Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 493/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2814/13 w zakresie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r. odmówił W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Z podanych przez skarżącego informacji wynikało, iż od trzech lat choruje i pozostaje pod stałą opieką lekarską, otrzymuje zasiłek rehabilitacyjny w kwocie ok. 950 złotych i nie posiada środków na uiszczenie wpisów od wszystkich swoich skarg, bowiem nie jest w stanie podjąć dodatkowego zatrudnienia. Skarżący wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz 30-letnią córką. Cały majątek rodziny stanowi dom o powierzchni 140m2 posadowiony na działce o powierzchni 1ha. Powyższa nieruchomość jest obciążona kredytem hipotecznym w wysokości ok. 62.000 franków szwajcarskich, którego miesięczna rata spłaty wynosi ok. 2.200 złotych. Jako miesięczne dochody rodziny skarżący wskazał wynagrodzenia małżonki: z tytułu umowy o pracę w wysokości 3.968,80 złotych oraz z tytułu działalności gospodarczej w kwocie 500 złotych. Podał również, że córka z tytułu jednorazowej umowy zlecenia otrzymała w lipcu 2013 r. wynagrodzenie w wysokości 1.227 złotych brutto oraz poinformował, że miesięczne dochody rodziny są w całości wydatkowane na ratę kredytu hipotecznego oraz bieżące utrzymanie (w tym zakup leków).

Odmawiając uwzględnienia wniosku skarżącego Sąd I instancji stwierdził, że z dokumentów, jakie skarżący załączył, nie wynika, iż w jego przypadku zaistniały przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Skarżący i jego rodzina mają płynność finansową. Ponoszą wydatki związane z utrzymaniem domu, w tym z comiesięczną spłatą kredytu hipotecznego przekraczającego w skali miesiąca kwotę 2000 zł, a żona i córka skarżącego, z którymi prowadzi wspólnie gospodarstwo domowe, regularnie uiszczają koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Córka skarżącego do końca września 2013 r. uzyskała narastająco przychody w wysokości 38.881,30 złotych, natomiast jego żona z tytułu własnej działalności gospodarczej do końca września 2013 r. osiągnęła narastająco przychody w kwocie 66.167,40 złotych. Przy czym z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w 2012 r. małżonka skarżącego oraz jego córka uzyskały stosunkowo wysokie przychody - odpowiednio 115.533,80 zł i 94.004,98 zł. Do tego żona skarżącego w 2012 r. osiągnęła znaczny przychód z tytułu działalności wykonywanej osobiście (72.000 złotych), a nadto jest także zatrudniona w ramach stosunku pracy, za miesięcznym wynagrodzeniem w kwocie 4.110,54 złotych.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd I instancji ocenił, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż ocena sytuacji finansowej skarżącego w świetle przedstawionych przez niego dokumentów, pozwalała na przyjęcie, że jest on w stanie ponieść koszty sądowe, które w sprawie sprowadzają się do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 złotych.

W. K. zaskarżył opisane postanowienie w całości i wniósł o jego zmianę poprzez przyznanie mu prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości.

Skarżący podniósł, że na skutek stresu związanego m.in. z prowadzeniem sporu z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w S. bardzo podupadł na zdrowiu, pozostaje pod stałą opieką lekarską, został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy i nie jest w stanie podjąć zatrudnienia. Ponadto pozostaje na utrzymaniu małżonki i córki, których łączne dochody po odliczeniu miesięcznej raty kredytu hipotecznego, wydatków na utrzymanie oraz zakup leków nie są na tyle wysokie, by mógł on poczynić oszczędności. Skarżący zauważył również, że suma wpisów od skargi w każdej z jego 32 spraw wynosi 6.400 zł, co stanowi znaczne obciążenie dla budżetu domowego jego i jego rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przepis ten stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania, określonej w art. 199 p.p.s.a. Z ogólnej zasady wyrażonej w powołanym przepisie wynika, że każdy wnoszący sprawę do Sądu powinien liczyć się z koniecznością ponoszenia kosztów postępowania. Wymóg ten nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Przyznanie stronie prawa pomocy jako odstępstwo od powyższej zasady, stanowiące swoistą formę dofinansowania jej z budżetu państwa poprzez zapewnienie bezpłatnego udziału w postępowaniu sądowym, powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, w których zdobycie środków na pokrycie kosztów tego postępowania jest rzeczywiście niemożliwe.

Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów. Prawo pomocy jest przyznawane osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Ubiegający się o taką pomoc powinni poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które winny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość wpisu w kwocie 200 zł, jak i stan faktyczny sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w sprawie brak było podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony.

Skarżący sam przyznaje, że na bieżąco pokrywa koszty związane z utrzymaniem domu, a jego żona i córka regularnie uiszczają koszty prowadzenia działalności gospodarczej. Nadto wskazano, że obciążenie kredytowe rodziny skarżącego przekracza w skali miesiąca kwotę 2.000 złotych, przy czym skarżący nie sygnalizował ani trudności, ani zaległości w jego spłacie. Sam fakt udzielenia skarżącemu kredytu również może świadczyć o możliwościach płatniczych i nie stanowi przesłanki do zwolnienia od kosztów sądowych. Ponadto dysponowanie przez skarżącego posiadanym majątkiem, w tym także jego obciążanie w drodze zaciągania zobowiązań, jest indywidualną sprawą skarżącego i nie może skutkować przerzuceniem na Skarb Państwa ciężaru ponoszenia kosztów powstałych z tytułu prowadzonego postępowania sądowego. Spłata zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów bankowych nie może korzystać z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami publicznoprawnymi.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że dokumenty, na podstawie których referendarz sądowy wydał postanowienie, m.in. zeznania podatkowe skarżącego, a także jego żony i córki są za rok 2012, natomiast w 2013 roku sytuacja skarżącego i jego rodziny uległa znacznemu pogorszeniu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza brak w aktach sprawy dowodów na poparcie okoliczności, o których mowa w tym piśmie procesowym.

Naczelny Sąd Administracyjny wziął również pod uwagę, że skarżący jest zobowiązany do uiszczenia wpisów sądowych w innych sprawach. Jednak jak zostało niespornie ustalone - wobec pochodzących od skarżącego informacji na temat jego możliwości płatniczych - ocena rzeczywistej kondycji finansowej strony została dokonana prawidłowo przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. i nie pozwala na uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.