Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3219/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140aa ust. 1, art. 140ab ust. 1-2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej cyt. jako k.p.a., art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), dalej cyt. jako p.r.d., § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 poz. 951), dalej cyt. jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów, po rozpoznaniu odwołania H. G., utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 15 000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym :

W dniu [...] maja 2013 r. w G. na ul. S. (droga o dopuszczalnym nacisku do 10 ton) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki M. o nr rej. [...] i naczepy marki N. o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował A. R., który wykonywał przewóz konstrukcji stalowych w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy H. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego za pomocą przymiaru wstęgowego marki Stanley o nr 51/VIIIB/808/P stwierdzono, że jego szerokość wynosi 4,27 m (przekroczenie o 1,72 m), natomiast jego długość wynosi 21,19 m (przekroczenie o 4,6 m). Stwierdzono, że przewoźnik na przejazd omawianego pojazdu powinien posiadać zezwolenie kategorii VII. Kierowca okazał zezwolenie kategorii III, natomiast nie okazał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych kategorii VII.

Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń.

Pismem z dnia [...] maja 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił H. G. (dalej zwanego skarżącym) o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie wezwano skarżącego do nadesłania dokumentów potwierdzających prowadzenie przez niego działalności gospodarczej oraz poinformowano o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Skarżący nie ustosunkował się do omawianego pisma.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych. Organ wskazał, że bezspornym w niniejszej sprawie jest, że kierowca kontrolowanego pojazdu A. R. nie okazał do kontroli wymaganego zezwolenia kat. VII, tylko zezwolenie kat. III. Kierowca winien okazać zezwolenie kat. VII, bowiem szerokość pojazdu członowego wynosiła 4,27 m, tj. o 67,5 % więcej od wartości wskazanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 p.r.d.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podniósł, że kontrola została przeprowadzona w miejscu, które nie posiadało legalizacji pozwalającej na zważenie i wykonanie pomiarów pojazdu. Zdaniem skarżącego z uwagi na fakt, iż pojazd nie został zważony, nie można obecnie ustalić jakim zezwoleniem kierowca powinien się był legitymować w trakcie kontroli. Podkreślił także, że w związku brzmieniem lp. 7 lit. a) załącznika do ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zezwolenie kategorii VII udziela się na przejazd pojazdu, gdy spełnione zostaną łącznie przesłanki wskazane w lit a) lp. 7 ww. załącznika tj. pojazd musi przekraczać wymiary oraz rzeczywistą masę całkowitą ponad wartości wskazane w zezwoleniach kat. I-VI. Zdaniem skarżącego przedmiotowe zezwolenie może być wydane tylko, gdy przewożony ładunek jest niepodzielny.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przywołał treść art. 64 ust. 1, art. 140aa ust. 4p.r.d. i § 2 ust. 2 i ust. 1 lit 3 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej organ wskazał, że bezsporne jest, że w trakcie omawianej kontroli nie dokonano pomiarów nacisku osi oraz masy całkowitej kontrolowanego pojazdu członowego. W wyniku pomiarów przedmiotowego zespołu pojazdów ustalono jednak, iż jego długość wynosiła 21,10 m (przekroczenie o 4,6 m) zaś szerokość 4,3 m (przekroczenie o 1,75). ). Organ podkreślił, mając na uwadze treść załącznika do ustawy Prawo o ruchu drogowym, iż żadne z zezwoleń kategorii I-VI nie uprawnia do przejazdu pojazdu nienormatywnego o szerokości 4,30 m. Szerokość pojazdu była tak duża, że na przejazd pojazdu wymagane było zezwolenie kategorii VII. Stwierdzone naruszenia zostały zakwalifikowane jako wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W związku z powyższym na stronę skarżącą została nałożona najwyższa przewidziana w ustawie – Prawo o ruchu drogowym kara za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia. Ustalenie nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu członowego nie wpłynęłoby w żaden sposób na zmniejszenie kary. W przedmiotowym stanie faktycznym bez względu więc na to, jakie byłyby ww. parametry kontrolowanego pojazdu członowego, należałoby nałożyć karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z lp. 7 załącznika do ustawy - Prawo o ruchu drogowym zezwolenia kategorii VII udziela się na pojazd nienormatywny:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

W związku z powyższym w ocenie organu stwierdzenie jakiegokolwiek parametru pojazdu, który nie mieści się w maksymalnych wartościach wskazanych dla zezwoleń kategorii I-VI skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej jak za brak zezwolenia kategorii VII.

Organ podniósł, że wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych określa art. 140ab p.r.d., gdzie w ust. 1 pkt 3 wskazano, że kara pieniężna za brak zezwolenia kategorii VII wynosi:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach.

Organ wskazał, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż szerokość pojazdu członowego wynosiła 4,3 m i została przekroczona o 1,75 m (68,63%).

Odnosząc się do okazanego przez kierowcę zezwolenia III organ podniósł, że zgodnie z lp. 3 załącznika do ustawy Prawo o ruchu drogowym zezwolenie to uprawnia do przejazdu pojazdu nienormatywnego:

a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedynczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował stwierdzone naruszenie jako wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

Organ podkreślił, że zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. W przedmiotowym przypadku przewożono ładunek podzielny. Tym samym tylko zezwolenie kategorii I i II umożliwia przewóz ładunków podzielnych. Poza tym występuje zakaz przejazdu pojazdu nienormatywnego z ładunkiem podzielnym. W przypadku naruszenia ww. zakazu nakłada się karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii odpowiadającej wartościom kontrolowanego pojazdu (zespołu pojazdów) bez względu na to, czy przewożony ładunek był podzielny, czy też niepodzielny. We wniosku o wydanie zezwolenia nie wskazuje się rodzaju przewożonego ładunku, a jedynie parametry pojazdu.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. H. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Skarżący ponownie podniósł, że zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. W związku z tym, że w trakcie kontroli pojazd nie został zważony, nie można określić, czy naciski osi i rzeczywista masa całkowita pojazdu przekraczały dozwolone przepisami normy, czy też były prawidłowe. Brak powyższych pomiarów uniemożliwia ustalenie, jakiego typu zezwolenie powinien skarżący posiadać. Tymczasem w myśl zapisów załącznika nr 1 "do ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który wskazuje dla jakiego pojazdu nienormatywnego wymagane jest zezwolenie kategorii VII, jest to pojazd:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,51.

Zdaniem skarżącego spójnik "oraz" oznacza, że obie przesłanki (wymiary większe od dopuszczalnych w kategoriach I-VI oraz rzeczywista masa całkowita większa od dopuszczalnych w kategoriach I-VI) muszą zostać spełnione, aby uzyskać zezwolenie takiego typu.

Ponadto skarżący podkreślił, że kierowca kontrolowanego pojazdu nie otrzymał od niego żadnych instrukcji polecających poruszanie się kontrolowanym pojazdem po ul. S. w G.

Skarżący postawił także zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności jej z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.

Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 zł.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowił przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o parametrach przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII, bez wymaganego zezwolenia, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej szerokości pojazdu.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego 16,50 m.

Stosownie do treści § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m i nie obejmuje ona lusterek zewnętrznych, świateł umieszczonych na bokach pojazdu oraz elementów elastycznych wykonanych z gumy lub z innych tworzyw sztucznych. Szerokość nadwozia pojazdu, który przeznaczony jest do przewozu towarów w określonej temperaturze, jeżeli jego ściany boczne wraz z izolacją termiczną mają grubość nie mniejszą niż 45 mm każda, może wynosić do 2,6 m.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w dniu [...] maja 2013 r. w G. na ul. S. zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki M. o nr rej. [...] i naczepy marki N. o nr rej. [...]. Pojazdem wykonywano przewóz konstrukcji stalowych w imieniu i na rzecz skarżącego. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego za pomocą przymiaru wstęgowego marki Stanley o nr 51/VIIIB/808/P stwierdzono, że jego szerokość wynosi 4,30 m (przekroczenie o 1,75 m), natomiast jego długość wynosi 21,10 m (przekroczenie o 4,6 m). Kierowca okazał zezwolenie kategorii III, a zgodnie z lp. 3 załącznika do ustawy - Prawo o ruchu drogowym zezwolenie to uprawnia do przejazdu pojazdu nienormatywnego:

a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedynczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m.

W świetle powyższego bezsporne jest, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym oraz że okazane przez kierowcę zezwolenie kategorii III nie uprawniało do przejazdu kontrolowanym pojazdem.

Sporna natomiast jest możliwość nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia kategorii VII w przypadku, gdy kontrolowany pojazd nie został zważony, a tym samym nie ustalono rzeczywistej masy całkowitej pojazdu.

Wskazać należy, że w myśl art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną nakłada się przede wszystkim na podmiot wykonujący przejazd (ust. 3 pkt 1 omawianego przepisu).

Zgodnie z art. 140 ab ust. 1-2 ww. ustawy:

1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:

1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;

3) za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach;

4) 5.000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt bez potwierdzonego zawiadomienia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9;

5) 3.000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt niezgodnie z warunkami określonymi przez zarządcę drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9;

6) 6.000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt przy zgłoszonym przez zarządcę drogi sprzeciwie, o którym mowa w art. 64c ust. 10;

7) 2.000 zł - za niedotrzymanie warunków przejazdu określonych dla zezwolenia kategorii VII lub podanych w tym dokumencie.

2. W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

W przedmiotowej sprawie szerokość kontrolowanego pojazdu wraz z ładunkiem wynosiła 4,3 m, i została przekroczona o 1,75 m, tj. 68,63 %. W związku z powyższym organ zakwalifikował stwierdzone naruszenie jako wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach i na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ww. ustawy nałożył karę pieniężna w wysokości 15.000. Skarżący przywołał natomiast zapisy załącznika nr 1 do ustawy – Prawo o ruchy drogowym, wskazujące, dla jakiego pojazdu nienormatywnego wymagane jest zezwolenie kategorii VII. Zdaniem skarżącego muszą zostać spełnione obie przesłanki wskazane w ww. załączniku (wymiary większe od dopuszczalnych w kategoriach I-VI oraz rzeczywista masa całkowita większa od dopuszczalnych w kategoriach I-VI), aby uzyskać zezwolenie kategorii VII. Tym samym z uwagi na fakt, iż pojazd nie został zważony, nie można obecnie ustalić, jakim zezwoleniem kierowca powinien się był legitymować w trakcie kontroli.

W ocenie Sądu zarzuty skarżącego są bezpodstawne. Stanowiący integralną część ustawy - Prawo o ruchu drogowym załącznik nr 1 "KATEGORIE ZEZWOLEŃ NA PRZEJAZD POJAZDU NIENORMATYWNEGO" w lp. 7 stanowi, że zezwolenie kategorii VII ma miejsce w sytuacji, kiedy mamy do czynienia z pojazdem nienormatywnym:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Zdaniem Sądu powyższy zapis nie wskazuje, że muszą zostać spełnione łącznie obie przesłanki wskazane w ww. załączniku (wymiary większe od dopuszczalnych w kategoriach I-VI oraz rzeczywista masa całkowita większa od dopuszczalnych w kategoriach I-VI) aby uzyskać zezwolenie kategorii VII. Gdyby przyjąć argumentację skarżącego, to przewoźnicy nie mieliby możliwości uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu, którego rzeczywista masa całkowita pojazdu mieści się w kategoriach zezwoleń I-VI, ale inne wymiary są większe od wymienionych w tych kategoriach. Tym samym wyłączona zostałaby także możliwość nałożenia kary pieniężnej za przejazd takiego pojazdu. W ocenie Sądu samo ustalenie jakiegokolwiek parametru pojazdu, który nie mieści się w maksymalnych wartościach wskazanych dla zezwoleń kategorii I-VI, skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej jak za brak zezwolenia kategorii VII.

Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie szerokość kontrolowanego pojazdu wraz z ładunkiem wynosiła 4,3 m, a tym samym norma zawarta w § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów została przekroczona o 1,75 m, tj. 68,63 %. Załącznik nr 1 w lp. 6 stanowi, że zezwolenie kategorii VI ma miejsce w sytuacji, kiedy mamy do czynienia z pojazdem nienormatywnym o szerokości nieprzekraczającej:

- 3,4 m dla drogi jednojezdniowej,

- 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A, S i GP.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż żadne z zezwoleń kategorii I-VI nie uprawnia do przejazdu pojazdu nienormatywnego o szerokości 4,30 m. Stwierdzone naruszenie prawidłowo zostało zakwalifikowane jako wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Ustalenie nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu członowego nie wpłynęłoby w żaden sposób na zmniejszenie kary.

Odnosząc się do zarzutu, że kierowca kontrolowanego pojazdu nie otrzymał od skarżącego żadnych instrukcji polecających poruszanie się kontrolowanym pojazdem po ul. S. w G., wskazać należy, że jest on bezpodstawny. Wskazana w § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów dopuszczalna szerokość pojazdu odnosi się do pojazdów poruszających się po wszystkich drogach publicznych, a nie tylko po drogach o dopuszczalnym nacisku osi do 10 ton, takich jak ul. S. w G.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie naruszają przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., wskazać należy, iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustalił stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W tych okolicznościach zarzuty skargi nie podważają ustaleń, na jakich podjęte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, zaś Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu wydającego decyzję, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie uzasadnił treść rozstrzygnięcia. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby w świetle art. 145 p.p.s.a. spowodować uchylenie zaskarżonej przez stronę decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.