Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1319/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej
Powołane przepisy: article: art. 88 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1319/13 wydanego w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia: odrzucić wniosek. LS


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1319/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.

Odpis wspomnianego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej – adwokat A. Z. - R. w dniu 1 kwietnia 2014 r.

W dniu 25 kwietnia 2014 r. skarżąca zwróciła się do sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Jednocześnie poinformowała sąd o wypowiedzeniu w dniu 7 kwietnia 2014 r. pełnomocnictwa udzielonego adwokat A. Z. – R..

Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.

Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który postanowieniem z dnia 22 lipca 2014 r. odmówił jej przyznania prawa pomocy.

Następnie P. R. nie zgadzając się z postanowieniem sądu I instancji wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 14 października 2014 r. oddalił zażalenie. Z poczynionych przez sąd ustaleń z urzędu wynika, że odpis wspomnianego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącej w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. w dniu 12 listopada 2014 r.

W dniu 5 grudnia 2014 r. P. R. reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego P. S. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 marca 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej wskazał, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej – adwokat A. Z. – R., a terminu do wniesienia skargi kasacyjnej upływał w dniu 30 kwietnia 2014 r. Podkreślił, że pełnomocnictwo udzielone adwokat A. Z. - R. zostało wypowiedziane w dniu 7 kwietnia 2014 r. Z uwagi na przymus adwokacki P. R. w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W dniu 21 maja 2014 r., a zatem już po upływie terminu do złożenia skargi kasacyjnej P. R. otrzymała postanowienie referendarza sądowego z dnia 29 kwietnia 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, od którego złożyła sprzeciw. W dniu 12 sierpnia 2014 r. skarżąca otrzymała postanowienie WSA w Łodzi z dnia 22 lipca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, od którego złożyła w terminie zażalenie do NSA. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał orzeczenie WSA o odmowie przyznania prawa pomocy. Postanowienie w tym przedmiocie zostało pozostawione w aktach ze skutkiem doręczenia. W zaistniałej sytuacji skarżąca rozpoczęła starania o ustanowienie pełnomocnika z wyboru, który podjąłby się wniesienia skargi kasacyjnej. W efekcie tych starań w dniu 1 grudnia 2014 r. udzieliła pełnomocnictwa obecnemu pełnomocnikowi. Z tym też dniem – zdaniem pełnomocnika skarżącej – ustała przyczyna uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie 7 dni od dnia, w którym pełnomocnik został ustanowiony i, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w przypadku ustanowienia po upływie terminu do jej wniesienia pełnomocnika z urzędu, pełnomocnik skarżącej stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu jest w pełni uzasadniony z uwagi na całkowity brak zawinienia P. R.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej w tekście "p.p.s.a.", skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

W rozumieniu art. 86 § 1 i 3, art. 87 i art. 88 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia przysługuje zażalenie. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wspomniane warunki muszą być spełnione łącznie. Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, iż w dniu 1 kwietnia 2014 r. pełnomocnikowi skarżącej doręczono odpis wyroku z uzasadnieniem. W zaistniałej sytuacji 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej orzeczenia, o którym stanowi przepis art. 177 § 1 p.p.s.a. biegł od dnia 2 kwietnia 2014 r. do dnia 2 maja 2014 r. W tym terminie skarga kasacyjna nie została skutecznie wniesiona. W dniu 5 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się do sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wspomniany wniosek został jednak złożony z uchybieniem siedmiodniowego terminu liczonego od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Nie można zgodzić się z argumentacją pełnomocnika skarżącej, że przyczyna uchybienia terminu ustała z dniem 1 grudnia 2014 r., w którym P. R. udzieliła mu pełnomocnictwa. Błędem jest również przywoływanie przez pełnomocnika skarżącej orzeczeń sądów administracyjnych, znanych zresztą tutejszemu sądowi o liczeniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w przypadku ustanowienia dla strony skarżącej pełnomocnika z urzędu już po wydaniu wyroku i upływie terminu do jego zaskarżenia, przesłankach przywrócenia terminu oraz ustalania momentu, w którym w takich sytuacjach ustała przyczyna uchybienia terminu. Przywołane orzeczenia, nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a to z tego powodu, że w realiach rozpoznawanej sprawy momentem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu jest dzień doręczenia skarżącej w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2014 r., co miało miejsce w dniu 12 listopada 2014 r. W tej sytuacji 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej biegł od dnia 13 listopada 2014 r. do dnia 20 listopada 2014 r. i upłynął bezskutecznie. Zatem nie budzi wątpliwości, że wniosek pełnomocnika skarżącej z dnia 5 grudnia 2014 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został złożony z upływem terminu, co obligowało sąd do jego odrzucenia.

Na marginesie dodać trzeba, że wypowiedzenie pełnomocnictwa, o którym skarżąca powiadomiła sąd w dniu 25 kwietnia 2014 r. jak i postępowanie o przyznanie prawa pomocy nie mają wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z pewnością zaś termin ten nie ulega z tych powodów przedłużeniu. Termin do wniesienia skargi jest ściśle określony przepisem ustawy, nie jest to bowiem termin elastyczny, z którego strona może skorzystać w dowolnym, dogodnym dla siebie momencie, gdy jednak uzna, że skorzysta z pomocy pełnomocnika z wyrobu, który sporządzi i wniesie w jej imieniu skargę kasacyjną. Niewątpliwie jednak może on podlegać przywróceniu, ale tylko gdy zostaną spełnione ku temu łącznie przesłanki, o których była mowa na wstępie rozważań. Nadto, jeśliby uznać za trafną argumentację pełnomocnika skarżącej co do momentu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu oznaczałoby to, że gdyby skarżąca udzieliła pełnomocnictwa za miesiąc albo za dwa, to dopiero w kolejnym miesiącu ustałaby przyczyna uchybienia terminu, a wniosek o przywrócenie terminu zasługiwałby na uwzględnienie. Taka argumentacja – zdaniem sądu - nie zasługuje na uwzględnienie.

Z tych powodów sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 88 § 1 p.p.s.a.

LS