Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 16/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1, art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2014 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia Z. R. (dalej skarżący, strona, wnioskodawca) z dnia 5 września 2014 r. na - wydane z upoważnienia Prezydenta W. - postanowienie Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. (dalej organ I instancji) z dnia [...] sierpnia 2014 r. (Nr [...]), odmawiające wznowienia postępowania w sprawie, w której organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. ([...]), odmawiającą przyznania stronie zasiłku celowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 i art. 149 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.) utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach uzasadnienia podniesiono m.in., że w podaniu z dnia 28 lipca 2014 r. skarżący wniósł (w punkcie 4.) o wznowienie postępowania w sprawie, w której organ I instancji wydał w dniu [...] kwietnia 2013 r. decyzję o nr. [...]. Powołując się na art. 145 § 1 i § 2, zażądał wznowienia postępowania "Gdyż wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, decyzje wydane zostały bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska Powiatowego Urzędu Pracy w części wniosku dotyczącej pomocy w uzyskaniu zatrudnienia oraz, że dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd, a popełnione przestępstwo jest oczywiste i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego". W uzasadnieniu tegoż wniosku skarżący zacytował obszerne fragmenty kilku decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., a także pisma z dnia 10 grudnia 2012 r., oraz wyraził swoje niezadowolenie z faktu nieudzielania lub udzielania w niewielkiej wysokości pomocy społecznej. Kończąc tak formułowany wniosek wnioskodawca stwierdził, że "Zwraca się z prośbą o wznowienie postępowania i zmianę wskazanych decyzji MOPS i SKO w oparciu o art. 154 i 155 kpa oraz art. 161 kpa, gdyż wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego oraz, że nie ma możliwości zmienić ich na dostępnej mu drodze instancyjnej, a zachodzi obawa dalszego pogorszenia mojego stanu zdrowia i utraty życia." Pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. ([...] organ I instancji wezwał stronę do wskazania - w odniesieniu do każdej wymienianych przez niego we wnioskach o wznowienie postępowania decyzji - jakie okoliczności faktyczne lub nowe dowody mają być podstawą żądania, jakie dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, były fałszywe i mogą być podstawą żądania wznowienia, jakie zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd. Powołując się na treść art. 148 § 1 k.p.a. i mając na uwadze, że we wniosku o wznowienie postępowania ich autor nie wskazał daty, w której dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, organ w piśmie z dnia 4 sierpnia 2014 r. wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w ww. zakresie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarżący odpowiadając na powyższe wezwanie organu, w piśmie z dnia 19 sierpnia 2014 r. wyjaśnił, że w dniu 28 lipca 2014 r. "powziął jedynie podejrzenie, co do naruszenia prawa - zastosowania niedozwolonych wymuszeń i szantażu przez Prezydenta W. pod pozorem udzielenia pomocy (...)". Podejrzenie takie powziął "po bezskutecznym domaganiu się wyroku w sprawie karnej, który do tej pory nie zapadł, ani z oskarżenia SKO czy Prezydenta W. przeciwko mojej osobie, czy na odwrót z mojego oskarżenia przeciwko gminie". Zdaniem strony, postępowanie wznawia się "jeżeli w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, gdyż sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych". Wnioskodawca stwierdził, że nie ma on "obowiązku ujawniania wszystkich znanych organowi administracyjnemu z urzędu faktów, dowodów i okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Byłoby dla mnie niezmiernie trudno wskazać wszystkie zarzuty dotyczące zakończonych postępowań, którymi Prezydent W. domaga się nienależnych wzajemnych świadczeń, niepomiernie większych od spodziewanej pomocy". Zdaniem skarżącego wystarczy, że powziął podejrzenie popełnienia przestępstwa na jego szkodę, które zagraża życiu i zdrowiu, "a, że przestępstwo takie nie jest ścigane z Kodeksu karnego i w sprawie nie może zapaść Wyrok, więc to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek ich ujawnienia po szczegółowym zapoznaniu się aktami sprawy". Opisanym na wstępie postanowieniem - powołując się m.in. na art. 149 § 3 k.p.a. - organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie przedstawił przebieg postępowania, omówił instytucję wznowienia postępowania, wskazał przesłanki wznowienia, określone w art. 145 § 1 k.p.a. i przytoczył treść art. 148 § 1 k.p.a. Następnie stwierdził, że wydanie postanowienia o odmowie wznowienia następuje w sytuacji, gdy jest ono niedopuszczalne z powodów przedmiotowych i podmiotowych oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Zdaniem organu pierwszej instancji, stan faktyczny i prawny sprawy powoduje konieczność odmowy wznowienia postępowania. W zażaleniu na powyższe postanowienie organu I instancji skarżący stwierdził, że podstawą do wznowienia postępowania jest w jego przypadku art. 145 § 2 k.p.a. i że datą, w której dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia jest data sporządzenia wniosku o wznowienie (a więc 28 lipca 2014 r.), ale również, iż data ta wynika i jest uzależniona jedynie od subiektywnego odczucia samego skarżącego. Według skarżącego zasadniczą okolicznością wznowienia jest niebezpieczeństwo zagrożenia jego życia i zdrowia powstałe poprzez fakt długotrwałego pozostawania bez środków do życia, bez pracy i dochodów. Okoliczność zaistnienia przestępstwa jest kwestią drugorzędną, ale okoliczność ta w obecnej sytuacji nie budzi wątpliwości. W uzasadnieniu będącego przedmiotem skargi postanowienia, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Warunkiem skuteczności czynności prawnej - wniesienia podania o wznowienie postępowania - jest zachowanie terminu do jej dokonania. Ciężar dowodu dotyczącego zachowania terminu spoczywa na stronie. To strona musi, więc w sposób niebudzący wątpliwości udowodnić (nie wystarczy uprawdopodobnienie), w jakim dniu dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania. Jeżeli zatem wnioskodawca, na którym ciąży obowiązek wykazania, że termin z art. 148 § 1 k.p.a. został przez niego zachowany, tego nie uczynił we własnym zakresie, ani pouczony w trybie art. 9 k.p.a. przez organ o ciążącym na nim obowiązku, nie dokonał uzupełnienia wniosku w wymaganym zakresie (co do zachowania terminu) - właściwym rozstrzygnięciem jest orzeczenie o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2013 r., IV SA/Po 343/12, LEX nr 1274841). Przystąpienie do rozpoznawania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty, jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wobec rażącego naruszenia art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny.

Organ odwoławczy zauważył też, że zawarte w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji do uzupełninia wniosku o wznowienie postępowania argumenty skarżącego znajdują się w wielu składanych wcześniej podaniach (dnia 27 stycznia 2014 r., dnia 24 stycznia 2014 r. i 23 kwietnia 2014 r.) w innych sprawach. Skarżący domagał się w nich między innymi stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji , ponieważ "stanowią one przejaw groźby karalnej i są objawem przemocy słownej i czynnej wobec mnie jako obywatela i strony postępowania administracyjnego", ponadto wykluczają skarżącego ze swej społeczności, skazując wnioskodawcę "na śmierć z głodu i bezdomności". Organ odwoławczy wskazał także, że przyjmując, iż okolicznością wznowienia postępowania miało być popełnienie przez organ administracji publicznej (Prezydenta W.) przestępstwa na szkodę wnioskodawcy, skarżący podniósł taką okoliczność już pół roku przed wystąpieniem z tego powodu o wznowienie postępowania. Jeśli chodzi zaś o inne okoliczności wznowienia postępowania, Kolegium wskazało, że skarżący nie uzupełnił wniosku z dnia 28 lipca 2014 r. w sposób wskazany przez organ pierwszej instancji. Nie ulega wątpliwości Kolegium, że aby termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczął bieg, okoliczność wskazywana jako podstawa wznowienia postępowania musi uprzednio zaistnieć. W przeciwnym razie wszczęcie i prowadzenie postępowania wznowionego z przyczyn przedmiotowych będzie niedopuszczalne. Nie jest istotne, w jaki sposób strona uzyska wiedzę o przesłance wznowienia, niemniej jednak przepis art. 148 § 2 k.p.a. wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o jej zaistnieniu, a nie jedynie podejrzewała i to od dłuższego już czasu, że taka sytuacja może mieć miejsce. Nie do przyjęcia jest również koncepcja, zgodnie z którą to organ administracyjny ma poszukiwać konkretnych okoliczności wznowienia postępowania na wniosek strony, która swoją aktywność w tym zakresie ograniczy do zacytowania fragmentów art. 145 § 1 k.p.a. lub powołania się na art. 145 § 2 k.p.a. W dalszej części postanowienia Kolegium stwierdziło, że art. 145 § 2 k.p.a. jest przez skarżącego błędnie interpretowany. Zgodnie z tym przepisem, z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przepis ten - wbrew wykładni dokonywanej przez stronę - nie obliguje organu administracyjnego do wznowienia postępowania. Co do zasady sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przepis art. 145 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od tej zasady. Zgodnie z tym przepisem, z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu konieczne jest łączne wystąpienie obu przesłanek, tj. oczywistość fałszu lub popełnienia przestępstwa oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody (por. wyrok NSA z 6 września 1999 r., IV SA 925/97, LEX nr 48239, wyrok NSA z dnia z dnia 18 lipca 2013 r., II OSK 678/12, LEX nr 1374799). Kolegium stwierdziło, że skarżący nie wskazał przestępstwa, które popełnił Prezydent W. (organ I instancji) ani nie sprecyzował innych powoływanych we wniosku z dnia 28 lipca 2014 r. przesłanek wznowienia postępowania. Stwierdził, że, cyt.: "Byłoby dla mnie niezmiernie trudno wskazać wszystkie zarzuty dotyczące zakończonych postępowań, którymi Prezydent W. rżnie ze mnie głupa i domaga się szantażem nienależnych wzajemnych świadczeń, niepomiernie większych od spodziewanej pomocy. Mało tego, wnioskodawca jedynie, cyt.: "powziął podejrzenie popełnienia przestępstwa" na jego szkodę, które zagraża jego życiu i zdrowiu, a do tego sam wskazuje, że "przestępstwo takie nie jest ścigane z Kodeksu karnego i w sprawie nie może zapaść Wyrok". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie i zmianę postanowienia oraz wznowienie postępowania, a także o zawieszenie postępowania sądowego, gdyż przed wniesieniem skargi - podaniem z dnia 8 grudnia 2014 r. - zwrócił się do Kolegium "w trybie art. 154 § 1 kpa o zmianę doręczonego mu postanowienia, co w świetle prawa zobowiązuje sąd do zawieszenia postępowania". Zdaniem autora skargi, cyt.: "Doręczone mi postanowienia stanowią przejaw hipokryzji i asekuranctwa ze strony organów administracyjnych oraz są przerzucaniem się w odpowiedzialności za czyny i decyzje, jakich dopuszczono się w toku postępowania lub zaniechano z organów administracyjnych na Wojewódzki Sąd Administracyjny". W dalszej części skargi powołał się na swoją trudną sytuację materialną i brak dochodów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W dniu 29 kwietnia 2015 r. wpłynęła do Sądu kopia postanowienia SKO z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie tego samego organu z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zmiany, w trybie art. 154 k.p.a., postanowienia Kolegium będącego przedmiotem skargi. W dniu 6 maja 2015 r. tut. Sąd po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym zawartego w skardze wniosku strony o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie postanowił odmówić zawieszenia postępowania. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 16 maja 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji/postanowienia, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647), w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r.,poz.270 ze zm.) , Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że uchylenie postanowienia, względnie stwierdzenie jego nieważności, przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 p.p.s.a./.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienie, bowiem nie narusza ono prawa, co oznacza, że skarga nie może być uwzględniona. Zasadnie Kolegium stwierdziło, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli w sprawie zaszła jedna z okoliczności wymienionych przez ustawodawcę w pkt 1 – 8 art. 145 k.p.a. Tymczasem w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem żadna z tych okoliczności nie została ustalona. Wprawdzie o wznowienie postępowania w powyższej sprawie skarżący zwrócił się do organu pismem z dnia 28 lipca 2014 r., ale wobec jego braków organ zwrócił się o wskazanie okoliczności faktycznych uzasadniających wznowienie postępowania w tej sprawie i daty, w jakiej dowiedział się o tych okolicznościach. Na to wezwanie skarżący odpowiedział pismem z dnia 19 sierpnia 2014 r. wskazując, że w dniu 28 lipca 2014 r. "powziął jedynie podejrzenie, co do naruszenia prawa - zastosowania niedozwolonych wymuszeń i szantażu przez Prezydenta W. pod pozorem udzielenia pomocy (...)" Podejrzenie takie powziął "po bezskutecznym domaganiu się wyroku w sprawie Karnej, który do tej pory nie zapadł, ani z oskarżenia SKO czy Prezydenta W. przeciwko jego osobie, czy na odwrót z jego oskarżenia przeciwko gminie". W opinii strony, postępowanie wznawia się "jeżeli w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, gdyż sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych". W opinii wnioskodawcy, nie ma on "obowiązku ujawniania wszystkich znanych organowi administracyjnemu z urzędu faktów, dowodów i okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Byłoby dla niego niezmiernie trudno wskazać wszystkie zarzuty dotyczące zakończonych postępowań, którymi Prezydent W. domaga się szantażem nienależnych wzajemnych świadczeń, niepomiernie większych od spodziewanej pomocy". Zdaniem skarżącego wystarczy, że powziął podejrzenie popełnienia przestępstwa na jego szkodę, które zagraża życiu i zdrowiu, "a że przestępstwo takie nie jest ścigane z Kodeksu karnego i w sprawie nie może zapaść Wyrok, więc to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek ich ujawnienia po szczegółowym zapoznaniu się aktami sprawy". Należy w pełni zgodzić się z konstatacją organu, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Warunkiem skuteczności czynności prawnej - wniesienia podania o wznowienie postępowania - jest zachowanie terminu do jej dokonania. Ciężar dowodu dotyczącego zachowania terminu spoczywa na stronie. To strona musi więc w sposób niebudzący wątpliwości udowodnić (nie wystarczy uprawdopodobnienie), w jakim dniu dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania. Jeżeli zatem wnioskodawca, na którym ciąży obowiązek wykazania, że termin z art. 148 § 1 k.p.a. został przez niego zachowany, tego nie uczynił we własnym zakresie, ani pouczony w trybie art. 9 k.p.a. przez organ o ciążącym na nim obowiązku, nie dokonał uzupełnienia wniosku w wymaganym zakresie (co do zachowania terminu) - właściwym rozstrzygnięciem jest orzeczenie o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Przystąpienie do rozpoznawania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty, jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wobec rażącego naruszenia art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. Niewątpliwie rację ma SKO wskazując, że skarżący błędnie interpretuje przepis art. 145 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przepis ten - wbrew wykładni dokonywanej przez stronę - nie obliguje organu administracyjnego do wznowienia postępowania. Co do zasady sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przepis art. 145 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od tej zasady. Zgodnie z tym przepisem, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu konieczne jest łączne wystąpienie obu przesłanek, tj. oczywistość fałszu lub popełnienia przestępstwa oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody.

Skarżący nie wskazał przestępstwa, które popełnił Prezydent W., ani nie sprecyzował innych powoływanych we wniosku z dnia 28 lipca 2014 r. przesłanek wznowienia postępowania. Podniósł jedynie, że, cyt.: "Byłoby dla mnie niezmiernie trudno wskazać wszystkie zarzuty dotyczące zakończonych postępowań, którymi Prezydent W. domaga się szantażem nienależnych wzajemnych świadczeń, niepomiernie większych od spodziewanej pomocy", ograniczając się przy tym do stwierdzenia, że, cyt.: "powziął podejrzenie popełnienia przestępstwa na jego szkodę, które zagraża jego życiu i zdrowiu", a do tego sam wskazuje, że "przestępstwo takie nie jest ścigane z Kodeksu karnego i w sprawie nie może zapaść Wyrok". Wobec stwierdzenia powyższych okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.