Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 483/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-10-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247 w zw. z art. 258 § 4.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia[...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - w zakresie wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 24 sierpnia 2018 r. skarżący złożył skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] 2018 r. , nr [...] w przedmiocie wymeldowania. W złożonej skardze zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zatem nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy.

W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuację, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 1082-1083).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, bowiem skarga podlega odrzuceniu z powodu złożenia jej po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 24 lipca 2018 r. (k.30 akt adm.). Zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 23 sierpnia 2018 r. (dzień ten nie przypadał w sobotę, ani dzień ustawowo wolny od pracy). Skarżący wniósł skargę osobiście w punkcie obsługi klienta L. Urzędu Wojewódzkiego w L. w dniu 24 sierpnia 2018 r. (data prezentaty na skardze), a więc po upływie terminu do jej wniesienia.

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy.

Z tych względów oraz na podstawie art. 247 w zw. z art. 258 § 4 p.p.s.a., sąd orzekł jak na wstępie.