Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3058/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
article: art. 72 ust. 1 pkt 1 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant st. spec. Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2016 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł. na Pana K. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. K. P.H.U. [...], będącego odbiorcą odpadu niebezpiecznego o kodzie 16 01 04* - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy" w postaci pojazdu marki [...] o nr [...], przywiezionego nielegalnie z [...] do Rzeczypospolitej Polskiej bez pisemnego zezwolenia wydanego w postaci decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska będącego organem właściwym do wydania zezwolenia wynikającego z rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów.

Odwołanie od tej decyzji wniósł Pan K. S., za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Odwołanie zostało wniesione w terminie ustawowym. Uzasadniając powyższe odwołanie, Pan K. S. zaznaczył, że przy zakupie pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] i nr rejestracyjnym [...], otrzymał od sprzedającego dokumenty niezbędne do rejestracji pojazdu na terytorium RP i poruszania się po drogach publicznych. Skarżący podkreślił, że otrzymał od sprzedawcy ww. pojazdu dowód rejestracyjny Fahrzeugschein oraz kartę pojazdu Fahrzeugbrief, zaś pojazd ten był zarejestrowany na terenie [...] i posiadał [...] tablice rejestracyjne [...], co umożliwiło Skarżącemu powrót ww. pojazdem do Polski. Pan K. S. wyjaśnił, że zakupił przedmiotowy pojazd w celu jego dalszego odsprzedania. Skarżący podkreślił, że ww. dowód rejestracyjny zaginął podczas składania przez niego wyjaśnień w siedzibie WIOŚ w W. i obciążył odpowiedzialnością za powyższe zdarzenie inspektora WIOŚ w W. Co więcej, w ocenie Skarżącego, powyższe zdarzenie uniemożliwiło mu zarejestrowanie ww. pojazdu i dało możliwość nałożenia na mego, zaskarżoną decyzją, kary pieniężnej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Pan K. S. podkreślił również, że dobrowolnie oddał ww. pojazd do stacji demontażu, ale nie miał świadomości, że powyższe umożliwi nałożenie na niego kary pieniężnej. Skarżący zaznaczył, że zakwalifikowanie ww. pojazdu jako odpadu, było nadużyciem prawa przez inspektorów WIOŚ w W., ponieważ dokonali oni oceny ww. pojazdu pod kątem spełniania przez niego kryteriów odpadu, a do tego rodzaju oceny organ powinien był powołać biegłego rzeczoznawcę techniki samochodowej. Pan K. S. wyjaśnił, że mógł uzyskać w [...] Wydziale Komunikacji wtórnik zaginionego dowodu rejestracyjnego dla omawianego pojazdu, więc organ I instancji w zaskarżonej decyzji niesłusznie stwierdził, że nie było możliwości zarejestrowania ww. pojazdu. Skarżący wskazał również, że w jego ocenie, pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], nie spełnia kryteriów uznania ww. pojazdu za odpad, które to kryteria zostały wyszczególnione w dokumencie

" Wskazówki metodyczne z dnia [...] kwietnia 2008r. z korektami pkt. 2 z dnia [...] lipca 2008r. oraz [...] marca 2013r. ws. uznawania pojazdów za odpad w transgranicznym przemieszczaniu odpadów". Pan K. S. zarzucił również, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, zaskarżoną decyzją, próbuje wyłudzić od niego [...]zł, a działania WIOŚ w W. są stronnicze. W podsumowaniu powyższego odwołania, Skarżący podkreślił, że ww. pojazd nie stanowił odpadu i w związku z powyższym, błędem było nałożenie na niego kary pieniężnej.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), art. 32 ust. 1 oraz art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana K. S., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...], z dnia [...] grudnia 2013 r.;

1. uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, z dnia [...] grudnia 2013 r., nakładającą karę pieniężną w wysokości [...] zł, na Pana K. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. K. P.H.U. [...], będącego odbiorcą odpadu niebezpiecznego o kodzie 16 01 04* - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy" w postaci pojazdu marki [...] o nr [...], przywiezionego nielegalnie z [...] do Rzeczypospolitej Polskiej bez pisemnego zezwolenia wydanego w postaci decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska będącego organem właściwym do wydania zezwolenia wynikającego z rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów - w części obejmującej zapis: "bez pisemnego zezwolenia w postaci decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska będącego organem właściwym do wydania zezwolenia wynikającego z rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów" i w tym zakresie określam zapis: "bez dokonania zgłoszenia".

2. w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy wskazując, że z analizy dokumentów wynika, iż w związku z koniecznością wyjaśnienia wniosku o interwencję, dotyczącego nielegalnego demontażu pojazdów oraz w związku z pismem Wójta Gminy M. przekazującym ustalenia z kontroli przeprowadzonej przez Gminę w dniu [...] października 2012r., w dniu [...] kwietnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, przy współudziale Policji, rozpoczął kontrolę interwencyjną u Pana K. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. K. P.H.U. [...]. W toku omawianej kontroli, przeprowadzono oględziny terenu działki nr [...] w M., użytkowanej przez Pana K. S., prowadzącego ww. działalność gospodarczą. Ww. wizja terenu została przeprowadzona pod nieobecność Pana K. S., w obecności przedstawiciela kontrolowanego podmiotu - Pana R. S. Zgodnie z treścią dokumentu "Protokół z oględzin do protokołu kontroli nr [...]", w dniu [...] kwietnia 2013r. na terenie ww. działki, w pomieszczeniu warsztatowym, stwierdzono obecność częściowo zdemontowanego samochodu osobowego marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. Ww. pojazd miał wymontowane następujące elementy: drzwi przednie i tylne, koła, maska silnika, przedni zderzak, oświetlenie, instalacja chłodnicza. Omawiany pojazd pozbawiony był również płynów. W pomieszczeniu znajdowały się narzędzia do demontażu oraz pozostałości silnika, tarcza hamulcowa, dwa fotele samochodowe, chłodnica i amortyzatory. Oględziny, przeprowadzone w przylegającej do warsztatu wiacie, wykazały obecność wymontowanych z samochodów części, takich jak: bak samochodowy, układy wydechowe, wały rozrządu, instalacje elektryczne, zderzaki, części silnika, filtr oleju, szyby samochodowe, 3 szt. akumulatorów, sprężyny, amortyzatory, wycieraczki do szyb samochodowych, lampy samochodowe przednie i tylne, chłodnica. Na kontrolowanym terenie znajdował się zderzak z tablicą rejestracyjną o numerze [...], dwie beczki 200-litrowe z olejem samochodowym oraz pojemnik z tworzywami sztucznymi pochodzącymi ze zdemontowanych pojazdów, 4 szt. drzwi wymontowanych z pojazdu marki [...], 2 szt. klap przednich, maski samochodowe z pojazdu marki [...] oraz marki [...] oraz 8 szt. nadkoli samochodowych. Za ogrodzeniem ww. warsztatu znajdowały się zderzaki samochodowe oraz baki paliwowe. W dniu omawianej kontroli, tj. [...] kwietnia 2013r., inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w W. przesłuchali również pana R. S. (dokument "Protokół z przesłuchania do protokołu kontroli nr [...]"), który potwierdził, że na terenie kontrolowanej posesji przeprowadzany był demontaż pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...].

W toku prowadzonych czynności kontrolnych, Pan K. S. w dniu [...] kwietnia 2013r. dostarczył do WIOŚ w W. karty przekazania odpadów za 2012r., dwa egzemplarze kart pojazdu dla samochodu osobowego marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] oraz umowę kupna - sprzedaży dla ww. pojazdu, na podstawie której ww. pojazd został nabyty w dniu [...] marca 2012r. na terenie [...] przez jego poprzedniego właściciela - Pana O. L. Pan K. S. nie przedłożył dowodu rejestracyjnego dla ww. pojazdu oraz umowy kupna-sprzedaży, na podstawie której stał się jego właścicielem. Pan K. S. złożył pisemne oświadczenie, że samochód osobowy marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], został przez niego zakupiony na terenie [...] bez umowy kupna-sprzedaży. K. S. oświadczył, że posiada dowody rejestracyjne dla ww. pojazdu oraz, że od około roku zajmował się działalnością w zakresie demontażu pojazdów i we wskazanym okresie zdemontował 3 pojazdy, zakupione na terenie [...]: dwa pojazdy marki [...] oraz 1 pojazd marki [...]. Pan K.S. oświadczył, że nie posiada dokumentów dla dwóch zdemontowanych pojazdów marki [...]. W dniu [...] kwietnia 2013r. do WIOŚ w W. wpłynęła skarga Pana K. S. na działania kontrolne podjęte w dniu [...] kwietnia 2013r. przez inspektorów WIOŚ oraz dokument z dnia [...] kwietnia 2013r. pt. "Sprostowanie do oświadczenia z dnia [...] kwietnia 2013r.". W ww. dokumencie Pan K. S. oświadczył, że działając nieprzemyślanie i pod presją przesłuchujących go osób, złożył nieprawdziwe oświadczenie. Pan K. S. podkreślił, że nigdy nie sprowadził do kraju pojazdu, który następnie rozebrałby na części oraz, że nigdy nie trudnił się demontażem pojazdów, a części znajdujące się na terenie posesji przy ul. [...], zostały przez niego zakupione na giełdzie samochodowej w L., celem ich dalszego odsprzedania. Pan K. S. wskazał, że został bezpodstawnie oskarżony o demontaż pojazdów, które były przeznaczone do naprawy i konserwacji oraz do dalszego odsprzedania. Następnie, do WIOŚ w W. wpłynęło kolejne pismo Pana K. S. z dnia [...] kwietnia 2013r., w którym kontrolowany poinformował, że w czasie przeprowadzania oględzin przez inspektorów WIOŚ, pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], był przygotowywany do naprawy i konserwacji. Na dowód powyższego, Pan K. S. załączył zdjęcia wykonane w dniu [...] kwietnia 2013r., mające przedstawiać ww. pojazd po naprawie i konserwacji, z napisem na przedniej szybie "Sprowadzony. Na sprzedaż". Jednocześnie Pan K. S. zaznaczył, że na terenie kontrolowanej posesji nie ujawniono wielu części, które jego zdaniem mogłyby świadczyć o prowadzeniu działalności w zakresie demontażu pojazdu i podkreślił, że nie prowadził tego rodzaju działalności, a wszystkie odpady, które pozostają po naprawie pojazdów, oddawane są, zgodnie z okazanymi kartami przekazania odpadów, firmie specjalizującej się w recyklingu.

Z uwagi na powyższe oświadczenie, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, pismem z dnia [...] maja 2013r. wystosował do Pana K. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod ww. nazwą, żądanie okazania następujących dokumentów: dokumenty potwierdzające tytuł prawny do terenu, na którym prowadzona jest działalność gospodarcza (działka nr [...] w M.), umowa kupna pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], dokumenty potwierdzające nabycie części, których obecność stwierdzono podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2013r. (faktury VAT, rachunki) oraz dokumenty potwierdzające wykonywanie usług w zakresie naprawy pojazdów (faktury VAT, rachunki).

W odpowiedzi na powyższe, w dniu [...] maja 2013r. do WIOŚ w W. wpłynęły pisemne wyjaśnienia Pana K. S. z dnia [...] maja 2013r. Pan K. S. oświadczył, że nie posiada tytułu prawnego do działki nr [...] i jest tzw. użytkownikiem bezumownym oraz wyjaśnił, że nie posiada umowy kupna pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], ponieważ jest on tylko pośrednikiem i umowa będzie sporządzona pomiędzy obecnym właścicielem w [...] i przyszłym kupującym w Polsce. Pan K. S. oświadczył, że nie posiada faktur VAT/rachunków potwierdzających zakup części znajdujących się w dniu [...] kwietnia 2013r. na terenie kontrolowanej posesji, jak i faktur VAT/rachunków potwierdzających wykonywanie przez niego napraw pojazdów.

W dniu [...] maja 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wezwał pisemnie Pana K. S. do udziału w czynnościach kontrolnych, które odbędą się w dniu [...] czerwca 2013r. na terenie posesji przy ul. [...] w M., mających na celu m.in. oględziny pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. Powyższe wezwanie zostało doręczone Stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru dnia [...] czerwca 2013r.

W dniu [...] czerwca 2013r. inspektorzy WIOŚ w W., w obecności funkcjonariusza Policji oraz Pana A. S. - sąsiada, skontrolowali teren działki nr [...], przy ul. [...] w M. Zgodnie z protokołem z ww. oględzin, z terenu usunięto większość części stwierdzonych w dniu [...] kwietnia 2013r. W warsztacie stwierdzono obecność silnika, który zgodnie z oświadczeniem Pana A. S., -pochodził z pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. Omawiany pojazd znajdował się poza terenem działki nr [...], opatrzony był napisem "do sprzedania" i pozbawiony był silnika i chłodnicy.

Pismem z dnia [...] czerwca 2013r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zwrócił się do Pana K. S. o podpisanie protokołu kontroli nr [...] oraz poinformował Stronę o prawie do odmowy podpisania protokołu i możliwości przedstawienia swojego stanowiska na piśmie właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska. W odpowiedzi na powyższe, Pan K. S. w piśmie z dnia [...] czerwca 2013r. poinformował WIOŚ o przekazaniu pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], do stacji demontażu, na dowód czego załączono dokument "Zaświadczenie o demontażu pojazdu Nr [...]", wystawiony przez Zakład Demontażu Pojazdów J. S., ul. [...], w którym poświadczono, że ww. pojazd o nr rejestracyjnym [...] został zdemontowany i unieważniono dowód rejestracyjny nr [...] oraz nie unieważniono tablic rejestracyjnych [...], z uwagi na ich brak ww. pojeździe.

W związku z ustaleniami omawianej kontroli, w dniu [...] sierpnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił Pana K. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. K. P.H.U. [...], o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 32 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, kary pieniężnej za nielegalny przywóz odpadu w postaci pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. Ww. zawiadomienie zostało doręczone Stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru dnia [...] sierpnia 2013r. Następnie, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, pismem znak: [...] z dnia [...] października 2013 r., Strona została wezwana do oświadczenia, w jakim stanie technicznym ww. pojazd został sprowadzony do Polski (czy pojazd był kompletny, czy posiadał akumulator i płyny: olej silnikowy, płyn chłodniczy) oraz do okazania dowodu własności pojazdu (umowa kupna) lub dokumentu potwierdzającego jego powierzenie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Pan K. S. złożył pisemne oświadczenie z dnia [...] października 2013r., w którym oświadczył, że kupił pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] i nr rejestracyjnym [...] w [...] i przyjechał nim do Polski oraz, że ww. pojazd był sprawny w momencie zakupu, posiadał niezbędne materiały eksploatacyjne i akumulator. Pan K. S. załączył również umowę kupna-sprzedaży ww. pojazdu, zawartą pomiędzy Panem O. L., zam. w [...] (dokładny adres nieczytelny), a Panem K. S., zam. pod ww. adresem. Umowa nie zawierała miejsca ani daty jej sporządzenia.

Następnie, w dniu [...] listopada 2013r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska wpłynęło kolejne pismo Pana K. S. W ww. piśmie Strona poinformowała, iż pojawiły się nowe okoliczności w sprawie - w trakcie trwania ww. kontroli WIOŚ, tj. od dnia [...] kwietnia 2013r. do dnia [...] czerwca 2013r., pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] i nr rejestracyjnym [...], był zarejestrowany w [...] wydziale komunikacji na Pana O. L., który jest przyjacielem Pana K. S. i który wyraził zgodę na korzystanie przez niego z przedmiotowego pojazdu. Jak wynika z powyższego pisma, w dniu [...] czerwca 2013r. Pan K. S. pojechał do [...] i spisał z Panem O. L. umowę kupna sprzedaży ww. pojazdu, która potrzebna była mu do oddania pojazdu do stacji demontażu. Pan K. S. załączył ponownie umowę kupna-sprzedaży ww. pojazdu, zawartą pomiędzy Panem O. L., zam. w [...] (dokładny adres nieczytelny), a Panem K. S., zam. pod ww. adresem. Umowa nie zawierała miejsca ani daty jej sporządzenia.

Pismem z dnia [...] listopada 2013r. Pan K. S., zgodnie z art. 10 § 1ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego, został poinformowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o możliwości składania wniosków, uwag i zastrzeżeń w terminie 10 dni od dnia doręczenia ww. pisma. Przedmiotowe pismo zostało doręczone Stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru dnia [...] grudnia 2013 r. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia.

Po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] grudnia 2013r. wydał decyzję o której mowa na wstępie.

W toku postępowania odwoławczego, Główny Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] września 2014r. znak: [...], zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w S. z prośbą o udzielnie informacji nt. postępowania prowadzonego w sprawie kradzieży dokumentu rejestracyjnego Fahrzeugschein dla pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. W dniu [...] września 2014r. Pan K. S. poinformował organ odwoławczy, że sprawa kradzieży ww. dokumentu rejestracyjnego została przekazana przez Prokuraturę Rejonową w S. do Prokuratury Okręgowej W., gdzie toczy się postępowanie w ww. sprawie. Następnie, Prokuratura Rejonowa w S., pismem z dnia [...] września 2014r., sygn. akt [...] przekazała do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska odpis uwierzytelnionego postanowienia z dnia [...] grudnia 2013r. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez kontrolerów Wojewódzkiego Inspektoratu w W. oraz kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2014r. o utrzymaniu w mocy ww. postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa. Pismem z dnia [...] września 2014r., znak: [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska zwrócił się do Prokuratury Rejonowej W. z prośbą o udzielnie informacji nt. postępowania prowadzonego w sprawie kradzieży dokumentu rejestracyjnego Fahrzeugschein dla ww. pojazdu. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] września 2014r., ww. organ poinformował, że toczy się postępowanie nr [...] ws. oszustwa dokonanego na szkodę K. S. przez urzędników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, tj. o czyn z art. 231 §1 i inne ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks Karny (Dz. U. z 1997r. nr 99 poz. -553 ze zm.). Z uwagi na powyższe, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] października 2014r. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie rozpatrzenia odwołania Pana K. S., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, z dnia [...] grudnia 2013r., nakładającej administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł, na Pana K. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod ww. nazwą, będącego odbiorcą odpadu przywiezionego nielegalnie na terytorium Polski. Pismem z dnia [...] listopada 2014r. organ zwrócił się do Prokuratury Rejonowej W. o udzielenie informacji nt. podjętych czynności w sprawie kradzieży dowodu rejestracyjnego dla ww. pojazdu, a także nt. decyzji w kwestii wszczęcia śledztwa bądź odmowie jego wszczęcia. W odpowiedzi na powyższe, Prokuratura Rejonowa W. pismem z dnia [...] grudnia 2014r. poinformowała, że w dniu [...] października 2014r., w postępowaniu nr [...] wydane zostało postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, które nie jest prawomocne ze względu na złożenie zażalenia i zostało skierowane do Sądu Rejonowego W. celem jego rozpatrzenia. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, pismem z dnia [...] kwietnia 2015r. zwrócił się do Sądu Rejonowego W. o udzielenie informacji, czy zażalenie na postanowienie Prokuratura Rejonowego W. o odmowie wszczęcia śledztwa, zostało rozpatrzone przez ww. Sąd Rejonowy. W dniu [...] kwietnia 2015r. do siedziby organu doręczony został odpis postanowienia Sądu Rejonowego W. z dnia [...] stycznia 2015r., sygn. akt [...], na mocy którego nie uwzględniono przedmiotowego zażalenia i utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Prokuratora Rejonowego W. z dnia [...] października 2014r. o odmowie wszczęcia śledztwa ([...]). Z uwagi na powyższe, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] maja 2015r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie rozpatrzenia odwołania Pana K. S.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, zgodności ustalonego stanu faktycznego z normami prawnymi obowiązującymi w tym zakresie, w odniesieniu do zarzutów przedstawionych w odwołaniu, stwierdził jak niżej:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.), przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany", Należy w tym miejscu podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2132/11 wskazał, iż "pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Co równie istotne, zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 982/09, decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma jego stan w momencie sprowadzenia na terytorium Polski oraz wola jego poprzedniego posiadacza. Z powyższego wynika, iż głównym kryterium kwalifikacji rzeczy jako "odpadu" jest postępowanie jej posiadacza. Według Trybunału Sprawiedliwość Unii Europejskiej dla oceny tego, czy zaszło "pozbycie się" danej substancji czy przedmiotu, istotne jest określenie przyczyn zastosowania tego zmienionego sposobu wykorzystania i intencji, skłaniających posiadacza do tej zmiany (np. nieprzydatność czy brak możliwości wykorzystania w dotychczasowy sposób), a także ewentualne konsekwencje (dla człowieka lub środowiska) tego nowego sposobu zastosowania (wyrok TS UE z dnia 15 czerwca 2000r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97, wyrok TS UE z dnia 11 września.2003r. w sprawie C-114/01). O ewentualnym wyzbyciu decyduje więc ten, kto dostarcza określone przedmioty lub substancje (wyroki WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt: IV Sa/Wa 81/08; z dnia 15 października 2009r., sygn. akt: IV SA/Wa 98/09 oraz z dnia 31 marca 2010r., sygn. akt: IVSA/Wa 249/10). Przedmiot staje się zatem odpadem z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza, bowiem o tym, czy dana substancja lub przedmiot mogą być uznane za nieprzydatne w określonym miejscu lub czasie, decyduje ich dotychczasowy posiadacz.

Kwestia uznania pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], za odpad, została prawidłowo rozstrzygnięta w zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez Skarżącego w toku ww. kontroli dokumenty dla przedmiotowego pojazdu, tj. karta pojazdu nr [...] oraz dowód rejestracyjny część II (karta pojazdu), nie pozwalały na jego zarejestrowanie na terytorium Polski, z uwagi na brzmienie art. 72 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), który stanowi, że rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był wcześniej zarejestrowany. Skoro Skarżący nie posiadał pełnego dowodu rejestracyjnego dla ww. pojazdu (brak części I dowodu rejestracyjnego tzw. Fahrzeugschein), nie miał możliwości jego zarejestrowania na terytorium RP. Powyższe wykluczało więc dalsze użytkowanie spornego pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, jak również prawną możliwość jego ponownego dopuszczenia do ruchu drogowego, co w konsekwencji spowodowało, że pojazd ten mógł być wykorzystany jedynie jako źródło części zamiennych lub złom.

Pan K. S. w ww. odwołaniu podniósł, że sprzedawca pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przekazał mu I i II część [...] dowodu rejestracyjnego, a następnie I część dowodu rejestracyjnego dla przedmiotowego pojazdu została mu skradziona przez inspektora WIOŚ w W. 1 sprawa ta jest obecnie przedmiotem postępowania Prokuratury Rejonowej w S.

Mając jednak na uwadze prawomocne orzeczenia uprawnionych organów, które nie znalazły podstaw do wszczęcia postępowania ws. oszustwa dokonanego na szkodę K. S. przez urzędników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, tj. o czyn z art. 231 §1 i inne ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks Karny, organ wskazał, że należy wyraźnie zaznaczyć, iż twierdzenie Skarżącego, jakoby po sprowadzeniu pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], miał on możliwość zarejestrowania tego pojazdu, a możliwość ta została mu odebrana z powodu kradzieży I części dowodu rejestracyjnego tzw. Fahrzeugschei, jest całkowicie bezzasadne.

Podkreślono, że zgodnie z art. 72 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu ( ... ). Organ wskazał też na pewną niekonsekwencję Skarżącego, który w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji, przedstawił następujące oświadczenia w kwestii nabycia pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]:

1. W oświadczeniu z dnia [...] kwietnia 20l3r. Skarżący poinformował, że zakupił w [...] ww. pojazd, bez umowy kupna-sprzedaży, że posiada dowody rejestracyjne dla ww. pojazdu oraz, że od około roku zajmował się działalnością w zakresie demontażu pojazdów i we wskazanym okresie zdemontował 3 pojazdy, zakupione na terenie [...]: dwa [...] oraz 1 [...]. Pan K. S. oświadczył, że nie posiada dokumentów dla dwóch zdemontowanych pojazdów marki [...].

2. W dokumencie "Ustosunkowanie się do zadanych pytań" z dnia [...] maja 20l3r., Pan K. S. oświadczył, że nie posiada umowy kupna-sprzedaży ww. pojazdu, gdyż jest tylko pośrednikiem w sprzedaży pomiędzy [...] właścicielem pojazdu a jego przyszłym nabywcą w Polsce.

3. W oświadczeniu z dnia [...] października 20l3r. Skarżący poinformował, że kupił przedmiotowy pojazd w [...].

W dokumencie "Uzupełnienie danych do odwołania decyzji pana W. K. z dn. [...].10.2013" Pan K. S. oświadczył, że ww. pojazd w trakcie trwania kontroli WIOŚ w W., był zarejestrowany w [...] na Pana O. L., który użyczył Skarżącemu ww. pojazdu. Następnie, Pan K. S. oświadczył w omawianym dokumencie, że w dniu [...] czerwca 2013r. pojechał do [...] i spisał z Panem O. L. umowę kupna-sprzedaży, którą Skarżący załączył do omawianego dokumentu. Umowa ta nie zawiera miejsca ani daty jej sporządzenia.

Z uwagi na nieścisłości wynikające z powyższych informacji udzielanych przez Skarżącego, w toku postępowania odwoławczego, Główny Inspektor Ochrony Środowiska pismem znak: [...] z dnia [...] marca 2014r. zwrócił się do Wydziału, Konsularnego Ambasady RP w [...] o udzielenie informacji nt. statusu pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] na terenie [...]. W odpowiedzi na powyższe, w dniu [...] marca 2014r. do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska została przesłana informacja od Urzędu Rejestracji Pojazdów (URP) w miejscowości [...], dotycząca ww. pojazdu. Wynika z niej, że pojazd ten został w dniu [...] kwietnia 2013r. sprzedany przez Pana O. L. polskiemu nabywcy (imię i nazwisko nieczytelne), zam. pod adresem: [...]. W związku z powyższym, należy odmówić wiarygodności umowie kupnasprzedaży, którą Pan K. S. załączył do pisma pt. "Uzupełnienie danych do odwołania decyzji pana W. K. z dn. [...].10.2013" i która, zgodnie z informacją zawartą w tym piśmie, została zawarta w dniu [...] czerwca 2013r.,ponieważ z ww. informacji uzyskanych od Urzędu Rejestracji Pojazdów (URP) we [...] wynika, iż ww. pojazd od dnia [...] kwietnia 2013r.nie był własnością Pana O. L.

Biorąc pod uwagę zgromadzone dokumenty oraz powyższe ustalenia, organ stwierdził, że z uwagi na brak I części [...] dowodu rejestracyjnego oraz brak dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, zgodnie z art. 72 ust 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, Skarżący nie miał możliwości zarejestrowania ww. pojazdu.

Jednocześnie wskazano, że skoro Skarżący nie podsiadał całości [...] dowodu rejestracyjnego dla pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], to powyższe wskazuje, iż poprzedni właściciel ww. pojazdu nie przekazał pełnego dokumentu uprawniającego do rejestracji ww. pojazdu, co uniemożliwiało jego użytkowanie zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, a co w konsekwencji dawało mu status pojazdu wycofanego z eksploatacji już na terenie [...].

Skarżący w swoim odwołaniu wyjaśnił, że otrzymał od sprzedawcy ww. pojazdu cały dowód rejestracyjny (którego część została mu skradziona przez inspektora WIOŚ w W.) oraz, że mógł uzyskać w [...] Wydziale Komunikacji wtórnik zaginionej części dowodu rejestracyjnego dla omawianego pojazdu, więc organ I instancji w zaskarżonej decyzji niesłusznie wykazał, że nie było możliwości zarejestrowania ww. pojazdu.

Z powyższą argumentacją w ocenie organu nie można się zgodzić. Jak już wykazano powyżej, kwestia kradzieży części dowodu rejestracyjnego została wyjaśniona przez uprawnione organy, zaś ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że w dacie międzynarodowego przemieszczenia ww. pojazdu, Skarżący nie posiadał dla ww. pojazdu wszystkich wymaganych dokumentów, a zatem pojazd ten został przemieszczony jako odpad o kodzie 16 01 04* - zużyty lub nie nadający się do użytkowania pojazd, a hipotetyczna możliwość uzyskania przez Skarżącego "wtórnika" dowodu rejestracyjnego w [...] Wydziale Komunikacji, pozostaje bez wpływu na powyższą kwalifikację. Decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma bowiem jego stan w chwili sprowadzenia oraz wola jego poprzedniego posiadacza, a więc decydujące znaczenie ma stan faktyczny w dacie przemieszczania tego przedmiotu. Poparciem takiego stanowiska jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 982/09. Kolejno, w prawomocnym wyroku ww. Sądu z dnia 30 listopada 2010r. sygn. akt IV SA/Wa 1466110 orzeczono, że istotne są dokumenty "towarzyszące" pojazdowi w momencie jego sprowadzania, a których istnienie wskazuje na zaistnienie przesłanki pozbycia się, a późniejsze złożenie innych dokumentów, którymi Skarżący nie dysponował w dacie przemieszczania, nie może mieć wpływu. W tym zakresie istotna jest okoliczność, iż w dacie ujawnienia nielegalnego przemieszczania odpadów, tj. dacie kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, Skarżący nie dysponował całością dowodu rejestracyjnego oraz dowodem własności dla pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. Teoretyczna możliwość uzyskania "wtórnika" dowodu rejestracyjnego, naprawy, czy też sprzedaży ww. pojazdu, na które to okoliczności powoływał się Pan K. S., nie ma zatem znaczenia dla klasyfikacji tego pojazdu jako odpadu w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia.

Ww. pojazd, zgodnie z oświadczeniem Pana K. S. z dnia [...] października 2013r., został zakupiony przez Skarżącego na terenie [...] w stanie technicznym umożliwiającym jego użytkowanie, pojazd posiadał niezbędne materiały eksploatacyjne i akumulator, a Pan K. S. przyjechał omawianym pojazdem na teren Polski. Z tej przyczyny należy stwierdzić, że ww. pojazd, jako odpad, posiadał właściwości niebezpieczne, zatem powinien być sklasyfikowany pod kodem 16 01 04* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206). Należy w tym miejscu zaznaczyć, że o niebezpiecznym charakterze odpadu w postaci pojazdu przesądza sam fakt, iż zawiera on substancje i elementy niebezpieczne (np. olej silnikowy, olej przekładniowy w skrzyni biegów, resztki paliwa, płyn chłodniczy i inne).

Zarówno w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, jak i w sentencji, organ I instancji wykazał, iż międzynarodowe przemieszczenie przedmiotowych odpadów wymagało zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają wszystkie odpady, jeżeli mają być poddane procesom unieszkodliwiania, a także: odpady wyszczególnione w załączniku IV, który obejmuje między innymi opady wyszczególnione w aneksach II i VII Konwencji Bazylejskiej;

- odpady wyszczególnione w załączniku IV A;

- odpady niesklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV i IV A;

- mieszanin odpadów nie sklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IV A, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku lIlA, jeżeli mają być poddane procesom odzysku.

Odpad w postaci przedmiotowego pojazdu nie został sklasyfikowany pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV i IV A i z tej przyczyny międzynarodowe przemieszczenie przedmiotowych odpadów wymagało zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów.

Przywołując treść art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia, w myśl którego przemieszczenie opadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom zgodnie z tym rozporządzeniem, stanowi nielegalne przemieszczenie, transport przedmiotowego odpadu z terenu [...] na terytorium Polski nosi znamiona nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadu. Art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów stanowi, iż wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Wobec powyższego oraz w związku z faktem, iż pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], zgodnie z ustaleniami kontroli przeprowadzonej w dniach [...] kwietnia 2013r. - [...] czerwca 2013r. u Pana K. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. K. P.H.U. [...], został zakwalifikowany przez [...] Inspektora Ochrony Środowiska jako odpad w nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, ww. organ był zobligowany do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego oraz nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów na odbiorcę ww. odpadu. Według art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z oświadczenia Pana K. S. z dnia [...] kwietnia 2013r. oraz z Protokołu kontroli nr [...] wynika, że odbiorcą odpadu w postaci pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], jest Strona niniejszego postępowania, tj. Pan K. S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą S. K. P.H.U. [...].

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wskazuje, iż [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska słusznie uznał Stronę za odbiorcę odpadu w postaci ww. uszkodzonego pojazdu i nałożył na Skarżącego karę pieniężną w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Ustalając wysokość omawianej kary, organ I instancji zastosował kryteria określone w art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, tj. uwzględnił w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia Nr 101312006.

Zdaniem organu Pan K. S. jest odbiorcą 1 szt. odpadu niebezpiecznego o kodzie 1601 04*, a w trakcie kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie stwierdzono zagrożenia dla ludzi i środowiska, powodowanego przez ww. odpad, który został oddany przez Skarżącego do stacji demontażu. Nie stwierdzono również wcześniejszego udokumentowanego naruszania przez Pana K. S. przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz rozporządzenia 1013/2006. W związku z powyższym, zasadnym jest nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł, tj. najniższej ustawowej wysokości.

Zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, przyjęta wysokość kary jest adekwatna w stosunku do stwierdzonych naruszeń i została słusznie nałożona przez organ I instancji.

Organ podkreślił także, że w jego ocenie Skarżący działał umyślnie, dokonując zakupu ww. pojazdu stanowiącego odpad (brak kompletu dokumentów umożliwiających rejestrację) i sprowadzając go z [...] na terytorium Polski, z zamiarem dokonania jego demontażu na części zamienne do samochodów (oświadczenie Pana K. S. z dnia [...] kwietnia 2014r. o zdemontowaniu pojazdu marki [...] oraz protokół z przesłuchania do protokołu kontroli nr [...], gdzie Pan R. S. zeznał, że na kontrolowanym terenie prowadzony był demontaż pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]).

Zgodnie z przytoczonym powyżej art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, kara pieniężna w wysokości [...] zł została nałożona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na Skarżącego jako odbiorcę odpadów, w związku z nielegalnym przywozem odpadu w postaci ww. pojazdu. Z uwagi na powyższe, nie można zgodzić się z argumentem przywołanym przez Pana K. S., jakoby fakt dobrowolnego oddania przez niego ww. pojazdu do stacji demontażu, "umożliwił" nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej. Jak wykazano powyżej, ww. pojazd stanowił odpad już w momencie przekazania przez poprzedniego właściciela na rzecz Skarżącego i przemieszczenia ww. pojazdu z terytorium [...] na terytorium RP, a zatem późniejsze przekazania tego pojazdu przez K. S. do stacji demontażu, pozostaje bez wpływu na omawianą kwalifikację.

Skarżący zarzucił także, że zakwalifikowanie ww. pojazdu jako odpadu było nadużyciem prawa przez inspektorów WIOŚ w W., ponieważ dokonali oni oceny ww. pojazdu pod kątem spełniania przez niego kryteriów odpadu, a do tego rodzaju oceny organ powinien był powołać biegłego rzeczoznawcę techniki samochodowej. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ wskazał, że to organy Inspekcji Ochrony Środowiska, na mocy art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.), zostały powołane do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska, a ich ustawową kompetencją jest m.in. realizacja zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. W związku z powyższym, Inspekcja Ochrony Środowiska jest organem wyspecjalizowanym w zakresie swoich ustawowych kompetencji, a tym samym pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań (także tych wynikających z ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) zakres wiedzy specjalistycznej. Przedstawione stanowisko znajduje swoje poparcie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wa 6/11) oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 12 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 2132/11).

Skarżący zarzucił również, że pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], nie spełnia kryteriów wyszczególnionych w dokumencie "Wskazówki metodyczne z kwietnia 2008r. z korektami pkt. 2 z dnia [...] lipca 2008r. oraz [...] marca 2013r. ws. uznawania pojazdów za odpad w transgranicznym przemieszczaniu odpadów". Organ wyjaśnił, że powyższy dokument, zgodnie z jego tytułem, stanowi wskazówki metodyczne i został wydany przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w celu zapewnienia jednolitej interpretacji przepisów prawa krajowego, wspólnotowego i międzynarodowego w zakresie dotyczącym transgranicznego przemieszczania odpadów. Nie wyczerpuje on jednak wszystkich możliwych przypadków, w których pojazd może stanowić transgranicznie przemieszczany odpad, zaś zgodnie z Wytycznymi Korespondentów Unijnych nr 9 do rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów, pojazd używany klasyfikowany jest zazwyczaj jako odpad m.in. gdy pojazd jest przeznaczony do demontażu i ponownego użycia części zamiennych lub do strzępienia/złomowania - patrz pkt 8 ppkt c) ww. Wytycznych. Wyżej przytoczone Wytyczne Korespondentów są obecnie ogólnie przyjętą przez kraje wspólnotowe praktyką w zakresie kwalifikacji pojazdów jako odpadów. W tym miejscu należy zauważyć, że ww. Wytyczne Korespondentów nie są prawnie wiążące, ale biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 13 grudnia 1989r. w sprawie C-322/88 należy wskazać, co następuje - w świetle akapitu piątego art. 189 Traktatu EWG, sądy krajowe są zobowiązane do uwzględnienia zaleceń (w tym wypadku - ww. Wytycznych), w celu rozstrzygania wniesionych do nich sporów, zwłaszcza gdy rzucają one światło na interpretację środków krajowych przyjętych w celu ich wdrożenia lub gdy są one przeznaczone do uzupełnienia wiążących przepisów wspólnotowych. Z uwagi na fakt, że ww. pojazd nie posiadał kompletu dokumentów umożliwiających jego ponowną rejestrację, organ uważa za uzasadnione kierowanie się w niniejszej sprawie m.in. wytycznymi zawartymi w ww. dokumencie, które to Wytyczne dają podstawę do uznania przedmiotowych pojazdów za odpady i przedstawiają, w jaki sposób, w rozumieniu wspólnym wszystkich państw członkowskich, powinno być interpretowane rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów.

W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie stanowi odzwierciedlenie stanu faktycznego i pozwala na dokonanie rozstrzygnięcia. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy jednoznacznie wskazuje, iż organ I instancji słusznie nałożył karę pieniężną na Skarżącego w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Reasumując, w ocenie organu odwoławczego, stan faktyczny przedmiotowej sprawy jednoznacznie wskazuje, iż z uwagi na wskazany powyżej status pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] jako odpadu o kodzie 16 01 04*, który został wyczerpująco uzasadniony w zaskarżonej decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo zastosował ww. przepisy i w drodze zaskarżonej decyzji nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł na Pana K. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. K. P.H.U. [...], jako odbiorcę odpadu przywiezionego nielegalnie z [...] do Rzeczypospolitej Polskiej bez pisemnego zezwolenia wydanego w postaci decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska będącego organem właściwym do wydania zezwolenia wynikającego z rozporządzenia (WE) Nr 101312006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów.

Stwierdzone przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska uchybienie organu I instancji, w postaci sformułowania sentencji zaskarżonej decyzji niezgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, na mocy której wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł., nie narusza przepisów postępowania w stopniu wymagającym wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego z uwagi na te naruszenie, zatem brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 138 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, jako organ odwoławczy, usunął ww. uchybienie niniejszą decyzją.

Skargę na powyższa decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan K. S. Skarżący wskazał, że w jego ocenie pracownik organu próbuje wyłudzić od niego kwotę [...], nakazując mu dokonać jej wpłaty, w sytuacji gdy faktycznym nabywcą, jak również osobą która sprowadziła sporny samochód z [...] był J. S. zamieszkały w S., którą to informację organ posiada. Podkreśla, że poza naprawą nie miał nić wspólnego ze spornym samochodem. Pomyłka organów jest więc bezsporna i karygodna. Wskazał także, że w świetle prawa posiadaczem jest osoba, która figuruje w [...] Wydziel Komunikacji i jest to obywatel polski, ale nie skarżący.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie bowiem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.), przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2132/11 "pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Zgodnie zaś z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 982/09, decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma jego stan w momencie sprowadzenia na terytorium Polski oraz wola jego poprzedniego posiadacza. Z powyższego wynika, iż głównym kryterium kwalifikacji rzeczy jako "odpadu" jest postępowanie jej posiadacza. Według Trybunału Sprawiedliwość Unii Europejskiej dla oceny tego, czy zaszło "pozbycie się" danej substancji czy przedmiotu, istotne jest określenie przyczyn zastosowania tego zmienionego sposobu wykorzystania i intencji, skłaniających posiadacza do tej zmiany (np. nieprzydatność czy brak możliwości wykorzystania w dotychczasowy sposób), a także ewentualne konsekwencje (dla człowieka lub środowiska) tego nowego sposobu zastosowania (wyrok TS UE z dnia 15 czerwca 2000r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97, wyrok TS UE z dnia 11 września.2003r. w sprawie C-114/01). O ewentualnym wyzbyciu decyduje więc ten, kto dostarcza określone przedmioty lub substancje. Przedmiot staje się zatem odpadem z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza, bowiem o tym, czy dana substancja lub przedmiot mogą być uznane za nieprzydatne w określonym miejscu lub czasie, decyduje ich dotychczasowy posiadacz.

Należy zaznaczyć, iż kwestia uznania pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], za odpad, została prawidłowo rozstrzygnięta w zaskarżonej decyzji.

Nie ulega wątpliwości, że przedstawione przez Skarżącego w toku kontroli dokumenty dla przedmiotowego pojazdu, tj. karta pojazdu nr [...] oraz dowód rejestracyjny część II (karta pojazdu), nie pozwalały na jego zarejestrowanie na terytorium Polski, z uwagi na brzmienie art. 72 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), który stanowi, że rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był wcześniej zarejestrowany. Skoro Skarżący nie posiadał pełnego dowodu rejestracyjnego dla ww. pojazdu (brak części I dowodu rejestracyjnego tzw. Fahrzeugschein), nie miał możliwości jego zarejestrowania na terytorium RP. Powyższe wykluczało więc dalsze użytkowanie spornego pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, jak również prawną możliwość jego ponownego dopuszczenia do ruchu drogowego, co w konsekwencji spowodowało, że pojazd ten mógł być wykorzystany jedynie jako źródło części zamiennych lub złom.

Wprawdzie Pan K. S. w toku postępowania podniósł, że sprzedawca pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przekazał mu I i II część [...] dowodu rejestracyjnego, a następnie I część dowodu rejestracyjnego dla przedmiotowego pojazdu została mu skradziona przez inspektora WIOŚ w W. i sprawa ta jest obecnie przedmiotem postępowania Prokuratury Rejonowej w S., to mając na uwadze prawomocne orzeczenia Prokuratury odmawiające wszczęcia postępowania ws. oszustwa dokonanego na szkodę K. S. przez urzędników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, tj. o czyn z art. 231 §1 i inne ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks Karny, w ocenie Sądu organ zasadnie wskazał, że twierdzenie Skarżącego, jakoby po sprowadzeniu pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], miał on możliwość zarejestrowania tego pojazdu, a możliwość ta została mu odebrana z powodu kradzieży I części dowodu rejestracyjnego tzw. Fahrzeugschei, jest bezzasadne.

Zgodnie bowiem z art. 72 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu ( ... ).

Z uwagi zatem na brak I części [...] dowodu rejestracyjnego oraz brak dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, zgodnie z art. 72 ust 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, Skarżący jak słusznie przyjęły organy nie miał możliwości zarejestrowania ww. pojazdu.

W dacie międzynarodowego przemieszczenia ww. pojazdu, Skarżący nie posiadał zatem dla ww. pojazdu wszystkich wymaganych dokumentów, a tym samym pojazd ten został przemieszczony jako odpad o kodzie 16 01 04* - zużyty lub nie nadający się do użytkowania pojazd, a hipotetyczna możliwość uzyskania przez Skarżącego "wtórnika" dowodu rejestracyjnego w [...] Wydziale Komunikacji, pozostaje bez wpływu na powyższą kwalifikację. Decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma bowiem jego stan w chwili sprowadzenia oraz wola jego poprzedniego posiadacza, a więc decydujące znaczenie ma stan faktyczny w dacie przemieszczania tego przedmiotu. Poparciem takiego stanowiska jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 982/09. Kolejno, w prawomocnym wyroku ww. Sądu z dnia 30 listopada 2010r. sygn. akt IV SA/Wa 1466110 orzeczono, że istotne są dokumenty "towarzyszące" pojazdowi w momencie jego sprowadzania, a których istnienie wskazuje na zaistnienie przesłanki pozbycia się, a późniejsze złożenie innych dokumentów, którymi Skarżący nie dysponował w dacie przemieszczania, nie może mieć wpływu. W tym zakresie istotna jest okoliczność, iż w dacie ujawnienia nielegalnego przemieszczania odpadów, tj. dacie kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, Skarżący nie dysponował całością dowodu rejestracyjnego oraz dowodem własności dla pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. Teoretyczna możliwość uzyskania "wtórnika" dowodu rejestracyjnego, naprawy, czy też sprzedaży ww. pojazdu, na które to okoliczności powoływał się Pan K. S., nie ma zatem znaczenia dla klasyfikacji tego pojazdu jako odpadu w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia.

Słusznie zatem organy uznały, że z uwagi na brak I części [...] dowodu rejestracyjnego oraz brak dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, nie podlegał rejestracji na terytorium RP zgodnie z art. 72 ust 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, i nie mógł być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, co w konsekwencji spowodowało, że pojazd ten mógł być wykorzystany jedynie jako źródło części zamiennych lub złom - a zatem stanowił odpad zgodnie z definicją z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.). Pan K. S. nie zakwestionował w skardze powyższych ustaleń organu. Biorąc pod uwagę ww. stan faktyczny, organ był zobligowany do nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów na odbiorcę ww. odpadu. W rozpoznawanej sprawie wymierzył skarżącemu kartę w najniższej wysokości. Uzasadniając swoje stanowisko.

Wbrew zarzutom podniesiony w skardze, w ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał również organom na przyjęcie, że to właśnie skarżący był posiadaczem spornego odpadu w postaci w/w pojazdu. Na żadnym z etapów postępowania skarżący nie wykazał bowiem, (iż jak twierdził) dokonywał jedynie naprawy spornego samochodu na potrzeby jego (polskiego wskazanego w skardze) właściciela celem dalszej odsprzedaży pojazdu. Wręcz przeciwnie :

1. W oświadczeniu z dnia [...] kwietnia 20l3r. Skarżący poinformował, że zakupił w [...] ww. pojazd, bez umowy kupna-sprzedaży, że posiada dowody rejestracyjne dla ww. pojazdu oraz, że od około roku zajmował się działalnością w zakresie demontażu pojazdów i we wskazanym okresie zdemontował 3 pojazdy, zakupione na terenie [...]: dwa [...] oraz 1 [...]. Pan K. S. oświadczył, że nie posiada dokumentów dla dwóch zdemontowanych pojazdów marki [...].

2. W dokumencie "Ustosunkowanie się do zadanych pytań" z dnia [...] maja 2013r., Pan K. S. oświadczył, że nie posiada umowy kupna-sprzedaży ww. pojazdu, gdyż jest tylko pośrednikiem w sprzedaży pomiędzy [...] właścicielem pojazdu a jego przyszłym nabywcą w Polsce.

3. W oświadczeniu z dnia [...] października 2013r. Skarżący poinformował, że kupił przedmiotowy pojazd w [...].

4. W dokumencie "Uzupełnienie danych do odwołania decyzji pana W. K. z dn. [...].10.2013" Pan K. S.oświadczył, że ww. pojazd w trakcie trwania kontroli WIOŚ w W., był zarejestrowany w [...] na Pana O. L., który użyczył Skarżącemu ww. pojazdu. Następnie, Pan K. S. oświadczył w omawianym dokumencie, że w dniu [...] czerwca 2013r. pojechał do [...] i spisał z Panem O. L. umowę kupna-sprzedaży, którą Skarżący załączył do omawianego dokumentu. Umowa ta nie zawiera miejsca ani daty jej sporządzenia.

To organ odwoławczy, z uwagi na nieścisłości wynikające z powyższych informacji udzielanych przez Skarżącego, w toku postępowania odwoławczego, zwrócił się do Wydziału, Konsularnego Ambasady RP w [...] o udzielenie informacji nt. statusu pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] na terenie [...]. W odpowiedzi na powyższe, w dniu [...] marca 2014r. do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska została przesłana informacja od Urzędu Rejestracji Pojazdów (URP) w miejscowości [...], dotycząca ww. pojazdu. Wynika z niej, że pojazd ten został w dniu [...] kwietnia 2013r. sprzedany przez Pana O. L. polskiemu nabywcy (imię i nazwisko nieczytelne), zam. pod adresem: [...].

W związku z powyższym, zasadnie organ odmówić wiarygodności umowie kupna sprzedaży, którą Pan K. S. załączył do pisma pt. "Uzupełnienie danych do odwołania decyzji pana W. K. z dn. [...].10.2013" i która, zgodnie z informacją zawartą w tym piśmie, została zawarta w dniu [...] czerwca 2013r., ponieważ z ww. informacji uzyskanych od Urzędu Rejestracji Pojazdów (URP) w [...] wynika, iż ww. pojazd od dnia [...] kwietnia 2013r. nie był własnością Pana O. L.

Nie zmienia to jednak faktu, że to skarżący był posiadaczem spornego samochodu, co potwierdziła zarówno kontrola przeprowadzona przez organ I instancji, jak i on sam w złożonych przez siebie oświadczeniach.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie.

W ocenie Sądu w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ miał podstawy do uznania, że odbiorcą spornego odpadu, zgodnie z ww. ustawową definicją - jest Skarżący.

Wprawdzie Skarżący w toku postępowania wielokrotnie zmieniał swoje stanowisko odnośnie właściciela spornego pojazdu, jednakże zarówno na etapie postępowania administracyjnego prowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, jak i Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, Skarżący nie kwestionował, że to on przywiózł sporny pojazd z terytorium [...] na terytorium RP, zaś ustalenia kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji wskazują, że sporny pojazd znajdował się (i był. demontowany, ewentualnie "naprawiany") na terenie działalności prowadzonej przez Pana K. S., a zatem, z uwagi na ww. ustawową definicję odbiorcy, organy prawidłowo uznały Pana K. S. za odbiorcę ww. odpadu.

Na rozstrzygnięcie sprawy nie może mieć także żadnego wpływu, podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż nie figuruje w żadnym dokumencie jako właściciel spornego pojazdu i organ odwoławczy nie posiada dokumentów potwierdzających taki stan rzeczy. Wskazać bowiem należy, że w piśmie z dnia [...] listopada 2013r. pt. "Uzupełnienie danych do odwołania decyzji pana W. K. z dn. [...].10.2013" , Skarżący sam oświadczył, że w dniu [...] czerwca 2013r. pojechał do [...] i spisał z Panem O. L. (poprzedni właściciel ww. pojazdu) umowę kupna sprzedaży ww. pojazdu, którą to umowę Skarżący załączył do omawianego pisma. W omawianej umowie, jako Kupujący wskazany został Pan K. S., zam. pod adresem: ul. [...]. W aktach znajduje się również dokument "Zaświadczenie o demontażu pojazdu Nr [...]", który został przekazany do organu I instancji w dniu [...] czerwca 2013r. przez samego Skarżącego, gdzie jako właściciel spornego pojazdu również wskazany został Pan K. S.

Należy również wyjaśnić, że żaden z dokumentów zgromadzonych w materiale dowodowym w niniejszej sprawie, nie zawiera informacji, jakoby to Pan J. S., zam. pod adresem: [...], był właścicielem spornego pojazdu, odpowiedzialnym za transgraniczne przemieszczenie odpadu w postaci ww. pojazdu. Z informacji Urzędu Rejestracji Pojazdów (URP) w miejscowości [...], dotyczącej ww. pojazdu. wynika jedynie, że pojazd ten został w dniu [...] kwietnia 2013r. sprzedany przez Pana O. L. polskiemu nabywcy (imię i nazwisko nieczytelne), zam. pod adresem: [...]. Z treści odwołania złożonego przez skarżącego od decyzji organu I instancji wynika zaś, że to Pan K. S. kupił sporny pojazd na terenie [...], a następnie przyjechał tym pojazdem do Polski. W sytuacji zatem, gdy tak jak w niniejszej sprawie nie można ustalić kto jest odbiorca odpadu, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, za odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. W okolicznościach niniejszej sprawy w ocenie Sądu istniały podstawy do uznania przez organy, że odbiorcą spornego odpadu, zgodnie z ww. ustawową definicją - jest Skarżący, tj. Pan K. S.

Reasumując, w ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco omówił dowody, które wskazują na to, że to skarżący, jest odbiorcą odpadu niebezpiecznego o kodzie 16 01 04* w postaci pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przywiezionego nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, co z kolei uzasadniało nałożenie na niego kary pieniężnej w wysokości [...] zł, wynikająca z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalił skargę.