Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3434/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151, art 134 § 1,art 3 § 1, 145 § 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 100, 114, 117
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2016 r. sprawy ze skargi V. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2015 r. – zaskarżoną skargą przez V. L. H. ("skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., którą odmówiono skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. V. L. H., obywatel W., zwrócił się do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy celem podjęcia pracy.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., działając na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 i 9 w zw. z art. 114 i 104 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach [(Dz. U. z 2013 r., poz. 1650) – dalej w skrócie: "ustawa o cudzoziemcach"], odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w okresie nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, oraz że wysokość wynagrodzenia, określonego w umowie o pracę, zawartej przez skarżącego, jest niższa niż wysokość wynagrodzenia pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku. Wojewoda, na tej podstawie, uznał, że skarżący wypełnia przesłanki art. 100 ust. 1 pkt 1 i 9 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniające odmowę udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt czasowy i pracę.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2015 r., wydaną na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2, 3 i 9 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2016 r., poz. 23) – dalej w skrócie: "K.p.a."], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2, 3 i 9 powołanej ustawy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niepożądany, gdy dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu oraz gdy złożył wniosek podczas nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium nielegalnie.

W przedmiotowym wniosku V. L. H. wskazał, że ostatni jego wjazd na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej miał miejsce w dniu [...] lipca 2005 r. Ostatnio cudzoziemiec przebywał w Polsce na podstawie udzielonego mu w dniu [...] sierpnia 2010 r. przez Wojewodę [...] zezwolenia na pobyt czasowy, w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z terminem ważności do dnia [...] lipca 2012 r. W celu wyjaśnienia kwestii legalnego pobytu zainteresowanego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej organ I instancji, pismem z dnia [...] marca 2015 r., wezwał pełnomocnika zainteresowanego m. in. o udokumentowanie legalnego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w dniu złożenia przedmiotowego wniosku. Pomimo prawidłowego odbioru w/w pisma, nie dołączono do akt sprawy wymaganych dokumentów. Z kolei akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...] Oddział Straży Granicznej w Krośnie Odrzańskim poinformował organ I instancji, że w wyniku przeprowadzonej kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej ustalono, że przebywa w naszym kraju bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na terytorium Polski i pobytu na nim. Organ wskazał również, że Komendant Placówki Straży Granicznej we W. wydał w dniu [...] kwietnia 2015 r. decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Organ dokonał analizy materiału dowodowego i stwierdził, że stanowisko Wojewody [...], zgodnie z którym wobec cudzoziemca zachodzi negatywna przesłanka do udzielenia mu przedmiotowego zezwolenia z art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach jest zasadna. Nie ulega wątpliwości, że pobyt V. L. H. w dniu złożenia przedmiotowego wniosku był nielegalny, gdyż nie legitymował się żadnym dokumentem uprawniającym do pobytu w Polsce, co potwierdził w przedmiotowym odwołaniu sam pełnomocnik cudzoziemca.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił, że z jego ustaleń także wynika, iż dane skarżącego zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz figurują w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, z terminem obowiązywania wpisu do dnia [...] czerwca 2018 r. Zatem w stosunku do wnioskodawcy zaszły również obligatoryjne przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy określone w art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach.

W odniesieniu do treści przedmiotowego odwołania organ wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2, 3 i 9 ustawy o cudzoziemcach odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy jest obligatoryjna i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Wobec powyższego, wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada, że sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony – doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Organ wskazał, że z uwagi na powyższe ustalenia, odstąpił od badania, czy strona spełnia wymogi określone w art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż prowadziłoby to do bezzasadnego przedłużenia postępowania.

V. L. H. w skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2015 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w z związku z przyjęciem, że skarżący nie spełnia wymogów określonych ze względu na deklarowany pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące;

2) art. 100 ust. 1 pkt. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do odmowy skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę; 3) art. 100 ust. 1 pkt. 2, 3 i 9 ustawy o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, że wpis danych skarżącego do danych cudzoziemców, których pobyt na terenie RP jest niepożądany, gdy dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacji Schengen do celów odmowy wyjazdu oraz gdy złożył wniosek podczas nielegalnego pobytu na terytorium RP lub przebywa na tym terytorium nielegalnie, stanowi przesłankę do wydania decyzji odmownej w przedmiocie wniosku o wydanie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terenie Rzeczpospolitej;

4) art. 114 ust. 1 pkt. 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, że wysokość wynagrodzenia, która jest określana w posiadanej przez cudzoziemca umowie z podmiotem powierzającym wykonywanie pracy, będącej podstawą wykonywania pracy, zawartej w formie pisemnej jest niższa niż wysokość wynagrodzenia pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku i przez to naruszony przepis stanowi podstawę do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.

W motywach skargi wskazano, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniesiono się w szerszym zakresie do zarzutu niespełniania przez niego wymogów z art. 114 ustawy o cudzoziemcach. W przedłożonej przez wnioskodawcę umowie o pracę zawartej z Bar [...] we W., wynagrodzenie pracownika zostało określone na kwotę 2 000,00 zł. Organ I instancji, po zasięgnięciu informacji od Powiatowego Urzędu Pracy we Wrocławiu ustalił, że średnia wysokość wynagrodzenia pracownika na stanowisku kucharz z umiejętnością przygotowywania dań kuchni orientalnej kształtuje się na poziomie 2 253,00 zł brutto. W ocenie organu orzekającego wskazana różnica w wynagrodzeniu, tj. 253,00 zł jest jednym z powodów, dla których wydana została decyzja odmawiająca V. L. H. udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Zdaniem skarżącego różnica w kwotach wynagrodzenia nie jest na tyle duża, by uzasadniała wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w kształcie, jaki nadano decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz decyzji z dnia [...] września 2015 r. Ponadto skarżący spełnia wszystkie pozostałe warunki, będące przesłankami pozytywnymi do wydania mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Polski.

Skarżący przyznał, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy złożył w okresie, w którym nie posiadał ważnej wizy ani innego dokumentu zezwalającego na wjazd i pobyt na terytorium RP. Podniósł jednocześnie, że każda konkretna sytuacja życiowa cudzoziemca, ubiegającego się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt, powinna podlegać indywidualnej ocenie przez organ wydający merytoryczne rozstrzygnięcie orzekający z punktu widzenia potrzeby wydania decyzji odmownej i zasadności nakazania opuszczenia terytorium kraju, w którym cudzoziemiec składa wniosek. Istnieje więc potrzeba wielowymiarowego różnicowania sytuacji prawnej poszczególnych obywateli państw trzecich. Nie jest wystarczającym niemalże automatyczne orzekanie o odmowie udzielenia zezwoleniu na pobyt i nakazie opuszczenia kraju po stwierdzeniu występowania ku temu formalnych przesłanek. Na te kwestie ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie zwróciły uwagi, ani nie uwzględniły przy wydawaniu merytorycznych decyzji w sprawie. Dla skarżącego niezrozumiały jest fakt odmowy udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy w kraju, w którym przebywa niemal nieprzerwanie od 10 lat.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że w sprawie zaistniały przesłanki do odmowy zezwolenia określone w art. 100 ust. 1 pkt 2, 3 i 9 ustawy o cudzoziemcach. Cudzoziemiec w dacie złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobyt ten, w tym dniu, nie miał żadnego oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Ostatnie zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony zostało mu udzielone na okres do dnia [...] lipca 2012 r. (decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.). Od tamtej pory nie udzielono mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na pobyt czasowy ani jakiegokolwiek innego zezwolenia pobytowego. Analiza treści okazanego przez skarżącego dokumentu podróży nr [...], wydanego w dniu [...] marca 2010 r., wskazuje na to, że nie posiadał on również w dniu złożenia wniosku wizy. Na wezwania organu o wykazanie poprzez inne dokumentu podstawy prawnej dla swojego pobytu cudzoziemiec ani jego pełnomocnik nie odpowiedzieli. Dlatego też należy podkreślić, że stan faktyczny sprawy odpowiadał hipotezie normy prawnej dekodowanej z art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Dalej organ podkreślił, że zarzuty skargi dotyczące rzekomego naruszenia art. 98 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 1 i art. 114 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach oraz sformułowana na ich poparcie argumentacja, są całkowicie chybione, albowiem nie przystają do podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie zastosował bowiem w ogóle art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, dla zastosowania którego wymagane jest stwierdzenie braku zachodzenia przynajmniej jednego z elementów kumulatywnych podstawy udzielenia zezwolenia, wyjaśniając wyraźnie, że takie działanie prowadziłoby do niezasadnego przedłużania postępowania. Praktyka organów administracji publicznej, polegająca na odstąpieniu od badania spełnienia wymogów pozytywnych udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w warunkach uprzedniego dostrzeżenia niewątpliwej podstawy odmownej, u podstaw której leży m. in. zasada szybkości postępowania, została zaakceptowana w orzecznictwie sądowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt 11 OSK 1232/11, niepubl.), Wydaje się, że ma ona analogiczne uzasadnienie na gruncie przepisów nowej ustawy o cudzoziemcach. Skoro zatem zachodzą podstawy odmowne, wynikające z art. 100 ust. 1 pkt 2, 3 i 9 ustawy o cudzoziemcach, które nie zostały wyłączone w odniesieniu do zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w rozumieniu art. 114 ust. 1 i nast. ustawy o cudzoziemcach (o które skarżący wprost się ubiegał), to badanie, czy stan faktyczny sprawy odpowiada podstawom udzielenia zezwolenia wynikającym z przepisów Rozdziału 2 Działu V ustawy o cudzoziemcach byłoby absolutnie niecelowe. Zgodnie z art. 117 ustawy o cudzoziemcach udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracy odmawia się cudzoziemcowi również w przypadkach, o których mowa w art. 100 ww ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie, pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, zaskarżony akt organu administracji publicznej, a nie pod kątem celowości, słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

W kontrolowanej sprawie skarżący swój wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy uzasadnił chęcią wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy oraz spełnione są łącznie warunki, wymienione w punktach od 1 do 4 tego ustępu. Jak wynika z pkt 4 art. 114 ust. 1 jednym z warunków jest osiąganie wynagrodzenia w wysokości, która jest określona w posiadanej przez cudzoziemca umowie z podmiotem powierzającym wykonywanie pracy, będącej podstawą wykonywania pracy, zawartej w formie pisemnej, nie jest niższa niż wysokość wynagrodzenia pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku. Z kolei udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę odmawia się cudzoziemcowi wobec zaistnienia przypadków, o których mowa w art. 100 i art. 117 ustawy o cudzoziemcach (brzmienie art. 117 ustawy o cudzoziemcach).

I tak stosownie do art. 100 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy:

1) nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące lub

2) obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niepożądany, lub

3) jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

4) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, lub

5) w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy: a) złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub b) zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

6) zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków gdy uzyskał przewidziane prawem zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości wykonania decyzji właściwego organu, lub

7) nie zwrócił kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, które zostały pokryte z budżetu państwa, lub

8) podlegając obowiązkowi leczenia na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, nie wyraża zgody na to leczenie, lub

9) złożył wniosek podczas nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium nielegalnie. W sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę istotne są te informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 114 w/w ustawy. Należy podkreślić, że przesłanki udzielenia zezwolenia wskazane w przywołanej regulacji umożliwiają pozytywne rozpoznanie wniosku jedynie przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 100 czy w art. 117 ustawy o cudzoziemcach. Innymi słowy, stwierdzenie zaistnienia jednej z przesłanek negatywnych, o jakich mowa w ww regulacjach nakłada na organ obowiązek wydania decyzji odmownej. Decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wydana na podstawie art. 100 ust. 1 w/w ustawy ma charakter obligatoryjny i nie jest zależna od woli orzekającego w sprawie organu. Oznacza to, że poprzez użyty w tym przepisie zwrot "cudzoziemcowi odmawia się" organ pozbawiony został swobody decyzyjnej i musi odmówić udzielenia zezwolenia w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Tym samym nie można przyjąć, że przy orzekaniu na podstawie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, tj. "uznaniem administracyjnym".

W sprawie ustalono, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia przedmiotowego zezwolenia z punktu 9, 2 i 3 ust. 1 art. 100 ustawy o cudzoziemcach i ustalenia te Sąd uznał za prawidłowe. Z art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wynika, że cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Wniosek ten musi być złożony przez cudzoziemca osobiście. Takie uregulowanie zapobiega sytuacji, w której osoba legitymująca sią ważnym dokumentem pobytowym, po jego wygaśnięciu, pozostałaby na terenie Polski nielegalnie. Z przedstawionego stanu sprawy i akt sprawy wynika, że skarżący nie dochował tego terminu, a zatem organ, związany treścią art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, zobowiązany był do wydania decyzji odmownej. Ustalenia organu odnośnie braku ważnej wizy czy innego dokumentu zezwalającego na wjazd i pobyt na terytorium Polski w dniu złożenia wniosku nie kwestionował skarżący, wręcz przeciwnie sam przyznał ten fakt w skardze. Dalej z kolei organ odwoławczy ustalił, że dane skarżącego zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany i w dacie wydawania zaskarżonej decyzji wpis danych w tym wykazie obowiązywał oraz, że dane skarżącego zostały wpisane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu z datą obowiązywania wpisu do dnia [...] czerwca 2018 r.

W ocenie Sądu, ustalenia faktyczne, przedstawione przez organ II instancji wskazują na spełnienie przesłanek odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę uregulowanych w art. 100 ust. 1 pkt 2, 3 i 9 ustawy o cudzoziemcach. Wobec ustalenia przesłanek do odmowy udzielenia zezwolenia zasadnie organ odwoławczy odstąpił od badania, czy strona spełnia przesłanki wynikające z art. 114 ustawy o cudzoziemcach, tym samy nie można mu postawić skutecznie zarzutu naruszenia tego przepisu, jak i przepisów postępowania.

W związku z powyższym zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego Sąd uznał za nieuzasadnione. Również z urzędu nie dopatrzył się innych uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.