Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 857/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-04-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dagmara Dominik po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca złożyła skargę na wskazaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn. Pismem z dnia [...] złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania tytułu egzekucyjnego prowadzonego przez poborcę podatkowego Urzędu Skarbowego w W.. W uzasadnieniu wskazała, że prowadzenie egzekucji przez poborcę podatkowego bez uprzedniego rozpatrzenia skargi przez WSA we Wrocławiu może doprowadzić stronę skarżąca do niepowetowanych strat. Sąd pismem z dnia [...] wezwał stronę skarżącą do doprecyzowania ww. wniosku. Pismem z dnia [...] strona skarżąca wskazała, że pismo z dnia [...] jest wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższych regulacji wynika, iż zasadą jest, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Natomiast instytucja "wstrzymania wykonania decyzji" ma charakter szczególny. Postępowanie w sprawie wstrzymania jej wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, iż okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.

Jednocześnie, co ma istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy, przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Prze pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie - nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2006 r. s. 186).

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn, a więc decyzja, która ze swej istoty nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania.

Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.