Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 458/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-11-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka Jawna w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania w opłacie paliwowej w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W treści skargi skarżąca Spółka zamieściła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W jego uzasadnieniu wskazała na grożącą, niepowetowaną stratę, którą poniesie z uwagi na łączną sumę wszystkich obciążeń związanych z wydanymi przeciwko Spółce decyzjami (akcyza i opłata paliwowa). Suma ta jest znaczna, gdyż przekracza kilkaset tysięcy złotych. Dodatkowo dokonanie zabezpieczenia na majątku Spółki przyczyni się do podważenia jej wiarygodność w oczach kontrahentów. Okoliczność ta uniemożliwi wznowienie działalności i zdobycie środków na spłatę ewentualnego zadłużenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.).

Należy w tym miejscu zauważyć, że choć ocena czy w rozpoznawanej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej pozostaje w gestii sądu, to obowiązkiem strony skarżącej jest wskazanie okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za uwzględnieniem zgłoszonego żądania. Samo stwierdzenie, że zaskarżona decyzja przyczyni się do podważenia wiarygodności Spółki w oczach kontrahentów nie jest wystarczające, albowiem wniosek powinien zawierać motywy odnoszące się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest rzeczywiście uzasadnione (tak w postanowieniach NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468, z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie okoliczności takie nie zostały, zdaniem Sądu, podane. Za takie nie można bowiem uznać hipotetycznych zdarzeń, które choć posiadają pewien element prawdopodobieństwa, to w rzeczywistości nie mają jeszcze miejsca. Opierają się jedynie na hipotetycznym wnioskowaniu, które zakłada możliwość ich wystąpienia w przyszłości, podczas gdy wnioskodawca przedstawia je w sposób wskazujący na oczywistość ich wystąpienia. Powoływanie się na powyższe mogłoby odnieść skutek, gdyby wykazano, że okoliczności te są realne i mają miejsce w rzeczywistości. Jednakże zdarzenia hipotetyczne, posiadające nawet pewien stopień prawdopodobieństwa, nie mogą stanowić skutecznej przesłanki uwzględnienia złożonego wniosku. Dlatego też obawy strony jakoby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło przyczynić się do poniesienia straty, albowiem łączna suma wszystkich obciążeń (akcyza i opłata paliwowa) nałożonych na Spółkę przekracza kilkaset tysięcy złotych nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Podobnie jak twierdzenie jakoby zabezpieczenie tej kwoty na majątku Spółki uniemożliwiało zdobycie środków na jego spłatę. Należy bowiem w tym miejscu zauważyć, że działalność Spółki od [...] r. jest zawieszona (vide rubryka nr 7 KRS). Z informacji zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustalono, że Spółka aktualnie nie posiada żadnego majątku (vide: str. 11 decyzji). W tej sytuacji trudno przyjąć jakoby wykonanie zaskarżonej decyzji określającej przybliżoną kwotę zobowiązania oraz dokonującą jego zabezpieczenia, na podstawie art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613) mogło pociągnąć za sobą realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro konsekwencją wykonania tej decyzji nie jest pobór podatku, lecz zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Twierdzenie jakoby okoliczność ta wypełniała ustawowe przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może bowiem stanowić podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Podobnie jak twierdzenie jakoby okoliczności przemawiające za zastosowaniem art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. występowały w sprawie nie jest wystarczające. Sąd musi mieć bowiem o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 998/14, Lex nr 1500173). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem złożonego wniosku. Co istotne, również z analizy akt sprawy nie wynika, aby takie przesłanki występowały. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379). Dlatego przyjmuje się, że złożony wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami i dowodami. Wprawdzie w niniejszej sprawie dokumenty obrazujące sytuację finansową skarżącej Spółki zostały dołączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy, niemniej jednak należy zauważyć, że te nie są wystarczające, aby pozytywnie rozstrzygnąć wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanek przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 ustawy p.p.s.a., nie można bowiem utożsamiać z przesłankami, na podstawie, których sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.). Postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy a postępowanie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji to dwa odrębne postępowania, w których sąd rozstrzyga na podstawie innych przesłanek (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 605/10, LEX nr 742664 i z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 1783/08, LEX nr 573464). Dlatego też okoliczność, iż postanowieniem z dnia 7 lipca 2016 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącą Spółkę z każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej 100,00 zł nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Tym bardziej, że występowania rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona nie wykazała. A skoro nie uprawdopodobniła realnego niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, to trudno przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji je spowoduje. Wobec powyższego mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.