Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 5/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i  par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na Rzecznika Dyscyplinarnego A w [...] w przedmiocie bezczynności w podjęciu działań dyscyplinarnych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego A (A) w [...], polegającą na niedopełnieniu zapisów ustawowych dotyczących terminowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie dyscyplinarnej, przeciwko [...] J. L. oraz braku jakichkolwiek działań Rektora A w [...] w tej sprawie, w tym braku odpowiedzi na jego skargę z dnia 26 listopada 2020 r., przesłaną w załączniku.

Wnioskiem z dnia 10 grudnia 2018 r., skierowanym do Rektora A w [...], K. D. - powołując się na treść rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 25 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu prowadzenia mediacji, postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli akademickich, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia, oraz na przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - w związku z wydarzeniami, jakie wielokrotnie miały miejsce na terenie A w [...], powodowanymi przez [...] J. A. L., wniósł o podjęcie wobec tego wykładowcy działań dyscyplinarnych. Skarżący zarzucił mu niewłaściwe zachowania, polegające na:

- naruszeniu dyscyplinarnym stanowiącym naruszenie zasad etyki w nauce oraz etyki zawodu nauczyciela akademickiego w formie używania publicznie tytułu [...], którego nie posiada,

- naruszeniu publicznym na łamach byłego [...] ([...]), A w [...] przez publiczne stwierdzenie nieprawdy o zatrudnieniu swojej [...],

- wieloletnim, zasadniczo od czasu zatrudnienia w [...] A w [...], postępowaniu uchybiającym obowiązkom nauczyciela akademickiego, jak przykładowo wymuszanie na Dyrekcji i innych pracownikach [...] zaliczenia przedmiotów semestralnych przez ostatniego, jedynego studenta specjalności – tylko u [...] J. A. L. i jego [...],

- braku realizacji programu kształcenia dotyczących [...],

- nie realizowaniu przez [...] J. A. L. i jego [...], z powodu ich niskiej frekwencji w A w [...], odpowiedniego planu spotkań ze studentami, w tym prowadzeniu zajęć ze studentami dziennymi w soboty bez ich zgody, brak cotygodniowych konsultacji ze studentami, a także niedopełnienie przez J. L. warunków zatrudnienia na stanowisku [...], co miało bezpośredni wpływ na brak rozwoju kadry [...], w tym osoby skarżącego,

- publiczne pomówienie odnośnie terminu zakończenia przewodu habilitacyjnego przez skarżącego,

- wielokrotne naruszenie zasad współżycia społecznego na A.

W dalszej części wniosku skarżący przedstawił w sposób szczegółowy zdarzenia i dowody mające świadczyć o podnoszonych przez niego nieprawidłowościach.

W odpowiedzi na skargę Rektor A w [...] wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie o jej odrzucenie. Podniósł, że zarzut bezczynności jest bezzasadny z uwagi na wydłużanie się postępowania, głównie z uwagi na pandemię koronawirusa. Jednocześnie zauważył, że materia objęta zarzutami skargi nie należy do spraw objętych właściwością sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sformułowany w niej przedmiot bezczynności nie jest objęty zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 tego artykułu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (...), postępowań o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (...), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Oprócz kontroli działalności administracji publicznej w sprawach skarg wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach

Ponadto stosownie do art. 4. p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

W przedmiotowej sprawie K. D. złożył skargę na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego A w [...], natomiast z przywołanych wyżej przepisów P.p.s.a. wynika, że skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. W konsekwencji, skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień bądź do dokonania określonej czynności nie wywiążą się z ustawowego obowiązku w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot. Skarga na bezczynność organu jest więc dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub też nie podjął stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak- Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 138).

K. D. zarzucił Rzecznikowi Dyscyplinarnemu A w [...] brak podjęcia działań dyscyplinarnych zmierzających do ukarania jednego z nauczycieli akademickich.

W tym miejscu podkreślić należy, że regulacje dotyczące postępowania dyscyplinarnego w stosunku do nauczycieli akademickich zawarte są w rozdziale 1 działu VII, zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna nauczycieli akademickich" ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r., poz. 85 ze zm.; dalej: "s.w.n.").

Według art. 285 ust. 1 s.w.n. rzecznik dyscyplinarny rozpoczyna prowadzenie sprawy z urzędu lub na polecenie organu, który go powołał (czyli rektora - vide art. 277 ust. 1 s.w.n.). Przepis art. 287 ust. 1 s.w.n. stanowi, iż rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania polecenia organu, który go powołał lub powzięcia w inny sposób informacji o popełnieniu czynu mającego znamiona przewinienia dyscyplinarnego.

Stosownie do treści art. 305 s.w.n., do postępowań w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli akademickich, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 150, 679, 1255 i 1694), z wyłączeniem art. 82. W art. 306 s.w.n. zamieszczono delegację, na podstawie której Minister Edukacji i Szkolnictwa Wyższego wydał rozporządzenie z dnia 25 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu prowadzenia mediacji, postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli akademickich, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia (Dz. U. z 2018 r., poz. 1843).

Natomiast postępowanie dyscyplinarne wszczyna komisja dyscyplinarna na wniosek rzecznika dyscyplinarnego po przeprowadzeniu przez niego postępowania wyjaśniającego wszczętego z urzędu lub na polecenie organu, który go powołał, tj. rektora uczelni (art. 285 w związku z art. 293 s.w.n.). Z kolei z treści art. 295 ust. 1 s.w.n. wynika, że od orzeczenia komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 279 pkt 1 s.w.n., stronom przysługuje odwołanie do komisji dyscyplinarnej przy ministrze, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem, a z kolei z treści art. 295 pkt 2 s.w.n. wynika, iż tok postępowania dyscyplinarnego kończy prawomocne orzeczenie komisji dyscyplinarnej przy ministrze, od którego stronom przysługuje odwołanie do Sądu Apelacyjnego w Warszawie - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Do odwołania stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1460 ze zm.) dotyczące apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego nie służy skarga kasacyjna.

W świetle przepisów s.w.n. nie sposób, więc dopatrzeć się kognicji sądów administracyjnych na żadnym etapie postępowania dyscyplinarnego nauczycieli akademickich. Zatem również czynności rzecznika dyscyplinarnego nie zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej. W konsekwencji skarga zarzucająca Rzecznikowi Dyscyplinarnemu bezczynność w postaci niepodjęcia działań w ramach postępowania wyjaśniającego musi podlegać odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Natomiast w myśl art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł jak w sentencji postanowienia