Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 339/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217, 218
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 737
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Monika Kramek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. (dalej: skarżąca, spółdzielnia) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO, Kolegium) z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...].

Orzeczeniem tym Kolegium, działając na podstawie art. 127 w zw. z art. 141 k.p.a., po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] (dalej: organ I instancji, Prezydent) z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...], którym odmówiono wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne nr [...] i [...] w budynku przy ul. D. w W.

W postanowieniu z dnia [...] listopada 2020 r. Prezydent wyjaśnił, że na kondygnacji podziemnej budynków przy ul. D. i [...] znajdują się m.in. jednostanowiskowe garaże dla samochodów osobowych, posiadające indywidualne wjazdy z zewnątrz. Garaże oznaczone Gz1, Gz2, Gz5, Gz6 i Gz7 wydzielone są pełnymi ścianami międzylokalowymi. Ściany te mają grubość 12 cm i zbudowane są z cegły pełnej, układanej bez przerw (dla tych garaży wydano zaświadczenia o samodzielności lokali). Natomiast pomiędzy garażami oznaczonymi Gz3 i Gz4 znajduje się ściana o grubości 12 cm, zbudowana z cegły pełnej, jednak ułożonej w taki sposób, że tworzy ścianę ażurową. Poszczególne cegły, wchodzące w skład ściany, ułożone są z przesunięciem, co powoduje, że w ścianie pozostawiono otwory. Organ I instancji stwierdził, że zastosowana ażurowa ściana, jaka odgradza lokale Gz3 i Gz4 nie gwarantuje, że samodzielny lokal (a potencjalnie oddzielna nieruchomość lokalowa) będzie zabezpieczony przed ingerencją osób trzecich, czy szkodliwą immisją z zewnątrz - pyłów, spalin, hałasu, ognia. Innymi słowy - że nie zostały spełnione przesłanki, aby uznać przedmiotowe lokale za lokale samodzielne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu zażalenia skarżącej na postanowienie Prezydenta, oceniło je jako prawidłowe.

Wyjaśniło, że procedura zaświadczeniowa ma charakter uproszczony i nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie, czy rozstrzygnięć spornych kwestii, tak jak to czyni organ w postępowaniu jurysdykcyjnym. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydawanie zaświadczeń co do zasady jest oparte na danych posiadanych przez organ. Natomiast dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. - tylko w koniecznym zakresie oznacza, że może ono odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca.

Odnosząc się do stanowiska organu I instancji o braku samodzielności lokali Gz3 i Gz4 Kolegium wyjaśniło, że dla spełnienia definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego, art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali (Dz.U. z 2019 r. poz. 737, dalej: ustawa o własności lokali) wymaga wydzielenia trwałymi ścianami w obrębie budynku izby lub zespołu izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. W ocenie Kolegium przepisy nie wymagają zabezpieczenia budynków, czy przed osobami trzecimi, jak również przed niekorzystnym oddziaływaniem ich funkcji na lokale sąsiednie, jak zdaje się to postrzegać organ I instancji. Nie można natomiast mówić o samodzielności lokalu, którego ciągi komunikacyjne nie zostały wydzielone trwałymi ścianami, do pełnienia przypisanej mu funkcji.

Organ odwoławczy podniósł, że w dobie współczesnych technik budowlanych pojęcia trwałej ściany nie można odnosić wyłącznie do ściany murowanej, czy drewnianej, gdyż współczesne budynki są wykonywane nie tylko z dotychczas tradycyjnych materiałów budowlanych. Ponadto ustawa o własności lokali nie zawiera definicji "trwałej ściany", jednakże z jej art. 2 ust. 2 wynika, że to ściana ma być trwała, a nie wydzielenie. Przymiotnik "trwała" odnosi się do "ściany". Użycie do konstrukcji ściany cegły pełnej o grubości 12 cm spowoduje, że ściana będzie nosiła cechy trwałości, lecz w realiach rozpatrywanej sprawy wątpliwości budzi nie użyty do budowy ściany materiał, a sama konstrukcja ściany - wykonanej w sposób ażurowy, a więc z przesunięciem poszczególnych cegieł i pozostawieniu tym samym analogicznej ilości otworów, co do ilości zastosowanych cegieł.

Odnosząc się do argumentacji zażalenia o znacznym upływie czasu (46 lat) od chwili wygrodzenia spornych lokali za pomocą ścian o ażurowej konstrukcji Kolegium powołując wyrok WSA w Krakowie (III SA/Kr 1175/19) podniosło, że zaświadczenie z uwagi na jego "naturę" nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza gdy istnieje spór, co do ich występowania w konkretnym wypadku. W przypadku zatem gdy problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe.

Podsumowując Kolegium wyjaśniło, że w obliczu wystąpienia wątpliwości co do wystąpienia przesłanki, o której mowa jest w art 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, odmowa wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści, jest w realiach rozpatrywanej sprawy uzasadniona.

W skardze do Sądu na ww. postanowienie SKO z dnia [...] grudnia 2020 r. skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania tj.:

a) art. 7 i art. 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w treści uzasadnienia, dowodów na których oparł się organ wydając rozstrzygnięcie, w szczególności w zakresie uznania, że wątpliwości co do trwałości ściany wydzielającej boksy garażowe Gz3 i Gz4 powodują, że odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności jest uzasadniona,

b) art. 11, art. 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, z której wynikałoby w sposób przekonywujący, że ww. boksy garażowe nie mogą być samodzielnymi lokalami w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali,

c) art. 7, 77,107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji uznanie, że boksy garażowe nie mogą stanowić samodzielnych lokali, mimo że dokumenty zebrane w sprawie dotyczące budynku, w którym się znajdują nie pozwalają na przyjęcie takiego stanowiska,

d) art. 217 k.p.a. poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie i w konsekwencji wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że trwałość ściany wydzielającej boksy garażowe Gz3 i Gz4 jest kwestią sporną.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie wziął pod uwagę inwentaryzacji opracowanej na potrzeby wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności przedmiotowych lokali, wykonanej przez uprawnionego projektanta i nie przeprowadził, ani nie wskazał żadnego dowodu na potwierdzenie stanowiska organu I instancji. Natomiast wątpliwości organu I instancji, co do trwałości ściany powinny być wyjaśnione poprzez wezwanie wnioskodawcy do przedstawienia odpowiednich dowodów (np. ekspertyzy technicznej rzeczoznawcy budowlanego) w zakresie potwierdzenia, czy ściana jest trwała.

Zdaniem skarżącej organ pominął przy ocenie samodzielności boksów garażowych decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części z [...] listopada 1974 r., która mówi wprost o pawilonie handlowym oraz garażach, co nie pozwala stwierdzić, że garaże nie są lokalami samodzielnymi.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] grudnia 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne nr Gz3 i Gz4 w budynku przy ul. D. w W. Zdaniem Sądu postanowienie to odpowiada prawu.

W pierwsze kolejności podkreślić należy, że wydawanie zaświadczeń przez organy administracji uregulowane zostało w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 217 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Natomiast stosownie do art. 218 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. A contrario, z powyższego wynika, że jeżeli potwierdzenie faktów albo stanu prawnego nie wynika z wiedzy organu, w szczególności z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, wówczas organ - korzystając z dyspozycji art. 218 § 2 k.p.a. - może przeprowadzić, ale wyłącznie w koniecznym zakresie, postępowanie wyjaśniające. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1223/19). Z uwagi na "naturę" zaświadczenia w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się też uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów (por. wyroki WSA w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1385/11; z 22 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 292/06).

Brak jest też podstaw do tego, aby w tego rodzaju sprawie stosować art. 75 § 1 k.p.a., czyli dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, gdyż jest to postępowanie prowadzone jedynie w oparciu o stosowne dokumenty (zob. wyrok NSA z dnia 17 maja 2016 r., I OSK 1359/16 – publ. Cbosa).

Wydanie zaświadczenia o spełnieniu przez lokal wymagań określonych w art. 2 ust. 1a – 2 ustawy o własności lokali w celu ustanowienia odrębnej własności tego lokalu nie dotyczy obecnie wyłącznie technicznych właściwości lokalu, określonych w art. 2 ust. 2 tej ustawy. Należy bowiem pamiętać, że ust. 3 art. 2 ustawy w brzmieniu "spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia" został zmieniony przez art. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 5 lipca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 1506) zmieniającej z dniem 23 sierpnia 2018 r. ustawę o własności lokali. Po zmianie, zgodnie z nowym art. 2 ust. 3 starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2 tej ustawy.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

Sąd wyjaśnia, że przy ocenie samodzielności lokalu należy uwzględniać to, że nie może on stanowić funkcjonalnie części składowej innego lokalu oraz, że korzystanie z takiego lokalu nie może wiązać się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu.

O samodzielności miejsc postojowych w garażu wielostanowiskowym można mówić na przykład wtedy, gdy mają oddzielny wjazd z otaczającej budynek nieruchomości i są wydzielone trwałymi ścianami.

Jak ustalił organ I instancji na kondygnacji podziemnej budynków przy ul. D. i [...] znajdują się m.in. jednostanowiskowe garaże dla samochodów osobowych, posiadające indywidualne wjazdy z zewnątrz, przy czym część z tych garaży jest wydzielona za pomocą pełnych ścian międzylokalowych. Dla tych garaży, jak wynika z akt organ wydał zaświadczenia o samodzielności lokali. Objęte natomiast wnioskiem skarżącej garaże nr Gz3 i Gz4, poza indywidualnymi wjazdami z zewnątrz posiadają pomiędzy sobą ścianę z cegły ułożoną w taki sposób, że tworzy ona ścianę ażurową.

W zaskarżonym postanowieniu Kolegium uznało, że nie można mówić o samodzielności lokalu, którego ciągi komunikacyjne nie zostały wydzielone trwałymi ścianami, do pełnienia przypisanej mu funkcji oraz że użycie do konstrukcji ściany, cegły pełnej o grubości 12 cm spowoduje, że ściana będzie nosiła cechy trwałości, ale w okolicznościach sprawy wątpliwości budzi nie użyty do budowy ściany materiał, co sama konstrukcja ściany, wykonanej w sposób ażurowy.

Wyjaśnić w związku z tym należy, że dla uznania samodzielności lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali niezbędnym jest, aby mógł on być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli lokal ma być użytkowany na cele niemieszkalne, jako garaż, to musi odpowiadać wymaganiom technicznym, gwarantującym jego bezpieczne użytkowanie. Wymogi techniczne odnośnie garaży, mogące mieć zastosowanie w sprawie niniejszej, wymienione zostały w § 102 i § 106 – 108 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz.1065).

Wymogi techniczne określone w § 102 i n. ww. rozporządzenia dotyczą zarówno samodzielnych obiektów budowlanych, jak i części innego obiektu, garaży zamkniętych (z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami) i garaży otwartych (bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi).

Przepisy rozporządzenia dopuszczają zatem ściany niepełne lub ażurowe, ale wyłącznie dla garaży otwartych. Garaż otwarty natomiast nie może być samodzielnym lokalem, a takie stanowisko zdaje się prezentować skarżąca, która domaga się stwierdzenia samodzielności miejsc postojowych ("boksów garażowych") w garażu wielostanowiskowym na poziomie – 1 budynku przy ul. D. w W., które oddzielone są ścianą ażurową.

Choć zgodzić się należy z Kolegium, że natura prawna zaświadczenia ogranicza postępowanie wyjaśniające tylko do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego, zaś przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawach zaświadczeń, nie może być analizowanie stanów prawnych i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków, ani dokonywanie ocen prawnych, to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie tyle wątpliwości, co do wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali tj. czy trwała ściana ażurowa, może pełnić przypisaną jej funkcję – wydzielenia pomieszczeń garażowych, jako samodzielnych lokali, ile treść ww. przepisów rozporządzenia determinuje ocenę, że rozstrzygnięcie Kolegium ostatecznie należało uznać za prawidłowe.

Zamierzonego skutku nie mogły odnieść również zarzuty dotyczące braku analizy materiału dowodowego poprzez pominięcie przy ocenie samodzielności "boksów garażowych" decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu.

Wyjaśnić należy, że spełnienie w dniu zakończenia budowy wymogów technicznych, umożliwiających zgodne z prawem użytkowanie lokalu, potwierdzane jest w odrębnej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Skarżąca powołuje się na decyzję z [...] listopada 1974 r. wydaną w odniesieniu do garaży w budynku przy ul. D. w W. Jednakże decyzji tej nie ma ani w aktach organu I, ani II instancji. Nie sposób zatem ocenić, czy istotnie dotyczyła ona pozwolenia na użytkowanie odrębnych garaży na poziomie – 1 przedmiotowego budynku. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie. Tym niemniej w prawomocnym wyroku z 4 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1969/20 tut. Sąd oddalając skargę skarżącej spółdzielni na decyzję Kolegium o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności garaży nr Gh1 – Gh12 w budynku przy ul. D., dysponując ww. decyzją z [...] listopada 1974 r. stwierdził, że nie wynikało z niej, by dotyczyła pozwolenia na użytkowanie odrębnych garaży w przedmiotowym budynku.

Oceny zaskarżonego postanowienia nie zmienia również powoływanie się przez skarżącą na nieobowiązujące aktualnie przepisy ustawy z 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze. Zgodnie z powoływanym w skardze art. 238 § ww. ustawy spółdzielnia mieszkaniowa mogła przydzielać członkom (osobom fizycznym lub prawnym) lub wynajmować zgodnie z postanowieniami statutu lokale użytkowe. Z chwilą przydziału powstawało spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, jako ograniczone prawo rzeczowe, do którego stosowało się odpowiednio przepisy dotyczące spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Przepis ten stosowało się odpowiednio do garaży stanowiących samodzielne lokale użytkowe oraz do miejsc postojowych w wielostanowiskowych lokalach garażowych (art. 239 ustawy). Art. 239 został skreślony przez art. 29 pkt 18 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 4, poz. 27) z dniem 24 kwietnia 2001 r. i zgodnie z art. 37 ww. ustawy, po jej wejściu w życie, spółdzielnia mieszkaniowa nie mogła już ustanawiać spółdzielczych praw do lokali użytkowych, w tym garaży, ani praw do miejsc postojowych w wielostanowiskowych lokalach garażowych.

Sformułowanie o "odpowiednim" stosowaniu art. 238 § 1 ww. ustawy ma tu decydujące znaczenie, gdyż o ile samodzielne garaże mogły być traktowane odpowiednio, jako przedmioty rzeczowego prawa ograniczonego, o tyle samo miejsce postojowe (nawet wydzielone z przestrzeni garażu wielostanowiskowego), już nie – tak w powoływanym wyżej wyroku WSA w Warszawie z 4 lutego 2021 r

W wyroku z 5 października 2001 r., sygn. akt III CKN 464/00 Sąd Najwyższy, stwierdził, że przydział przez spółdzielnię mieszkaniową pojedynczego miejsca postojowego (boksu garażowego) w wielostanowiskowym lokalu garażowym dawał uprawnienie wyłącznie do korzystania z tego garażu w wyznaczonym miejscu, ale bez dalszych skutków prawnorzeczowych.

Za niezasadne Sąd uznał także pozostałe zarzuty dotyczące przepisów postępowania tj. "art. 7, i 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez "brak wskazania (...) dowodów na których oparł się Organ, w szczególności w zakresie uznania, że wątpliwości co do trwałości ściany wydzielającej boksy garażowe Gz3 i Gz4powodują, że odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności jest uzasadniona". Organ nie odmawiał wydania zaświadczenia w oparciu o niewskazane dowody, ale dlatego, że w cenie organu wystąpiły wątpliwości, co do spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, a ponadto fakt samodzielności boksów garażowych nie wynikał z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Kolegium nie naruszyło też powołanych w skardze w pkt 1b) przepisów przez "brak wskazania w treści uzasadnienia postanowienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia z której wynikałoby w sposób przekonywujący, iż boksy garażowe nie mogą być samodzielnymi lokalami w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali". Podstawa prawna odmowy wydania zaświadczenia wynika bowiem z art. 219 k.p.a. w zw. z niezaistnieniem przesłanek z art. 218 § 1 k.p.a.

W tych warunkach, nie podzielając zarzutów skargi Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.