Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 619/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1, 62 § 4 oraz 53 § 1,
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2019 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zaliczenia wpłat na poczet zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej organ II instancji, SKO) postanowieniem z dnia "[...]" utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta z "[...]", którym dokonano zaliczenia wpłat na poczet zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz odsetek w sposób określony w sentencji postanowienia.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, SKO wskazało, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się w myśl art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016r., poz. 250 ze zm.) - przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Jak wywodziło dalej kolegium przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było formalne postanowienie o sposobie zaliczenia dokonanej przez właściciela nieruchomości wpłaty na poczet opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Postanowienie takie organ zobowiązany jest wydać, stosownie do art. 62 § 4 powołanej ustawy - Ordynacja podatkowa. Zaliczenie dokonanej wpłaty na poczet zaległości podatkowej (odpowiednio na poczet opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi) wraz z odsetkami następuje z mocy prawa, stosownie do art. 62 § 1 i art. 55 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim pozostaje kwota zaległości do kwoty odsetek w dniu dokonania wpłaty, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.

Mając na uwadze powyższe organ II instancji wskazał, że jeżeli podatnik dokonuje wpłaty z tytułu ciążących na nim zaległości podatkowych, stosuje się w/w reguły jej zaliczania. Wpłata ta jest proporcjonalnie zaliczana na poczet najwcześniejszej zaległości podatkowej. Zaległości podatkowej towarzyszą odsetki za zwłokę, które są pokrywane z dokonanej wpłaty. Stosuje się w tym przypadku proporcjonalny podział dokonanej wpłaty na poczet zaległości i odsetek wynikający z art. 55 § 2 tej ustawy. Podział ten dokonywany jest w postanowieniu organu podatkowego, w którym musi być znana, oprócz kwoty zaległości, również kwota odsetek za zwłokę na dzień dokonania wpłaty.

Jak zaznaczało kolegium z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]"Prezydent określił wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomości zamieszkałe, za okres od dnia 1 sierpnia 2013r. do dnia 31 stycznia 2015r. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została utrzymana w mocy. Wyrokiem z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt: I SA/Ol 7/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę O na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"

W ocenie Kolegium, zaliczenie wpłat O z siedzibą w O zostało przez organ podatkowy pierwszej instancji dokonane prawidłowo, przy zastosowaniu przepisów Ordynacji podatkowej, w tym jej art. 54 § 1, 62 § 4 oraz 53 § 1. Kolegium odniosło się także do sformułowanego w zażaleniu zarzutu niewłaściwego określenia okresów za jakie wyłączono naliczanie odsetek i pominięcia przez organ faktu przyjęcia, złożonego przez O zabezpieczenia wykonania decyzji z dnia "[...]" r. (określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomości zamieszkałe za okres od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia 31 stycznia 2015 r.), w formie depozytu na rachunku depozytowym Gminy, w kwocie 892.684,05 zł. Jak wywodziło Kolegium - ustosunkowując się do ww. argumentów - zgodnie z art. 54 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych. Jak podnoszono dalej, z powołanego przepisu wynika, że warunkiem nienaliczania odsetek jest to, aby objęte zabezpieczeniem środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy i praw, zostały zaliczone na poczet zaległości. Taka sytuacja nie miała w sprawie miejsca. W konsekwencji, sam fakt dokonania zabezpieczenia - jak chce tego strona - nie może stanowić o zasadności nienaliczania odsetek. Organ na poparcie swojej argumentacji przywołał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 9 czerwca 2016 r.(sygn. akt III SA/Wa 898/16, www.orzeczenia.gov.pl).

Kolegium zaznaczało dalej, że z akt sprawy wynika, iż decyzja Prezydenta z dnia "[...]"r. (na wykonanie której złożono zabezpieczenie) została uchylona mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt: I SA/Ol 553/16. Organ uznał, że brak było podstaw do przechowywania, na rachunku depozytowym, kwoty 892.684,05 zł i dokonał jej zwrotu O. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi O w wyroku z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt: I SA/Ol 217/18 uznał za zasadny zarzut skargi dotyczący nie przedłużenia przyjętego wcześniej zabezpieczenia, to nie zmienia to jednak faktu, iż tego zabezpieczania, w momencie podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, już nie było. Jak podkreślało w tym kontekście Kolegium, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, za okres zabezpieczenia nie nalicza się odsetek za zwłokę, jeżeli objęte zabezpieczeniem środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy lub praw, zostaną zaliczone na poczet zaległości podatkowych. W każdym przypadku nienaliczanie odsetek dotyczy kwoty, która została efektywnie zaliczona na poczet zaległości podatkowej.

W związku z powyższym, z uwagi na zwrot kwoty zabezpieczenia i co za tym idzie braku zaliczenia złożonej kwoty na poczet zaległości podatkowej, zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 54 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej Kolegium uznało za chybiony. Kolegium nie podzieliło także argumentów strony dotyczących nie wskazania przez organ podatkowy, w jaki sposób ustalił wysokość odsetek tj. od jakiej kwoty, za jaki okres oraz według jakich stawek zostały one naliczone, tak by była pełna możliwość zweryfikowania ich wysokości. Jak wywodziło Kolegium wbrew twierdzeniom strony uzasadnienie postanowienia wyraźnie precyzuje sposób w jaki dokonano zaliczenia wpłat, wskazując konkretnie jaką wpłatę organ zalicza na poczet odsetek, których wysokość została również konkretnie podana. Organ naliczył odsetki od kwoty należności głównych, wynikających z ostatecznej decyzji z dnia "[...]" roku. Terminy naliczania odsetek również zostały szczegółowo rozpisane wraz z wyjaśnieniem, które okresy zostały wyłączone i z jakich przyczyn. Organ szczegółowo uzasadnił i wskazał każdy okres naliczania i wyłączenia naliczenia odsetek, zarówno w zakresie elementów stanu faktycznego, jak i podstawy naliczania odsetek.

Za nieuzasadniony Kolegium uznało również zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 120 tej ustawy i art. 6 m ustawy o czystości i porządku w gminach poprzez jego niezastosowanie, w efekcie czego strona nie miała wiedzy do jakich nieruchomości objętych deklaracjami (deklaracja była składana oddzielnie do każdej nieruchomości) organ naliczył odsetki za zwłokę oraz w jakiej wysokości. Kolegium odwołując się do orzecznictwa sądowo administracyjnego wskazało że w kwestii odsetek organ nie powinien odnosić się do deklaracji spółdzielni. W wyroku z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 274/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (w sprawie ze skargi O) podkreślił: "jak już zostało wyjaśnione wcześniej zobowiązanie skarżącej nie zostało określone w deklaracjach, a w decyzji ostatecznej Prezydenta z "[...]"r. W tej decyzji wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomości zamieszkałe za miesiąc lipiec 2013r. określono na kwotę 125.181,17 zł". Kolegium przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazało, że takie zobowiązanie z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomości zamieszkałe, za okres od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia 31 stycznia 2015r. określono w decyzji Prezydenta Nr "[...]"z dnia "[...]"r. Słusznie zatem organ pierwszej instancji, w decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za sporny okres, nie dokonał rozbicia należności na poszczególne nieruchomości. Decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna odnosić się do tych miesięcy, za które powstał obowiązek ich uiszczenia i za które został on skonkretyzowany. Zaskarżone zaś postanowienie dotyczy rozliczenia zobowiązania określonego w tej decyzji i może odnosić się wyłącznie do kwot i terminów płatności, wynikających z tej decyzji. Dalsze rozliczenie należności i odsetek (wewnątrzspółdzielcze) wykracza poza kompetencje organu i należy do spółdzielni.

Od powyższego rozstrzygnięcia pismem z dnia 19 sierpnia 2019r. skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie wywiodła O.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucała naruszenie:

- art. 54 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie w efekcie czego organ pierwszej instancji w sposób niewłaściwy (zbyt wąski) określił okresy za jakie wyłączono naliczanie odsetek;

- art. 62 § 41. O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w związku z nie wskazaniem przez organ podatkowy tego w jaki sposób ustalił wysokość odsetek tj. od jakiej kwoty, za jaki okres oraz według jakich stawek zostały one naliczone, tak by była pełna możliwość zweryfikowania ich wysokości;

- art. 53 § 1 O.p. w zw. z art. 120 O.p. i art. 6 m ustawy o czystości i porządku w gminach poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, we efekcie czego strona skarżąca nie wie w stosunku do jakich nieruchomości objętych deklaracjami (deklaracja była składana oddzielnie do każdej nieruchomości) organ naliczył odsetki za zwłokę oraz w jakiej wysokości,

Mając powyższe na uwadze skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ drugiej instancji błędnie podnosi, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest to, że organ pierwszej instancji niezasadnie odmówił przedłużenia skarżącej zabezpieczenia w formie gotówkowej w wysokości 892.684,05 zł - na co wskazywały wytyczne zawarte w Wyroku WSA z dnia z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 217/18. Jak podkreślała skarżąca gdyby organ pierwszej instancji postąpił tak jak wskazywały wytyczne WSA zabezpieczenie w w/w wysokości znajdowałoby się na rachunku depozytowym organu pierwszej instancji w chwili wydawania przez Prezydenta zaskarżonego postanowienia z dnia "[...]". Powyższe z kolei skutkowałoby tym, że środki te zostałyby przeznaczone/zaliczone na poczet zaległości podatkowych - jak tego chciała skarżąca. W tym celu zostało ustanowiono przedmiotowe zabezpieczenie na wniosek skarżącej i dlatego skarżąca pomimo fizycznego kilkukrotnego zwrotu przedmiotowej kwoty przez Prezydenta kilkukrotnie ponownie wpłacała przedmiotową kwotę na rachunek depozytowy. Innymi słowy mówiąc w niniejszej sprawie jedynie sprzeczne z obowiązującymi przepisami działanie organu pierwszej instancji uniemożliwiło ochronę interesu majątkowego strony skarżącej i dlatego strona skarżąca uważa, że organ nie może wywodzić z tego faktu korzystnych dla siebie skutków (tu: naliczyć odsetek za okres, w którym bezpodstawnie zwolnił i nie przedłużył zabezpieczenia). Strona skarżąca podnosiła również, że nieweryfikowalne, a zatem nieprawidłowe jest również działanie organu podatkowego pierwszej instancji, który obliczając odsetki za zwłokę po pierwsze nie wskazuje w jaki sposób obliczył odsetki za zwłokę (organ podatkowy nie wskazuje np. od jakiej kwoty nalicza odsetki za różne okresy) oraz jaka była wysokość odsetek przyjęta przez organ podatkowy.

Strona skarżąca zaznaczała również, że obliczając wysokość odsetek za zwłokę organ podatkowy pierwszej instancji nie wyjaśnił w stosunku do jakich nieruchomości zostały naliczone odsetki za zwłokę oraz w jakiej wysokości, a w stosunku od których nie zostały naliczone. Takie działanie (wbrew stanowisku SKO jest nieprawidłowe, albowiem w zasobach skarżącej jest co najmniej kilkadziesiąt zamieszkałych nieruchomości wielolokalowych, w stosunku do których istnieje obowiązek składania odrębnych deklaracji śmieciowych - są to zobowiązania z różnych tytułów (O nie może składać jednej deklaracji dla wszystkich nieruchomości, a organ nie może stosować zbiorczego łącznego obciążenia odsetkowego). Każda nieruchomość ma co do zasady inną liczbę mieszkańców i tym samym inną wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz inną wysokość odsetek do zapłaty.

W odpowiedzi na skargę Kolegium zaznaczyło, ze podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz uznaje podniesione w skardze zarzuty za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.", kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości zaliczenia wpłat skarżącej na poczet zaległości za gospodarowanie odpadami komunalnymi (wynikającymi z decyzji wymiarowej z dnia 30 lipca 2018r.) oraz związanych z nią odsetek. Skarżąca zakwestionowała formalne postanowienie o sposobie zaliczenia dokonanej przez skarżącą wpłaty na poczet opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Postanowienie takie organ zobowiązany jest wydać, stosownie do art. 62 § 4 powołanej ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2019r., poz. 900). Zaliczenie dokonanej wpłaty na poczet zaległości podatkowej (odpowiednio na poczet opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi) wraz z odsetkami następuje z mocy prawa, stosownie do art. 62 § 1 i art. 55 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim pozostaje kwota zaległości do kwoty odsetek w dniu dokonania wpłaty, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. W niniejszej sprawie, organ I instancji, wobec braku takiego dookreślenia celu wpłat przez skarżącą, dokonał właśnie tego rodzaju zaliczenia. Podstawową okoliczność sporną stanowi w niniejszej sprawie kwestia okresów za jakie skarżącej naliczane były odsetki za zwłokę.

Wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 54 §1 pkt. 1 O.p. odsetek za zwłokę nie nalicza się "za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych". Odstąpienie od naliczania odsetek uwarunkowane zostało przez ustawodawcę koniecznością zaliczenia zabezpieczonej kwoty na poczet zaległości. Jak wskazał zaś WSA w Warszawie w wyroku z dnia 9 czerwca 2016r. (sygn. akt III SA/Wa 898/16) z art. 54 § 1 pkt 1 o.p. jednoznacznie wynika, że warunkiem nienaliczania odsetek jest to, aby objęte zabezpieczeniem środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy i praw, zostały zaliczone na poczet zaległości. Sam fakt dokonania zabezpieczenia nie może stanowić o zasadności nienaliczania odsetek.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, nastąpił zwrot skarżącej kwoty zabezpieczenia. W konsekwencji wobec braku zaliczenia wpłaconej na zabezpieczanie kwoty na poczet zaległości, przepis art. art. 54 § 1 pkt 1 o.p. nie mógł znaleźć zastosowania. Podkreślenia wymaga, że niezbędną przesłanką zastosowania ulgi wynikającej z art. 54 § 1 pkt 1 O.p. jest istnienie zabezpieczenia i zaliczenie kwot zabezpieczenia na poczet zaległości. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, bowiem dokonano zwrotu kwoty zabezpieczenia. Jest to okoliczność faktyczna, która nie może zostać zanegowana i uwzględniona musi być przy rozpatrywaniu sprawy jako fakt prawnie istotny (niezależnie od oceny zasadności samego zwrotu zabezpieczenia, co wykracza poza granice niniejszej sprawy).

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii niewystarczającego doprecyzowania przez organ I instancji sposobu ustalenia odsetek wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem NSA zawartym w wyroku z dnia 5 października 2017r. (sygn. akt I FSK 2290/15 dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA") postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty. Nie ma znaczenia materialnego, gdyż zaliczenie następuje z mocy prawa. To na podstawie przepisów organ podatkowy wylicza kwotę odsetek od zaległości. Tym samym postanowienie nie miało charakteru ściśle kreacyjnego. Źródłem określenia odsetek od zaległości są przepisy powszechnie obowiązującego prawa i argumentacja organu w tym zakresie stanowić może tylko omówienie sposobu zastosowania normy prawnej w konkretnej sytuacji.

Podkreślenia wymaga przy tym, że postanowienie organu I instancji zawiera bardzo szczegółowe informacje o sposobie zaliczenia dokonanych wpłat. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał również okresy wyłączeń i naliczeń w zakresie odsetek za zwłokę wraz ze wskazaniem motywów ich ustalenia i doboru (s.7-9 uzasadnienia postanowienia organu I instancji). W zakresie omówienia motywów rozstrzygnięcia, zarówno organy I jak i II instancji uczyniły zatem zadość obowiązkom wynikającym z art. 124 O.p.

Podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 53 § 1 O.p. w zw. z art. 120 O.p. i art. 6 m ustawy o czystości i porządku w gminach poprzez jego niezastosowanie czego efektem jest brak określenia w stosunku do jakich nieruchomości zostały naliczone odsetki za zwałkę oraz w jakiej wysokości, a w stosunku do których nie zostały naliczone, także nie zasługuje na uwzględnienie. Wyraźnego zaznaczenia wymaga, że w decyzji wymiarowej z dnia "[...]" dotyczącej określenia wysokości zobowiązania za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od sierpnia 2013r. do stycznia 2015r. nie dokonano rozbicia należności na poszczególne nieruchomości. Organy podniosły w tym zakresie, odwołując się do stanowiska judykatury, że decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna odnosić się do tych miesięcy, za które powstał obowiązek ich uiszczenia i za które został on skonkretyzowany. Zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy konkretnej decyzji określającej wysokość zobowiązania, tj. decyzji Prezydenta z "[...]" i może odnosić się wyłącznie do kwot i terminów płatności wynikających z tej decyzji. Zaznaczenia i uzupełnienia wymaga w tym kontekście, że wydawane na podstawie art. 62 §4 O.p. postanowienie w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości nie ma charakteru w pełni samoistnego. Dotyczy ono konkretnego istniejącego zobowiązania i jest ono determinowane treścią tego zobowiązania.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w postanowieniu w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości wydanym w związku z decyzją z "[...]" . dotyczącą wysokości zobowiązania za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od sierpnia 2013 r. do stycznia 2015r. organ I instancji wypowiedzieć mógł się tylko w granicach określonych wcześniej w decyzji wymiarowej. Jeśli zatem ta nie dokonywała podziału należności na nieruchomości, postanowienie wydawane w oparciu o art. 64 §4 O.p. również nie mogło tego uczynić – stanowiło by to wyjście poza ramy sprawy administracyjnej której dotyczyło postanowienie. To jest bowiem – co zostało już wcześniej zaznaczone – zależne od sposobu określenia samego zobowiązania, a w niniejszej sprawie od treści decyzji wymiarowej z "[...]". Tym samym organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu słusznie zaakceptował treść rozstrzygnięcia organu I instancji.

Zaznaczyć należy, że w poddanej kontroli sądowej sprawie postanowienie dotyczy wpłat na poczet zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od sierpnia 2013r. do stycznia 2015r. wynikających z ostatecznej i wymagalnej decyzji Prezydenta z "[...]". Postanowienie o zaliczeniu musi uwzględniać funkcjonujące w obrocie prawnym rozstrzygnięcia ustalające samo zobowiązanie skarżącej i nie może wychodzić poza zakres tej decyzji.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.