Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1986/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 193 par. 1 i 6, art. 70 par. 4, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 r. sprawy ze skargi B. s.c. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz B. s.c. kwotę 231 zł (słownie: dwieście trzydzieści jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 września 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 2323/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi B. s.c., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2005 r., uchylił tę decyzję jak też poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] listopada 2004 r. Decyzja ta określiła dla Spółki zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2000 r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiące marzec i kwiecień 2000 r. oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące marzec, kwiecień i listopad 2000 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że spółka cywilna B., wybudowała, na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] grudnia 1999 r. Nr [...]), budynek mieszkalno-usługowy na gruncie stanowiącym własność wspólnika spółki W. C. Spółka dokonała odliczeń całej kwoty podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących zakup materiałów budowlanych i usług związanych z budową tego budynku. Po zakończeniu budowy W. C. aktem notarialnym z dnia [...] listopada 2000 r. repertorium A Nr [...] ustanowił odrębne własności lokali w tym budynku, a to lokalu usługowego "A", lokali mieszkalnych "l/B" oraz "l/C" oraz dokonał sprzedaży lokalu mieszkalnego "l/B" D. K. Sprzedaży tej W. C. nie opodatkował. Również spółka czynności tej nie opodatkowała, uznając ją za czynność nie mającą wpływu na rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług. Wobec tego Urząd Skarbowy w W. decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. określił Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży lokalu wg stawki 22% oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, zaległość podatkową za marzec, kwiecień i listopad 2000 r. jak też ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe, a Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] października 2002 r. utrzymał ją w mocy. Wyrokiem z dnia 24 lutego 2004 r. sygn. akt III SA/Wa 3058/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie przepisów art. 122, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), dalej powoływana jako "Ordynacja", poprzez niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. z tych samych względów, uchylił decyzję Urzędu Skarbowego w W. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji w wydanej w dniu [...] listopada 2004 r. decyzji, określającej zobowiązanie spółki, podkreślił, iż z dokonanych ustaleń wynika, że spółka, będąc realizatorem inwestycji, pobudowała w ramach własnej działalności gospodarczej przedmiotowy lokal, a następnie przekazała go W. C., co stanowiło w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), dalej jako ustawa o VAT, przekazanie towaru na potrzeby osobiste wspólnika, a więc czynność podlegającą opodatkowaniu. Spółka czynności tej nie zadeklarowała do opodatkowania, w związku z czym organ w decyzji obliczył, od wartości przekazanego lokalu, należny podatek od towarów i usług, stosując na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2c ustawy o VAT stawkę podatku w wysokości 7%. Dokonane ustalenia, zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. wskazały też, że spółka nieprawidłowo dokonała odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z dowodów wewnętrznych w marcu i kwietniu 2000r, czym naruszyła art. 19 ust. 2 ustawy o VAT, a co wymagało prawidłowego rozliczenia podatku w tych miesiącach. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. utrzymał w mocy tą decyzję. W złożonej do Sądu skardze spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 2 ust. 3 pkt 2 oraz art. 4 pkt 1 ustawy o VAT, gdyż jej zdaniem nie doszło do odpłatnego przekazania lokalu W. C., gdyż przedmiotowy lokal nie spełniał ustawowego kryterium towaru bowiem budynki i budowle wymienione w art. 4 pkt 1 ustawy o VAT, tylko wtedy mogą być przedmiotem obrotu, gdy stanowią odrębne nieruchomości. Spółka powołując się też na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2002 r. sygn. akt III RN 231/01 twierdziła, że opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT podlegają usługi świadczone na potrzeby osobiste podatnika, wyłącznie wtedy, gdy usługi te wchodzą w zakres działalności gospodarczej podatnika, a spółka nie prowadziła działalności gospodarczej polegającej na wznoszeniu i sprzedaży budynków lub lokali w tych budynkach.

Po przedstawieniu stanu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w dalszej części uzasadnienia wyroku stwierdził : "W rozpoznanej sprawie organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 193 § 1 O.p., zgodnie, z którym księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Przepis ten przyznaje księgom podatkowym szczególną moc dowodową w postępowaniu podatkowym, wyrażającą się w zakazie ustalania w postępowaniu podatkowym elementów istotnych dla wymiaru podatku, które podlegają ewidencjonowaniu w księgach, w wysokości innej niż wynikająca z treści zapisów księgowych, bez uprzedniego stwierdzenia nierzetelności lub wadliwości ksiąg podatkowych. W rozpoznanej sprawie organ zarzucił skarżącej spółce niezadeklarowanie do opodatkowania czynności przekazania lokalu znajdującego się w budynku wzniesionym przez spółkę, na potrzeby osobiste jednego ze wspólników." "Skoro jednak, zadeklarowany przez spółkę podatek należny oraz podlegająca opodatkowaniu sprzedaż wynikała z prowadzonej przez spółkę ewidencji sprzedaży, która w rozumieniu Ordynacji podatkowej była księgą podatkową, to organ chcąc wymierzyć skarżącej spółce wyższy podatek należny od podatku wynikającego z ewidencji sprzedaży powinien, był pominąć ją jako dowód w postępowaniu podatkowym, postępując w sposób określony w art. 193 § 6 O.p. Na podstawie tego przepisu organ powinien był w protokole z badania ewidencji wskazać w jakim zakresie i za jaki okres nie uznaje ewidencji sprzedaży VAT za dowód w postępowaniu podatkowym. W rozpoznanej sprawie organ pierwszej instancji obowiązku tego nie wykonał przez co naruszył przepis art. 193 § 1 i 6 O.p.", a nadto "Strona skarżąca nie ma racji twierdząc, że w jej sprawie nie doszło do przekazania towaru na potrzeby osobiste W. C.." "W rozpoznanej sprawie skarżąca spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wytworzyła towar w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o VAT - lokal mieszkalny znajdujący się w budynku wzniesionym przez spółkę. Lokal ten stał się towarem w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o VAT z chwilą, gdy dokonano czynności jego przekazania na potrzeby osobiste jednego ze wspólników - czynność podlegająca opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT. O przekazaniu tego lokalu świadczy fakt, że W, C, zbył go we własnym imieniu i na własny rachunek. W rozpoznanej sprawie istniało porozumienie wspólników co do umożliwienia W, C, zbycia lokalu wytworzonego przez spółkę. Fakt, że porozumienie to nie miało formy dokumentu nie zmienia okoliczności, że w sprawie doszło do udostępnienia przez skarżącą spółkę W. C. jednego z lokali wytworzonych przez spółkę do jego swobodnego dysponowania tym lokalem. Z tego względu na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT dokonane przez spółkę przekazanie lokalu podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Spółka odliczyła podatek naliczony przy zakupach materiałów i usług zużytych do wybudowania budynku, w którym znajdował się przekazany lokal i dlatego nie mogło do niej mieć zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o VAT. Strona skarżąca nie ma racji twierdząc, że przedmiotowy lokal nie był towarem w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o VAT, w momencie jego przekazania nie był przedmiotem odrębnej własności. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 4 ustawy o VAT przedmiotem opodatkowania są czynności wymienione w art. 2 ust. 1 - 3 ustawy o VAT niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa".

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., wykonując wytyczne Sądu, protokołem z badania ksiąg podatkowych z dnia 4 czerwca 2007r., stosownie do art. 193 § 4 Ordynacji, stwierdził, że księgi podatkowe Spółki były nierzetelne w części odnoszącej się do marca, kwietnia i listopada 2000r.,gdyż nie określały rzeczywistej wartości podstawy opodatkowania i decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. określił zobowiązania podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za listopad 2000 r. w wysokości 1.540,00 zł, jak też określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy Spółki za miesiące marzec 2000 r. w wysokości 2.017 zł i kwiecień 2000r. w wysokości 4.280 zł. W decyzji, jak w poprzedniej, wyjaśnił, że na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlega przekazanie przez podatnika towarów oraz świadczenie usług na potrzeby osobiste wspólnika, według art. 51 ust. 1 pkt 2c w stawce 7% , gdyż do 31 grudnia 2000r. sprzedaż obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, opodatkowana była w takiej wysokości. Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania czynności określonych w art. 2 ust. 3 jest wartość towarów lub usług obliczona według cen sprzedaży stosowanych w obrotach z głównym odbiorcą, a w przypadku braku odbiorcy - według przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości lub na danym rynku z dnia przekazania, zmniejszona o kwotę należnego podatku z wyłączeniem wartości gruntu (art. 15 ust. 2a). Naczelnik przyjął jako podstawę opodatkowania kwotę 88.000 zł, gdyż W. C. w akcie notarialnym sprzedaży lokalu określił jego cenę na kwotę 122.500 zł, a zgodnie z operatem szacunkowym wartość sprzedanego gruntu wynosiła 34.500,00 zł.

Spółka wniosła odwołanie od tej decyzji, podkreślając, że W. C. przeniósł własność lokalu mieszkalnego, po wcześniejszym jego wyodrębnieniu z budynku jako właściciel gruntu, a przy transakcji sprzedaży nie żądano zapłaty podatku VAT, gdyż lokal przeznaczony był na cele mieszkaniowe.

Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] lipca 2007 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że przepis art. 4 ust. 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym w 2000r. stanowił, że budowle, budynki lub ich części, będące przedmiotem czynności wymienionych w art. 2 ustawy o VAT są uznawane za towar. W związku z tym, budynek mieszkalno - usługowy wybudowany przez Spółkę jak też lokal mieszkalny znajdujący się w tym budynku, w rozumieniu ustawy są towarami. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT, lokal taki podlegał opodatkowaniu w dacie przekazania go przez podatnika na potrzeby osobiste wspólnika. Na przekazanie lokalu wskazuje fakt, że W. C. zbył go we własnym imieniu i na własny rachunek. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił też, że Spółka przy zakupach materiałów i usług, nabytych do wybudowania budynku, w którym znajdował się przekazany lokal, odliczyła podatek naliczony i z tego powodu nie można było zastosować zwolnienie z art. 7 ust. 3 ustawy o VAT.

W skardze z dnia 2 listopada 2007 r. Skarżąca zarzucając rażące naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 2 i art. 4 pkt 1 ustawy o VAT wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi jak w poprzedniej skardze, podniesiono, że nie miało miejsca odpłatne przekazanie lokalu, wspólnikowi W. C., bowiem lokal ten nie spełniał ustawowego kryterium towaru, a jego sprzedaż nie pozostawała w żadnym związku z prowadzoną przez B. działalnością gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując wcześniej zaprezentowane stanowisko wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył co następuje:

Po pierwsze - należy wskazać, że na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast zgodnie z normą kompetencyjną, wyrażoną w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd obowiązany jest skontrolować zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem.

Po drugie - zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że Sąd rozpoznający tę sprawę tak jak organy podatkowe, wydające kolejne decyzje, związani byli opisanym na wstępie, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 2323/06, zarówno co do oceny ustaleń faktycznych sprawy i wytycznych Sądu w tym względzie jak też wyrażoną oceną prawną, dotyczącą tych ustaleń.

Po trzecie - Sąd rozpoznający obecnie tę sprawę, mając na uwadze opisane zasady, dokonał zbadania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod kątem wykonania przez organy podatkowe wytycznych Sądu Wojewódzkiego. Sąd kategorycznie stwierdza, że ujawnione przez Sąd poprzednio orzekający, naruszenie art. 193 § 1 i § 6 Ordynacji, zostało w obecnym toku postępowania usunięte poprzez prawidłowo sporządzony protokół z badania ksiąg i przedstawione w nim uzasadnienie co do nierzetelności tychże ksiąg podatkowych. Protokół został doręczony Spółce, która mogła wypowiedzieć się co do zawartych w nim wniosków i wypowiedziała w piśmie z dnia 26 czerwca 2007 r.

Po czwarte - ustalona i przyjęta za podstawę opodatkowania przez organy podatkowe czynność przekazania przez spółkę cywilną jednemu ze wspólników - W. C., jednego z lokali w wybudowanym budynku, który następnie zbył osobie trzeciej i skutki prawno - podatkowe czynności przekazania, została jednoznacznie przesądzona opisanym wyrokiem Sądu, co wynika z cytowanych fragmentów uzasadnienia.

Po piąte - Sąd rozpoznający tę sprawę obecnie, podziela pogląd poprzedniego składu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skoro W. C. zbył przedmiotowy lokal, będąc właścicielem gruntu to wcześniej musiał mu być on przekazany przez podmiot, który realizował inwestycję i który poczynił na jego gruncie nakłady w postaci budynku z lokalami. Podmiotem tym była spółka cywilna B. Sąd podziela również pogląd prawny poprzedniego składu orzekającego, iż czynność ta musiała być, stosownie do cytowanych przepisów art. 2 ust. 3 pkt 2, art. 4 pkt 1 i art. 7 ust. 3 ustawy o VAT, opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Wskazana przez Spółkę okoliczność, iż W. C. był właścicielem i gruntu i budynku, w rozumieniu art. 143 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93), pozostaje dla oceny podatku od towarów i usług obojętna, skoro budynek pobudowała spółka cywilna, będąca zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, płatnikiem tego podatku, a nie W. C. jako osoba fizyczna. Przepisy ustawy o VAT traktują spółkę cywilną jako samoistny podmiot prawny. Wobec tego, bez względu na to, czy jeden ze wspólników tej spółki jest, czy też nie jest właścicielem gruntu, na którym spółka postawiła budynek, zobowiązanym do ujawnienia opodatkowanej czynności była ta spółka. Spółka jest bowiem, w świetle cytowanych przepisów, innym podmiotem aniżeli właściciel gruntu. Ze wskazanych przyczyn zarzut skargi dotyczący tej kwestii jest nieuzasadniony.

Po szóste - Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, z urzędu, wobec powzięcia wątpliwości czy zobowiązanie Spółki nie uległo przedawnieniu. Zdawkowe stwierdzenia zawarte na str. 4 decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o przerwaniu biegu przedawnienia, na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji nie jest wyjaśnieniem tej okoliczności prawnej, zgodnie z nakazem zawartym w art. 210 § 4 Ordynacji. Zważyć bowiem należy, że zobowiązanie Spółki pochodzi z listopada 2000 r., zgodnie zaś z art. 70 § 1 Ordynacji, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tak więc zobowiązanie podatkowe Spółki, teoretycznie, winno przedawnić się z końcem 2005 r., chyba, że zaistniały przesłanki, mające wpływ na bieg tego terminu to jest uniemożliwiające rozpoczęcie biegu przedawnienia, jego przerwanie lub powodujące jego zawieszenie. Należy przy tym zwrócić uwagę, że termin przedawnienia w tej sprawie powinien być rozpatrywany według stanu prawnego z daty zobowiązania podatkowego. Wówczas posiadał on następujące brzmienie : § 1. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, § 2. Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: 1) od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 48 § 1 pkt 1 i 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej, 2)od dnia nabycia prawa do ulgi podatkowej do dnia wygaśnięcia tego uprawnienia, § 3. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony, § 4. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne, § 5. Kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia, § 6. Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zaległość podatkowa może być egzekwowana tylko z przedmiotu hipoteki.

Przepis art.70 Ordynacji, ulegał zmianom - na podstawie art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy -Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), powoływanej dalej jako "nowela wrześniowa" oraz w obecnym brzmieniu, wprowadzonym przez art. 1 pkt 34 lit. d) ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199), z dniem 1 września 2005 r. dalej jako "nowela czerwcowa". W art. 20 § 1 noweli wrześniowej określono, iż do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a więc przed 1 stycznia 2003 r. stosuje się przepisy Ordynacji w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem § 2, w którym przewidziano, że jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a więc obowiązujące do dnia 31 grudnia 2002r. W ocenie Sądu w pojęciu "zasad przedawnienia zobowiązań podatkowych", którym posłużono się w art. 20 § 2 noweli wrześniowej, mieszczą się reguły odnoszące się do okoliczności mających wpływ na bieg terminu przedawnienia zobowiązań, czyli skutkujące wstrzymaniem rozpoczęcia jego biegu, przerwaniem albo zawieszeniem. Nowela czerwcowa, dokonała dalszych zmian, ale poprzez treść cytowanego art.20 noweli wrześniowej, nie ma zastosowania w tej sprawie.

Uwzględniając, że ostateczna decyzja, wydana w tej sprawie, nosi datę [...] września 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej winien był dokonać ustaleń faktycznych oraz ich oceny prawnej w płaszczyźnie wskazanego przepisu art.70 Ordynacji, w brzmieniu sprzed noweli wrześniowej. Zaniechanie tych czynności naruszyło przepis art. 122 i art. 210 § 4 Ordynacji i stało się przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż w ocenie Sądu okoliczność ta mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a. oraz co do kosztów, art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.