Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 734/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. M. i A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 2057/07 w sprawie ze skargi T. M. i A. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu postanowieniem znak [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. na podstawie art. 59 g ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: prawo budowlane), wymierzył inwestorom T. M. i A. S. karę pieniężną za stwierdzone w czasie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości, przy realizacji obiektu, dotyczące zmiany kubatury budynku położonego w Nowym Sączu przy ul. [...].

Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2006r.

Po rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] października 2006r. złożonego przez T. M. i A. S., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2007r odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia. na podstawie art. 156 § 1, oraz art. 157 § 1 i art. 159 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.).

W uzasadnieniu organ podał, że kontrolowane postanowienie nie było obarczone żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Inwestor wprowadzając zmiany polegające na zmianie połaci dachu i kąta jego nachylenia w wyniku czego powiększyła się kubatura budynku, zrealizował roboty budowlane niezgodne z projektem budowlanym. Stąd też należało nałożyć na inwestora karę, co zasadnie uczynił powiatowy organ nadzoru budowlanego. Ponadto w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego prawidłowo określono kategorię obiektu budowlanego, współczynnik jego wielkości, a w konsekwencji wysokość wymierzonej kary.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył pełnomocnik inwestorów zarzucając organowi, że nie ustosunkował się do żadnego z zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia, nie uzasadnił też w sposób właściwy zajętego stanowiska.

Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2007r. utrzymał w mocy własne postanowienie. Organ podtrzymał argumenty podane w postanowieniu z dnia [...] lipca 2007r., ponadto odnosząc się do zarzutu wniosku dotyczącego rażącego naruszenia art. 36a prawa budowlanego stwierdził, że powyższy zarzut jest niezasadny. Nieprawidłowości skutkujące nałożeniem kary na mocy art. 59 f ust. 1 prawa budowlanego, nie odnoszą się bowiem do odstępstw (istotnych bądź nieistotnych) wymienionych w art. 36 a, lecz do nieprawidłowości w zakresie o którym mowa w art. 59 a ust 2 Prawa budowlanego. Zmiany dotyczące kubatury i geometrii dachu, mieszczą się we wskazanym zakresie. Jeśli zmiany projektu budowlanego mają charakter istotny w rozumieniu art. 36a prawa budowlanego to przed ich dokonaniem inwestor winien uzyskać stosowną decyzję wydaną na podstawie art. 36a prawa budowlanego. Natomiast jeśli bez tej zgody inwestor dopuścił się zmian, organ powinien przeprowadzić stosowne postępowanie naprawcze w trybie art. 50 - 52 prawa budowlanego. Stwierdzenie naruszeń wymienionych w art. 59a ust. 2 prawa budowlanego, skutkuje zgodnie z art. 59 f ust 1 prawa budowlanego wymierzeniem kary. Organ podkreślił, że decyzją wydaną 27 września 2004r. Prezydent Miasta Nowy Sącz o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji zatwierdził projekt budowlany, który szczegółowo określał zakres robót budowlanych i parametry inwestycji. Inwestorzy dokonali zmian w stosunku do tego projektu bez stosowanej zgody organu wydanej w trybie art. 36 a Prawa budowlanego. Organ podniósł, że działając jako organ nadzorczy w trybie nieważnościowym nie badał ponownie merytorycznie sprawy, ponieważ nie jest istotą tego postępowania orzeczenie co do istoty sprawy.

W skardze na powyższe postanowienie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] lipca 2007r. zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 36a prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż zmiany wprowadzone aneksem do projektu budowlanego spowodowały zmianę kubatury budynku i są istotnym odstępstwem od projektu budowlanego art. 59 a ust. 2 – prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że obiekt budowlany został wykonany niezgodnie z projektem architektoniczno- budowlanym, oraz postanowień załącznika do prawa budowlanego, w sprawie kategorii obiektów budowlanych, przez całkowicie błędne wyliczenie wysokości nałożonej na strony kary, w związku z przyjęciem nieprawidłowego wskaźnika wielkości budynku.

Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżących przyznał, że w trakcie realizacji inwestycji wprowadzono zmianę polegającą na tym, że zmieniono układ połaci dachu i kąt jego nachylenia w wyniku czego uległa zwiększeniu kubatura budynku, lecz zmiany te wprowadzone zostały za zgodą projektanta, na podstawie sporządzonego aneksu i nie stanowiły odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 lutego 2008r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2057/07 oddalił skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] września 2007r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia.

Sąd I instancji wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Postępowanie nieważnościowe ma na celu ustalenie czy rozstrzygnięcie kończące postępowanie w sprawie jest dotknięte jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Rażące naruszenie prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. obok oczywistości naruszenia prawa i charakteru przepisów które zostały naruszone powinno być także oceniane pod kątem społeczno - gospodarczych skutków wywołanych wadliwą decyzją.

Zdaniem Sądu I instancji traktowanie naruszenia prawa jako rażące może mieć miejsce tylko wyjątkowo, wówczas gdy waga tego naruszenia jest znacznie większa od oczekiwanej stabilności decyzji ostatecznej. Mając to na uwadze uznano, że organ administracji prawidłowo ocenił, że rozstrzygnięcie nie jest obarczone żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wśród przesłanek wymienionych w w/w przepisie, w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z tym, że ani oczywistość naruszenia prawa, ani nawet charakter przepisów które zostały naruszone nie są wystarczające wyłącznie do uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa. Powołując się na orzecznictwo i literaturę Sąd I instancji wskazał, że traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. Stąd też organ prawidłowo ocenił brak wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Sąd ustalił, że decyzja Prezydenta Miasta Nowy Sącz z dnia [...] września 2004r. o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę budynku na podstawie której realizowana była inwestycja nakładała na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Zgodnie z treścią art. 56 ustawy Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994r. inwestor w stosunku do którego nałożono taki obowiązek był obowiązany zawiadomić organ o zakończeniu budowy. W rozpoznawanej sprawie w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 24 lipca 2006r. jednoznacznie ustalono, że inwestor wykonał rozbudowę budynku z odstępstwem od projektu budowlanego w zakresie geometrii dachu oraz parametrów technicznych i odstępstwa te spowodowały zwiększenie kubatury budynku.

Z tych względów przyjęto, że organ był zobligowany treścią art. 59 f prawa budowlanego do wymierzenia inwestorom kary obliczając jej wysokość zgodnie z ust. 1 i 2 tego przepisu. Zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 36a prawa budowlanego, Sąd uznał za nietrafny, gdyż nie był on podstawą rozstrzygnięcia, a który stanowi, że istotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, dopuszczalne są jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę - przy czym w rozpoznawanej sprawie inwestorzy takiego pozwolenia nie uzyskali.

Skargę kasacyjną opartą na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniósł pełnomocnik skarżących wnosząc o uchylenie powyższego wyroku w całości. Podniesiono, że zapadł on zarówno z naruszeniem przepisów prawa materialnego – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i przepisów postępowania – art. 141 § 4 p.p.s.a.

Pełnomocnik skarżących wskazał, że do naruszenia przepisu prawa materialnego doszło poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 36a i art. 59a ust. 2 prawa budowlanego i postanowień załącznika do prawa budowlanego w sprawie kategorii obiektów budowlanych; a uchybienia proceduralne polegały, zdaniem autora skargi kasacyjnej, na bezpodstawnym przyjęciu że kubatura całości budynku uległa zmianie.

W uzasadnieniu wskazano, że wbrew stanowisku Sądu nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości uzasadniających nałożenie kary. Odstępstwa projektowe nie były bowiem istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego, a w chwili nakładania kary inwestycja nie była jeszcze zakończona. Zmiana geometrii dachu nie spowodowała zmiany kubatury całego budynku i nie była istotnym odstępstwem od projektu, wobec czego nie wymagała zmiany pozwolenia na budowę. Ponadto wniosek o dopuszczenie do użytkowania dotyczył jedynie części zamierzenia inwestycyjnego, nie było ono bowiem zakończone w całości.

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej powinny zatem zostać powołane konkretne przepisy prawne, którym zdaniem skarżącego, uchybił sąd administracyjny rozpoznający sprawę w I instancji. W uzasadnieniu skargi powinny zostać natomiast wskazane argumenty przemawiające za takim zarzutem uchybienia, a w przypadku gdy podnoszone jest uchybienie przepisom postępowania, wskazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. W odróżnieniu od Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny nie bada całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu prawnego, lecz jedynie zasadność przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zakres kontroli jest ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Odstępstwem od tej zasady jest badanie z urzędu, czy nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, lub pozbawiona tych istotnych elementów uniemożliwia Sądowi ocenę jej zasadności. Z powyższych względów sporządzenie skargi kasacyjnej obwarowane zostało przymusem adwokacko-radcowskim, przy założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym pełnomocnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Skoro w niniejszej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi sądu I instancji zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

Zarzut naruszenia art. 141 §4 p.p.s.a. jest chybiony. Przepis ten określa obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku wydawanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Ponadto jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Ocena pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że spełniają one wymogi określone w tym przepisie. Stanowisko Sądu I instancji odnośnie zmian kubatury przedmiotowego budynku jest zwięzłe i znajduje oparcie zarówno w ustaleniach organów, jak i twierdzeniach skarżących. W uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym sąd przedstawił stan sprawy, jak i stanowiska stron oraz zarzuty skargi, ponadto wyjaśnił podstawę rozstrzygnięcia i powołał argumenty przemawiające za uznaniem zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia go poprzedzającego, za zgodne z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje ponadto, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisu postępowania, podniesiony jest skutecznie jeżeli wykazane zostanie że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wykazał, że do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. doszło i nie zawarł żadnego uzasadnienia wskazującego na to, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenie tego przepisu może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej jeżeli wykazane zostanie wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 14.07.2006r., sygn. akt II OSK 970/05, publ.: LEX 275473). Nadto w orzecznictwie utrwalił się pogląd, podzielany również przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. będzie skuteczny tylko wtedy, gdy połączony zostanie z innymi uchybieniami Sądu I instancji zaistniałymi na etapie rozpoznania skargi lub gdy wadliwość uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia jest tego rodzaju, że nie pozwala na kontrolę kasacyjną tego orzeczenia (por. wyrok NSA z 30.08.2006r., sygn. akt II OSK 1109/05, publ.: LEX 266425). W skardze kasacyjnej nie wskazano na inne powiązane uchybienia i nie przytoczono wystarczającego uzasadnienia tego zarzutu.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi formalne uzasadnienia, a naruszenie tego przepisu poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia nie musi jeszcze skutkować wzruszeniem rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną także w sytuacji, gdy mimo błędnego uzasadnienia zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Z tych wszystkich względów zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uznać należało za błędnie skonstruowany i nietrafny.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów materialnych może przybrać dwie formy – błędną wykładnię bądź niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Zdaniem pełnomocnika organu w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne uchybiło przepisowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskutek jego błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania. Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, zgodnie z którym w przypadku kontroli sądowoadministracyjnej orzeczeń administracyjnych wydanych w trybach nadzwyczajnych, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nabierają charakter prawa materialnego i naruszenie ich może być podnoszone jako zarzut określony w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 21.06.2007r., sygn. akt II OSK 887/06 publ.: LEX 344941 i sygn. akt II OSK 920/06, publ.: LEX 344815 i z 16.03.2007r., sygn. akt I OSK 733/06, publ.: LEX 329117).

Wywodzący skargę kasacyjną obowiązany jest jednak do precyzyjnego wskazania formy naruszenia prawa materialnego, to jest określenia czy doszło do jego wadliwej wykładni, czy niewłaściwego zastosowania. W niniejszej sprawie podano obydwie formy naruszenia podając że "w szczególności" odnoszą się one do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Użycie sformułowania niedookreślonego, powodującego że wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty mają charakter przykładowy i nie zostały wymienione enumeratywnie, jest istotnym błędem, który wobec związania granicami skargi kasacyjnej skutkuje rozpoznaniem jedynie zarzutów co do przepisów wskazanych precyzyjnie. Powołanie obu form naruszenia, musi być odpowiednio uzasadnione, poprzez wyjaśnienie dlaczego interpretacja przepisu zaakceptowana przez sąd jest błędna i wskazanie wykładni zdaniem kasatora prawidłowej; oraz podanie na czym polegało niewłaściwe zastosowanie przepisu – poprzez zakwestionowanie związku między ustalonym faktem, a normą prawną.

Kasator uzasadnia obszernie naruszenie przez Sąd I instancji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w oderwaniu od form tego naruszenia przewidzianych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a wskazanych przez siebie w skardze kasacyjnej. Przykładowo wskazuje na art. 36 a i art. 59a ust. 2 prawa budowlanego, których naruszenie jego zdaniem miało charakter rażący. Konstrukcję takiego zarzutu ocenić należy jako wadliwą, pozbawioną precyzji wymaganej od skargi kasacyjnej, która nie powinna stwarzać wątpliwości interpretacyjnych, co do zakresu zaskarżania i jego kierunków albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony do uzupełniania zarówno podstaw kasacyjnych jak też ich uzasadnienia.

Podniesione uchybienie art. 59a ust. 2 prawa budowlanego jest w ocenie Sądu niezrozumiałe, skoro przepis ten określa zakres kontroli wskazując, że dotyczy ona zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym – między innymi w zakresie kubatury i geometrii dachu. Skoro bezspornym jest, że kontrola taka została przeprowadzona, to kasator nie może zwalczać ustaleń faktycznych poprzez zarzuty naruszenia prawa materialnego. Wadliwe ustalenie faktów może stanowić wyłącznie podstawę do podniesienia zarzutu prawa procesowego i zarzut taki musi być skierowany przeciwko wyrokowi Sądu, a nie przeciwko rozstrzygnięciu organu administracji. Przy czym w niniejszej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania, ze względów przytoczonych powyżej, uznany został za chybiony. Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje jedynie oceny prawidłowości orzeczenia wydanego przez Sąd I instancji pod względem jego zgodności z prawem, czego w żadnym wypadku nie można utożsamiać z ponowną kontrolą legalności decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA z 29.02.2008r., sygn. akt I OSK 764/07, publ.: LEX 443689, z 09.05.2008r., sygn. akt II OSK 524/07, publ.: 413589).

Co do zarzutu naruszenia art. 36 prawa budowlanego, Sąd wskazuje, że jest rozbudowany i dzieli się na ustępy i punkty, zarzut skargi natomiast jest sformułowany w sposób nader ogólny i nie precyzuje żadnego z powołanych przepisów w sposób dostateczny, umożliwiający merytoryczną ocenę. Podobnie jest w przypadku zarzutu postanowień załącznika do prawa budowlanego w sprawie kategorii obiektów budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wymykają się one kontroli instancyjnej. Wskazanie w zarzucie skargi kasacyjnej na całe akty prawne, bez podania konkretnych jednostek redakcyjnych, które zostały zdaniem strony naruszone, uniemożliwia jego ocenę merytoryczną (por. wyrok NSA z 10.07.2007r., sygn. akt I OSK 1134/06, publ.: LEX nr 366213, wyrok NSA z 10.02.2005r., sygn. akt OSK 1735/04, publ.: LEX nr 165775, oraz poglądy bardziej liberalne: wyrok NSA z 24.11.2006r., sygn. akt II OSK 1313/06, publ.: LEX nr 310881, wyrok NSA z 20.10.2006r., sygn. akt I OSK 1376/05, publ.: LEX nr 281299, wyrok NSA z 23.09.2004r., sygn. akt OSK 479/04, publ.: LEX 162201). Wadliwe skonstruowanie skargi kasacyjnej nie może skutkować ustalaniem woli strony i kierunku zaskarżenia przez Sąd rozpoznający ten środek zaskarżenia.

Z tych wszystkich względów, uznając że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

/-/ P. Miładowski /-/ J.P. Tarno /-/ W. Kisiel