Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 120/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. zwrócić skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., reprezentowana przez radcę prawnego, pismem z dnia 19 marca 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO) polegającą na nierozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki wniesionego w dniu 20 grudnia 2013 r. od decyzji organu I instancji tj. Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Pismem z dnia 22 stycznia 2013 r. skarżąca spółka wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (data wpływu do organu: 28 stycznia 2013 r.)

W odpowiedzi na skargę opatrzonej datą 19 kwietnia 2013 r. SKO wniosło o oddalenie skargi wskazując, że przedmiotowe odwołanie zostało rozpoznane. SKO podniosło, że działając jako organ odwoławczy wydał w dniu [...] kwietnia 2013 r. decyzję nr [...].

Pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. pełnomocnik skarżącej, działając w jej imieniu, cofnął skargę na bezczynność na podstawie art. 60 p.p.s.a. i na mocy art. 262 § 1 ust. 1 k.p.a. wniósł a contrario o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu przyznał, że organ odwoławczy wydał decyzję ale z uwagi, iż uczynił to dopiero po wniesieniu skargi do Sądu, wniosek o przyznanie kosztów jest uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.(dalej: SKO) polegająca na nierozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki wniesionego w dniu 20 grudnia 2011 r. od decyzji organu I instancji tj. Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2011 r.

nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego była dopuszczalna i została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia.

Zgodnie z przepisem art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 tej ustawy, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.

W niniejszej sprawie skarżąca spółka cofnęła skargę. W tym stanie rzeczy cofnięcie skargi przez spółkę T. obligowało Sąd do rozważenia przesłanek wynikających z art. 60 p.p.s.a.

W ocenie Sądu, dokonana przez skarżącą czynność procesowa w postaci cofnięcia skargi nie budzi wątpliwości oraz brak jest podstaw do uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że cofnięcie skargi jest dla Sądu wiążące.

Mając to na uwadze Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących zwrot na rzecz skarżącej spółki kwoty 100 złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Przepis ten stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. W rozpatrywanej sprawie, wobec skutecznego cofnięcia skargi, jest to jedyny przepis regulujący kwestie związane ze zwrotem kosztów sądowych. Zatem brak było podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.