Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 38/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędzia WSA Barbara Stukan-Pytlowany Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2006r. na rozprawie- sprawy ze skargi C. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2005r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 38/06

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] listopada 2005r. [...] Dyrektor Izby Celnej , po rozpoznaniu odwołania C. K. prowadzącego Firmę A., utrzymał w mocy decyzje własną z dnia [...] września 2005r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2004r. nr [...].

Jako podstawę prawną decyzji organ powołał art. 233 § l pkt l, 247 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 262, art. 2622 art. 2621 § l, art. 190[43] § l art. 151 §1, art. 158 §1, §2, ustawy z dnia 9 stycznia 1997 Kodeks Celny (tekst jednolity Dz.U. z 2001r. Nr 75, poz.802 z późn. zm.), §1 pkt.7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2001 r. w sprawie określenia zwolnień celnych innych niż określone w art. 190(1)-190(41) Kodeksu Celnego (Dz.U. z 2001r. Nr 156, poz.1820), w zw. z art. 26 ustawy z dnia marca 2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623).

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu 10.02.2004r., na podstawie zgłoszenia celnego na dokumencie SAD, złożonego w przywozie przez Firmę A. C. K. z siedzibą w C., numer [...], dopuszczono do obrotu dwa silniki lotnicze AI-24WT powrotnie przywiezione po dokonaniu ich remontu w Rosji. Pierwotnie silniki wywiezione zostały z Polski w trybie procedury uszlachetnienia biernego na podstawie JDA SAD [...] z dnia 17.10.2003r., zgodnie z uzyskanym pozwoleniem Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 17.10.2003r, numer [...], na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego.

Strona zgłaszając przedmiotowe silniki do dopuszczenia do obrotu w ramach zakończenia procedury uszlachetniania biernego, wniosła o zastosowanie zwolnienia od cła w oparciu o przepis § l pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2001 r. w sprawie określenia zwolnień celnych innych niż określone w art.!90(l) - 190(41) ustawy z dnia 09 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 156, poz. 1820).

Naczelnik Urzędu Celnego dokonał weryfikacji w/w zgłoszenia w trybie art.70 ustawy z dnia 09.01.1997r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz.U. z 2001r. Nr 75, poz.802 z późn. zm.) w konsekwencji czego, decyzją numer [...] z dnia [...].02.2004r, uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie kwoty wynikającej z długu celnego oraz określił kwoty: cła i podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Podstawą negatywnej weryfikacji zgłoszenia celnego stanowiło nie uznanie zwolnienia od cła w oparciu o wskazany przez zgłaszającego przepis powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Zgodnie z wyrażonym w decyzji stanowiskiem Naczelnika Urzędu Celnego, przepis ten nie miał zastosowania do towarów wcześniej wywiezionych z kraju i następnie powracających po wykonaniu procesów uszlachetnienia. Za właściwą do obliczenie długu celnego w takiej sytuacji została przyjęta zasada częściowego zwolnienia od cła produktów kompensacyjnych, określona w art.158 Kodeksu celnego.

Decyzją z dnia [...].04.2004r., Nr [...], działając na podstawie art. 233 § l pkt. l Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania Strony z dnia 18.02.2004r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego.

Na powyższą decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Postanowieniem z dnia 02.11.2004r., sygn. akt I SA/Rz 211/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek Strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a następnie postanowieniem z dnia 20.01.2005r, wobec uchybienia terminu do jej wniesienia, skargę odrzucił.

Pismem z dnia 01.08.2005r. strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].02.2004r., Nr [...] w trybie art.247 §1 pkt 3 ustawy z dnia 20.08.1997r. Ordynacja podatkowa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...].09.2005r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...].02.2004r.

W dniu 26.09.2005r. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o uchylenie jej w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...].02.2004r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Rozpoznając odwołanie, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, przepisy dotychczasowe, a więc ustawę z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz.U z 2001r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.) i rozporządzenia wykonawcze stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej zostały wyliczone enumeratywnie w art. 247 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa.

Wady decyzji stanowiące podstawę stwierdzenia jej nieważności można podzielić na dwa rodzaje, jeden stanowi brak podstawy prawnej, a drugi - rażące naruszenie prawa, które rozpada się na wyliczenie kilku typowych (nazwanych) wad tego rodzaju oraz innych (nienazwanych), gdy można je uznać za rażące. Z tego powodu, że wyliczenie tych niejednorodnych wadliwości jest zamknięte, nie może ono być poddawane wykładni rozszerzającej czego usiłuje dokonać w niniejszej sprawie Strona, a tylko wykładni dosłownej lub ścieśniającej. Przytoczyć można tezę wyroku NSA z 07.07.1983r. (II SA 5SI/B3) głoszącą, że "stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji i wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § l kodeksu postępowania administracyjnego". Przedmiotową tezę odnieść można również do zapisu art. 247 § l Ordynacji podatkowej.

Przesłanki rażącego naruszenia prawa, to przesłanka kwalifikująca ciężkie i oczywiste naruszenie przepisów prawa. Należy wyraźnie od siebie oddzielić błędy wykładni prawa i nieprawidłowości w ustaleniu zakresu j ego stosowania od ciężkiego naruszenia jego przepisów, co dość dobitnie ujęto w tezie wyroku NSA z LS.7.1994 r. (V SA 535/94; ONSA 1995, Nr 2, poz.91) "Wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny". Stan prawny sprawy powinien być możliwy do jednoznacznego ustalenia na podstawie przepisów prawa, bez ujawnienia takich rozbieżności interpretacyjnych, które zmuszają organ do dokonywania wyboru pomiędzy równorzędnymi rozwiązaniami prawnymi (dającymi się uzasadnić z jednakową mocą). Inaczej mówiąc, konsekwencje prawne przepisów powinny być dostatecznie jasno i precyzyjnie ustalone na podstawie ich treści, bez rozbieżności ich wykładni, która w niniejszej sprawie jednoznacznie wystąpiła. Naruszenie prawa będzie miało cechę "rażącego" wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej, działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustanowione.

W orzecznictwie przeważa pogląd o formalnym rozumieniu pojęcia rażącego naruszenia prawa. Sprowadza się on do stwierdzenia, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Stanowisko takie zostało wyrażone między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2001r. III SA 390/2000 (nie publ.). Taka linia orzecznictwa wiąże się niewątpliwie z gramatyczną, językową wykładnią pojęcia rażącego naruszenia prawa. Według Słownika Języka Polskiego (Warszawa 1993 r., tom III str. 24) "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny.

Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisem poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J.Borkowski, J.Jendrośka, R.Orzechowski, A.Zieliński. Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985, str. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - B.Adamiak, J.Borkowski. Wydawnictwo C.H. Beck - Warszawa 1996, str. 716-721). Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Dyrektor Izby Celnej podzielił zdania Strony, iż przepis o niejednoznacznej treści nie może być interpretowany na niekorzyść osoby zobowiązanej do uiszczenia daniny publicznej i nie może ona ponosić skutków jego błędnej interpretacji. Jednak brak jest konsekwencji Strony w kwestii jednoznacznej oceny stanu prawnego sprawy - z jednej strony podnosi zarzut rażącego naruszenia prawa - a wiec stan prawny sprawy jest dla Strony możliwy do jednoznacznego ustalenia na podstawie przepisów prawa - z drugiej strony podnosi kwestię, iż przepis o niejednoznacznej treści nie może być interpretowany na niekorzyść podatnika.

W niniejszej sprawie, zastosowanie określonego przez przepis art. 158 ustawy Kodeks celny zwolnienia od cła na podstawie przepisu właściwego dla zakończenia gospodarczej procedury celnej uszlachetniania biernego, nie może być uznane za posiadające przymiot rażącego naruszenia prawa, bowiem przepis ten wprost odnosi się i reguluje kwestie dotyczące obliczania (zwolnienia) cła od dopuszczanych do obrotu produktów kompensacyjnych.

Zgodnie z brzmieniem w/w przepisu, jeżeli proces uszlachetnienia ma na celu naprawę towarów wywożonych czasowo i jeżeli naprawa jest dokonywana odpłatnie, to częściowe zwolnienie od cła polega na obliczeniu kwoty należności, jaka byłaby zastosowana na podstawie elementów kalkulacyjnych dotyczących produktów kompensacyjnych w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu tych produktów a podstawą jego obliczenia jest wartość celna równa kwocie kosztów naprawy. Ponadto, już w samej definicji uszlachetnienia biernego (art. 151 §1 Kodeksu celnego) zapisane zostały szczególne warunki stosowania tej procedury, a między innymi także i to, że czasowy wywóz towarów następuje w celu "(...) poddania ich procesom uszlachetniania oraz dopuszczenia produktów powstałych w wyniku tych procesów do obrotu, z całkowitym lub częściowym zwolnieniem od cła."

Ustosunkowując się do zarzutu strony, że w identycznym stanie faktycznym, gdzie skarżącym była również Strona wypowiedział się Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem nr I SA/Rz 14/04 z dnia 01.03.2005r., uwzględniając skargę i uchylając zaskarżoną decyzję organu celnego.

Organ podniósł, że w w/w sprawie skarga Strony była wniesiona na decyzję wydaną w toku zwykłego trybu odwoławczego, a nie uruchomianego nadzwyczajnego trybu postępowania - stwierdzenia nieważności decyzji.

W przedmiotowym przypadku gdyby sprawa była rozpoznawana w normalnym trybie odwoławczym organ celny nie byłby związany enumeratywnie określonymi przesłankami do stwierdzenia nieważności decyzji, co w niniejszej sprawie ma miejsce.

W sprawie do której odwołuje się Strona, Sąd stwierdza, iż decyzja organu celnego narusza przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy i uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145§1 pkt l lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).

Należy zauważyć, iż Sąd orzekając nie sięga po zapis 145§lpkt 2 w/w ustawy - odnoszący się bezpośrednio do instytucji stwierdzenia nieważności decyzji.

Na decyzję tę C. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc ojej uchylenia a także poprzedzającej ją decyzję Dyrektora Izby celnej z dnia [...] września 2005r. nr [...].

Zaskarżonym decyzjom skarżący zarzucił naruszenie art. 156 § l pkt.2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że błędna interpretacja obowiązującego wówczas art. 190 Kodeksu celnego oraz § l pkt.7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie zwolnień celnych, skutkująca bezpodstawnym obciążeniem kwotą90 398,60 zł nie stanowi rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności.

W uzasadnieniu skarżący powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia l marca 2005r. I SA/Rz 14/04 podniósł, że wyrok ten, uchylający zaskarżoną decyzję, wydany był w identycznym stanie faktycznym i prawnym. Powołując się na treść art. 73 ust. l ustawy ordynacja podatkowa oraz orzecznictwo, skarżący wywiódł, że istnienie zobowiązania oraz j ego wysokość powinny być uznane za samodzielne kryterium oceny rażącego naruszenia prawa materialnego. Wynika to z rażącego naruszenia zasady zaufania obywateli do Państwa i do stanowionego prawa traktowaną w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego jako pochodną zasady państwa prawa.

W piśmie uzupełniającym skarżący, odnosząc się do stanowiska organu podniósł, że przedmiotem skargi nie jest ponowna ocena zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia organu lecz ustalenie, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, czego skutkiem było obciążenie go całkowicie bezzasadnym świadczeniem na rzecz Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w decyzji.

Wojewódzkie Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do treści art. l § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i granicami skargi oraz po wołaną podstawą prawną. Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy wskazać, że zarówno na podstawie ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne /Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm./- art. 73 ust. 1, jak również na podstawie ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny /tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm./ - art. 262, do postępowań celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm./ co oznacza, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skarżącego, nie mają zastosowania.

W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności unormowane w Dziale IV Rozdział 18, art. 247 i następ. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucja procesową umożliwiającą usunięcie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych, dotkniętych najpoważniejszymi wadami, których katalog został w sposób wyczerpujący określony tym przepisem, zaś stwierdzenie nieważności z innych przesłanek nie jest dopuszczalne. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Lecz ustalenie, czy decyzja ostateczna jest dotknięta jedna z wad wymienionych w art. 247 Ordynacji podatkowej /wyrok SN z dnia 7 marca 1996r. III ARN 70/95. OSNAP 1996, nr 18, poz. 2587. Oznacza to, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest samodzielnym postępowaniem zmierzającym jedynie do ustalenia istnienia przesłanek określonych art. 247 Ordynacji podatkowej a w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nadzoru nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zakreśla również ramy powierzonej Sądowi Administracyjnemu kontroli legalności decyzji wydanych w tym nadzwyczajnym postępowaniu. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Izby Celnej wydane zostały w wyniku wszczęcia na wniosek skarżącego postępowania o stwierdzenie nieważności Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2004r. Nr [...]. Jako przesłankę do wzruszenia decyzji skarżący powołał rażące naruszenie prawa.

W dotychczasowym orzecznictwie sądowym oraz w poglądach doktryny przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyroki NSA z dnia 18 czerwca 1997 r. III SA 422/96 - Glosa 1998 r. nr 10, str. 29, z dnia 22 października 1997 r. III SA 1702/96 - Biuletyn Skarbowy 1998 r. nr 4 str. 14, wyrok z dnia 17 września 1997 r. III SA 1425/96 niepubl. oraz z dnia 28 marca 2001r. III SA 390/00 niepubl.).

Obszerną analizę dokonań w tym zakresie zawiera również uzasadnienie wyroku NSA z dnia 28 listopada 1997r. sygn. III SA 1134/96 (publ. ONSA nr 3/98, poz. 101). W uzasadnieniu tego wyroku podano, iż w orzecznictwie sądowym przeważa pogląd o charakterze formalnym, sprowadzającym się do tego, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. W orzecznictwie utrwalił się też pogląd, że jako rażące naruszenie prawa nie należy traktować błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z dnia 27 października 1998r. sygn. III SA 1148/96 publ. Lex 33822, z dnia 27 października 1998r. sygn. akt II SA 1202/98 publ. Lex 41891). Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w których przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej interpretacji. Wybór jednej z możliwych interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa, nawet wtedy, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997r. sygn. akt III SA 422/96 publ. Glosa 1998, nr 10, poz. 29). Rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja Podatkowa - Komentarz, TNOiK Toruń 2002r., str. 802 wraz z powołanym orzecznictwem NSA).

Podzielając powołane poglądy ukształtowane w judykaturze oraz literaturze na temat "rażącego naruszenia prawa" stwierdzić należy, iż takie kwalifikowane naruszenie prawa nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego że w identycznym stanie prawnym i faktycznym zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w dniu l marca 2005r. sygn. akt I SA/Rz 14/04 wskazać należy, że przywołany wyrok został wydany w trybie zwykłym, w którym Sąd dokonywał kontroli legalności zaskarżonej decyzji zarówno w aspekcie zastosowanego przez organ prawa materialnego jak i procesowego. Oznacza to, że zakres badania sprawy przez Sąd był inny niż w przedmiotowej sprawie gdyż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym od postępowania zwyczajnego postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych. Końcowo przywołać należy treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ z którego wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sadu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Oznacza to, że "związanie" wyrokiem dotyczy tylko tego sądu, tego organu, tego działania czy też tej bezczynności która była przedmiotem zaskarżenia, natomiast nie wiąże w innych sprawach nawet miedzy tymi samymi stronami, nie mówiąc nawet o sprawach mających inny przedmiot zaskarżenia.

Z przyczyn wyżej wskazanych Sąd działając na podstawie art. 151 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.