Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1372/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1pkt 6,7, 10, art. 34 § 4 i § 5,
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi Te. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w W. ("DIC") prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku Skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego w dniu [...] marca 2016r. przez Dyrektora Izby Celnej w S. ("DIC2"), obejmującego karę pieniężną w wysokości 36.000,00 zł należności głównej wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 31 marca 2016r. nr [...] zajął wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. S.A.

Dłużnik zajętej wierzytelności pismem z dnia 13 kwietnia 2016r poinformował organ egzekucyjny, iż na rachunku bankowym zobowiązanego nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej z Naczelnikiem [...] Urzędu Skarbowego w W. ("NUS") i łączne prowadzenie egzekucji przejmuje Naczelnik Urzędu Skarbowego.

Skarżąca, pismem z dnia 13 kwietnia 2016r, na podstawie art. 33 § 1 pkt 6, 7 i 10 u.p.e.a. złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Powołała się na: 1/ niedopuszczalność egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie jako zmierzającej do przymusowego wykonania przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, co uwzględniając treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-213/11. C-214/11 i C-217/U (FORTUNA i in.), jak również treść wyroku w sprawie C-65/05 (Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej), wykluczone jest z uwagi na "techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE charakter tego przepisu prawa krajowego, co przy braku notyfikacji powoduje bezwzględną konieczność zaniechania wszelkich czynności mających na celu jego wyegzekwowanie; 2/ niedopuszczalność egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie jako zainicjowanej tytułem wykonawczym wystawionym przez DIC2 jako organu, który zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powoływanego w tytule wykonawczym, co skutkuje uznaniem, że tytuł wykonawczy, którego odpis doręczono, nie wypełnia wszystkich wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. - nie określa w sposób prawidłowy wierzyciela oraz brak w nim oznaczenia uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, bowiem upomnienie wystosowane przez DIC2 nie może zostać uznane za upomnienie wierzyciela z tych samych przyczyn, co wskazane powyżej.

DIC, pismem z 21 kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. wystąpił do wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej w S. o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] DIC zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie między innymi przedmiotowego tytułu wykonawczego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutów.

DIC2, postanowieniem z [...] czerwca 2016r. nr [...] uznał zarzuty zgłoszone przez Zobowiązaną na podstawie art. 33 § 1 pkt 6, 7 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione.

Skarżąca, pismem z dnia 8 lipca 2016r. złożyła zażalenie na postanowienie wierzyciela z [...] czerwca 2016r. nr [...].

DIC2, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej Spółki, postanowieniem z dnia [...] listopada 2016r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Jego zdaniem, podstawą obowiązku podlegającego egzekucji jest decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] maja 2015r. nr [...] utrzymana w mocy decyzją Dyrektor Izby Celnej w O. z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...], zatem obowiązek jest wykonywany na podstawie decyzji ostatecznej. Egzekwowany obowiązek wynika z decyzji ostatecznej, pozostającej w obrocie prawnym i podlega egzekucji administracyjnej, ponieważ egzekucji administracyjnej podlegają między innymi grzywny i kar; pieniężne wymierzane przez organy administracji publicznej. Nadto wierzyciel wskazał, że od dnia 1 października 2015r. na mocy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015r. (Dz. U. z 2015r. poz. 1494) zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania. Wierzyciel wskazał, iż Dyrektor Izby Celnej w S. wystawił upomnienie nr [...] zawierające wezwanie do wykonania przez zobowiązanego przedmiotowego obowiązku, które zostało doręczone T. Sp. z o.o. w dniu 19 stycznia 2016r. Ponadto tytuł wykonawczy nr [...] z [...] marca 2016r. został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014r., poz. 650) i spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a.

DIC, postanowieniem z [...] listopada 2016r. nr [...], po rozpatrzeniu zarzutów Skarżącej wniesionych na wszczęte postępowanie egzekucyjne, w oparciu o ostateczne stanowisko wierzyciela, na podstawie art. 17 § 1, art. 19 § 5, art. 33 § 1 pkt 6, 7, 10 i art. 34 § 4 i § 5 u.p.e.a., oddalił zarzuty. Jego zdaniem, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego mułem wykonawczym. Skoro w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja będąca podstawą obowiązku podlegającego egzekucji to prowadzenie egzekucji na jej podstawie jest możliwe i dopuszczalne, gdyż egzekwowany obowiązek podlega egzekucji na podstawie art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a.. DIC2 pełni funkcję wierzyciela w stosunku do wszystkich należności celnych, dochodzonych na drodze postępowania egzekucyjnego w administracji. Odnosząc się do braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.. organ egzekucyjny wskazał, iż upomnienie nr [...] zawierające wezwanie do wy konania przez zobowiązanego przedmiotowego obowiązku zostało doręczone T. Sp. z o.o. w dniu 19 stycznia 2016r. Sporny tytuł wykonawczy został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r. wypełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a.

Skarżąca, w zażaleniu z 9 grudnia 2016r. zakwestionowała postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] wnosząc o uchylenie postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1. art. 34 § 4 u.p.e.a. oraz art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. poprzez oddalenie zgłoszonych zarzutów, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, jako zmierzającej do przymusowego wy konania przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, co uwzględniając treść wy roku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-213/11, C- 214/11 i C-217/11 (FORTUNA i in,). jak również treść wyroku w sprawie C-65/05 (Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej), wykluczone jest z uwagi na "techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE charakter tego przepisu prawa krajowego;

2. art. 34 ust. 4 u.p.e.a. oraz art. 33 § 1 pkt 7 i 10 u.p.e.a. poprzez oddalenie zgłoszonych zarzutów, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, jako zainicjowanej tytułem wykonawczym wystawionym przez DIC2 jako organu, który zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powoływanego w tytule wykonawczym, co skutkuje uznaniem, że tytuł wykonawczy, którego odpis doręczono, nie wypełnia wszystkich wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. - nie określa w sposób prawidłowy wierzyciela oraz brak w nim oznaczenia uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, bowiem upomnienie wystosowane przez DIC2 nie może zostać uznane za upomnienie wierzyciela z tych samych przyczyn, co wskazane powyżej.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. ("DIS"), postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw.z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 23 z późn. zm. dalej jako k.p.a.) oraz w związku z art. 18, art. 33 § 1 pkt 6, 7 i 10 oraz art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2016r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2016r., poz. 599 z późn. zm. dalej jako u.p.e.a.). utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o oddaleniu zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] marca 2016r nr [...].

Według DIS, niedopuszczalność egzekucji, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. należy rozpatrywać biorąc pod uwagę względy formalne, a nie merytoryczne, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2. Według DIS, w sprawie nie zachodzi przesłanka niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, ponieważ zarzuty odnoszą się do kwestii merytorycznych, które mogły być podnoszone przy ewentualnej weryfikacji decyzji będącej podstawą egzekwowanego obowiązku. Zarzuty przysługujące zobowiązanemu w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zmiana bądź uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów nadzwyczajnych uregulowanych w k.p.a. bądź w O.p. Skoro wymagalność obowiązku nie podlega badaniu przez organ egzekucyjny, należy przyjąć, że nie można jej uznać za przesłankę dopuszczalności wszczęcia egzekucji, o której mowa w art. 29 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. tj. braku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. DIS uznał, że jest związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w postanowieniu wierzyciela. Natomiast odnosząc się do twierdzenia Skarżącej w zakresie naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe określenie wierzyciela, jak również fakt. iż upomnienie wystosowane przez DIC2 nie może być uznane za upomnienie wierzyciela, co w konsekwencji stanowi naruszenie zasady wy rażonej w art. 15 u.p.e.a. DIS uznał, iż DIC2, który wystawił tytuł wykonawczy stosownie do wymogów art. 27 u.p.e.a. poprzedzając go doręczeniem upomnienia jest organem właściwym do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze wierzyciela. Wynika to z zestawienia art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz obowiązującego od dnia 1 października 2015r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015r. (Dz. U. z 2015r.. poz. 1494) zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, zgodnie z którym Dyrektor Izby Celnej w S. został wyznaczony organem właściwym do wykonywania zadań wierzyciela na terytorium całego kraju w zakresie obowiązków określonych w rozporządzeniu.

Strona, w skardze z dnia 28 lutego 2017 r. na postanowienie DIS z [...] stycznia 2017 r., zarzuciła:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 33 § 1 pkt 6, 7 i 10 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego zarzuty wniesione w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej jako zainicjowanej tytułem wykonawczym wystawionym przez Dyrektora Izby Celnej w S. jako organu, który zgodnie z dyspozycją art. 5 § ! pkt I i 4 w zw. z art. la pkt 13 u.p.e.a. nie jest podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powoływanego w tytule wykonawczym, co skutkuje uznaniem, że tytuł wykonawczy, którego odpis doręczono, nic wypełnia wszystkich wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. tj. został wystawiony prze nie u prawiony podmiot, nie określa w sposób prawidłowy wierzyciela oraz brak w nim oznaczenia uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, bowiem upomnienie wystosowane przez Dyrektora Izby Celnej w S. nie może zostać uznane za upomnienie wierzyciela;

2) naruszenie art. 92 ust. ł w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez oparcie swego rozstrzygnięcia na treści § 1 c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, z którego organ odwoławczy wyprowadził w ślad za organem I instancji wniosek, że wierzycielem w stosunku do dochodzonego w egzekucji obowiązku jest Dyrektor Izby Celnej w S., podczas gdy wskazany akt wykonawczy w sposób nieuprawniony modyfikuje postanowienia aktu wyższej rangi i to bez wyraźnej delegacji ustawowej zawartej w ustawie o egzekucji w administracji, która uprawniałaby do wyznaczenia jednego dyrektora izby celnej do pełnienia roli wierzyciela w stosunku do określonych obowiązków, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia naczelnej zasady praworządności:

3) naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego zarzuty wniesione w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy organ winien uchylić w całości zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie egzekucyjne.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz w trybie art. 135 u.p.p.s.a. uchylenie w całości postanowienia DIC2 utrzymujące w mocy postanowienie o uznaniu zgłoszonych zarzutów za niezasadne oraz poprzedzające je postanowienie tego samego organu jako organu I instancji o uznaniu zgłoszonych zarzutów za niezasadne oraz o zasądzenie od DIS na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako "DIAS"), w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga nie jest zasadna.

2. Jako podstawę skargi Strona oznaczyła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 33 § 1 pkt 6, 7 i 10 u.p.e.a.; art. 92 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 34 § 4 u.p.e.a..

3. Zdaniem Spółki, w sprawie zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej zainicjowanej tytułem wykonawczym wystawionym przez Dyrektora Izby Celnej w S. jako organu, który zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powoływanego w tytule wykonawczym, stąd tytuł wykonawczy, którego odpis doręczono, nie wypełnia wszystkich wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. Nadto zastosowany w sprawie § 1 c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania w sposób nieuprawniony modyfikuje postanowienia aktu wyższej rangi.

4. Sąd wskazuje, że skargi Spółki do sądu, w których kwestionowała naruszenia przepisów u.p.e.a., były już rozpoznawane, choć nie w tożsamym stanie faktycznym.

5. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 33 § 1 pkt 6, 7 i 10 u.p.e.a. W szczególności, w sprawie nie zachodzi w sprawie przesłanka niedopuszczalności egzekucji administracyjnej ze względów podmiotowych (o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) z uwagi na fakt, iż do Zobowiązanej Spółki nie odnosi się żaden z wyjątków przewidzianych w art. 14 u.p.e.a. jak i przedmiotowych, gdyż egzekwowany w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym obowiązek wynika z decyzji ostatecznej, pozostającej w obrocie prawnym i podlegającej egzekucji na podstawie art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a., co było już Stronie wyjaśniane.

6. Trafny jest pogląd, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do zmiany decyzji, w której wierzyciel nałożył na zobowiązanego obowiązek zapłaty określonych należności. Stąd, także i z tego powodu, zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. jest niezasadny.

7. Nadto, z uwagi na fakt związania stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu Dyrektora Izby Celnej w S. z [...] listopada 2016r. nr [...], DIS nie byt uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez Wierzyciela: stanowisko to jest również wiążące dla organu sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną . W tym zakresie Sąd podziela poglądy wyrażane niekiedy w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r. sygn. akt II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 216/10, Lex nr 992340; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 466/08, Lex nr 549018), co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1140/13; wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 1274/14 (Lex nr 1643312); wyroku WSA w Gliwicach z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1321/16 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - dalej CBOSA) i podziela tym samym stanowisko, że DIS powinien uwzględnić okoliczność wystawienia przez Dyrektora Izby Celnej w S. upomnienia (o wskazanym w aktach numerze) zawierające wezwanie do wykonania przez zobowiązanego przedmiotowego obowiązku. Zostało ono doręczone Skarżącej w dniu 19 stycznia 2016 r.

8. W ocenie Sądu, nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. W szczególności Sąd podziela pogląd, iż Dyrektor Izby Celnej w S., który wystawił tytuł wykonawczy stosownie do wymogów art. 27 u.p.e.a.. poprzedzając go doręczeniem upomnienia jest organem właściwym do występowania w sprawie w charakterze wierzyciela. Wynika to z zestawienia art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz (z dniem 1 października 2015r.), z treści rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015r. (Dz. U. z 2015r., poz. 1494) zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania. Mocą tego aktu Dyrektor Izby Celnej w S. został wyznaczony organem właściwym do wykonywania zadań wierzyciela na terytorium całego kraju w zakresie obowiązków określonych w rozporządzeniu. Ponadto zgodnie z § 3 cytowanego powyżej rozporządzenia w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy rozporządzenie zmieniające zostało wydane bez delegacji ustawowej. Podstawę wydania tego rozporządzenia stanowił bowiem art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1799 ze zm.), zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć organ Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określić terytorialny zasięg jego działania, uwzględniając potrzebę sprawnego wykonywania zadań organów Służby Celnej oraz gospodarcze potrzeby przedsiębiorców. Z powołanego przepisu ustawy wynikało zatem uprawnienie ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej, jak i określenia terytorialnego zasięgu jego działania. Informacje te były wielokrotnie już przekazywane Stronie w wydawanych względem niej orzeczeniach. Sąd nie dostrzega zarazem, by przepisy rozporządzenia modyfikowały treści przepisów ustawy, co nie wyklucza odmiennej oceny przez Trybunał Konstytucyjny, czuwającego na prawami suwerena.

9. Z tego powodu zarzuty naruszenia art. 92 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz, w konsekwencji art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 34 § 4 u.p.e.a – musiały pozostać nieuwzględnione.

10. Dlatego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz 1369 ze zm), orzekł, jak w sentencji.