Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2181/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 i 2, art. 35
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 7, art. 11 ust. 1 i ust. 1 a, art. 12a
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 182 § 2, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Warszawa, dnia 29 kwietnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. i K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1047/18 w sprawie ze skargi J. M. i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odnowienia powierzchni zrębowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 1047/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. M. i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odnowienia powierzchni zrębowej.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Starosta W. wydaną na podstawie art. 24 pkt 1 w związku art. 13 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2017 r., poz. 788 ze zm.), po rozpoznaniu z urzędu sprawy dotyczącej obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej, nakazał K. M. i J. M., właścicielom nieruchomości leśnej oznaczonej numerem [...], położonej w obrębie wsi N., gmina W., odnowienie powierzchni zrębowej 1,43 ha, opisanej w uproszczonym planie urządzenia lasu jako oddział [...], w terminie do dnia 30 listopada 2018 r. oraz powiadomienie Starosty W. w terminie do dnia 5 maja 2019 r. o wykonaniu nałożonego obowiązku. Nakazano wykonanie odnowienia powierzchni zrębowej pod nadzorem Nadleśniczego Nadleśnictwa W., sadzonkami pochodzącymi z właściwego mikroregionu nasiennego So 1/0 dla sosny na powierzchni 1,14 ha - 11 400 sztuk sadzonek, Brzb 2/0 dla brzozy brodawkowatej na powierzchni 0,29 ha - 1 450 sztuk sadzonek.

W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że [...] grudnia 2017 r. przeprowadzono oględziny na nieruchomości nr [...] w N., w celu sprawdzenia, czy dokonano odnowienia powierzchni zrębowej przez poprzednich właścicieli nieruchomości - B. N. i J. N., którzy byli zobowiązani do tego decyzją Starosty W. znak: [...] z dnia [...] września 2012 r. Przeprowadzone oględziny wykazały, że powierzchnia po wykonanym zrębie nie została odnowiona. W tej sytuacji zostało wszczęte postępowanie w sprawie ponownego wprowadzenia roślinności leśnej na nieruchomości nr [...] o powierzchni 1,43 ha w stosunku do K. i J. M., którzy nabyli nieruchomość od poprzednich właścicieli na podstawie umowy notarialnej Rep. A numer [...] z dnia [...] stycznia 2017 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nakazano aktualnym właścicielom nieruchomości odnowienie powierzchni zrębowej 1,43 ha na działce nr [...] w N. w terminie do 30 kwietnia 2018 r., lecz decyzja ta została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., a sprawa została przekazana Staroście do ponownego rozpoznania. Przeprowadzone kolejne oględziny nieruchomości w dniu [...] czerwca 2018 r. wykazały, że nieruchomość w żaden sposób nie jest przygotowywana do odnowienia, porośnięta jest samosiejkami.

Starosta wyjaśnił, że nieruchomość nr [...] w N. jest ujęta w uproszczonym planie urządzenia lasu, w którym przewidziano zadanie gospodarcze polegające na ponownym wprowadzeniu roślinności leśnej na powierzchni 1,43 ha, opisanej w uproszczonym planie urządzenia lasu jako oddział [...]. Zgodnie z decyzją z dnia [...] września 2012 r. znak: [...], która wydana została dla poprzednich właścicieli nieruchomości, termin odnowienia powierzchni leśnej 1,15 ha określony był na dzień 31 marca 2018 r. Starosta wyjaśnił, że powierzchnia do odnowienia podana w aktualnym planie urządzenia lasu wynosi 1,43 ha, który zatwierdzony został na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach na okres od 1 stycznia 2016 roku do 31 grudnia 2025 roku. Organ zauważył, że obecny uproszczony plan urządzenia lasu zatwierdzony został po 24 czerwca 2015 r., w której to dacie Rada Miejska w W. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze działki o numerze ewidencyjnym [...] w N. (opubl. w Dz.Urz.Woj.Wlkp. z 8 lipca 2015r. poz. 4340). Starosta wskazał, że projekt uproszczonego planu urządzenia lasu przed zatwierdzeniem wywieszony był przez 60 dni w Urzędzie Miejskim w W. w celu zapoznania się z nim i zgłaszania uwag. Żadna uwaga odnośnie do odnowienia powierzchni zrębowej na działce nr [...] w N. nie została wniesiona. W ramach postępowania uzyskano stanowisko Nadleśnictwa W. (pismo z [...] lipca 2018 r. znak: [...]) odnośnie do planu odnowienia lasu na działce nr [...]. Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Z. w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. (znak: [...]) powiadomiła, że decyzji w sprawie trwałego wyłączenia z produkcji leśnej nie było, dodatkowo informując, że w 2015 roku poprzedni właściciele wszczęli postępowanie w sprawie wyłączenia przedmiotowej nieruchomości z produkcji leśnej, które zostało umorzone decyzją z dnia [...] września 2015 r. (znak: [...]). Z kolei od organu gminy uzyskano informację, że w dniu [...] czerwca 2017 r. Rada Miejska w W. podjęła Uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze działki o numerze ewidencyjnym [...] w N., który jednocześnie stanowiłby zmianę obowiązującego dla przedmiotowej działki miejscowego planu. Projekt miejscowego planu nie został przesłany do opiniowania i uzgodnień z uwagi na zbiorowy protest mieszkańców N. i wniosek o wstrzymanie prac nad miejscowym planem do czasu uchwalenia zmiany studium. W tej sytuacji terminu uchwalenia miejscowego planu nie można określić. Zdaniem Starosty, postępowanie odnośnie do odnowienia powierzchni zrębowej nie stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe. Działka [...] w N. jest działką leśną, a jej powierzchnia 1.43 ha pozostaje nadal niezalesiona. Organ wyjaśnił, że lasem (art. 3 ustawy o lasach) jest zwarta powierzchnia gruntu co najmniej 0,10 ha, pokryta roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiona. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las stracił niektóre swoje cechy, takie jak np. drzewostan, czy runo leśne, las nie traci przez to swego charakteru. Starosta przytoczył treść art. 24 ust. 1 i art. 13 ustawy o lasach wyjaśniając, że regulacje te nie pozostawiają organowi żadnego luzu decyzyjnego i nie pozwalają modyfikować obowiązku wydania decyzji w oparciu o inne okoliczności, niż w nich wskazane. Na podstawie wskazanych przepisów starosta sprawujący nadzór nad lasami niestanowiącymi własności Skarbu Państwa jest zobowiązany wydać decyzję, której treścią jest nakazanie właścicielowi lasu wykonanie określonych obowiązków i zadań. Starosta wyjaśnił, że inne niż leśne użytkowanie nieruchomości nr [...] będzie możliwe w przypadku, gdy współwłaściciele wystąpią z wnioskiem o wyłączenie gruntów z produkcji leśnej. Gdyby taka decyzja została w przyszłości wydana, będzie podstawą do zmiany zapisu w rejestrze ewidencji gruntów. Ewentualna zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przedmiotowej działki nie zmienia jej dotychczasowego statusu działki o charakterze leśnym. Dopóki w rejestrze gruntów zapisany jest las, nieruchomość podlega przepisom ustawy o lasach. Nie ma zatem możliwości uzasadnienia interesu społecznego, czy słusznego interesu strony, o którym mowa w art. 7 K.p.a.

Starosta wyjaśnił, że miejscowość N. położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie miejscowości K. i miasta W. W ostatnich latach trwa intensywna zabudowa na indywidualnych działkach i wieś zamienia się w miasto. Sprzyja temu położenie, gdzie prawie cała wieś okolona jest lasami. Gleby z przewagą klas V i VI, chętnie są sprzedawane przez właścicieli na działki budowlane. Jednak przekształcenie 2,60 ha lasu pod budownictwo wielorodzinne spotkało się ze sprzeciwem mieszkańców. Las jest wyjątkowym dobrem narodowym i w chwili obecnej brak jest racjonalnych przesłanek, aby go przekształcać pod budownictwo. Jest jeszcze wiele gruntów rolnych, które mogą być zabudowane.

Od decyzji organu I instancji, w ustawowym terminie odwołali się K. i J. M. podnosząc, że nieruchomość, której dotyczy decyzja, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona została pod zabudowę (z dominującą funkcją jednorodzinną), co wyklucza odnowienie uprawy leśnej. Podkreślono, iż sam fakt przeznaczenia nieruchomości na cele nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do wyłączenia zastosowania norm prawnych zawartych w ustawie o lasach. Uzyskanie decyzji o wyłączeniu z produkcji wymagane jest bowiem dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Podnosząc powyższe zarzuty Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej: Kolegium) decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w części – w zakresie ustalenia terminu wykonania obowiązku odnowienia powierzchni zrębowej oraz terminu powiadomienia Starosty W.ego o wykonaniu nałożonego obowiązku i w tym zakresie orzekło o ustaleniu terminu wykonania obowiązku odnowienia powierzchni zrębowej do dnia 31 maja 2019 r. oraz terminu powiadomienia Starosty W. o wykonaniu nałożonego obowiązku do dnia 30 listopada 2019 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Starosty W. w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło przepisy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 788), określające obowiązki jakie ciążą na właścicielach lasów w zakresie trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania. Powołując art. 24 ustawy Kolegium wskazało, że jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13, albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych), przebudowy drzewostanu, pielęgnowania i ochrony lasu, starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji.

Kolegium wyjaśniło, że stoi na stanowisku, iż obowiązek ponownego wprowadzenia roślinności leśnej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy, co do zasady nie wymaga konkretyzacji w formie decyzji, gdyż obciąża właściciela lasu z mocy prawa. Przy czym pięcioletni termin, w którym powinno nastąpić odnowienie jest terminem, w którym właściciel powinien wykonać ten obowiązek dobrowolnie. Dopiero jego niewykonanie upoważnia do wydania decyzji, o której mowa w art. 24 ustawy.

Kolegium przytoczyło następnie okoliczności faktyczne i prawne dotyczące przedmiotowej działki uznając, że zostały one prawidłowo ustalone przez organ I instancji. Kolegium wyjaśniło, że podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np. drzewostan, czy runo leśne, las nie traci przez to swego charakteru. Z art. 24 ustawy o lasach wynika bowiem ciążący na właścicielu lasu obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lasu poprzez wprowadzenie roślinności leśnej (upraw leśnych) i doprowadzenie do odtworzenia leśnego charakteru gruntu (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia: 18 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 541/2011 i 18 maja 2011 r., sygn. akt IV SA 540/2011).

Odnosząc się do kwestii przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Kolegium stwierdziło, że fakt przeznaczenia w części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spornego obszaru na cele urządzeń turystyki, również nie pozbawia działki statusu gruntu leśnego, albowiem bez przeprowadzenia stosownych procedur - tj. uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod produkcji leśnej i dokonania zmian w ewidencji gruntów, formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu. W tym zakresie Kolegium powołało się na wyrok WSA w Białymstoku z 7 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 130/05.

Kolegium wyjaśniło, że z treści art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach nie wynika powiązanie obowiązku ponownego wprowadzania roślinności leśnej z osobą dokonującą usunięcia drzewostanu. Przepis ten stanowi o obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej przez właściciela lasu. Właściciel, który po usunięciu drzewostanu, zbył nieruchomość leśną, nie może zostać zobowiązany przez organ administracji do ponownego wprowadzenia roślinności leśnej na gruncie, którego nie jest już właścicielem, a obowiązek ten może być nałożony jedynie na osobę będącą właścicielem gruntu leśnego w chwili wydawania decyzji. W niniejszej sprawie K. i J. M. własność działki nr [...] nabyli [...] stycznia 2017 r., a decyzja zezwalająca na zrąb lasu oraz zobowiązująca do ponownego wprowadzenia roślinności leśnej w miejsce usuniętego drzewostanu w terminie 5 lat wydana została w dniu [...] września 2012 r. na rzecz B. i J. N. Analiza materiału dowodowego sprawy prowadzi do wniosku, iż działka o nr ew. [...] położona w N. stanowi grunt leśny, a zatem znajduje do niej zastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy o lasach oraz art. 24 tejże ustawy. Skoro zaś właściciele lasu nie wykonali obowiązku w postaci ponownego wprowadzenia roślinności leśnej w miejsce usuniętego drzewostanu w terminie 5 lat po wykonaniu zrębu, ziściła się dyspozycja z art. 24 ustawy o lasach, zgodnie z którą jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13 albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie m.in. ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych) - starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji.

Okoliczność, iż nie dokonano ponownego wprowadzenia roślinności leśnej, nie jest przez strony kwestionowana i została wyjaśniona w sposób niewątpliwy, poprzez przeprowadzenie przez organ I instancji stosownych oględzin nieruchomości, z których sporządzono protokół. Wobec powyższego organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji nakładającej na aktualnych właścicieli obowiązek ponownego wprowadzenia roślinności leśnej. Przepis art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach wprowadza obowiązek ponownego wprowadzenia roślinności leśnej w ww. terminie, przy czym jest to termin, w którym właściciel obowiązek ten winien wykonać dobrowolnie. Stwierdzenie natomiast przekroczenia tego terminu nie pozbawia właściwego organu kompetencji do wydania decyzji nakazowej w trybie art. 24 ustawy o lasach, lecz przeciwnie zobowiązuje organ do jej wydania (tak: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r., II SA/Gd 434/17, CBOSA).

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że przedmiotowa nieruchomość stanowi grunt leśny, co wynika z zapisów ewidencji gruntów. Również z pisma Dyrektora Lasów Państwowych w Z. z dnia [...] lipca 2018 r. wynika, iż na rzecz K. i J. M., jak również w okresie wcześniejszym, nie wydano decyzji zezwalającej na trwałe wyłączenie gruntów leśnych z produkcji leśnej części lub całości gruntów na działce o nr ew. [...]. Wskazano również, iż realizacja inwestycji na gruncie Ls, zgodnie z przeznaczeniem opisanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji leśnej.

Nadto w ocenie Kolegium bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, iż prowadzone są działania zmierzające do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem jak wskazał w piśmie z [...] sierpnia 2018 r. Burmistrz W., prace te z uwagi na protesty mieszkańców zostały zawieszone. Kolegium wyjaśniło, że uznając prawidłowość nałożonego obowiązku określiło nowy termin zalesienia, tak aby zrealizowanie obowiązku było możliwe i realne, biorąc pod uwagę zakres prac oraz zbliżający się okres zimowy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na wyżej wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wnieśli K. i J. M., zarzucając naruszenie:

– art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach w związku z art. 1 ust.1 pkt 2, ust.3, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2018 poz.1945), w związku z art. 87 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie za podstawę nałożenia obowiązków "Uproszczony plan urządzania lasów wsi N. na okres od 1.01.2016 do 21.12.2025";

– art. 22 ust. 2 ustawy o lasach, poprzez zatwierdzenie w dniu [...] lutego 2016 r. "Uproszczonego planu urządzenia lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych w obrębie wsi, N., gmina W., powiat W. o powierzchni [...] ha na okres od 1 stycznia 2016r. do 31 grudnia 2025 roku" i wpisanie obowiązków prowadzenia gospodarki leśnej dla działki nr [...], która na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego utraciła atrybuty "lasu";

– zawarcie w aktach tej sprawy ww. dokumentu, który poświadcza nieprawdę,

– art. 1 ust.1 pkt 2, ust.3, art. 6 ust.1 i 2 u.p.z.p. w związku z art. 87 Konstytucji RP, poprzez zignorowanie i pominięcie obowiązywania ww. aktu prawa miejscowego, na mocy którego działka nr [...] jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wraz z infrastrukturą;

– art. 13 ust.1 pkt 2 ustawy o lasach poprzez próbę nałożenia obowiązku zalesienia dla terenu, dla którego takiego obowiązku po uchwaleniu planu nałożyć nie można;

– art. 7, art.11 ust.1 i ust.1a oraz art.12a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1161 t.j.), który zezwala na zwolnienie z opłat i ciężarów z tytułu wyłączenia gruntów rolnych i leśnych właściciela w przypadku zabudowy mieszkaniowej,

– art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie obowiązków nałożonych tymi przepisami.

Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podnieśli, że Starosta W. stara się narzucić obowiązki, których nałożyć nie może, bowiem powinien umorzyć postępowanie z uwagi na zapisy obowiązującego dla terenu przedmiotowej nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących, po wejściu w życie planu dla działki nr [...], obszar ten utracił charakter lasu i ustalił inne, obowiązujące przeznaczenie dla tego terenu. W związku z uchwaleniem tego planu nie wolno nakładać na obecnych właścicieli działki nr [...], obowiązków wynikających z "Uproszczonego planu urządzenia lasów we wsi N.", zatwierdzonego w dniu [...] lutego 2016 r., który pomija milczeniem zmianę przeznaczenia działki nr [...] pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Nie można w tej sprawie powoływać się wyłącznie na ustawę o lasach, skoro w trybie określonym w innej, równorzędnej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, teren ten skutecznie uzyskał inne przeznaczenie.

Skarżący powołali się na wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. I OSK 1983/11, w którym przyjęto że "to czy dany grunt jest lasem w znaczeniu przyrodniczym, nie oznacza, że jest lasem w znaczeniu prawnym". Dla ustalenia, że grunt jest lasem nie tylko w znaczeniu przyrodniczym, ale także prawnym, konieczne jest spełnienie nie tylko kryterium przyrodniczego (pokrycie roślinnością leśną) i kryterium przestrzennego (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), lecz takie kryterium przeznaczenia (do produkcji leśnej). Kryteria te muszą być spełnione łącznie. To, że dany grunt jest lasem w znaczeniu przyrodniczym, nie oznacza, że jest lasem w znaczeniu prawnym (W. Radecki - op. cit. s. 39-40 uw. 4).

Skarżący podnieśli, że procedura zatwierdzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nakazuje również przesłanie zatwierdzonego planu właściwemu staroście, w tej sprawie był nim Starosta W.. Starosta nie może ignorować zapisów tego planu w żadnym postępowaniu, także tym prowadzącym do zatwierdzenia "Uproszczonego planu urządzania lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa". W tym planie, na stronie 36 umieszczono "Wykaz rozbieżności pomiędzy danymi ewidencji gruntów a stanem faktycznym na gruncie". W tym zestawieniu znajduje się także wiersz opisany jako "Uwagi". Natomiast na stronie 28, długopisem niebieskim, nie wiadomo kto, nie wiadomo w jakim trybie, nie wiadomo na podstawie jakich upoważnień, dokonał zmian zapisów tego "Uproszczonego planu" zarówno poprzez dopisanie w przypadku działki nr [...] "w decyzji 1.15 zrąb" jak i dopisanie w pozycji "Numer w rejestrze gruntów [...]" do nazwisk "N. B. i N. J." nowego zapisu w brzmieniu "M. J., K.", wraz z podaniem adresów tych osób. Zdaniem skarżących, takie dopiski dyskwalifikują ów "dokument", jako jakikolwiek dokument mający moc obowiązującą.

Skarżący podnieśli, że zgodnie z procedurą planistyczną teren ten utracił charakter terenu leśnego w sensie prawnym, gdyż właściwy organ - Marszałek Województwa W. - decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], wyraził zgodę na przeznaczenie działki nr [...] na cele nieleśne, a która to decyzja została "skonsumowana" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zmieniając przeznaczenie tego terenu. Organy nie odniosły się w swych decyzjach do tego rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżących organy obu instancji nie do końca rozumieją wyłączenie gruntów z produkcji w procesie inwestycyjnym, który musi uwzględniać dwa etapy:

– uzyskanie zgody na zmianę sposobu użytkowania terenów leśnych na inne, co odbywa się, tak jak to miało miejsce i w tej sprawie, poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

– drugim etapem jest czysto techniczna decyzja o wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej, tuż przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, w oparciu o przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; w przypadku inwestycji mieszkaniowych, w zależności od charakteru i wielkości zabudowy, wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczeń powierzchni podlegającej opłacie.

Skarżący podnieśli, że w sytuacji gdy poprzedni właściciele dokonali wyrębu lasu na powierzchni 1,43 ha i był to las, który osiągnął wiek wyrębu, zgodnie z udzieloną zgodą Starosty W., to ta powierzchnia nie może być objęta jakimkolwiek obowiązkiem zalesiania jak i naliczaniem jakichkolwiek opłat. Tylko i wyłącznie powierzchnia lasu, która pozostała nie wycięta, będzie mogła być objęta naliczaniem opłat, o których mowa w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, związanych z usunięciem drzew, o ile las nie będzie w wieku rębnym a wielkość możliwych odliczeń, o których mowa w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie skonsumuje całości możliwej do naliczenia opłaty. Skoro zatem teren jest objęty planem pod budownictwo jednorodzinne i obliczenie powierzchni objętych zwolnieniem nie nastręcza żadnych wątpliwości, to nawet z tego względu należało wykazać, dlaczego organy chcą skarżących przymusić do zalesienia całej powierzchni zrębu, skoro prawie cały obszar jest zwolniony z naliczenia opłat (28 działek x 0,05 ha = 1,4 ha ). Skoro zatem taka powierzchnia, przy obowiązującym brzmieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podlega opłatom z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, to i tak samo nie może podlegać reżimowi wtórnego zalesienia.

Skarżący wyjaśnili, że dopiero jak Starosta dokona formalnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany uproszczonego planu urządzania lasu, zgłoszą niezgodność z prawem tych zapisów w części dotyczącej działki nr [...], o ile Starosta nie zrobi tego we własnym zakresie.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, że uwzględniło orzekając w sprawie, iż dla terenu działki nr [...] w N. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony na mocy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. Kolegium podtrzymało stanowisko, zgodnie z którym grunt utraciłby status lasu wyłącznie po przeprowadzeniu stosownych procedur, tj. uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod produkcji leśnej i dokonania zmian w ewidencji gruntów. W niniejszej sprawie natomiast takie kroki względem działki skarżących nie zostały poczynione, co potwierdził zebrany w sprawie materiał dowodowy. Skoro zatem działka o nr ew. [...] położona w N. stanowi grunt leśny, znajduje do niej zastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy o lasach oraz art. 24 tejże ustawy.

Uczestniczący w rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] marca 2019 r. skarżący J. M. podtrzymał skargę i jej zarzuty. Skarżący podniósł, że gdyby zgodnie z decyzjami zalesił działkę, co nie stanowi dużego kosztu, to przystępując do realizacji inwestycji, które przyjęty miejscowy plan dopuszcza, musiałby zapłacić opłatę z tytułu przedwczesnego wyrębu lasu. Na obecnym etapie stara się o zmianę planu miejscowego i nie potrafi wskazać kiedy ewentualnie będzie mógł przystąpić do budowy domów. Wysokość opłaty za wyłączenie gruntu z produkcji leśnej będzie uzależniona od tego, co będzie miało zostać wybudowane.

Wyrokiem z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 1047/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie odnowienia powierzchni zrębowej.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach, który również został wskazany jako podstawa prawna decyzji Starosty, właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, a w szczególności do ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu. Pojęcie "właściciel lasu" zostało zdefiniowane w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach jako osoba fizyczna lub prawna będąca właścicielem albo użytkownikiem wieczystym lasu oraz osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca posiadaczem samoistnym, użytkownikiem, zarządcą lub dzierżawcą lasu. Z powyższych przepisów wynika, że nakaz wykonania obowiązków wydany na podstawie art. 24 ustawy o lasach może być nakładany na wszystkie podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. W realiach rozpatrywanej sprawy obowiązek ponownego zalesienia części działki nr [...] został nałożony na jej aktualnych właścicieli, zatem zgodnie z przywołanym przepisem.

Zdaniem Sądu, istota sporu sprowadza się do oceny zasadności nałożenia na skarżących obowiązku odnowienia powierzchni zrębowej 1,43 ha, opisanej w uproszczonym planie urządzenia lasu jako oddział [...], w sytuacji, gdy obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla terenu działki nr [...], położonej w obrębie wsi N., gmina W., przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową.

Odnosząc się do argumentacji przytoczonej w tym zakresie przez skarżących Sąd wskazał, iż teren działki nr [...] w N. zgodnie z rejestrem gruntów stanowi grunt leśny - LsV. Takie przeznaczenie gruntu wynika także z załączonego do akt wyrysu z mapy ewidencyjnej. Ponadto, dla terenu działki nr [...] w N. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony na mocy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 8 lipca 2015 r., poz. 4340), zgodnie z którym przedmiotowa działka przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz związane z nią tereny infrastruktury technicznej, dróg dojazdowych wewnętrznych oraz elektroenergetyki. Z kolei zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu wsi N. zatwierdzonym na okres 01.01.2016r. - 31.12.2025r., działka o nr ew. [...] została przeznaczona pod zadanie gospodarcze polegające na ponownym wprowadzeniu roślinności leśnej na powierzchni 1,43 ha opisane w uproszczonym planie urządzenia lasu jako oddział 03-f. Uproszczony plan urządzenia lasów położonych w obrębie wsi N., gmina W., powiat W., o powierzchni [...] ha, zatwierdzony został przez Starostę W. w dniu [...] lutego 2016 r. (znak [...]) na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o lasach. Stosownie do treści art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia uproszczonych planów urządzenia lasów. To uproszczony plan urządzenia lasu kształtuje sytuację prawną właścicieli lasów, wpływając na sposób wykonywania przez nich prawa własności na obszarach objętych tym planem. Zapisy uproszczonego planu dotyczą uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek miedzy jego zatwierdzeniem a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania (por. postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2007 r. sygn. II OSK 1883/06, niepubl.). Z przytoczonych regulacji wynika, że zarówno zapisy ewidencji gruntów, jak i uproszczonego planu urządzenia lasu, stanowią podstawę dla ustaleń w zakresie przeznaczenia danego terenu. W okolicznościach badanej sprawy wskazane we wniosku tereny korzystają zatem z ochrony na zasadach prawem przewidzianych.

Decyzją Starosty W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nałożono na skarżących obowiązek odnowienia wyżej opisanej powierzchni zrębowej, a nałożenie przedmiotowego obowiązku było konsekwencją nie wykonania w tej części decyzji Starosty W. z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], którą zezwolono poprzednim właścicielom nieruchomości na zrąb lasu i jednocześnie nałożono na nich obowiązek ponownego wprowadzenia upraw leśnych na tym obszarze. Opisany stan faktyczny i prawny w odniesieniu do przedmiotowej części działki skarżących wynika z dokumentów załączonych do akt sprawy, których wiarygodność nie budzi wątpliwości Sądu. Przeprowadzone oględziny nieruchomości wykazały, że nie wykonano decyzji Starosty W. z dnia [...] września 2012 r. (znak: [...]) i nie dokonano odnowienia powierzchni zrębowej, której powierzchnię ustalono zgodnie z zapisami obowiązującego obecnie Planu urządzenia lasu (1,43 ha).

Zdaniem Sądu, nie sposób podzielić zarzutu skargi, iż odręczne naniesienie zmian w Planie urządzenia lasu w rubryce dotyczącej numeru działki skarżących w rejestrze gruntów (nr [...], str. 28) dyskwalifikuje ten dokument w tej części. Plan urządzenia lasu został zatwierdzony w dniu [...] lutego 2016 r., natomiast skarżący nabyli nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] aktem notarialnym Rep. A numer [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Kwestionowane przez skarżących wpisy dotyczą wykazania zmian właścicielskich, jakie wystąpiły już po zatwierdzeniu Planu. Naniesienie tych zmian w Planie urządzenia lasu jest czynnością stricte techniczną i nie wymaga uruchomienia jakiejkolwiek procedury związanej ze zmianą tego dokumentu w trybie ustawy o lasach.

Na tej samej stronie 28 Planu urządzenia lasu w rubryce "Powierzchnia leśna niezalesiona" ujawniona została powierzchnia 1,43 ha (której dotyczą wydane w niniejszej sprawie decyzje) oraz odręcznie wpisano ustalenie wynikające z decyzji Starosty W. z [...] września 2012 r., znak: [...], zezwalającej na zręb lasu o powierzchni 1,15 co niewątpliwie ma charakter wyłącznie informacyjny. Wpis ten nie ma żadnego wpływu na ważność dokumentu zatwierdzonego przez Starostę W. w dniu [...] lutego 2016 r., bowiem na etapie opracowywania tego dokumentu wykonane pomiary wykazały faktyczną powierzchnię niezalesioną, która została ujawniona (1,43 ha).

Za niezasadne Sąd I instancji uznał twierdzenie skarżących, że Starosta W. oparł swoje rozstrzygniecie na wyżej opisanym dokumencie Planu urządzenia lasu, podczas gdy dokument ten pomija zapisy obowiązującego w dacie jego zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze działki o numerze ewidencyjnym [...] w N. (opubl. W Dz.Urz.Woj.Wlkp. z 8 lipca 2015r. poz. 4340).

Odnosząc się do tego zarzutu Sąd stwierdził, że o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 984/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach badanej sprawy status gruntów objętych nakazem odnowienia powierzchni zrębowej nie budzi wątpliwości w kontekście zapisów rejestru gruntów. Jak wskazuje znajdujący się w aktach sprawy Wypis z rejestru gruntów, na całej działce ew. nr [...] widnieje las oznaczony symbolem LsV o powierzchni [...] ha. Status i powierzchnia działki nr [...] w ewidencji gruntów oraz w Uproszczonym Planie Urządzenia Lasu są tożsame i nie budzą wątpliwości. Bez przeprowadzenia stosownych procedur, w tym przypadku decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej i dokonania zmian w ewidencji gruntów (następczego), formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu. Wymieniony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jedynie przewiduje inne przeznaczenie dla obszaru działki nr [...], lecz jego uchwalenie w 2015 roku nie doprowadziło do automatycznej zmiany dotychczasowego jej przeznaczenia. W judykaturze wskazuje się również, że nawet fakt przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntów zalesionych na cele inne niż związane z gospodarką leśną, nie pozbawia działki statusu gruntu leśnego, albowiem bez przeprowadzenia stosownych procedur, tj. uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej (produkcji leśnej) i dokonania zmian w ewidencji gruntów, formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 marca 2017 r. sygn. II SA/Gl 1178/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). O tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z 1991 r. o lasach, co do zasady w pierwszej kolejności decyduje zapis w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 984/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do argumentu skarżących dotyczącego decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], który na etapie prowadzenia procedury planistycznej wyraził zgodę na przeznaczenie działki nr [...] na cele nieleśne, Sąd stwierdził, że treść tej decyzji nie może być utożsamiana ze zgodą na zmianę lasu na tereny pod budownictwo mieszkaniowe. Organem właściwym do wydania takiej zgody jest starosta, o czym wprost stanowi art. 13 ust. 3 pkt 2 ustawy o lasach.`

Stosownie do art. 24 ustawy o lasach, jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13, albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych), starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji.

Z kolei art. 13 ust. 1 ustawy stanowi, że właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, a w szczególności do:

1) zachowania w lasach roślinności leśnej (upraw leśnych) oraz naturalnych bagien i torfowisk,

2) ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu,

3) pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej,

4) przebudowy drzewostanu, który nie zapewnia osiągnięcia celów gospodarki leśnej, zawartych w planie urządzenia lasu, uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3,

5) racjonalnego użytkowania lasu w sposób trwale zapewniający optymalną realizację wszystkich jego funkcji.

Z treści powyższych przepisów wynika, że w razie niewykonywania obowiązków lub zadań wynikających z ustawy, starosta jest zobowiązany wydać decyzję, której treścią jest nakazanie właścicielowi lasu wykonanie określonych obowiązków lub zadań. Okoliczność, że na przedmiotowej działce obecnie las nie rośnie nie upoważnia jej właściciela do traktowania jej jako działki innego rodzaju niż działka leśna. Własność jest prawem, lecz nakłada też na właściciela określone obowiązki. W odniesieniu do działek leśnych obowiązki te określa m.in. ustawa o lasach. Obowiązkiem właściciela jest ponowne wprowadzenie roślinności leśnej, upraw leśnych na działkach leśnych pozbawionych tej roślinności zwłaszcza, że dla działki obowiązuje uproszczony plan urządzenia lasu. Procedura sporządzania uproszczonych planów urządzenia lasów uwzględnia interesy właścicieli lasów, bowiem daje im możliwość złożenia zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Wnioski i zastrzeżenia mogą składać zainteresowani właściciele lasów, a starosta wydaje decyzję w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków. Uproszczony plan urządzenia lasu dla wsi N. został sporządzony na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 r., a w dacie jego sporządzenia i zatwierdzenia skarżący nie byli jeszcze właścicielami działki leśnej nr [...], a tym samym nie mieli możliwości skorzystania z instytucji zastrzeżeń. Takich zastrzeżeń nie wnieśli jednak poprzednicy prawni skarżących, którzy wówczas byli właścicielami przedmiotowej nieruchomości. Skarżący decydując się na zakup nieruchomości powinni mieć wiedzę co do jej statusu prawnego.

Skarżący podnieśli, że zaskarżone decyzje wydano dając prymat interesowi publicznemu i w żaden sposób nie uwzględniono ich interesu, co powinien wyważyć organ wydający decyzję uznaniową. Odnosząc się do tej argumentacji Sąd zauważył, że interes społeczny, którego istnienie w okolicznościach badanej sprawy jest kwestionowane, wynika wprost z przepisów ustawy o lasach. Przepisy ustawy o lasach służą realizacji konstytucyjnych wartości określonych w art. 5 Konstytucji RP, który stanowi że Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę środowiska w ramach zrównoważonego rozwoju, przy czym ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. Pojęcie "zrównoważonego rozwoju" zaczerpnięte z dokumentów prawa międzynarodowego oznacza wymóg aby ingerencja w środowisko była jak najmniej szkodliwa, a korzyści społeczne były proporcjonalne i społecznie adekwatne do wyrządzonych szkód (por. wyrok NSA z dnia 06 czerwca 2013 r. sygn. II OSK 306/12, orzeczenia.nsa.gov.pl oraz wyrok TK z dnia 13 maja 2009 r., sygn. Kp 2/09, OTK-A 2009 r., nr 5, poz. 66). Grunty leśne, w myśl art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016, poz. 672 – dalej również jako: POŚ) stanowią element ochrony środowiska, który podlega ochronie na zasadach określonych w ustawie.

Przepis art. 3 ustawy o lasach stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym. Tak rozumiany las podlega ochronie na mocy przepisów ustawy o lasach. Nie ulega wątpliwości, że obszar terenów leśnych na nieruchomości skarżących stanowią jeden zwarty obszar i podlegają ochronie przewidzianej przepisami ustawy o lasach. W tej sytuacji istnienie interesu społecznego nie może budzić wątpliwości, ponieważ o jego istnieniu w okolicznościach badanej sprawy wprost przesądzają przepisy prawa.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd uznał, że żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia nie mają zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez organy, iż z uwagi na planowaną zabudowę mieszkaniową oraz powierzchnie działki przewidzianą do przekształcenia na ten cel inwestor nie będzie obciążony opłatą z tytułu planowanego wyłączenia gruntu z produkcji leśnej.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającej wymogi określone przepisem art. 107 § 3 K.p.a. Sąd, rozpatrując skargę, nie dostrzegł również z urzędu żadnej innej wadliwości zaskarżonej decyzji, ani decyzji ją poprzedzającej, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną wnieśli K. M. i J. M., podnosząc zarzuty naruszenia:

I. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię:

– art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że źródło powszechnie obowiązującego prawa, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawnym niższej rangi niż "uproszczony plan urządzenia lasu", który nie jest aktem prawa miejscowego, ani też nie jest decyzją, a mimo to organy próbują przymusić właścicieli nieruchomości do zagospodarowania swojej własności w sposób niezgodny z zapisami planu miejscowego, w sytuacji gdy w toku procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskano zgodę właściwego organu na zmianę sposobu użytkowania terenu,

– art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U.2017.788 t.j.), w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2, ust. 3, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 t.j.), w związku z art. 87 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie za podstawę nałożenia obowiązków, o których mowa wyżej na podstawie "Uproszczonego planu urządzania lasów wsi N. na okres od 1.01.2016 do 21.12.2025",

– art. 22 ust. 2 ustawy o lasach, powołanej wyżej, poprzez zatwierdzenie w dniu 22 lutego 2016 r. "Uproszczonego planu urządzenia lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych w obrębie wsi, N., gmina W., powiat W. o powierzchni [...] ha na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 roku" poprzez wpisanie obowiązków prowadzenia gospodarki leśnej dla działki nr [...], która na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego utraciła atrybuty "lasu",

– art.22 ust.2 ustawy o lasach, powołanej wyżej, poprzez zatwierdzenie w dniu 22 lutego 2016 r. "Uproszczonego planu urządzenia lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych w obrębie wsi, N., gmina W., powiat W. o powierzchni [...] ha na okres od 1 stycznia 2016r. do 31 grudnia 2025 roku" oraz poprzez zawarcie w aktach tej sprawy tego dokumentu, który poświadcza nieprawdę,

– art. 1 ust. 1 pkt 2, ust.3, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2018.1945 t.j.), w związku z art. 87 Konstytucji RP, poprzez zignorowanie i pominięcie obowiązywania aktu prawa miejscowego, jakim jest w tej sprawie dla tego terenu, stanowiącego działkę nr [...] we wsi N., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty Uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., opublikowany w Dz. Urz. Woj. Wlkp z dnia 8.07.2015 poz. 4340, na mocy którego działka nr [...] jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wraz z infrastrukturą,

– art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach, poprzez próbę nałożenia obowiązku zalesienia dla terenu, dla terenu, dla którego takiego obowiązku nałożyć już po uchwaleniu planu się nie da,

– art. 7, art. 11 ust. 1 i ust.la oraz art. 12a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.2017.1161 t.j.), który zezwala na zwolnienie z opłat i ciężarów z tytułu wyłączenia gruntów rolnych i leśnych właściciela w przypadku zabudowy mieszkaniowej,

II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:

a. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art.6, art. 7, art. 7a, art. 11 K.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że podważany przez skarżących "Uproszczony plan" nosi ślady odręcznego poprawiania treści tego planu, dokonane po jego zatwierdzeniu, co podważa wiarygodność tego dokumentu, wykluczając jego autentyczność i zgodność z prawem a co nie jest do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy a tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.;

b. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art.6, art. 7, art. 7a, art. 11, w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego; sąd przyjął za wiarygodne i zgodne z prawem, że dokument nazwany "Uproszczony plan urządzenia lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych w obrębie wsi, N., gmina W., powiat W. o powierzchni [...] ha na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 roku", po naniesieniu odręcznych dopisków długopisem, po jego zatwierdzeniu, nie wiadomo, kiedy i nie wiadomo przez kogo, może być jeszcze traktowany jako dokument mający wszystkie atrybuty takiego planu, poprzez akceptację braku wyjaśnienia: kto, kiedy, w jakim trybie i na jakiej podstawie prawnej, dokonał tych odręcznych dopisków na "Uproszczonym planie powołanym wyżej.

Na podstawie tak postawionych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Stosownie do art. 181 § 2 P.p.s.a. strona wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Zdaniem skarżących kasacyjnie, naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię co do swej istoty biorą swój początek w niezrozumieniu przez skład orzekający Sądu w dniu 14 marca 2019 r., różnicy pomiędzy pojęciami "las" w znaczeniu prawnym i w znaczeniu przyrodniczym. Skarżący przywołali zarówno w odwołaniu jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. I OSK 1983/11, który najpełniej wyjaśnia pozorną sprzeczność pomiędzy tymi pojęciami. Jak skarżący w tej sprawie podnosili nie raz, z chwilą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] we wsi N., grunt ten utracił atrybut "lasu" w znaczeniu prawnym. Wynika to z tego, że akt prawa miejscowego, jakim jest plan zmienił w sposób wiążący "przeznaczenie" tego terenu, w oparciu o tę uchwałę rady gminy, poprzedzoną stosownym rozstrzygnięciem właściwego organu - w tym przypadku Marszałka Województwa W., który decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] wyraził zgodę na przeznaczenie działki nr [...] na cele nieleśne, a która to decyzja została "skonsumowana" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zmieniając przeznaczenie tego terenu z leśnego na tereny budownictwa mieszkaniowego.

W tym zakresie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku z dnia 14 marca 2019 r. (str.15), iż: .."odnosząc się do argumentu strony Skarżącej dotyczącej decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], który na etapie prowadzenia procedury planistycznej wyraził zgodę na przeznaczenie działki nr [...] na cele nieleśne, należy wyjaśnić, że treść tej decyzji nie może być utożsamiana ze zgodą na zmianę lasu na tereny pod budownictwo mieszkaniowe, Organem właściwym do wydania takiej zgody jest starosta, o czym wprost stanowi art. 13 ust.3 pkt 2 ustawy o lasach "..., w sposób oczywisty świadczy o rażącym naruszeniu prawa wskutek pomylenia i próbie połączenia w jedno dwóch postępowań w procesie inwestycyjnym:

– pierwotnego, związanego w uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdzie zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. to rada właściwej gminy, w drodze planu, a nie starosta, w drodze decyzji decyduje o przeznaczeniu danego terenu,

– wtórnego, związanego z pozbawieniem gruntu użytkowanego jako "las" w znaczeniu przyrodniczym, charakteru leśnego; to drugie postępowanie, toczone w oparciu o przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych prowadzi starosta i jego decyzja poprzedza wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ale decyzja o zgodzie na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej, jest decyzją wtórną do planu i nie narusza uprawnień gminy do prowadzenia gospodarki planistycznej na terenie gminy.

Skarżący jasno stoją na stanowisku, że skoro teren ten stanowiący całą działkę nr [...] we wsi N. ma już przeznaczenie na cele mieszkaniowe, to w odniesieniu do części tej działki o powierzchni 1,43 ha, na której poprzedni właściciele dokonali zgodnie z prawem wyrębu, nie może być już nałożony przymus ponownego zalesienia powierzchni zrębu. W tym zakresie skarżący podtrzymują w całości uzasadnienie swojej skargi do WSA w Poznaniu.

Zdaniem skarżących kasacyjnie, za niedopuszczalne w państwie prawa należy uznać część uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2019 r., który uznaje oczywiste fałszerstwo tekstu "Uproszczonego planu urządzenia lasów", poprzez anonimowe, bez daty, odręczne dopisywanie treści do tego planu, jako "czynność stricte techniczna i nie wymagająca uruchomienia jakiejkolwiek procedury związanej ze zmiana tego dokumentu w trybie ustawy o lasach" gdyż bez wskazania kto, w jakim trybie i w oparciu o jaką podstawę prawną tych zmian dokonał, pozbawia stronę prawa do skutecznego podważenia tego swoistego nieaktu administracyjnego, z uwagi na niemożność określenia terminu, w jakim zainteresowany o tych zmianach się dowiedział lub mógł dowiedzieć a co jest istotne w możliwościach jego zaskarżenia. Jeżeli wskutek tej "czynności stricte technicznej" Starosta W. wszczyna i prowadzi postępowanie zmierzające do przymuszenia nowych właścicieli nieruchomości do odnowienia upraw leśnych na powierzchni zrębu 1,43 ha to fakt ten, kto tych zmian odręcznych dokonał ma istotną doniosłość prawną dla skarżących. Skoro inne ustawy, na przykład ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przewidują taki sam tryb do wprowadzania zmian, jaki obowiązywał dla czynności stanowiących, to pokątne i odręczne nanoszenie dopisków w takim "uproszczonym planie" musi budzić sprzeciw.

Skarżący kasacyjnie stwierdzili, że są właścicielami działki nr [...] we wsi N., dla której obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W toku znajduje się postępowanie planistyczne, zmierzające do zmiany tego planu w zakresie możliwości realizacji zwiększonej zabudowy mieszkaniowej. Po zakończeniu tej procedury, skarżący oczywiście wystąpią do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych o wyłączenie działki nr [...] z produkcji leśnej, w niezbędnym zakresie, z uwzględnieniem przysługujących ulg powierzchniowych na każdy lokal mieszkalny albo budynek.

Według Skarżących kasacyjnie Sąd I instancji naruszył wyżej wskazane przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania, co w ich ocenie powoduje, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze zrzeczenie się przez skarżących kasacyjnie prawa do przeprowadzenia rozprawy, w myśl art. 182 § 2 P.p.s.a. orzekał na posiedzeniu niejawnym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez J. M. i K. M. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 87 ust. 2 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.

Skarżący kasacyjnie twierdzą, że organy administracji oraz Sąd I instancji stawiają wyżej w hierarchii uproszczony plan urządzenia lasu, który nie jest aktem prawa miejscowego ani decyzją, niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będący aktem prawa miejscowego. Stanowisko to jest nieuzasadnione.

Uproszczony plan urządzenia lasu nie jest wprawdzie decyzją administracyjną jednakże jest to akt stosowania prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Podstawą wydania tego aktu są przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2020 r. poz.6 t.j.). Ani przepisy ustawy o lasach ani przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 t.j.) nie przewidują skutku w postaci eliminacji z obrotu prawnego z mocy prawa czy też bezskuteczności uproszczonego planu urządzenia lasu tylko z tego powodu, że teren, którego dotyczy uproszczony plan urządzenia lasu w miejscowym planie został przeznaczony na cele nieleśne np. tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie na cele mieszkaniowe. Jest to sytuacja analogiczna do sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dopóki decyzja ta nie zostanie zmieniona lub uchylona, to zarówno wynikające z niej uprawnienie może być realizowane, jak i wynikający z niej obowiązek musi być wykonywany. Także w przypadku uproszczonego planu urządzenia lasu dopóki plan ten nie zostanie zmieniony lub uchylony, wynikający z niego obowiązek musi być wykonywany. Konkretyzacja tego obowiązku następuje zaś poprzez wydanie decyzji przez właściwy organ administracji. Tak jak w postępowaniu administracyjnym warunkiem wydania decyzji jest istnienie w obrocie prawnym innej decyzji (np. wydanie pozwolenia na budowę może być uzależnione od istnienia decyzji o warunkach zabudowy), tak w przypadku decyzji nakładającej obowiązek ponownego wprowadzania roślinności leśnej warunkiem jej wydania jest istnienie aktu administracyjnego w postaci uproszczonego planu urządzenia lasu.

Uproszczony plan urządzenia lasu reguluje kwestie związane z zagospodarowaniem gruntu leśnego. Jeśli grunt utraci status gruntu leśnego plan urządzenia lasu przestanie mieć do tego gruntu zastosowanie. Przeznaczenie gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nieleśne nie oznacza, że grunt taki traci status gruntu leśnego. Na skutek zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje wyłącznie zmiana przeznaczenia gruntu. Nie stoi to na przeszkodzie dalszemu wykorzystywaniu tego gruntu w dotychczasowy sposób. Zgodnie z treścią art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 t.j.) tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem. Zmiana gruntu z leśnego na nieleśny następuje dopiero z chwilą, gdy stanie się ostateczna decyzja zezwalająca na takie wyłączenie zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 t.j.).

Z analogicznych przyczyn za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 3 ustawy o lasach w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2, ust. 3, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 87 Konstytucji RP poprzez nałożenie obowiązków na podstawie uproszczonego planu urządzenia lasu. Nadmienić jedynie należy, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 ustawy o lasach lasem jest także grunt, który przejściowo pozbawiony jest roślinności leśnej.

Niezależnie od przytoczonych wyżej argumentów stwierdzić należy, że organ I instancji w podstawie prawnej wydanej decyzji i nałożonego obowiązku wskazał art. 24 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach.

Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, a w szczególności do ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu. Z kolei z art.24 pkt 1 tej ustawy jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13 albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych) – starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji.

Obowiązek ponownego wprowadzenia roślinności leśnej jest obowiązkiem wynikającym wprost z ustawy. Jego niewykonanie jest naruszeniem bezpośrednio przepisów ustawy. Jeśli obowiązek ponownego wprowadzenia roślinności leśnej nie został orzeczony, to wówczas będą istniały dwa źródła tego obowiązku. Nawet jeśli hipotetycznie nie brać pod uwagę obowiązku wynikającego z uproszczonego planu urządzenia lasu, to i tak pozostanie do wykonania obowiązek wynikający wprost z przepisu ustawy o lasach.

Zarzut naruszenia art. 22 ust. 2 ustawy o lasach nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Przepis ten stanowi, że starosta, po uzyskaniu opinii właściwego terytorialnie nadleśniczego, zatwierdza uproszczony plan urządzenia lasu. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu nie była ocena prawidłowości zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu tylko decyzja Starosty o nałożeniu obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 2, ust. 3, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 87 Konstytucji RP poprzez zignorowanie i pominięcie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ani organy administracji ani Sąd I instancji nie zignorowały faktu istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak to zostało już wcześniej wskazane fakt obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie skutkuje eliminacją z obrotu prawnego z mocy prawa czy też bezskuteczności uproszczonego planu urządzenia lasu tylko z tego powodu, że teren, którego dotyczy uproszczony plan urządzenia lasu w miejscowym planie został przeznaczony na cele nieleśne np. pod zabudowę mieszkaniową.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach. Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie z przepisu tego nie wynika zakaz nałożenia obowiązku ponownego wprowadzania roślinności leśnej tylko z tego powodu, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren, którego dotyczy ten obowiązek przeznacza na cele nieleśne.

Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 7, art. 11 ust. 1a oraz art. 12a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który zezwala na zwolnienie z opłat i ciężarów z tytułu wyłączenia gruntów rolnych i leśnych w przypadku zabudowy mieszkaniowej. Przepisy te nie były podstawą wydania decyzji, którą kontrolował Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zaskarżona decyzja nie rozstrzygała o kwestii zwolnienia bądź nie zwolnienia od należności i opłat związanych z wyłączeniem gruntów z produkcji leśnej.

Zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 11 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie, że uproszczony plan urządzenia lasu nosi ślady odręcznego poprawiania treści tego planu. Ponownie stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu nie była ocena prawidłowości zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu tylko decyzja Starosty o nałożeniu obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że Sąd I instancji jak i organy administracji należycie odniosły się do zarzutu, jak twierdzą skarżący kasacyjnie, sfałszowania uproszczonego planu urządzenia lasu. Stanowisko to należy w pełni podzielić. Ponowne przytaczanie tych argumentów jest niecelowe. Twierdzenia skarżących kasacyjnie, że dokument w postaci uproszczonego planu urządzenia lasu został sfałszowany nie znajdują racjonalnego uzasadnienia i są jedynie wyrazem subiektywnej oceny tego dokumentu prezentowanej przez skarżących kasacyjnie.

Analogicznie ocenić należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 11 K.p.a. Ponownie wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji nie był uproszczony plan urządzenia lasu.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.