Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 313/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 35 poz 217
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej - Tytuł zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. (Dz.U.08.44.262) na: "o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego"

SENTENCJA

Dnia 22 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Beata Sokołowska ( spr.) WSA Marzenna Kosewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska -Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi G. R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia roku nr w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007, po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 października 2010r. ; II. przyznaje radcy prawnemu D. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę ... tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 stycznia 2008 r., Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności z tytułu cukru (Dz. U. Nr 35 z 2007 r., poz. 217 ze zm.), przyznał G. płatność bezpośrednią do gruntów rolnych na rok 2007 w łącznej wysokości 3652,79 zł, w tym Jednolitą Płatność Obszarową w kwocie 1960,01 zł i Uzupełniającą Płatność Obszarową w kwocie 1692,78 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do JPO zadeklarowano 6,50 ha gruntów rolnych, a do płatności UPO zadeklarowano 5,74 ha i do tych powierzchni naliczono wnioskowane przez stronę płatności.

Po wznowieniu, postanowieniem z dnia 7 września 2010 r., z urzędu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie organ I instancji decyzją z dnia 27 października 2010 r., na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności z tytułu cukru, art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia rady (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (D. U. UE Nr L 345 z 20.11.2004 r., str. 1 ze zm.), art. 51 ust. 2 i art. 71 a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.) oraz art. 104 kpa, uchylił z urzędu swoją decyzję z dnia 15 stycznia 2008 r. w całości i odmówił przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2007 - z tytułu JPO i nałożył sankcję w wysokości 1960,01 zł oraz z tytułu UPO i nałożył sankcję w wysokości 1692,78 zł.

W uzasadnieniu decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał, iż we wniosku o dopłaty strona zadeklarowała działki ewidencyjne, których łączna powierzchnia wynosiła 6,50 ha dla JPO i 5,74 ha dla UPO. W dniu 7 maja 2009 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa informujące o nieużytkowaniu przez stronę spornych gruntów od dnia 10 maja 2006 r. w związku z pobieraniem przez nią renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy w pełnej wysokości. Do pisma tego dołączono umowę z dnia 27 kwietnia 2006 r. o wydzierżawieniu gruntów R. na okres 10 lat, oraz oświadczenia strony i dzierżawcy z 23 kwietnia 2009 r. potwierdzające faktyczną realizację powyższej umowy dzierżawy. Zgodnie z 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności z tytułu cukru, płatności przyznawane są wyłącznie osobie fizycznej będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego (producentowi rolnemu) na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane zgodnie z odpowiednimi normami, a warunkiem otrzymania płatności jest posiadanie przez danego producenta działek o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha. W ocenie organu I instancji wnioskodawczyni nie spełniała powyższych warunków na skutek zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej.

W przypadku JPO i UPO procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną w czasie kontroli wynosiła ponad 50 %, wobec czego należało zastosować odpowiednie sankcje finansowe wskazane w powołanych przez organ przepisach wspólnotowych.

W odwołaniu od tej decyzji G. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie bądź też stwierdzenie nieważności decyzji i umorzenie postępowania. Odwołująca wniosła o ustalenie, od kiedy KRUS, Gmina i Starostwo Powiatowe posiadają wiedzę o zawarciu przedmiotowej umowy dzierżawy oraz o przesłuchanie jej i R. na okoliczność zgłoszenia umowy do organu I instancji i uzyskania informacji od pracownika organu, że właściciel gruntu może złożyć wniosek o dopłaty. Strona miała przekazywać otrzymane dopłaty posiadaczowi gruntów i działała błędnie z powodu nieprawidłowej informacji uzyskanej od organu.

Decyzją z dnia 15 lutego 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając generalnie jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że kryterium decydującym o przyznaniu spornych płatności było posiadanie gruntów rolnych i utrzymywanie ich zgodnie z odpowiednimi normami, a przesłanka posiadania winna być spełniona w chwili wydawania decyzji administracyjnej. W momencie uzyskania dowodów świadczących o tym, iż producent rolny składający wniosek o dopłaty nie był faktycznym posiadaczem działek rolnych nie jest możliwe przyznanie na jego rzecz płatności bezpośrednich do tych gruntów. Dyrektor AR i MR podniósł, że strona potwierdziła, iż w roku 2007 obowiązywała umowa dzierżawy z 2006 r., wobec czego faktycznym użytkownikiem gruntów był podmiot inny niż wnioskodawczyni. Do otrzymania dopłat istotne jest zaś faktyczne rolnicze użytkowanie działek, a nie bycie ich posiadaczem czy właścicielem w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. wniosła o uchylenie decyzji organów II i I instancji oraz o przeprowadzenie dowodów na okoliczność powiadomienia przez stronę odpowiednich organów administracji o zawarciu przedmiotowej umowy dzierżawy oraz na okoliczność uzyskania przez R. w organie informacji, iż pomimo zawarcia umowy strona skarżąca była nadal uprawniona do wnioskowania o płatności na 2007 rok.

W uzasadnieniu skargi powołano się generalnie na argumenty podniesione wcześniej w odwołaniu, dotyczące braku winy strony w kwestii złożenia wniosku o dopłaty, co wynikać miało z błędnej informacji uzyskanej w stosownych organach administracji publicznej (mających informację o zawarciu przedmiotowej umowy dzierżawy). Skarżąca wskazała też, że uzyskane pieniądze były przekazywane w całości osobie dzierżawcy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty zaprezentowane w skarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. G. podała, iż w odpowiedzi na wezwanie organu załączyła do akt administracyjnych wypis z rejestru gruntów (złożony w dniu 8 sierpnia 2007 r.). W dniu sporządzenia umowy dzierżawy strona sporządziła jej kilka kopii, które zawiozła do Starostwa Powiatowego w celu dokonania odpowiednich adnotacji w ewidencji, do Urzędu Gminy w celach podatkowych, do KRUS i do Biura Powiatowego. Pracownik organu I instancji stwierdził, iż zawarcie umowy dzierżawy nie wpływa na prawo strony do ubiegania się o płatności.

Postanowieniem wydanym na rozprawie Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga okazała się uzasadniona.

Podkreślić trzeba na wstępie, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 145 § 1 kpa. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 531-534). Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, stąd też zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie.

Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę czy przez organ w wypadkach wszczęcia postępowania z urzędu.

W niniejszej sprawie decyzją z dnia 15 stycznia 2008 r., Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności z tytułu cukru (Dz. U. Nr 35 z 2007 r., poz. 217 ze zm.), przyznał płatność bezpośrednią do gruntów rolnych na rok 2007 w łącznej wysokości 3652,79 zł, w tym Jednolitą Płatność Obszarową w kwocie 1960,01 zł i Uzupełniającą Płatność Obszarową w kwocie 1692,78 zł.

Powodem przyznania płatności było ustalenie przez organ, iż wnioskodawczyni spełniała przesłanki ustawowe, zgodnie z którymi płatności przyznawane są m. in. osobie fizycznej będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego (producentowi rolnemu) na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane zgodnie z normami, a warunkiem otrzymania płatności jest posiadanie przez danego producenta działek o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha.

Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa sądowego chodzi przy tym o faktyczne władztwo i użytkowanie rolnicze danego gospodarstwa rolnego przez wnioskodawcę, niezależnie od posiadania przez niego (lub nie) określonego tytułu prawnego do danego gruntu w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego (zob. m. in. wyrok NSA z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1012/08, lex nr 563485; wyrok WSA w Łodzi z 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 172/09, lex nr 550508; wyrok WSA w Opolu z 25 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Op 387/08, lex nr 531101).

Po wydaniu powyższej decyzji organ I instancji wznowił z urzędu, postanowieniem z dnia 7 września 2010 r. na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 §1 pkt. 5, art. 147 i art. 150 kpa, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ powołał się na podstawę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, wskazując, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydając swoją decyzję nie posiadał wiedzy o wydzierżawieniu przez wnioskodawczynię gruntów wchodzących w skład jej gospodarstwa rolnego. Następnie, postanowieniem z dnia 7 września 2010 r. powołał jako dowody w postępowaniu wznowieniowym umowę dzierżawy działek z dnia 27 kwietnia 2006 r. oraz oświadczenia strony i dzierżawcy o faktycznym wykonywaniu tej umowy. W ocenie organu powyższe dokumenty mają dowodzić, iż wnioskodawczyni w momencie wydawania decyzji z dnia 15 stycznia 2008 r. nie była użytkownikiem spornego gospodarstwa, ani nie prowadziła w nim działalności rolniczej.

Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art.145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższej regulacji wynika więc, że o zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007, s. 733).

Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy stwierdził, że organy obu instancji zasadnie uznały, iż fakt oddania w dzierżawę spornych gruntów osobie trzeciej na mocy umowy z dnia 27 kwietnia 2006 r. w zamian za świadczenie z KRUS oraz oświadczenie strony o faktycznym nieużytkowaniu rolniczym gruntów w 2007 r. mogą być uznane (odpowiednio) za okoliczność i dowód istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (jako warunkujące bezpośrednio kwestię spełniania przesłanki do otrzymania wnioskowanych płatności) z tym, że w tym miejscu należy wskazać, że oświadczenie strony pochodzi z 23 kwietnia 2009 r., zatem nie istniało w dniu wydania decyzji o przyznaniu płatności, podobnie jak i pozostałe powołane przez organ dowody, poza umową dzierżawy. Nie mogły one więc spowodować uchylenia decyzji.

Jednocześnie w uzasadnieniach zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie wyjaśniono, że powyższa okoliczność dotycząca wydzierżawienia gruntów, a co za tym idzie faktycznego ich użytkowania była nieznana organowi I instancji w dacie wydawania przez niego zakwestionowanej decyzji, pomimo tego, że strona już w odwołaniu podnosiła, iż przed złożeniem wniosku poinformowała pracownika Biura Powiatowego Agencji o tym, że przekazała grunty rolne w dzierżawę, uzyskując informację, że może ubiegać się o płatności. Tej kwestii organ odwoławczy nie wyjaśnił w decyzji, pomimo jej istotnego znaczenia dla istnienia przesłanki wznowienia.

Postępowanie w przedmiocie uzyskania płatności rolnych jest wszczynane na wniosek producenta rolnego. Wszystkie złożone wnioski podlegają szczegółowej kontroli – dane w nich zawarte dotyczące zadeklarowanych działek ewidencyjnych i działek rolnych są m. in. porównywane z bazami danych, w tym m. in. z bazą ewidencji gruntów i budynków. W przypadku niezgodności we wniosku strona jest wzywana o ich wyjaśnienie lub dokonanie odpowiedniej korekty wniosku. Dokumentem ułatwiającym wypełnienie i kontrolę wniosku o przyznanie płatności jest niewątpliwie odpowiedni wypis z rejestru gruntów, w którym obok właściciela uwidacznia się osobę jego aktualnego użytkownika. Konieczność kontrolowania złożonych wniosków w zakresie danych wynikających z ewidencji gruntów wynika też bezpośrednio z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. U. UE L 270 z 21.10.2003 r., str. 1 ze zm.), zgodnie z którym system identyfikacji działek rolnych podanych we wniosku o dopłaty jest ustanawiany m. in. na podstawie dokumentów ewidencji gruntów. Ponadto w świetle postanowień art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r., Nr 100, poz. 1086) w brzmieniu obowiązującym w okresie od 14 listopada 2001 r. do 7 czerwca 2010 r. starosta zapewniał nieodpłatnie organom Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa bezpośredni dostęp do bazy danych ewidencji gruntów i budynków w celu utworzenia i prowadzenia krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Bezpośredni dostęp oznacza wgląd w bazę danych bez potrzeby uzyskiwania wypisów.

Z § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 z 2001 r., poz. 454 ze zm.) wynika, iż w ewidencji wykazuje się obok właścicieli działek dane dotyczące osób władających gruntami na podstawie umów dzierżawy, zgłoszonych do ewidencji zgodnie z art. 28 ust. 4 pkt. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 7 z 1998 r., poz. 25 ze zm.).

Z akt administracyjnych sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia 15 stycznia 2008 r. przyznającej dopłaty bezpośrednie (uzupełnionych na wezwanie Sądu w toku postępowania sądowoadministracyjnego) wynika, iż w dniu 8 sierpnia 2007 r. do organu I instancji strona skarżąca przedłożyła wypis z rejestru gruntów, w którym jako osobę władającą gruntami wskazano wyraźnie dzierżawcę działek – R. (do 27 kwietnia 2016 r.). Wynika stąd jednoznacznie, iż organ I instancji musiał mieć informację o tym, że wskazane działki nie znajdują się w posiadaniu skarżącej jako ich właścicielki już przed wydaniem kwestionowanej decyzji z 15 stycznia 2008 r.

Zdaniem Sądu jest to okoliczność w zasadzie przesądzająca dla oceny ewentualnego zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Należy bowiem przyjąć, iż organy Agencji rozpoznając wniosek skarżącej o przedmiotowe płatności miały wiedzę o tym, że wnioskodawczyni przekazała posiadanie swojego gospodarstwa osobie trzeciej - dzierżawcy. Posiadanie takiej wiedzy, przed wydaniem decyzji przyznającej płatności w kolejnych latach, pozbawia natomiast tę okoliczność cechy nowości i braku wiedzy organu o tej okoliczności. Organy nie zawarły w uzasadnieniach swoich decyzji jakichkolwiek wyjaśnień dotyczących tego, dlaczego pomimo bezspornego uwidocznienia nazwiska dzierżawcy w ewidencji gruntów, sam fakt zawarcia umowy dzierżawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. miał być okolicznością nieznaną organowi I instancji w dacie podejmowania decyzji o przyznaniu płatności.

Według Sądu w niniejszej sprawie nie było więc podstaw do przyjęcia tezy o istnieniu przesłanki ustawowej uzasadniającej wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Organy obu instancji nie miały wobec tego faktycznych podstaw do skorzystania z tego nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego i w konsekwencji uchylenia decyzji z dnia 15 stycznia 2008 r. o przyznaniu płatności. Wydanie zaskarżonych decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 7 (zasady wyjaśniania stanu faktycznego sprawy), art. 8 (zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa), art. 107 § 3 kpa oraz z naruszeniem przepisu art. 145 § 1 pkt. 5 kpa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania i wskazania oraz dokonać odpowiedniej oceny prawnej możliwości wznowienia postępowania w sytuacji, gdy z akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji z 15 stycznia 2008 r. musiał posiadać wiedzę o wskazaniu w ewidencji gruntów osoby R. jako dzierżawcy spornych nieruchomości, co przesądzało w zasadzie o ich oddaniu przez właściciela w posiadanie osobie trzeciej i braku podstaw do ubiegania się przez skarżącą o przedmiotowe płatności na 2007 rok.

Biorąc pod uwagę wskazane wyższej okoliczności Sąd uznał, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt. 5 kpa) mającym wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania (art. 7, 8, 107 § 3 kpa) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o uchyleniu decyzji II i I instancji – jak w pkt I wyroku.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd postanowił w oparciu o art. 250 cytowanej ustawy w zw. z § 14 ust 2 pkt 1 litera c i § 2 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – jak w pkt II orzeczenia.

O wykonalności decyzji orzeczono natomiast na podstawie art. 152 p.p.s.a. (pkt III wyroku).