Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 1401/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi V.H. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 listopada 2022 r. V. H. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie z wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 6 grudnia 2022 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego do skargi w kwocie 100,00 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżącego wezwano również do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie kopii ponaglenia wraz z dowodem jego wniesienia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą odpis ww. zarządzenia oraz wezwanie do usunięcia ww. braku formalnego skargi, skierowaną pod adres wskazany w skardze, doręczono Skarżącemu w dniu 22 grudnia 2022 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia.

W dniu 15 grudnia 2022 r. do tut. Sądu wpłynęło, przekazane przez Wojewodę, pismo Skarżącego zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący nie uiścił wpisu sądowego oraz nie usunął braku formalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Stosownie zaś do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W myśl natomiast art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga.

Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Podstawą odrzucenia skargi jest również nieuzupełnienie przez stronę braków formalnych skargi, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie, przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, została uznana za doręczoną z dniem 22 grudnia 2022 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia.

Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej.

Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z kolei, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.

Jak wynika z adnotacji zawartych na zwróconej Sądowi, niepodjętej przez Skarżącego przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej (awizo) nastąpiło w dniu 8 grudnia 2022 r., drugie - w dniu 16 grudnia 2022 r. Nieodebranie przez Skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 22 grudnia 2022 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin na wykonanie ww. wezwań, który upłynął w dniu 29 grudnia 2022 r. (czwartek). W zakreślonym terminie Skarżący nie wykonał czynności, o które został wezwany. Konsekwencją zaś nieuzupełnienia rzeczonych braków skargi jest uznanie, że wniosek Skarżącego o cofnięciu skargi nie mógł prowadzić do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Umorzenie postępowania jest bowiem dopuszczalne tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe zostało skutecznie wszczęte, a zatem w sytuacji, gdy skarga nie jest dotknięta żadnymi brakami, w tym brakiem fiskalnym.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.