Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 618/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka /spr./ Asesor WSA Irena Wesołowska Protokolant Claudia Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 13,80 zł (słownie trzynaście 80/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 618/03

U z a s a d n i e n i e

Samorządowego Kolegium Odwoławczego działając na podstawie:

- art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity w Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856),

- art. 13 § 1 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.),

po rozpatrzeniu odwołania Pana P. K. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia

[...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 rok, decyzją z dnia [...] zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu SKO stwierdza, iż decyzją z dnia [...], organ podatkowy – Burmistrz Miasta ustalił podatnikom P. i P. K. podatek od nieruchomości za rok 2003 w kwocie 953,60 zł, za nieruchomość położoną przy ul. [...] i [...] w B. Podatkiem objęto budynek mieszkalny lub ich części o powierzchni 162 mkw., grunty pozostałe o powierzchni 592 mkw., budynki zajęte na działalność gospodarczą o powierzchni 42 mkw. oraz grunty związane z działalnością gospodarczą.

Od decyzji tej odwołał się Pan P. K. w części dotyczącej opodatkowania piwnic do wys. 2,20 m w budynku jednorodzinnym wybudowanym i oddanym do użytku w 1980 roku wyjaśniając, iż Prawo budowlane zezwalało na budowę pomieszczeń niemieszkalnych i piwnic do wysokości 2,20 m, i zobowiązanie do płacenia podatku od pomieszczeń stawia go w trudnej sytuacji.

Burmistrz Miasta przesyłając odwołanie w trybie art. 227 ustawy Ordynacja podatkowa, przekazał odwołanie do rozpatrzenia wskazując, brak podstaw prawnych do zmiany decyzji podatkowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzielając trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdza, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity w Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.), obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, które są właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Podstawę opodatkowania budynków i gruntów stanowi ich powierzchnia, a stawki podatkowe w wysokości zależnej od przeznaczenia nieruchomości, na każdy rok podatkowy określa uchwała rady gminy, na terenie której znajduje się nieruchomość (art. 4 i 5 ustawy).

Zgodnie z art. 6 ust. 6 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi gminy informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku w podatku od nieruchomości. Wójt, burmistrz lub prezydent ustala na podstawie danych zawartych w tych wykazach podatek od nieruchomości. Dokonują tego wydając decyzję podatkową.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że Pan P. K. w 1991 roku złożył wykaz nieruchomości, w którym wykazał do opodatkowania dom mieszkalny o powierzchni użytkowej 162 mkw. Na podstawie tak sporządzonego wykazu ustalano podatnikowi wymiar za poszczególne lata. Podobnie w 2002 roku opodatkowano budynek mieszkalny o powierzchni 162 mkw., decyzją z dnia 04.02.2002 r. Jak ustalono, podatnik nie składał informacji w sprawie podatku od nieruchomości dotyczącej powierzchni, która wpłynęłaby na zmianę sposobu naliczenia podatku. Organ podatkowy w piśmie przekazującym odwołanie poinformował, że w 2003 roku również nie wpłynęła taka informacja wobec czego ustalono podatek jak corocznie.

SKO podkreśla, iż organ podatkowy wydając decyzję powołał w podstawie prawnej m.in. art. 21 § 1 i § 5 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (informacji), wysokość zobowiązania podatkowego, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w informacji w sprawie podatku. Skoro podatnik nie złożył informacji mającej wpływ na zmianę opodatkowania, to organ podatkowy miał obowiązek przyjąć dotychczasowe dane. To powoduje, iż przy ustalaniu podatku od powierzchni budynku mieszkalnego, nie nastąpiło, zdaniem SKO, naruszenie przepisów podatkowych.

Jednocześnie SKO podkreśla, iż powyższe nie pozbawia podatnika złożenia organowi podatkowemu stosownej informacji mającej wpływ na zmianę decyzji wymiarowej; piwnice o czym mowa w odwołaniu, podlegają jednak opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podstawę opodatkowania stanowi art. 4 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż

1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawarł, iż użyte w ustawie określenie oznacza – "powierzchnia użytkowa budynku lub ich części – powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych: za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe".

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o jej uchylenie, ponownie kwestionuje naliczanie podatku od powierzchni piwnic, tj. powierzchni niemieszkalnych, do wysokości 2,20 m.

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ustalonym niespornie stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W sprawie niesporne jest, że na skarżącym ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 cyt.w. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. – o podatkach i opłatach lokalnych.

Kwestią sporną jest natomiast zasadność opodatkowania piwnic i strychu, znajdujących się w przedmiotowej nieruchomości o powierzchni 56 m2 wg stawek 100%.

Gdy chodzi o przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przepis art. 6 ust. 6 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi gminy informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku w podatku od nieruchomości. Wójt, burmistrz lub prezydent ustala na podstawie danych zawartych w tych wykazach podatek od nieruchomości. Dokonują tego wydając decyzję podatkową.

W rozważanej sprawie informacje o nieruchomości skarżącego sporządzone zostały na nieprawidłowym druku (wykaz nieruchomości – jako uzasadnienie decyzji o wymiarze zobowiązania łącznego). Wadliwy druk uniemożliwił skarżącemu precyzyjne podanie powierzchni użytkowej budynku z uwzględnieniem wysokości kondygnacji.

Stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, użyte w ustawie określenie oznacza – "powierzchnia użytkowa budynku lub ich części – powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych: za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe".

Piwnice zatem czy pomieszczenia strychowe podlegają opodatkowaniu podatnikem od nieruchomości. Podstawę opodatkowania stanowi art. 4 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Tymczasem dopisana na "wykazie nieruchomości" informacja "piwnice i strych... 56 m2 " – nie pozwala odpowiedzieć na pytanie czy jest to powierzchnia zaliczana do powierzchni użytkowej w 50% (jak chce skarżący) czy w 100% - jak uczyniły to organu.

W świetle powyższego, skoro skarżący wykaz nieruchomości sporządził na wadliwym druku, organ winien był wyjaśnić wątpliwości co do powierzchni piwnic, strychu i w tym celu wezwać skarżącego do sprecyzowania przedmiotu opodatkowania na prawidłowym druku, skoro od piwnic, strychu (gdy ich wysokość mieści się w świetle 1,40 - 2,20 m), wymierza się podatek, w wysokości 50%.

Brak powyższych ustaleń czyni decyzję wadliwą w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia skutkiem czego na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w wyroku.