Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1099/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2004-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 180 par. 1 par. 187 par. 1 art. 191 art. 116
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska /spr./ Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2004r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe I. u c h y l a zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu III. z a s ą d z a od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Urząd Kontroli Skarbowej określił spółce z o.o. "A" z siedzibą w S. wysokość zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 r. w kwocie [...], a w dniu [...] Drugi Urząd Skarbowy wydał decyzję nr [...] określającą Spółce wysokość zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2000 r. w kwocie [...]. W związku z tym, iż decyzje te, według organów podatkowych, stały się ostateczne, a spółka z o.o.

"M" nie uregulowała powstałych zobowiązań w terminie, przekształciły się one, zgodnie z przepisem art. 52 Ordynacji podatkowej, w zaległość podatkową. Z uwagi na to, iż zaległość za wyżej wymienione okresy powstała w czasie pełnienia przez A.L. obowiązków prezesa zarządu Spółki z o.o. "M" oraz z uwagi na brak możliwości zaspokojenie roszczeń, Drugi Urząd Skarbowy wszczął, postanowieniem z dnia [...] nr [...] postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, a w dniu [...] wydał decyzję orzekającą o odpowiedzialności podatkowej prezesa zarządu A.L. za zaległości spółki "M" z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń 2000 r. w kwocie łącznej [...] (w tym: [...] należności głównej plus odsetki za zwłokę liczone na dzień wydania decyzji [...]) i maj 2000 r. w kwocie łącznej [...] (w tym: [...] należności głównej plus odsetki za zwłokę liczone na dzień wydania decyzji w kwocie [...]) oraz [...] kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym skierowanym do majątku Spółki.

Od wyżej wskazanej decyzji A.L. złożył do Izby Skarbowej odwołanie, wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając przy tym organowi podatkowemu błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji następujących faktów :

- przekazania przez Urząd Kontroli Skarbowej do Sądu Rejonowego sprawy dotyczącej powstałej zaległości podatkowej określonej w decyzji nr [...],

- tego, iż w miesiącu maju 2000 r. Spółka nie wynajmowała firmie

"C" Ltd obiektów mieszkalnych, a zatem wystawiona faktura o nr [...] z dnia [...] nie miała potwierdzenia w występujących zdarzeniach gospodarczych w tym okresie,

- posiadania przez Spółkę 8 sztuk koncesji na wykonywanie zarobkowego transportu drogowego pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju,

- posiadania wierzytelności z tytułu prowadzonej obsługi w spółce z o.o. "M" z siedzibą w S.

Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] nr [...] orzekła o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na nieprzedstawienie dowodów potwierdzających zaistnienie jednej z przesłanek wymaganych przepisem art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. bezskuteczności prowadzonego przeciwko Spółce postępowania egzekucyjnego.

W wyniku przeprowadzonego dodatkowego postępowania wyjaśniającego Drugi Urząd Skarbowy uzupełnił dowody dotyczące bezskuteczności postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku Spółki. Ponadto, organ podatkowy, po ponownym przeanalizowaniu uzyskanych środków pieniężnych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego przerachował uzyskane kwoty, uznając, iż stan zaległości Spółki za miesiąc maj 2000 r. uległ obniżeniu i wynosi [...] należności głównej. Zgodnie z sugestią A.L. organ egzekucyjny podjął ponownie czynności egzekucyjne, zajmując wskazany przez niego rachunek bankowy Spółki w Banku [...] S.A., jednak podjęte czynności nie wpłynęły na zmianę stanu zaległości podatkowej z powodu braku środków pieniężnych na tym rachunku bankowym. Bezskuteczna okazała się również egzekucja z wierzytelności pieniężnych u kontrahentów Spółki.

W dniu [...] A.L. złożył w Prokuraturze zawiadomienie o narażeniu Skarbu Państwa na bezpodstawny zwrot podatku od towarów i usług na rzecz K.D., który podpisał fakturę wystawioną firmie "C" Ltd., w związku z czym Drugi Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia [...] nr [...] zawiesił postępowanie w części zmierzającej do orzeczenia o odpowiedzialności A.L. za zaległości podatkowe Spółki "M " z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2000 r.

Decyzją natomiast z dnia [...] nr [...] Drugi Urząd Skarbowy orzekł o odpowiedzialności A.L. za zaległości Spółki z o.o. "M" z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 r. w łącznej kwocie [...] wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od terminu płatności do dnia wydania decyzji i kosztami egzekucyjnymi.

Odwołanie od wskazanej decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego złożył do Izby Skarbowej A.L. wnosząc w nim o umorzenie postępowania w sprawie. Odwołujący się uważa, iż niejednokrotnie wskazywał organowi egzekucyjnemu mienie Spółki, tj. rachunek bankowy Spółki, z którego przeprowadzenie egzekucji byłoby możliwe, a tylko znaczne zaniedbania ze strony organu uniemożliwiły przeprowadzenie skutecznej egzekucji, w związku z czym uważa on, że nie powinien ponosić odpowiedzialności za zaniedbania organu egzekucyjnego. Ponadto, odwołujący się wskazał, że ściągnięte kwoty zostały ponownie wadliwie zaksięgowane przez Dział Egzekucji Drugiego Urzędu Skarbowego mimo ich przerachowania.

Korzystając z uprawnienia określonego w przepisie art. 200 Ordynacji podatkowej A.L. wniósł pismem z dnia [...] uwagi do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i ponownie podkreślił, iż przyczyną bezskuteczności egzekucji były znaczne zaniedbania popełnione w postępowaniu egzekucyjnym oraz wadliwe zarachowanie ściągniętych należności na okresy późniejsze niż styczeń 2000 r.

W wyniku rozpoznania odwołania A.L., Izba Skarbowa, decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego, stwierdzając w uzasadnieniu m.in., że w polskim prawie podatkowym rozwinięta została instytucja umożliwiająca orzeczenie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe wobec osób spoza bezpośredniego kręgu podmiotów stosunku prawnopodatkowego, tj. wobec osób trzecich. Instytucję tę regulują przepisy art. 107-119 Ordynacji podatkowej. Z tytułu zaś zaległości podatkowych ciążących na spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 116 § 1 Ordynacji, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Z unormowania natomiast § 2 tegoż przepisu wynika, że członkowie zarządu spółek mających osobowość prawną odpowiadają solidarnie ze spółką za zaległości podatkowe spółki, powstałe w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki, jednak organy podatkowe mogą wydać decyzję o orzeczeniu o odpowiedzialności podatkowej wobec osoby trzeciej dopiero wówczas, gdy :

- istnieje zobowiązanie spółki z ograniczona odpowiedzialnością wobec Skarbu Państwa,

- zaległość podatkowa powstała w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu spółki,

- egzekucja do majątku spółki okaże się bezskuteczna.

Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 108 § 2 Ordynacji podatkowej, decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wydana przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej, a w przedmiotowej sprawie zobowiązanie Spółki wobec Skarbu Państwa powstało w następstwie niewywiązania się z zobowiązania określonego w decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...], którą skutecznie doręczono Spółce w dniu [...] Spółka z o.o. "M", zgodnie z pouczeniem zawartym w wyżej wymienionej decyzji, miała prawo do wniesienia odwołania, jednak z przysługującego jej prawa nie skorzystała.

Dalej w uzasadnieniu swojej decyzji Izba Skarbowa stwierdziła, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego właściwy organ ustalił kwoty należności podatkowej, a wydana decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i wiąże ona zarówno organ, jak i stronę postępowania, co zezwala na uznanie, iż pierwsza pozytywna przesłanka do przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią została spełniona. Ponadto, bezsporne w sprawie jest, że od dnia [...] do dnia [...] A.L. pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki, a zatem odpowiedzialność za powstałą w miesiącu styczniu 2000 r. zaległość podatkową ponosi strona niniejszego postępowania. Druga przesłanka została także spełniona, co jest - zdaniem organu odwoławczego - bezsporne. W odniesieniu zaś do trzeciej pozytywnej przesłanki, zezwalającej na orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, konieczne jest stwierdzenie bezskuteczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co też organ stwierdził, bowiem w toku podjętych czynności egzekucyjnych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym do majątku Spółki zajęte zostały rachunki bankowe Spółki i jej wierzytelności, jednak podjęte czynności egzekucyjne nie przyczyniły się do całkowitej likwidacji powstałej zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r. Także prowadzona dalej egzekucja przez komornika sądowego (wyznaczonego przez sąd do łącznego prowadzenia egzekucji w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej z sądową) okazała się również bezskuteczna, a ponadto, przeprowadzona w dniach [...] oraz [...] przez Drugi Urząd Skarbowy kontrola podatkowa w Spółce "M" wykazała, że Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, nie zatrudnia pracowników, nie posiada środków trwałych, jak również środków pieniężnych na rachunkach bankowych, a zatem - jak stwierdził organ odwoławczy - trzecia pozytywna przesłanka została spełniona.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż nie zachodzą w sprawie okoliczności uzasadniające zwolnienie A.L. od owej odpowiedzialności, bowiem nie wykazał on, że zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło we właściwym czasie, bądź, że we właściwym czasie wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe), ani też nie wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez winy członka zarządu, a ponadto nie wskazał on mienia, z którego egzekucja byłaby możliwa, a tylko zaistnienie którejkolwiek z wymienionych okoliczności, zwalnia od odpowiedzialności członka zarządu. Wprawdzie A.L. wskazał rachunek bankowy Spółki, lecz nie zezwoliło to na przeprowadzenie skutecznej egzekucji z uwagi na brak środków pieniężnych na tym rachunku, jak też na innych rachunkach Spółki.

W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie A.L. ponowił zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a ponadto wskazał, że potwierdzeniem wadliwego zarachowywania ściągniętych należności przez egzekucyjny organ podatkowy jest fakt, że po jego interwencji kwota główna zaległości za miesiąc maj 2000 r. uległa zmniejszeniu o [...], natomiast kwota zaległości za styczeń 2000 r., która jest zaległością starszą od zaległości za maj 2000 r., nie uległa zmniejszeniu ani o 1 zł. Potwierdzeniem zaś wadliwości prowadzonej egzekucji jest to, że wskazany przez niego komornikowi rachunek bankowy Spółki w banku [...] został zablokowany półtora roku po jego interwencji, a w tym czasie Spółka za pośrednictwem tego rachunku dokonywała wielu operacji, a były to głównie wpływy z jej działalności. Ponadto, skarżący wskazał, że za jego działalności jako prezesa zarządu Spółki, Spółka funkcjonowała prawidłowo i podatki były wówczas odprowadzane, wypłacane też były wynagrodzenia pracownikom i odprowadzane składki ZUS, a problemy finansowe Spółki, jak to wynika z akt sprawy, wystąpiły po jego odejściu ze Spółki i przejęciu obowiązków prezesa zarządu przez K.M. Brak było więc podstaw do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, czy wszczęcia postępowania układowego. Dalej skarżący uważa, że dla prawidłowej oceny sprawy konieczne jest zbadanie historii konta Spółki za okres od 1 września 2000 r. do czasu jego zajęcia przez komornika, tj. do dnia 14 października 2002 r.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skargi, dodatkowo wyjaśniając, że zarzut opieszałości organu egzekucyjnego w egzekucji środków finansowych z rachunku Spółki w banku [...] nie jest uzasadniony, bowiem pismem z dnia [...] Bank poinformował Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego o tym, iż nie prowadzi rachunku bankowego na zlecenie spółki "M". Także - według Izby Skarbowej - prawidłowe było przerachowanie uzyskanych w egzekucji kwot na miesiące maj i czerwiec 2000 r., gdyż tytuły wykonawcze na te miesiące zostały wystawione wcześniej niż tytuł wykonawczy na miesiąc styczeń 2000 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, właściwy do rozpoznania skargi z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem podniesione w niej zarzuty są uzasadnione i znajdują potwierdzenie w aktach przedmiotowej sprawy.

Zaskarżona decyzja narusza przepisy obowiązującego prawa dotyczące procedury prowadzenia postępowania podatkowego, w szczególności przepisy art. art. 122, 180 § 1, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Znajdujący zastosowanie w tej sprawie przepis art. 116 Ordynacji podatkowej stanowi m.in. o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe spółki, które powstały w czasie pełnienia przez nich tej funkcji, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna. Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może się uwolnić od tej odpowiedzialności, jeżeli wykaże że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie upadłości lub wniosku o postępowanie układowe nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa.

Z poczynionych przez organy podatkowe ustaleń w tej sprawie wynika jedynie, że A.L. był prezesem zarządu Spółki w okresie od [...] do [...] oraz, że w dniu [...] Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję nr [...] określającą spółce z o.o. "M" z siedzibą wysokość zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 r. w kwocie [...], której to zaległości Spółka nie uregulowała w terminie. Pozostałych, istotnych dla wyjaśnienia sprawy okoliczności faktycznych, organy podatkowe nie poczyniły. W szczególności, organy te nie ustaliły - mimo podnoszenia w toku całego postępowania przez skarżącego twierdzenia, że nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o upadłość, czy o postępowanie układowe w czasie pełnienia przez niego obowiązków prezesa zarządu Spółki - czy zachodziła w sprawie przesłanka zwalniająca go od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki. Skoro bowiem skarżący przestał pełnić obowiązki prezesa zarządu Spółki (1 czerwca 2000 r.) na długo przed wydaniem przez organ kontroli skarbowej decyzji określającej Spółce zaległość podatkową m.in. za miesiąc styczeń 2000 r. (14 listopada 2000 r.), a po odejściu skarżącego ze Spółki, Drugi Urząd Skarbowy wydał jeszcze decyzję o rozłożeniu Spółce zobowiązań na raty (układ ratalny), to - mimo, iż ustawodawca przerzucił ciężar dowodowy na członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zezwalając mu na uwolnienie się od tej odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że we właściwym czasie złożono stosowny wniosek, gdyż z tego faktu zamierza wywieść korzystne dla siebie następstwa - jednak takie brzmienie powołanego przepisu nie przekreśla w zupełności stosowania w postępowaniu podatkowym, odnoszącym się do kwestii odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, zasad ogólnych tego postępowania, a tym samym obowiązków organu wynikających z przepisów art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Oznacza to tym samym, że w przypadku, gdy twierdzenia strony w tej kwestii nie są poparte stosownymi dowodami, (bo nie mogą być), to odmówienie wiarygodności takim twierdzeniom nie powinno nastąpić bez uprzedniego wyjaśnienia tej okoliczności przez organy podatkowe we własnym zakresie, tym bardziej w sytuacji, gdy taki członek zarządu Spółki nie ma już dostępu do dokumentacji Spółki, ani też możliwości uzyskania rzetelnej informacji o kondycji finansowej Spółki po jego odejściu ze Spółki. W tej sytuacji obowiązkiem organów podatkowych jest przeprowadzenie analizy kondycji finansowej Spółki w okresie, gdy strona postępowania pełniła funkcję członka zarządu w celu ustalenia, czy zachodziła przesłanka do wystąpienia we właściwym czasie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki lub zainicjonowania postępowania układowego. "Właściwy czas" - jak stwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2003 r. o sygn. akt III SA 2490/0, opubl. w Lex nr 79081 - to cyt. "taki stan, gdy dłużnik z braku środków płatniczych nie płaci przeważającej części swoich długów. Zaprzestanie płacenia długów jest podstawową i powszechną (obowiązującą wszystkie kategorie przedsiębiorców) przesłanką ogłoszenia upadłości. Podstawą natomiast ogłoszenia upadłości w stosunku do przedsiębiorców wymienionych w art. 1 § 2 Prawa upadłościowego jest również taki stan, w którym majątek tych przedsiębiorców nie wystarcza na zaspokojenie długów. Przy ocenie, czy zachodzi stan nadmiernego zadłużenia należy uwzględniać wszystkie wierzytelności i zobowiązania dłużnika, bez względu na to, czy miałyby w przyszłości wchodzić w skład masy upadłości, czy mają charakter warunkowy lub bezwarunkowy, a także, czy są już wymagalne (por. S. Gurgul, Prawo upadłościowe i układowe. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2001, s. 31-33). W świetle powyższego nie ulega zatem wątpliwości, że wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego może nastąpić jedynie wtedy, gdy wystąpią ustawowe przesłanki do ogłoszenia upadłości."

W rozważaniach nad ustaleniami organów podatkowych odnoszącymi się do uznania egzekucji za bezskuteczną należy, w istocie, ograniczyć się do stwierdzenia, że okoliczność ta nie została wyjaśniona należycie i nie mogła zostać wyjaśniona, bowiem, jak wynika to z akt sprawy, spółka z o.o. "M" z siedzibą w S. z dniem [...] zmieniła nazwę na "T", co znalazło swoje odzwierciedlenie w aktach rejestrowych Sądu Rejonowego (k-19, t.IV), a wszystkie czynności egzekucyjne podjęte po tej dacie wobec Spółki skierowane zostały na firmę o nazwie "M". Aby więc ustalić, czy egzekucja wobec Spółki jest bezskuteczna należy wyjaśnić, jakich operacji finansowych dokonywała Spółka występująca pod nową nazwą i, z jakich rachunków bankowych Spółki były dokonywane operacje finansowe, a przede wszystkim, czy były wpływy na te rachunki. Tych ustaleń w sprawie organy podatkowe także nie poczyniły.

Ponadto, nie można nie zgodzić się z zarzutami skarżącego, że aby ustalić, czy i, w jakim zakresie egzekucja była nieskuteczna, należy najpierw prawidłowo zarachować wyegzekwowane kwoty na zaległości Spółki dotyczące podatku VAT za miesiąc styczeń 2000 r., tymczasem - jak to wynika z analizy akt postępowania - mimo, że Dział Egzekucji Drugiego Urzędu Skarbowego, po interwencji skarżącego, dokonał przerachowania niektórych kwot z miesięcy sierpnia 2000 r. i czerwca 2000 r. na miesiąc maj 2000 r., to jednak w dalszym ciągu nie można ustalić, czy prawidłowo zostały przerachowane co najmniej dwie kwoty wpływów, tj. z dnia 20 kwietnia 2001 r. i z dnia 15 maja 2001 r. z miesiąca sierpnia 2000 r. na zaległość za maj 2000 r., a nie na zaległość na styczeń 2000 r. (k-60, 61, t.V), bowiem, ani w zaskarżonej decyzji, ani też aktach sprawy nie zestawiono poszczególnych zaległości z odpowiednimi tytułami wykonawczymi oraz kwotami wpływów, co uniemożliwia ustalenie, które zaległości były starsze niż zaległość za styczeń 2000 r.

Reasumując, uznać należy, że organy podatkowe, nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w celu załatwienia sprawy przez wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego (art. 122 Ordynacji podatkowej), nie dopuściły także niezbędnego dowodu z analizy kondycji finansowej Spółki (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej), skutkiem czego nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej).

W toku dalszego postępowania organ odwoławczy przeprowadzi analizę kondycji finansowej Spółki w okresie, gdy strona skarżąca pełniła funkcję członka zarządu, oraz wyjaśni, jakich operacji finansowych dokonywała Spółka występująca pod nową nazwą i, z jakich rachunków bankowych Spółki były dokonywane operacje finansowe i, czy były wpływy na te rachunki, a także zestawi w sposób czytelny dane dotyczące poszczególnych zaległości Spółki z odpowiednimi tytułami wykonawczymi oraz kwotami wpływów celem ustalenia, które zaległości były starsze niż zaległość za styczeń 2000 r.

Mając zatem na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 tej ustawy, a o niewykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu art. 152.