Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2149/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 1303/18 w sprawie ze skargi E.P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1303/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę E. P. (skarżąca) na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych przy budowie obiektu budowlanego tymczasowego o funkcji handlowej wykonanego w konstrukcji drewnianej o wym. zewnętrznych: część zamknięta obiektu 1,88 m x 3,40 m oraz część otwarta (wiata), 2,65 m x 1,88 m, usytuowanego na działce nr ewid. [...], w miejscowości [...], stanowiącej własność Gminy [...].

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca i w skardze kasacyjnej zarzuciła mu:

naruszenie prawa materialnego, a to:

art. 3 ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż budowlą jest każdy tymczasowy obiekt budowlany, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w stosunku do obiektu stanowiącego własność skarżącej, w sytuacji gdy dla możliwości kwalifikacji obiektu jako tymczasowy obiekt budowlany konieczne jest jednoczesne zakwalifikowanie tego obiektu jako obiektu budowlanego, zaś uznanie obiektu jako budowli stanowi jednie rezultat zaakceptowania przez Sąd I instancji uproszczenia i uogólnienia niedostatecznych ustaleń faktycznych organów obu instancji, co przesądza o wadliwości ich subsumpcji do ww. norm prawa materialnego;

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art 15 k.p.a. poprzez nieuchylenie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pomimo, iż w toku prowadzonego przez niego postępowania nie rozpoznano istoty sprawy w wyniku nieodniesienia się przez organ II instancji do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, wskazanych w treści zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] i w konsekwencji utrzymano w mocy wadliwe postanowienie organu I instancji a przez to naruszono zasady ogólne postępowania administracyjnego, tj. praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej oraz dwuinstancyjności postępowania;

art 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 pr. bud. w zw. z art 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art 11 k.p.a. poprzez nieuchylenie postanowień organów administracyjnych obu instancji w sytuacji gdy sformułowanie sentencji postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] uniemożliwia szczegółowe i precyzyjne odtworzenie treści i zakresu obowiązków jakie nałożył na skarżącą organ I instancji, skutkując równocześnie naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. zasady zaufania do władzy publicznej, zasady informowania oraz zasady przekonywania, co ma znaczenie dla skarżącej w zakresie możliwych negatywnych skutków braku wypełnienia tak określonego zobowiązania organu I instancji;

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art 151 p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., 8 k.p.a. w zw. z art 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie postanowień organów administracji obu instancji w sytuacji gdy w toku prowadzonego do ich wydania postępowania administracyjnego zaniechano wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, nie wyjaśniono wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy oraz pełnej jego oceny z pominięciem istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wskazujących na to, że stoisko handlowe nie posiada fundamentów ani nie jest trwale związane z gruntem nie stanowi więc obiektu budowlanego w rozumieniu Prawa budowlanego, a w efekcie również naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj.: prawdy obiektywnej, rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony i swobodnej oceny dowodów;

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11 k.p.a. poprzez nieuchylenie postanowień organów administracji obu instancji, w sytuacji gdy uzasadnienia wydanych przez nie orzeczeń uniemożliwiają odtworzenie procesu decyzyjnego obu organów i merytoryczne odniesienie się do zapadłego rozstrzygnięcia w części dotyczącej opłaty legalizacyjnej;

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku bez należytego wyjaśnienia podstawy prawnej oraz ustosunkowania się do zarzutów podniesionych przez stronę w skardze, skutkuje brakiem możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy i procesu rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, a w konsekwencji merytoryczne odniesienie się do zapadłego orzeczenia;

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 7a, 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie postanowień organów administracji obu instancji w sytuacji gdy skarżąca pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości, zaś w decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. przedmiot opodatkowania został określony jako grunt i budynek związany z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą, co ma bezpośrednie znaczenie dla losów niniejszego postępowania ponieważ ewidencja podatkowa nieruchomości jest oparta m.in. na danych z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez uprawniony organ administracji publicznej, a w efekcie również naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj.: prawdy obiektywnej, rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, swobodnej oceny dowodów, czy pogłębiania zaufania do władzy publicznej;

W oparciu o przytoczone zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w postępowaniu kasacyjnym. Ponadto oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w jej ocenie stoisko handlowe (stragan) nie jest inwestycją mieszczącą się w kategorii art. 3 ust 1-5 Prawa budowlanego i jego postawienie nie wymaga pozwolenia na budowę ani nie podlega zgłoszeniu na podstawie przepisów tej ustawy, zatem nie jest też wymagane sporządzenie projektu budowlanego. Skarżąca zarzuciła Sądowi, że nie dostrzegł, iż nie zbadano w należyty sposób, czy stoisko handlowe jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego lub innych przepisach tej ustawy oraz w załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Jej zdaniem, w sposób zbyt uproszczony dokonano subsumcji stanu faktycznego, którego ustalenie wymagało znacznie szerszych i bardziej szczegółowych rozważań, niż te zaprezentowane w decyzjach organów obu instancji oraz uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wskazała także, że Sąd zdawkowo odniósł się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, co miało szczególne znaczenie w kontekście zarzutu naruszenia art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego.

Skarżąca zarzuciła także Sądowi, iż nie wziął pod uwagę, że skarżąca pozostaje płatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu władania przedmiotowym obiektem i znajdującym się pod nim gruntem.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina [...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W pierwszej kolejności oceniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. wskazać należy, że Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie stosował wyłącznie art. 151 p.p.s.a. Tym samym to właśnie przepis art. 151 p.p.s.a. powinien był zostać powiązany z odpowiednimi przepisami, do których naruszenia doszło w ocenie skarżącej. W przypadku zaś zarzucenia Sądowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należało go powiązać z odpowiednimi przepisami, poprzez jego niezastosowanie. Skoro natomiast art. 151 p.p.s.a. Sąd stosuje oddalając skargę, zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uwzględniając skargę, to tym samym zarzuty oparte zarówno na art. 151 p.p.s.a., jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. należało ocenić jako niezasadne, gdyż zawierając one wzajemnie wykluczające się podstawy prawne. Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przepis art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż są to przepisy ogólne (blankietowe) i ta ich właściwość sprawia, że na stronie skarżącej, chcącej powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji (vide wyrok NSA z 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1387/10, wyrok NSA z 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 563/11).

W rozpatrywanej sprawie, zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie może więc odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą kasacyjnie. Nie został on postawiony w sposób, który uwzględniając wszystkie przedstawione powyżej wymogi, umożliwiałby jego merytoryczną ocenę przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Odnosząc się zaś do zredagowanych przez skarżącą zarzutów dotyczących naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, tj.: art. 6, 7, 7a, 8, 8 § 1, 9, 11, 15, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. wskazać należy, że również one nie mogły okazać się skuteczne.

Jak ustaliły organy w toku kontroli przeprowadzonej [...] czerwca 2018 r. na działce [...], położonej w miejscowości [...], znajduje się stanowiący własność skarżącej obiekt budowlanej o drewnianej konstrukcji o funkcji handlowej. Obiekt posiada wymiary zewnętrzne 1,88 m na 3,40 m a od strony wejścia do obiektu dostawiona została wiata o wymiarach 2,65 m na 1,88 m przy czym wiata wraz częścią zamkniętą obiektu stanowią jedną całość użytkową. Obydwa obiekty posadowione są na płytkach betonowych ułożonych luźno na gruncie oraz posiadają funkcjonującą instalację energii elektrycznej. Właścicielką tego budynku zrealizowanego w latach 1999-2000 jest skarżąca, jednakże nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających legalność jego realizacji.

Ponadto organy ustaliły, że budynek zlokalizowany jest na działce zaliczonej do kategorii dróg gminnych publicznych (uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1987 r. nr [...]), która ujęta została w wykazie dróg gminnych publicznych pod nazwą "[...]" o numerze [...] (uchwała Zarządu Województwa Podkarpackiego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]) i aktualnie nie jest objęta ustaleniami żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dacie realizacji spornego obiektu obowiązywał natomiast Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. nr [...], zgodnie z którym działka o nr ew. [...] znajdowała się w obszarze oznaczonym symbolem: [...] - droga krajowa regionalna. Z informacji uzyskanej od Starosty Powiatu [...] wynika natomiast, że w rejestrach z lat 1998-2000 oraz 2010-2014 nie odnaleziono zgłoszenia skarżącej ani wydanego na jej rzecz pozwolenia na wykonanie obiektu na działce nr [...].

Organ zakwalifikował sporny obiekt jako obiekt tymczasowy w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, który wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ponieważ nie spełnia on warunków z art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Bezspornie bowiem obiekt ten nie jest trwale połączony z gruntem (posadowiono go na elementach betonowych ułożonych na gruncie, zatem nie jest budynkiem), biorąc natomiast pod uwagę jego inne cechy nie stanowi też obiektu małej architektury.

W świetle przytoczonych powyżej okoliczności organy uznając, że obiekt został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej wdrożyły procedurę naprawczą określoną w art. 48 Prawa budowlanego, celem umożliwienia skarżącej dokonania legalizacji obiektu.

Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego zależne jest od uprzednio przeprowadzonego postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 ust. 2 i 3 tej ustawy. Stosownie zaś do treści ust. 3 art. 48 Prawa budowlanego, organ w postanowieniu wstrzymując roboty budowlane obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 48 ust. 1 i 2, ustala on wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie, wskazanych w pkt 1 i 2 dokumentów. Dopiero zaś wypełnienie tych obowiązków przez inwestora pozwala organowi na dokonanie oceny czy zaistniały przesłanki do legalizacji. Przypomnieć należy również, że decydujące znaczenie w procesie legalizacji samowoli budowlanej ma ustalenie, że wybudowany bez pozwolenia na budowę obiekt nie narusza przepisów prawa.

Nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że zaskarżone postanowienie nie zostało sformułowane w tym zakresie wystarczająco precyzyjnie. Wbrew jej twierdzeniom, co słusznie podniósł Sąd I instancji, obowiązek przedstawienia dokumentów niezbędnych do ewentualnej legalizacji spornego obiektu, został sformułowany na tyle precyzyjnie, by możliwe było szczegółowe i precyzyjne odtworzenie treści i zakresu tego obowiązku, zaś jeśli skarżąca, mimo to, nie potrafiła ustalić swoich obowiązków, mogła w tym zakresie zwrócić się do organów nadzoru budowlanego.

W tych okolicznościach powołane zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, 7, 7a, 8, 8 § 1, 9, 11, 15, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w związku z przywołanymi w skardze kasacyjnej przepisami nie mogły okazać się zasadne. Organy bowiem po wnikliwym postępowaniu prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i na nim oparły rozstrzygnięcie, które słusznie zostało zaaprobowane przez Sąd I instancji. Za nieusprawiedliwony uznać również należało zarzut dotyczący naruszenia art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Za Sądem I instancji powtórzyć w tym miejscu wypada, że nieprawidłowe było wstrzymanie przez organ robót budowlanych, pomimo ich zakończenia, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy i nie mogło skutecznie podważyć legalności zapadłego postanowienia.

Jako kolejny oceniając zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Wskazać zatem należy, że do naruszenia art. 135 p.p.s.a. doszłoby, gdyby sąd wojewódzki uznawszy skuteczność skargi i niezgodność z prawem także decyzji organu I instancji, pominął zastosowanie przewidzianych przepisami p.p.s.a. środków również wobec decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy byłoby to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Tym samym zarzut dotyczący tego przepisu mógłby okazać się skuteczny, gdyby zasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia innych przepisów postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1109/18).

Jak wskazuje się w piśmiennictwie warunkiem zastosowania trybu przewidzianego w art. 135 p.p.s.a. jest niezbędność takiego rozstrzygnięcia dla końcowego załatwienia sprawy, zaś spełnienie przesłanki niezbędności następuje wówczas, gdy bez zastosowania trybu określonego w cytowanym przepisie załatwienie sprawy byłoby "niemożliwe lub co najmniej utrudnione" (Z. Kmieciak, "Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych", Państwo i Prawo 2007, z. 4, s. 39). Tym samym dla zastosowania art. 135 p.p.s.a. konieczne jest uprzednie stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego zarówno w zaskarżonym akcie lub czynności, jak i w aktach lub czynnościach je poprzedzających, w sytuacji gdy były one podjęte w granicach danej sprawy. Nie można przy tym pomijać, że przede wszystkim jednak przepis ten dotyczy jedynie orzeczeń uwzględniających skargę (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Lexis Nexis, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 336-337 oraz powołane tam orzecznictwo NSA).

W orzecznictwie wskazuje się także, że komentowany przepis nie dotyczy uprawnień procesowych stron. Skoro bowiem odnosi się on do fazy orzekania przez sąd administracyjny, to tym samym kształtuje kompetencje sądu w przypadku uwzględnienia skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2852/14).

Biorąc pod uwagę powyższe wywody wskazać należy, że skoro w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji oddalił skargę skarżącej to przepis ten nie mógł stanowić podstawy zarzutu naruszenia prawa. Nadmienić również wypada, że podobnie okoliczność nieskorzystania przez sąd z uprawnień wynikających z treści art. 135 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy zarzutu naruszenia prawa.

Rozpoznając natomiast podniesiony przez skarżącą kasacyjnie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego skarżąca kasacyjnie upatruje w sporządzeniu uzasadnienia wyroku bez należytego wyjaśnienia podstawy prawnej oraz ustosunkowania się do zarzutów podniesionych przez stronę w skardze wskazać należy, że również on okazał się nieuzasadniony.

Wyjaśnić trzeba, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wskazać również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39). W niniejszej sprawie natomiast nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków.

Jako ostatni rozpatrując zarzut naruszenia prawa materialnego wyjaśnić natomiast trzeba, że stosownie do treści art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego budynek to obiektu budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Definicję obiektu małej architektury - niewielki obiekt jak posąg, kapliczka, piaskownica itp. zawiera natomiast art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, zaś budowli (pozostałe obiekty budowlane, tj. obiekty budowlane niebędące budynkiem ani obiektem małej architektury) zdefiniowane zostały z kolei w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Tym samym każdy obiekt, któremu nie da się przypisać cech budynku, zaś z uwagi na jego wymiary nie stanowi on obiektu małej architektury, będzie stanowił budowlę. W myśl natomiast art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.

W tych okolicznościach trafnie zatem przyjęły organy, że obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Biorąc zaś pod uwagę, że obiekt ten nie jest trwale posadowiony na gruncie uznać należało, że spełnia on przesłanki dla uznania go za tymczasowy obiekt budowlany. Tym samym przedstawione w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu w tym zakresie uznać należało za prawidłowe czyniąc jednocześnie niezasadnym zarzut naruszenia art. 3 ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego.

Na marginesie wyjaśnić również trzeba, że podnoszona przez skarżącą okoliczności pominięcia wpisu w ewidencji podatkowej spornego obiektu nie miała wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem ewidencja, o której mowa w art. 7a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), prowadzona jest na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości, zatem wpisy w niej zawarte nie mogą być przesądzające dla przedmiotowej sprawy opartej na gruncie Prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.