Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 280/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 187 par. 1 , art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 212 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w B. na rzecz skarżącego W. M. kwotę 3.075 zł (słownie: trzy tysiące siedemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2005 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił W. M. kwotę długu celnego, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu przywozu samochodu osobowego Seat [...], rok produkcji 1986. Organ stwierdził, że w odniesieniu do przedmiotowego pojazdu z mocy prawa 31 sierpnia 2002 r. powstał dług celny w przywozie.

Organ celny ustalił, że W. M. od kilku lat przebywa i pracuje

w Hiszpanii. Około 20 sierpnia 2002 r. przyjechał do Polski wyżej wymienionym samochodem. Dzień przed powrotem do Hiszpanii stwierdził, że w samochodzie tym awarii uległa pompa hamulcowa, której naprawa miała potrwać dwa tygodnie.

Z uwagi na pilny wyjazd do pracy pozostawił niesprawny samochód w kraju

i 31 sierpnia 2002 r. wyjechał do Hiszpanii innym środkiem transportu. Pozostawiony w Polsce pojazd został zabezpieczony przez organy ścigania.

Z uwagi na powyższe Naczelnik Urzędu Celnego w B. skierował do Sądu Rejonowego w B. akt oskarżenia przeciwko W. M. o to, że naruszył warunki odprawy celnej czasowej poprzez niedokonanie wywozu samochodu z Polski, tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 88 § 1 kks. Ostatecznie wyrokiem z 10 grudnia 2004 r.,. sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w B. uniewinnił oskarżonego W. M. od popełnienia zarzuconego mu czynu i na mocy art. 113 §1 kks w zw.

z art. 230 § 2 kpk zarządził na rzecz oskarżonego zwrot pojazdu wraz z kluczykiem i dokumentami. Następnie w piśmie z 4 lipca 2005 r. W. M. wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego w B. z prośbą o wyrażenie zgody na dokonanie powrotnego wywozu w/w samochodu do Hiszpanii. Pismem z 5 lipca 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego uwzględnił wniosek Strony i poinformował, jakie warunki należy spełnić w celu nadania towarowi przeznaczenia powrotnego wywozu, w szczególności złożenia wymaganego zgłoszenia celnego oraz złożenia zabezpieczenia majątkowego na poczet ciążących na towarze należności celnych

i podatkowych. W. M. nie podjął czynności zmierzających do nadania towarowi przeznaczenia celnego na powrotny wywóz towaru i w konsekwencji organ celny wydał wymienioną na wstępie decyzję.

Po rozpatrzeniu złożonego przez stronę odwołania, Dyrektor Izby Celnej

w B. decyzją z [...] grudnia 2005 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowy samochód nie został powrotnie wywieziony, ani też nie otrzymał nowego przeznaczenia celnego przed opuszczeniem przez stronę polskiego obszaru celnego. Organ odwoławczy podkreślił, że strona uzyskując zgodę na korzystanie z procedury odprawy czasowej, była zobowiązana do przestrzegania warunków tej procedury, w tym powrotnego wywozu towaru z chwilą opuszczenia polskiego obszaru celnego bądź zgłoszenia towaru celem nadania mu innego dopuszczalnego przeznaczenia celnego.

Po rozpoznaniu skargi od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z 6 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 57/06, uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że narusza ona podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, w szczególności zasadę zaufania do organów podatkowych (celnych), a także zasadę proporcjonalności działania organów administracji publicznej wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z powyższym orzeczeniem Sądu, Dyrektor Izby Celnej

w B. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] listopada 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z [...] kwietnia 2007 r., nr [...], stwierdził, że w stosunku do w/w samochodu osobowego z mocy prawa w związku z niewykonaniem obowiązków wynikających z procedury odprawy czasowej powstał dług celny w przywozie i określił kwotę cła oraz kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług należnych od przedmiotowego towaru w łącznej kwocie 21.931,30 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika Skarżącego, Dyrektor Izby Celnej w B., decyzją z [...] czerwca 2007 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności, jakie zaistniały w niniejszej sprawie, wskazują na naruszenie przez stronę warunku sformułowanego w § 130 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 8 marca 2001 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych, bowiem przedmiotowy samochód nie został powrotnie wywieziony, ani też nie otrzymał nowego przeznaczenia celnego przed opuszczeniem przez W. M. polskiego obszaru celnego. Organ podkreślił, że pozostawienie towaru na polskim obszarze celnym przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury odprawy czasoweji nie poinformowanie o tym organu celnego stanowi naruszenie warunków korzystania z tej procedury.

Dyrektor Izby Celnej w B. zwrócił też uwagę, że pismem z 4 lipca 2005 r. strona poinformowała organ celny o zamiarze dokonania powrotnego wywozu przedmiotowego samochodu. Pismem z 5 lipca 2005 r. organ celny wyraził natomiast zgodę na dokonanie powrotnego wywozu przedmiotowego samochodu, informując, iż w tym celu należy zgłosić się do Oddziału Celnego w B.

i złożyć zgłoszenie celne oraz złożyć zabezpieczenie majątkowe na poczet ciążących na towarze należności celnych i podatkowych. W związku z tym, iż towar będący przedmiotem postępowania był towarem niekrajowym powinien zostać zgłoszony do procedury tranzytu, zaś objęcie towaru tą procedurą następuje na wniosek zgłaszającego, poprzez złożenie zgłoszenia celnego (art. 60 § 1 Kodeksu celnego). Ponadto w piśmie tym organ celny poinformował stronę, iż w przypadku gdy towarowi nie zostanie nadane przeznaczenie celne, zostanie wydana decyzja określająca kwotę długu celnego i należności podatkowych, zaś w przypadku nie opłacenia tych należności kwoty te zostaną zrealizowane w sposób zastępczy poprzez sprzedaż towaru, a uzyskana kwota zostanie zarachowana na poczet ciążących należności. W związku z tym, że W. M. nie zakończył procedury odprawy czasowej, którą objęty był w/w samochód również poprzez nadanie towarowi innego dopuszczalnego przeznaczenia celnego, organ celny stwierdził powstanie z mocy prawa długu celnego w stosunki do w/w samochodu. Zdaniem organu odwoławczego powyższy stan faktyczny uzasadniał zastosowanie w niniejszej sprawie art. 212 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego stanowiącego, że z zastrzeżeniem art. 211, dług celny w przywozie powstaje w wypadku niewykonania obowiązku wynikającego z czasowego składowego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą ten towar został objęty.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej nie zasługuje na uwzględnienie argument,

że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w sposób oczywisty narusza zasadę proporcjonalności, zawartą w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W sprawie bezsprzecznie nastąpiło naruszenie warunków odprawy czasowej, bowiem pozostawienie samochodu na polskim obszarze celnym przez osobę uprawnioną do korzystania

z procedury i nie poinformowanie o tym organu celnego oraz nie nadanie towarowi dopuszczalnego przeznaczenia celnego stanowią uchybienia, które miały istotne znaczenie dla stosowania procedury celnej. Ponadto w ocenie organu celnego rozstrzygnięcie podjęte w sprawie jest zgodne z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej, bowiem podjęcie odmiennego rozstrzygnięcia stawiałoby Stronę w uprzywilejowanej pozycji względem podatników przestrzegających obowiązujące normy prawa.

W skardze skierowanej do tut. Sądu, działający w imieniu W. M. pełnomocnik, wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. poprzez umorzenie postępowania lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Rozstrzygnięciu organu odwoławczego zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, polegające na stwierdzeniu, że w odniesieniu do towaru w postaci samochodu osobowego SEAT [...] o wartości celnej 1.355 zł powstał dług celny w przywozie w kwocie 10.213 zł, a nadto iż towar ten jest obciążony kwotą 7519,20 zł z tytułu podatku akcyzowego,

a także kwotą 4199,10 zł z tytułu podatku VAT;

- art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mające wpływ

na wynik sprawy, a polegające na braku rozważenia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i wydaniu decyzji o wymiarze należności publicznoprawnych w łącznej kwocie 21.931,3 zł, w stosunku do towaru celnego o znikomej wartości, wbrew wytycznym sądu odwoławczego i zasadzie proporcjonalności pomiędzy stosowanymi przez organ celny środkami, a celem jaki miał być osiągnięty.

Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 441/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę stwierdził, że organy celne uwzględniły ocenę prawną wyrażoną w wyroku WSA w Białymstoku z 6 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 57/06 i nie uchybiły tym samym regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza również przepisów art. 121 Ordynacji podatkowej oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Sąd przywołując treść art. 212 Kodeksu celnego oraz § 130 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 8 marca 2001 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych (Dz. U. Nr 18, poz. 214 ze zm.) stwierdził, że z ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, iż skarżący nie dopełnił warunków procedury odprawy czasowej, co uzasadniało wydanie decyzji stwierdzającej powstanie w odniesieniu do przedmiotowego samochodu należności celnych i podatkowych. Oceniając prawidłowość określenia przez organy celne wysokości tych należności Sąd stwierdził, że nie naruszają one zasad proporcjonalności, sprawiedliwości społecznej i zaufania do organów wskazując, że ponownie rozpoznając sprawę organy celne odstąpiły od naliczenia stronie odsetek za zwłokę w kwocie 10.430,40 zł. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie stoi w sprzeczności z oceną prawną i zaleceniami Sądu zawartymi w wyroku z 6 grudnia 2006 r., jak też nie narusza art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, kwota należności celnych i podatkowych jest współmierna i proporcjonalna do celu, jakim było uregulowanie sytuacji prawnej pojazdu znajdującego się na terytorium RP, którego procedura odprawy czasowej nie została zakończona przez skarżącego. Powyższe nie daje też podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej.

Sąd wskazał, że w odniesieniu do przedmiotowego pojazdu miała zastosowanie stawka celna autonomiczna wynosząca 35 % wartości celnej towaru, nie mniej jednak niż 2.500 Euro i stawkę tę organ przyjął, jako możliwie najniższą podstawę do obliczenia długu celnego.

W. M. zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucił Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 p.p.s.a., naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego, to jest art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 212 Kodeksu celnego, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez przyjęcie, iż decyzja z 22 czerwca 2007 r., wymierzająca skarżącemu należności celne i podatkowe w kwocie łącznej 21.931,30 zł z tytułu długu celnego, jaki powstał w wyniku niedokonania przez niego obowiązku wynikającego z czasowego składowania towaru - samochodu o wartości rynkowej 4.050 zł - nie narusza zasady proporcjonalności, sprawiedliwości społecznej i zaufania do organów podatkowych, w sytuacji gdy w realiach niniejszej sprawy czynności podejmowane przez organy celne nie były współmierne do osiągnięcia celu, jakim było nadanie przedmiotowemu pojazdowi właściwego przeznaczenia celnego, bowiem skarżący nie miał faktycznej możliwości wywiązania się z obowiązków tej procedury, co powoduje, iż decyzja Dyrektora Urzędu Celnego narusza zasady państwa prawnego wyrażone w Konstytucji RP;

2) postępowania, to jest art. 151 oraz art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Urzędu Celnego, w sytuacji gdy organ ten naruszył zasady wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i nie wyjaśnił w sposób dokładny stanu faktycznego niniejszej sprawy poprzez niedostateczne uwzględnienie wytycznych zawartych w wyroku WSA w Białymstoku z 6 grudnia 2006 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 maja 2009 r. sygn. akt I GSK 652/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Białymstoku do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, iż Skarżący zasadnie zarzuca w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji akceptując stanowisko organów celnych nie zwrócił uwagi, że stan faktyczny sprawy nie został w sposób dokładny ustalony przez organy celne wskutek naruszenia zasady wszechstronnego rozważenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Odnosi się to przede wszystkim do zaakceptowanej przez Sąd I instancji oceny znaczenia w sprawie pisma z dnia 5 lipca 2005 r., w którym organ I instancji uwzględniając wniosek skarżącego wyraził zgodę na dokonanie powrotnego wywozu samochodu, a więc czynność, która realizowana jest w procedurze odprawy czasowej. Skarżący złożył powyższy wniosek po wydaniu przez Sąd Rejonowy w B. wyroku z dnia 10 grudnia 2004 r. sygn. akt [...], którym Sąd ten uniewinnił W. M. od zarzutu naruszenia warunków odprawy czasowej i zarządził na jego rzecz zwrot samochodu. Uniewinnienie skarżącego od tego zarzutu uzasadniało dokonanie oceny, czego Sąd I instancji nie uczynił, czy organy celne w sposób prawidłowy przyjęły, że skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z procedury odprawy czasowej w dniu 31 sierpnia 2002 r. i czy takie ustalenie jest zgodne z treścią art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i uwzględnia wytyczne, co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 6 grudnia 2006 r.

Organ celny wyrażając w piśmie z dnia 5 lipca 2005 r. zgodę na dokonanie przez skarżącego powrotnego wywiezienia samochodu w procedurze odprawy czasowej, wbrew wyraźnemu obowiązkowi wynikającemu z art. 147 § 1 Kodeksu celnego nie wyznaczył skarżącemu terminu, w którym samochód powinien zostać powrotnie wywieziony. Sąd I instancji nie wziął pod uwagę tej okoliczności i nie ocenił, czy w sytuacji gdy organ celny nie wyznaczył terminu powrotnego wywiezienia samochodu, w stanie faktycznym sprawy, zaistniały podstawy do przyjęcia, że skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego ze stosowania procedury odprawy czasowej i przyjęcia, że w przywozie samochodu powstał dług celny w rozumieniu art. 212 § 1 pkt 1 i § 2 Kodeksu celnego. Podzielając stanowisko organów celnych w kwestii zasadności zastosowania w sprawie art. 212 § 1 pkt 1 Kodeku celnego, Sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), nie rozważył także, czy w sprawie zachodzą przesłanki do przyjęcia, że dług celny nie powstał w świetle regulacji zawartych w art. 212 § 4 Kodeksu celnego oraz w § 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 1999 r. w sprawie określenia wypadków, w których nie powstaje dług celny (Dz. U. Nr 60, poz. 645 ze zm.).

Wskazane uchybienia w stosowaniu przez Sąd I instancji przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnia podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 151 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym wyroku stwierdził, że wyrok Sądu I instancji nie odpowiada prawu. Zdaniem NSA stan faktyczny sprawy nie został w sposób dokładny ustalony przez organy celne wskutek naruszenia zasady wszechstronnego rozważenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Podkreślił, że Skarżący został prawomocnie uniewinniony od zarzutu naruszenia warunków odprawy czasowej a zatem organy celne powinny ocenić, czy Skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z procedury odprawy czasowej w dniu 31 sierpnia 2002 r. i czy takie ustalenie jest zgodne z treścią art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i uwzględnia wytyczne, co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 6 grudnia 2006 r. NSA wskazał również, że Sąd I instancji nie ocenił, czy w sytuacji gdy organ celny nie wyznaczył terminu powrotnego wywiezienia samochodu, w stanie faktycznym sprawy, zaistniały podstawy do przyjęcia, że skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego ze stosowania procedury odprawy czasowej i przyjęcia, że w przywozie samochodu powstał dług celny w rozumieniu art. 212 § 1 pkt 1 i § 2 Kodeksu celnego.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Dyrektor Izby Celnej w B., wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności organy celne nie rozpatrzyły w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez co należy rozumieć nie tylko uwzględnienie wszystkich dowodów, ale również uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Pamiętać należy, że ustalenie stanu faktycznego wymaga zebrania informacji o faktach natomiast weryfikacja tych informacji następuje zazwyczaj przez przeprowadzenie dowodu. Organ podatkowy powinien mieć na uwadze płynącą z art. 187 Ordynacji podatkowej dyrektywę kierunkową nakazującą organom zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy dotyczący okoliczności, z którymi przepisy prawa wiążą skutki podatkowe. Pominięcie jakiegokolwiek dowodu może nasuwać wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego, jaki i trafności oceny dowodów zgromadzonych w sprawie.

W przedmiotowej sprawie, wskazać przede wszystkim należy, na co zwrócił uwagę NSA, iż organy celne w przeprowadzonym postępowaniu, nie dokonały oceny skutków wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia z [...] grudnia 2004 r.,. sygn. akt [...], zgodnie z którym Skarżący został uniewinniony od zarzutu naruszenia warunków odprawy celnej czasowej poprzez niedokonanie wywozu samochodu marki Seat [...] z Polski. Powyższa ocena jest niezbędna dla przyjęcia, czy Skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z procedury odprawy czasowej w dniu 31 sierpnia 2002 r., a w konsekwencji, czy istniały podstawy do nałożenia na niego należności celnych i podatkowych. Zważywszy na zakres kognicji sądu administracyjnego – badanie legalności zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym (art. 3 p.p.s.a.), powyższej okoliczności, na podstawie akt sprawy, nie mógł samodzielnie rozstrzygnąć sąd. Tym samym należy przyjąć, że przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie naruszało art. 122, art. 187§1 i art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa.

Odnosząc się do zarzutów skargi i mając jednocześnie na uwadze stanowisko NSA należało również stwierdzić, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Nie rozważanie przez organy celne podstawowej kwestii jaką było naruszenie (bądź też nie) przez Skarżącego warunków odprawy czasowej samochodu Seat [...] z pewnością stanowi naruszenie zasady proporcjonalności wypływającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z powyższą zasadą środki prawne wynikające z zastosowanych przepisów prawa powinny być odpowiednie do realizacji zamierzonego celu i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do osiągnięcia. Tym samym należało przyjąć, iż w powyższym zakresie zaskarżona decyzja nie uwzględnia oceny prawnej wyrażonej w wyroku tut. Sądu z dnia 6 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Bk 57/06.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy podatkowe powinny uwzględnić ocenę prawną zawartą w wyrokach NSA jak również WSA w Białymstoku. W szczególności powinny ocenić, czy w ramach przedmiotowej sprawy, w szczególności treści wyroku sądu karnego oraz pisma z dnia 5 lipca 2005 r. można przyjąć, że Skarżący nie wywiązał się z obowiązków odprawy czasowej samochodu osobowego Seat [...].

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów procesowych, w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o przepisy art. 152 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu, a o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205§2 tejże ustawy. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu adwokatowi i zwrocie niezbędnych wydatków, Sąd orzekł na podstawie art. 250 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 2 ust. 1-3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a", § 6 pkt 5 i § 19 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).