Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 933/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 24 ust. 5a, 5b, 5c, 5e, 5f, 6, art. 28 ust. 2, 3, 3a
journal: Dz.U. 2017 poz 1778
law: Ustawa  z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 15 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej u.s.u.s., Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję własną z 7 czerwca 2018 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu składek: na ubezpieczenia społeczne za październik 2011 r. – grudzień 2017 r. w łącznej kwocie 57 570,78 zł, w tym z tytułu składek – 46 192,98 zł, odsetek za zwłokę liczonych na 10 kwietnia 2018 r. – 11 343,00 zł, kosztów upomnienia – 34,80 zł, ubezpieczenie zdrowotne za październik 2011 r. – grudzień 2017 r. w łącznej kwocie 26 086,61 zł, w tym z tytułu składek – 20 429,81 zł, odsetek za zwłokę liczonych na 10 kwietnia 2018 r. – 5 622,00 zł, kosztów upomnienia – 34,80 zł; Fundusz Pracy za lipiec 2012 r. – listopad 2016 r. w łącznej kwocie 3 792,11 zł, w tym z tytułu składek – 2 926,13 zł, odsetek za zwłokę liczonych na 10 kwietnia 2018 r. – 831,00 zł, kosztów upomnienia – 34,80 zł.

W uzasadnieniu organ administracji podniósł, że z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej M. Z. podlegał ubezpieczeniom społecznym, ubezpieczeniu zdrowotnemu oraz był zobowiązany do odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Zgodnie z art. 46 ust. 1 u.s.u.s. jako płatnik składek skarżący by zobowiązany według zasad wynikających z przepisów ustawy obliczać, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. W związku z tym, że skarżący nie dopełnił wyżej określonego obowiązku, na koncie powstało zadłużenie. Decyzją z 7 czerwca 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia należności z tytułu składek. M. Z. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę ustalono, że 4 grudnia 2017 r. skarżący zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej – zgodnie z wpisem w Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo z żoną L. K.-Z. oraz córką A. K.-Z. Zgodnie z informacją z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS żona pracuje na umowę o pracę u dwóch pracodawców. Za okres maj-lipiec 2018 r. otrzymała średniomiesięczne wynagrodzenie w kwocie 7 097,42 zł netto. Córka pracuje na umowę o pracę. W okresie maj-lipiec 2018 r. jej średniomiesięcznie wynagrodzenie wyniosło 1 246,97 zł netto. M. Z. oświadczył, że ponosi wydatki związane z utrzymaniem w kwocie 3 600,00 zł (w tym 100,00 zł opłata za czynsz, 1 800,00 zł opłaty eksploatacyjne, 100,00 zł koszty leczenia, 1 600,00 zł zobowiązanie kredytowe żony). Skarżący posiada samochód marki Polonez z 1999 r. Organ administracji podniósł także, iż M. Z. dodatkowo przedstawił: zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu PIT za 2016 r., 2017 r., wynik badania lekarskiego MR6 z 26 lipca 2017 r., orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 13 lipca 2017 r., zawiadomienie o przesłaniu akt O/ZUS według miejsca zamieszkania, decyzję o odmowie przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy z 30 lipca 2017 r..

W ocenie organu administracji w przypadku skarżącego nie zachodzi żadna okoliczność pozwalająca na uznanie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek, a tym samym brak jest możliwości ich umorzenia na podstawie art. 28 ust. 2 u.s.u.s. Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo z żoną i córką. Żona skarżącego L. K.-Z. pracuje na umowę o pracę w Szkole Podstawowej nr 1 w Ż., gdzie średniomiesięcznie za okres od maja do lipca 2018 r. otrzymała wynagrodzenie w kwocie 4 014,88 zł netto oraz jest zatrudniona w Policealnej Szkole [...] i łącznie średniomiesięcznie za okres od maja do lipca 2018 r. otrzymała wynagrodzenie w kwocie 3 082,54 zł netto. Córka A. K.-Z. pracuje na ½ etatu w firmie A Sp. z o. o. i średniomiesięcznie za okres od maja do lipca 2018 r. otrzymała wynagrodzenie w kwocie 1 246,97 zł netto. Wydatki gospodarstwa związane z utrzymaniem skarżący oszacował na kwotę 3 600,00 zł, lecz ich nie udokumentował. Łączny dochód gospodarstwa domowego wynosi 8 344,40 zł netto. Zgodnie z Informacją Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych z 13 kwietnia 2018 r. wysokość minimum socjalnego dla 3-osobowego gospodarstwa pracowniczego to kwota 2 848,43 zł. Uzyskiwany dochód jest powyżej minimum socjalnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi pełnej księgowości z 10 kwietnia 2018 r. skarżący wykazał tylko kredyt żony w kwocie 12 000,00 zł z miesięczną ratą 1 600,00 zł, którego nie udokumentował. Skarżący nie udokumentował także i nie wykazał w oświadczeniu zobowiązań u rodziny. W ocenie organu administracji M. Z. nie wykazał, że spłata zadłużenia pozbawi go możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Spłata zadłużenia nie musi oznaczać jednorazowej spłaty całości zadłużenia. Istnieje bowiem możliwość rozłożenia zaległości na dogodne raty, dostosowane do możliwości finansowych. Umorzenie stanowi wyraz definitywnej rezygnacji z możliwości wyegzekwowania należności z tytułu składek. Przejściowe trudności finansowe dłużnika nie mogą stanowić automatycznej podstawy umorzenia należności. Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć nieopłacone należności z tytułu składek tylko wówczas, gdy wystąpi przynajmniej jedna z przesłanek całkowitej nieściągalności określona w art. 28 ust. 3 u.s.u.s.. W przypadku ich braku nieopłacone należności z tytułu składek ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami tych składek mogą być umarzane na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s.. Otwarty katalog przesłanek określony został w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365). Zakład ocenił wniosek o umorzenie należności pod kątem wystąpienia wyżej wymienionych przesłanek. W tym przypadku nie zachodzą przesłanki całkowitej nieściągalności. Brak jest zatem podstaw prawnych do umorzenia nieopłaconych należności z tytułu składek.

W skardze na powyższą decyzję M. Z. podniósł, że działalność prowadzi od 1 lipca 2010 r., a składek na ZUS nie płacił dlatego, że dochody z prowadzonej działalności były bardzo niskie. Płacąc składki nie miałby z czego żyć. Od 24 do 29 maja 2017 r. przebywał w szpitalu z powodu udaru. Do chwili obecnej jest na zwolnieniu. Od 13 listopada 2017 r. do 30 listopada 2018 r. przysługiwała mu renta. Jest bez środków do życia. Gdyby nie żona i córka nie miałby z czego żyć. Nie prowadzi z żoną i córką wspólnego gospodarstwa domowego, bo nic nie wnosi.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz.1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji naruszył przepisy postępowania a mianowicie art.7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja ZUS odmawiająca umorzenia należności z tytułu składek za okres od października 2011r. do grudnia 2017r.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych zwaną dalej s.u.s.

Zgodnie z treścią art.28 ust.2 wymienionej ustawy należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a.

W myśl art.28 ust.3 s.u.s. całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Przede wszystkim należy podnieść, że merytoryczna decyzja w przedmiocie wniosku strony o umorzenie należności z tytułu składek (uwzględniająca wniosek lub odmawiająca umorzenia składek) może być wydana wyłącznie w przypadku należności istniejących czyli takich do których uiszczenia płatnik jest zobowiązany. Aby można wydać merytoryczne rozstrzygnięcie musi zatem istnieć zobowiązanie. Niedopuszczalne jest natomiast merytoryczne rozstrzyganie w sytuacji gdy zobowiązania nie ma bo np. wygasło wskutek przedawnienia. W przypadku złożenia wniosku o umorzenie składek pierwszą czynnością organu rentowego jest zatem wyjaśnienie czy należności te istnieją czy też wygasły bo uległy przedawnieniu. W sytuacji gdyby okazało się, że część należności objętych wnioskiem strony uległa przedawnieniu to oznaczałoby, że zobowiązanie z tytułu składek w tym zakresie przestało istnieć i w tej części organ winien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art.105 K.p.a. Decyzja merytoryczna w przedmiocie wniosku strony winna być wydana tylko w odniesieniu do zobowiązania istniejącego czyli nie przedawnionego. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 20 maja 2015r. w spr. II GSK 789/14, z 28 września 2017r. w spr. II GSK 1492/17 i z 30 sierpnia 2017r. w spr. II GSK 3805/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 22 listopada 2006r. w spr. III SA/Wa 2425/06 (Lex nr 328643) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 3 kwietnia 2012r. w spr. III SA/Lu 98/12 (Lex nr 1139318). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji odmówił umorzenia należności z tytułu składek za okres od października 2011r. do grudnia 2017r. W wymienionym okresie, do dnia 31 grudnia 2011r., termin przedawnienia składek wynosił 10 lat zaś od dnia 1 stycznia 2012r. wynosi on 5 lat. Istotne jest również to, że 5-letni termin przedawnienia ma także zastosowanie do należności składkowych nieprzedawnionych do dnia 1 stycznia 2012r. (według starych zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) z tym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od dnia wymagalności ale od 1 stycznia 2012r.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie wyjaśnił kwestii przedawnienia składek co do których strona wnosiła o ich umorzenie. Zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w decyzji z 7 czerwca 2018r. brak jest rozważań w tym zakresie. Nie wiadomo zatem czy i ewentualnie za jaki okres składki uległy przedawnieniu co oznaczałoby, że zobowiązanie za ten okres wygasło.

Analiza zebranego materiału dowodowego wskazuje, że część należności z tytułu składek mogła ulec już przedawnieniu. Dotyczyłoby to składek za miesiące październik – listopada 2011r., gdyż pięcioletni okres przedawnienia rozpoczął bieg w dniu 1 stycznia 2012r. Dotyczyłoby to także składek za okres od grudnia 2011r. do grudnia 2012r. oraz części składek za 2013r. Zaskarżoną decyzję wydano bowiem w dniu 6 września 2018r. i do tego dnia mógł upłynąć pięcioletni okres przedawnienia. Organ administracji nie wyjaśnił czy w stosunku do tych składek nastąpiła przerwa lub zawieszenie biegu przedawnienia z przyczyn określonych w art.24 ust.5a, 5b, 5c, 5e, 5f i 6 s.u.s. W kwestii tej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest rozważań. Nie wiadomo zatem, czy i ewentualnie za jaki okres należności z tytułu składek się przedawniły.

Po złożeniu przez skarżącego wniosku o umorzenie należności z tytułu składek organ rentowy winien przede wszystkim ustalić czy i ewentualnie za jaki okres składki uległy przedawnieniu. Należało zatem wyjaśnić kiedy stały się one wymagalne, w jakich okresach nastąpiła przerwa lub zawieszenie biegu przedawnienia a w razie ustalenia, że składki za konkretny okres przedawniły się należało umorzyć postępowanie w tym zakresie jako bezprzedmiotowe. Decyzja merytoryczna w przedmiocie wniosku strony winna zostać wydana jedynie w stosunku do składek nie przedawnionych. Organ rentowy jednak tego nie uczynił gdyż kwestia przedawnienia nie była w ogóle wyjaśniana. Oznacza to, że organ administracji nie dopełnił wymogu pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodnie z zasadami wynikającymi z art.7, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a. Dodać również należy, iż także strona winna wiedzieć za jaki okres składki na ubezpieczenie już się przedawniły a za jaki okres zobowiązanie z tego tytułu istnieje.

Organ administracji swoje rozważania skoncentrował na wyjaśnianiu sytuacji materialnej rodziny skarżącego. Należy zaznaczyć, że M. Z. podał, że jedynymi dochodami jego rodziny jest wynagrodzenie za pracę jego żony w wysokości 2000 zł netto miesięcznie. On sam i jego córka nie osiągają żadnych dochodów. Organ rentowy natomiast przyjął, że jego żona jest zatrudniona u dwóch pracodawców i jej średnie miesięczne wynagrodzenie, wyliczone w oparciu o zarobki z okresu maj – lipiec 2018r., wynosi 7097,42 zł netto (4014,88 zł + 3082,54 zł) Natomiast córka M. Z. pracuje na ½ etatu i jej średnie miesięczne wynagrodzenie, obliczone na podstawie zarobków z okresu maj – lipiec 2018r., wynosi 1246,97 zł netto. Organ swoje ustalenia o dochodach żony skarżącego i jego córki oparł na informacjach z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS. W aktach administracyjnych brak jest jednak jakiegokolwiek dokumentu z wymienionego systemu. Nie wiadomo zatem czy żona M. Z. i jego córka rzeczywiście osiągały takie dochody jakie przyjął organ rentowy i czy średnie z miesięcy maj – lipiec 2018r., faktycznie prawidłowo wyliczono. Skoro w aktach administracyjnych nie ma żadnego wydruku z Kompleksowego Systemu Informacji ZUS to nie można skontrolować prawidłowości ustaleń organu rentowego odnośnie wysokości dochodów osiąganych przez rodzinę skarżącego. Oznacza to, że organ administracji w sposób wyczerpujący nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego co stanowi naruszenie art.77 § 1 K.p.a.

Organ administracji nie rozważył również kwestii czy została spełniona przesłanka umorzenia należności z tytułu składek określona w § 3 ust.1 pkt.3 rozporządzenia z 31 lipca 2003r. a mianowicie gdy przewlekła choroba zobowiązanego pozbawia go możliwości uzyskania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W zaskarżonej decyzji organ rentowy rozważył jedynie to czy spełniona została przesłanka umorzenia należności składkowych określona w § 3 ust.1 pkt.1 wymienionego rozporządzenia zaś pominął w ogóle kwestię spełnienia przesłanki, o której mowa w § 3 ust.1 pkt.3 rozporządzenia. Z zebranego materiału dowodowego wynika natomiast, że w 2017r. skarżący przebył udar mózgu co spowodowało naruszenie sprawności organizmu miernego stopnia. Przebieg leczenia jest przewlekły zaś rokowania niepewne. Możliwa jest poprawa w dłuższym okresie czasu ale obecnie skarżący nie kwalifikuje się do rehabilitacji leczniczej. M.Z. w znacznym stopniu utracił zdolność do pracy okresowo. Faktem jest, że nie przyznano mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy ale tylko z powodu nieposiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego. Organ rentowy pominął tę okoliczność i nie wypowiedział się czy została spełniona przesłanka umorzenia określona w § 3 ust.1 pkt.3 rozporządzenia z 31 lipca 2003r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma żadnych rozważań w tym zakresie.

Zaznaczyć należy, iż spełnienie jednej z przesłanek wymienionych w § 3 ust.1 wymienionego rozporządzenia nie oznacza automatycznie konieczności umorzenia należności z tytułu składek. Mimo spełnienia takiej przesłanki organ administracji może odmówić uwzględnienia wniosku strony o umorzenie gdyż to do organu należy, w ramach uznania administracyjnego, sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych ZUS w takim przypadku winien jednak wskazać ważny interes publiczny przemawiający za odmową uwzględnienia wniosku strony. (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2007r. w spr. II GSK 141/07 – Lex nr 368197 i z 14 marca 2012r. w spr. II GSK 203/11 – Lex nr 1137911, wyrok WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2006r. w spr. III SA/Wa 495/06 – Lex nr 213825 i z 13 grudnia 2006r. w spr. III SA/Wa 2927/06 – Lex nr 306955).

Wspomnieć tylko należy, iż z akt administracyjnych nie wynika z tytułu jakich składek skarżący posiada zadłużenie a mianowicie czy chodzi tu jedynie o składki na jego własne ubezpieczenie czy też także o składki na ubezpieczenie zatrudnionych pracowników. Kwestia ta nie została wyjaśniona ani w zaskarżonej decyzji ani w decyzji z dnia 7 czerwca 2018r. Nie wynika to także z pozostałego zebranego materiału dowodowego.

Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organ administracji nie wyjaśnił kwestii przedawnienia należności z tytułu składek co do których strona wnosiła o ich umorzenie. Nie zostało ustalone w jakim zakresie zobowiązanie z tego tytułu istnieje a w jakim okresie ono wygasło. Organ nie rozważył także czy spełniona została przesłanka umorzenia należności składkowych określona w § 3 ust.1 pkt.3 rozporządzenia z 31 lipca 2003r. i nie załączył dokumentów dotyczących dochodów żony skarżącego i jego córki z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS. pod kątem spełnienia przesłanek wymienionych w § 3 ust.1 rozporządzenia z 31 lipca 2003r. Stanowi to naruszenie art.7, 77 § 1,80 i 107 § 3 K.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze , na podstawie art.145 § 1 pkt 1c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję ZUS z dnia 7 czerwca 2018r.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy przede wszystkim ustalić za jaki okres zobowiązanie z tytułu składek istnieje a za jaki okres wygasło wskutek przedawnienia. W przypadku ustalenia, że należności z tytułu składek w części uległy przedawnieniu należy rozważyć możliwość umorzenia postępowania w tym zakresie. W przypadku uznania, że nie doszło do przedawnienia składek należy wyjaśnić z jakiego powodu przyjęto takie stanowisko. Należy także załączyć dokumenty dotyczące dochodów żony skarżącego i jego córki z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS oraz rozważyć spełnienie przesłanki umorzenia określonej w § 3 ust.1 pkt.3 rozporządzenia z 31 lipca 2003r. Po zebraniu całego materiału dowodowego należy dokonać jego wnikliwej analizy z następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie.

a.k.