Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 18/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie skargi na działanie organu postanawia: skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], którą Rada Miasta [...] uznała skargę R. K. z dnia [...] grudnia 2009 r. na rażące zaniedbanie i nienależyte wykonywanie zadań przez Prezydenta Miasta [...] i podległe mu służby, naruszenie słusznych interesów obywateli, a także przewlekle i biurokratyczne załatwiane spraw, za nieuzasadnioną.

Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Rada Miasta [...] udzieliła odpowiedzi na skargę R. K. wnosząc o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W odpowiedzi na skargę wskazano, iż zaskarżona uchwała nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach skarżącego, ma ona jedynie charakter procesowy. Skarga R. K. jest nieskuteczna, gdyż skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego, ani nie wskazał na czym polega naruszenie prawnie chronionego interesu skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd administracyjny sprawuje kontrolę rozstrzygnięć (decyzji, postanowień i innych aktów oraz czynności z zakresu administracji publicznej) organów administracji publicznej według kryterium legalności, tj. zgodności rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z przepisami prawa materialnego i procesowego, przy zastosowaniu, których je wydano. Stąd dla oceny dopuszczalności złożonej skargi koniecznym stało się ustalenie czy odpowiada ona wymogom określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Całokształt podejmowanych przez skarżącego działań zmierzał ku osiągnięciu celu, jakim było zarejestrowanie samochodu osobowego, czego skarżący, jak sam wskazuje próbował dokonać w dniu [...] kwietnia 2009 r., a następnie w dniu [...] września 2009 r. Następnie pismem z dnia [...] września 2009 r., jako podstawę prawną wskazując art. 227 k.p.a., R. K. wniósł do Prezydenta Miasta [...] skargę na "nienależyte wykonywanie zadań, naruszenie słusznych interesów obywateli oraz przewlekłe i biurokratyczne załatwianie spraw i żądanie rzeczy nieuprawnionych podczas rejestracji samochodu osobowego przez pracowników Oddziału Komunikacji Urzędu Miasta [...]". Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. udzielono R. K. informacji o sposobie załatwienia skargi z dnia [...] września 2009 r. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. R. K. złożył kolejną skargę, na którą organ odpowiedział pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. W dniu [...] kwietnia 2010 r. zapadła natomiast zaskarżona uchwała Rady Miasta [...].

W świetle całokształtu akt sprawy, akt zaskarżony przez R. K. nie należy do żadnej z kategorii wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. uznać należy za podjętą w ramach rozpatrzenia skargi, o której mowa w art. 227 k.p.a., na nienależyte wykonywanie zadań przez Prezydenta Miasta [...] i podległe mu służby. Zgodnie z art. 227 k.p.a przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stronie niezadowolonej z załatwienia skargi opartej na podstawie art.227 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a, a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a..

Na marginesie dokonanych rozważań należy wskazać, iż samo powołanie się przez skarżącego na przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie zmienia charakteru przedmiotowej skargi jako czynności podlegającej rozpoznaniu w trybie przepisów działu VIII k.p.a.

Z tych względów skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.