Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1721/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer Sędzia WSA Adam Gołuch po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 września 2021 r. nr BP.501.949.2021.0993.KA1285005 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 27 września 2021 r. nr BP.501.949.2021.0993.KA12 855005 Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD), po rozpatrzeniu odwołania I. S. (dalej jako: strona, Spółka, skarżąca) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 maja 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł - utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, ust 3, ust 7, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, dalej utd), Ip. 6.1.5, Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, rozdział VI ust. 4 Przeglądy okresowe załącznika IB rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), art. 23 art. 32 ust. 3, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (t. j. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nrl65/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów.

W uzasadnieniu GITD przedstawił stan faktyczny sprawy i argumentację prawną. Wyjaśnił, że organ I instancji jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia wskazał ustalone naruszenia tj.:

1. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie,

2. niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Opisane naruszenia zostały stwierdzone w związku z kontrolą drogową samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzoną w miejscowości D. 30 grudnia 2020 r. przez policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w D. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym pojazdem kierowca M. S. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy. Przebieg powyższej kontroli opisano w protokole kontroli nr [...] z dnia 30 grudnia 2020 r.

Dalej organ wskazał, że stosownie do treści art. 93 ust. 4 utd funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które niniejsza ustawa przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego.

W związku ze stwierdzonymi naruszeniami decyzją administracyjną z 17 maja 2021r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę I. S. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe "D" karę pieniężną w wysokości 6.000 zł.

Strona złożyła odwołanie zarzucając naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 81a k.p.a. utrzymując, że w dniu kontroli kontrolowanym pojazdem nie był wykonywany przewóz drogowy lecz przewóz serwisowy; kontrolowany pojazd przed kontrolą został sprzedany, a obowiązkiem sprzedawcy było przeprowadzenie przeglądu tachografu zainstalowanego w pojeździe przed wydaniem pojazdu. Uważa tym samym, że protokół z przeprowadzonej kontroli został sporządzony w sposób niekompletny i nie może stanowić dowodu w sprawie, a tym bardziej czynności policjantów dokonane w trakcie kontroli nie mogą zostać konwalidowane przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. W konsekwencji Strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli drogowej oraz dokumentacji fotograficznej, iż strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone przez policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w D. 30 grudnia 2020 r. podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] Kontrolowanym pojazdem kierowca M. S. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy. Podczas kontroli policjanci dokonali oględzin kabiny pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w trakcie których ustalili, że w pojeździe zamontowany był tachograf cyfrowy marki [...], który zgodnie z wklejką umieszczoną w kabinie ostatnie badanie kontrolne przeszedł 18 września 2018r. Organ odwoławczy wskazał, że tachografy użytkowane w pojazdach muszą przechodzić badania techniczne co 2 lata liczone od ostatniego badania technicznego. Oznacza to, że kolejne badanie techniczne tachografiu zainstalowanego w ww. pojeździe powinno być przeprowadzone przed upływem dwóch lat liczonych od 18 września 2018r. czyli najpóźniej 18 września 2020r. Brak ważnego przeglądu tachografu 30 grudnia 2020r., czyli dniu kontroli oznacza, że przedsiębiorca wykonywał przewóz pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr [...] z 30 grudnia 2020 r. Podkreślił, że organ I instancji, z poszanowaniem przepisów k.p.a., prawidłowo ustalił stan faktyczny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji GITD oraz zwrot kosztów postępowania. Zarzuciła, iż decyzja została wydana w oparciu o błędnie ustalony, z pominieciem wniosków dowodowych, stan faktyczny, a także błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa stanowiących jej podstawę. Stwierdziła, że żadne ze stwierdzonych podczas kontroli jak i postępowania administracyjnego naruszeń nie wystąpiło z uwagi na charakter przejazdu, czyli przejazd serwisowy, którego celem miał być warsztat samochodowy, w którym miała być dokonana kalibracja tachografu, po sprzedaży samochodu 15 grudnia 2020r. Zarzuciła brak uwzględnienia wniosków dowodowych w postaci jej zeznań, które wyjaśniłyby wszystkie okoliczności sprawy. Wskazała również na wątpliwą wartość dowodową protokołu kontroli policji nr [...], który jej zdaniem zawiera liczne braki i nieścisłości, w tym brak nazwy przedsiębiorcy, który był tego dnia kontrolowany, jak i brak opisu stanu faktycznego i brak wskazania dokumentów okazanych do kontroli czy faktu przewożenia czegokolwiek. Podkreśliła, ze organy nie mogą dokonywać ustaleń, które odbiegają od ustaleń i zarzutów w zakresie wynikającym z protokołu kontroli sporządzonego przez funkcjonariuszy policji i "wzbogacać" opis stanu faktycznego sprawy.

Dalej strona wyjaśniła, ze kalibracja tachografu została dokonana dopiero 7 stycznia 2021r., ponieważ kierowca podczas kontroli źle się poczuł i został odwieziony do szpitala. Zaakcentowała, że przejazd w dniu kontroli 30 grudnia 2020r. nie miał charakteru transportu czy przewozu w ramach działalności pomocniczej przedsiębiorstwa. Wskazała na raport szczegółowy pojazdu, z którego wynika, że pojazdem tym nie dokonywano przewozów w okresie pomiędzy 1 grudnia a dniem kontroli, kiedy to przejazd objął dystans kilku kilometrów w ciągu kilkunastu minut. Tak poprzedni właściciel, czyli strona, jak i nabywca pojazdu, nie wykorzystywali go w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podniosła, że brak podstaw do takiej interpretacji art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, jakiego dokonał organ w zaskarżonej decyzji, bowiem według strony literalne brzmienie przepisu nie organicza możliwość wyłączenie tego rozporządzenia w stosunku do przjazdów polegających na sprawdzeniu stanu technicznego pojazdu. Dodatkowo, strona uważa, ze kierowca na mocy ustawy o transporcie drogowym był zwolniony z obowiązku uzyskania kwalifikacji wstępnej lub posiadania zaświadczenia o odbyciu aktualnego szkolenia okresowego, podobnie z obowiązku rejestracji swojej aktywności na karcie kierowcy, a także posiadania wypisu z licencji. Uwypukliła, że organy obu instancji nie wyjaśniły przesłanek swojego działania w zakresie ustalenia charakteru przejazdu w dniu kontroli 30 grudnia 2020 r. Stwierdziła, że naruszono przepisy szeroko rozumianej procedury administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie wypełniono obowiązki wynikające z pryncypialnych zasad postępowania administracyjnego i działając na podstawie przepisów prawa zgromadzono w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia oraz uwzględniono jako dowody wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, zgodnie z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd rozpoznał zarzuty procesowe, bowiem tylko prawidłowo przeprowadzone postępowanie, w wyniku którego ustalono stan faktyczny, może stanowić podstawę zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.

Sąd nie podzielił więc zarzutów strony co do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 81 a § 1 kpa. poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wbrew zarzutom zawartym w skardze stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo i wyczerpująco ustalony i jest jasny. Strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie oraz kierowca nie rejestrował swojej aktywnosci na karcie kierowcy. Powyższe naruszenia zostały stwierdzone przez policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w D. 30 grudnia 2020r. podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierowca M. S. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy. Podczas kontroli policjanci dokonali oględzin kabiny pojazdu marki [...], w trakcie których ustalili, że:

po pierwsze - w pojeździe zamontowany był tachograf cyfrowy marki [...], który zgodnie z wklejką umieszczoną w kabinie ostatnie badanie kontrolne przeszedł 18 września 2018r. Zatem brak ważnego przeglądu tachografu 30 grudnia 2020 r., czyli w dniu kontroli oznacza, że przedsiębiorca wykonywał przewóz pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie;

po drugie - ustalono brak karty kierowcy zalogowanej do tachografu. Jazdę bez zalogowanej karty kierowcy policjanci zakwalifikowali jako naruszenie polegające na niedopuszczalnym wyjęciu wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Podkreślić należy, że to przedsiębiorcę obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań czy świadomych działań osób, skutkiem których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 021 r. sygn. akt III SA/Gl 65/21).

Zauważyć także należy, że przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr [...] z 30 grudnia 2020 r. Nie wpisano do niego, jak wskazał organ, danych przedsiębiorcy – wykonawcy przewozu, ponieważ w toku kontroli kierowca źle się poczuł i został pilnie odwieziony do szpitala. Czynności kontrolne prowadziła Policja, która następnie przekazała zgromadzoną dokumentację Inspekcji Transportu Drogowego. Inspektorzy zwrócili się do Policji o uzupełnienie dokumentacji, co zostało dokonane prawidłowo – pismem z dnia 15 lutego 2021 r. Policja dostarczyła brakujące informacje, z których wynikało, że w dniu 30 grudnia 2020 r. kierowca M. S. prowadził pojazd marki [...] o nr rej. [...] w imieniu przedsiębiorcy I. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Przedsiebiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe “D". Powyższe okoliczności potwierdził, przesłuchany w charakterze świadka, kierowca pojazdu M. S.

Zatem w ślad za organem stwiedzić należy, ze materiał dowodowy został zebrany zgodnie z obowiązującym przepisami, a strona była należycie poinformowana o prowadzonym postępowaniu i terminie przesłuchania świadka (potwierdzenie odbioru zawiadomienia strony o przesłuchaniu świadka z dnia 7 kwietnia 2021r. w aktach sprawy). Miała tym samym zapewniony udział w prowadzonym postępowaniu i to od niej zależało korzystanie z przysługującego jej prawa.

Natomiast przechodząc do meritum sprawy zauważyc należy, że warunki wykonywania działalności w zakresie przewozów drogowych reguluje ustawa o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12.000 zł (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

- załącznika nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 92 c ust. 1 utd nie wszczyna się się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. h utd obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzeń unijnych.

Wyjaśnić należy za organem odwoławczym, że w niniejszej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych.

W myśl natomiast art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014:

1. Tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata.

Ust. 2 określa zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie:

czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu,

czy tachograf działa prawidłowo,

czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu,

czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna,

czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję,

czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń,

- rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon.

3. Warsztaty przeprowadzające przeglądy sporządzają protokół przeglądu, w przypadkach, gdy konieczne było usunięcie nieprawidłowego działania tachografu, bez względu na to, czy nastąpiło to w efekcie przeglądu okresowego, czy przeglądu przeprowadzonego na konkretne żądanie właściwego organu krajowego. Prowadzą wykaz wszystkich sporządzonych protokołów przeglądu.

4. Protokoły przeglądu są przechowywane co najmniej przez dwa lata od czasu sporządzenia protokołu. Państwa członkowskie decydują, czy protokoły przeglądu mają być w tym okresie przechowywane, czy przesyłane właściwemu organowi. Jeżeli warsztat, który sporządził protokoły, przechowuje takie protokoły przeglądu, na żądanie właściwego organu udostępnia protokoły przegłądu i kalibracji wykonanych w tym okresie.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.1.5 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie karą pieniężną w kwocie 1.000 złotych.

Poza tym art. 32 ust. 1, 3 rozporządzenia nr 165/2014, zgodnie z którym przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych, jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Stosownie do art. 33 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Zgodnie z art. 34 ust. 1, ust, 3 lit. b, ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych.

Podkreślić należy, zgadzając się z organem odwoławczym, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli drogowej z 30 grudnia 2020 r. nr [...], wyjaśnień strony, protokołu przesłuchania świadka, że strona w dniu 30 grudnia 2020 r. wykonywała przewóz drogowy, w trakcie którego pojazd nie był wyposażony w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, a kierowca nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy. Z uwagi na pierwsze z naruszeń została nałożona na stronę kara pieniężna w wysokości 1.000 złotych, a z kolei drugie naruszenie zostało ukarane karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych.

Nadto podkreślić należy, że organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów strony dot. naruszenia Ip. 6.1.5 załącznika nr 3 do utd wyjaśnił, że wykonywanie jazdy serwisowej, jak to twierdzi strona, nie powoduje, że przewóz jest wyłączony spod obowiązywania przepisów rozporządzenie nr 561/2006 lub przepisów rozporządzenia nr 165/2014. Te akty prawne zostały wprowadzone w celu poprawy sytuacji socjalnej kierowców i poprawy bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Kierowca wykonujący przewóz drogowy po drogach publicznych pojazdem, do którego mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 561/2006 ma obowiązek rejestrować za pomocą tachografu swoją aktywność na karcie kierowcy lub wykresówce. Ustawodawca wprowadził powyższy obowiązek, by organ w trakcie kontroli mógł sprawdzać, czy przewóz odbywa się zgodnie z przepisami o czasie pracy kierowców i obowiązkowych odpoczynków. Jeżeli zatem kierowca nie rejestruje swojej aktywności na karcie kierowcy, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, nie można ustalić, czy nie wykonuje przewozu z naruszeniem norm regulujących czas pracy kierowców. Nie można uznać wyjaśnień strony, że w dniu kontroli przewóz był wykonywany na krótkim odcinku drogi, bowiem kierowca obowiązany jest rejestrować swoją aktywność za pomocą tachografu na karcie kierowcy lub wykresówce bez względu na długość trasy. Wykonywanie przewozu bez rejestracji aktywności kierowcy stanowi naruszenie określone w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, za które to naruszenie odpowiada przedsiębiorca, w imieniu którego wykonywany był przewóz.

Podzielić należy pogląd organów, że zawarcie umowy sprzedaży pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w dniu 15 grudnia 2020 r. i jazda tym pojazdem do serwisu w celu przeprowadzenia przeglądu tachografu nie zwalnia przedsiębiorcy I. S. z odpowiedzialności za powyższe naruszenie, co wynika bezpośrednio z art. 535 KC, a ponieważ pojazd nie został wydany kupującemu z uwagi na brak ważnego przeglądu tachografu, tym samym prawnym dysponentem jego był sprzedający, tj. I. S., a "jazda serwisowa" nie zwalnia od stosowania przepisów rozporządzenia nr 561/2006 do wykonywanego transportu tj. przewozu wykonywanego po drogach publicznych z ładunkiem lub bez.

W konsekwencji powyższego zasadnie organy uznały, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy został ustalony wyczerpująco i nałożona kara jest zasadna.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

-----------------------

7