Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 354/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność załącznika zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134, art. 147
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 7, art. 18, art. 91, art. 93
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: Art. 57
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 4, 18
journal: Dz.U. 2016 poz 487
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Janusz Bociaga Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miasta Mszana Dolna z dnia 29 grudnia 2016 r. nr XXVII/257/2016 w przedmiocie uchwalenia Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii na rok 2017 stwierdza nieważność punktu 9 Zadania trzeciego w Rozdziale II załącznika do uchwały nr XXVII/257/2016 Rady Miasta Mszana Dolna z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie uchwalenia Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii na rok 2017zatytułowanego "Miejski Program Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii dla Miasta Mszana Dolna na rok 2017".


UZASADNIENIE

Rada Miasta Mszana Dolna w dniu 29 grudnia 2016 roku podjęła uchwałę nr XXVII/257/2016 w sprawie uchwalenia Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałaniu Narkomanii na rok 2017.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą uchwałę wniósł skargę Wojewody Małopolskiego. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, to jest w zakresie pkt 9 znajdującego się w Rozdziale II, Zadaniu trzecim Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałaniu Narkomanii na rok 2017.

Skarżący podniósł, że na sesji w dniu 29 grudnia 2016 r. Rada Miasta Mszana Dolna podjęła uchwałę nr XXVII/257/2016 w sprawie uchwalenia Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi na rok 2017. Przedmiotowa uchwała wpłynęła do oceny nadzorczej Wojewody Małopolskiego w dniu 10 stycznia 2017 r.

Powyższą uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 487 ze zm.) oraz art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2016 r., poz. 224 ze zm.).

Na potrzeby dokonania oceny legalności powyższej uchwały organ nadzoru zwrócił się do Rady Miasta Mszana Dolna pismem Wydziału Prawnego i Nadzoru z dnia 18 stycznia 2017 r. (znak: WN-II.4100.18.2017), stanowiącym zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego, o zajęcie stanowiska w niniejszej sprawie z powodu wątpliwości organu nadzoru, jakie wzbudziła treść pkt 9 znajdującego się w Rozdziale II, Zadaniu trzecim Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi na rok 2017. W odpowiedzi na powyższe do organu nadzoru wpłynęło pismo Burmistrza Miasta Mszana Dolna z dnia 24 stycznia 2017 r., w którym zawarte zostały wyjaśnienia w przedmiotowym zakresie.

Organ nadzoru wskazał w skardze, że zastrzeżenia wzbudziła treść pkt 9 znajdującego się w Rozdziale II, Zadaniu trzecim Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałaniu Narkomanii na rok 2017, uchwalonego przez Radę Miasta w nr XXVII/257/2016 z dnia 29 grudnia 2016 r. w brzmieniu: "finansowanie wydatków związanych z budową i modernizacją miejsc zabaw i rekreacji w tym np.: placów zabaw, sprzęt do rekreacji ruchowej w celu zorganizowania racjonalnego wypoczynku dla dzieci i młodzieży oraz mieszkańców Miasta jako jednej z form aktywnego spędzania czasu z dala od różnego rodzaju zjawisk patologicznych".

W związku z powyższym organu nadzoru pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. skierował do Rady Miasta zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego. W odpowiedzi Burmistrz Miasta Mszana Dolna w wyjaśnieniach z dnia 24 stycznia 2017 r. wskazał, że katalog działań określonych przepisem art. 41 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ma charakter otwarty. Do kompetencji zatem danego samorządu należy określenie tego rodzaju działań, które mają charakter profilaktyczny i są ściśle związane z rozwiązywaniem problemów alkoholowych. W ramach przyznanej gminie samodzielności w realizacji zadań własnych, rada jest upoważniona do wyboru środków zapewniających wykonywanie delegacji ustawowej zawartej w powyższym przepisie. Burmistrz wskazał również, że Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w rekomendacjach do realizowania i finansowania gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych w 2016 roku uznała, iż zajęcia sportowe mogą być elementem działań profilaktycznych i tym samym, według Burmistrza Miasta Mszana Dolna, dla realizacji tego celu konieczny jest odpowiedni rozwój bazy sportowej.

Skarżący podniósł, że w kwestii rekomendacji Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (zwanego dalej PARPA) do realizowania i finansowania gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych w 2016 roku, wskazać należy stanowisko zawarte w rozdziale III "Prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych i przeciwdziałania narkomanii, w szczególności dla dzieci i młodzieży - w tym prowadzenie pozalekcyjnych zajęć sportowych, a także działań na rzecz dożywiania dzieci uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo – wychowawczych i socjoterapeutycznych" w/w rekomendacji. PARPA uznaje, iż "w ramach finansowania realizacji zajęć sportowych możliwe są wydatki materiałowe, np. na zakup sprzętu sportowego, jednak powinny być one częścią programu. Należy zadbać o odpowiednie proporcje w nakładach finansowych. Zgodnie z zapisem ustawowym środki mają być przeznaczone na prowadzenie zajęć sportowych, a nie na finansowanie inwestycji budowy boisk, remontów obiektów sportowych). Dobrą inwestycją natomiast może być zatrudnienie animatorów prowadzących szeroko dostępne działania sportowe i edukacyjno-profilaktyczne na terenie obiektów sportowych. Należy pamiętać o tym, że ustawodawca przewidział znaczne środki na budowę infrastruktury sportowej w Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej utworzonym na podstawie Ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612)".

Skarżący podniósł, że PARPA jednoznacznie wskazuje, iż na podstawie odpowiednich regulacji prawnych zawartych w ustawie, w/w środki powinny być przeznaczone jedynie na prowadzenie zajęć sportowych, w postaci np. zakupu sprzętu sportowego lub zatrudnienie osób posiadających odpowiednie kompetencje do prowadzenia działań sportowych. Dodatkowo, w związku z przytoczonym powyżej Funduszem Rozwoju Kultury Fizycznej, zwrócić należy uwagę na treść art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 417) w myśl którego "wydatki Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej są przeznaczone na przebudowę, remonty i dofinansowanie inwestycji obiektów sportowych rozwijanie sportu wśród dzieci, młodzieży i osób niepełnosprawnych oraz zadania określone w przepisach o zdrowiu publicznym w zakresie aktywności fizycznej".

Skarżący wskazał, że ustawodawca przewidział finansowanie budowy, przebudowy oraz remontów obiektów sportowych w innych obowiązujących regulacjach prawnych, co w konsekwencji powoduje, iż należy uznać za błędną interpretację dokonaną przez Burmistrza Miasta Mszana Dolna, że do realizacji zajęć sportowych będących elementem działań profilaktycznych konieczny jest odpowiedni rozwój bazy sportowej ze środków pochodzących z opłat za zezwolenia na sprzedaż alkoholu, gdyż - jak twierdzi Burmistrz - rada jest upoważniona do wyboru środków zapewniających wykonanie delegacji ustawowej zawartej w art. 41 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Skarżący podniósł, że mając na względzie upływ terminu do podjęcia przez Wojewodę działań w kierunku stwierdzenia nieważności uchwały we własnym zakresie z tytułu przysługujących kompetencji nadzorczych, jedyną drogą w celu wyeliminowania z obrotu prawnego przywołanej uchwały jest wniesie skargi do sądu administracyjnego.

Rady Miasta Mszana Dolna wniosła o oddalenie skargi. Wskazując przepis art. 41 ust. 1 ustawy o wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organ wskazał, że działania wymienione w tym artykule mają charakter otwarty, co oznacza, że zakres zadań do wykonania w ramach programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych może być poszerzony, jednak ściśle związany z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych.

Organ podkreślił, że Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w rekomendacjach do realizowania i finansowania gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych w roku 2016 r. wskazała, iż zajęcia sportowe mogą być elementem działań profilaktycznych. Jeżeli zatem rozwój infrastruktury sportowej jest elementem szerszego programu, którego głównym celem są działania profilaktyczne, to tego rodzaju wydatek ze środków programu jest uzasadniony. Istnieje ścisły związek pomiędzy realizacją pozalekcyjnych zajęć sportowych, a infrastrukturą sportową, która umożliwia realizowanie takich zajęć. Odpowiedni poziom i stan takiej infrastruktury, to nie tylko wyposażenie w niezbędny sprzęt, ale również taki stan techniczny obiektów i ich przystosowanie do prowadzenia zajęć sportowych na odpowiednim poziomie, który będzie "przyciągał" młodzież i tworzył dla niej alternatywy program rozwoju zainteresowań i aktywności sportowej w oderwaniu od nałogów i innych złych nawyków, na które z racji wieku są podatni. Brak odpowiedniej infrastruktury stanowiącej realne zaplecze działań dla animatorów prowadzących zajęcia sportowe na poziomie oczekiwanym przez dzieci i młodzież praktycznie uniemożliwia bądź znacznie ogranicza możliwości prowadzenia takich zajęć. Wypełnienie czasu przez aktywność sportową daje młodym ludziom motywację do wysiłku, walki z samym sobą, współzawodnictwa i chęci osiągnięcia wyników i sukcesów w tym zakresie, a mając taką motywację czas spędzony na bezpiecznych obiektach sportowych zaspokoi ich potrzeby i przynajmniej w znacznej części stworzy realną alternatywę dla przezwyciężenia pokus związanych z innymi sposobami spędzania wolnego czasu, który często prowadzi do złych wyborów skutkujących na przyszłość problemami z alkoholem i narkotykami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miasta Mszana Dolna wniósł w niniejszej sprawie Wojewoda Małopolski działający jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.; zwanej dalej "u.s.g."). W związku z tym należy wskazać, że w świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 572/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

W niniejszej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od otrzymania zaskarżonej uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć tą uchwałę w trybie art. 93 u.s.g.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA z 5 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1799/07; z 9 kwietnia 2008, sygn. akt II GSK 22/08; z 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Nr XXVII/257/2016 Rady Miasta Mszana Dolna z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie uchwalenia Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałaniu Narkomanii na rok 2017, w zakresie pkt 9 znajdującego się w Rozdziale II, Zadaniu trzecim Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałaniu Narkomanii na rok 2017. Jak już wyżej wskazano powyższą uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 487 ze zm.) oraz art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2016 r., poz. 224 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach, niewymienionych w art. 18 ust. 2 pkt 1-14a, zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi prowadzenie działań związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych oraz integracji społecznej osób uzależnionych od alkoholu należy do zadań własnych gmin. W szczególności zadania te obejmują:

1) zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych od alkoholu;

2) udzielanie rodzinom, w których występują problemy alkoholowe, pomocy psychospołecznej i prawnej, a w szczególności ochrony przed przemocą w rodzinie;

3) prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych i przeciwdziałania narkomanii, w szczególności dla dzieci i młodzieży, w tym prowadzenie pozalekcyjnych zajęć sportowych, a także działań na rzecz dożywiania dzieci uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo-wychowawczych i socjoterapeutycznych;

4) wspomaganie działalności instytucji, stowarzyszeń i osób fizycznych, służącej rozwiązywaniu problemów alkoholowych;

5) podejmowanie interwencji w związku z naruszeniem przepisów określonych w art. 131 i 15 ustawy oraz występowanie przed sądem w charakterze oskarżyciela publicznego;

6) wspieranie zatrudnienia socjalnego poprzez organizowanie i finansowanie centrów integracji społecznej. Realizacja powyższych zadań jest prowadzona w postaci gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych stanowiącego część strategii rozwiązywania problemów społecznych, uchwalanego corocznie przez radę gminy, uwzględniającego cele operacyjne dotyczące profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, określone w Narodowym Programie Zdrowia. Gminny program jest realizowany przez ośrodek pomocy społecznej, o którym mowa w przepisach o pomocy społecznej, lub inną jednostkę wskazaną w tym programie.

Wskazany przez organ nadzoru pkt 9 znajdujący się w Rozdziale II, Zadaniu trzecim Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałaniu Narkomanii na rok 2017 jest sprzeczny z art. 4¹ ust. 1 w związku z art. 18² ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym dochody z opłat za zezwolenia wydane na podstawie art. 18 lub art. 181 tej ustawy oraz dochody z opłat określonych w art. 111 wykorzystywane będą na realizację:

1) gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz Gminnych Programów, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

2) zadań realizowanych przez placówkę wsparcia dziennego, o której mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w ramach gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz Gminnych Programów, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - i nie mogą być przeznaczane na inne cele.

Wskazany wyżej kwestionowany zapis zaskarżonej uchwały narusza przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zakresie możliwości wykorzystywania dochodów z opłat za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie organu nadzoru – Wojewody – iż w zakwestionowanej części uchwały Rady Miasta Mszana Dolna środki uzyskanych z opłat za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zostały przeznaczone na cele nie związane z realizacją gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych. Art. 41 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zawiera otwarty katalog zadań związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych (na co wskazuje sformułowanie "w szczególności"), niemniej jednak nie można w nim pomieścić wszelkich działań gminy, pozostających w bardzo luźnym związku z celami powyższej ustawy. Do działania określonego w art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi obejmującego: "prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych i przeciwdziałania narkomanii, w szczególności dla dzieci i młodzieży, w tym prowadzenie pozalekcyjnych zajęć sportowych, a także działań na rzecz dożywiania dzieci uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo-wychowawczych i socjoterapeutycznych", Rada Miasta Mszana Dolna przypisała: "finansowanie wydatków związanych z budową i modernizacją miejsc zabaw i rekreacji w tym np.: placów zabaw, sprzęt do rekreacji ruchowej w celu zorganizowania racjonalnego wypoczynku dla dzieci i młodzieży oraz mieszkańców Miasta jako jednej z form aktywnego spędzania czasu z dala od różnego rodzaju zjawisk patologicznych".

Sąd podziela zdanie skarżącego, iż powyższe działania nie mieszczą się w określonym w ustawie zakresie zadań. Wskazane wyżej działania nie stanowią realizacji zadania polegającego na prowadzeniu działalności informacyjnej i edukacyjnej, w tym prowadzeniu zajęć pozalekcyjnych (art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy), nie mieszczą się również w żadnej innej kategorii zadań wymienionych w art. 41 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zadanie gminy polegające na budowie i modernizacji miejsc zabaw i rekreacji, w tym np.: placów zabaw, sprzętu do rekreacji ruchowej powinno być przez gminę realizowane w ramach wypełnienia zadania nałożonego na gminę w art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym, czyli poprzez zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie kultury fizycznej, której definicję zawiera art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 176 ze zm.), stanowiąc, iż przez pojęcie kultury fizycznej należy rozumieć sport wraz z wychowaniem fizycznym i rehabilitacją ruchową (tak również NSA w wyroku z 26 kwietnia 2016 r., II GSK 2514/14). Treść zakwestionowanej przez organ nadzoru części przedmiotowej uchwały Rady Miasta Mszana Dolna nie mieści się w katalogu zadań określonych ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Działania określone w zakwestionowanej części uchwały wykraczają poza zakres zadań związanych wyłącznie z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych i skutkują wykorzystaniem środków pochodzących z opłat za zezwolenia na sprzedaż alkoholu na cele inne, niż wyłącznie na rozwiązywanie problemów alkoholowych. Wskazuje to na naruszenie przez organ poprzez błędną wykładnię wyżej wymienionych przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i skutkuje koniecznością uwzględnienia skargi.

Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na akt organu samorządu terytorialnego następuje w wyroku stwierdzającym nieważność aktu w całości lub w części. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g, który stanowi, że nieważna jest uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego sprzeczna z prawem. Dokonując zatem kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały w takim aspekcie, o jakim mowa wyżej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pełni podzielił pogląd organu nadzoru, że zaskarżona uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem prawa.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.