Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 941/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145  § 1 pkt 1  lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi W. Z. i J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 1 kwietnia 2010r. W. L. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o interwencję w sprawie naruszenia przepisów prawa budowlanego przez państwa Z., którzy, jak podał, ponownie wybili w budynku mieszkalnym we wsi K. nr "[...]" otwory okienne i osadzili w nich okna.

W dniu 28 kwietnia 2010r. inspektor nadzoru budowlanego J. O. przeprowadził kontrolę na powyższą okoliczność, z której sporządził notatkę służbową. Stwierdził wówczas, iż od strony północnej nieruchomości, położonej na działce nr "[...]" w miejscowości K. (od strony działki W. L.), w miesiącu kwietniu, wykonano dwa otwory okienne w poziomie parteru o wymiarach 150x150 cm.

W tej sytuacji organ z urzędu wszczął postępowanie w sprawie wykonania przez W. i J. Z. bez pozwolenia robót budowlanych, polegających na wybiciu dwóch okien w ścianie szczytowej wskazanej nieruchomości, o czym zawiadomił strony pismem z dnia 4 maja 2010r., informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień w sprawie oraz składania wniosków i zastrzeżeń.

Następnie w dniu 2 czerwca 2010r. ten sam inspektor nadzoru budowlanego przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości w obecności W. Z. W sporządzonym protokole inspektor potwierdził wykonanie dwóch okien na parterze budynku o wymiarach 150x150. Ustalił, iż otwory okienne zbliżone są do działki pana W. L. na odległość ok. 2,70 m. Inspektor zapisał też w protokole, że "w trakcie przekazywania budynku do użytkowania wymienionych otworów nie było. W ich miejsce wbudowano pustaki szklane". Ponadto zaprotokołowano wyjaśnienia W. Z., która przedłożyła decyzję Starosty z dnia "[...]" 2006r., zezwalającą na wykonanie od strony działki pana L. czterech okien – dwóch na wysokości parteru i dwóch w poziomie poddasza. Strona podała, że w sprawie okien było prowadzone postępowanie zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 1402/09, który jednoznacznie określa i interpretuje sprawę lokalizacji budynku wraz z otworami okiennymi skierowanymi w stronę działki pana L. Wskazała, że budynek został odebrany przez PINB pismem z dnia 30 lipca 2009r. Do protokołu załączone zostały zdjęcia ściany szczytowej wskazanej nieruchomości, na których widać cztery okna – dwa w poziomie parteru i dwa na wysokości poddasza.

Postanowieniem z dnia "[...]". nr "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wstrzymał roboty budowlane wykonywane na budynku mieszkalnym jednorodzinnym w miejscowości K. gm. E., na dz. nr "[...]" realizowane bez wymaganego pozwolenia na roboty budowlane i zobowiązał inwestora do zabezpieczenia obiektu przed dostępem dla osób trzecich. W motywach rozstrzygnięcia podano, iż inwestor prowadzi roboty budowlane, polegające na wykonaniu otworów okiennych w ścianie szczytowej wskazanej nieruchomości, bez wymaganego pozwolenia, z naruszeniem art. 28 ustawy Prawo budowlane. Dlatego też wstrzymano roboty budowlane, zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy.

Zażalenie na to postanowienie wnieśli W. i J. Z., podnosząc iż prowadzone postępowanie jest nieporozumieniem i powinno zostać umorzone, gdyż kwestionowane prace zostały wykonane zgodnie z prawem. Powołując się na załączone dokumenty wskazali, iż 4 lipca 2006r. otrzymali decyzję nr "[...]" wydaną przez Starostę, zatwierdzającą gotowy projekt budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z oknami i udzielającą pozwolenia na budowę. Wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 1402/09 utrzymana została ważność tej decyzji. Podali też, że budowa domu i prace z tym związane zostały zakończone, co potwierdza pismo dotyczące zakończenia budowy z dnia 30 lipca 2009r. znak: "[...]".

Przekazując powyższe zażalenie do rozpatrzenia organowi II instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, w piśmie z dnia 28 lipca 2010r., stwierdził, że pozwolenie na budowę zostało wykonane w całości, a w momencie przekazywania do użytkowania obiektu spornych otworów nie było.

Postanowieniem z dnia "[...]"., znak "[...]"Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w całości.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy, wskazując, iż z ustaleń organu I instancji wynika, że inwestycja (wybicie otworów okiennych i wstawienie okien) została zrealizowana (jest realizowana), po przystąpieniu do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego, bez wymaganego prawem pozwolenia. Organ wyjaśnił, iż stosownie do zapisu art. 54 ustawy Prawo budowlane do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę (w analizowanym przypadku budynku mieszkalnego jednorodzinnego) można przystąpić po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego po uprzedniej realizacji obowiązku zawiadomienia właściwego organu kończy formalnie etap wykonania danej inwestycji zrealizowanej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, iż jakiekolwiek roboty budowlane wykonane w stosunku do obiektu po przystąpieniu do użytkowania objęte są reżimem prawnym przewidzianym w prawie budowlanym tj. obowiązkiem uzyskania stosownego pozwolenia na budowę lub wykonania zgłoszenia. Organ podkreślił, iż jeżeli roboty budowlane prowadzone są w warunkach naruszenia prawa i istnieje możliwość ich legalizacji, to w myśl art. 50 ust. 1 cytowanej ustawy właściwy organ ma obowiązek wstrzymania prowadzenia tych robót. Wstrzymanie robót umożliwia przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia co do dalszych losów realizowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że zaskarżone postanowienie nie stanowi merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie załatwia jej co do istoty, a co za tym idzie organ nadzoru jest zobowiązany do zakończenia sprawy w drodze wydania decyzji administracyjnej, na której treść (rozstrzygnięcie) będzie przysługiwać stronie stosowny środek zaskarżenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie W.i J. Z. wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucili Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego naruszenie:

1) art. 50 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, polegające na przyjęciu, że wycięcie przez nich otworów w styropianie, który zasłaniał okna i doprowadzenie w ten sposób do pełnej zgodności z prawomocnym pozwoleniem na budowę domu jednorodzinnego K. stanowiło wykucie otworów okiennych i wstawienie okien, a tym samym oznaczało wykonywanie robót budowlanych bez wymaganego zezwolenia;

2) art. 75 § 1 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w tym niedopuszczeniu w sprawie dowodów z zeznań świadków, którzy widzieli otwory okienne i wstawione okna już w 2009r., oględzin wyciętego styropianu i otworów okiennych na okoliczność rzeczywistego zakresu wykonanych prac (wycięcie styropianu) - a nie wybicia otworów okiennych i wstawienia okien;

3) art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przyczyn nieuwzględnienia składanych przez nich, zgodnych z rzeczywistością wyjaśnień, dotyczących zakresu prac, czyli odsłonięcia okien a nie - jak błędnie przyjęto - wybicia otworów okiennych i wstawienia okien;

4) art. 7 i 8 k.p.a., polegające na wszczęciu sprawy i wydaniu zaskarżonego postanowienia, mimo że sprawa okien w ścianie od strony działki W. L. została prawomocnie zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2009 r. VII SA/Wa 1402/09, co spowodowało, że projekt ich domu z 4 oknami od strony działki W. L. jest ostateczny i prawomocny; w ten sposób organy administracji - w sprzeczny z prawem sposób - w istocie zmierzają do wzruszenia prawomocnego pozwolenia na budowę. W dodatku jest to oparte na nieprawdziwych ustaleniach tychże organów o wybiciu przez inwestorów otworów okiennych i wstawieniu okien. Postępowanie organów administracji jest rażąco sprzeczne z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 8 k.p.a., bowiem nie podjęły one wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obywateli. W tych okolicznościach nie można uznać, aby stały one na straży praworządności i prowadziły postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż uzyskali pozwolenie na budowę z dnia 4 lipca 2006r. Na skutek pism i wniosków W. L. prowadzone było następnie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne prawomocnie zakończone wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 1402/09, potwierdzającym, że projekt ich domu z czterema oknami od strony działki W. L. jest ostateczny i prawomocny. Wyjaśnili, że w trakcie budowy domu, ze względu na ryzyko procesowe i etap budowy, cztery okna zostały wbudowane w otwory okienne i zasłonięte jednolitym styropianem – tak jak cała ściana od strony działki W. L. Po zimie 2009/2010 wycięli otwory w styropianie i odsłonili okna (w dniu 30 marca 2010r. dwa okna na parterze i w dniu 8 maja 2010r. dwa okna na piętrze. Ściana ta ma teraz widoczne cztery okna – zgodnie z zatwierdzonym, ostatecznym i prawomocnym projektem domu. Skarżący podkreślili, że nie prowadzili w ogóle zarzucanych im prac. Odsłonili jedynie uprzednio wykonane okna poprzez wycięcie nożem styropianu. Na dowód skarżący załączyli pięć zdjęć okien i wyciętego styropianu. Wytłumaczyli, że nie zrobili tego wcześniej ze względu na okres zimowy, ponieważ styropian lepiej chronił ciepło w budynku. Skarżący zarzucili, że w toku postępowania nie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy i w konsekwencji zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie nieprawdziwego stanu faktycznego, ustalonego wyłącznie na podstawie twierdzeń, działającego z upoważnienia PINB J. O. Zauważyli, że inspektor ten w notatce służbowej z kontroli stwierdził, że "otwory wykonano w miesiącu kwietniu 2010r. w poziomie parteru", a w protokole z oględzin, że "w trakcie przekazania budynku do użytkowania w/w otworów okiennych nie było. W ich miejsce wbudowano pustaki szklane". Na tej podstawie organ I instancji w piśmie z dnia 28 lipca 2010r. potwierdził, że "w momencie przekazywania do użytkowania obiektu spornych otworów nie było". Skarżący wyrazili niezrozumienie dla postępowania wymienionego inspektora. Stwierdzili, że nie wiadomo na podstawie jakich dowodów J. O. ustalił, że wybili otwory okienne i wstawili okna w kwietniu 2010r. zarzucili, że nieprawdziwe fakty podane przez tego inspektora nie zostały zweryfikowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazali, że nieprawdziwe twierdzenia o wybiciu otworów okiennych są sprzeczne nawet z uwagą tego inspektora, zawartą w protokole oględzin, dotyczącą wstawienia pustaków szklanych. Skoro nie było otworów okiennych, to w czym znajdowały się pustaki szklane? Skarżący oświadczyli, że otwory okienne wykonano i wstawiono w nie okna w 2009r. a nie w 2010r. Okna – a nie szklane pustaki – były doskonale widoczne od strony wewnętrznej. Zdaniem skarżących inspektor nadzoru budowlanego J. O. widział te okna, jednak z niejasnych powodów, twierdzi obecnie inaczej. Skarżący podali, że wstawione okna widziały także inne osoby, których dane wskazali. Ponadto posiadają wycięty styropian. W ocenie skarżących możliwe są także szczegółowe oględziny otworów okiennych i okien w celu ustalenia – ewentualnie przez biegłego z zakresu budownictwa - kiedy naprawdę zostały wykonane. Zaznaczyli, że zwracali uwagę na te fakty w toku postępowania, ale organy całkowicie je pominęły. W ocenie skarżących postępowanie pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego było sprzeczne z prawem i zmierza w istocie do naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnych, bowiem zmierza do zmiany prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę i stanowi powtórkę wieloletniego sporu inicjowanego przez W. L.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 17 listopada 2010r. skarżący zwrócili uwagę na dodatkowy błąd w ustaleniach faktycznych, wskazując, że wykonane otwory nie mają wymiarów 150x150 cm, tak jak ustalił to inspektor, ale 116x136 cm. W załączeniu przedstawili zdjęcia okien wraz z miarą.

Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010r. skarżący poparli skargę. J. Z. podał, że nigdy nie mieli wstawionych pustaków szklanych. Od początku zgodnie z projektem zostały wykonane otwory okienne i belki wzmacniające otwory okienne. Zostały wstawione w nie okna, bo taki był projekt. Okna zostały zasłonięte styropianem na czas trwania postępowania związanego ze stwierdzeniem nieważności pozwolenia, ponieważ sąsiad szalał i skarżący nie chcieli zaostrzać konfliktu. Zdaniem skarżącego nie byłoby całej sprawy, gdyby inspektor zrobił zdjęcia od środka budynku, albo sprawdził budowę w trakcie jej realizacji. Podkreślił, że otwory okienne były wykonane od początku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Analiza akt administracyjnych sprawy potwierdza zasadność podniesionych w skardze zarzutów dotyczących nierzetelnego poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie, a w szczególności niewyjaśnienia przez organy orzekające w jakiej dacie sporne otwory okienne rzeczywiście zostały wykonane. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy przyjęły w tym względzie za wystarczające twierdzenia inspektora nadzoru budowlanego J. O., który w sposób arbitralny, nie poparty żadnym dowodem uznał, że skarżący wykonali otwory okienne w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego położonego we wsi K., w kwietniu 2010r. Równie arbitralne są twierdzenia tego pracownika, że w trakcie przekazania budynku do użytkowania spornych otworów okiennych nie było, a w ich miejscu znajdowały się pustaki szklane. Na podstawie tych stwierdzeń najpierw organ I instancji, a za nim organ II instancji przyjęły, że w momencie przekazywania obiektu do użytkowania otworów okiennych nie było i tym samym wykonane zostały bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Poza czynnościami kontrolnymi przeprowadzonymi przez wymienionego inspektora, potwierdzającymi jedynie istnienie w szczytowej ścianie przedmiotowego budynku czterech okien, czego też nie kwestionują w ogóle strony, nie przeprowadzono żadnych dowodów na okoliczność daty ich wykonania. A przecież już podczas oględzin, inwestorzy zgłaszali, że dysponują ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego z czterema oknami od strony działki W. L. i podnosili, że budowa została zakończona 23 lipca 2009r. Dlatego należało zweryfikować wersję inwestorów i wyjaśnić w jakiej dacie okna zostały rzeczywiście wykonane, w tym ustalić zakres prac wykonanych przez inwestorów, a kwestionowanych przez W. L. w pismach z dnia 1 kwietnia 2010r. i z dnia 10 maja 2010r. Ustalenia takie można było poczynić na podstawie szczegółowych oględzin ściany szczytowej budynku, w której znajdują się okna oraz styropianu znajdującego się w posiadaniu inwestorów. Organy mogły skorzystać również z osobowych źródeł dowodowych. Zaniechanie wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego czyni zasadnymi zarzuty skargi naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kpa, a także świadczy o dowolności w orzekaniu, co narusza art. 80 kpa.

Podnieść należy, że zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przepis ten konstytuuje zasadę prawdy obiektywnej, której istota sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwość badania stanu faktycznego sprawy i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Konkretyzację powyższej zasady stanowi art. 77 § 1 kpa, zobowiązujący organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Pamiętać także należy o obowiązującej zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), która nakłada na organy orzekające obowiązek poddania ocenie wszystkich dowodów w sprawie - we wzajemnej łączności. W związku z tym organ administracji publicznej rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu. Może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest uzasadnić, z jakiej robi to przyczyny. Z przepisów tych wynika, iż postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organy administracji mają zatem obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a następnie powinny dokonać wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych i prawnych konkretnej sprawy, na podstawie analizy całego materiału dowodowego, w tym zgłoszonych przez stronę postępowania zarzutów.

Realizacji wskazanych wyżej zasad służy między innymi uzasadnienie rozstrzygnięcia, które stanowi jego obligatoryjną część (art. 107 § 3 kpa). Uzasadnienie z jednej strony ma na celu umożliwienie stronom postępowania poznanie motywów, którymi kierował się organ administracji wydając decyzję, a z drugiej strony kontrolę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie aktu administracyjnego wskazuje jednocześnie na zakres rozstrzygnięcia dokonanego przez organ administracji. Brak rozważań w przedmiocie niektórych aspektów faktycznych i prawnych sprawy, w szczególności podnoszonych przez strony postępowania, uniemożliwia poznanie stanowiska organu w tej kwestii, poddaje w wątpliwość sam fakt rozstrzygania w tym zakresie, a co za tym idzie, wyklucza kontrolę rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny i same strony postępowania. Uzasadnienia obu wydanych w sprawie postanowień nie odpowiadają powyższym wymogom, gdyż wyrażają z góry przyjęte założenie, pomijając stanowisko stron postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie znajduje uzasadnienia stanowisko organów, iż skarżący wykonali zarzucane im roboty budowlane po oficjalnym zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania nieruchomości, brak bowiem ku temu stosownych ustaleń. To z kolei uniemożliwia ocenę zasadności wstrzymania robót budowlanych na zasadzie art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis art. 50 ust. 1 określa enumeratywnie przesłanki wstrzymania robót budowlanych, wskazując kategorycznie w pkt 1, że właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Dlatego w momencie wydania takiego postanowienia, w oparciu o tę konkretną przesłankę, nie może być wątpliwości, czy kwestionowane roboty budowlane zostały przeprowadzone legalnie, czy też nie.

Niepodjęcie przez organ administracji czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy w przedstawionym powyżej zakresie, a mającym istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, stanowiło naruszenie przepisów prawa procesowego, co w konsekwencji obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji

z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

Oznacza to, że organy nadzoru budowlanego ponownie rozpatrzą sprawę wykonania kwestionowanych okien, mając na względzie treść art. 153 p.p.s.a. W szczególności rzeczą organu I instancji będzie przesłuchanie świadków wskazanych przez inwestorów, a także ewentualnie ustalonych przez organ oraz przeprowadzenie szczegółowych oględzin ściany szczytowej budynku od strony działki W. L.. W razie potrzeby można także przesłuchać strony postępowania administracyjnego. Następnie należy dokonać oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i stosownie do wyników tej oceny wydać rozstrzygnięcie z zachowaniem wymogów art. 107 § 3 kpa.

Na podstawie art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Tym samym nie wywołuje ono skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo iż jest on nieprawomocny.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.