Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 60/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik /spr./ Sędzia NSA Szczepan Prax Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm./ odmówił J.B. przyznania uprawnień kombatanckich. Wnioskodawca uprawnienia kombatanckie wywodził z tytułu służby w organizacjach konspiracyjnych w okresie okupacji niemieckiej na okoliczność czego złożył wraz z życiorysem opisującym swoją działalność cztery oświadczenia świadków oraz rekomendację wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich udzieloną przez [...] oraz legitymację nr [...] wydaną na nazwisko wnioskodawcy w dniu [...]r. i podpisaną przez szefa sztabu [...][...]J.Z. i [...][...] P.S.-S.

Zdaniem organu wydającego wskazaną decyzję przedstawione przez stronę dokumenty nie potwierdzały działalność wnioskodawcy w ramach organizacji konspiracyjnej w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

J. B. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy dołączając w uzupełnieniu dotychczasowo złożonej dokumentacji dwa zaświadczenia wystawione przez Urząd do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na nazwiska osób, których oświadczenia załączył wnioskodawca do swego pierwotnego wniosku. Nadto J.B. przedstawił organowi potwierdzony za zgodność z oryginałem wyciąg z rozkazu Nr [...] Naczelnego Dowódcy [...] z dnia [...]r., z którego treści wynikało, iż Prezydium Rady Politycznej [...] pod ostatnim kryptonimem "[...]" postanowiło nadać J.B. ps. [...], stopień wojskowy [...].

Pod treścią rozkazu wymienione były nazwiska [...] Z.K. i [...] M.B.-S.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją Nr [...] z dnia [...]r. w oparciu o art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm./ odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...]r. i utrzymał ją w mocy.

W uzasadnieniu wskazanego rozstrzygnięcia wskazano, iż organ starał się ustalić, czy okoliczności objęte wnioskiem spełniają warunki określone przez ustawodawcę w treści art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, jednakże analiza przedstawionych przez wnioskodawcę dowodów, a w tym oświadczeń świadków nie pozwoliła na uznanie tego materiału za wiarygodny, a tym samym nie została potwierdzona działalność kombatancka J.B. W szczególności nie zostały poparte żadnymi dowodami oświadczenia świadków w kwestii zaprzysiężenia J.B., posiadanie przez niego stopnia wojskowego oraz stałego przydziału organizacyjnego. Nie mógł być bowiem w opinii organu takim dowodem dokument w postaci legitymacji [...] i wyciąg z rozkazu Nr [...] o nadaniu stronie stopnia [...], gdyż organizacja ta nie posiada uprawnień do potwierdzania nadanych stopni wojskowych.

Nie godząc się ze stanowiskiem organu administracji J.B. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi J.B. wyrokiem z dnia 12 marca 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję.

W motywach wyroku zważono, iż w toku postępowania naruszone zostały przez organ przepisy procedury administracyjnej, a to art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., bowiem nie przeprowadzono koniecznego dla wyjaśnienia sprawy postępowania dowodowego i nie wykazano w sposób przekonywujący dlaczego dowodom przedstawionym przez stronę odmówiono wiarygodności.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w ponownym postępowaniu Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych powinien przede wszystkim przesłuchać w charakterze świadków, z zachowaniem wymogów zawartych w przepisach rozdziału 4 kodeksu postępowania administracyjnego, autorów oświadczeń przedstawionych przez skarżącego. Nadto winien był dokonać konfrontacji tak zebranego materiału z twierdzeniami skarżącego dla ustalenia rzeczywistego jego udziału we wskazywanej przez niego działalności, a także uwzględnić w tym celu dostępne źródła historyczne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, iż naruszona została w sprawie zasada dwuinstancyjności, bowiem zaskarżona decyzja, wydana przez organ ponownie rozpoznający sprawę dotyczyła innej podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia niż decyzja pierwsza wydana w sprawie.

W toku ponownego postępowania organ wezwał J.B. do złożenia wszelkich dokumentów dotyczących działalności w ruchu oporu, zwrócił się do organów gminnych o przesłuchanie w charakterze świadka W.J., L.W. G., W.M. i P.W. S.

Spośród wymienionych jedynie jeden świadek – P. W.S. został przesłuchany, a zeznania jego przekazane Kierownikowi Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Świadek W.M. zmarł, a stan zdrowia W.J. nie pozwolił na jego przesłuchanie. Nie przesłuchany pozostał również świadek L.G., bowiem Prezydent Miasta B. odmówił dokonania tej czynności w trybie art. 52 k.p.a. uznając się za organ niekompetentny w ramach postępowania wynikającego z ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

W oparciu o tak uzupełniony materiał dowodowy Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydał w dniu [...]r. decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...]r. o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 1 ust. 2 pkt 3 i art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm./

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ poddał analizie przedłożone przez stronę jako załącznik do pierwotnego wniosku oświadczenia świadków i stwierdził, iż świadek W.J. w oświadczeniu z dnia [...]r. potwierdził służbę J.B. w Narodowych Siłach Zbrojnych, mimo, że nigdy sam w NSZ nie służył, a uprawnienia kombatanckie uzyskał z tytułu przynależności do Armii Krajowej w okresie od [...]r. do [...]r. w organizacji niepodległościowej od [...]r. do [...]r. i w Zrzeszeniu [...] od [...]r. do [...]r.

Z oświadczenia L.G. wynikało potwierdzenie służby J.B. podczas okupacji w NSZ i w AK, mimo, że świadek nie należał do AK.

Świadek W.M. potwierdził działalność strony w Narodowych Siłach Zbrojnych, mimo, że sam nie pełnił służby w tej organizacji, gdyż jego uprawnienia kombatanckie wywodziły się wyłącznie z tytułu służby w Armii Krajowej w okresie od [...]r. do [...]r.

Świadek P.S.S. w oświadczeniu z dnia [...]r. potwierdził służbę strony w organizacji [...] w okresie od [...] do [...]r. Według organu jednak brak w sprawie dowodu, by świadek ten należał do Zrzeszenia [...] w okresie objętym jego oświadczeniem, gdyż w latach [...] przebywał w [...]. W trakcie przesłuchania przeprowadzonego w trybie art. 52 k.p.a. świadek ten nie wyjaśnił kto był bezpośrednim dowódcą J.B. z organizacji konspiracyjnej. Organ uznał natomiast informację o zwerbowaniu J.B. do organizacji [...] przez jego brata T. jako niewiarygodną wobec faktu, iż brak było dowodu na przynależność T.B. do [...].

Oświadczenie Z.B. potwierdzało przynależność J.B. do organizacji [...] w okresie [...], jednakże świadek ten zdaniem Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie posiadał uprawnień kombatanckich.

Poza analizą materiału dowodowego w postaci oświadczeń świadków i przesłuchania P.S. organ ustosunkował się do przeprowadzonych przez siebie dowodów w postaci pisma W.K. Prezesa Zarządu Koła Zrzeszenia [...] z dnia [...]r., z którego miało wynikać, iż żadnemu z członków koła nie jest znana działalność konspiracyjna Z.B. po [...]r. Drugim dokumentem, na który w uzasadnieniu decyzji powołał się organ była opinia M.H. Prezesa Zarządu Głównego Zrzeszenia "[...]" we W., skierowana do Departamentu Wojskowego Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, a kwestionująca autentyczność organizacji [...] Komenda Główna [...] kryptonim "[...]". Opinia powyższa została według organu potwierdzona przez Prezesa Zarządu Koła "[...]" w W.

Ustosunkowując się do autentyczności wyciągu z rozkazu Nr [...] przedstawionego organowi przez J.B., Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził, iż na rozkazie tym brak jest podpisu [...]. M.B.-S., a wezwany do wyjaśnienia, gdzie znajduje się oryginał przedstawionego dokumentu potwierdzonego za zgodność przez P.S., ten ostatni nie udzielił organowi odpowiedzi. Zdaniem organu brak podpisu [...] M. B. S. i nadanie stopnia oficerskiego decyzją Prezydium Rady Politycznej [...] wskazuje na niewiarygodność tego dokumentu.

Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji legalność wyciągu z rozkazu Nr [...] została zakwestionowana przez Dyrektora Departamentu Wojskowego Urzędu i Prezesa Zarządu Głównego Zrzeszenia "[...]".

Biorąc pod uwagę przedstawioną w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia analizę zebranego w toku postępowania materiału dowodowego organ uznał, iż brak jest dostatecznych dowodów na potwierdzenie działalności J.B. w Narodowych Siłach Zbrojnych, Armii Krajowej i organizacji Zrzeszenie "[...]".

Przedstawiona wyżej decyzja stała się przedmiotem skargi skierowanej przez J. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której skarżący podniósł, iż nie wypełniono wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2003 r. sygn. SA/Ka 1251/01, a zaskarżona decyzja jest tendencyjna, w związku z czym domaga się on skierowania sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie i dokonał powtórnie, w sposób tożsamy co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, oceny zebranego materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ zwanej dalej p.p.s.a. sądy te badają czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto badają czy organ administracyjny nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Przy czym, jak traktuje art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzutom skargi nie można odmówić słuszności.

Ponadto skarga zasługuje na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając ex officio.

W pierwszej kolejności Sąd badał zgodność zaskarżonej decyzji z oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2003 r. sygn. akt SA/Ka 1251/01, którą na mocy treści art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ związany był Kierownik do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w ponownym postępowaniu, a która to ocena prawna wiąże w sprawie również Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Należy zauważyć, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 marca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzja będąca przedmiotem rozstrzygania w postępowaniu sądowym wydana została z naruszeniem zasady dwuinstancyjności, bowiem działając jako organ odwoławczy Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych rozpoznał sprawę w oparciu o art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm./ mimo, iż materialnoprawną podstawę decyzji wydanej w postępowaniu pierwotnym stanowił przepis art. 1 ust. 2 pkt 3 przywołanej ustawy.

Uchybienie powyższe usunięte zostało w zaskarżonej decyzji jedynie częściowo, gdyż zbadano sprawę w aspekcie przesłanek koniecznych dla przyznania uprawnień kombatanckich wynikających z faktu pełnienia służby w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym działających w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939 – 1945, co stanowiło przedmiot sprawy zakończonej decyzją pierwszoinstancyjną z dnia [...]r., a także, wychodząc poza tożsamość pod względem przedmiotowym, rozpoznano sprawę w aspekcie uprawnień kombatanckich wywodzonych z treści art. 1 ust. 2 pkt 5 omawianej ustawy, a zatem biorąc pod uwagę inną podstawę materialnoprawną. Tym samym powtórnie naruszona została zasada dwuinstancyjności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie zostały również prawidłowo spełnione zalecenia zawarte w wyroku z dnia 12 marca 2003 r. odnoszące się do zakresu postępowania dowodowego, jakie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powinien był przeprowadzić organ. Zgodnie bowiem z przywołaną wyżej normą prawną zawartą w treści art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych związany był nie tylko oceną prawną ale również wytycznymi zawartymi w tym wyroku, a odnoszącymi się do konieczności przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego przy uwzględnieniu reguł zawartych w rozdziale 4 kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ nie dokonał przesłuchania wszystkich świadków, których przesłuchanie pod względem obiektywnym nie zostało wykluczone /śmierć, ciężka choroba/, a oparł się głównie na znanych już sobie pisemnych oświadczeniach złożonych przez skarżącego.

Poza przesłuchaniem pozostał zatem świadek L.G., a także Z. i T.B.

Powołane natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowody z dokumentów /pismo W.K. Prezesa Zarządu Koła Zrzeszenia [...] z dnia [...]r., opinia M.H. Prezesa Zarządu Głównego Zrzeszenia "[...]" we W., skierowana do Departamentu Wojskowego Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, a kwestionująca autentyczność organizacji [...] Komenda Główna [...] kryptonim "[...]" i potwierdzenie tej opinii przez Prezesa Zarządu Koła "[...]" w W., a także stanowisko Dyrektora Departamentu Wojskowego Urzędu i Prezesa Zarządu Głównego Zrzeszenia "[...]" w przedmiocie legalność wyciągu z rozkazu Nr [...]/ zostały przeprowadzone bez uwzględnienia prawa strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania zagwarantowanego treścią art. 10 k.p.a. Trzeba także stwierdzić, iż brak w aktach sprawy wymienionych wyżej materiałów pozbawia sąd możliwości kontroli słuszności ich oceny dokonanej przez organ.

Powracając natomiast do reguł postępowania dowodowego zawartych w przepisach art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. należy uznać, iż organ uchybił i tym również zasadom procedury administracyjnej, w szczególności biorąc pod uwagę wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w przywoływanym wcześniej wyroku, a odnoszące się do materiałów historycznych. Należy bowiem stwierdzić, iż istnieje szereg dostępnych źródeł dokumentacyjnych zawierających informacje istotne z punktu widzenia oceny wiarygodności faktów podanych w toku sprawy przez skarżącego i jego świadków.

Ustalony w toku postępowania administracyjnego stan faktyczny pozwolił na przyjęcie, iż skarżący wywodzi swe żądanie z faktu przynależności organizacyjnej do NSZ, Armii Krajowej i [...]. Z życiorysu skarżącego wynika również, iż jego działalność związana była z obszarem b., a więc na terenie działalności [...] Okręgu Naczelnych Sił Zbrojnych. W tym zakresie Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych mógł skorzystać z informacji zawartych w opracowaniach L.Ż. /vide "Materiały do bibliografii Narodowych Sił Zbrojnych od roku 1982, Piotr Szucki/.

W zakresie faktów dotyczących współpracy skarżącego z terenem W., a to z W.J. ps. [...] pomocnym dla skonfrontowania informacji historycznych z faktami podanymi przez skarżącego, przede wszystkim co do osoby o pseudonimie "[...]" działającej na terenie L., są opracowania dotyczące "ściany wschodniej" – Kazimierza Krajewskiego i Tomasza Łabuszewskiego, a także wydane przez IPN opracowanie Sławomira Poleszaka i Rafała Wnuka.

Powołując się na działalność w Armii Krajowej skarżący w swoim życiorysie używa nazwy AKO odnosząc się do AK Ojczyzna z terenu b. Dla konfrontacji powyższej informacji z materiałami historycznymi, w szczególności co do wyjaśnienia nazwy AKO powinien organ skorzystać z opracowania wymienionych już wcześniej autorów – Kazimierza Krajewskiego i Tomasza Łabuszewskiego "Białostocki Okręg AK /AKO/ lipiec 1944 – sierpień 1945 zawierającego bogate źródło wiedzy na temat nazwisk osób należących do tego ugrupowania.

Duże znaczenie dla oceny sprawy mają również zeszyty historyczne [...] redakcji Janusza Kurtyka, które mogłyby pozwolić na dokonanie porównania zebranych w nich danych ze wskazanymi przez skarżącego nazwiskami i odnoszącymi się według skarżącego do tych nazwisk pseudonimami /przykładowo "Topór", "Młot", "Czarny"/.

Wskazane pozycje naukowe podane zostały powyżej wyłącznie wybiórczo i nie stanowią pełnej listy opracowań dokumentalnych, które mogłyby zostać wykorzystane przez organ w ponownym rozpoznawaniu żądania J.B. przyznania mu uprawnień kombatanckich.

Konkludując należy uznać, że w postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji miały miejsce uchybienia proceduralne o istotnym znaczeniu dla wyniku sprawy.

Należy podkreślić, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie zawierająca rzetelnej i przekonywującej argumentacji w zakresie oceny zebranego materiału w żadnej mierze nie może być uznana za spełnienie obowiązku organu wynikającego z art. 9 k.p.a. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zbyt ogólnikowo i lakonicznie organ uzasadnił swoje stanowisko w przedmiocie odmowy wiarygodności oświadczeniom świadków, co stanowi wręcz naruszenie art. 8 i art. 9 k.p.a, a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a.

Jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem – zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracji /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 1995 r. sygn. SA/Lu 2479/94 publ. LEX nr 27106/.

Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji niewątpliwie wpływać też musi naruszenie zasady przekonywania, uregulowanej w treści art. 11 k.p.a. Reguła ta powinna przenikać do całokształtu działań administracji w toku całego postępowania. W szczególności duże znaczenie dla realizacji wskazanej zasady ma przedstawienie procesu ustalania stanu faktycznego i zastosowania do niego przepisu prawa w uzasadnieniu decyzji. Wyjaśnienie stronie zasadności decyzji może sprzyjać powstaniu u niej przekonania, że decyzja, chociaż niekorzystna dla niej, jest zasadna, co ma ogromny wpływ na efektywność działań organów /por. S.Rozmaryn. O zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. PiP 1961. Nr 12, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 1984 r. sygn. akt SA/Po1122/83 nie publ., W.Dawidowicz. Postępowanie Administracyjne. Zarys Wykładu. Warszawa 1983/.

Nadto, w konsekwencji nieprawidłowości uzasadnienia decyzji, nie jest możliwa należyta ocena rozstrzygnięcia w aspekcie jego zgodności z prawem materialnym.

W świetle powyższego należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 8, art. 9, art. 11, art. 127, art. 107 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazane wyżej okoliczności powinny zostać w sposób jednoznaczny ustalone i poddane wszechstronnej analizie, co pozwoli dopiero na podjęcie trafnej, znajdującej oparcie w obowiązujących przepisach decyzji administracyjnej.

Nie bez znaczenia dla oceny słuszności żądania skarżącego pozostają materiały dotyczące T. i Z. B., które muszą pozostawać w posiadaniu kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, bowiem przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie rozstrzygana była sprawa obydwóch tych osób /sygn. akt V SA 2658/03 i 2657/03/.

Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c.

SJ/