Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2816/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 6, art. 5 ust. 2, art. 37 ust. 1 i ust. 2, art. 40,42 ust. 3
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: par. 12 ust. 1 i 2, par. 13 ust. 1 i 2, par. 14, par. 15 ust. 1-3, par. 18, par. 169 ust. 1-4, par. 278 ust. 2
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
article: art. 141 par. 4, art. 3 par. 1, art. 131 par. 1, 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. L. i J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1762/17 w sprawie ze skargi I. L. i J. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1762/17, oddalił skargę I. L. i J. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Powyższą decyzją organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2008 r., nr [...], udzielającą B. T., w oparciu o art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm.), pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego z trzema lokalami mieszkalnymi, znajdującego się na terenie nieruchomości przy ul. M. [...] w W.

Sąd I instancji podejmując swoje rozstrzygnięcie przypomniał na wstępie, że zaskarżona decyzja [...]WINB, została wydana po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 256/15, poprzedniej decyzji organu odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013 r. NSA w powołanym wyroku zobowiązał [...]WINB do przeprowadzenia postępowania dowodowego, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co do tego, czy spełnione zostały przesłanki do udzielenia B. T. pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r.).

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, [...]WINB rozpoznając sprawę ponownie prawidłowo wykonał zalecenia zawarte w "ostatnim" wyroku NSA z dnia 17 listopada 2016 r. i usunął wytknięte mu nieprawidłowości. Realizując wytyczne organ odwoławczy zlecił organowi I instancji, na podstawie art. 136 k.p.a., przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez: dokonanie oględzin wiaty (z uwzględnieniem sposobu odprowadzania z niej wód opadowych), ogrodzenia (pod kątem wymogów z § 278 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki - Dz.U. nr 17, poz. 62 ze zm.) oraz przybudówki (pod kątem parametrów technicznych tego obiektu, materiałów z jakich jest wykonany oraz usytuowania względem sąsiedniej zabudowy), stanowiącej oprócz budynku mieszkalnego zabudowę nieruchomości przy M. [...] w W. Organ, wykonując wytyczne Sądu, poddał również ponownej ocenie ekspertyzę z dnia 12 września 2008 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych st. bryg. inż. M. B.

W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy i w konsekwencji zasadnie przyjął, że sporna inwestycja na nieruchomości przy ul. M. [...] spełnia wymagania norm odległościowych z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do odmówienia mocy dowodowej opinii M. B. Opinia ta dostatecznie wyjaśnia sporne w tej sprawie okoliczności, zaś strona skarżąca kwestionując ten dokument nie przedłożyła innej opinii, która podważałaby wnioski biegłego. Sąd przypomniał, że z tej opinii wynika, że od strony północnej, a więc od strony działki należącej do skarżących, ściana spornego budynku to ściana bez otworów okiennych, 2 klasy odporności ogniowej (2 - godzinnej odporności), co pozwala na "zastosowanie" do tego budynku norm odległościowych określonych w § 18 ust. 1 rozporządzenia. Od strony wschodniej ściana zewnętrzna budynku przy ul. M. [...] na odcinku o długości 7,65 m jest ścianą murowaną pełną i również spełnia wymogi powołanego rozporządzenia.

Sąd Wojewódzki podniósł, że [...]WINB dokonał oceny legalności posadowienia pozostałych elementów zabudowy na działce przy ul. M. [...]. W ocenie Sądu, w oparciu o zgromadzone dowody, organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że przybudówka stanowiąca część budynku mieszkalnego jest wykonana zgodnie z prawem, sztuką budowlaną oraz nie zagraża bezpieczeństwu i zdrowiu ludzi i może być użytkowana zgodnie z przeznaczeniem. Wiata jest posadowiona w odległości od 0,76 m do 0,13 m od muru ogrodzeniowego, dzielącego nieruchomość przy M. [...] od nieruchomości skarżących. Sąd podzielił stanowisko organu także co do tego, że skoro ogrodzenie zostało wybudowane przez skarżącą I. L., to nie można zarzucić B. T., że to ogrodzenie ogranicza dostęp światła słonecznego do sąsiedniej działki, należącej właśnie do I. L. (§ 278 ust. 2 rozporządzenia).

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w oparciu o inwentaryzację architektoniczno-budowlaną z dnia 7 lutego 2006 r., opinię mgr inż. W. R. - biegłego sądowego ds. geodezji i kartografii z dnia 11 marca 2008 r. oraz protokół oględzin z dnia 3 marca 2017 r., miał dostateczne podstawy do przyjęcia, że wody opadowe z połaci dachowych zabudowań znajdujących się na działce przy M. [...] nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek, ale do rynien i rur spustowych i do studni chłonnej pod wiatą na tej nieruchomości. Sąd zaznaczył, że I. i J. L. uczestniczyli w oględzinach. Skarżący nie byli obecni przy sporządzaniu protokołu, ale zapoznali się z nim w siedzibie organu i pisemnie ustosunkowali do zawartych w nim ustaleń.

Sąd I instancji zauważył, że skarżący w skardze do Sądu nie stawiają zarzutu niewykonania przez organ odwoławczy zaleceń i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z dnia 17 listopada 2016 r. Zarzuty skargi w istocie zmierzają do podważenia tego ostatecznego orzeczenia NSA oraz poprzednich prawomocnych wyroków wydanych w tym postępowaniu i stanowią niedopuszczalną polemikę z tymi rozstrzygnięciami sądowymi. Sąd przypomniał przy tym, że w tej sprawie zostało już przesądzone (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1639/10), że do obiektów budowlanych wybudowanych na działce B. T. nie mają zastosowania normy odległościowe określone w § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Ten przepis rozstrzyga bowiem o miejscu usytuowania projektowanych obiektów budowlanych w odniesieniu do granic działki sąsiedniej oraz do obiektów budowlanych znajdujących się na działce sąsiedniej. W związku z tym, zgodnie z powołanym wyrokiem, nie jest prawidłowe stanowisko skarżących, że odległość między budynkami na sąsiednich działkach powinna wynosić co najmniej 8 m. Z tego samego powodu, w ocenie Sądu, nie jest dopuszczalne odniesienie się do zarzutu, że plan realizacyjny (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego), a nie podział prawny działek, determinuje ocenę odległości budynku od innych zabudowań.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli I. L. i J. L., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi, jak również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucili:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przyjęciu przez WSA stanu faktycznego, który organ ustalił w sprawie, bez wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, a w szczególności bezkrytyczne przyjęcie, że z ekspertyzy inż. M. B. oraz protokołu oględzin z dnia 3 marca 2017 r., wynika, że budynek przy ul. "M." [...] w W. ze wszystkimi częściami, nie stanowi zagrożenia dla życia i otoczenia oraz spełnia wymagania norm odległościowych z zakresu ochronny przeciwpożarowej, co doprowadziło do przedstawienia stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a nadto do niedokonania właściwej kontroli, powodując tym samym naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a.;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 131 § 1 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku WSA do stanowiska wyrażonego w pismach skarżących, przede wszystkich w piśmie z dnia 17 stycznia 2016 r., podczas gdy uwzględnienie treści pisma i wniosków w nim zawartych spowodowałoby uchylenie decyzji [...]WINB "z dnia [...] sierpnia 2013 nr [...]" oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2008 r., nr [...], udzielającej B. T. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego z trzema lokalami mieszkalnymi, znajdującego się na terenie nieruchomości przy ul. M. w W;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przyjęciu przez WSA stanu faktycznego, który organ ustalił w sprawie, bez wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, a w szczególności bezkrytyczne przyjęcie, że uzupełniająca ekspertyza inż. M. B. oraz protokół oględzin z dnia 3 marca 2017 r., są opiniami wyczerpującymi oraz wiążą w sprawie;

4) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli wydania przez organ decyzji na skutek przyjęcia przez WSA ustalonego przez organ stanu faktycznego, który był niezgodny ze stanem rzeczywistym, tj. przyjęcie, że budynek mieszkalny przy "ul. M." [...] w W. "wybudowany jest prawidłowo zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi oraz Polskimi Normami i nadaje się do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem", podczas gdy wbrew okolicznościom ustalonym przez [...]WINB, "potwierdzonych przyjętych" przez WSA w zaskarżonym wyroku, woda od strony północnej, czyli od strony nieruchomości B. T., nie jest odprowadzona z dachu wiaty i pomieszczenia gospodarczego szeroką rynną korytową, zabezpieczoną od strony posesji skarżących ścianką żelbetową w wysokości 1,00 m, co w konsekwencji powoduje zalewanie posesji skarżących;

5) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli wydania przez organ decyzji na skutek przyjęcia przez WSA ustalonego przez organ stanu faktycznego, który był niezgodny ze stanem rzeczywistym, tj. przyjęcie, że garaż z uwagi na fakt, że posiada funkcję niemieszkalną powoduje, że odległość pomiędzy budynkiem gospodarczym przy "ul. M." [...] również o funkcji niemieszkalnej może wynosić 7,54 m, podczas gdy na dachu przedmiotowego garażu i B. T. posiada taras, co tym samym nie pozwala zakwalifikować garażu wraz z tarasem jako pomieszczenia o funkcji niemieszkalnej;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 5 ust. 1 pkt 6, art. 5 ust. 2, art. 37 ust. 1 i ust. 2, art. 40, art. 42 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w zw. z § 12 ust. 1 i ust. 2, § 13 ust. 1 i ust. 2, § 14, § 15 ust. 1, 2, 3, § 18, § 169 ust. 1, 2, 3, 4, § 278 ust. 2 rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędnym przyjęciem, że budynek mieszkalny z trzema lokalami mieszkalnymi, znajdujący się na terenie nieruchomości przy "ul. M. [...]" w W. winien uzyskać pozwolenie na użytkowanie, podczas gdy budynek wybudowany przez B. T. nie zachowuje należytej odległości pomiędzy budynkami sąsiadującymi, ponadto powoduje zagrożenie pożarowe oraz narusza uzasadniony interes skarżących w szczególności w zakresie odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku przy "ul. M. [...]" od strony granicy działki bezpośrednio na grunt skarżących, ponadto ściany przybudówki oraz samowolnie wybudowanej wiaty stoją w ostrej granicy z działką skarżących;

2) art. 5 ust. 1 pkt 6, art. 37 ust. 1 i ust. 2, art. 40, art. 42 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w zw. z § 213 rozporządzenia, poprzez niewłaściwe zastosowanie podstawy prawnej i błędne uznanie, że znajdujące się we fragmencie ściany elewacji wschodniej budynku wykusze okienne podwieszone nad parterem, z uwagi na fakt, że zostały obłożone okładziną drewnianą, zabezpieczoną środkiem ognioochronnym nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia w aspekcie § 213 ww. rozporządzenia (obecnie § 231 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r.), podczas gdy przepis § 213 przedmiotowego rozporządzenia, na który powołuje się organ dotyczy piecyków gazowych lub elektrycznych zamontowanych w łazienkach, a nie ścian elewacji budynku;

3) art. 3 ust. 2 oraz art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1994 r. nr 89 poz. 415), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące brakiem udzielenia skarżącym ochrony prawnej przy zagospodarowaniu nieruchomości położonej przy "M. [...]" w W. przez B. T., która to powoduje zagrożenie pożarowe oraz narusza uzasadniony interes skarżących w szczególności w zakresie odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku przy "ul. M. [...]" od strony granicy działki bezpośrednio na grunt skarżących, ponadto ściany przybudówki oraz samowolnie wybudowanej wiaty stoją w ostrej granicy z działką skarżących;

W piśmie procesowym z dnia 6 maja 2021 r., uzupełnionym pismem z dnia 24 maja 2021 r., B. T. wniosła o utrzymanie wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2018 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zawarte w punkcie I (1-5) opisanej wyżej skargi kasacyjnej.

Art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Na przykład, okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Błędnej nawet oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. W związku z powyższym, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej w tym zakresie. Sąd Wojewódzki w dostateczny sposób wywiązał się ze swojego obowiązku w aspekcie prawidłowego pod względem formalnym uzasadnienia swego wyroku, jego motywy są zrozumiałe, poddają się kontroli instancyjnej. Ponadto, podnieść należy, że poprzez swoje zarzuty, autor skargi kasacyjnej w gruncie rzeczy zmierza do podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego i dokonanej jego subsumpcji pod hipotezę określonej normy prawa materialnego. Nie może tego jednakże skutecznie uczynić w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zauważyć także należy, że autor skargi kasacyjnej wadliwie wskazuje na przepis art. 131 § 1 p.p.s.a. (nie składa się on z paragrafów), który odnosi się do zawieszenia postępowania sądowego. Wniesiony środek odwoławczy nie zawiera natomiast adekwatnych zarzutów mających na celu wykazanie wadliwości w działaniu organu w zakresie wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, tj. zarzutów związanych z naruszeniem przez organy nadzoru budowlanego przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Samo zakwestionowanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej poczynionych przez organy administracji publicznej ustaleń faktycznych oraz podważenie stanowiska, że postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, wnikliwie, zgromadzony materiał dowodowy oceniony został właściwie, nie czyni zadość obowiązkowi, który wymaga wskazania w skardze kasacyjnej przepisów prawa, które w ocenie jej autora, zostały naruszone. Powyższe zaś prowadzi do konkluzji, iż wobec brak skutecznego zakwestionowania stanu faktycznego sprawy, został on ustalony przez organy i oceniony przez Sąd I instancji prawidłowo. Ponadto, podkreślić należy, że autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi Wojewódzkiemu, iż ten nie uwzględnił wcześniejszego orzeczenia wydanego w dniu 4 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2853/11, jak również wytycznych zawartych w wyroku NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1639/10, nie powiązał tej okoliczności z zarzutem naruszenia art. 153 p.p.s.a.. Wskazana wadliwość skutkuje, iż brak jest obowiązku po stronie Sądu kasacyjnego czynienia dalszych rozważań w tym temacie. Wprawdzie w dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie powołali ww. przepis, jednakże w celu zauważenia jego istnienia, co w dalszej części, nie przeszkodziło stronie do polemiki z kwestiami przesądzonymi już w zapadłych wcześniej wyrokach NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1639/10 i z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 256/15, co należy ocenić jako niedopuszczalne w świetle art. 153, art. 170 i art. 190 p.p.s.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazanych w punkcie II. 1) przedmiotowej skargi kasacyjnej. Brak skutecznego podważenia, poprzez zarzuty naruszenia przepisów postępowania, dokonanych ustaleń faktycznych sprawy, w tym mocy dowodowej ekspertyzy z dnia 12 września 2008 r. sporządzonej przez niezależnego rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych st. bryg. inż. M. B., uzupełnionej pismem z dnia 24 kwietnia 2017 r., czyni zarzut naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego nieuprawnionym, tak w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych, ograniczenia dostępu światła przez ogrodzenie (§ 278 ust. 2 rozporządzenia), spełnienia wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, czy przesądzonej już we wcześniejszych wyrokach konieczności zachowania wymogów norm odległościowych (§ 12 rozporządzenia). Ponadto, uzasadnienie rozpatrywanego zarzutu, w kontekście naruszenia § 18 rozporządzenia, nie wyjaśnia w sposób należyty, dlaczego, w ocenie wnoszących skargę kasacyjną, odległość między budynkami, z uwagi na zagrożenie pożarowe winna wynosić, co najmniej 10 m (50 % z 20 m). Samo odwołanie się do tego, iż § 18 rozporządzenia dopuszcza zmianę odległości między budynkami określonymi w § 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, ale nie w punkcie 2 ust. 1 § 17, wraz z zaznaczeniem, że z "uwagi na fakt, iż zarówno budynek przy ul. M. [...] jak i budynek przy ul. K. [...] nie są budynkami przeznaczonymi do celów produkcyjnych i magazynowych, rozpatrywanie tego przypadku mogłoby być tylko w odniesieniu do § 17 ust. 1 pkt. 1, a tam odległość jest jednoznacznie sprecyzowana i wynosi 20 m", jest niewystarczające dla wykazania, że w sprawie doszło do naruszenia § 18 rozporządzenia. Nadto, brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla zarzutu naruszenia § 278 ust. 2 rozporządzenia, poza arbitralnym stwierdzeniem, że doszło do jego naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela jednocześnie zarzutu zawartego w punkcie II. 2) skargi kasacyjnej. Słusznie wskazuje autor skargi kasacyjnej, że § 213 rozporządzenia dotyczy dopuszczenia stosowania wykładzin ściennych w łazienkach z piecykami gazowymi i termami gazowymi lub elektrycznymi, a w sprawie został on przywołany (bez głębszej analizy) dla uzasadnienia spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej fragmentu ściany z wykuszami okiennymi, obłożonymi dla dekoracji okładziną drewnianą, jednakże wobec braku skutecznego podważenia ustaleń wynikających ze wskazanej wyżej ekspertyzy przeciwpożarowej, iż fragmenty obłożone boazerią drewnianą są zamocowane na ścianach niepalnych i były zabezpieczone środkiem ogniochronnym do granic trudnozapalności, co nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, zarzut w tym przedmiocie nie może okazać się skuteczny.

Nie można także stwierdzić, aby doszło do naruszenia art. 3 ust. 2 oraz art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, tym bardziej, że postępowanie administracyjne nie toczyło się na podstawie ww. przepisów i nie zachodziła konieczność wydania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy.

Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875).