Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 456/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a, art. 62 ust. 1, art. 66 ust. 1 pkt 3b
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: par. 3 ust. 1 pkt 59 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma Asesor WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi W. M., J. S., A. P., M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz każdego ze skarżących kwotę po [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] (znak [...]), działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283; dalej: "u.u.i.ś.), § 3 ust. 1 pkt 35a, 35d i 54b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839; dalej: "R.p.o.ś.), oraz art. 104 i 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez firmę P. Sp. z o.o. z siedzibą [...], wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków logistyczno - magazynowo - usługowo - produkcyjnych z częściami socjalnymi oraz infrastrukturą techniczną na działkach: [...] obręb G., gm. [...], powiat [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] września 2019 r. do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek dotyczący wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków logistyczno - magazynowo - usługowo - produkcyjnych z częściami socjalnymi oraz infrastrukturą techniczną na działkach: 419, [...], [...] i [...] obręb G., Gmina [...], powiat poznański. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...],[...] wyraził opinię, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. oraz Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w P. uznali, że nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji (pismo z dnia [...] listopada 2019 r. i opinia z dnia [...] stycznia 2020 r.). Biorąc to pod uwagę i analizując dane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nakazał sporządzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko inwestor złożył w dniu [...] marca 2020 r. Złożony raport został uzgodniony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. pismem nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r., natomiast przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. postanowieniem [...] z dnia [...] października 2020 r.

Przechodząc do meritum organ I instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie będzie realizowane na terenie o powierzchni 14,27 ha. Zabudowa obiektami kubaturowymi wyniesie ok. 6,35 ha, drogi, place oraz utwardzenia terenu zajmą ok, 3,59 ha, a tereny zielone ok. 4,33 ha. Zakres inwestycji obejmuje budowę dwóch hal magazynowych o łącznej powierzchni ok. 63300 m2, wewnątrz których będzie zlokalizowanych 8 części biurowych i części magazynowe. Przy częściach biurowych wykonane zostaną parkingi dla samochodów osobowych (razem na 288 miejsc parkingowych) oraz 118 doków dla samochodów ciężarowych. Elementami towarzyszącymi tej części inwestycji będzie zbiornik p.poż. wraz z pompownią stanowiącą jego wyposażenie. Projektowane hale wykorzystywane będą jako magazyn wysokiego składowania pod wynajem. Na terenie hal mogą być prowadzone działalności związane m.in. z hurtową sprzedażą artykułów przemysłowych i spożywczych, kompletacją, przeładunkiem, obsługą logistyczną oraz usługami dodatkowymi. Będzie istniała również możliwość świadczenia usług w zakresie spedycji i dystrybucji towarów. Obsługa wyładunku oraz załadunku towarów odbywać się będzie przy pomocy wózków widłowych elektrycznych lub wózków ręcznych. Rampy rozładunkowe z dokami oraz bramy wjazdowe projektowane są wzdłuż dłuższych elewacji budynków. Zdeponowany towar będzie czasowo magazynowany na europaletach, w dużych opakowaniach zbiorczych. Specyfika magazynowania nie zakłada rozpakowywania artykułów. Wnioskodawca zakłada możliwość prowadzenia na terenie hal produkcji przemysłowej polegającej tylko i wyłącznie na montażu gotowego produktu z dostarczonych podzespołów, np. składanie liczników samochodowych, podzespołów elektronicznych, zabawek.

Tereny graniczące z obszarem inwestycji stanowią: od strony północnej - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami, oznaczone w planie jako 31 MN/U oraz 47 MN/U, od strony zachodniej - tereny upraw rolnych bez prawa zabudowy oznaczone jako RP oraz tereny zabudowy zagrodowej oznaczone jako 34 MR, od strony wschodniej - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oznaczone jako 36 P oraz tereny zabudowy mieszkaniowej nieobjęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a od strony południowej - tereny zieleni trawiastej lub tereny upraw rolnych nieobjęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Najbliższe tereny podlegające ochronie przed hałasem, wymienione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), to zabudowa mieszkaniowo-usługowa, która zlokalizowana jest w odległości około 15 m od granic inwestycji w kierunku północnym oraz zabudowa mieszkaniowa o charakterze zabudowy jednorodzinnej, położona w odległości ok 30 m po stronie wschodniej.

Przechodząc do oceny akustycznej planowanej inwestycji organ I instancji wskazał, że na terenie inwestycji planowana jest budowa dwóch hal, na których zostaną zamontowane m.in. centrale wentylacyjne, urządzenia do wytwarzania chłodu lub ciepła i wentylatory dachowe, które będą źródłami hałasu emitowanego do środowiska. Źródłem hałasu będą także samochody osobowe i ciężarowe poruszające się po terenie obiektu. Wjazd na teren zakładu znajdować się będzie po stronie wschodniej działki inwestycyjnej. Samochody ciężarowe będą podjeżdżały do 118 doków załadunkowych, natomiast dla samochodów osobowych planuje się 288 miejsc postojowych. Przewidywane natężenie mchu pojazdów wyniesie 191 pojazdów osobowych i 118 pojazdów ciężarowych w ciągu najniekorzystniejszych 8 godzin pory dziennej oraz 24 pojazdy osobowe i 15 pojazdów ciężarowych w ciągu najniekorzystniejszej godziny pory nocy. Obsługa wyładunku oraz załadunku towarów odbywać się będzie przy pomocy wózków widłowych elektrycznych lub wózków ręcznych. Rampy rozładunkowe z dokami oraz bramy wjazdowe projektowane są wzdłuż dłuższych elewacji budynków, przy czym w Hali B, położonej po stronie wschodniej działki inwestycyjnej, doki znajdować się będą wzdłuż zachodniej ściany, a więc po stronie przeciwnej w stosunku do terenów zabudowy mieszkaniowej. W związku z tym ruch pojazdów po terenie zakładu nie będzie się odbywał w bezpośrednim sąsiedztwie terenów podlegających ochronie akustycznej.

W halach zainstalowane zostaną następujące urządzenia będące źródłami hałasu: 32 centrale wentylacyjne nawiewno-wywiewne o poziomie mocy akustycznej 80 dB, 32 urządzenia do wytwarzania chłodu lub ciepła o poziomie mocy akustycznej 75 dB, 39 wentylatorów dachowych wyciągowych o poziomie mocy akustycznej 80 dB, 24 wentylatory dachowe o poziomie mocy akustycznej do 80 dB, 6 wentylatorów ściennych wyciągowych o poziomie mocy akustycznej do 80 dB, 24 wentylatory dachowe wyciągowe o poziomie mocy akustycznej 75 dB, 1 urządzenie do wytwarzania chłodu lub ciepła o poziomie mocy akustycznej 65 dB, 2 urządzenia wentylacyjne o poziomie mocy akustycznej 60 dB i 22 agregaty wody lodowej o poziomie mocy akustycznej 85 dB. Ponadto, na terenie zespołu znajdować się będą 2 pompy diesel o poziomie mocy akustycznej 115 dB oraz 4 agregaty prądotwórcze o poziomie mocy akustycznej 108 dB, działające wyłącznie w sytuacjach awaryjnych. Dla tych warunków w raporcie wykonano obliczenia rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku. Na podstawie wykonanych analiz akustycznych stwierdzono, że inwestycja może powodować przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu. Przekroczenie szacuje się w punkcie P4 hałasu, w rejonie zabudowy mieszkaniowej położonej po stronie wschodniej, a dominującym źródłem hałasu jest ruch komunikacyjny oraz związany z tym ruch przy dokach załadunkowych i parkingi dla pojazdów osobowych. W związku z tym w raporcie jako rozwiązanie mające na celu ochronę przed hałasem zaproponowano budowę ekranu akustycznego o łącznej długości 176 m i wysokości 5 m. Ekran umieszczony będzie po południowo-wschodniej stronie terenu przedsięwzięcia, wzdłuż granicy działki o numerze ewidencyjnym [...] i w sąsiedztwie działek nr [...] i [...] (na których znajdują się drogi). Ekran założono jako pochłaniający, spełniający parametry klasy minimum [...], zgodnie z normą PN-EN 1793-1 i PN-EN 1793-2. Oznacza to, że wskaźnik oceny pochłaniania dźwięku A3 AL-a jest wyższy niż 8 dB, a wskaźnik oceny izolacyjności od dźwięków powietrznych B3 — ALR wyższy niż 24 dB.

W najbliższym otoczeniu inwestycji, po stronie wschodniej znajduje się firma DHL. W raporcie wykonano ocenę oddziaływania skumulowanego z uwzględnieniem tego zakładu, a także dokonano oceny oddziaływań pośrednich związanych z dojazdem do obiektu po drogach publicznych. Z uzupełnienia do raportu wynika, że ze względu na brak danych technicznych dotyczących zakładu DHL, w dniu [...] czerwca 2020 r. wykonano szacunkowe pomiary hałasu emitowanego przez ten zakład w porze dnia i w porze nocy. Na podstawie uzyskanych wyników przeprowadzono analizę skumulowanego oddziaływania zakładu DHL z przedmiotową inwestycją i wykazano, że oddziaływanie to nie będzie powodowało przekroczenia akustycznych standardów ochrony środowiska.

Wyniki obliczeń akustycznych wskazują na to, że na granicy terenów wymagających ochrony przed hałasem poziom hałasu emitowanego przez źródła hałasu związane z przedmiotową inwestycją będzie zbliżony do poziomu dopuszczalnego. W związku z tym, w celu weryfikacji skuteczności przyjętych rozwiązań chroniących środowisko wnioskodawca został zobowiązany do przeprowadzenia, w terminie 1 miesiąca od daty oddania obiektu do użytkowania, kontrolnych pomiarów hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną, zgodnie z przepisami szczegółowymi w tym zakresie i do przedstawienia wyników tych pomiarów Wójtowi Gminy [...], Staroście [...], Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. i W. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w terminie 14 dni od dnia ich wykonania. Powyższe działanie umożliwi określenie rzeczywistego wpływu przedsięwzięcia na stan akustyczny środowiska, ocenę zastosowanych rozwiązań i podjęcie działań zmierzających do ograniczenia hałasu, jeśli wyniki wykażą przekroczenie poziomów dopuszczalnych. W przypadku przekroczenia akustycznych standardów jakości środowiska wnioskodawca został zobowiązany do niezwłocznego zaprojektowania i zastosowania zabezpieczeń akustycznych ograniczających emisję hałasu do środowiska oraz do udokumentowania poprawności przyjętych rozwiązań ponownymi pomiarami poziomów hałasu. Powyższe rozwiązania winien wdrożyć i wyniki przeprowadzonych pomiarów wraz z opisem dokonanych korekt przedstawić wskazanym organom w terminie 3 miesięcy od daty oddania obiektu do użytkowania.

Odnosząc się do jakości powietrza organ I instancji wyjaśnił, że analiza przedłożonego raportu i uzupełnienia do niego wraz z obliczeniami rozprzestrzeniania substancji w powietrzu wykazała, że wielkości emisji nie będą powodować przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r., nr 16, poz. 87) poza terenem, do którego wnioskodawca posiada tytuł prawny oraz że dotrzymane będą standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031 ze zm.). Ponadto, ze względu na fakt, iż w odległości mniejszej niż 10 m od emitorów znajdują się budynki mieszkalne, w przedmiotowej dokumentacji wykonano dodatkowe obliczenia, aby sprawdzić, czy budynki te nie będą narażone na przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz nie będą narażone na przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu. Z przedstawionych obliczeń wynika, że budynki nie będą narażone na przekroczenia, o których mowa powyżej. Należy również zauważyć, że oddziaływanie pozostałych przedsięwzięć znajdujących się w sąsiedztwie zawarte jest w tle zanieczyszczeń, które uwzględniane jest w analizie rozprzestrzeniania substancji w powietrzu, gdyż wynika to z referencyjnej metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu. Z uwagi na założenia przyjęte do analizy, zobowiązano wnioskodawcę do zaprojektowania określonej ilości źródeł energetycznego spalania paliw, określając ich maksymalne moce, a także parametry wylotów spalin. Ponadto określono maksymalną ilość wentylatorów wyciągowych służących do odprowadzania substancji ze stanowisk ładowania akumulatorów w poszczególnych halach, jak i określono parametry wylotu z tych wentylatorów.

W kwestii zaopatrzenia w wodę organ I instancji wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie będzie zaopatrywane w wodę z zewnętrznej sieci wodociągowej. Jak wynika z raportu woda będzie zużywana głównie na cele socjalnobytowe. Ścieki bytowe będą odprowadzane do zbiorczej sieci kanalizacji sanitarnej. Wnioskodawca oświadczył, że z uwagi na rodzaj planowanej działalności, nie przewiduje powstawania ścieków przemysłowych. Wnioskodawca zamierza wykonać wewnętrzną sieć kanalizacji deszczowej zbierającą wody z połaci dachowych i powierzchni utwardzonych i odprowadzać je do rowu [...], na co otrzymał wstępną zgodę zarządcy rowu. Jak wynika z przedstawionej dokumentacji, przed odprowadzeniem do rowu wody będą oczyszczane z zawiesiny i substancji ropopochodnych tak, aby spełnione były wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1311).

W zakresie wytwarzania odpadów organ I instancji wskazał, że w związku z przedmiotowym przedsięwzięciem będą wytwarzane odpady, zarówno niebezpieczne, jak i inne niż niebezpieczne. Część odpadów wymienionych w raporcie będzie wytwarzana przez firmy świadczące usługi w myśl definicji określonej w art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 797). Wówczas świadczący usługi, jako posiadacz odpadów, będzie obowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami gospodarowania odpadami. Pozostałe wytwarzane na terenie zainwestowanym odpady będą magazynowane selektywnie w wydzielonych miejscach, w sposób zabezpieczający środowisko gruntowo-wodne przed ewentualnymi zanieczyszczeniami oraz będą przekazywane w pierwszej kolejności do odzysku podmiotom posiadającym wymagane prawem zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. W przypadku, kiedy nie będzie takiej możliwości, wytworzone odpady będą przekazywane do unieszkodliwiania. W celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego nałożono obowiązek magazynowania odpadów niebezpiecznych, wytwarzanych na terenie obiektów, na utwardzonym podłożu, w sposób zabezpieczający przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi oraz możliwością dostępu osób postronnych. Dodatkowo hale wyposażone będą w sorbenty służące do neutralizacji ewentualnych zanieczyszczeń. Przy założeniu, że wnioskodawca będzie realizował planowane przedsięwzięcie zgodnie z zapisami w raporcie i warunkami niniejszej decyzji, inwestycja nie będzie naruszać przepisów w zakresie gospodarki odpadami.

Mając na uwadze obecne zagospodarowanie miejsca realizacji inwestycji wraz z obszarem położonym w zasięgu jej oddziaływania oraz jej zakres, nie przewiduje się znacząco negatywnego oddziaływania inwestycji na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji na środowisko przyrodnicze, w tym na bioróżnorodność rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności gatunków chronionych, rzadkich lub ginących oraz ich siedliska, w tym utraty, fragmentacji lub izolacji siedlisk oraz zaburzenia funkcji przez nie pełnionych, a także wpływu na ekosystemy — ich kondycję, stabilność, odporność na zaburzenia, fragmentację i pełnione funkcje w środowisku. Inwestycja nie powinna także spowodować nadmiernej eksploatacji lub niewłaściwego wykorzystania zasobów przyrodniczych, czy przyczynić się do rozprzestrzeniania się gatunków obcych. Ze względu na lokalizację planowanej inwestycji poza obszarami chronionymi nie nastąpi jej negatywne oddziaływanie na te obszary w szczególności na gatunki, siedliska gatunków lub siedliska przyrodnicze obszarów Natura 2000, integralność obszarów Natura 2000 lub ich powiązanie z innymi obszarami. Uwzględniając charakter przedsięwzięcia oraz obecne zagospodarowanie przestrzenne obszaru leżącego w jego sąsiedztwie stwierdzono, że inwestycja nie naruszy walorów krajobrazowych najbliższej okolicy. Organ nie stwierdził również negatywnego oddziaływania skumulowanego planowanej inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym na przedmioty ochrony obszarów Natura 2000.

Ze względu na szczegółowy i jednoznaczny opis planowanej do zastosowania technologii oraz stosowanych środków mających na celu minimalizację negatywnego oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, nie stwierdzono konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy u.u.i.ś.

Odnosząc się do uwag stron odnośnie braku sprawdzenia kumulacji emisji zanieczyszczeń i hałasu z zakładem DHL, w szczególności braku sprawdzenia czy ekran akustyczny w wariancie 1 będzie odbijał hałas w kierunku osiedla Ł. przy ul [...] organ I instancji wskazał, że kwestia hałasu została przeanalizowana w złożonym raporcie i ponieważ wykazała ona przekroczenia w oddziaływaniu przedsięwzięcia w tym zakresie zaproponowano realizację ekranów akustycznych pochłaniających odgradzających planowane przedsięwzięcie od wskazanego osiedla. Nakazano też konieczność przeprowadzenia porealizacyjnej kontroli hałasu przez badanie jego poziomu, a w razie przekroczeń w emisji hałasu inwestor na swój koszt będzie musiał wykonać dodatkowe zabezpieczenia by ograniczyć emisję.

W odwołaniu z dnia [...] listopada 2020 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. M., M. C., M. G., R. G., G. S., W. S., R. P., A. S., M. S., T.G., M. R., D. Z. R., K. K., K. S., D. J. B., N. W., M. W., K. N., M. O., M. W., M. F., P. P., K. P. S., M. S. N.-B., P. O.-R., D. R., K. D., A. M. P., M. B., J. S., S. L., S. C., D. S. i Ł. W. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., art. 85 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś., art. 10 § 1 K.p.a., art. 6 i art. 7 K.p.a. oraz art. 66 ust. 1 u.u.i.ś.

W uzasadnieniu odwołujący podnieśli, że stosownie do treści art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś., raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia -w zakresie, jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Organ I instancji nie uwzględnił jednak skumulowanego oddziaływania planowanej inwestycji z budowaną drogą powiatową. Tymczasem przedmiotowa inwestycja graniczy od północy z ulicą [...], która aktualnie jest przebudowywania na drogę powiatową zgodnie z decyzją Starosty [...] nr [...], znak [...] z dnia [...] lipca 2018 r., który wydał zezwolenie na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie/rozbudowie drogi powiatowej nr [...] na odcinku od drogi powiatowej [...] (ul. K. ) do wylotu ze skrzyżowaniem węzła [...] (w budowie), gmina [...], powiat [...], województwo wielkopolskie. Inwestycja ta się rozpoczęła, nie jest jeszcze ukończona, a zatem nie jest uwzględniona w tle zanieczyszczeń. Dla inwestycji tej wydana została decyzja środowiskowa nr [...] z dnia [...] czerwca 2017, nr [...] wraz z załącznikiem szczegółowo opisującym oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Wyniki oddziaływania na tereny mieszkaniowe samej drogi powiatowej są na granicy dopuszczalnych, a zatem obliczenia kumulacji tych inwestycji są konieczne do wykonania. Zwracał na to uwagę inwestorowi sam Wójt Gminy [...] w piśmie z dnia [...] października 2019 r. Pomimo tego, nie wykonano analizy skumulowanego oddziaływania planowanej inwestycji z wykonywaną obecnie drogą powiatową nr [...] i nie uwzględniono tego skumulowanego oddziaływania na zabudowę mieszkaniową przy ulicy [...] i ul. [...]. Autor raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji na stronie 77 stwierdził, że w chwili obecnej w sąsiedztwie omawianej inwestycji nie są prowadzone żadne działania inwestycyjne spełniające warunek wskazany w przepisie prawa: przedsięwzięcie nie jest aktualnie realizowane i przedsięwzięcie nie jest zrealizowane. Stwierdzenie to nie jest prawdą. Projektowana droga powiatowa posiadała decyzję środowiskową wydaną przez Wójta Gminy [...] i była planowana, natomiast od dnia [...] października 2020 r. jest realizowana. Stwierdzić należy zatem, że organ I instancji wydał decyzję, która nie uwzględniała skumulowanego oddziaływania planowanej inwestycji z realizowaną drogą powiatową, co stoi w oczywistej sprzeczności z treścią art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. 3b u.u.i.ś.

Dalej odwołujący wskazali, że w zaskarżonej decyzji zaniżono oddziaływania inwestycji w zakresie hałasu. W decyzji nr [...] na stronie 4 organ I instancji podał, że na terenie zespołu znajdować się będą 2 pompy diesel o poziomie mocy akustycznej 115 dB oraz 4 agregaty prądotwórcze o poziomie mocy akustycznej 108 dB działające wyłącznie w sytuacjach awaryjnych. Stwierdzić należy zatem, że urządzeń tych (dwóch pomp diesel i czterech agregatów prądotwórczych) nie uwzględnił, jako źródła hałasu zakładając, że rzekomo działają wyłączne w sytuacjach awaryjnych, co nie jest prawdą. Przewidziano bowiem konieczność okresowych trzydziestominutowych rozruchów zarówno czterech agregatów prądotwórczych o mocy 200 kW każdy, raz na dwa tygodnie oraz dwóch pomp przeciwpożarowych o mocy 270 kW, również raz na dwa tygodnie. Pamiętać trzeba, że agregaty prądotwórcze włączają się okresowo w sytuacji planowych włączeń prądu, jak również sytuacji wichur czy innych okresów braku prądu. Pominięcie agregatów prądotwórczych i pomp przeciwpożarowych jako źródeł hałasu to oczywista nierzetelność mająca na celu zaniżenie oddziaływania w ramach hałasu.

Co więcej, w decyzji przyjęto zbyt krótką trasę dojazdu T1 - w decyzji nie prowadzi ona bowiem do parkingu, tylko kończy się przed nim, jak gdyby pojazdy wjeżdżające na parking przestawały emitować hałas i zanieczyszczenia. Dla porównania w przypadku trasy T2 autor raportu pokazuje ją do wysokości wjazdu na parking. Jest to przykład nierzetelności lub celowego działania, by emisja zanieczyszczeń nie wychodziła poza teren, do którego inwestor ma tytuł prawny.

Autor raportu zaniżył także oddziaływania w zakresie emisji zanieczyszczeń, zaniżając emisję zanieczyszczeń z czterech agregatów prądotwórczych. Nie podał emisji z czterech agregatów jednocześnie, na wypadek okresowych przerw w dostawach energii elektrycznych (często występujących z powodu prac konserwacyjnych na sieci lub warunków atmosferycznych), mimo że sam tak opisuje sposób ich pracy na str. 38 raportu. Autor podał tylko emisję z uruchomienia serwisowego jednego agregatu, a pominął zakładany sposób ich pracy. Jest to nierzetelność mająca na celu obniżenie oddziaływania.

W raporcie pominięto również fakt, że ul. [...] jest drogą o nawierzchni gruntowej. Dojazd od ul. [...] do przedmiotowej inwestycji będzie odbywał się ul. [...] o nawierzchni gruntowej. Ruch ciężarówek będzie powodował pylenie. Organ I instancji zignorował to zagadnienie, mimo że mieszkańcy zwracali na to uwagę w korespondencji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że obszar działek nr 419, [...], [...] i [...] obręb G., zgodnie z przyjętym planem miejscowym przeznaczony jest pod tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Planowane przedsięwzięcie jest zatem zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał niezbędne opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. oraz Dyrektora RZGW Wody [...] w P.. Ponadto przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko został pozytywnie uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P.. Wspomniane organy w zakresie swoich kompetencji, działając jako organy wyspecjalizowane w kwestiach objętych opiniami, przedstawiły swoje stanowiska. Jednocześnie określiły dodatkowo warunki pod jakimi powinna być zrealizowana planowana inwestycja, tak aby nie była uciążliwa dla okolicznych mieszkańców i środowiska naturalnego. Oceniając planowane przedsięwzięcie organy administracji muszą opierać się na danych przedstawionych przez inwestora, gdyż to on decyduje jakie przedsięwzięcie chce realizować. Natomiast zadaniem organów uzgadniających jest przeanalizowanie przedstawionej przez inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia, bądź raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyjaśnienie wątpliwości i braków w dokumentacji, a następnie nałożenie takich warunków realizacji inwestycji, które pozwolą na jej eksploatację bez uciążliwości dla środowiska.

Odnosząc się do braku przedstawionego w raporcie skumulowanego oddziaływania planowanej inwestycji z projektowaną drogą powiatową Kolegium wskazało, że przy sporządzaniu raportu oceny oddziaływania na środowisko bierze się pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie jego sporządzenia. Z odwołania odwołujących wynika, że droga powiatowa posiada decyzję środowiskową wydaną przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], a od dnia [...] października 2020 r. jest realizowana. Natomiast raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony w lutym 2020 r., wobec czego nie było obowiązku przedstawienia w raporcie skumulowanego oddziaływania.

W zakresie podnoszonego przez odwołujących stanu ul. [...] organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji odniósł się szczegółowo do tego zagadnienia na stronie 14 zaskarżonej decyzji, przedstawiając stosowne wyjaśnienia. Zdaniem Kolegium pozostawiony fragment drogi gruntowej na odcinku 200 m leży w kompetencjach gminy i to jej organy są właściwe do zainicjowania działań mających na celu utwardzenie, wybudowanie szosy, bądź poprawę parametrów jezdnych drogi. Natomiast nie jest on przedmiotem planowanego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 10 K.p.a. organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w sposób prawidłowy informował strony poprzez obwieszczenie o kolejnych etapach postępowania. Z kolei przywołanie w osnowie błędnego art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż w niniejszym postępowaniu została przeprowadzona wymagana prawem ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Reasumując, organ odwoławczy zbadał sprawę pod kątem podniesionych przez odwołujących zarzutów, ale i zbadał cały materiał zebrany w sprawie, prawidłowość samego postępowania i zgodność przeprowadzonych przez organ I instancji ustaleń i wyników z obowiązującym prawem. Kolegium nie podzieliło stanowiska odwołujących i uznało, że decyzja nie narusza prawa. W przedmiotowym postępowanie została przeprowadzana pełna analiza oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a przedłożony raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wraz uzupełnieniami spełnia wymagania określone w ustawie z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W skardze z dnia [...] maja 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu W. M., M. G., K. W., J. S., I. S., A. P., P. B., M. W., Ł. K., A. R., A. K., S. L., M. B., K. B., J. S., M. P., B. Z., K. S., D. R., S. D., M. F., K. N., N. W., M. W., J. O., D. B., K. S., M. R., K. K., A. S. i M.G. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a., art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b u.u.i.ś., art. 10 § 1 K.p.a., art. 6 i art. 7 K.p.a., art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. oraz art. 80 K.p.a.

W uzasadnieniu skarżący powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo podnieśli, że inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. Tymczasem żaden z wariantów inwestycji nie jest racjonalny. Brak przedstawienia innego możliwego do realizacji rozwiązania funkcjonowania danego przedsięwzięcia, które stanowiłoby racjonalny wariant alternatywny musi oznaczać, że raport nie może być uznany za spełniający wymogi określone w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. i z tego powodu nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Po [...], tut. Sąd odrzucił skargę M. G., K. W., I. S., P. B., Ł. K., A. R., A. K., S. L., M. B., K. B., J. S., M. P., B. Z., K. S., D. R., S. D., M. F., K. N., N. W., M. W., J. O., D. B., K. S., M. R., K. K., A. S. i M.G.. Postanowienie jest prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków logistyczno-magazynowo-usługowo-produkcyjnych z częściami socjalnymi oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], obręb G., gm. [...], powiat [...].

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że wynikający z art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może mieć charakter obowiązkowy lub fakultatywny w zależności od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia lub miejsca jego realizacji. Przedmiotowa w sprawie inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 59 lit. b Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), czyli stanowi zabudowę magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha, dla której to inwestycji, jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest fakultatywny, zatem nakłada go organ w drodze postanowienia (co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie).

Idąc dalej, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś, przez ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, której dokonuje organ przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy rozumieć postępowanie obejmujące w szczególności weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ustawodawca zakreślił kazuistycznie w art. 66 u.u.i.ś. elementy, które winien zawierać każdy raport oddziaływania na środowisko. Raport nie spełniający, bądź to wymagań materialnych, ustalonych w art. 66 ustawy, bądź też wymagań formalnych z art. 75 K.p.a., nie może być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem, a tym samym niemożliwym jest zarówno ustalenie, że inwestor wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku przedłożenia takiego raportu, a w konsekwencji, niemożliwym jest także wydanie prawidłowej decyzji środowiskowej, gdyż nie można przeprowadzić bez raportu niewadliwej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (patrz: art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a i art. 62 ust. 1 ustawy).

W realiach niniejszej sprawy należy także wskazać, że z obowiązku wnikliwiej weryfikacji przez organ danych zawartych w raporcie nie zwalnia uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Pozytywne stanowisko organu uzgadniającego nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie główne od samodzielnej oceny kompletności raportu, a także weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to organ główny odpowiada za wydanie rozstrzygnięcia (por. np. wyrok NSA z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2156/18 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Do zakwestionowania przez organ wiarygodności i rzetelności raportu nie zawsze konieczne jest dopuszczenie przez organ dowodu z opinii biegłego lub przedłożenie przez stronę przeciwną - względem inwestora - prywatnych ekspertyz (por. np. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2032/16 oraz wyrok NSA z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1686/18). Dotyczy to zwłaszcza tych przypadków, gdy wady raportu są skutkiem wadliwej wykładni przepisów prawa przez autora raportu lub niepełność lub nierzetelność raportu może być stwierdzona w oparciu o zasady logiki, doświadczenie życiowe oraz wiedzę ogólną, którą powinny posiadać osoby wydające rozstrzygnięcia na etapie administracyjnym lub sądowoadministracyjnym (art. 80 K.p.a.). Raport, jakkolwiek powinien być opracowaniem eksperckim, to jest dokumentem prywatnym i nie korzysta z domniemań przewidzianych w art. 76 K.p.a. ani nie posiada wzmocnionej mocy dowodowej na równi z opinią biegłego wykonaną na zlecenie organu (art. 84 K.p.a.). W szczególności, to inwestor decyduje o wyborze autora raportu oraz finansuje prace nad raportem. Brak jest tu zatem charakterystycznej dla dowodu z opinii biegłego przesłanki obiektywizmu. Organ jest więc nie tylko uprawniony, a wręcz zobowiązany do dokonania samodzielnej oceny, czy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości.

W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze za organem I instancji uznało, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera wszystkie wymagane prawem materialnym elementy, jest kompletny, spójny i logiczny i prawidłowy pod względem formalnym. Stanowisko to kwestionuje strona skarżąca, podnosząc, że przedłożony do sprawy raport jest niekompletny i zawiera informacje nieprawdziwe.

Zdaniem Sądu stanowisko organu odwoławczego jest nieprawidłowe, albowiem rację ma strona skarżąca wskazując, że przedłożony do sprawy raport jest niekompletny.

W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że obligatoryjną treść raportu określa art. 66 ustawy. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś., raport powinien zawierać informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem.

W rozpoznawanej sprawie w toku postępowania administracyjnego strona skarżąca niejednokrotnie wskazywała, że sporna inwestycja graniczy od północy z ulicą [...], która jest przebudowywana na drogę powiatową zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], znak [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie/rozbudowie drogi powiatowej nr [...] na odcinku od drogi powiatowej [...]) do wylotu ze skrzyżowaniem węzła [...] (w budowie), gmina [...], powiat [...], województwo [...] Dla inwestycji tej wydana została decyzja środowiskowa z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], znak [...] Na tę okoliczność wskazywał także organ I instancji w piśmie z dnia [...] października 2019 r. wskazując, że na str. 87 karty informacyjnej przedsięwzięcia mowa o braku kumulacji oddziaływania przedsięwzięć, a ul. [...] będzie rozbudowywana i wydano na nią decyzję środowiskową, więc obliczenia z przewidywanej kumulacji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza winny znaleźć się w złożonej informacji (k. 292 akt adm. organu I instancji). W odpowiedzi inwestor wskazał, że kumulacja przedsięwzięć nie występuje (por. wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] października 2019 r. – k. 567 akt adm. organu I instancji), powołując się na treść art. 62a ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś., w którym mowa o przedsięwzięciach "realizowanych i zrealizowanych". Tym niemniej, organom rozstrzygającym w sprawie umknęło, że przepis ten dotyczy treści karty informacyjnej przedsięwzięcia, natomiast w przypadku raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mowa jest nie tylko o przedsięwzięciach "realizowanych i zrealizowanych", ale także "planowanych", dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor winien więc być wezwany do uzupełnienia raportu o analizę kumulacji planowanej inwestycji z planowaną inwestycją drogową polegającą na przebudowie/rozbudowie drogi powiatowej nr [...] (według twierdzeń skarżących w realizacji od dnia [...] października 2020 r.). Co przy tym szczególnie istotne, strona skarżąca podniosła w odwołaniu, że wyniki oddziaływania na tereny mieszkaniowe samej drogi powiatowej są na granicy dopuszczalnych, a zatem obliczenia kumulacji tych inwestycji są konieczne do wykonania. Organ odwoławczy odniósł się jednak do tego zarzutu bardzo powierzchownie, powołując argumentację całkowicie oderwaną od treści art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś. Organ odwoławczy zacytował bowiem nieprzystający do realiów niniejszej sprawy fragment wyroku WSA w Olsztynie z dnia [...] października 2012 r., sygn. akt II SA/Ol [...], w którym formułując stanowisko, że przy sporządzaniu raportu oceny oddziaływania na środowisko bierze się pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie jego sporządzania Sąd odniósł się do zarzutów strony, iż organy nie uwzględniły w sprawie okoliczności, że skarżący planuje zabudować w przyszłości nieruchomości sąsiadujące z terenem spornej inwestycji. W rozpoznawanej sprawie skarżący powołali się natomiast na realną inwestycję, dla której została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach już w dniu [...] czerwca 2017 r. Nieprawidłowo organ odwoławczy wskazał przy tym, że skoro raport powstał w lutym 2020 r., a inwestycja jest realizowana od dnia [...] października 2020 r., nie było obowiązku przedstawienia w raporcie skumulowanego oddziaływania. Raz jeszcze bowiem podkreślić należy, że w art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś. mowa jest także o przedsięwzięciach planowanych, dla których została wydana decyzja środowiskowa.

W sytuacji, w której oceniana inwestycja sama w sobie emitować będzie hałas na poziomie granicznym z dopuszczalnym, bezwzględnym obowiązkiem organów rozstrzygających w sprawie było zweryfikowanie w sposób niebudzący najmniejszych wątpliwości, czy planowane przez inwestora przedsięwzięcie i przebudowa drogi powiatowej, dla której wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach będą na siebie oddziaływać (a więc czy ich oddziaływania się kumulują). Organ odwoławczy powinien więc przeprowadzić uzupełniające postępowanie wyjaśniające w tym zakresie i wezwać inwestora do uzupełnienia raportu stosownie do treści art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś. Za niewystarczające należało przy tym uznać wyjaśnienie zawarte na str. 77 i 78 raportu, albowiem jego autor odwołał się do treści art. 62a ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś., a nie art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś., w którym mowa także o przedsięwzięciach planowanych, a nie tylko przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych. Co więcej, w art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś. mowa jest przy tym nie tylko o inwestycjach znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, ale także o przedsięwzięciach, których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje także wskazywana przez autora raportu trudność w obliczeniach kumulacji hałasu przemysłowego i komunikacyjnego. Trudności te nie mogą bowiem doprowadzić do sytuacji, w której w okolicy terenów chronionych powstaną inwestycje, których skumulowane oddziaływanie doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu na tych terenach.

Zasadnie także strona skarżąca wskazuje, że w ocenie prognostycznego oddziaływania akustycznego generowanego przez planowaną inwestycję autor raportu niezasadnie nie uwzględnił pomp diesel i agregatów prądotwórczych. Zarówno z karty informacyjnej przedsięwzięcia, jak i z treści złożonego w sprawie raportu wynika, że każdy z 4 agregatów będzie odpalany raz na dwa tygodnie na maksymalnie 30 minut, podczas testów w ciągu godziny będzie pracować tylko jedno urządzenie, testy będą następować w sposób naprzemienny (str. 36 kip i str. 38 raportu). Także w celu utrzymania pomp przeciwpożarowych diesel (2 szt.) w gotowości do pracy konieczne będzie przeprowadzenie ich okresowych rozruchów. Zakłada się rozruch każdej pompy z częstotliwością raz na twa tygodnie na maksymalnie 30 minut. Podczas testów, w ciągu godziny będzie pracować tylko jedna pomba, testy będą następować w sposób przemienny (str. 38 kip i str. 39 raportu). Jednak pomimo tego zarówno w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jak i w raporcie przy symulacji akustycznej wskazano, że pomp diesel i agregatów prądotwórczych nie uwzględniono w analizie hałasu "ze względu na pracę wyłącznie w sytuacjach awaryjnych" (str. 79 kip i str. 70 raportu). Skoro jednak urządzenia te będą załączane w celu rozruchu – nawet jeśli będzie to tylko 30 min co dwa tygodnie – hałas generowany przez te urządzenia powinien zostać uwzględniony w analizie akustycznej. Normy hałasu dla terenów chronionych (zamieszkałych) nie mogą bowiem zostać przekroczone nawet w przeciągu wyłącznie 30 minut, w których zostaną załączone w celu rozruchu dodatkowe urządzenia. Ma to przy tym wyjątkowo istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem z przedstawionej analizy uwzględniającej ekran akustyczny wynika, że prognozowany poziom hałasu na granicy istniejących terenów chronionych akustycznie, dla których dopuszczalny poziom wynosi 40,0 dB w porze nocnej, jest bliski wartości dopuszczalnej i wynosi odpowiednio 38,4 dB (receptor P4) lub 44,5 przy wartości dopuszczalnej 45 dB w porze nocnej (receptory P1 i P2). Z akt sprawy wynika przy tym, że w toku postępowania administracyjnego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nakazał uwzględnić pompy diesel i agregat prądotwórczy w analizie akustycznej (pismo z dnia [...] czerwca 2020 r., k. 960 akt adm. organu I instancji), jednak w odpowiedzi autor raportu wskazał, że "urządzenia, tj. pompa diesel oraz agregat prądotwórczy załączane są w sytuacji awaryjnej, tj. pożar. W takiej sytuacji wszystkie urządzenia wentylacyjne zostają wyłączone, a ruch ustaje. W związku z powyższym praca przedmiotowych urządzeń nie będzie kumulować z pozostałymi urządzeniami" (k. 971 akt adm. organu I instancji). Z przywołanych zapisów raportu jednoznacznie jednak wynika, że sporne urządzenia będą załączane także w celu rozruchu, wobec czego wyjaśnień tych nie można uwzględnić.

Co więcej, organ odwoławczy winien wezwać autora raportu do złożenia wyjaśnień, czy w przypadku czasowej awarii prądu związanej z pracami konserwatorskimi lub warunkami pogodowymi agregaty będą służyć podtrzymaniu pracy zakładu (taki jest co do zasady cel montowania agregatów prądotwórczych), tj. czy w takiej sytuacji agregaty będą działały wraz z pozostałymi urządzeniami emitującymi hałas. W tym przypadku konieczne będzie uzupełnienie raportu o analizę akustyczną uwzględniającą sytuację, w której agregaty prądotwórcze będą pracowały wraz z pozostałymi urządzeniami w celu weryfikacji, czy w sytuacjach czasowych przerw w dostawach prądu nie zostaną przekroczone dopuszczalne normy hałasu na terenach chronionych. Uwagi te odnoszą się także do analizy emisji zanieczyszczeń.

Idąc dalej, wobec zarzutów odwołania obowiązkiem organu odwoławczego było jednoznaczne i niebudzące wątpliwości ustalenie, czy umiejscowienie ekranów akustycznych w wariancie wybranym przez inwestora nie doprowadzi do odbijania się od tych ekranów akustycznych hałasów emitowanych przez znajdujący się w pobliżu planowanej inwestycji zakład DHL w kierunku terenów mieszkalnych. Z akt sprawy wynika, że próby wyjaśnienia tej okoliczności w toku postępowania podjął Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. występując o uzupełnienie raportu, w tym "o przeanalizowanie możliwości wtórnego oddziaływania hałasu w wyniku odbicia fali akustycznej od zewnętrznych ścian ekranu" (k. 960 akt adm. organu I instancji), i ponownie pismem z dnia [...] lipca 2020 r. (k. 1051 akt adm. organu I instancji). W odpowiedzi autor raportu odpowiedział, że "możliwość odbicia fali akustycznej od zewnętrznej ściany ekranu akustycznego została uwzględniona w obliczeniach" (k. 1055 i nast. akt adm. organu I instancji). Organ odwoławczy w ogóle jednak pominął tę kwestię, nie odnosząc się do rzeczonych obliczeń, na jakiej stronie się znajdują, czy rzeczywiście przedstawiają analizę odbicia hałasu emitowanego przez zakład DHL o ekran akustyczny w kierunku terenów zabudowanych, ani czy z obliczeń tych wynika, czy wraz z prognozowanym oddziaływaniem akustycznym przedsięwzięcia nie spowoduje to przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu na tym terenie. W kontekście uwag dotyczących konieczności poprawienia oceny prognostycznego oddziaływania akustycznego i ten fragment analizy – o ile znajduje się w raporcie – może przy tym wymagać korekty.

Organ odwoławczy nie odniósł się także do zarzutów strony związanych z przyjęciem w obliczeniach zbyt krótkiej trasy dojazdu T1, choć wyjaśnienie tej kwestii może mieć wpływ na wyniki dokonanych analiz emisji hałasu.

W kontekście powyższego wyjaśnienia natomiast wymaga, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Druga instancja postępowania administracyjnego to także instancja merytoryczna, co wynika z treści art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Przyznanie przez ustawodawcę temu organowi uprawnień reformatoryjnych oznacza, że organ ten ma obowiązek oceny nie tylko ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, ale również rozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie. Podkreślić ponadto należy, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę, a nie odwołanie. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania lub zażalenia sprawa administracyjna będzie w całości przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Zasada ta nie wyklucza przy tym dokonania odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Organ odwoławczy nie jest bowiem organem stricte kontrolującym prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale samodzielnie, w oparciu o już zgromadzone (ewentualnie uzupełnione) dowody, ponownie rozstrzyga sprawę. Ponowne rozstrzygnięcie sprawy oznacza zatem dokonanie ponownych ustaleń faktycznych, a nie tylko przyjęcie tych, które wynikają z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Uzasadnienie decyzji powinno być przy tym elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia. Powinno odnosić się do istotnych elementów spornych, dowodów zarówno zebranych przez organ jak i przedłożonych przez stronę. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa. Należyte uzasadnienie decyzji pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Należyte uzasadnienie decyzji służy także realizacji zasady zaufania stron do organów orzekających oraz przekonywania stron. Obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich istotnych dla sprawy, a wysuniętych przez odwołujący się podmiot, zarzutów i żądań. Również zasada dwuinstancyjności postępowania wymusza na organie odwoławczym odniesienie się w uzasadnieniu wydanego aktu (decyzji) do twierdzeń strony. Odesłanie do uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie zastępuje oceny, którą winien dokonać ponownie organ odwoławczy. Zasada dwuinstancyjnego postępowania tworzy obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1561/09).

Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala stwierdzić, że organ odwoławczy po raz drugi rozpatrzył sprawę merytorycznie. Poza tym, rozpatrując sprawę organ odwoławczy jest zobowiązany dokonać wyczerpującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, do czego obliguje go art. 77 § 1 K.p.a. W zaskarżonej decyzji dowód, który był podstawą do wydania zawartego w niej rozstrzygnięcie nie został przez Kolegium prawidłowo oceniony. Organ odwoławczy nie rozważał bowiem zagadnienia zupełności raportu, gdy weźmie się pod uwagę kluczowe w sprawie kwestie sporne, które skarżący wskazali w odwołaniu, a które niewątpliwie wymagają pogłębionej analizy. Nie odnosząc się w żaden sposób do zarzutów skarżących przedstawionych w odwołaniu, SKO nie przeprowadziło ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], albowiem została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy zastosuje się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Dodatkowo organ odwoławczy odniesienie się do zawartego w skardze zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś

O obowiązku zwrotu przez organ na rzecz każdego ze skarżących kwoty po [...] zł tytułem wpisów od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy pkt 1 zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] września 2021 r. wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095).