Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2507/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata L. L. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy w sprawie ze skargi M. I. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 19 lutego 2015 r. ustanowił dla skarżącego M. I. adwokata z urzędu w sprawie z jego skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pełnomocnikiem strony wyznaczyła adwokata L. L.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2507/14 uchylił zaskarżoną decyzję.

Adwokat L. L. w piśmie z dnia 30 sierpnia 2015 r. złożył wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego powiększonego o poniesione wydatki.

Referendarz sądowy postanowieniem z 21 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2507/14 odmówił przyznania pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu przed Sądem I instancji. Referendarz stwierdził, że pełnomocnik we wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy nie zawarł oświadczenia potwierdzającego, że wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości lub w części.

W dniu 27 listopada 2015 r. adw. L. L. złożył drugi wniosek o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną skarżącemu pomoc prawną. We wniosku oświadczył, że wynagrodzenie za pomoc prawna nie zostało opłacone.

Stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Koszty pomocy prawnej są przyznawane na wniosek pełnomocnika, który powinien zawierać oświadczenie, że nie zostały one zapłacone w całości lub w części (§ 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz.U. z 2013 r. poz. 461).

W rozpoznawanej sprawie trzeba przede wszystkich podkreślić, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się że oświadczenie o tym, iż koszy z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów i jego brak nie podlega uzupełnieniu na podstawie art. 49 p.p.s.a. (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. np. postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r. I OZ 390/08 i z dnia 28 sierpnia 2008 r. I OZ 6615/08 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 9 września 2011 r. III SPP 27/11 i z 22 października 2015 r. II UZ 28/15).

Skoro brak wspomnianego oświadczenia powoduje utratę prawa do zwrotu kosztów pomocy prawnej potwierdzoną ostatecznym postanowieniem o odmowie zwrotu tych kosztów, to należy przyjąć, że nie jest dopuszczalne ponowne złożenie takiego wniosku uzupełnionego o wymagane oświadczenie.

Profesjonalny pełnomocnik powinien mieć świadomość tego, że ponosi negatywne skutki niewykonania obowiązków określonych w przepisach prawnych dotyczących przyznawania wynagrodzenia za udzieloną z urzędu i nieopłaconą pomoc prawną.

Z powyższych względów, odmówiono pełnomocnikowi z urzędu przyznania żądanych kosztów.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.