Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1337/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 grudnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.S. i A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2581/12 w sprawie ze skargi K.S. i A.S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia działań oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.S. i A.S. (dalej jako "skarżący") na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2012 r. w przedmiocie odmowy podjęcia działań.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] grudnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Piasecznie odmówił podjęcia działań w sprawach dotyczących: odprowadzania wód opadowych (ścieków), instalacji gazowej oraz obiektu przeznaczonego do zrzutu wody (drugiego szamba) na terenie będącej własnością skarżących działki nr ew. [...]. Postępowanie toczyło się na wniosek U.J. (dalej jako "uczestnik postępowania") z 30 maja 2006 r., będącej właścicielką sąsiedniej działki o numerze [...].

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z [...] września 2012 r. Mazowiecki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Jako podstawę rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał m.in. art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, obecnie z Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. – dalej jako "Prawo budowlane").

Organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowieniem z 2 lipca 2012 r. zlecił organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego i przeprowadzenie oględzin nieruchomości skarżących. Natomiast postanowieniem z [...] lipca 2012 r. zlecił przeprowadzenie oględzin nieruchomości uczestnika postępowania w celu ustalenia, czy na tę nieruchomość odprowadzana jest woda lub ścieki z nieruchomości skarżących. Pismem z 9 sierpnia 2012 r. organ I instancji przesłał dokumenty wydane na skutek przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wynika z kontroli, która odbyła się 8 sierpnia 2012 r., pomiędzy działkami nr ew. [...] usytuowany jest mur pełny i w związku z tym brak jest możliwości przedostania się wody lub ścieków z działki nr ew. [...] na działkę nr ew. [...]. Zdaniem organu odwoławczego, w pierwszej kolejności należy ustalić czy organ nadzoru budowlanego jest właściwy do prowadzenia postępowania. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji powinien podjąć wszelkie kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc powinien ustalić w pierwszej kolejności, czy w przedmiotowej sprawie doszło do zmiany kierunku odpływu wód z nieruchomości skarżących ze względu na przeprowadzone roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego, tylko wówczas organ nadzoru budowlanego będzie uprawniony do podejmowania działań w zakresie ustawowych kompetencji. W ramach posiadanych kompetencji organy nadzoru budowlanego są właściwe do podejmowania czynności w obrębie stosunków wodnych danej nieruchomości wyłącznie w zakresie związanym z obiektami budowlanymi usytuowanymi na tej nieruchomości, jak też w przypadku, gdy ewentualna zmiana stosunków wodnych nastąpiła na skutek wykonywania robót budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Natomiast zmiany stanu wody na gruncie, w tym zmiany kierunku jej odpływu czy też kwestie odprowadzania wód oraz ścieków na grunty sąsiednie, regulowane są przepisami ustawy z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r. poz. 145) i pozostają w kompetencji właściwego organu samorządu gminnego.

W ocenie organu odwoławczego, w przypadku ustalenia swojej właściwości organ I instancji w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy powinien rozważyć możliwość zastosowania art. 81c Prawa budowlanego.

Zdaniem organu odwoławczego, konieczne jest również odniesienie się do lokalizacji przyłącza gazowego oraz do obiektu wkopanego przy granicy z nieruchomością sąsiednią i w bezpośredniej bliskości ze studnią z wodą pitną. Ustalenia organu I instancji nie są wystarczające dla wydania decyzji o odmowie podjęcia działań w powyższym zakresie.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że uczestnik postępowania złożyła opinię z 4 stycznia 2006 r. sporządzoną przez mgr inż. arch. J.B., dotyczącą przyłącza gazowego, nieznanego obiektu podziemnego i odprowadzania wód opadowych. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji powinien wziąć pod uwagę opinię sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę i uprawnienia.

Skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Oddalając skargę Sąd I instancji przedstawił podstawy zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. uwzględniając nowelizację tej ustawy, która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r., zawężając przypadki, w których organ odwoławczy uprawniony jest do wydania decyzji o charakterze kasacyjnym. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie przesłanki wydania tego rodzaju decyzji zostały spełnione. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego dotyczące możliwości działania przez organ nadzoru budowlanego w sprawach zmiany stosunków wodnych. Podkreślił, że z przepisów ustawy – Prawo wodne wynika, że zmiana stanu wód na gruncie może skutkować koniecznością przeprowadzenia odpowiedniego postępowania przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, a nie organu nadzoru budowlanego.

Zdaniem Sądu I instancji, postępowanie w niniejszej sprawie wykracza poza możliwości dowodowe określone w art. 136 k.p.a. Z akt postępowania wynika, że uczestnik postępowania wielokrotnie domagała się przeprowadzenia wnikliwej kontroli w sprawie odprowadzania wód opadowych (lub ścieków) na jej posesję z działki sąsiedniej oraz kontroli instalacji gazowej na tej działce i niewiadomego obiektu grożącego zanieczyszczeniem jej studni. Z akt sprawy wynika również, że nie można jednoznacznie wykluczyć przepływu wód i zanieczyszczeń pomiędzy działkami pod ziemią ze względu na zainstalowanie określonych urządzeń odprowadzających, o czym może świadczyć potwierdzone analizą laboratoryjną zanieczyszczenie ujęcia wody w studni należącej do uczestnika postępowania.

W ocenie Sądu I instancji, pobieżne kontrole dokonywane przez organ I instancji nie mogły doprowadzić do jednoznacznego ustalenia zmiany stosunków wodnych i ich wpływu na działkę sąsiednią. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wykracza poza dyspozycję art. 136 k.p.a., oraz ilość i waga materiału dowodowego podlegającego zgromadzeniu uzasadnia wydanie decyzji kasacyjnej. Zdaniem Sądu I instancji, nie można także wykluczyć konieczności zastosowania wiedzy specjalistycznej (art. 81c ust. 1 i 2 Prawa budowlanego).

Sąd I instancji nie podzielił natomiast stanowiska organu odwoławczego w zakresie przyłącza gazowego oraz obiektu wkopanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością, w bezpośredniej bliskości ze studnią z wodą pitną. Organ dysponuje odpowiednim materiałem dowodowym zgromadzonym podczas oględzin oraz dokumentacją budowy gazociągu z przyłączami (w tym decyzją z 18 czerwca 2004 r. o pozwoleniu na budowę wewnętrznej instalacji gazowej dla budynku mieszkalnego i gazociągu średniego ciśnienia) i dokumentacją budowy studzienki chłonnej kanalizacji deszczowej. Organ odwoławczy powinien dokonać samodzielnej oceny legalności wykonanych robót budowlanych bez konieczności przekazywania sprawy do organu I instancji. Jednocześnie jednak Sąd I instancji podkreślił, że organ odwoławczy nie miał możliwości wydania decyzji kasacyjnej tylko co do części rozstrzygnięcia organu I instancji. W ocenie Sądu I instancji brak jest jednak przeszkód do "rozdzielenia" sprawy dotyczącej odprowadzania wód opadowych i sprawy przyłącza gazowego.

Zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy miał podstawy, żeby zwrócić uwagę na pismo J.B. z 4 stycznia 2006 r. Niezależnie, czy pismo to może być potraktowane jako specjalistyczna opinia, czy też jako jeden z dokumentów i stanowisk przedstawionych przez stronę, stanowi niewątpliwie jeden z dowodów w sprawie, stosownie do treści art. 75 § 1 k.p.a. Ponadto, wnioski dowodowe i argumentacja skarżących dotyczące umiejscowienia szamba oraz innych urządzeń na działce nr [...] nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżone decyzji, ponieważ nie odnoszą się do ewentualnych robót budowlanych na działce nr [...] i nie mają bezpośredniego związku z ewentualną zmianą stosunków wodnych.

Sąd I instancji wyjaśnił ponadto, że przedmiotem postępowania nie jest art. 81c Prawa budowlanego, lecz legalność odprowadzania wód opadowych, lokalizacji instalacji gazowej oraz obiektu do zrzutu wody. O statusie prawnym uczestnika postępowania decyduje więc ewentualny wpływ jaki na działkę o nr [...] wywołują roboty budowlane wykonane na działce o nr [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący.

W pierwszej kolejności zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Po pierwsze, art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 1, art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") w związku z art. 28, art. 7, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżący zarzucili, że Sąd I instancji nie uwzględnił zarzutu skargi dotyczącego braku wyjaśnienia, czy U.J. jest stroną postępowania. Ponadto, zdaniem skarżących, Sąd I instancji nie uzasadnił należycie wyroku w zakresie oceny interesu prawnego U.J..

Po drugie, art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 1, art. 141 § 4, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie skarżących, naruszenie powyższych przepisów procedury administracyjnej polegało na pominięciu materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia. Zarzucili także brak należytego uzasadnienia wyroku.

Po trzecie, art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 1, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., w związku z "art. 12 § 1, 1 pkt 1", art. 61, art. 66 § 1, art. 104 k.p.a. przez brak pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji pod względem przesłanek do połączenia do rozpoznania trzech spraw.

Po czwarte, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. przez oddalenie skargi, pomimo że żadna ze spraw objętych zaskarżoną decyzją organu odwoławczego nie wymagała wyjaśnienia w zakresie uzasadniającym wydania decyzji kasacyjnej.

Po piąte, art. 141 § 4, art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez brak uwzględnienia zarzutu skargi dotyczącego pominięcia wniosków dowodowych i argumentów skarżących oraz przez brak należytego uzasadnienia wyroku.

Po szóste, art. 141 § 4 i art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 1 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 i art. 138 § 2 zdanie 2 k.p.a., art. 151 p.p.s.a., a także w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. z powodu nieuwzględnienia zarzutu skargi dotyczącego zachowania wymagań z art. 107 § 3 k.p.a. w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz przez zaakceptowanie błędnych wskazań w zaskarżonej decyzji, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz przez brak należytego uzasadnienia wyroku.

Po siódme, art. 141 § 4 i art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 1 p.p.s.a. w związku z art. 84 § 1 oraz art. 12 ust. 1–3, art. 12 ust. 6 i 7, art. 15 ust. 1–4 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 6, art. 7, art. 138 § 2 zdanie 2 k.p.a., art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez brak uwzględnienia zarzutu skargi dotyczącego bezpodstawnego wskazania w zaskarżonej decyzji, że "opinią" osoby posiadającej odpowiednią wiedzę i uprawnienia jest pismo Jacka Bolechowskiego z 4 stycznia 2006 r., oraz przez zaakceptowanie błędnych wskazań w zaskarżonej decyzji, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz przez brak należytego uzasadnienia wyroku.

Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego.

Po pierwsze, błędną wykładnię art. 28 k.p.a. i brak zastosowania tego przepisu w związku z art. 61 i art. 66 ustawy Prawo budowlane, przez ustalenie, że U.J. jest stroną postępowania, a tym samym ma interes prawny w postępowaniu.

Po drugie, błędną wykładnię art. 28 k.p.a. i niezastosowanie art. 28 k.p.a. w związku z art. 81c ustawy – Prawo budowlane, przez ustalenie, że U.J. jest stroną postępowania, a tym samym ma interes prawny w postępowaniu.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Ponadto wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom ze skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że w tej sprawie organ odwoławczy właśnie zastosował przepis art. 138 § 2 k.p.a., a nie art. 136 k.p.a. Organ odwoławczy słusznie bowiem uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ponieważ decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, w którym konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Ponadto organ odwoławczy prawidłowo także wskazał jakie okoliczności powinien wziąć pod uwagę organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu tej sprawy. Wynika to z tego, co Sąd I instancji prawidłowo zaznaczył, że w pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie kluczowej kwestii czy ewentualna zmiana stosunków wodnych na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości Jazgarzewszczyzna nastąpiła na skutek prowadzonych robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. Ponadto trzeba przypomnieć, że organ nadzoru budowlanego jest właściwy do podejmowania czynności w ramach zmiany stosunków wodnych występujących na danej nieruchomości tylko w zakresie dotyczącym realizacji obiektów budowlanych oraz związanej z tym zmiany stosunków wodnych powstałej na skutek wykonywania robót budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Natomiast zmiana stanu wody na gruncie, która jest bez żadnego związku z robotami budowlanymi nie stanowi w żadnym przypadku podstawy do prowadzenia postępowania w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, lecz tylko ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne – tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 145 (dalej Prawo wodne). Ponadto to właśnie przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa wodnego stanowi, że właściciel gruntu, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a w szczególności kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, jak i kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich, a także odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Wyjaśnienie tej kluczowej kwestii w tej sprawie jest także o tyle istotne, że to właśnie na właścicielu takiej nieruchomości ciąży obowiązek usunięcia wszelkich przeszkód oraz zmian w odpływie wody, które powstały na jego gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich wskutek przypadku lub działania osób trzecich (art. 29 ust. 3 Prawa wodnego). Z kolei na mocy art. 29 ust. 3 Prawa wodnego kiedy spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, to wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Oznacza to, że zmiana stanu wód na gruncie może skutkować w takim przypadku wszczęciem i przeprowadzeniem odpowiedniego postępowania przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, a nie oczywiście organu nadzoru budowlanego. Jest to także istotne dla wyjaśnienia spornej kwestii czy ewentualny przepływ wód i zanieczyszczeń pomiędzy działkami o nr [...] i [...] odbywa się po powierzchni działek, czy też w istocie pod ziemią ze względu na zainstalowanie zlokalizowanych głębiej określonych urządzeń odprowadzających pod powierzchnią, biorąc pod uwagę bezsporny fakt zanieczyszczenia ujęcia wody w studni należącej do U.J., a potwierdzony odpowiednią analizą laboratoryjną. Dlatego też słusznie Sąd I instancji podkreślił, że dotychczasowe kontrole stanu działek dokonywane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Piasecznie nie mogły w istocie doprowadzić do jednoznacznego ustalenia przyczyny zmiany stosunków wodnych i ich wpływu na działkę należącą do U.J.

Po drugie, należy także podzielić stanowisko Sądu I instancji, że organ odwoławczy nie może zastosować rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym tylko do części decyzji organu I instancji ponieważ zakres przedmiotowy jednego postępowania prowadzonego przez PINB w Piasecznie obejmuje łącznie kontrolę odprowadzenia wód opadowych (ścieków), instalacji gazowej oraz obiektu przeznaczonego do zrzutu wody (drugiego szamba) na terenie działki nr ew. [...]. Dlatego też uznanie, że niezbędne jest przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji tylko w zakresie odprowadzenia wód opadowych skutkować musi uchyleniem całej decyzji organu I instancji w trybie z art. 138 § 2 k.p.a., co nie stoi na przeszkodzie ewentualnemu potraktowaniu tych spraw w dalszej kolejności jako oddzielnych, a następnie rozstrzygnięciu merytorycznemu w odrębnej decyzji, lecz oczywiście dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego w tej sprawie, który także wykaże ewentualne zależności tych spraw. Z tych przyczyn brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 i art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 oraz art. 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. jak i art. 61, art. 66 § 1 i art. 104 k.p.a., a także naruszenia art. 151 z powodu jego zastosowania w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. z powodu jego niezastosowania ma skutek rzekomego pominięcia wniosków dowodowych i argumentacji strony skarżącej, co mogło spowodować brak należnego uzasadnienia wyroku Sądu I instancji. Trzeba bowiem podkreślić, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia wszystkie wymagania określone przez przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Dotyczy to także oceny mocy dowodowej pisma mgr inż. Jacka Bolechowskiego z 4 stycznia 2006 r., a przedstawionego przez U.J., który podlega ocenie jako jeden z dowodów w sprawie w świetle art. 75 § 1 k.p.a. w zakresie swobodnej oceny dowodów co dotyczy przecież także wniosków dowodowych strony skarżącej.

Po trzeciej, Sąd I instancji prawidłowo także stwierdził wbrew zarzutom kasacyjnym, że o statusie U.J. jako strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. rozstrzyga zakres przedmiotowy danego postępowania administracyjnego. Dotyczy on bowiem odprowadzenia wód opadowych (ścieków), lokalizacji instalacji gazowej oraz także obiektu do zrzutu wody, biorąc oczywiście pod uwagę ewentualne oddziaływanie na działkę nr [...] zrealizowanych robót budowlanych, a wykonanych na działce nr [...]. Stąd wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie przedmiot tego postępowania nie obejmuje obecnie stosowania w tej sprawie jeszcze art. 81c Prawa budowlanego. Ponadto dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w tej sprawie pozwoli ocenić prawidłowość zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego i ich wykładni.

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.