Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 656/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 200 złotych (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania “A" SA z siedzibą w T’, od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. z dnia [...] r., znak: [...], odmawiającej zmiany pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia nr PL EUS 331000 17 0004 z dnia [...] r. - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W podstawie prawnej wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), art. 69 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2020 r. poz. 1382), art. 5 pkt 39, art. 22 ust. 4, ust. 5, art. 44 ust. 1, art. 45 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. ze zm.).

W uzasadnieniu wskazał na okoliczności faktyczne sprawy i przedstawił argumentację prawną. Podkreślił, że pismem z dnia 3 września 2018 r. Strona niniejszego postępowania złożyła do Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego z zakresu prawa celnego w przedmiocie wydania pozwolenia na korzystanie z procedury specjalnej innej niż tranzyt - procedura końcowego przeznaczenia, wszczętego wnioskiem z dnia 20 marca 2017 r. a zakończonego decyzją z dnia [...] r. w przedmiocie wydania pozwolenia nr [...] na stosowanie ww. procedury w okresie od dnia 26 wrzesnia 2017 r. do 20 marca 2021 r. w odniesieniu do folii aluminiowej importowanej z Chin (kod Taric 7607 11 19 60).

Następnie zgodnie z art. 22 ust. 6 unijnego kodeksu celnego Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. powiadomił Spółkę, iż przed wydaniem decyzji niekorzystnej dla wnioskodawcy informuje o podstawach, na których zamierza oprzeć decyzję oraz o możliwości przedstawienia swojego stanowiska. Korzystając z tego Strona poinformowała o podtrzymaniu swojego stanowiska zawartego we wniosku oraz dodatkowo wniosła o wstrzymanie wydania decyzji do dnia 8 stycznia 2019 r. tj. do czasu planowanego spotkania w Ministerstwie Finansów. Pismem z dnia 25 stycznia 2019 r. ponownie wniosła o wstrzymanie wydania decyzji do 15 marca 2019 r. Następnie przesłała dodatkowe wyjaśnienia w sprawie.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wydał decyzję z dnia [...] r. odmawiając zmiany pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia nr PL EUS 331000 17 0004 z dnia [...] r. we wnioskowanym zakresie.

Wobec wniesienie przez Stronę odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził, że decyzję organu I instancji z dnia [...] r. doręczono Stronie zamiast jej pełnomocnikowi, zatem nie weszła do obrotu prawnego. W konsekwencji decyzją z [...] r., znak: [...], odwołanie uznał za niedopuszczalne.

W dniu [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wydał decyzję znak: [...], w której ponownie odmówił wnioskowanej zmiany pozwolenia.

Kwestionując powyższe Strona ponownie wniosła odwołanie i zarzuciła naruszenie:

1. prawa materialnego a to art. 172 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (EU) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 952/2013 (dalej:RD) w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie decyzji wnioskowanej przez odwołującego decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia z mocą wsteczną, tj. od dnia 2 czerwca 2016. r., pomimo spełnienia przez Odwołującego wszelkich przesłanek określonych tymi przepisami, w tym także przesłanek istnienia wyjątkowych okoliczności;

2. przepisów postępowania a to art. 22 ust. 6 unijnego kodeksu celnego polegające na niepowiadomieniu Odwołującego przez organ o podstawach, na których zamierza oprzeć decyzję i w konsekwencji na uniemożliwieniu Odwołującemu możliwości odniesienia się to tychże okoliczności;

3. prawa procesowego a to art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez pominięcie w procesie wydawania decyzji istotnych elementów sprawy i nie oparcie decyzji na całokształcie zebranego materiału dowodowego, oraz błędną ocenę dowodów przedstawionych przez Odwołującego a wskazujących na spełnienie przesłanek udzielenia pozwolenia z mocą wsteczną.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podzielając stanowisko tam zawarte. Podkreślił, że z art. 73 Prawa celnego wynika, że instytucja wznowienia postępowania uregulowana w art. 240-246 Ordynacji podatkowej nie będzie mieć w niniejszym przypadku zastosowania, bowiem nie odsyła do niej art. 73 ust. 1 Prawa celnego. Również przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: K.p.a.) dotyczące wznowienia postępowania mogłyby mieć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy tej instytucji nie regulowałby akt prawa unijnego lub uzupełniający go akt prawa krajowego. Natomiast w unijnym kodeksie celnym prawodawca unijny zamieścił art. 28 dotyczący cofnięcia i zmiany decyzji korzystnych. Nadto przedstawiając przepisy dotyczące możliwości udzielenia pozwolenia z mocą wsteczną, o co wnioskowała Strona, organ wskazał na m.in. art. 211 unijnego kodeksu celnego oraz art. 172 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. konkludując, że wydanie pozwolenia na stosowanie procedury eelnej ze skutkiem z mocą wsteczną tj. 1 rok wstecz od daty złożenia wniosku o nadanie mocy wstecznej jest instytucją stosowaną w sytuacji zaistnienia wyjątkowych okoliczności. Natomiast Spółka jest znanym producentem opakowań giętkich, do produkcji których wykorzystywana jest folia aluminiowa; prowadzi szeroką i systematyczną działalność handlową w zakresie importu folii z Chin.

Istotną zmianą zaś we Wspólnej Taryfie Celnej było wprowadzenie dla folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm, ale nie większej niż 0,018 mm, w rolkaeh o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzonej nowego kodu TARIC 7607 11 19 40 powiązanego z informacją dla importerów (Przypis TM863), że zarejestrowane przywozy mogą zostać poddane nałożeniu ceł antydumpingowych z mocą wsteczną, jeśli dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia niektórych dotychczasowych środków antydumpingowych doprowadzi do znalezienia tego obchodzenia z odesłaniem do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/865. Poza tym dla folii przeznaczonej do zastosowań innych niż do użytku domowego, o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm, ale nie większej niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzona lub o grubości większej niż 0,018 mm, ale mniejszej niż 0,021 mm, nawet wyżarzonej przewidziano nowy kod TARIC 7607 11 19 60 z adnotacja, że wprowadzenie pod tą podpozycją podlega warunkom określonym w odpowiednich postanowieniach Wspólnoty (zob. art. 254 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (Dz. U. L 269 z 10.10.2013, s. 1), co oznaczało konieczność posiadania pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia w przypadku importu towarów objętych tym kodem TARIC. Skutkiem było wydanie w dniu 16 lutego 2017 r. rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe.

Zdaniem organu odwoławczego - Strona deklarując import folii objętej kodem TARIC 7607 11 19 40, na który to towar nałożono rozporządzeniem Komisji (UE) 2017/271 cło antydumpingowe, a uprzednio przywóz tego towaru poddany został rejestracji, winna uwzględniać w swoich kalkulacjach ekonomicznych konieczność i możliwość uiszczenia cła antydumpingowego. Podstawowym bowiem obowiązkiem każdego importera jest zapoznanie się z regulacjami prawnymi z danego, intersującego go zakresu. Cło antydumpingowe na towar objęty kodem TARIC 7607 11 19 40 nie zostało wprowadzone nagle, lecz po ok. 9 miesiącach od wprowadzenia rejestru przywozu. Taka sytuacja nie może być traktowana, jako okoliczność wyjątkowa, powodująca możliwość wydania pozwolenia z mocą wsteczną. Należyte i staranne zapoznanie się z obowiązującymi przepisami, umożliwiało Spółce dostosowanie podejmowanych działań do obowiązującego prawa. Mogła wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwolenia na procedurę końcowego przeznaczenia i zgłaszać folię do kodu TARIC 7607 11 19 60, jednakże z takiej możliwości nie skorzystała. W okresie od maja 2016 r., do marca 2017 r. systematycznie dokonywała zgłoszeń celnych z zastosowa-niem kodu Taric 7607 11 19 40 pomimo, że jak twierdzi importowała i nadal importuje folię do zastosowań innych niż do użytku domowego, a dla tego typu folii w Taryfie Celnej od 2 czerwca 2016 r. istniał odrębny już kod Taric 7607 11 19 60. W związku z powyższym stosując nadal taką klasyfikację taryfową (po opublikowaniu ww. rozporządzeń), Spółka wiedziała, że taki import podlega obowiązkowej rejestracji i powinna była liczyć się z ujemnymi konsekwencjami.

Odnosząc się do kwestii potraktowania jako "wyjątkowych okoliczności" nieudzielenia wyczerpujących i satysfakcjonujących odpowiedzi zarówno przez urzędników Komisji (UE) oraz jak i Ministerstwa Rozwoju organ wskazał, że wyjaśnień i informacji dotyczących stosowania przepisów związanych z importem z Chin folii aluminiowej należało poszukiwać u uprawionych organów celnych, a niespełniająca oczekiwań odpowiedź uzyskana z Komisji (UE) i Ministerstwa Rozwoju, nie mogą być uznane, jako okoliczność wyjątkowa.

Kwestionując powyższą decyzję ostateczną Strona wniosła skargę i powieliła zarzuty odwołania, wnosząc o uchylenie w całości decyzji obu instancji; zobowiązanie Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. do wydania w ciągu 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku w przedmiotowej sprawie decyzji zgodnej z wnioskiem Skarżącej; zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Nie podzielił twierdzenia Strony, iż nie z jej winy doszło do sytuacji, w której nałożone zostało na nią cło antydumpingowe na importowany towar, który gdyby został poddany procedurze końcowego przeznaczenia w ogóle nie podlegałby tym sankcjom. Przy tak jasno sprecyzowanych przepisach w powołanych rozporządzeniach oraz w sytuacji kiedy firma systematycznie importuje folię z Chin z przeznaczeniem jej do celów innych niż do zastosowania do użytku domowego ciężko dać wiarę twierdzeniu, iż Spółka nie wiedziała o możliwości stosowania ww. kodu TARIC powiązanego z wymogiem uzyskania pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia. Podkreślił, iż w celu zabezpieczenia swych interesów ekonomicznych Strona mogła już czerwcu 2016 r. wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia, które warunkowało korzystanie z uprzywilejowanego traktowania folii wykorzystywanej do celów innych niż w gospodarstwie domowym. A z tego uprawnienia Strona nie skorzystała.

Odnośnie twierdzenia, iż Strona złożyła wniosek o stosowanie procedury ostatecznego przeznaczenia niezwłocznie po publikacji rozporządzenia 2017/271, natomiast w okresie pomiędzy złożeniem wniosku, a faktycznym uzyskaniem pozwolenia, firma każdorazowo uzyskiwała zgodę na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia – organ wyjaśnił, iż mając świadomość na dzień złożenia wniosku, iż aby importowane towary nie podlegały cłu antydumpingowemu należy dysponować pozwoleniem na końcowe przeznaczenia Strona w tym wniosku winna była wnieść o wydanie go z mocą wsteczną. Takie postępowanie należy uznać za brak dbałości o interesy przedsiębiorstwa. A złożenie wniosku dopiero po kilku miesiącach, w momencie gdy kontrole celne przeprowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w G. - Delegatura w G. potwierdziły konieczność wydania decyzji określających kwotę ostatecznego cła antydumpingowego oraz określających prawidłową kwotę podatku VAT z tytułu importu wyklucza istnienie wyjątkowych okoliczności. W kontekście powołania się Strony na Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (sygn. akt: III SA/Kr 496/19), w którym Sąd w tożsamej do niniejszej sprawie, wskazał na prawidłowość określonej powyżej argumentacji Odwołującego, Organ zauważył, iż wyrok ten jest nieprawomocny i został zaskarżony do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zauważyć należy, że analogiczna sprawa była już przedmiotem analizy i rozważań sądu administracyjnego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2019 r. sygn. akt III 496/19, a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażony tam pogląd.

Dlatego też również w ocenie tut. Sądu organy bezzasadnie przyjęły, że strona skarżąca nie mogła wnioskować o zmianę stosowanej procedury końcowego przeznaczenia w części dotyczącej jego stosowania z mocą wsteczną ponieważ już w czerwcu 2016 r. miała świadomość, że powinna prawidłowo stosować kod TARIC 7607 11 19 60 i skoro deklarowała do importowanej folii kod TARIC 7607 11 19 40 to tym samym powinna liczyć się z ujemnymi konsekwencjami cała antydumpingowego. Ocena organów, że strona skarżąca nie mogła powołać się na art. 211 ust. 2 UKC jeśli wcześniej nie wystąpiła z formalnym wnioskiem o potwierdzenie prawidłowego deklarowania kodu TARIC w trybie Wiążącej Informacji Taryfowej była zbyt formalistyczna, a więc dowolna w rozumieniu powołanych w skardze art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim strona skarżąca importowała folię nie do użytku domowego i nie obchodziła przepisów celnych związanych z cłem antydumpingowym. Powyższe wynika nie tylko z twierdzeń strony skarżącej, ale również ze stanowiska organów, które wymierzyły cło antydumpingowe wyłącznie w oparciu o brzmienie kodu TARIC, przyjmując, że kod 7607 11 19 40 był jedynym powodem naliczenia cła antydumpingowego niezależnie od rzeczywistego przeznaczenia importowanej folii. Wydane więc w sprawie decyzje wymierzające stronie skarżącej cło w podwyższonej wysokości stawiają ją w niekorzystnej sytuacji wobec konkurujących firm na rynku europejskim – tylko z tego powodu, że organy celne uznały, że strona skarżąca nie może skutecznie zmienić z mocą wsteczną kodów TARIC.

W ocenie Sądu, na żadnym etapie postępowania organy celne oraz przedstawiciele Ministerstwa Rozwoju i Komisji Europejskiej, nie zwrócili stronie skarżącej uwagi na konieczność prawidłowej kwalifikacji importowanej foli do kodów TARIC, które zostały zmienione 2 czerwca 2016 r. Co więcej, żaden z przedstawicieli tych instytucji, nie zwrócił stronie skarżącej uwagi na konieczność prawidłowego kwalifikowania importowanej foli do kodu TARIC, ponieważ ewentualne błędy będą skutkować nałożeniem cła antydumpingowego i to pomimo że, strona skarżąca zasadniczo nie importowała folii podlegającej temu cłu. Natomiast zgodnie z art. 211 ust. 2 lit a UKC organy celne udzielają pozwolenia z mocą wsteczną, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki

a) istnieje uzasadniona potrzeba gospodarcza;

b) wniosek nie ma związku z usiłowaniem popełnienia oszustwa;

c) wnioskodawca udowodnił na podstawie ewidencji lub zapisów księgowych, że:

- spełnione są wszelkie wymogi danej procedury;

- w stosownych przypadkach - możliwa jest identyfikacja towarów w danym okresie;

taka ewidencja lub zapisy księgowe pozwalają na kontrolę procedury;

d) możliwe jest wypełnienie wszystkich formalności niezbędnych do uregulowania sytuacji towarów, w tym - w razie konieczności - unieważnienia zgłoszeń celnych, których to dotyczy;

e) w okresie trzech lat od daty przyjęcia wniosku nie udzielono wnioskodawcy żadnego pozwolenia z mocą wsteczną;

f) nie jest konieczne sprawdzenie warunków ekonomicznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy wniosek dotyczy przedłużenia pozwolenia w odniesieniu do tego samego rodzaju operacji i towarów;

g) wniosek nie dotyczy prowadzenia miejsc składowych przeznaczonych do składowania celnego towarów;

h) gdy wniosek dotyczy przedłużenia pozwolenia w odniesieniu do tego samego rodzaju operacji i towarów - wniosek zostaje złożony w terminie trzech lat po upływie terminu ważności pierwotnego pozwolenia.

Słusznie przy tym organ przyjął, że w rzeczywistości skoro zasadniczo wydana uprzednio decyzja była zgodna z wnioskiem strony skarżącej o wydanie zezwolenia na stosowanie procedury ostatecznego przeznaczenia, to w istocie chodziło o zmianę tej decyzji, a nie wznowienie postępowania. Niemniej jednak – jak zauważył WSA w Krakowie, a tut. Sąd podziela ten pogląd - żaden przepis nie ogranicza możliwości złożenia takiego wniosku (tu: o zmianę decyzji i stosowanie pozwolenia z mocą wsteczną) aby uchronić się od ewentualnych błędów w pierwotnym deklarowaniu kodów TARIC. Oba wskazane w decyzji przepisy tj. art. 211 ust. 2 lit a UKC oraz art. 172 ust. 2 RD, zgodnie z którym w wyjątkowych okolicznościach organy celne mogą wyrazić zgodę, aby pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, zaczęły obowiązywać najwcześniej w terminie jednego roku - a w przypadku towarów objętych załącznikiem 71-02, trzech miesięcy - przed dniem przyjęcia wniosku – nie zawierają warunku, aby powołanie się na wyjątkowe okoliczności i uzasadnioną potrzebę gospodarczą było ograniczone brakiem popełnienia błędów w deklarowanych kodach TARIC. Tym bardziej, że nie można Stronie zarzucić omijania przepisów celnych i nierzetelnego deklarowania ostatecznego przeznaczenia importowanych towarów – świadczy o "uzasadnionej potrzebie gospodarczej" wystąpienia o zezwolenie z mocą wsteczną w rozumieniu art. 211 ust. 2 lit. a UKC. Nieudzielenie natomiast wyczerpującej odpowiedzi przez urzędników Komisji Europejskiej i Ministerstwa Rozwoju wskazującej na konieczność prawidłowego podawania kodu TARIC nr 7607 11 19 60 świadczy o "wyjątkowych okolicznościach", o których mowa w art. 172 ust. 1 RD.

Dodatkowo należałoby podkreślić, że kody TARIC (7607 11 19 40 i 7607 11 19 60) zostały zdefiniowane w ten sposób, że zawierają wspólne opisy grubości i szerokości folii, ale dopiero kod TARIC 7607 11 19 60 rozpoczyna się zastrzeżeniem, że : "Do zastosowań innych niż jako folia aluminiowa do użytku domowego...". W informacji TARIC nie zawarto jednak wyraźnego zastrzeżenia, że jeżeli importowane folie przeznaczone są wyłącznie do innego użytku niż domowy, to nie mogą być kwalifikowane do kodu TARIC 7607 11 19 40. W ocenie Sądu brak precyzji w opisach kodów TARIC z jednoczesnym brakiem zwrócenia uwagi przez przedstawicieli organów na konieczność prawidłowego używania kodu TARIC, mógł u skarżącej Spółki wywołać usprawiedliwione przekonanie o prawidłowym klasyfikowaniu importowanej folii.

W ocenie Sądu, istotna jest dla wymiaru cła (tu: cła antydumpingowego) prawda materialna, czyli ustalenia "jak rzeczywiście było", a nie jakie dokumenty zostały wystawione – żaden bowiem przepis nie uzależnia stosowania cła od brzmienia formalnego konkretnych faktur, czy też zgłoszeń celnych. Gdyby było inaczej, to niemożliwe byłoby prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność obrazu rzeczywistych dostaw. Dodatkowo, zarzuty organów celnych o wymogach profesjonalnego wypełniania zgłoszeń celnych pomijają okoliczność, że skarżąca w sierpniu 2016 r. prowadziła korespondencję mailową z urzędnikami Ministerstwa Rozwoju dopytując o wymogi pozwalające wykazać, że nie podejmuje działań zmierzających do obchodzenia cła antydumpingowego. Żaden z urzędników Ministerstwa, którzy powinni dysponować profesjonalną wiedzą na temat regulacji celnych i unijnych, nie zwrócił skarżącej uwagi, na potencjalne skutki deklarowania błędnego kodu TARIC nawet w sytuacji gdy nie będzie dochodziło do omijania przepisów o cle antydumpingowym. Słusznie strona skarżąca podnosiła, że w sprawie zaistniały "wyjątkowe okoliczności" ponieważ udzielone jej odpowiedzi sugerowały brak jakichkolwiek obowiązków/formalności koniecznych do uniknięcia cła antydum-pingowego.

Sąd podkreśla przy tym, że "nowy kod" TARIC 76 11 19 60 został wprowadzony dopiero 2 czerwca 2016 r. i żaden z urzędników Ministerstwa Rozwoju lub Komisji Europejskiej nie zwrócił skarżącej uwagi na konieczność zmiany deklarowania kodu. Organy skupiły się na wykazywaniu skarżącej, że swobodnie mogła zapoznać się ze zmienionymi przepisami, ale pominęły okoliczność, że kody TARIC nie są oficjalnie publikowane, a jedynie zamieszczane w internetowej bazie kodów. Rację miała skarżąca, przytaczając część swojej korespondencji, że nie otrzymała pełnej odpowiedzi na swoje pytania.

Podkreślić należy, że przepisy dotyczące zasady słuszności zawarte w Wspólnotowym Kodeksie Celnym zostały przeniesione do art. 116-120 UKC. Zatem organy dążąc do nałożenia cła antydumpingowego (pomimo że skarżąca nigdy nie podjęła działań zmierzających do omijania cła antydumpingowego) z niewiadomych przyczyn odstąpiły od rozważenia, czy w sprawie nie zaistniał przypadek, o którym mowa w art. 116 tiret 2 lit. a tj. dotyczący porównywalnych kwestii faktycznych i prawnych.

Podkreślić także jeszcze na zakończenie należy, że takim trybem procedowania organy naruszyły również naczelną regułę procesową tj. uregulowaną w art. 121 Ordynacji podatkowej - zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie. Ten ustawowy nakaz wyznacza określone standardy i organy są w świetle tej zasady zobowiązane do zachowania, które nie powoduje ujemnych skutków dla strony postępowania działającej w dobrej wierze, która ma zaufanie do działania danego organu i je wykonuje. Dlatego też jeżeli faktycznie Spółka przez lata swojej działalności deklarowała określony kod TARIC, a w wyniku jego zmiany nie będzie dochodziło do omijania przepisów o cle antydumpingowym; nie uchylała się od obowiązków prawnopodatkowych; w dobrej wierze stosowała nadal ten sam kod przy akceptacji organu, a następnie ten organ obciąża Spółkę negatywnymi dla niej skutkami, pomimo że nie podjął konkretnych działań wyjaśniających o jakie wnioskowała Strona, a nie wystąpiła żadna istotnej zmiana stanu faktycznego, to niewątpliwie dochodzi do naruszenia zasady zaufania podatnika do organu podatkowego.

Reasumując, w ocenie Sądu, organy celne wykorzystując, błąd skarżącej co do deklarowanego kodu TARIC doprowadziły do negatywnych dla niej skutków, pomimo świadomości, że nie doszło do naruszenia interesów Wspólnoty. Zasadne więc były zarzuty skargi co do naruszenia prawa procesowego tj. art. 187 §1 i 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust.1 Prawa celnego poprzez dowolną ocenę zebranych w sprawie dowodów co doprowadziło do naruszenia art. 211 ust.2 lit. a UKC i art.172 ust.1 RD. W ponownym postępowaniu organy uwzględnią ocenę Sądu wyrażoną w niniejszym orzeczeniu.

W konsekwencji powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ję decyzję organu I instancji na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Koszty postępowania zasądzono zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

-----------------------

1