Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1100/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145, art. 200 i art. 209
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8, art.11, art. 15, art. 77 pR. 1, art. 107 par. 3 i art. 136,
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant Starszy specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wsparcia gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz skarżącego S. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Nr [...] z [...].09.2021 r. utrzymująca w mocy decyzję kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z [...].06.2021 r. w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2020.

W uzasadnieniu organ wskazał w szczególności, że [...].05-2020 r. S. G. (dalej: Skarżący) złożył wniosek dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2020 na podstawie § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364 ze zm.). W dniach [...]-[...].08.2020 r. gospodarstwie rolnika przeprowadzono kontrolę metodą FOTO znajdującą odzwierciedlenie w raporcie z kwalifikowalności powierzchni przekazanej Skarżącemu [...].03.2021 r. Skarżący złożył na w/w raport i czynności kontrolne szereg zażaleń.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. w/w decyzją z [...].06.2021 r. przyznał Skarżącemu płatność ONW na rok 2020 w łącznej wysokości [...] zł w tym, płatność ONW płatność przejściowa nizinna w wysokości [...] zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia.

Skarżący złożył odwołanie od w/w decyzji.

Utrzymując w mocy w/w decyzję organ II instancji uznał jej słuszność.

Podniósł m. in., że tryb składania wniosków o przyznanie płatności ONW reguluje Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364 ze zm.) i ustawa z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. 2018 r., poz. 627) zwana dalej ustawa PROW. Organ wskazał, że zgodnie z art. 22 ustawy PROW pomoc ONW jest przyznawana na wniosek o jej przyznanie.

Zgodnie z § 2 ust 1 rozporządzenia ONW płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UEL 347 z 20.12.2013, str.608, ze zm.), którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zw. dalej ,,rolnikiem", jeżeli:

1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju obszarów wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005;

2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej "obszarami ONW" na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Wskazał, że zgodnie z art 32 ust 4. rozporządzenia UE nr 1307/2013 obszary uznaje się za kwalifikujące się hektary jeżeli są one zgodne z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok kalendarzowy, z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych.

Organ podniósł, że kontrole prowadzone mogą być tylko przez określone podmioty spełniające określone w przepisach warunki. Zgodnie z przepisami art. 36 ust. 2 ustawy przeprowadzenie kontroli może zostać powierzone jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi określonymi na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wskazał, że kontrole przeprowadzane są przez osoby do tego upoważnione zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2015r. w sprawie warunków jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne którym można powierzyć przeprowadzenie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2015 poz.374). Przytoczył brzmienie cyt. § 2 ust. 1 Rozporządzenia i podniósł, że jedynie kontrolom przeprowadzonym w gospodarstwach wnioskodawców przez upoważnionych inspektorów ARiMR, których obowiązkiem jest ustalenie powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności i sporządzenie szczegółowego protokołu z kontroli należy co do zasady przyznać przymiot wiarygodności – właśnie z racji przeprowadzenia kontroli przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi, technicznymi) i bezstronne. Uznał, że kontrolę w gospodarstwie Strony przeprowadzono przez osoby do tego przeszkolone, posiadające uprawnienia zawodowe, dysponujące odpowiednim sprzętem pomiarowym, a zatem prawidłowo.

Odnosząc się do zarzutów z odwołania wskazał, że zmniejszenie płatności nastąpiło wobec uznania, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku. Powierzchnię ustalono w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, ze zm.) oraz na podstawie wyników z oględzin na miejscu. Podniósł, że w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej, na podstawie protokołu z oględzin działek referencyjnych ustalono, że na działce rolnej [...] o powierzchni [...] ha położonej na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...] do płatności kwalifikuje się [...]ha. Zgodnie art 32 ust 4 rozporządzenia UE nr 1307/2013 producent rolny zobowiązany jest do prowadzona działalności roIniczej przez cały rok kalendarzowy, z wyiątkiem przypadków działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Bazując na wynikach z przeprowadzonych czynności, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał w decyzji, że działka [...]w części wykluczonej nosi ślady zakrzaczenia i zachwaszczenia, ponadto na części działki [...]prowadzono prace w kierunku budowy obwodnicy, uniemożliwiające użytkowanie rolne przez cały okres objęty wnioskiem.

Organ II instancji wskazał, że art. 74 ust. 1-4 cyt. wyżej rozporządzenia nr 1306/2013 stanowi, iż zgodnie z art. 59 państwa członkowskie, za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy, które uzupełniane są przez kontrole na miejscu. Rolnik składając wniosek podaje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Wskazał, że zebrane w toku postępowania dowody tj. raport z kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnika pozwolił Organowi na wykluczenie części zadeklarowanej do płatności działki, zatem stanowisko Strony nie może być uwzględnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił, że powierzchnia wykazana w raporcie nie odzwierciedla stanu faktycznego na dzień złożonego wniosku o dopłatę za rok 2020. Podniósł, że było to powodem wniesienia zażalenia z [...] grudnia 2020 r. zarzucającego istotne błędy w pomiarach. Zarzucił, że o kontroli nie był powiadomiony, co jest poważnym uchybieniem. W ocenie Skarżącego Firma S. broniąc się przed zgłoszonymi zarzutami poświadczyła nieprawdę samosiewy zbóż nazywając chwastami, a rozety rzepaku ozimego krzakami, uznając że grunty te nie byty użytkowane. Podniósł, że działka nr [...] i [...] cały czas była w jego posiadaniu, działki były spójne i nie odłogowały. Wyjaśnił, że z przekazanego zdjęcia cyfrowego wynika, że nie ma na nich krzaków ani chwastów, rośliny są w dobrej kondycji zdrowotnej, nie ma złogów ziemi ani piachu, nie ma też zwałów ziemi. Wskazał, że podtrzymuje zarzuty z odwołania i nie zgadza się na pomniejszenie powierzchni gruntów zgłoszonych we wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że od [...].09.2020 r. do [...].08.2020 r. w gospodarstwie rolnika przeprowadzono kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Wyniki kontroli ujęte w raporcie wykazały, że działka rolna [...], zadeklarowana na działkach ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...] na powierzchni [...] ha jest użytkowana rolniczo jedynie na powierzchni [...]ha. Zgodnie ze zgromadzonym w toku kontroli materiałem fotograficznym (zdj. [...]-[...],[...], [...], [...], [...], [...]) obrazują stan faktyczny na działce ewidencyjnej [...]na dzień kontroli - obecność porośniętych chwastami wałów, rozjeżdżona ziemia i rośliny ciężkim sprzętem budowlanym. W dniu kontroli odnotowano złogi ziemi, piasku, w związku z prowadzonymi pracami dotyczącymi infrastruktury drogowej (zdj. [...]). Wobec tego, zastosowano względem działki kod [...], oznaczający zaniechanie na niej działalności rolniczej. Organ wskazał też, że obszary uznaje się za kwalifikujące się obszary, jeśli są zgodne z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok kalendarzowy, z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, zatem wymóg utrzymania gruntu w odpowiedniej kulturze nie został zachowany, a Skarżący zaniechał powiadomienia o tym organów ARiMR. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 4 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatości bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności, rolnik zachowuje prawo do otrzymania pomocy, jeżeli nastąpiło to w wyniku wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, przypadki siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności zgłasza się na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wymaganymi przez właściwy organ, w ciągu 15 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności, co nie miało miejsca.

W piśmie procesowym z [...].03.2022 r. Skarżący uzupełniając skargę dodatkowo zarzucił zaskarżonym decyzjom naruszenie art. 7 , 75, 77, 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie protokołu kontroli przeprowadzonej bez powiadomienia Skarżącego i pod jego nieobecność, przez co nie mógł złożyć odpowiednich wyjaśnień, jak również nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania. Wniósł też o zwrot kosztów postępowania. Zarzucił, że twierdzenia o rozdzieleniu działek jak też o niewykorzystywaniu ich rolniczo są niezasadne. Na działce nie ma krzaków i chwastów a pozostałości po skoszonym rzepaku ozimym i samosiewy rzepaku, co potwierdza, że na działce [...] uprawiany był rzepak, który Skarżący zebrał w połowie lipca 2020 r., jak również posiany był jęczmień jary – zebrany [...].08.2020 r. Wskazał, że kontrolę przeprowadzono ponad miesiąc po zbiorach rzepaku, stwierdzone na działce "krzaki i chwasty" są pozostałościami po skoszonym rzepaku, do czego organ się nie odniósł. Podniósł, że na działkę wysiewał nawozy, co też potwierdza rolnicze użytkowanie gruntu. Zdaniem Skarżącego organ winien rozważyć czy zbiór rzepaku odbywał się w terminie wskazanym przez Stronę, co skutkowałoby brakiem możliwości stwierdzenia zasiewu w dacie kontroli i istnienia na nim pozostałości po uprawie rzepaku, a nie krzewów i chwastów. Wskazał, że aczkolwiek nie zgłaszał wniosków dowodowych, to podnosząc zarzuty w odwołaniu kwestionował przydatność raportu z kontroli do dokonania ustaleń dotyczących powierzchni terenu przeznaczonego na użytek rolny z uwagi na stosowany przez niego sposób prowadzenia produkcji rolnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - powoływanej dalej również jako p.p.s.a. - uchyla go lub stwierdza jego nieważność, albo stwierdza wydanie go z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W świetle powyższych kryteriów uznać należało, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia rozważenia prawidłowości rozstrzygnięcia Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymującego w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. o przyznaniu Skarżącemu płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2020, ze względu na stwierdzone zmniejszenie powierzchni działek rolnych [...], [...], [...]w stosunku do tych zadeklarowanych przez rolnika do płatności.

Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji z uwagi na podniesione w skardze dotyczące m.in. niewłaściwej oceny dokumentu w postaci raportu z kontroli, braku odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazać należy, że z ustanowionej w Konstytucji RP i wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności wynika, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, co oznacza, że tak organ I instancji, jak i organ II instancji mają obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Przystępując do rozpatrzenia odwołania organ drugiej instancji dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego i rozpatrzonego przez organ pierwszej instancji oraz zbadania ustaleń poczynionych przez ten organ. W wyniku przeprowadzonej oceny organ odwoławczy może określić zakres i kierunki dalszego postępowania wyjaśniającego w drugiej instancji. Oczywistym jest, iż organ odwoławczy musi dokonać w toku postępowania odwoławczego oceny, w jakim zakresie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy załatwianej sprawy. W przypadku, gdy materiał dowodowy został w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w pierwszej instancji zebrany w sposób wyczerpujący, organ odwoławczy ma obowiązek dokonać ponownej jego oceny i wydać orzeczenia co do istoty sprawy. W sytuacji, gdy organ odwoławczy uzna, iż postępowanie wyjaśniające organu I instancji obarczone jest nieznacznymi brakami, zobligowany jest w oparciu o przepis art. 136 k.p.a. przeprowadzić uzupełniające postępowanie wyjaśniające lub zlecić jego wykonanie organowi I instancji.

Zatem zasadniczy cel postępowania odwoławczego sprowadza się do merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją organu pierwszej instancji. Co do zasady także orzeczenie organu odwoławczego ma charakter merytoryczny (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) lub merytoryczno-reformacyjny (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Stanowi to bezpośrednią realizację zasady ekonomiki postępowania, gdyż służy przyspieszeniu załatwienia sprawy administracyjnej przez organy administracji publiczne, najpóźniej na etapie postępowania odwoławczego. Temu samemu celowi służy instytucja przewidziana w przepisie art. 136 k.p.a. uprawniająca organ odwoławczy do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Wyniki poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych, jak wskazano wyżej, organ odwoławczy winien uzewnętrznić w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej w spełniającym wymogi określone w art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., zatem zawierającym jednoznaczne wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w tym w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. W uzasadnieniu poza składnikami expressis verbis wskazanymi w art. 107 § 3 k.p.a. organ winien nadto szczegółowo odnieść się do argumentów podnoszonych w odwołaniu. Organ winien przy tym pamiętać, iż wskazania faktów, które uznaje za udowodnione nie może zastąpić opisem postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji.

Podsumowując zatem wskazać należy, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do zasadności dokonanych przez organ zmniejszeń powierzchni działek rolnych [...], [...], [...] w stosunku do tych zadeklarowanych przez rolnika do płatności.

Podkreślić należy, że ustalenia i dokonane zmniejszenia zadeklarowanych powierzchni działek rolnych [...] i [...], [...] budzą wątpliwości i nie poddają się kontroli Sądu. Organ bowiem ograniczył się do arbitralnego stwierdzenia o prawidłowości przeprowadzonej kontroli i dokonanych pomiarów. Podkreślił, iż swoje rozstrzygnięcie oparł na dowodzie, jakim jest raport z czynności kontrolnych. W uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono w sposób wystarczający tych rozbieżności. Organ I instancji powołał się bowiem na błędy w postaci [...], [...], [...], [...], [...], organ II instancji powtórzył za I instancją, że na działce [...]w dniu kontroli trwały prace pod budowę obwodnicy, na części działki [...]widoczne wały porośnięte chwastami, obszar rozjeżdżony przez ciężki sprzęt budowlany, zatem nie można potwierdzić użytkowania rolniczego na działce ewidencyjnej nr [...] wchodzącej w skład działki rolnej [...]. Nie wyjaśniono jednak dlaczego obszar jest niespójny, na jakiej ew. powierzchni występuje niespójność oraz na czym konkretnie polegają powyższe błędy. W uzasadnieniach obu decyzji brak powołania się na numery zdjęć obrazujących stan faktyczny na wykluczonej z płatności działce ewidencyjnej [...], co uniemożliwia weryfikację zajętego przez Organy stanowiska. Przywołanie tych danych dopiero w odpowiedzi na skargę jest spóźnione, bowiem nie daje możliwości Stronie odniesienia się do tych dowodów. W tym miejscu należy wskazać, iż Strona w pismach procesowych z [...].12.2020 r., [...].01.2021 r., [...].05.2021 r. wskazywała, ale na jedynie częściowe zajęcie działki ewidencyjnej [...] pod budowę obwodnicy, konsekwentnie kwestionując zakrzaczenia i zachwaszczenia działki wskazując, iż jest to nieskoszony rzepak i jego samosiewy. W odwołaniu Strona powtórzyła te zarzuty, a Organ odwoławczy nie odniósł się do nich.

W ocenie sądu przedstawiony powyżej sposób oceny przez organ drugiej instancji istotnej w rozpoznawanej sprawie kwestii powierzchni działek rolnych i prawidłowości dokonanych ich pomiarów, nie może być uznany za realizację zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Na marginesie Sąd zauważa, że z raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni wynika, że kontrolę przeprowadziły dwie osoby: P. B. i D. W., zaś raport podpisał jedynie P. B. (k. [...] akt administracyjnych), co może budzić wątpliwości co do tego kto faktycznie sporządzał raport i przeprowadzał kontrolę.

Tym samym doszło do naruszeń prawa sformułowanych przez Stronę w skardze dotyczących art. 77 § 1 kpa oraz 107 § 3 kpa. Możliwość zastosowania przepisów prawa materialnego wymaga dokładnego, niespornego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, co nie miało miejsca w tej sprawie.

W ocenie Sądu nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut dotyczący braku powiadomienia Skarżącego o kontroli. Zasadą bowiem są kontrole niezapowiedziane, a w drodze wyjątku od tej zasady tj. jeżeli nie zagraża to celowi kontroli, możliwe jest poinformowanie beneficjenta o planowanej kontroli, jej dacie i miejscu. Specyfika regulacji przyznawania dopłat dla rolników, w szczególności zobowiązanie się beneficjentów do przestrzegania wszystkich warunków przyznawania pomocy unijnej, uzasadnia dokonywanie kontroli przestrzegania tych warunków bez zapowiadania.

Ponownie rozpoznając sprawę Organ uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Odniesie się przy tym do wszystkich powyższych kwestii w sposób wystarczający.

Biorąc zatem pod uwagę przedstawione powyżej rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w wyroku (pkt 1).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 ppsa (pkt 2). Wskazana kwota stanowi wysokość uiszczonego wpisu od skargi - 200 zł.