Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1056/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178,  art. 197  par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej na postanowienie referendarza sądowego z dnia 24 października 2016 r., I SA/Wr 1056/16, o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju smarowego postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 października 2016 r. referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca, zastępowana w sprawie przez doradcę podatkowego, wniosła w ustawowym terminie zażalenie na ww. postanowienie referendarza sądowego do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego Sądu. W treści zażalenia pełnomocnik wniósł o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie było niedopuszczalne.

Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od postanowień i zarządzeń, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., wydanych przez referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W myśl art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. referendarz sądowy wydaje na posiedzeniu niejawnym postanowienia o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Natomiast zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach 1-10 tego przepisu.

W świetle powołanej wyżej regulacji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie referendarza sądowego należało ocenić jako niedopuszczalne.

W istocie, wniesiony środek zaskarżenia zawiera wszelkie elementy, które pozwoliłyby zakwalifikować go jako sprzeciw na postanowienie referendarza. Niemniej jednak należy mieć na uwadze, iż tylko strona działająca samodzielnie przed sądami administracyjnymi ma prawo do uzyskania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.). Tymczasem przedmiotowe zażalenie zostało sporządzone i wniesione przez doradcę podatkowego, a więc przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy się spodziewać świadomego doboru właściwych środków zaskarżenia. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż zamiarem pełnomocnika było wniesienie zażalenia, o czym świadczy wyraźne oznaczenie tego środka zaskarżenia i zaadresowanie go do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – czyli w trybie przewidzianym dla zażaleń.

Powyższe stanowisko Sądu nie jest odosobnione. Należy zwrócić uwagę na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 stycznia 2015 r., II FZ 1813/14, z dnia 15 stycznia 2013 r., II GZ 510/12, z dnia 10 stycznia 2013 r., I FZ 565/12, z dnia 23 października 2009 r., I OZ 992/09, z dnia 14 stycznia 2014 r., II FZ 1450/13 (wszystkie dostępne w CBOSA).

W tym stanie rzeczy przedmiotowe zażalenie podlegało – na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. – odrzuceniu.