Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 3004/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku [...] (skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek skarżącej, nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na działce nr ew. [...] obręb [...] położonej przy [...] w [...] wraz z realizacją wjazdu na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] – utrzymał w mocy tę decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia jakiejkolwiek z przesłanek zawartych wart. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy, weryfikuje samo rozstrzygnięcie.

Z akt sprawy wynika, że sporna inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (działka nr ew. [...], obręb [...]) i elementami zagospodarowania terenu wraz z realizacją wjazdu (działka nr ew. [...] obręb [...]).Organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2013 r., poz. 1409 ze zm., według stanu prawnego na dzień 30 września 2014 r.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższe oświadczenie inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Jak wynika z akt sprawy inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane co do ww. działek. GINB podkreślił przy tym, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia, zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Innymi słowy, fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Samo zaś oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją – inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości, nie ma obowiązku jej pozyskania, celem weryfikacji oświadczenia

Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, GINB wskazał, że wprawdzie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, tym niemniej uprawnienie organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, może zaktualizować się wyłącznie w przypadku powzięcia, na etapie postępowania zwykłego, wątpliwości co do tego prawa. Skoro nie było wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczenia, organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że weryfikacji takiej nie przeprowadził.

Dalej organ stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Sporna inwestycja została zaplanowana na nieruchomościach położonych na obszarze objętym postanowieniami uchwały Rady [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r. Nr [...], poz. [...]). Obszar, na którym znajduje się działka nr ew. [...] oznaczona jest w miejscowym planie symbolem [...], dla którego podstawowym przeznaczeniem terenu jest m.in. zachowanie i rozwój zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (§ 36), natomiast obszar, na którym znajduje się działka nr ew. [...] oznaczony jest symbolem [...] stanowiącym teren ulic publicznych (§ 5 pkt 4 lit. a). Wobec powyższego nie sposób było uznać, aby sporna inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego rażąco naruszała ustalenia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymogów dotyczących przeznaczenia terenu.

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie wykazała, aby rozwiązania projektowe przedmiotowej inwestycji naruszały rażąco ustalenia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności, parametry projektowanej inwestycji nie naruszają w sposób rażący ustaleń co do linii zabudowy, liczby miejsc parkingowych, wysokości budynku, powierzchni biologicznie czynnej czy rodzaju dachu.

Organ odwoławczy nie zgodził się więc z zarzutami wniosku dotyczącymi niezgodności projektowanej inwestycji z planem miejscowym, w tym z argumentem skarżącej, że ściany zewnętrzne projektowanego budynku przekraczały wyznaczoną miejscowym planem nieprzekraczalną linię zabudowy.

Ponadto, GINB wyjaśnił, że nawet gdyby w przedmiotowej sprawie doszło do przekroczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, to nieuzasadnione byłoby stwierdzenie, że naruszenie to ma charakter rażący z uwagi na brak oczywistości naruszenia przepisu niejednoznacznego. Ponadto, takie naruszenie nie powodowałoby skutków społeczno- gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa, albowiem nie skutkowałoby zaburzeniem miejscowych stosunków przestrzennych w sposób, który byłby niemożliwy do zaakceptowania w państwie prawa.

Organ odwoławczy stwierdził też, że kontrolowana przez niego decyzja nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nieuchybiono rażąco § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że budynek na działce budowlanej należy sytuować, co do zasady, w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Sporna inwestycja nie narusza rażąco również wymogu wynikającego z § 12 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia, stanowiącego, że odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku, jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa.

Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy analizy przesłaniania i nasłonecznienia, sporządzonej przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, sporna inwestycja nie narusza rażąco § 13 ww. rozporządzenia zarówno dla pomieszczeń w projektowanym budynku, jak również pomieszczeń w budynkach już istniejących. Z ww. analizy nie wynika także, aby sporna inwestycja naruszała w sposób rażący wymogi § 60 pkt 1 (dotyczące nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci).

GINB podkreślił też, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] Prezydent [...] wyraził zgodę na odstępstwo od § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia, umożliwiające wykonanie projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr ew. [...] z całkowicie ograniczonym czasem nasłonecznienia w trzech lokalach mieszkalnych jednopokojowych, projektowanych od strony północno-wschodniej.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Ponowna analiza akt sprawy wykazała, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia [...] września 2010 r., dołączył do akt sprawy dokumentację projektową wraz z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...], (zezwalającą inwestorowi na lokalizację zjazdu na działce nr ew. [...]) oraz uzgodnieniami dotyczącymi m.in. warunków przyłączenia do miejskiej sieci ciepłowniczej, warunków dostaw wody i odprowadzania ścieków, warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. W związku z powyższym nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, jak również art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. GINB wskazał też, że z obowiązujących przepisów prawa nie wynika w sposób jednoznaczny, aby dokumenty składane razem z wnioskiem o pozwolenie na budowę, tj. opinie i uzgodnienia, musiały być aktualne zarówno na dzień złożenia wniosku, jak i na dzień orzekania przez organ administracji. Nie można więc stwierdzić, że Wojewoda wydając kontrolowane pozwolenie na budowę rażąco naruszył przepisy prawa. Ponadto inwestor na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę dysponował aktualnymi uzgodnieniami i opiniami, dlatego też procedowanie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej przez okres ponad czterech lat nie może powodować negatywnych konsekwencji dla inwestora.

Ponadto zatwierdzone obiekty budowlane zostały zaprojektowane i sprawdzone przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, będące w czasie wykonania ww. projektu budowlanego członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi normami i przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Sporna inwestycja została również pozytywnie zaopiniowana przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Organ odwoławczy stwierdził też, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. GINB wyjaśnił, że w przywołanym przepisie została sformułowana ogólna zasada prawa budowlanego, która następnie podlega skonkretyzowaniu w dalszych przepisach ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzeniach wydawanych na jej podstawie. Zatem zarzut naruszenia przepisu art. 5 Prawa budowlanego powinien wiązać się z jednoczesnym wykazaniem naruszenia konkretnej normy szczegółowej. Powoływanie się wyłącznie na przepis art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W analizowanym przypadku GINB nie dopatrzył się uchybienia, którego kwalifikowany charakter uzasadniałby stwierdzenie rażącego naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję złożyła [...], wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że naruszenia prawa materialnego dokonane przez organ nie stanowią rażącego naruszenia prawa w rozumieniu tego przepisu, w sytuacji w której naruszenia są oczywiste w związku z istnieniem rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią a przepisami prawa stanowiącymi podstawę ich rozstrzygnięcia, przepisy te nie wymagają wykładni, a skutki gospodarcze i społeczne, jakie może wywołać wykonanie tej decyzji spowodują, że skarżonej decyzji nie można zaakceptować jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa.

W szczególności decyzja, zdaniem skarżącej, w sposób rażący naruszała następujące przepisy:

1. art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez wydanie jej na podstawie wygasłych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

2. art. 35 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez oparcie zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością w zakresie wskazanym w tej decyzji,

3. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez usytuowanie przedmiotowej inwestycji w sposób wykraczający poza nieprzekraczalną linię zabudowy oraz wydanie decyzji na podstawie projektu budowlanego sprzecznego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, także w zakresie zapewnienia niewłaściwej liczby miejsc postojowych,

4. § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niezapewnienie określonego w ww. przepisie czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w sąsiednim budynku, stanowiących własność skarżącej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację popierającą jej dotychczasowe stanowisko, wskazując przy tym, że organ nie odniósł się do części przedstawionych przez nią zarzutów, w tym dotyczących wymogów technicznych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., wydanym na rozprawie przeprowadzonej w tym samym dniu, Sąd zawiesił, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zapadł w dniu 18 lutego 2016 r. nieprawomocny wyrok w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2755/15, którym uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Od powyższego wyroku wniesiona została skarga kasacyjna. Ponieważ od prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt VII SA/ Wa 2755/15 zależało rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie (przyczyny żądania stwierdzenia nieważności przez skarżącą były tożsame z zarzutami podnoszonymi w skardze na decyzję wydaną w trybie zwykłym i były przedmiotem analizy Sądu wydającego wyrok w dniu 18 lutego 2016 r.), Sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., wobec wydania w dniu 17 kwietnia 2018 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną złożoną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2755/15 (sygn. akt NSA II OSK 1411/16), Sąd podjął zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2015r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na działce nr ew. [...] obręb [...] położonej przy [...] w [...] wraz z realizacją wjazdu na terenie działki nr ew. [...].

Kwestią w sprawie najistotniejszą jest, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...] oraz decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...] była przedmiotem kontroli Sądu w trybie zwykłym, który prawomocnym wyrokiem z dnia 18 lutego 2018r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 2755/15 uchylił decyzję obu instancji o pozwoleniu na przedmiotową budowę.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie organu administracyjnego oceną prawną odnosi się do określonych elementów uzasadnienia zapadłego wyroku. Pomimo bowiem użycia w art. 153 p.p.s.a. pojęcia "orzeczenie", chodzi w nim nie tylko o sentencję, lecz także o uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. To w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala także na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, tj. ustalenie, co wziął pod uwagę sąd uwzględniając wniesioną skargę lub oddalając ją. Oceny te są zawsze rezultatem konstruowania tzw. zwrotów stosunkowych o zgodności/niezgodności z normą prawną zaskarżanych aktów lub czynności organów administracji publicznej (teoretyczne podstawy tej koncepcji wytyczył J. Wróblewski: Zwroty stosunkowe – wypowiedzi o zgodności z normą, "Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego. Nauki Humanistyczno-Społeczne", seria I, Prawo, z. 62, Łódź 1969, s. 3 i n.). Dokonując tak pojmowanych zabiegów, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Może on wykroczyć poza zakres podniesionych zarzutów, uwzględniając także okoliczności i naruszenia prawa, których nie podniosła strona skarżąca.

Mając powyższe na względzie należy podkreślić, że WSA w Warszawie w wyroku w sprawie VII SA/Wa 2755/15 stwierdził, że "projekt budowlany nie jest kompletny, albowiem nie zawiera aktualnych opinii i uzgodnień od gestorów sieci. Wniosek o pozwolenie złożono w 2010 r., a projekt sporządzono w październiku 2010 r. Niespornie stan prawny wówczas obowiązujący wymagał dołączenia do projektu budowlanego uzgodnień branżowych, o czym stanowił art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego. W myśl tego przepisu projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2 pkt 6, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Takie uzgodnienia do wniosku wraz z projektem zostały złożone, ale wskazano w nich, iż są aktualne przez okres dwóch lat od daty wydania. Biorąc pod uwagę, iż zostały wydane w 2010 r., nie sposób pominąć, że utraciły ważność w toku tego postępowania, bo w 2012 r. Jednocześnie ...ze względu na możliwą zmianę stanu faktycznego (na przykład rozbudowę okolicznej infrastruktury, wzrost zapotrzebowania na usługi), nie można przyjąć, że wystarczy aby wskazane uzgodnienia branżowe były ważne w dacie złożenia wniosku (a tym samym – by mogły być nieaktualne w dacie wydania pozwolenia na budowę). Z tych też przyczyn Sąd podzielił zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego."

Jednocześnie Sąd stwierdził, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] zezwalającą wnioskodawcy na lokalizację zjazdu na czas nieokreślony, w liniach rozgraniczających pasa drogowego drogi gminnej [...] do nieruchomości położonej na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy [...] róg ul. [...]. Wskazana decyzja zarządcy drogi zgodnie z zapisem w niej zawartym (znajdującym podstawę prawną w art. 29 ust. 5 ustawy o drogach publicznych), w toku niniejszego postępowania wygasła, a to z tej przyczyny, iż w ciągu trzech lat od daty jej wydania zjazd nie został wykonany. Na tej też podstawie, wskazana decyzja zarządcy drogi utraciła ważność w dniu [...] sierpnia 2013 r. W konsekwencji, zdaniem Sądu, nie można było w sprawie przyjąć, iż inwestor legitymuje się ważną (a bezwzględnie w tym przypadku konieczną) decyzją zarządcy drogi zezwalającą na lokalizację zjazdu. Tym samym nie można było uznać, że dokumentacja załączona do wniosku jest kompletna, zwłaszcza, że stanowiła jednocześnie podstawę dla inwestora do dysponowania częścią gruntu w pasie drogowym określonym i wskazanym w jej sentencji (tj. częścią działki o nr ewid. [...]) na cele budowlane.

Z tej też przyczyny Sąd uznał, iż w sprawie doszło nie tylko do naruszenia ww. art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ,ale też art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy (poprzez wadliwe przyjęcie, iż inwestor złożył oświadczenie wskazujące na jego prawo do dysponowania ww. nieruchomości w sytuacji, gdy w toku postępowania utracił tytuł do dysponowania tą nieruchomością).

Z tych przyczyn Sąd uchylił decyzję organów obu uznając ,że naruszyły one przepisy procesowe, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., jak również (i w konsekwencji) ww. przepisy prawa materialnego.

Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutów:

-naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że usytuowanie projektowanego budynku jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy inwestycja przekracza nieprzekraczalną linię zabudowy. Sąd dokonując oceny sprawy w tym zakresie nie dopatrzył się żadnych naruszeń ustaleń planu miejscowego;

-naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy poprzez wadliwe przyjęcie, iż projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym – warunkami technicznymi, w tym § 12 i § 60 rozporządzenia technicznego. Sąd podkreślił, że inwestor legitymuje się postanowieniem Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. wyrażającym zgodę na odstępstwo od przepisów § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie projektowanego budynku na działce nr ew. [...] z całkowicie ograniczonym czasem nasłonecznienia w trzech lokalach mieszkalnych jednopokojowych, projektowanych od strony północno-wschodniej;

- uchybienia przez inwestora terminu do uzupełnienia przez inwestora dokumentacji budowlanej,

- naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez wadliwe przyjęcie, iż inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlanego, tj. działką o nr ew. [...], bowiem w oświadczeniu dotyczącym tej nieruchomości inwestor powołał się na umowę przeniesienia prawa użytkowania wieczystego zawartą ze Spółką [...]. Tym samym, składając oświadczenie i wskazując w nim na powyższe dopełnił obowiązkom wynikającym z przepisów prawa budowlanego;

- naruszenia art. 10 § 1 k.p.a w stopniu mającym wpływ na wynika sprawy.

W tym miejscu należy wskazać, że skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu I instancji wnieśli [...] zarzucając Sądowi naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez nieuwzględnienie zarzutów naruszenia:

- art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niezapewnienie określonego w ww. przepisie czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w sąsiednim budynku, stanowiących własność skarżącej;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że liczba planowanych dla inwestycji miejsc parkingowych jest zgodna z przepisami prawa miejscowego, w sytuacji, w której liczba miejsc parkingowych nie jest zgodna z zapisami planu miejscowego (w skardze kasacyjnej przytaczanego jako mpzp);

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 2 pkt 15 mpzp poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zapisy mpzp dopuszczają zaprojektowanie balkonów, schodów zewnętrznych, wykuszy poza nieprzekraczalną linię zabudowy,

w sytuacji, w której mpzp nie zawiera zapisów zezwalających na jakiekolwiek odstępstwa w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, a zewnętrzne elementy projektowanego obiektu budowlanego nie mogą zostać zaprojektowane poza nieprzekraczalną linią zabudowy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018r. w sprawie sygn.akt II OSK 1411/16 oddalił skargę kasacyjną, całkowicie podzielając argumentację Sądu Instancji i nie podzielając żadnego z zarzutów skargi kasacyjnej.

Oceniając decyzję Wojewody [...] i Prezydenta [...] udzielającą przedmiotowego pozwolenia na budowę , Sąd nie dopatrzył się wypełnienia dyspozycji art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, które bierze pod uwagę z urzędu, a które musiałyby skutkować stwierdzeniem przez Sąd nieważności kontrolowanych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Z kolei art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Należy podkreślić, że uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014r., Nr [...] oraz decyzji jej poprzedzającej Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2014r. nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (art. 156 § 1 k.p.a.).

W tej sytuacji pomimo częściowo niewłaściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji jej rozstrzygnięcie odpowiada prawu i brak jest podstaw do jej uchylenia. Przy czym należy podkreślić, iż ponowna analiza przytoczonych już zarzutów, w postępowaniu nadzorczym stanowiłaby niedopuszczalną polemikę z wiążącą oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zaś wydana w takim postępowaniu decyzja dokonująca odmiennej oceny sama dotknięta byłaby wadą rażącego naruszenia art. 153 i 170 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.