Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1884/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Asesor WSA Jacek Fronczyk, Asesor WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części przydzielenia miejsca parkingowo-garażowego -oddala skargę-


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B., działając na podstawie art. 30 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa, w dniu [...] kwietnia 2001 r. wydał decyzję nr [...], którą przydzielił Z.K. osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...] w B. o powierzchni mieszkalnej 29,52 m kw. i użytkowej 52,26 m kw. Kwatera ta obejmuje dwa pokoje, kuchnię, przedpokój, łazienkę i inne pomieszczenia przynależne, w tym piwnicę oraz miejsce parkingowo - garażowe o powierzchni 23, 60 m kw. za dodatkową opłatą (50% czynszu regulowanego).

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zawiadomieniem z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] powiadomił ww. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyżej określonej decyzji w części dotyczącej przydziału, jako pomieszczenia przynależnego, miejsca parkingowo - garażowego.

Ten sam organ, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § Kpa oraz art. 13 ust, 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) w zw. z art. 18 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.), wydał w dniu [...] kwietnia 2006 r. decyzję nr [...], którą stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia [...] kwietnia 2001 r. w sprawie przydziału Z.K. osobnej kwatery stałej nr [...] położonej w B. przy ul [...] w części dotyczącej zapisu o przydziale, jako pomieszczenia przynależnego do lokalu, miejsca parkingowo- garażowego.

W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o przydziale Z.K. osobnej kwatery stałej - kwaterą jest samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509 z późn. zm.). Normatywna definicja pojęcia "lokalu mieszkalnego" została sformułowana w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o najmie (...), którym w rozumieniu tej ustawy jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, który wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służy zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Miejsce parkingowo - garażowe nie może zostać uznane za pomieszczenie pomocnicze, bowiem nie służy ono zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, gdyż ich zaspokojenie nie zależy od faktu posiadania takiego miejsca w garażu podziemnym. Miejsce to, nie jest ani częścią składową lokalu mieszkalnego, ani jego przynależnością, nie jest nawet pomieszczeniem, ponieważ w pojęciu pomieszczenia zawarty jest element oddzielenia go ścianami od pozostałej przestrzeni, jest tylko fizycznie wyznaczonym miejscem położonym w garażu wielostanowiskowym. Garaż wielostanowiskowy jest lokalem użytkowym, który spełnia samodzielną funkcję związaną z przechowywaniem samochodów i tym samym nie ma wpływu na sposób zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych.

Z tych względów decyzja o przydziale osobnej kwatery stałej w części dotyczącej przydziału miejsca parkingowo - garażowego została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a Kpa w zw. z § 2 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1996 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Obrony Narodowej (Dz. U. Nr 94, poz. 426 z późn. zm.), w dniu [...] czerwca 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdził, iż organ pierwszej instancji prawidłowo rozstrzygnął, że decyzja o przydziale osobnej kwatery stałej w części dotyczącej miejsca parkingowo - garażowego dotknięta była wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzja Ministra Obrony Narodowej stała się przedmiotem skargi złożonej przez Z.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący stwierdził w niej m.in., "że miejsca parkingowo - garażowe znajdujące się pod budynkiem mieszkalnym są oddzielone ścianą od piwnic oraz od przestrzeni zewnętrznej ścianami i bramą, z czego wynika, że przy dobrej woli decydenta można zakwalifikować je jako pomieszczenia przynależne". Jego zdaniem, niewłaściwe zastosowanie terminu prawnego nie może w konsekwencji prowadzić do pozbawienia osoby uprawnionej przyznanego prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Artykuł 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) statuuje zasadę kontroli przez sądy administracyjne działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Na wstępie należy podać, iż podstawę materialno - prawną decyzji Dyrektora Terenowego Oddziału Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia [...] kwietnia 2001 r. o przydzieleniu skarżącemu osobnej kwatery stałej stanowił art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, prawo do kwatery realizuje się na wniosek żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 i 3, jak również osoby, o której mowa w art. 23 ust. 1 i 2, zwanej dalej "osobami uprawnionymi", przez przydział kwatery.

W niniejszej sprawie należało przesądzić, czy organ zasadnie wszczął postępowanie administracyjne i wydał zaskarżoną decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przydzieleniu skarżącemu kwatery stałej w części dotyczącej przydziału skarżącemu miejsca parkingowo garażowego, w związku z rażącym naruszeniem powyżej przytoczonego przepisu.

Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Wady decyzji wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a. mają charakter materialny. Ich występowanie powoduje, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się on nie nawiązuje. Wady tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego podmiotowego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt IV S.A. 3763/02).

Stwierdzenie nieważności decyzji w związku z tym, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) wymaga każdorazowo nie tylko ustalenia treści przepisu, na podstawie którego została wydana podważana decyzja, ale także oceny, czy przyjęcie innej interpretacji tego przepisu przez organ, który wydał tę decyzję, zasadniczo różni się od właściwego rozumienia jego treści, w takim stopniu, że może być to uznane za rażące naruszenie prawa.

W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania jego wykładni prawnej. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

Treść art. 24 ust. 1 pkt 1 o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP zakreśla wyłącznie prawo żołnierza zawodowego, jako osoby uprawnionej do przydzielenia mu kwatery (lokalu mieszkalnego). Przepis ten nie określa, iż w ramach tego prawa, żołnierzowi można przydzielić miejsce parkingowo - garażowe, które bez wątpienia nie jest pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903). Zgodnie z tym przepisem, do lokalu mogą przynależeć, jako części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi".

Zdaniem Sądu, Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B., przydzielając skarżącemu miejsce parkingowo-garażowe rażąco naruszył powyżej przytoczony przepis.

W tym stanie rzeczy organ zasadnie wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji w części dotyczącej przedmiotowego miejsca i zaskarżoną decyzją usunął z obrotu decyzję, która dotknięta była wadą rażącego naruszenia prawa.

Reasumując, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a tym samym nie podzielił argumentów skarżącego zawartych w skardze, iż decyzja ta narusza jego nabyte prawa, gdyż de facto praw tych nie nabył.

Ponadto, podniesione w skardze kwestie związane z ewentualnym wykupem przez skarżącego przedmiotowego lokalu mieszkalnego, jak trafnie ocenił to organ, nie miały znaczenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.