Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 30/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-03-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 2, art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od marca do lipca 2004 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pan A. S. (dalej także, jako Wnioskodawca, Skarżący), wniósł

o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie

od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego wskazując, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz córką. Podniósł, iż obecnie nie posiada wolnych środków finansowych. Stwierdził, iż nie posiada także przedmiotów, które mógłby spieniężyć, bowiem dom o powierzchni 153 m2, w którym zamieszkuje wraz z żoną i dziećmi został zabezpieczony na poczet zobowiązań podatkowych. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że nie ma możliwości pozyskania środków finansowych, gdyż nie byłby w stanie spłacić ewentualnie zaciągniętego kredytu. Rodzina Skarżącego aktualnie utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.116,07 zł (po odliczeniu kwoty potrącanej z tytułu zobowiązań podatkowych), a także emerytury żony w wysokości 1.290,27 zł. Skarżący ponosi koszty eksploatacji domu w postaci opłat za energię elektryczną - 95 zł; za wodę - 30 zł; wywóz śmieci - 54 zł, ogrzewanie - 380 zł. Koszty wyżywienia strona oszacowała na kwotę około 400 zł na osobę, zaś zakup ubrań i środków czystości - na około 200 zł na osobę. Ponadto Wnioskodawca podniósł, że jest osobą schorowaną i leczy się w Poradni C. oraz K. w Ł., a koszt miesięczny zakupu leków wynosi około 150 zł. Dodatkowo żona skarżącego leczy się w Poradni O. w Ł., co wiąże się z dodatkowymi kosztami dojazdu i leków. Nadto częściowo na utrzymaniu Skarżącego pozostaje córka, która odbywa studia doktoranckie i otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 1.000 zł, przeznaczane w całości na swoje bieżące utrzymanie tj. wyżywienie, zakup książek oraz materiałów potrzebnych do nauki. Wnioskodawca natomiast pokrywa opłatę za akademik w kwocie 345 zł. Z wniosku wynika, że Skarżący posiada dwa garaże w użytkowaniu wieczystym o powierzchni 20 m2 i 18 m2. Poza tym nie ma żadnego innego majątku czy też zgromadzonych oszczędności. Dom zaś, w którym zamieszkuje stanowi ½ jego własności. W pozostałej części stanowi własność syna i jego rodziny. Prowadzone są jednak oddzielne gospodarstwa domowe.

W odpowiedzi na wezwania referendarza sądowego tut. Sądu z 21 stycznia 2010 r. oraz 9 lutego 2010 r. Wnioskodawca oświadczył, że w dniu 30 kwietnia

2008 r. przekazał synowi prowadzoną działalność tj. stację paliw i jednocześnie

od dnia 1 maja 2008 r. nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej oraz przestał być wspólnikiem spółki. Ponadto od 1 sierpnia 2008 roku przeszedł na emeryturę. Wskazał również, iż nie uzyskuje żadnych dochodów z tytułu posiadania dwóch garaży i obecnie są to pustostany, gdyż nie posiada żadnych samochodów. Skarżący zrewidował także wcześniej wskazane koszty utrzymania, podając iż przedstawiają się one następująco: energia elektryczna - 191,05 zł; opłata za wodę - 142,77 zł kwartalnie; wywóz śmieci - 96,90 zł, ogrzewanie - 380 zł; żywność - około 300 zł

na osobę; ubrania i środki czystości - około 200 zł na osobę, koszty leczenia -130 zł. Wnioskodawca dołączył: kserokopie dokumentów potwierdzających uzyskiwane dochody i ponoszone wydatki, w tym koszty leczenia, zaświadczenia o stanie zdrowia, wyciąg z rachunku bankowego żony, odpisy zeznań podatkowych oraz umowę darowizny z 30 kwietnia 2008 r. na rzecz syna ogółu praw i obowiązków

w spółce "Stacja Paliw [...]" z siedzibą w K. o wartości 1.035.323,94 zł.

Postanowieniem z 3 marca 2010 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.

W złożonym w terminie sprzeciwie Skarżący zaskarżył powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.p.s.a.") poprzez jego niezastosowanie. Powtórzył okoliczności przedstawione we wniosku. Ponadto podniósł, że podstawą przekazania synowi prowadzonej działalności gospodarczej było uzyskanie wieku emerytalnego. Jego stan zdrowia nie pozwalał na dalsze prowadzenie tej działalności. Dodał,

że przekształceń własnościowych posiadanych praw majątkowych dokonywał

z widocznym planem biznesowym przekazania firmy na własność synowi na długo przed rozpoczęciem kontroli skarbowej. Nie zgodził się z twierdzeniem,

iż wyzbywając się działalności gospodarczej, brał pod uwagę możliwość powstania ewentualnych zobowiązań podatkowych i związanych z tym kosztów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje:

Wobec skutecznego wniesienia przez Skarżącego sprzeciwu

od postanowienia referendarza sądowego, złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez Sąd stosownie do treści art. 260 u.p.p.s.a.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 245 § 2

w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku wraz z dokumentacją

i oświadczeniami Wnioskodawcy zgromadzonymi w aktach sprawy, nie dają podstaw do przyznania Skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd wziął przy tym pod uwagę, iż aktualnie Skarżący jest zobowiązany do uiszczenia wpisów sądowych w siedmiu sprawach zawisłych przed tut. Sądem (łącznie 7.476 zł).

Podkreślenia wymaga przede wszystkim, że prawo pomocy stanowi wyjątek od ogólnej reguły ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i może być przyznane tylko w szczególnych sytuacjach. Jako forma dofinansowania z budżetu państwa, przyznanie prawa pomocy winno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe (zob. postanowienie NSA z 24 października 2007 r.,

II FZ 426/07, niepubl.).

W judykaturze niejednokrotnie już podkreślono, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien w procedurze planowania wydatków uwzględniać również potrzebę gromadzenia środków na prowadzenie ewentualnego postępowania i liczyć się z koniecznością ponoszenia kosztów sądowych (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1992 r., I A Cz 393/92, postanowienie NSA z 24 marca 2004 r. Fz 10/04). Również w doktrynie wskazuje się, że strona prowadząca działalność gospodarczą powinna wykazać się szczególną zapobiegliwością i przezornością w zakresie finansowania udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, gdyż wiąże się ona ze swej istoty, z ryzykiem ponoszenia wszelkich związanych z nią konsekwencji, w tym ponoszenia kosztów sądowych (zob. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 632)

Skarżona w sprawie decyzja dotyczy podatku akcyzowego związanego

z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. Nieistotny jest przy tym fakt, że Skarżący obecnie działalności tej nie prowadzi. Dla oceny przedmiotowego wniosku znaczenie mają natomiast okoliczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Otóż Skarżący z dniem 1 maja 2008 r. przekazał na rzecz syna darowiznę w postaci przysługującego mu ogółu praw i obowiązków w spółce "Stacja Paliw [...]" z siedzibą w K., wpisanej do rejestru przedsiębiorców KRS pod numerem [...] o wartości 1.035.323,94 zł (k. 84). Wobec faktu, że w okresie tym toczyły się już liczne postępowania kontrolne wynikające z rozliczeń działalności stacji paliw, Skarżący powinien jednak brać pod uwagę możliwość powstania ewentualnych zobowiązań podatkowych i związanych z tym kosztów. Przekazując synowi w okresie prowadzonych wobec spółki postępowań kontrolnych, przysługujący w spółce ogół praw i obowiązków, Skarżący w istocie wyzbył się zdolności do ponoszenia kosztów sądowych. Natomiast strona, która wyzbywa się zdolności do zapłaty kosztów sądowych, nie może prawnie skutecznie podnosić zarzutu, iż odmowa zwolnienia jej od kosztów sądowych jest ograniczeniem dostępności do realizacji jej praw przed sądem (II OZ 326/08, LEX nr 479105). W takiej sytuacji fakt zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej nie może skutkować przyznaniem prawa pomocy i przerzuceniem ciężaru kosztów postępowania sądowego na ogół społeczeństwa.

Oceny takiej nie zmienia wysokość obecnie uzyskiwanych dochodów oraz wykazanych we wniosku wydatków na utrzymanie, w powiązaniu z wysokością wpisu w niniejszej sprawie oraz wpisów ustalonych w pozostałych sprawach Skarżącego zawisłych przed tut. Sądem. Strona uzyskuje stały miesięczny dochód z tytułu emerytury (1.116,08 zł brutto). Dochód z tytułu emerytury uzyskuje również małżonka Skarżącego. Jeżeli strona posiada jakiekolwiek środki majątkowe, powinna ona partycypować w kosztach postępowania. Ponadto, jak już wyżej wskazano, udzielenie prawa pomocy, jako forma dofinansowania z budżetu państwa, powinno dotyczyć tylko takich przypadków, gdy zdobycie przez stronę środków

na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Podkreślenia przy tym wymaga, że Skarżący oprócz uzyskiwanego, chociaż relatywnie niedużego, ale stałego dochodu, posiada też majątek, chociażby

w postaci dwóch garaży (użytkowanie wieczyste), które jak wynika z jego oświadczenia, nie są wykorzystywane. Sąd zauważa, że majątek ten może przynosić stronie dochód, który pozwoliłby na ponoszenie kosztów związanych

z postępowaniem sądowym.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że Wnioskodawca nie wykazał, iż nie jest ponieść w sprawie jakichkolwiek kosztów postępowania, co uzasadniałoby przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie.

Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że w postępowaniu przed organami podatkowymi Skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika. W postępowaniu przed sądem strona występuje samodzielnie, niemniej jednak we wniosku

o przyznanie prawa pomocy jako adres do doręczeń, wskazuje adres tego pełnomocnika, co może wskazywać na istnienie dalszej współpracy. Z tego powodu mogą budzić wątpliwości twierdzenia o braku środków na ponoszenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów ustanowienia pełnomocnika.

W tym stanie rzeczy Sąd nie znajdując usprawiedliwionych podstaw

do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, orzekł jak w sentencji

w oparciu o art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.