Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 503/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) decyzją z dnia 2 lutego 2010 r. nr [...] nakazał K. M. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem wraz z tarasem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, wzniesionego w 2006 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K. (numer mapy 3) gmina K. Organ wskazał, iż postanowieniem nr [...] z dnia 16 marca 2009 r. na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie robót przy budowie przedmiotowego obiektu budowlanego, jednocześnie nakładając na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do 31 grudnia 2009 r. dokumentów określonych w sentencji postanowienia. K. M. nie wykonała nałożonego zobowiązania, co zgodnie z art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego uzasadnia nakazanie rozbiórki.

K. M. w odwołaniu od tej decyzji wniosła o wstrzymanie czynności administracyjnych związanych z decyzją o rozbiórce do czasu uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki. Nadto stwierdziła ona, iż w bezpośredniej okolicy jej domku znajduje się wiele innych domków rekreacyjnych, wobec których nie toczą się postępowanie rozbiórkowe, co narusza zasadę równości obywateli wobec prawa.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego decyzją z dnia 5 maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy ustalił, że decyzją z dnia 18 lipca 2008 r. nr [...] stwierdzono nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2007 r. nr [...] nakazującą B. i A. S. rozbiórkę obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacyjną, wybudowanego na działce nr [...] w miejscowości K. bez pozwolenia na budowę, gdyż B. i A. S. nie byli inwestorami przedmiotowego domku letniskowego. Z dokonanych ustaleń zawartych w protokole z dnia 18 października 2006 r. i porozumienia stron w zakresie sposobu korzystania z nieruchomości przekazanych organowi I instancji przy piśmie z dnia 15 listopada 2006 r. wynika, że przedmiotowy domek został wybudowany po 1 stycznia 2005 r. bez pozwolenia na budowę. Z pisma B. i A. S. z dnia 20 kwietnia 2008 r. oraz wyroku Sądu Rejonowego w W. - Sądu Grodzkiego w P. z dnia 14 sierpnia 2007 r. sygn. akt [...] wynika, że inwestorem domku jest K. M. Mając powyższe na uwadze PWINB stwierdził, iż samowolna budowa przedmiotowego obiektu budowlanego narusza przepisy art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stanowiące, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak pozwolenia obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania rozstrzygnięć określonych w art. 48 ustawy. Stosownie do przepisów art. 48 ust. 2 prawa budowlanego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia 16 marca 2009 r. wstrzymał prowadzenie robót przy budowie przedmiotowego obiektu budowlanego, jednocześnie nakładając na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do 31 grudnia 2009 r. dokumentów określonych w sentencji postanowienia. Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt. P 27/06 (Dz.U. Nr 247, poz.1844) i nakładało w szczególności obowiązek przedstawienia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z akt sprawy i jest to niesporne, dla terenu K. nie obowiązuje bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 48 ust. 4 prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa wyżej, stosuje się przepis art. 48 ust. 1, w myśl którego właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Skoro strona nie przedłożyła żądanych dokumentów organ I instancji słusznie orzekł o nakazie rozbiórki.

PWINB stwierdził ponadto, iż termin określony w postanowieniu PINB z dnia 16 marca 2009 r. – ponad 9 miesięcy – był terminem wystarczającym do złożenia przez stronę wniosku do właściwego organu o ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i wydania przez ten organ decyzji a także byłby wystarczający do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, gdyby nie zachowanie skarżącej zmierzające do przewlekania sprawy. Ponadto, praktycznie wyznaczony termin do dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy został wydłużony do daty wydania decyzji rozbiórkowej organu I instancji (tj. do dnia 2 lutego 2010 r.) a zatem faktycznie wynosił około 11 miesięcy. Organ wskazał, iż uzyskał z Urzędu Gminy K. informację (pismo z dnia 2 kwietnia 2010 r. nr [...]), że w dniu 22 lutego 2010 r., do Urzędu Gminy wpłynął wniosek K. M. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drewnianego domku rekreacyjnego na działce nr [...] położonej w K. Organ ten w dniu 3 marca 2010 r. wezwał K. M. do uzupełnienia braków w złożonym wniosku, a następnie z uwagi na ich nieuzupełnienie, pismem z dnia 30 marca 2010 r. nr [...] poinformował zainteresowaną, że wniosek pozostawiono bez rozpatrzenia. W dniu 22 marca 2010 r. do organu wpłynął kolejny wniosek K. M. o ustalenie warunków zabudowy działki, a organ, na podstawie art. 64 k.p.a., wezwał składającą wniosek do jego uzupełnienia. Organ odwoławczy podkreślił, iż wniosek K. M. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy został złożony dopiero w dniu 22 marca 2010 r., czyli już po terminie określonym w postanowieniu o wstrzymaniu robót z dnia 16 marca 2009 r. i już po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę, strona nie wywiązała się zatem z nałożonych na nią obowiązków.

Odnosząc się do treści odwołania PWINB stwierdził, iż organ I instancji prowadzi sukcesywnie postępowania administracyjne w stosunku do samowolnie wybudowanych na terenie K. obiektów budowlanych. Cała okoliczna zabudowa została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej. K. to teren o szczególnych walorach przyrodniczych, który ze względu na atrakcyjne położenie w bliskości morza został masowo zabudowany tego rodzaju obiektami, a ich właściciele różnymi sposobami dążą do przewlekania wszelkich postępowań legalizacyjnych, licząc na uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego zezwalającego na zabudowę.

Ponadto organ stwierdził, iż tryb określony w art. 48 Prawa budowlanego przewiduje doprowadzenie obiektu budowlanego, wybudowanego bez pozwolenia na budowę do stanu zgodnego z prawem na określonych warunkach lub nakaz rozbiórki obiektu w przypadku ich niespełnienia. Legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem inwestora. Organ nie ma obowiązku legalizacji samowoli budowlanej wbrew woli strony. Nie ma też prawnej możliwości dokonania tzw. legalizacji robót budowlanych w sytuacji gdy inwestor nie wykonuje swoich obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej (złożenie dokumentów, uiszczenie opłaty legalizacyjnej). Brak zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy działki, a także brak projektu budowlanego uniemożliwia organowi ocenę prawidłowości wykonanych robót budowlanych i wydanie decyzji, o której mowa w art. 49 ust. 4 prawa budowlanego tj. decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Inwestor nie przedkładając organowi wymaganych prawem dokumentów uniemożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej. Inwestor na każdym etapie tzw. postępowania legalizacyjnego może zrezygnować ze swojego uprawnienia. Przejawem tej rezygnacji może być albo nie złożenie przez inwestora żądanych przez organ dokumentów, bądź na dalszym etapie tego postępowania nieuiszczenie opłaty legalizacyjnej, a niespełnienie tych warunków (niezależnie od ich przyczyn) skutkuje obowiązkiem organu nadzoru budowlanego orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części.

Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego K. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżąca potwierdziła, iż na działce nr [...] położonej w K. w kwietniu 2006 r. wybudowała nietrwale związany z gruntem domek letniskowy, bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz, że nie dostarczyła w określonym terminie dokumentów określonych w postanowieniu PINB z dnia 16 marca 2009 r. Jednocześnie skarżąca wskazała, iż w lutym 2010 r. wystąpiła do Urzędu Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jednak do dnia złożenia skargi nie otrzymała w tej sprawie żadnego postanowienia. Zdaniem skarżącej PINB nakładając na nią w marcu 2009 r. obowiązek dostarczenia odpowiedniej dokumentacji nie określił jednocześnie, wbrew brzmieniu art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wysokości opłaty legalizacyjnej. Spowodowało to u skarżącej stan niepewności dotyczący ekonomicznego sensu starania się o legalizację przedmiotowego obiektu, gdyż opłata legalizacyjna mogła być nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do jego wartości i bardzo ograniczonego czasowo wykorzystania. Nadto skarżąca wskazała, iż organ orzekając wobec niej nakaz rozbiórki, zróżnicował jej sytuację oraz sytuację innych inwestorów samowolnie wzniesionych w okolicy domków rekreacyjnych, w stosunku do których nie orzeczono takiego nakazu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa, a skarga K. M. nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 marca 2009 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 (Dz. U. Nr 247, poz. 1844), nakładającym m. in. obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r., ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwagi na to, iż obecnie dla terenu K. brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ustalony przez organ II instancji stan faktyczny pozostaje w istocie niesporny. Skarżąca jest inwestorem obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem wraz z tarasem pobudowanego, w kwietniu 2006 r., na działce nr [...], położonej w K., gmina K., bez pozwolenia na budowę, co potwierdza wyrok Sądu Rejonowego w W. - Sądu Grodzkiego w P. z dnia 14 sierpnia 2007 r. sygn. akt [...]. Strona skarżąca nie zakwestionowała w toku postępowania administracyjnego braku pozwolenia na budowę spornego obiektu a w skardze stwierdziła, iż w kwietniu 2006 r. wybudowała nietrwale z gruntem związany domek letniskowy na działce Nr [...] położnej w K. (nr mapy 3) gmina K., bez wymaganego pozwolenia na budowę. Data wybudowania obiektu – kwiecień 2006 r. uzasadnia zastosowanie wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r.

Organy nadzoru budowlanego słusznie zakwalifikowały budowę opisanego wyżej obiektu budowlanego - jako roboty wymagające pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Katalog obiektów budowlanych oraz robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, w tym wymagających zgłoszenia (art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego) nie obejmuje przedmiotowej inwestycji.

Art. 48 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania obu decyzji, stanowił, iż,

1 Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona.

W świetle przytoczonej wyżej regulacji zasadą jest poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, oceną możliwości jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno - budowlanych. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, przy czym dowodzenie okoliczności wymienionych w ust. 2 art. 48 obciąża samowolnego inwestora.

Prawidłowo w okolicznościach niniejszej sprawy organ nadzoru budowlanego, po ustaleniu, że wybudowanie opisanego wyżej obiektu wymagało wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wszczął procedurę legalizacyjną, zobowiązując inwestora postanowieniem z dnia 16 marca 2009 r. do wykonania w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r. obowiązków, określonych w art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane, w szczególności zaś do wykazania zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez złożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy.

Nie budzi wątpliwości okoliczność, że obowiązki określone opisanym wyżej postanowieniem z dnia 16 marca 2009 r., nie zostały przez skarżącą wykonane w terminie zakreślonym przez organ I instancji, jak i do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Mimo upływu wyznaczonego przez organ odpowiednio długiego okresu na ich spełnienie skarżąca nie przedstawiła żadnego z wymaganych dokumentów. Należy zwrócić ponadto uwagę, iż skarżąca wystąpiła do Urzędu Gminy z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dopiero w dniu 22 lutego 2010 r. a więc prawie 11 miesięcy po otrzymaniu przez skarżąca postanowienia z dnia 16 marca 2009 r. jak również prawie 2 miesiące po upływie terminu określonego w postanowieniu. Ponadto z akt sprawy wynika, iż wniosek z dnia 22 lutego 2010 r. o wydanie warunków zabudowy został pozostawiony bez rozpoznania na skutek nie uzupełnienia przez skarżącą jego braków formalnych. Fakt złożenia przez skarżącą kolejnego wniosku o wydanie warunków zabudowy w dniu 22 marca 2010 r. nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy, bowiem jednoznacznie stwierdzić należy, iż skarżąca nie wypełniła obowiązków nałożonych na nią postanowieniem z dnia 16 marca 2009 r.

Organ w postanowieniu z dnia 16 marca 2009 r. pouczył skarżącą, iż w przypadku niewykonania nałożonych tym postanowieniem obowiązków orzeczony zostanie nakaz rozbiórki, jak również wskazał, iż w przypadku wykonania tych obowiązków na stronę zostanie nałożony obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Zarzut skarżącej, iż organ nie wskazał wysokości ewentualnej opłaty nie zasługuje na uwzględnienie. Z przepisu art. 48 Prawa budowlanego nie wynika bowiem taki obowiązek organu. Przeciwnie opłata legalizacyjna ustalana jest zgodnie z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego dopiero na kolejnym etapie postępowania, w przypadku wykonania przez stronę zobowiązania nałożonego w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Wskazać należy, iż strona, która ma wątpliwości odnośnie opłacalności przeprowadzania postępowania legalizacyjnego z uwagi na wysokość opłaty legalizacyjnej, ma możliwość sprawdzenia wysokości takiej opłaty - wynikającej z obowiązującego przepisu prawa, jak również może zwrócić się do organu o udzielenie informacji w tym zakresie. Legalizacja obiektu budowlanego jest uprawnieniem strony, z którego może ona lecz nie musi korzystać, jeżeli strona nie jest pewna czy chce przeprowadzać legalizację samowoli budowlanej i potrzebuje informacji, które mają ułatwić jej podjęcie decyzji w tym zakresie, winna zadbać o ich uzyskanie.

Zarzut skarżącej, iż orzeczenie nakazu rozbiórki narusza zasadę równości obywateli wobec prawa, z uwagi na fakt, iż w stosunku do innych sąsiednich obiektów nie wszczęto postępowania związanego z samowolą budowlaną nie zasługuje na uwzględnienie. Norma art. 48 Prawa budowlanego nakazuje organowi nadzoru budowlanego przeprowadzenie wobec samowolnie wzniesionych obiektów postępowania legalizacyjnego lub orzeczenie nakazu rozbiórki. Zaniechanie przez organ wszczęcia takiego postępowania wobec innego samowolnie wzniesionego obiektu w żaden sposób nie może uzasadniać odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki w stosunku do skarżącej, a jedynie świadczy o obowiązku wszczęcia przez organ postępowania w sprawie kolejnych samowoli budowlanych. Dodatkowo wskazać należy, iż Sądowi z urzędu wiadomo, że w stosunku do kilkuset obiektów położonych w K. organ nadzoru budowlanego orzekł o nakazie rozbiórki, a wobec szeregu obiektów postępowania takie są jeszcze prowadzone. Orzeczenie wobec skarżącej nakazu rozbiórki nie nosi zatem znamion dowolnego i wybiórczego działania organu.

W rezultacie powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 2 lutego 2010 r. odpowiada prawu. Prawidłowe były bowiem ustalenia organu odwoławczego co do tego, że warunki określone w postanowieniu z dnia 16 marca 2009 r. nie zostały spełnione, co uzasadnia w świetle art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy - Prawo budowlane orzeczenie nakazu rozbiórki. Treść art. 48 Prawa budowlanego jednoznacznie określa warunki legalizacji poprzedzające rozbiórkę, przy czym, w razie niespełnienia tych warunków, nakaz rozbiórki ma charakter bezwzględny. Zaistniałe w sprawie okoliczności sprawy nakładały na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania wobec skarżącej nakazu rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu. Podnieść przy tym należy, że o konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa a nie uznanie organu nadzoru budowlanego, a racje społeczne czy też celowościowe nie mogą być brane pod uwagę w toku tego postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.