Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 277/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 99 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 285/14 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...]. stycznia 2014 r. nr [...]. w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 285/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Starosta Drawski skierowaniem z dnia [...] października 2013 r., wydanym na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 14 sierpnia 2013 r. o sprawdzenie kwalifikacji, skierował K. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami, tj. kategorii B, C, D, B+E, C+E, D+E – na egzamin teoretyczny i praktyczny w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W odwołaniu od decyzji K. W. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzucił naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 6 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, przez ich błędną wykładnię i zastosowanie. W ocenie odwołującego się, odbycie szkolenia w Zachodniopomorskim Ośrodku Ruchu Drogowego w Koszalinie w dniu 8 stycznia 2013 r. winno skutkować zmniejszeniem przypisanych mu punktów o 6.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.)., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło, że wydanie odwołującemu się w dniu 1 lipca 2013 r. prawa jazdy (w wyniku wymiany) nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji Starosty, ponieważ wniosek o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy wpłynął do tego organu w terminie późniejszym, tj. w dniu 19 sierpnia 2013 r. Zatem wydając odwołującemu się, na jego wniosek, prawo jazdy w dniu 1 lipca 2013 r. organ I instancji nie wiedział o przekroczeniu przez niego 24 punktów karnych, odnotowanym w ewidencji. Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi bowiem Policja, nie Starosta. W wykonaniu delegacji zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, wydał w dniu 25 kwietnia 2012 r. rozporządzenie w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2013 r. poz. 448). Z rozporządzenia wynika, że osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach w ewidencji, ostatecznych i tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne (§ 9). Do wyłącznej kompetencji Policji należy prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w tym także usuwanie punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Reguluje to § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Starosta nie jest uprawniony do usuwania z ewidencji wpisów w razie odbycia szkolenia. Dopóki Policja nie usunie wpisu z ewidencji, starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów karnych określoną we skierowanym do niego wniosku. Zatem zarzut odwołania, że Starosta nie uwzględnił odbytego przez kierowcę szkolenia, jest niezasadny. Organ wyjaśnił, że wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego następuje w drodze czynności materialno-technicznej, która podlega kontroli sądu administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Wniosek taki do Starosty Drawskiego dotyczący odwołującego się wpłynął w dniu 18 sierpnia 2013 r. i wynikało z niego, że K. W. dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego i otrzymał z tego tytułu 25 punktów wpisanych do ewidencji prowadzonej przez Policję. Naruszenia te miały miejsce w okresie od 19 maja 2012 r. do 21 grudnia 2012 r., zatem w dniu odbycia szkolenia, tj. w dniu 8 stycznia 2013 r., liczba 24 punktów była przekroczona. Zgodnie z § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia, uniemożliwiało to odliczenie 6 punktów karnych z powodu odbycia szkolenia.

Odnosząc się do zarzutu wykroczenia poza delegację zawartą w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym w z § 8 ust. 6 omawianego rozporządzenia organ odwoławczy podzielił pogląd, że zastosowanie wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, że rozporządzenie to nie wykracza poza delegację ustawową (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt OSK 413/2011). Ponadto wyjaśnił, że w podstawie decyzji organu pierwszej instancji wskazano nie obowiązujący przepis prawa. Obecnie skierowanie kierowcy na egzamin sprawdzający na wniosek organu ruchu drogowego następuje na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, jednak uchybienie to nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie.

W skardze na powyższą decyzję K. W. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 130 ust. 3 tej ustawy, w zw. z § 6 ust. 1 pkt 4 i § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Ponadto zarzucił naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 6, 7, 8, 9, 11 K.p.a. w zw. z art. 130 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi.

Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie, który zgłosił swój udział w sprawie i uczestniczył w rozprawie sądowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd odnotował, że organ pierwszej instancji jako podstawę prawną skierowania K. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami tj. prawa jazdy kat. B,C,D,B+E, C=E, D=E tj. na egzamin praktyczny i teoretyczny wskazał art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), zgodnie z którym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję Starosty Drawskiego, obok wskazania procesowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 138 § 1 K.p.a.) powołał również art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.). Z przepisu tego, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji ostatecznej wynika, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na wniosek organu ruchu drogowego i dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego miedzy innymi co do osoby, która przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji wskazał na nieobowiązujący w dniu jej wydania przepis prawa, gdyż aktualnie skierowanie kierowcy na egzamin sprawdzający na wniosek organu kontroli ruchu drogowego reguluje przepis art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r., która weszła w życie z dniem 19 stycznia 2013 r. i jednocześnie uznał, że uchybienie to nie ma wpływu na rozstrzygniecie decyzji.

Odnosząc się do tej kwestii oraz w związku z zarzutem skargi, że organ nie podał pełnej podstawy prawnej decyzji, Sąd wyjaśnił, że ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami istotnie weszła w życie z dniem 19 stycznia 2013 r., jednakże nie w całości. Jak wynika to z art. 139 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, który był trzykrotnie nowelizowany, w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji ostatecznej, niektóre jej przepisy wchodzą w życie z dniem 4 stycznia 2016 r. Między innymi art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c, pkt 4 i 5, ust. 2 pkt 1 lit. b oraz ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym wchodzi w życie z dniem 4 stycznia 2016 r. Wśród norm art. 99 ustawy o kierujących pojazdami, które w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym wchodzą w życie z dniem 4 stycznia 2016 r. wymieniony jest ust. 2 pkt 1 lit. b, zgodnie z którym, starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1, na podstawie informacji uzyskanych od administratora centralnej ewidencji kierowców - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a – c oraz pkt 4 i 5. W art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a-c, pod pozycją oznaczoną jako lit. b wymienia się osobę, która przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Na tej podstawie Sąd pierwszej instancji wywiódł, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązuje w dalszym ciągu, gdyż użyty w art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami zwrot: "w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a-c" odnosi do określenia przyczyny wydania decyzji, a nie do rodzaju decyzji.

W konsekwencji wyżej zaprezentowanej wykładni, Sąd uznał za prawidłową podstawę prawną wskazaną w decyzji Starosty, a nie w decyzji SKO w Koszalinie, co jednak pozostaje bez ujemnego wpływu na ocenę legalności tej decyzji, skoro uregulowanie zobowiązujące starostę do skierowania osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z powodu przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego znajduje swoją podstawę prawną w obu wyżej wskazanych ustawach.

Sąd pierwszej instancji za chybione uznał również stawiane skargą zarzuty naruszenia prawa procesowego. Skarżący naruszenia art. 77 § 1 w związku z art. 6, 7, 8, 9 i 11 K.p.a. upatruje w dokonaniu przez organy orzekające odmiennej, od przezeń prezentowanej, wykładni przepisów prawa materialnego, a w tym art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Sąd wskazał, że postanowieniem wydanym na rozprawie na postawie art. 106 § 3 P.p.s.a. oddalił wnioski dowodowe złożone przez skarżącego w pkt 4 opisane pod lit. a-c. Sąd stwierdził, że art. 106 § 3 P.p.s.a nie przewiduje przeprowadzenia przed sądem administracyjnym dowodu z zeznań świadków lub stron, a dopuszcza jedynie na wniosek stron lub z urzędu przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd podkreślił, że stosownie do art. 133 P.p.s.a., sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy administracyjnej przedstawionych przez zaskarżony organ wraz z odpowiedzią na skargę, a zatem wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zawartych w tych aktach jest bezprzedmiotowy. Ponadto, konsekwencją ustanowionej w art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych kontrolnej funkcji sądu administracyjnego jest niedopuszczalność czynienia przez ten sąd własnych ustaleń faktycznych. Sąd bada ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji, a w przypadku stwierdzenia, że zostały dokonane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uchyla decyzję dotkniętą taką wadą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. Sąd uznał, że wbrew wywodom skargi, nie zaistniała sytuacja wskazująca na zebranie przez organ materiału dowodowego w sposób sprzeczny z prawem, a zwłaszcza w sposób niepełny lub na dowolną jego ocenę. Przeciwnie, wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione i rozważone, a zatem – w ocenie Sądu - nie ma podstaw do kwestionowania przyjętych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń faktycznych, które są logiczną konsekwencją należytego wyjaśnienia sprawy.

W szczególności, w powyższej konkluzji Sądu nie czyni wyłomu zarzucane skargą stanowisko, że skarżący nie przekroczył liczby 24 punktów, gdyż odbył szkolenie w Zachodniopomorskim Ośrodku Ruchu Drogowego w Koszalinie. Po pierwsze, jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, fakt odbycia takiego szkolenia przez skarżącego jest bezsporny i nie był kwestionowany przez organy orzekające w sprawie, a zatem nie zachodziła żadna potrzeba prowadzenia postępowania w kierunku jego wykazania. Po drugie, odmienna, od prezentowanej przez skarżącego, interpretacja znaczenia tego faktu dla rozstrzygnięcia, nie stanowi o wystąpieniu zarzucanego skargą naruszenia prawa procesowego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, lecz stanowi konsekwencję oceny materialnoprawnej.

Odnosząc się do tej oceny Sąd przypomniał, że dokonana została w odniesieniu ustalenia, że w dniu 18 sierpnia 2013 r. wpłynął do Starosty Drawskiego wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie, z którego wynikało, że K. W. dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego i otrzymał z tego tytułu 25 punktów wpisanych do ewidencji prowadzonej przez Policję. Naruszenia te miały miejsce w okresie od 19 maja 2012 r. do 21 grudnia 2012 r. Organy orzekające w sprawie, nie negując faktu odbycia przez skarżącego w dniu 8 stycznia 2013 r. szkolenia stanęły na stanowisku, że nie ma podstaw prawnych do pomniejszenia tej liczby punktów o 6 punktów z tytułu odbycia wskazanego szkolenia, ponieważ zostało ono przeprowadzone w czasie, w którym liczba 24 punktów była przekroczona, co zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, uniemożliwiało to odliczenie.

W ocenie Sądu, stanowisko to jest zgodne z prawem, a zarzuty skargi kwestionujące zgodność z prawem dokonanej wykładni art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w powiązaniu z § 6 ust. 1 pkt 4 i § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego jest chybione. Art. 130 ust. 1 ustawy stanowi, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 lub 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 -20 punktów (art. 130 ust. 2 ww. ustawy). Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu jednego roku od dnia pierwszego naruszenia powoduje konsekwencje określone w ustawie. W takim przypadku kierujący pojazdem winien liczyć się między innymi z zatrzymaniem prawa jazdy, skierowaniem na badania psychologiczne a także ze skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy.

W przypadku skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, warunkiem wydania decyzji w tym przedmiocie jest stwierdzenie przez starostę, w oparciu o wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, że osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami przekroczyła 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1 ww. ustawy. Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego).

Sąd wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Tylko on ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. W sytuacji bowiem, w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu (w braku odmiennych postanowień) tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Sąd zaznaczył, że wyżej wskazana skarga na czynność materialnoprawną jest skargą odrębną od skargi na decyzję w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W tym ostatnim przypadku sąd nie posiada kompetencji do kontrolowania zgodności z prawem wpisu do ewidencji, gdyż przekroczyłby granice przedmiotowe rozpatrywanej sprawy. Jeżeli skarżący kwestionował wpisy dokonane w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego uznając, że bezzasadnie przypisano mu punkty za wykroczenie, za które skazanie nie było prawomocne a ponadto należało wykreślić 6 punktów z tytułu odbytego szkolenia, to przysługiwało mu uprawnienie do wystąpienia do organu Policji prowadzącego ewidencję o uaktualnienie i skorygowanie tego wpisu. W razie odmowy bądź milczenia organu mógł skorzystać z przewidzianej przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi do sądu administracyjnego. Jeżeli jednak możliwości tej nie wykorzystał, to w postępowaniu dotyczącym skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, kwestionowanie ilości punktów wpisanych do ewidencji, nie mogło przynieść zamierzonego rezultatu.

W niniejszej sprawie Starosta wszczął postępowanie na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie o sprawdzenie kwalifikacji, z którego wynika, że w okresie od 19 maja 2012 r. do 21 grudnia 2012 r. K. W. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego, uzyskując łącznie 25 punktów w okresie od 28 lutego 2011 r. do 15 grudnia 2011 r., co w konsekwencji spowodowało przekroczenie przez niego limitu 24 punktów. Starosta w związku z twierdzeniem strony o odbyciu szkolenia w Zachodniopomorskim Ośrodku Ruchu Drogowego w Koszalinie podjął działania sprawdzające zwracając się z odpowiednim zapytaniem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie. Komendant ten pismem z dnia 8 października 2013 r. poinformował że kierowca odbył szkolenie już po tym, jak dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła 24, w tej sytuacji odbycie szkolenia nie zmniejsza liczny punktów. Wobec powyższego nie ma podstaw do twierdzenia, że nie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a jednocześnie brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Ustawodawca przewidział skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w przypadku "otrzymania 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym". W przepisie art. 114 ust. 1 pkt lit. b ustawy nie ma rozróżnienia na punkty ostateczne i tymczasowe. Z punktu widzenia ratio legis omawianej regulacji, której celem nadrzędnym jest stworzenie mechanizmów minimalizujących zagrożenia w ruchu drogowym ze strony kierowców notorycznie naruszających przepisy o ruchu drogowym, koncepcja zaliczania w okresie roku do sumy 24 punktów tylko wpisów ostatecznych do ewidencji byłaby nieracjonalna, gdyż stwarzałaby możliwość uniknięcia skierowania na badania kierowców wykorzystujących wszelkie sposoby prowadzące do przedłużenia czasu trwania wpisu tylko tymczasowego. Dlatego do liczby 24 punktów karnych wlicza się zarówno punkty ostateczne jak i punkty tymczasowe, co do których podstawą wpisu było ukaranie za wykroczenie, które następnie było objęte postępowaniem sądowym, jeżeli w tymże postępowaniu zapadł skazujący wyrok.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy prawa materialnego na skutek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, mimo przyznania racji skarżącemu co do przekroczenia delegacji ustawowej przez § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, który jest niezgodny z art. 130 ust. 4 tej ustawy. Zdaniem Sądu, kwestionowany przepis § 8 ust. 6 wyżej wskazanego rozporządzenia niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego. Ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy więc realizacji celu unormowań ustawowych. Właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, że kwestionowany w skardze przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4.

Ponadto na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie ma wpływu podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w dniu 1 lipca 2013 r. wydano mu nowe prawo jazdy, skoro w tej dacie Starosta nie dysponował stanowiącym podstawę do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie, który datowany jest na 14 sierpnia 2013 r. Sąd stwierdził, że ustalenia faktyczne przyjmujące, że skarżący przekroczył limit 24 punktów karnych wpisanych do ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym są prawidłowe, a co za tym idzie organ nie naruszył prawa wydając zaskarżoną decyzję.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K. W..

Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (w skrócie P.r.d.) w zw. z art. 130 ust. 3 P.r.d. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (zwanym dalej Rozporządzeniem) w zw. z § 8 ust. 6 Rozporządzenia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki do skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami - na egzamin praktyczny i teoretyczny - z powodu przekroczenia przez skarżącego 24 punktów karnych w sytuacji, gdy skarżący odbył szkolenie w Zachodniopomorskim Ośrodku Ruchu Drogowego w Koszalinie, w wyniku którego liczba punktów karnych winna ulec zmniejszeniu o 6 punktów karnych, a w konsekwencji nie przekroczył on granicy 24 punktów karnych;

2. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. w zw. z art. 130 ust. 3 p.r.d. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia w zw. z § 8 ust. 6 Rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki do skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami - na egzamin praktyczny i teoretyczny - z powodu przekroczenia przez skarżącego 24 punktów karnych w sytuacji, gdy skarżący odbył szkolenie w Zachodniopomorskim Ośrodku Ruchu Drogowego w Koszalinie, w wyniku którego liczba punktów karnych winna ulec zmniejszeniu o 6 punktów karnych, a w konsekwencji nie przekroczył on granicy 24 punktów karnych;

3. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. zw. z art. 8 Ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 5 § 1 K.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż do liczby 24 punktów karnych wlicza się zarówno punkty ostateczne jak i punkty tymczasowe, podczas gdy w ocenie skarżącego, z uwagi na obowiązującą zasadę domniemania niewinności, do chwili skazania wyrokiem przez sąd karny wlicza się tylko punkty ostateczne, a w konsekwencji w chwili odbycia przez skarżącego szkolenia w dniu 8 stycznia 2013 r. posiadał on 19 punktów karnych, a w istocie - po odjęciu 6 punktów z tytułu odbytego szkolenia - 13 punktów karnych wpisanych na podstawie wpisu ostatecznego;

4. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności § 8 ust. 6 Rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten - jako akt podustawowy - jest sprzeczny z delegacją ustawową i z unormowaniami art. 130 ust. 3 P.r.d., a w konsekwencji odbycie przez skarżącego szkolenia należy uznać za bezwzględnie skuteczne i powodujące obniżenie posiadanej liczby punktów o 6;

5. naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. P.p.s.a., poprzez nie uwzględnienie skargi w całości, pomimo naruszenia przez organy administracji art. 99 ust. 2 pkt 2 Ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. w zw. z art. 130 ust. 3 P.r.d. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia w zw. z § 8 ust. 6 Rozporządzenia polegającego na uznaniu, iż skarżący przekroczył limit 24 punktów karnych - co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy,

6. naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie skargi w całości i uznanie, iż organy administracji nie są uprawnione do weryfikacji ewidencji punktów karnych, pomimo naruszenia przez organy administracji art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9 i 11 K.p.a. w zw. z art. 130 ust. 3 P.r.d. poprzez nie wyjaśnienie okoliczności związanych z kwestią nieprawidłowości wpisów zamieszczonych w ewidencji punktów karnych oraz oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na wniosku oraz stanowisku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie w sytuacji, gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż skarżący nie przekroczył 24 punktów karnych, albowiem w dniu 8 stycznia 2013 r. odbył szkolenie, w wyniku którego organ prowadzący ewidencję punktów karnych winien zmniejszyć przypisanych liczbę punktów o 6 - co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy,

7. naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 134 i 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez ich nie zastosowanie i nie uchylenie decyzji w sytuacji, gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy, a w szczególności w sprawie zaszła potrzeba przesłuchania przez organy administracji świadka A. K. na okoliczność, iż skarżący uzyskał od funkcjonariuszy Policji informację, że nie przekroczył granicy 24 punktów karnych, przez co został wprowadzony przez funkcjonariuszy Policji w błąd co do rzeczywistej ilości posiadanych przez niego punktów karnych, a także odnośnie ich usunięcia z ewidencji kierowców, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

8. naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 134 i 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez ich nie zastosowanie oraz nie uwzględnienie okoliczności, iż skarżącemu w dniu 1 lipca 2013 r. zostało wydane nowe prawo jazdy, co świadczy o tym, iż skarżący nie przekroczył 24 punktów karnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do problematyki podniesionej w podstawach skarg kasacyjnych.

W pierwszej kolejności omownie wymagają zarzuty proceduralne. Zostały one sformułowane w punktach od 5 do 8 skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organy administracji art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym w zw. z art. 130 ust. 3 P.r.d. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia w zw. z § 8 ust. 6 Rozporządzenia polegającego na uznaniu, iż skarżący przekroczył limit 24 punktów karnych stanowi aspekt proceduralny naruszenia materialnoprawnego. Jego zasadność zależy od skuteczności zarzutu materialnego.

Nie jest trafny zarzut naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w całości i uznanie, iż organy administracji nie są uprawnione do weryfikacji ewidencji punktów karnych, pomimo naruszenia przez organy administracji art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9 i 11 K.p.a. w zw. z art. 130 ust. 3 P.r.d. poprzez nie wyjaśnienie okoliczności związanych z kwestią nieprawidłowości wpisów zamieszczonych w ewidencji punktów karnych oraz oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na wniosku oraz stanowisku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie.

Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Stosownie zaś do treści art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, to Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego – Dz. U. z 2012 r., poz. 488). Decyzja starosty ma zatem charakter rozstrzygnięcia związanego. Weryfikacja przypisanej kierowcy liczby punktów nie należy do organu właściwego w myśl art. 114 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowi czynność materialno-techniczną, która może być, stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., przedmiotem odrębnej skargi. Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego czy i jakie ten organ zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego kwestionując czynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub skarżąc bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1732/11; wyrok NSA z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1552/11; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 134 i 135 P.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd pierwszej instancji orzekł w granicach sprawy, które to granice wyznaczają wydane w sprawie akty administracyjne. Jak wynika z powyższych rozważań, nie można utożsamiać postępowania ewidencyjnego, dotyczącego wpisania punktów do ewidencji i postępowania w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Sąd pierwszej instancji orzekła w granicach wyznaczonych zaskarżoną decyzją i poprzedzającą ją decyzją, w sprawie skierowania na kontrolna sprawdzenie kwalifikacji. Ponadto, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd, wbrew regule z art. 134 § 1 P.p.s.a., przyjął, że jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Wnoszący kasację nie wskazał precyzyjnie, który z przepisów art. 134 P.p.s.a. miał zostać naruszony. Odnotować zatem można, że brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 134 § 2 P.p.s.a.

Dyspozycja przepisu art. 135 P.p.s.a. nie mogła być zastosowana, gdyż skarga nie została uwzględniona (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1467/10, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Nawiązując do opisów naruszenia sformułowanych w zarzutach naruszenia art. 134 i art. 135 P.p.s.a. skonstatować jeszcze można, że przepisy te nie służą do kwestionowania ustaleń faktycznych. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez zaakceptowanie nie przesłuchania świadka na okoliczność błędnego pouczenia skarżącego o ilości punktów w ewidencji. Ilość punktów wpisanych do ewidencji jest okolicznością obiektywną. Nawet ewentualne błędne poinformowanie skarżącego o liczbie wpisanych punktów nie miało wpływu na rzeczywisty stan ewidencji. Dodać jeszcze warto, że to błędne poinformowanie miało miejsce już po dokonaniu ostatniego z przewinień. Wówczas zaś ilość punktów skutkowała skierowaniem na sprawdzenie kwalifikacji.

Niezależnie zaś od zagadnień związanych ze sposobem konstruowania podstaw kasacyjnych oraz zarzutów, zauważyć należy, że podnoszony jako okoliczność istotna fakt nieprzekroczenia przez skarżącego 24 punktów jest zagadnieniem materialnym sprowadzającym się do przyjęcia, czy odbycie szkolenia miało wpływ na ilość punktów zapisanych w ewidencji. Fakt dopuszczenia się przez skarżącego naruszeń skutkujących wpisaniem punktów do ewidencji jest niewątpliwy.

W związku zaś z nawiązaniem przez skarżącego do wydania mu dnia 1 lipca 2013 r. "nowego prawa jazdy", która to czynność miałaby świadczyć o ocenie starosty, według której, skarżący nie przekroczył 24 punktów, przypomnieć trzeba, że o ilości punktów w ewidencji świadczą zapisy tejże ewidencji, którymi starosta jest związany.

Zaskarżony wyrok nie narusza norm prawa materialnego.

Sąd pierwszej instancji trafnie wyłożył i zastosował art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym w zw. z § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w zw. z § 8 ust. 6 tego rozporządzenia. Niezależnie od omówionego wyżej związania starosty zapisami w ewidencji, skonstatować można, że już wykładnia językowa art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym wskazuje na to, że w razie przekroczenia 24 punktów, nie ma możliwości podejmowania innych działań, niż skierowanie przez komendanta wojewódzkiego Policji wniosku o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a następnie wydanie decyzji przez starostę. Z uwagi na treść zestawionych norm art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym nie można przyjąć, by po przekroczeniu 24 punktów karnych kierowca mógł odbyć szkolenie skutkujące zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Nie ma podstaw do zakwestionowania zastosowania przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488). Pozostaje on w zgodzie z delegacją ustawową zawartą w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Jak bowiem wynika z powyższych uwag, regulacja § 8 ust. 6 rozporządzenia, wyłączająca możliwość zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec kierowcy, który przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń na liczbę punktów przekraczającą 24, jest zgodna z literalnym brzmieniem art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym, realizuje cel unormowań ustawowych oraz mieści się w ramach upoważnienia zawartego w art. 130 ust. 4 tej ustawy. Wykładnia przedstawiona w skardze kasacyjnej, według której istniałaby możliwość zmniejszenia liczby punktów po przekroczeniu liczby 24 punktów, jest nie tylko sprzeczna z brzmieniem powołanych przepisów ustawy, ale niweczyłaby osiągnięcie celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy (por. w/w wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10; wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10; wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10; wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11; wyrok NSA z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1808/13, niepublikowane, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym w zw. z art. 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 5 § 1 K.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż do liczby 24 punktów karnych wlicza się zarówno punkty ostateczne jak i punkty tymczasowe. Jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, w przepisie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym nie ma rozróżnienia na punkty ostateczne i tymczasowe. Dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego istotną datą jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego, a nie data ściśle technicznej czynności, jaką jest dokonanie wpisu tego naruszenia. Bez znaczenia dla prawidłowej wykładni przepisu art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym jest data dokonania przez organ rejestrujący punkty karne odpowiedniego wpisu do ewidencji czy też data przekwalifikowania punktów tymczasowych w punkty ostateczne (por. m.in. wyrok NSA z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1013/10; wyrok NSA z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1084/12, niepublikowane, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Do ewidencji wpisuje się zatem zarówno punkty ostateczne, jak i tymczasowe.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.