Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1741/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. sp. z o.o. w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Spółka A. Sp. z o.o. (Skarżąca w niniejszej sprawie) złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług.

We wniosku wskazała następujący stan faktyczny: - Spółka A. Sp. z o.o. w organizacji (dalej: Spółka A.) zamierza nabyć udział w nieruchomościach (prawo użytkowania wieczystego gruntu, stanowiący odrębną nieruchomość biurowiec wraz z parkingiem wielopoziomowym i stacją transformatorową) składających się na centrum handlowe (dalej: "Nieruchomość"); - Nieruchomość będzie wykorzystywana przez Spółkę dla celów działalności gospodarczej (świadczenia usług najmu podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą) i nie stanowi obiektu budownictwa mieszkaniowego; - budynki i budowle wchodzące w skład Nieruchomości zostały wybudowane przez A.G. Sp. z o.o. (dalej: Spółka AG.) w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych; - 1 października 1999 r. Spółka AG. sprzedała Nieruchomość na rzecz P. Sp. z o.o. (dalej: Spółka Al.); - Spółka AG. została następnie postawiona w stan upadłości, zaś prowadzenie jej spraw zostało przejęte przez syndyka masy upadłości AG., który działa w imieniu i na rzecz AG. (dalej: Syndyk); - [...] grudnia 2002 r. prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w G. umowa sprzedaży Nieruchomości z dnia [...] października 1999 r. została uznana za bezskuteczną w stosunku do masy upadłości AG. na podstawie tzw. skargi pauliańskiej - art. 527 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny, a tym samym weszła w skład masy upadłości, a Syndyk może Nieruchomością skutecznie rozporządzić (w szczególności dokonać jej sprzedaży); - na Spółce Al. ciąży jednocześnie zakaz zbywania Nieruchomości; - na płaszczyźnie cywilnoprawnej Spółka Al. nadal pozostaje właścicielem Nieruchomości wpisanym w księdze wieczystej, gdyż umowa sprzedaży z dnia 1 października 1999 r. pozostaje ważna i jest bezskuteczna jedynie w stosunku do masy upadłości AG.; - z wyroku w sprawie bezskuteczności wynika, iż zgodnie z art. 532 Kodeksu cywilnego Syndyk może z pierwszeństwem przed wierzycielami osoby trzeciej dochodzić zaspokojenia z Nieruchomości; - Syndyk nie pobiera pożytków z Nieruchomości, co nie wyłącza prawa Syndyka do wystąpienia do sądu o zapłatę z tytułu niepobranych korzyści w odrębnym postępowaniu; - Syndyk zamierza zbyć Nieruchomość na rzecz Spółki A.; - dokonanie transakcji planowane jest na pierwszy kwartał 2008 r.; - na podstawie umowy sprzedaży zawartej z Syndykiem, pomimo że upadła Spółka AG. nie jest właścicielem nieruchomości (nie jest wpisany jako właściciel w księdze wieczystej), Spółka A. po wpisie do księgi wieczystej stanie się jej użytkownikiem wieczystym i właścicielem budynków.

W związku z powyższym stanem faktycznym Skarżąca zadała następujące pytania:

Czy faktura wystawiona przez Syndyka w imieniu Spółki AG. wykazująca stawkę podatku w wysokości 22% będzie uprawniała Spółkę A. do odliczenia podatku naliczonego, a w szczególności czy do tak wystawionej faktury nie będzie miał zastosowania przepis art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej w skrócie "u.p.t.u.", lub art. 88 ust. 3a pkt 2 tej ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. Nr 192 poz. 1382)?

W przypadku gdyby odpowiedź na powyższe pytanie była negatywna, czy w świetle przedstawionego powyżej stanu faktycznego faktura wystawiona przez Syndyka w imieniu Spółki Al. wykazująca stawkę podatku w wysokości 22% będzie uprawniała Spółkę A. do odliczenia podatku naliczonego, a w szczególności czy do tak wystawionej faktury nie będzie miał zastosowania przepis art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a lub art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u.?

W ocenie Skarżącej w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. nie ulega wątpliwości, że Nieruchomość jest towarem w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, co oznacza, że jej odpłatna dostawa jest czynnością opodatkowaną. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 tej ustawy przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel. W związku z tym nie ma znaczenia, czy podmiot dokonujący dostawy jest właścicielem rzeczy w rozumieniu prawa cywilnego. Z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług istotne jest, aby dany podmiot przenosił ekonomiczne władztwo nad rzeczą i mógł nią rozporządzić jak właściciel. Użycie w przepisie sformułowania "jak właściciel" potwierdza, że do dokonania czynności opodatkowanej podatkiem VAT nie jest konieczne bycie właścicielem rzeczy, lecz jedynie możliwość rozporządzenia rzeczą tak jakby się było właścicielem. Mając na uwadze nakreślony stan faktyczny Spółka A. stwierdziła, że na skutek uznania czynności sprzedaży Nieruchomości za bezskuteczną i związanych z tym konsekwencji, prawo do rozporządzenia Nieruchomością posiada Syndyk. Ma on prawo skutecznie sprzedać Nieruchomość, bo na Spółce Al. ciąży prawny zakaz zbywania Nieruchomości. Ta ostatnia została zatem pozbawiona jednego z fundamentalnych atrybutów właściciela rzeczy. Podstawę prawną w tym zakresie stanowi art. 59 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem jeżeli czynność upadłego jest bezskuteczna, choćby z powództwa wierzyciela, wszystko, co ubyło z majątku upadłego lub co wskutek tej czynności nie weszło do jego majątku, winno być wydane masie upadłości, a gdy wydanie w naturze nie jest możliwe, winna jej być wydana równowartość w pieniądzach.

Reasumując, Spółka A. zajęła stanowisko, iż to Syndyk rozporządzający masą upadłości AG. dokona dostawy towaru - w rozumieniu powołanych wyżej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług - na jej rzecz. W konsekwencji także on będzie zobowiązany do wystawienia, zgodnie z art. 106 ust. 1 u.p.t.u. faktury dokumentującej tę czynność. Prawidłowo wystawianą fakturą będzie faktura wystawiona przez Syndyka w imieniu Spółki AG. Powinna ona przy tym rzeczoną sprzedaż wykazać jako opodatkowaną stawką podatku VAT w wysokości 22%.

Mając na uwadze, iż nabyta Nieruchomość będzie służyła wykonywaniu przez Spółkę A. działalności gospodarczej, przede wszystkim świadczenia usług najmu na cele inne niż mieszkaniowe, czyli czynności opodatkowanych, to spełniony będzie tym samym warunek określony w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Spółce A. będzie więc przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego wykazanego w tej fakturze. Zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 1 u.p.t.u. Spółka uzyska prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o tę kwotę w rozliczeniu za okres, w którym otrzyma fakturę.

Faktura wystawiona przez Syndyka w imieniu AG., będzie podstawą do odliczenia wykazanego na niej podatku naliczonego obliczonego przy zastosowaniu stawki 22%.

II. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2008 r. Minister Finansów uznał stanowisko Spółki A. za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu wskazał, iż "skarga paulińska" jest instytucją materialnego prawa cywilnego. A zatem służy jedynie ochronie wierzytelności cywilnoprawnych. Takiego charakteru nie mają publicznoprawne wierzytelności przysługujące Skarbowi Państwa z tytułu zobowiązań podatkowych. Podkreślił, że w doktrynie i orzecznictwie prawa przeważa pogląd o autonomii i partykularyzmie prawa podatkowego. Wyrazem takiego rozdziału jest niedopuszczalność stosowania instytucji prawa cywilnego w zakresie zobowiązań podatkowych, o ile nie wynika to wyraźnie z przepisów prawa.

Zauważył, iż bezskuteczność czynności została orzeczona na gruncie prawa cywilnego i jest ona odniesiona wyłącznie w stosunku do wierzyciela. Jednocześnie, jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, prawo własności nieruchomości w dalszym ciągu należy do nabywcy (osoby trzeciej) i konsekwencją prowadzonego postępowania będzie przeniesienie prawa własności tych nieruchomości z tego podmiotu na nowego nabywcę.

W jego ocenie sprzedaży Nieruchomości na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług dokona pierwotny nabywca, tj. Spółka Al. i to na niej będzie spoczywał obowiązek podatkowy związany z przedmiotową sprzedażą. Podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług dla powyższej transakcji jest nabywca (tj. osoba, która uprzednio nabyła nieruchomości od Podatnika – Spółka Al.). Do obowiązków tego podmiotu należy prawidłowe określenie przedmiotu opodatkowania a następnie prawidłowe ujęcie sprzedaży w ewidencji oraz wykazanie w deklaracji dla podatku od towarów i usług. Własność przedmiotowej nieruchomości przejdzie bezpośrednio ze Spółki Al. na nowego nabywcę – Spółkę A. Płatnikiem podatku od przedmiotowej transakcji będzie Spółka Al., która obowiązana jest do naliczenia podatku, pobrania go i wpłacenia we właściwym terminie. Spółka ta jest również zobowiązana do wystawienia faktury VAT i dokonania jej rozliczenia.

W ocenie Ministra Finansów, Syndyk masy upadłości AG. nie może wystawić faktury w imieniu Spółki AG., gdyż właścicielem nieruchomości na gruncie podatkowym jest Spółka Al. Jednocześnie Syndyk masy upadłości nie może wystawić faktury w imieniu Spółki Al., gdyż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie dopuszczają takiej możliwości. Natomiast ma on, z uwagi na skargę paulińską, pełne prawo do wszelkich należności wynikającej z transakcji zawartej pomiędzy Spółką Al. a Spółką A.

Odnośnie do opodatkowania powyższej sprzedaży organ podatkowy stwierdził, iż sprzedaż nieruchomości co do zasady podlega opodatkowaniu stawką podstawową tj. 22%. Jeżeli jednak sprzedawana nieruchomość spełnia przesłanki wynikające z art. 43 ust 1 pkt 2 u.p.t.u. (z zastrzeżeniem art. 43 ust. 6), można mówić o sprzedaży towaru używanego i zastosować zwolnienie od podatku VAT. Zdaniem organu do obowiązków sprzedawcy (w tym przypadku Spółki Al.) należy ocena czy zostały spełnione wszelkie przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. oraz w § 8 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.). Od powyższej oceny zależy zastosowanie prawidłowej stawki podatku VAT.

Konkludując, Minister Finansów wywiódł, iż skoro w przedmiotowej sprawie podmiotem uprawnionym do dokonania sprzedaży i wystawienia faktury jest Spółka Al., to nabywcy nieruchomości, tj. Spółce A. będzie przysługiwało odliczenie podatku naliczonego na zasadach ogólnych i do faktury wystawionej przez tą Spółkę nie będzie miał zastosowania przepis art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a i art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u.

III. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka A. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i wniosła o zmianę wydanej interpretacji. Zarzuciła jej błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 u.p.t.u.

IV. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. Dodał, że Spółka Al., jako pierwotny nabywca Nieruchomości od Spółki AG., jest jej właścicielem z punktu widzenia prawa podatkowego, gdyż to tej Spółce Nieruchomość została sprzedana przez Spółkę AG. Spółka Al. jest również właścicielem z punktu widzenia prawa cywilnego, gdyż orzeczenie sądu stwierdzało jedynie bezskuteczność sprzedaży w stosunku do masy upadłości. Z tego też powodu Spółka AG., czy też Syndyk działający w jej imieniu, nie może ponownie wystawić faktury sprzedaży Nieruchomości dla Spółki A., którą to transakcję wcześniej już udokumentowała faktura sprzedaży dla Spółki A., a ta ostatnia zapewne odliczyła podatek naliczony. W rozumieniu prawa podatkowego jedna firma nie może dokonać dwukrotnie sprzedaży tego samego towaru.

V. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesionej na interpretację Ministra Finansów Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Wniosła o uchylenie interpretacji i potwierdzenie prawidłowości stanowiska Skarżącej wyrażonego we wniosku o interpretację.

W uzasadnieniu podtrzymała argumentację przedstawioną we wniosku o wydanie interpretacji i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Na potwierdzenie prawidłowości tego stanowiska wskazała orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości C-320/88, zgodnie z którym pojęcie "dostawa towarów" nie odnosi się do przeniesienia własności w rozumieniu procedur przewidzianych prawem narodowym, lecz dotyczy każdego przeniesienia majątku rzeczowego przez jedną stronę transakcji, która upoważnia drugą stronę do rozporządzania ową rzeczą jak właściciel. Nie ma więc w szczególności znaczenia, czy podmiot dokonujący dostawy jest właścicielem rzeczy w rozumieniu prawa cywilnego.

VI. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w interpretacji oraz w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W rozpoznanej sprawie, jak trafnie zauważono w skardze, na tle stanu faktycznego nakreślonego we wniosku o udzielenie interpretacji spór w istocie sprowadzał się rozstrzygnięcia, który z podmiotów jest uprawniony do wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż, czy ma to być Syndyk działający w imieniu Spółki AG. w upadłości, jak wywodziła Skarżąca, czy też powinna to być Spółka Al., jak uzasadniał Minister Finansów. W ocenie Sądu prawidłowe stanowisko w tym zakresie wyraziła strona Skarżąca.

W szczególności trafna była argumentacja Skarżącej dotycząca wykładni art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W związku z tak brzmiącym przepisem nie ma znaczenia, czy podmiot dokonujący dostawy jest właścicielem rzeczy w rozumieniu prawa cywilnego. Z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług istotne jest, aby dany podmiot przenosił ekonomiczne władztwo nad rzeczą i mógł nią rozporządzić jak właściciel. Użycie w przepisie sformułowania "jak właściciel" potwierdza, że do dokonania czynności opodatkowanej podatkiem VAT nie jest konieczne bycie właścicielem rzeczy, lecz jedynie możliwość rozporządzenia rzeczą tak jakby się było właścicielem.

Powyższy przepis stanowi implementację art. 5 (1) Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1), dalej w skrócie "VI Dyrektywa", odpowiadając znaczeniowo temu przepisowi. Według niego "dostawa towaru" oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania majątkiem rzeczowym jak właściciel. Dokonując wykładni wskazanego przepisu VI Dyrektywy Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 8 lutego 1990 r. w sparwie C-320/88 Staatssecretaris van Financiën przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV w motywach 7-9 stwierdził, iż "dostawa towarów" nie odnosi się do zbycia prawa własności zgodnie z procedurami przewidzianymi obowiązującym prawem krajowym, lecz obejmuje wszelkie zbycie majątku rzeczowego przez jedną ze stron, która upoważnia druga stronę do dysponowania w rzeczywistości tym majątkiem tak, jakby była jego właścicielem. Ten pogląd jest zgodny z celem Dyrektywy, która została opracowana między innymi w celu oparcia wspólnego systemu VAT na jednolitej definicji transakcji podlegających opodatkowaniu. Celowi temu mogłaby zagrozić sytuacja, gdyby warunek zaistnienia dostawy towarów – będącej jedną z trzech transakcji podlegających opodatkowaniu – różnił się w poszczególnych Państwach Członkowskich, jak to ma miejsce w przypadku warunków rządzących przeniesieniem prawa własności w prawie cywilnym. W konsekwencji ETS stwierdził, że pojęcie "dostawa towarów" w art. 5 (1) VI Dyrektywy należy interpretować jako przeniesienie prawa do dysponowania majątkiem rzeczowym jak właściciel, nawet jeśli nie występuje przeniesienie praw własności do tego majątku w sensie prawnym.

Dodać należy, że powyższy pogląd znajduje zastosowania także na gruncie obowiązujących od dnia 1 stycznia 2007 r. przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347/1 z 11.12.2006 r.), dalej w skrócie "Dyrektywa 112". Zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku XII Dyrektywy 112, stosowaną na mocy art. 411 ust. 2 Dyrektywy 112 do powiązania odesłań do uchylonych dyrektyw (w tym VI Dyrektywy) jako odesłań do Dyrektywy 112, odpowiednikiem art. 5 ust. 1 VI Dyrektywy jest art. 14 ust. 1 Dyrektywy 112. Zgodnie z nim "dostawa towarów" oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel.

Wobec przedstawionego stanu prawnego zwrócić uwagę należało, że dla rozpoznanej sprawy nie mogło mieć decydującego znaczenia, wbrew wywodom organu udzielającego interpretacji, jaki podmiot był z punktu widzenia prawa cywilnego właścicielem Nieruchomości, tudzież z jakiego podmiotu ta własność miała przejść na nabywcę, tj. Skarżącą. Istotne było, kto mógł zadysponować Nieruchomością w ten sposób, aby przenieść na inny podmiot prawo do rozporządzania nią jak właściciel, a więc dokonać dostawy tej Nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że tym bardziej, jeśli w wyniku działań danego podmiotu będącego zbywcą dochodzi także do przeniesienia własności towaru, to transakcja taka jest dostawą (mieści się w jej zakresie pojęciowym), a podmiot ją realizujący podatnikiem z tego tytułu.

Wskazać jeszcze trzeba jeden istotny element. Przedmiotem zaskarżenia była interpretacja indywidualna. Według przepisów Ordynacji podatkowej (art. 14b § 1 - § 3, art. 14c § 1 i § 2), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek taki może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składając go wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Od uzasadnienia prawnego można odstąpić, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Interpretacja udzielana jest zatem w ramach stanu faktycznego nakreślonego przez podatnika. Stanu tego organ nie może kwestionować, weryfikować, czy zmieniać. Są to bardzo istotne różnice w stosunku do klasycznego postępowania podatkowego.

Uwzględnić zatem należało, że Skarżąca we wniosku o udzielenie interpretacji jednoznacznie wskazała między innymi, że Nieruchomość na skutek orzeczenia sądowego zapadłego w ramach skargi paulińskiej weszła w skład masy upadłości AG., Syndyk może tą Nieruchomością rozporządzać, w szczególności dokonać jej sprzedaży i że na Spółce Al. ciąży zakaz zbycia tej nieruchomości, mimo, iż jest ona nadal jej właścicielem. Odniesienie takiego stan faktycznego do zaprezentowanej wyżej wykładni art. 7 ust. 1 u.p.t.u. nie mogło więc prowadzić do takiej oceny prawnej, jaką wyraził Minister Finansów. Skoro bowiem podmiotem uprawnionym do zadysponowania Nieruchomością był Syndyk Spółki AG. w upadłości, to tym samym ten podmiot mógł dokonać dostawy tej Nieruchomości w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Nie mogła tego zaś uczynić Spółka Al., mimo posiadania uprawnień właścicielskich do Nieruchomości.

Oceniając zatem zaskarżoną interpretację w zakresie jej wywodów prawnych odniesionych do stanu faktycznego nakreślonego przez podatnika, Sąd uznał że ocena prawna wyrażona przez Ministra Finansów w zakresie uznania Spółki Al. za podmiot realizujący dostawę i tym samym obowiązany do wystawienia faktury ją dokumentującej była wadliwa.

Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności, o czym stanowi art. 146 § 1 P.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie wskazanych przepisów, orzekł zatem jak w sentencji.

Odnośnie do zwrotu kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego stronę Skarżącą oraz koszty sądowe, w tym wpis (art. 205 § 2 w związku z § 4 i art. 212 § 1 P.p.s.a.). Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 440 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz wynagrodzenia doradcy podatkowego.