WSA, tożsamość obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., I OSK 787/14, LEX nr 2032840) a zatem podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Ponadto res iudicata następuje w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Zgodnie zaś z wyrokiem NSA z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 931/09, LEX nr 597967, stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istotnym jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy a zatem konieczne jest aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, albowiem decyzja Prezydenta Miasta Elbląga z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...]. skierowana była do J. Ł. Prezesa [A] Sp. z o.o. w Ł. Skierowanie decyzji imiennie do prezesa Spółki z o.o. [A] a więc do osoby fizycznej, której przymiot strony postępowania nie przysługiwał – a nie do Spółki jako osoby prawnej będącej organizatorem szkół – było powodem wydania przez SKO decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., którą organ ten uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne. Natomiast adresatem decyzji Prezydenta Miasta Elbląga z dnia [...] stycznia 2016 r. była [A] Spółka z o.o. w Ł., zatem adresaci tych decyzji wskazani jako strony postępowania nie są tożsami. Sam fakt, że obie decyzje dotyczą nieprawidłowości wydatkowania przyznanej dotacji oświatowej w latach 2012-2013 dla szkół prowadzonych w Elblągu przez Spółkę nie powoduje, iż mamy do czynienia z tożsamością sprawy, a to z uwagi na wskazaną wyżej odrębność. Oceny tej nie zmienia fakt, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Elbląga z dnia [...] kwietnia 2015r., oprócz J. Ł. Prezesa [A] Sp. z o.o. w Ł. złożyła także Spółka.

W tym miejscu wskazać należy, iż na konieczność ustalenia tożsamości sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, aby rozważać skutki zakazu ponownego rozstrzygania tej samej sprawy, z uwagi na sankcję nieważności decyzji (rei iudicatae) zwraca uwagę piśmiennictwo (por. R. A. Rychter, Res iudicata w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2014, s. 123; M. Jaśkowska, w: A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2106, s. 910 i n.). W literaturze procesu administracyjnego wskazuje się nadto, że przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. odgrywa rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej, wyrażonej w art. 16 § 1, rozciągając tę gwarancję na samą decyzję oraz na sprawę, która ona załatwia, przy czym zauważa się, że chodzi o wydanie kolejno po sobie decyzji załatwiających sprawę co do istoty (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 15 wydanie, Warszawa 2017, s. 879). W doktrynie prawa administracyjnego nie budzi wątpliwości, że hipoteza art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. obejmuje decyzje ostateczne rozstrzygające sprawę co do istoty, zaś w przypadku decyzji o umorzeniu postępowania dopuszcza się niemniej w oznaczonych warunkach możliwość ponownego wszczęcia postępowania oraz wydania decyzji merytorycznej w sprawie, w której postępowanie uprzednio umorzono (por. A. Matan, w: Weryfikacja rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym ogólnym, System prawa administracyjnego procesowego, Tom II, część 5, red. B. Adamiak, s. 618 i n.). Innymi słowy, w przypadku gdy uprzednio umorzono postępowanie administracyjne, nie zawsze będzie zachodził stan powagi rzeczy rozstrzygniętej ostatecznie, takie też stanowisko prezentowane jest też w judykaturze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2017 r., II OSK 2601/15, z dnia 18 czerwca 2019 r., I OSK 1528/18 oraz z dnia 16 października 2019 r. II OSK 2906/17 CBOSA.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na względzie, prawidłowo w sprawie przyjęto, iż decyzja SKO z dnia 8 czerwca 2015 r. nr 1170/IN/15 nie stworzyła res iudicata, a w związku z tym stanowisko skarżącej co do braku podstaw do wydania decyzji w stosunku do Spółki, w świetle art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia.

Tym samym postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie okazał się nieusprawiedliwiony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U z 2020 r, poz. 1842), orzekł jak w sentencji.