Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 1079/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Teza: 1.	Nie stanowi przesłanki do wymeldowania fakt korzystania z lokalu i pobytu w nim osób wbrew woli osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu.

2.	Zameldowanie jest czynnością rejestracyjną o charakterze deklaratoryjnym nie stwarzającym uprawnień do lokalu, natomiast jest kwestią pochodną od faktu stałego pobytu.

TEZY

1.	Nie stanowi przesłanki do wymeldowania fakt korzystania z lokalu i pobytu w nim osób wbrew woli osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu.

2.	Zameldowanie jest czynnością rejestracyjną o charakterze deklaratoryjnym nie stwarzającym uprawnień do lokalu, natomiast jest kwestią pochodną od faktu stałego pobytu.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi S.M.D. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego - oddala skargę.-


UZASADNIENIE

Skarżący S.M.D. wnioskiem z [...] czerwca 2005r. wystąpił do Wójta Gminy w D. Dużym o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego pod adresem P. [...] swojej żony W.D. oraz małoletniego S.P., urodzonego 31 sierpnia 2004r., syna W., którego biologicznym ojcem nie jest skarżący ( bezspornym jest, ze ojcostwo skarżącego wobec tego dziecka zostało zaprzeczone sądownie a późniejszym wyrokiem zostało ustalone ojcostwo innego mężczyzny wobec małoletniego).

Organ I instancji po przeprowadzeniu w sprawie oględzin w miejscu stałego pobytu oraz przesłuchaniu wnioskodawcy, jego żony i ich wspólnej córki A., decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. powołując się na art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o odmowie wymeldowania W.D. i jej syna S.P. z pobytu stałego we wsi P. [...] gm. D.D. Organ stwierdził bowiem, że nie została w sprawie spełniona przesłanka wymeldowania tj. opuszczenie miejsca pobytu stałego przez osoby mające być wymeldowanymi.

W odwołaniu od tej decyzji S.M.D. zarzucił, iż nie wzięte zostały w

sprawie pod uwagę podawane przez niego fakty. Zadaniem strony po zaprzeczeniu ojcostwa skarżącego wobec małoletniego S.P. powinno było nastąpić wymeldowanie dziecka

z urzędu, dla jego dobra, razem z matką.

Wojewoda P. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] października 2005r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy wskazał na treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i konieczność wykazania przesłanki wymeldowania w postaci opuszczenia lokalu ( trwałego i dobrowolnego), powtórzył za organem I instancji, że W.D. i małoletni S.P. nadal zamieszkują pod adresem stałego zameldowania , co uzasadniało odmowę wymeldowania tychże osób. Organ II instancji stwierdził przy tym, że kwestie związane z korzystaniem z lokalu i pobytem w nim osób wbrew woli osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu, przekraczają zakres spraw o wymeldowanie. Również w kwestii nadania dziecku nazwiska męża matki, nie będącego biologicznym ojcem dziecka, nie może wypowiadać się organ meldunkowy.

W skardze na tę decyzję wniesionej do sądu administracyjnego S.M.D. podniósł raz jeszcze argumenty przywołane w odwołaniu i wyprowadzając z faktu wykluczenia jego biologicznego ojcostwa wobec małoletniego S.P. – brak podstaw prawnych do zameldowania małoletniego w domu skarżącego oraz brak uzasadnienia do dalszego zameldowania w domu skarżącego jego żony, wniósł o orzeczenie o wymeldowaniu wskazanych osób zgodnie z wnioskiem.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i

dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Wyłączną zatem przesłanką

wymeldowania określonej osoby z oznaczonego lokalu jest fakt opuszczenia przez nią tego

lokalu.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu w/w przepisu jest

spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne ( vide: wyrok NSA z dnia

23 kwietnia 2001r. V S.A. 3169/00, LEX nr 50123).

W świetle powyższego przedmiotem postępowania administracyjnego było ustalenie czy

w niniejszej sprawie zaszły przesłanki uzasadniające wymeldowanie z pobytu stałego w lokalu

nr [...] położonym w miejscowości P. gmina D.D. W.D. i jej małoletniego syna S.P.

W ocenie Sądu Administracyjnego zarówno ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne organu II instancji w tej mierze są słuszne i zasługują na aprobatę.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy bezspornie bowiem wynika,

że W.D. i jej małoletni syn S.P. zamieszkują pod adresem P. [...] (dowód protokół z oględzin w miejscu stałego pobytu oraz protokoły z przesłuchania wnioskodawcy, jego żony i ich wspólnej córki A.). Fakt ten nie był kwestionowany przez żadną ze stron. Dlatego też w ocenie Sądu nie została spełniona jedyna i konieczna przesłanka wymeldowania.

Końcowo zauważyć należy, że nie stanowi przesłanki do wymeldowania fakt korzystania z lokalu i pobytu w nim osób wbrew woli osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu. Należy bowiem zauważyć że przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach

osobistych, zgodnie z którym niezbędną przesłanką do zameldowania było przedstawienie

uprawnień do przebywania w lokalu, w którym miało nastąpić zameldowanie utracił moc obowiązującą z dniem 19 czerwca 2002r., w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r., K20/01, stwierdzającego jego niezgodność z art. 52 ust.

1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W świetle powyższego orzeczenia należy wskazać, że aktualnie zameldowanie jest czynnością rejestracyjną o charakterze deklaratoryjnym nie stwarzającym uprawnień do lokalu, natomiast jest kwestią pochodną od faktu stałego pobytu. Oznacza to, że jeżeli W.D. i jej małoletni syn faktycznie mieszkają w lokalu nr [...] w miejscowości P., co jak wyżej wykazano pozostaje kwestią bezsporną w sprawie, to posiadanie tytułu prawnego do tego lokalu nie stanowi koniecznej przesłanki wymaganej przy ich zameldowaniu w tym lokalu. Tym samym brak takiego tytułu nie stanowi przesłanki wymeldowania.

Z tych też względów Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr. 153, poz.

1270 ze zm.).