Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1562/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Maryla Wiśniewska, Protokolant sekretarz sądowy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania statusu bezrobotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - utrzymano w mocy orzeczenie Starosty [...] z [...] lutego 2019 r. o odmowie przyznania p. M.J., zwanej dalej "Wnioskodawcą", statusu osoby bezrobotnej od [...] stycznia 2016 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

- [...] stycznia 2016 r. Wnioskodawca zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w S., zwanego dalej "UP", w celu zarejestrowania jako osoba bezrobotna: decyzją z [...] lutego 2016 r. organ I. instancji odmówił przyznania mu statusu osoby bezrobotnej od [...] stycznia 2016 r.; wobec odwołania Wnioskodawcy, organ II. instancji utrzymał w mocy to orzeczenie; Wnioskodawca wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który - wyrokiem z 3 listopada 2016 r. (sygn. akt II SA/Wa 1098/16) - uchylił decyzje organów obu instancji; w uzasadnieniu orzeczenia wskazano: "Punkt[em] wyjścia do rozważań na temat prawidłowości wydanych decyzji jest interpretacja art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 z późn. zm.) odnosząca się do definicji bezrobotnego w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lutego 2011 r. który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, I oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: (...) pkt f nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:

- zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

- nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Za w pełni prawidłową uznać należy konstatację organu odwoławczego, że tylko formalne wykreślenie działalności gospodarczej z ewidencji, zawieszenie tej działalności lub jej nierozpoczęcie stanowi pozytywną przesłankę do uzyskania i posiadania statusu osoby bezrobotnej. Zastosowanie ma w tym zakresie zasada domniemania prawdziwości danych wpisanych do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP na podstawie art. 33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 z późn. zm.). Stosownie do powołanego przepisu domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Z przepisu tego wynika obowiązek osoby, która wpis taki posiada, jego uaktualniania zgodnie z aktualnym stanem faktycznym. W aktach sprawy znajduje się kopia pisma skarżącej skierowane do Urzędu Skarbowego (...) noszące datę [...] maja 2002 r., w którym informuje iż z dniem [...] maja 2002 r. zawiesza prowadzenie działalności gospodarczej, a o terminie jej wznowienia poinformuje Urząd osobnym pismem. W ocenie Sądu okoliczność ta nie została przez organy wyjaśniona, a miała kluczowe znaczenie dla sprawy do uznania, czy skarżąca spełnia warunki do przyznania statusu osoby bezrobotnej. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że skarżąca do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji załączyła kopię komunikatu Ministra Gospodarki, z którego wynika, że w związku z uruchomieniem od dnia 1 lipca 2011 r. Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej stwierdzono, że wpisy w ewidencjach gminnych były tworzone na przestrzeni lat i zawarte w nich informacje mogą wymagać korekty, w zależności od daty dokonania wpisu oraz sposobu prowadzenia ewidencji. W tym zakresie organy również nie przeprowadziły stosownych ustaleń. Reasumując stwierdzić należy, że organy obu instancji naruszyły wcześniej powołane przepisy postępowania administracyjnego, a organ odwoławczy naruszył również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która została wydana z naruszeniem prawa. Rozpatrując ponownie sprawę organy zobowiązane są usunąć stwierdzone uchybienia, a w szczególności ustalić, czy faktycznie zaistniała przesłanka określona w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uniemożliwiająca przyznanie skarżącej statusu osoby bezrobotnej.".

- organ I. instancji - w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania – decyzją z [...] kwietnia 2017 r. odmówił Wnioskodawcy przyznania statusu bezrobotnego; od orzeczenia tego Wnioskodawca złożył odwołanie; ostatecznie uznano, że zostało ono wniesione w terminie – zreferowano bieg sprawy w danym zakresie; orzeczeniem z [...] września 2018 r. organ II. instancji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia,

- po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego - decyzją z [...] lutego 2019 r. - ponownie odmówiono Wnioskodawcy przyznania statusu bezrobotnego od [...] stycznia 2016 r.; wniósł on od niej odwołanie,

- przywołano ponownie definicję pojęcia bezrobotnego, zawartą w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zwanej dalej "ustawą o zatrudnieniu"; przytoczono ją uprzednio - referując wyrok o sygn. akt II SA/Wa 1098/16; wskazano, że przepis ten jest bezwzględnie obowiązujący,

- materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o zatrudnieniu - w szczególności art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f - w brzmieniu ma dzień [...] stycznia 2016 r. - w dniu, w którym Wnioskodawca zgłosił się do UP w celu rejestracji jako osoba bezrobotna; z jego treści wynika, że sam fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stanowi przesłankę do odmowy uznania za osobę bezrobotną; bez znaczenia pozostaje, czy działalność była faktycznie prowadzona lub też nie (tak: m.in. wyroki NSA o sygn. akt I OSK 2298/11 oraz 766/18 - dostępne w na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych),

- z akt sprawy wynika, że Wnioskodawca rozpoczął działalność gospodarczą [...] lutego 2002 r. - pod rządami, uchylonej - z dniem 21 sierpnia 2004 r. - ustawy z 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. z 1999 r. Nr 101 poz. 1178, ze zm.); zgodnie z art. 7e ust. 1 pkt 5 tej ustawy wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku niezgłoszenia informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zgłoszenia informacji o zawieszeniu jej wykonywania; art. 7e ust. 1 a ustawy - Prawo działalności gospodarczej przewiduje wyjątkowy tryb postępowania wobec przedsiębiorcy, który przed upływem 24 miesięcznego, maksymalnego okresu zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej nie zgłosił informacji o wznowieniu jej wykonywania; zgodnie z nim warunkiem wykreślenia wpisu do ewidencji działalności gospodarczej - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 - jest uprzednie pisemne wezwanie i wyznaczenie dodatkowego trzydziestodniowego terminu na dokonanie zgłoszenia informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej; ustawę - Prawo działalności gospodarczej uchylono ustawą z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej; zgodnie z art. 30 ust. 1 tej ustawy - w brzmieniu na dzień [...] stycznia 2016 r. - przedsiębiorca byt obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu - w terminie 7 dni od dnia zmiany danych oraz o wykreślenie wpisu - w terminie 7 dni od dnia trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej,

- w aktach sprawy znajduje się skierowane do Urzędu Skarbowego pismo Wnioskodawcy; informuje tam, że z dniem [...] maja 2002 r. zawiesza prowadzenie działalności gospodarczej; nie zawiera ono jednakże pieczęci urzędu, do którego zostało skierowane, potwierdzającej jego tam wpływ; pismem z [...] kwietnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej jako "US") - w odpowiedzi na zapytanie organu I. instancji – poinformował: "w tutejszym Urzędzie nie odnotowano wpływu pisma z dnia [...].05.2002 r. dot. zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę wskazaną w piśmie."; zapytania o zgłoszenie przez Wnioskodawcę zawieszenia bądź likwidacji wykonywania działalności gospodarczej organ I. instancji skierował też do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, dalej jako "ZUS", oraz Urzędu Dzielnicy [...] m. W.; Prezydent m. W. - w zaświadczeniu z [...] marca 2017 r. - wskazał, że Wnioskodawca nie zgłaszał do organu ewidencyjnego zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, oraz że wpis przedsiębiorcy - w dniu [...] listopada 2011 r. - przeniesiono z ewidencji gminnej do Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej, zwanej dalej "Ewidencją Centralną"; ZUS - w piśmie z [...] kwietnia 2017 r. - wskazał, że Wnioskodawca podlega ubezpieczeniu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności od [...] marca 2002 r. do nadal oraz: "w/w wyrejestrował działalność gospodarczą z dniem [...].05.2002 r.",

- ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z Ewidencji Centralnej, wygenerowanego [...] listopada 2018 r. wynika, że [...] marca 2018 r. nastąpiło wykreślenie wpisu Wnioskodawcy z tego rejestru oraz zaprzestał on wykonywania działalności gospodarczej [...] maja 2002 r.; pismem z [...] listopada 2018 r. organ I. instancji skierował pytanie do Ministerstwa Przedsiębiorczości i Technologii:

- na czyj wniosek wykreślono działalność gospodarczą Wnioskodawcy z Ewidencji Centralnej z dniem [...] marca 2018 r. oraz

- kto wskazał datę zaprzestania prowadzenia tej działalności od [...] maja 2002 r.;

odpowiedzi udzielono pismem z [...] grudnia 2018 r.; wskazano tam, że [...] marca 2018 r. Wnioskodawca złożył - w Urzędzie Gminy S. - wniosek o wykreślenie wpisu z Ewidencji Centralnej; podał on - jako datę zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej – [...] maja 2002 r.,

- pismem z [...] listopada 2018 r. organ I. instancji wystąpił o wyjaśnienie rozbieżności w danych z ZUS, przekazanych pismem z [...] kwietnia 2017 r. oraz o udzielenie informacji, czy były dokonywane korekty zgłoszeń i raportów, a jeżeli tak, to na czyj wniosek; pismem z [...] grudnia 2018 r. udzielono odpowiedzi: "Konto płatnika zostało uporządkowane na podstawie informacji z US - nie składała zeznań, CEIDG oraz oświadczenia ubezpieczonej"; ponadto z pisma wynikało, że [...] maja 2018 r. sporządzono z urzędu dokument wyrejestrowujący z ubezpieczeń od [...] marca 2002 r.,

- pismem z [...] listopada 2018 r. organ I. instancji zwrócił się do Wnioskodawcy o wskazanie, w której prokuraturze znajdują się dokumenty, potwierdzające zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej w 2002 roku; wystąpiono ponadto do niego o przedłożenie pism potwierdzających, że występował do prokuratury o wydanie dokumentów, dotyczących wyrejestrowania działalności gospodarczej oraz odpowiedzi, jaką otrzymał z prokuratury w tej sprawie; pismem z [...] grudnia 2018 r. Wnioskodawca poinformował, że potwierdzające wyrejestrowanie działalności gospodarczej dokumenty znajdują się w Prokuraturze Rejonowej W. [...], zwanej dalej "Prokuraturą"; w załączeniu przedłożył kserokopię pisma z [...] lutego 2016 r., skierowanego do tej prokuratury oraz oświadczył, że nie otrzymał na nie odpowiedzi; ponadto wskazał, że pisma z lat 2003-2016 znajdują się w aktach sprawy, prowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie; załączona kserokopia pisma z [...] lutego 2016 r. do Prokuratury - zatytułowanego "Wniosek o zwrot zarekwirowanych dowodów rzeczowych" - nie zawiera pieczęci urzędu, do którego je skierowano, a która potwierdzałaby jego wpływ; nie załączono także dokumentu, potwierdzającego nadanie przesyłki poleconej w placówce pocztowej; Wnioskodawca przedłożył natomiast kserokopię protokołu oddania rzeczy z [...] marca 2005 r.; pismem z [...] grudnia 2018 r. organ I. instancji zwrócił się do Prokuratury o informację, czy w aktach postępowania o wskazanej sygnaturze znajdują się dokumenty, potwierdzające, że Wnioskodawca zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej w 2002 roku; poproszono też o wydanie kserokopii tych dokumentów; w aktach sprawy nie ma odpowiedzi na powyższe pismo,

- pismem z [...] lutego 2019 r. organ I. instancji poinformował Wnioskodawcę o przysługującym mu prawie uczestnictwa w każdym stadium postępowania oraz wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów; pismo to doręczono Wnioskodawcy, co wynika z potwierdzenia odbioru przesyłki,

- po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że w dniu [...] stycznia 2016 r. - gdy Wnioskodawca zgłosił się do UP w celu rejestracji jako osoba bezrobotna - istniały przesłanki do odmowy uznania go za osobę bezrobotną, w związku z zarejestrowaną przezeń działalnością gospodarczą, i wynikającym z treści wpisu do ewidencji terminem jej rozpoczęcia; bez znaczenia było, że [...] marca 2018 r. wykreślono działalność gospodarczą, a Wnioskodawca - jako datę jej zakończenia - podał [...] maja 2002 r.; zgodnie z przepisami w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, to przedsiębiorca jest zobowiązany do aktualizacji danych, zawartych we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej; z wydruku z systemu komputerowego Ewidencji Centralnej - wygenerowanego [...] listopada 2018 r. - wynika, że wpis o wykonywaniu działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę wykreślono dopiero [...] marca 2018 r.,

- podkreślono, że w dniu rejestracji w UP poinformowano Wnioskodawcę, że status osoby bezrobotnej może zostać przyznany osobie, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo - po złożeniu wniosku o wpis - zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej; świadczy o tym własnoręczny podpis Wnioskodawcy na dokumencie - "Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" (w dniu [...] stycznia 2016 r.); w treści tej informacji wyraźnie wskazano, że dla uzyskania i posiadania statusu osoby bezrobotnej znaczenie ma fakt nieposiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, nie zaś nieprowadzenia działalności gospodarczej,

- ze względu na to, że - rejestrując się w UP [...] stycznia 2016 r. - Wnioskodawca miał aktywny wpis do ewidencji działalności gospodarczej i nie złożył wniosku o zawieszenie wykonywania tej działalności, nie spełniał w tym terminie warunków do nabycia statusu osoby bezrobotnej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu; przepis ten wyraźnie wskazuje, że samo posiadanie wpisu uniemożliwia nabycie statusu osoby bezrobotnej; co za tym idzie, bez znaczenia jest nieprowadzenie tej działalności przez osobę, ubiegającą się o przyznanie statusu bezrobotnego,

- nadmieniono, że Wnioskodawca - z chwilą podjęcia decyzji o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej - przyjął na siebie również określone obowiązki, w tym dopełnienia wszelkich formalności, związanych z późniejszym jego wykreśleniem; niewykreślenie wpisu o działalności gospodarczej - przed zgłoszeniem się do UP w celu rejestracji jako bezrobotny - należy uznać za brak zachowania należytej staranności w działaniu; Wnioskodawca był do niej zobowiązany, jako przedsiębiorca; w aktach sprawy nie ma jakiegokolwiek dowodu, który by potwierdzał, że inicjował on wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej lub chociażby próbował tego dokonać,

- w dokumentacji sprawy znajduje się jedynie informacja, że Wnioskodawca informował US o zawieszeniu działalności gospodarczej od [...] maja 2002 r.; mogłoby to potwierdzać nieprowadzenie przezeń działalności gospodarczej; nie może jednak stanowić dowodu nieposiadania wpisu w ewidencji działalności gospodarczej; jak wynika z Ewidencji Centralnej wpisu Wnioskodawcy do ewidencji dokonano [...] lutego 2002 r.; natomiast na jego wniosek - dopiero [...] marca 2018 r., - wykreślono wpis z ewidencji działalności gospodarczej; zatem w okresie od [...] lutego 2002 r. do [...] marca 2018 r. Wnioskodawca miał aktywny wpis do ewidencji działalności gospodarczej i nie było wpisów o zawieszeniu działalności gospodarczej,

- ciężar wykazania istnienia ewentualnego błędu w Ewidencji Centralnej spoczywał wyłącznie na Wnioskodawcy; wyklucza to możliwość wszczęcia postępowania w tym zakresie z urzędu przez organy UP; sprostowanie informacji zawartych w Ewidencji Centralnej mogłoby stanowić podstawę do odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie przyznania Wnioskodawcy statusu bezrobotnego; złożenie przez Wnioskodawcę [...] marca 2018 r. podania o formalne wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej potwierdza, że nie kwestionował danych zawartych w Ewidencji Centralnej oraz wcześniej nie dopełnił obowiązku wykreślenia wpisu,

- podnoszone przez Wnioskodawcę w odwołaniu argumenty - że nie prowadził działalności gospodarczej od 2002 roku, nie odprowadzał podatków czy składek na ubezpieczenia - nie mają wpływu na rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie; w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu, argument Wnioskodawcy, że nie prowadził działalności gospodarczej od 2002 roku jest pozbawiony znaczenia prawnego; w stanie prawnym w dacie rejestracji Wnioskodawcy w UP, nieprowadzenie działalności gospodarczej nie było równoznaczne z nieposiadaniem wpisu w ewidencji działalności gospodarczej; wobec treści danego przepisu nie ma możliwości przyznania statusu bezrobotnego osobie posiadającej wpis do ewidencji działalności gospodarczej,

- w kwestii zarzutu naruszenia przez organ I. instancji przepisów postępowania - w opinii organu odwoławczego, wydając zaskarżoną decyzję, ich nie naruszono; zebrano cały materiał dowodowy i poddano ocenie; w jej wyniku stwierdzono, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania Wnioskodawcy statusu osoby bezrobotnej; ponadto w przedmiotowej sprawie nie zachodzą wątpliwości, co do treści normy prawnej; definicja bezrobotnego w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu nie budzi wątpliwości oraz nie pozostawia miejsca na swobodę interpretacyjną w kwestii posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej; potwierdza to orzecznictwo sądowo administracyjne; organ odwoławczy podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z 4 października 2011 r. (sygn. akt III SA/GI 207/11 dostępny w CBOSA); wskazano tam, że organ administracji jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, ale strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro udowodnienie bądź nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania dla niej decyzji niekorzystnej,

- w podnoszonej w odwołaniu kwestii, że Wnioskodawca nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy, ponieważ nie został poinformowany przez organ I. instancji o 7-dniowym terminie na tę czynność przed wydaniem decyzji, wskazano: pismem z [...] lutego 2019 r. poinformowano Wnioskodawcę o przysługującym mu prawie uczestnictwa w każdym stadium postępowania oraz prawie do przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii oraz odpisów; nie wskazano tam wprawdzie terminu do dokonania tych czynności; podano jednak numer telefonu, pod którym Wnioskodawca mógł uzyskać szczegółowe informacje oraz umówić się w urzędzie - w celu realizacji przysługującego mu uprawnienia; organ winien był poinformować Wnioskodawcę o przysługującym mu uprawnieniu na początku postępowania administracyjnego, aby faktycznie mógł uczestniczyć w każdym jego stadium; mimo niedopełnienia tego obowiązku każdorazowo - w pismach przedłużających termin zakończenia postępowanie administracyjnego - organ wskazywał, z jakiego powodu to następuje; Wnioskodawca miał zatem wiedzę na temat okoliczności sprawy, które mają wpływ na jej rozstrzygnięcie,

- co do naruszenia z art. 107 § 3 K.p.a., decyzja organu I. instancji nie uchybia prawu; zawiera wszystkie elementy określone w tym przepisie; zastosowaną podstawę prawną oraz motywy podjętego w sprawie rozstrzygnięcia wskazano w decyzji wystarczająco; z kolei rezultat postępowania - i wynikłe dla Wnioskodawcy konsekwencje z wydanej decyzji - są zgodne z prawem; są one skutkiem niespełnienia przez niego warunków nabycia statusu osoby bezrobotnej - określonych w ustawie o zatrudnieniu,

- w tym stanie faktycznym i prawnym, argumenty przedstawione przez Wnioskodawcę w odwołaniu, nie mają wpływu na przyznanie statusu osoby bezrobotnej - nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji organu I. instancji.

W szeroko uzasadnionej skardze, Wnioskodawca podnosił, że wydając kwestionowaną decyzję nie zrealizowano wytycznych, zawartych w wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1098/16. Rozpoznając sprawę popełniono te same błędy i sformułowano tak samo nieprawidłowe oceny, do jakich doszło przy wydaniu decyzji uchylonych uprzednio przez Sąd. Mylnie oceniono, jakoby Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą. Przeczy temu w szczególności to, że nie spełniał żadnych wymogów formalnych z tym związanych - przedkładanie stosownych urzędowych dokumentów - zaś US nie wszczynał w stosunku do niego żadnych postępowań dyscyplinujących. Nie były też odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne a wyjaśnienie ZUS nie są spójne. W takiej sytuacji bez znaczenie jest brak dowodu zawiadomienia US o zawieszeniu działalności (doręczenia pisma). Organ pominął też wskazanie Sądu, że w Ewidencji Centralnej mogą się znajdować dane nieaktualne. Wnioskodawca zgłaszał zaprzestanie działalności lecz nie może przedstawić na to dowodów. Znajdują się one w posiadaniu Prokuratury i nie udało się ich odzyskać. Pominięto też nieprawidłowości, do jakich doszło w postępowaniu przed organem I. instancji, gdy - w dniu przybycie do urzędu, w celu zapoznania się z aktami sprawy, wobec stosownej informacje organu - Wnioskodawca dowiedział się, że decyzję już wydano. Podnoszono, że organ - wbrew faktom – przyjmuję, jakoby Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą. Tymczasem nie została ona nawet podjęta w 2002 roku. Organ bezzasadnie przywoływał poglądy judykatury, gdzie wskazuje się na znaczenie stosownego wpisu w ewidencji. Sąd – w orzeczeniu o sygn. akt II SA/Wa 1098/16 - zobowiązał go natomiast do wyjaśnienia, czy działalność była w istocie przez Wnioskodawcę prowadzona. Przeczą zaś temu liczne okoliczności sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W trakcie rozprawy Wnioskodawca wyjaśniał, że związane z wyrejestrowaniem działalności gospodarczej dokumenty przesyłał księgowy, z instytucji w której był wcześniej zatrudniony. Prowadził on sprawy firmy Wnioskodawcy. Wszelkie związane z ówcześnie prowadzoną działalnością dowody pozostają w dyspozycji Prokuratury. Poza kierowaniem pism z prośbą o dokumenty, Wnioskodawca nie inicjował żadnych procedur prawnych w celu ich odzyskania.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Organ odwoławczy właściwie skonstatował brak wystąpienia w sprawie przesłanek dla zarejestrowania Wnioskodawcy jako osoby bezrobotnej na dzień [...] stycznia 2016 r., w świetle obowiązujących wówczas regulacji normatywnych.

Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie, co następuje.

Błędnie wywodzono w skardze, jakoby z treści uzasadnienia wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1098/16 wynikał dla organu administracji obowiązek ustalenia, czy Wnioskodawca - na dzień zgłoszenia się do rejestracji, jako bezrobotny - prowadził działalność gospodarczą. Sąd wskazał jedynie na potrzebę wyjaśnienia wątpliwości, jaką była faktycznie treść Ewidencji Centralnej na dany dzień. Wątpliwość ta – jak wskazał Sąd - była uzasadniona zarówno treścią, znajdującego się w aktach pisma Wnioskodawcy, adresowanego do US, jak i informacji, że w Ewidencji Centralnej mogła zawierać błędy.

W tych ramach organ obowiązany był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. W jego następstwie słusznie skonstruowano, że nie ma podstaw do uznania, jakoby Wnioskodawca uczynił zadość obowiązkom i zgłosił stosowne zmiany do ewidencji przedsiębiorców - prowadzonej ówcześnie (w 2002 roku gdy działalność zawieszano, czy jej nie podjęto) przez organy gminy. Gdyby nawet uznać, że pismo Wnioskodawcy o zawieszeniu działalności wpłynęło kiedyś do US - co mogłoby uzasadniać, podkreślane przez Wnioskodawcę nieegzekwowanie odeń stosownych obowiązków formalnych (składanie oświadczeń, deklaracji) - nie może to dowodzić faktu złożenia stosownej informacji także do organu, prowadzącego stosowną ewidencję. Zresztą obecne twierdzenia, że tego dokonano Wnioskodawca opiera na założeniu, jakoby uczyniła to ówcześnie osoba, wykonująca w danym zakresie zadania na jego rzecz. Zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania przemawiają jednak przeciw przyjęciu, jakoby równocześnie nie zachowały się zarówno dokumenty potwierdzające złożenie zawiadomienia o zaprzestaniu czy zawieszeniu działalności do US, jak i do stosownej ewidencji oraz organów ubezpieczeniowych (ZUS). Jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji, informację z ZUS o zaprzestaniu działalności przez Wnioskodawcę od 2002 roku oparto na jego własnym oświadczeniu, złożonym współcześnie, nie zaś na dokumentach źródłowych – z zakresu, gdy dane zdarzenie miało miejsce.

Jeszcze raz należy podkreślić za organem, że - z punktu widzenia uwarunkowań materialno prawnych, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu - kluczowe znaczenie ma to, czy Wnioskodawca był wpisany do stosownej ewidencji, jako aktywnie prowadzący działalność gospodarczą, na dzień wystąpienia o rejestrację jako bezrobotny, nie zaś czy faktycznie jakąkolwiek działalność prowadził. Rolą organu było jedynie wyjaśnienie, jaka powinna być treść ewidencji wobec stosownych czynności Wnioskodawcy nie zaś, co powinno w niej być, gdyby ich dopełnił - zgłosił zaprzestanie bądź choćby zawieszenie działalności na czas obejmujący dzień wystąpienia z wnioskiem o rejestrację jako bezrobotny.

Wbrew wywodom skargi organ nie wskazywał w uzasadnieniu, jakoby Wnioskodawca przez cały czas - aż do wyrejestrowania 2018 roku - prowadził działalność gospodarczą. Wywiedziono natomiast trafnie, że działalność taka była zarejestrowana. Późniejsze zmiany oraz zamieszczenie w ewidencji informacji o uprzednim faktycznym zaprzestaniu działalności, nie skutkuje możliwością uznania, że została ona wcześniej z tejże ewidencji wykreślona, czy złożono wniosek o odnotowanie jej zawieszenia. Jak trafnie zauważa organ, inne skutki procesowe dla sprawy miałoby ewentualne sprostowanie danych w ewidencji, gdyby ustalono, że określonych wpisów, które powinny się tam znaleźć, nie zamieszczono z winy organu ewidencyjnego. Bezskuteczny natomiast - dla oceny stanu prawnego w 2016 roku, gdy Wnioskodawca chciał się zarejestrować jako bezrobotny - jest stosowny wpis dokonany na jego wniosek do Ewidencji Centralnej w 2018 roku.

Prowadzący postępowanie organ administracji - wobec stwierdzonych uwarunkowań – wyciągnął logiczne wnioski, oparte na zasadach doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania (tak: art. 80 K.p.a.). Wyczerpał także możliwości prowadzenia postępowania wyjaśniającego (w myśl art. 7 i 77 § 1 K.p.a.). W jego toku zwrócił się do Prokuratury w celu weryfikacji informacji od Wnioskodawcy. Nie uzyskał jednak odpowiedzi. Nie mając uprawnień procesowych w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę nie dysponował żadnymi środkami prawnymi do uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Z kolei Wnioskodawca - dysponując takimi możliwościami - nie podjął żadnych kroków prawnych (potwierdzone na rozprawie). Taki stan rzeczy wypada uważać za uzasadniający wątpliwości, co do wiarygodności twierdzeń Wnioskodawcy, jakoby istotne dokumenty znajdowały się w posiadaniu Prokuratury. Obowiązek dla organu informowania stron o istotnych okolicznościach sprawy nie obejmuje powinności ich instruowanie także, co do środków prawnych, jakie mogą zastosować dla uzyskania dowodów, które – wedle ich twierdzeń - są w posiadaniu innych instytucji. Tego rodzaju pomoc prawna wykracza poza obowiązek organu, zakreślone art. 9 K.p.a.

Bez znaczenia jest w sprawie, że - wobec braku stosownie precyzyjnych informacji - Wnioskodawca nie zdołał się zapoznać z aktami postępowania przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ I. instancji. Byłoby to istotne wyłącznie wówczas, gdybym mogło mieć istotny wpływ na wynik danej sprawy – np. w kontekście możliwości właściwego wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych. W danym przypadku skutków takich nie wskazano w skardze ani nawet nie sposób się ich dopatrzeć z urzędu. Wnioskodawca zapoznał się ze stanowiskiem organu I. instancji wobec treści uzasadnienia decyzji z [...] lutego 2019 r. i - wnosząc odwołanie - sformułował z nim polemikę. Do podnoszonych tam kwestii odniósł organ II instancji. Żadne istotne okoliczności sprawy nie pozostała niewyjaśnione. Tak więc naruszenie przepisów postępowania, w zakresie umożliwienia stronie w nim udziału, nie mogło mieć w danym przypadku znaczenia - w kontekście wpływu na wynik postępowania.

Gdyby natomiast Wnioskodawca uzyskał w przyszłości dokumenty, faktycznie stanowiące dowód na złożenie stosownego wniosku do ewidencji w 2002 roku, wobec zaprzestania bądź zawieszenia działalności, który – wobec zaniedbania organu ewidencyjnego – nie był uwzględniony, mogłoby to stanowić podstawę wznowienie postępowania, w myśl art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Okoliczności sprawy nie pozwala jednak aktualnie zakładać znacznego prawdopodobieństwa, aby dowody takie mogły zostać ujawnione. Brak więc przesłanek prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego (tak: zasada ekonomii postępowania – art. 12 § 1 K.p.a.).

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania, zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. Nie naruszono przepisu prawa materialnego, określającego przypadki, gdy osobę można zarejestrować jako bezrobotną ani przepisów postępowania w zakresie właściwego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Zaskarżony akt prawidłowo także uzasadniono (wymaganie z art. 107 § 3, w zw. z art. 8 § 1 i art. 11, K.p.a.) Przytoczono okoliczności faktyczne i prawne, które organ miał na uwadze, orzekając w sprawie. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), uzgodniono ocenę prawną i wytyczne, co do dalszego postępowania, sformułowane w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1098/16.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.