Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 720/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par 2 ust 2 pkt 2, par 2 ust 6
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. T. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 46/10 w sprawie ze skargi A. T. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2009 r., [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia okresu ważności pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 46/10 odrzucił skargę A. T. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Zdrowia [...] października 2009 r., Nr [...]w przedmiocie odmowy przedłużenia okresu ważności pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w myśl § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej: rozporządzenie RM z 16 grudnia 2003 r.) wpis stały w sprawach skarg, dotyczących m.in. pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi wynosi 3.000 złotych. Sąd uznał, że skarga na decyzję dotyczącą dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego podlega opłacie określonej w § 2 ust 2 pkt 20 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r.

Wobec uiszczenia przez skarżącą - reprezentowaną przez radcę prawnego wpisu stałego od skargi w wysokości 200 zł zamiast w wysokości 3000 zł - Sąd na podstawie art. 221 p.p.s.a. odrzucił skargę.

A. T. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 219 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1. § 2 ust 2 pkt 20 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 roku, które to naruszenie polegało na zastosowaniu wskazanego przepisu w sprawie, w której nie znajdował on zastosowania;

2. § 1 ust 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 roku, które to naruszenie polegało na niezastosowaniu wskazanego przepisu w sprawie, w której winien być on zastosowany.

W uzasadnieniu kasatorka podniosła, że jej skarga nie dotyczy pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi. Skarżąca pozwolenie na taką działalność gospodarczą posiada i nie jest ono kwestionowane. Skarga dotyczy rozstrzygnięć Ministra Zdrowia dotyczących dostosowania obecnych artykułów leczniczych w zakresie ich szczegółowego opisu do wymogów unijnych, a także sporu dotyczącego ustalenia, czy substancje czynne wchodzące w skład produktu leczniczego mają - zgodnie z definicją ustawową zawartą w ustawie z dnia 6 września 2001 – Prawo farmaceutyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r., Nr 45, poz. 271 ze zm., dalej: ustawa - Prawo farmaceutyczne) – ugruntowane zastosowanie medyczne na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej.

Stąd, w ocenie skarżącej skarga została opłacona w prawidłowej wysokości 200 zł stosownie do § 1 ust 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Pismem, które podlega opłacie jest między innymi skarga. W wypadku gdy od skargi nie zostanie uiszczona należna opłata, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił opłatę w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Zgodnie zaś z art. 221 p.p.s.a obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odrzucił skargę wniesioną przez pełnomocnika skarżącej – radcę prawnego i opłaconą wpisem w wysokości 200 zł. Sąd wskazał, że skarga nie została opłacona prawidłowo tj. w wysokości wskazanej w § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. Powołany przepis określa wpis należny w sprawach skarg dotyczących zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi.

W tym stanie sprawy należało rozważyć, czy skarga na decyzję Ministra Zdrowia w przedmiocie odmowy przedłużenia okresu ważności pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego dotyczy zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi.

Stosownie do art. 75 pkt 17 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) podejmowanie i wykonywanie działalności w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi wymaga uzyskania zezwolenia w zakresie określonym w ustawie– Prawo farmaceutyczne. Powołana ustawa, regulując kwestie związane z wytwarzaniem i obrotem produktami leczniczymi, wymaga dla podejmowania działalności polegającej na wytwarzaniu produktów leczniczych zezwolenia na wytwarzanie (art. 38 ust. 1 ustawy – Prawo farmaceutyczne), a dla działalności polegającej na imporcie tych produktów - zezwolenia na import (art. 38 ust. 1a ustawy – Prawo farmaceutyczne). Zezwolenie jest również konieczne dla podjęcia działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego produktami leczniczymi, zastrzeżonego dla hurtowni farmaceutycznych, składów celnych i konsygnacyjnych produktów leczniczych (art. 72 ustawy – Prawo farmaceutyczne). W obu przypadkach organem właściwym do wydania pozwoleń jest Główny Inspektor Farmaceutyczny, a adresatem tych decyzji jest podmiot wyrażający wolę prowadzenia tego rodzaju działalności.

W rozpoznawanej sprawie skarga nie dotyczy zezwolenia na produkcję lub obrót hurtowy środkami farmaceutycznymi lecz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu konkretnego farmaceutyku. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 26 ustawy - Prawo farmaceutycznego "pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu - jest decyzja wydana przez uprawniony organ, potwierdzająca, że dany produkt leczniczy może być przedmiotem obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Organem uprawnionym, zgodnie z art. 7 ust 2 ustawy – Prawo farmaceutyczne – jest minister właściwy do spraw zdrowia. Z przytoczonej definicji ustawowej pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wprost wynika, że nie jest to decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wymienionym w § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. W związku z tym określenie wpisu należnego od skargi na podstawie tego ostatnio wymienionego przepisu było nieuzasadnione.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nietrafnie wskazała jako podstawę ustalenia wpisu od skargi § 1 ust 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. Wskazana jednostka redakcyjna § 1 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 r., nie posiada ustępu 1, dzieli się na 4 punkty. Treść § 1 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 r. dotyczy wpisu stosunkowego, który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżącej w istocie chodzi o § 2 ust 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. Jednakże ta konstatacja jest nieprawidłowa. Powołany przepis określa wpis w sprawie skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak już wspomniano przedmiotem skargi wniesionej przez Spółkę jest decyzja Ministra Zdrowia, która w żadnym razie nie może być zaliczona do aktów wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wpis od skargi powinien być ustalony na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. w wysokości 200 zł. Skargę wniesioną przez radcę prawnego opłacono wpisem w wysokości 200 zł, a więc niezależnie od przyjętej przez stronę skarżącą podstawy jego określenia należało uznać, że uiszczono wpis od skargi w pełnej wysokości. W związku z prawidłowym opłaceniem skargi należało stwierdzić, że nie istniała podstawa do jej odrzucenia.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 185 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W tym miejscu należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie, wynika z mocy ogólnie wiążącej uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.).