Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 235/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3, art. 232 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji środków pieniężnych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić W. R. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną z tytułu wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 marca 2020 r. W. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] wydane w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji środków pieniężnych.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 20 marca 2020 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku skargi poprzez wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis wezwania został skarżącej doręczony w sposób prawem przewidziany w dniu 27 maja 2020 r. (potwierdzenie odbioru k. 21).

W zakreślonym terminie wskazany wyżej brak formalny skargi nie został usunięty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 57 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma sądowego, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wspomniane wyżej podstawowe wymagania przewidziane dla pisma zostały określone w art. 46 p.p.s.a., w którym wskazano m.in. że w przypadku gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku (art. 46 § 2 p.p.s.a., który stanowi, pkt 1 lit. b). Jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W stosunku do skargi skutkiem nieuzupełnienia w terminie braków formalnych jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Odnosząc przytoczone regulacje do stanu faktycznego sprawy niniejszej wskazać należy, że wezwanie do uzupełnienia braku skargi wraz z przewidzianym prawem pouczeniem, zostało skarżącej skutecznie doręczone w dniu 27 maja 2020 r., a zatem przewidziany prawem termin do jego uzupełnienia upłynął bezskutecznie z dniem 3 czerwca 2020 r.

Mając na względzie powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 należało orzec jak w sentencji. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowi art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zwraca stronie z urzędu cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, a postanowienie w przedmiocie zwrotu może być wydane na posiedzeniu niejawnym.