Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 117/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 31 par. 1, art. 32, art. 36 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 178
law: z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze
article: art. 13 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 177
law: Ustawa z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego Prokuratury Okręgowej w P. z dnia [...] września 2016 r., 2. zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego A.M. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 22 grudnia 2016 r. A.M. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prokuratora

Generalnego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) - zwanej dalej Kpa, utrzymującą w mocy decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w sprawie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego.

W związku ze zmianą wysokości dodatku za długoletnią pracę decyzją z dnia [...] września 2016 r., wydaną na podstawie art. 104 Kpa, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414, z późn. zm.), a także § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych

jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298, z późn. zm.) Prokurator Okręgowy w [...] przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczy w

kwocie 4.274,72 zł.

W odwołaniu od decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] skarżący zarzucił

nieuwzględnienie przy wymiarze dodatku wyrównawczego wynagrodzenia nabytego na

dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym "wizytatora-prokuratora Wojskowej

Prokuratury Okręgowej" oraz wynagrodzenia zasadniczego w stawce piątej. Skarżący

wyjaśnił, że przy określaniu wynagrodzenia Prokurator Okręgowy pominął dodatek funkcyjny w wysokości 0,4 mnożnika podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego,

który przysługiwał skarżącemu w związku z przeniesieniem na stanowisko prokuratora

Prokuratury Rejonowej [...] w [...], jak również pominął fakt nabycia

przez skarżącego od dnia 20 czerwca 2016 r. prawa do wynagrodzenia zasadniczego w

stawce piątej.

W związku z powyższym skarżący wniósł o przyznanie mu dodatku wyrównawczego w wysokości 6346,38 zł od dnia 20 czerwca 2016 r. do dnia 11 września 2016 r. i w wysokości 6442,75 zł od dnia 12 września 2016 r.

Rozpoznając odwołanie Prokurator Generalny wskazał, że prokurator, który został przeniesiony na inne stanowisko służbowe w związku ze zmianą ustroju

prokuratury zachowuje prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym

stanowisku, które jest waloryzowane w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia.

Dalej organ wyjaśnił, że zachowanie prawa do wynagrodzenia oznacza (poza wprowadzeniem zasady waloryzacji), że prokuratorowi przeniesionemu na inne stanowisko służbowe, ustawa z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz. 178) nie przyznała wprost wynagrodzenia

zasadniczego. Brak jest również podstaw prawnych do przyjęcia, że zachowanie prawa

do wynagrodzenia zasadniczego nabytego na dotychczas zajmowanym i nieistniejącym

już stanowisku oznacza, że wynagrodzenie to przysługuje w stawce wynagrodzenia

zasadniczego nabytej pod rządem nieobowiązującej już ustawy z dnia 20 czerwca 1985r.

o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r., Nr 270, poz. 1599, z poźn. zm.). Wobec tego wynagrodzenie nabyte na dotychczasowym stanowisku prokuratora zachowane zostało

w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego.

Organ wskazał, że zgodnie z ustawą - Prawo o prokuraturze, jak i z nieobowiązującą ustawą o prokuraturze, prokurator ma prawo do: wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na zajmowanym stanowisku prokuratorskim, które określa się w stawkach, a ich wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, dodatku za długoletnią pracę, świadczeń odszkodowawczych z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, jak

również do dodatku funkcyjnego przysługującego wyłącznie w związku z pełnioną funkcją. Przy czym podkreślił, że otrzymywanie dodatku funkcyjnego wiąże się zawsze

z pełnieniem określonej funkcji, a pełniona funkcja nie jest tożsama z zajmowanym przez prokuratora stanowiskiem.

Organ wyjaśnił, że w przypadku skarżącego nie można uznać za możliwe i prawidłowe określenie, że składnikiem wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku jest dodatek funkcyjny z racji pełnionej uprzednio - do dnia [...] kwietnia 2016 r. - funkcji wizytatora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], która na mocy art. 31 § 1 w związku z art. 75 pkt 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, z dniem 4 kwietnia 2016 r. została zniesiona. W tej sytuacji, wynagrodzenie nabyte na dotychczas zajmowanym stanowisku nie obejmuje kwoty dodatku funkcyjnego, jako należności przysługującej wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Ponadto ustawa - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze – określiła przypadki, w których prokuratorzy zniesionych jednostek, którzy w dniu wejścia w życie tej ustawy pełnili funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. zobowiązani zostali do wykonywania zadań do czasu powołania prokuratorów do pełnienia funkcji w powszechnych jednostkach, wymienionych w art. 53 tej ustawy.

Natomiast ustawa - Prawo o prokuraturze nie zawiera regulacji w kwestii ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi. W związku z tym, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 125 tej ustawy, stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych.

Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określa składniki uposażenia żołnierzy zawodowych, jako uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia. Jednym z takich dodatków jest dodatek wyrównawczy, przysługujący w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego, pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych, jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w

wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku (w art. 80 ust. 2 ostatnio powołanej ustawy).

Dalej organ wyjaśnił, że akt przeniesienia prokuratora na inne stanowisko w trybie art. 41 § 1 ustawy - Prawo o prokuraturze, jest co do zasady, równoznaczne z aktem powołania na nowe (niższe hierarchicznie) stanowisko prokuratorskie. W rezultacie prokurator przeniesiony zajmuje stanowisko określone w akcie przeniesienia,

a jedynie jego status jest uzupełniony zachowanie dawnego tytułu nieużywanego w stosunkach służbowych oraz zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Zachowanie tytułu przekonuje, że nie zajmuje on stanowiska dotychczasowego (już nieistniejącego), lecz stanowisko wynikające z aktu

przeniesienia.

W skardze na powyższą decyzję A.M. zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, skutkujące nieważnością

zaskarżonej decyzji;

a) z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, tj. wydanie zaskarżonej decyzji z

naruszeniem przepisów o właściwości, poprzez wydanie decyzji przez Prokuratora Generalnego, jako organu drugiej instancji, w sytuacji gdy organem wyższego stopnia w stosunku do Prokuratora Okręgowego w [...] jest Prokurator Regionalny w [...], nie zaś Prokurator Generalny;

b) z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, tj. wydanie zaskarżonej decyzji z

naruszeniem przepisów o właściwości, poprzez wydanie decyzji przez Prokuratora

Okręgowego w [...], jako organ pierwszej instancji, w sytuacji gdy organem

właściwym do rozpoznania sprawy był Prokurator Generalny, jako organ właściwy

do wydania decyzji, jak również jako organ właściwy do ponownego rozpoznania

sprawy:

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 Kpa, poprzez wydanie decyzji odwoławczej bez rozpoznania zarzutu odwołania i niepoczynienie ustaleń faktycznych, co do zajmowanego przez skarżącego

stanowiska służbowego w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...];

b) art. 107 § 2 w zw. z art. 139 Kpa. poprzez niedokonanie w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji wykładni zastosowanych przepisów prawa materialnego, a w szczególności wykładni przepisów art. 41 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w aspekcie przepisów rozdziału 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, regulujących składniki uposażenia żołnierzy zawodowych - prokuratorów wojskowych jednostek

organizacyjnych prokuratury;

c) art. 10 § 1 Kpa, poprzez niepoinformowanie skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego, jak również niepouczenie skarżącego o przysługujących mu w toku postępowania uprawnieniach, w tym pouczenia go o możliwości czynnego udziału w postępowaniu, przejawiającego się składaniem środków dowodowych;

d) art. 10 § 1 Kpa, poprzez niezapewnienie stronie nie tyle czynnego, a de facto jakiegokolwiek udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań co uniemożliwiło stronie przedstawienie dowodów potwierdzających, iż skarżący, pełniąc służbę wojskową w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] zajmował stanowisko "wizytator prokurator wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału Postępowania Sądowego Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]" a nie pełnił funkcji wizytatora w tej wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury;

e) art. 10 § 1 Kpa, poprzez zaniechanie poinformowania skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do niego oraz ewentualnego jego uzupełnienia przez skarżącego;

f) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa, poprzez zaniechanie przedsięwzięcia wszystkich niezbędnych kroków, w tym pozyskania kluczowych dowodów w sprawie, w celu ustalenia okoliczności faktycznych sprawy.

3) naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 41 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż termin "prawo do wynagrodzenia", użyty w przywołanym przepisie, nie odnosi się do wszystkich składników uposażenia żołnierza zawodowego - prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, a jedynie do niektórych, bliżej nieokreślonych jego składników;

b) art. 43 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze poprzez jego niezastosowanie i nie zaliczenie skarżącemu do okresu, od którego zależy prawo do nabycia bezpośrednio wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego, okresu kolejnych 5 lat począwszy od dnia 20 czerwca 2011 r., od kiedy to skarżącemu przyznano - w związku z wyznaczeniem skarżącego na stanowisko prokuratora Wydziału [...]Prokuratury Okręgowej w [...] - prawo do czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego;

c) art. 41 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do jego niezastosowania i w konsekwencji ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki, podczas gdy poprawna wykładnia tego przepisu, skutkować powinna przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według

piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego

d) art. 41 § 2 w zw. z art. 43 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze i art. 124 § 5 ustawy - Prawo o prokuraturze, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki, podczas gdy zastosowanie ww. przepisów skutkować powinno przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego.

Wobec powyższego skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., nieważności decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] listopada 2016 r. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2016 r. ewentualnie - z ostrożności procesowej - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ww. ustawy - uchylenie w całości decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] listopada 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2016 r.,

2) na podstawie art. 145a § 1 P.p.s.a zobowiązanie Prokuratora Generalnego do wydania - jako organ pierwszej instancji - decyzji przyznającej skarżącemu dodatek wyrównawczy:

a) w kwocie 6 346,38 zł począwszy od dnia 20 czerwca 2016 r. oraz

b) w kwocie 6 442,75 zł począwszy od dnia 12 września 2016 r.,

3) na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią Inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r, poz. 1369, z późn. zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle przywołanych wyżej kryteriów należy przede wszystkim zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym podstawową kwestią jest właściwość organu, tj. jego zdolność prawna do rozstrzygania w trybie postępowania administracyjnego określonej kategorii spraw. Zgodnie z art. 19 Kpa, organy administracji zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości.

Naruszenie tego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. Nieważność powoduje przy tym naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydaniu decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia.

Wyjaśnić należy, że z dniem 4 kwietnia 2016 r. na podstawie art. 31 § 1 ustawy z

dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz. 178, z późn. zm.), zniesione zostały wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelna Prokuratura Wojskowa, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe.

W związku z powyższym, zgodnie z art. 32 ww. ustawy, obowiązki i uprawnienia

Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11

września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726, z późn. zm.) przejął Prokurator Generalny.

Skarżący, jako prokurator zniesionej Wojskowej Prokuratury Okręgowej, będący

żołnierzem zawodowym, na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze został przeniesiony z dniem [...]kwietnia 2016 r. przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...].

Organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu,

jako żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę na stanowisku prokuratora do spraw

wojskowych, dodatku wyrównawczego przewidzianego w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11

września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, był zatem, stosownie do

przywołanego wyżej art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów

wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196 poz. 1298, z późn. zm.) - Prokurator Generalny, który przejął

w tym zakresie kompetencje wojskowego prokuratora okręgowego.

Tymczasem decyzja z dnia [...] września 2016 r. o przyznaniu skarżącemu dodatku wyrównawczego w związku ze zmianą wysokości dodatku za długoletnią służbę została wydana w niniejszej sprawie przez Prokuratora Okręgowego w [...]. Uprawnienia organu orzekającego w pierwszej instancji do wydania decyzji w

imieniu Prokuratora Generalnego nie można jednak wywieść z ogólnej normy kompetencyjnej art. 13 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz.

u. poz. 177), która stanowi, że Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury osobiście lub za pośrednictwem Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia.

Z przepisu art. 13 § 3 ww. ustawy wynika natomiast, że kompetencje i zadania

Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może również realizować upoważniony

przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego. Prokurator

Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie.

Z powyższej normy prawnej wynika zatem, że Prokurator Generalny może w formie zarządzenia upoważnić Prokuratora Krajowego lub zastępców Prokuratora Generalnego do realizowania przyznanych mu kompetencji i zadań ustawowych. Upoważnienie udzielone na podstawie wskazanego przepisu wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu, jednakże nie oznacza to, że na podstawie takiego upoważnienia Prokurator Krajowy lub zastępcy Prokuratora Generalnego stają się organem administracji publicznej właściwym w sprawie. Upoważnienie udzielone na podstawie tego przepisu, podobnie jak upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a Kpa, wywiera jedynie ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Przepis ten stwarza zatem możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji Prokuratora Generalnego, lecz także upoważniony Prokurator Krajowy lub zastępca Prokuratora Generalnego, byli umocowani do wykonywania kompetencji tego organu.

Podkreślenia wymaga, że decyzje wydawane w oparciu o zarządzenie Prokuratora Generalnego, przez Prokuratora Krajowego lub zastępcę Prokuratora Generalnego, są jednak decyzjami Prokuratora Generalnego, wydawanymi z jego upoważnienia. Od decyzji tych, stosownie do treści art. 127 § 3 Kpa, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako od decyzji wydawanych przez ministra w

rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 Kpa.

Tymczasem w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] września 2016 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w [...], jako organ pierwszej instancji, natomiast Prokurator Generalny rozpoznał odwołanie od tej decyzji, jako organ drugiej

instancji. W sprawie nie było jednak podstawy prawnej do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego jego kompetencji ustawowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi, wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, na organy administracji niższej instancji, tj. prokuratorów okręgowych. w ocenie Sądu, w świetle regulacji zawartej art. 13 § 3 ustawy - Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny nie mógł też upoważnić prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji we wskazanych wyżej sprawach, w jego imieniu.

Z powyższych względów Sąd uznał, że decyzja z dnia [...] września 2016 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w [...] z naruszeniem przepisów o

właściwości. Prokurator Generalny, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotkniętą nieważnością, sam rażąco naruszył prawo, tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa

Naruszenie to obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności zarówno zaskarżonej, jak i

utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] września

2016 r., z przyczyn przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kpa.

W świetle powyższych ustaleń rozważanie pozostałych zarzutów podniesionych

w skardze należy uznać za przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kpa, orzekł jak w pkt 1 wyroku.

O kosztach postępowania sądowego, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z

dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z

2015 r. poz. 1804, z późn. zm.), zaliczając do tych kosztów kwotę 480 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania

przepisu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia, bowiem sprawa niniejsza jest sprawą ze stosunku służbowego (art. 239 § 1 pkt 1 lit. d ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a nie sprawą o należność pieniężną.