Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 5341/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Monika Kramek, Asesor WSA - Justyna Żurawska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie [...] w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. znak [...], 2) zasądza od [...] na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwanej dalej "Skarżącym", "Spółką" lub "Stroną") jest w sprawie niniejszej postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (zwanego dalej "Organem II instancji" lub "Prezesem PGW WP") z dnia 1 września znak KZT.70.245.2021 wydane w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. Podstawę prawną wskazanego postanowienia stanowił art. 124 § 1 i 2 oraz art. 144 w zw. z art. 122f § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735), zwanej dalej "k.p.a.".

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie sprawy:

Jak wskazał Organ II instancji, wnioskiem z dnia 26 maja 2021 r. Spółka zwróciła się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w [...] (zwanego dalej jako "Dyrektor RZGW", "Organ I instancji" lub "Organ regulacyjny") o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy prowadzonej przez Organ regulacyjny w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Zdaniem Spółki, Organ regulacyjny procedując w sprawie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków przekroczył termin o którym mowa w art. 24c ust. 2 lub 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Postanowieniem z dnia 5 lipca 2021 r. znak PO.RZT.70.111.2021.PH2, Dyrektor RZGW odmówił wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, prezentując przy tym tok postępowania, w tym aspekty merytoryczne sprawy, utrzymując, iż w sprawie nie doszło do przekroczenia terminu przewidzianego na wydanie decyzji z uwagi na okresy podlegające wyłączeniu na podstawie art. 35 § 5 k.p.a. Podstawę prawną postanowienia z dnia 5 lipca 2021 r. stanowił art. 122f ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 24f ust. 2, art. 27s ust. 1 oraz art. 27c ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2020 r., poz. 2028, t.j.), zwanej dalej "ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu".

Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 5 lipca 2021 r. wniosła Spółka.

Na skutek wniesionego zażalenia, zaskarżonym w tej sprawie postanowieniem z dnia 18 października 2021 r., Prezes PGW WP utrzymał w mocy postanowienie Organu I instancji z dnia 5 lipca 2021 r., uznając że rozstrzygnięcie odmawiające wydania zaświadczenia jest prawidłowe. W uzasadnieniu Organ II instancji stwierdził, że ogólnie rzecz ujmując od dnia złożenia pozbawionego wad formalnych wniosku, organ regulacyjny obowiązany jest wydać decyzję administracyjną zatwierdzającą, bądź odmawiającą zatwierdzenia taryfy. Kwestia ta nie jest jednak przedmiotem sporu. Sprawą sporną pozostają okoliczności w których ów termin podlega wstrzymaniu wskutek dokonywanych przez organ czynności w sprawie. Dalej Prezes PGW WP wyjaśnił, że zgodnie z art. 24f ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków organ regulacyjny nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3 tej ustawy, po upływie terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1. Skutkiem przekroczenia czterdziestopięciodniowego terminu jest z jednej strony brak możliwości wydania decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego, a z drugiej strony wejście w życie taryfy, po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie. W konsekwencji przekroczenia przez organ terminu ze ww. przepisu, stronie przysługuje prawo złożenia do organu wniosku o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. W niniejszej sprawie, zdaniem Organu II instancji, wniosek taki pozbawiony jest podstaw prawnych. Dalej Organ wskazał, że w postępowaniu taryfowym odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 35 § 5 k.p.a., wedle którego do odnośnego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W dalszej części uzasadnienia Prezes PGW WP szeroko przeanalizował kwestię charakteru terminu o którym mowa w art. 24c ust. 1 w zw. z art. 24f ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Wyjaśnił również, że w sprawie należy mieć przede wszystkim na uwadze fakt, iż dokumentacja nazwana przez Spółkę, jako rzekomo "taryfa" w rzeczywistości nią nie jest, co zostało stwierdzone na mocy decyzji Prezesa PGW WP z dnia 30 września 2021 r. znak: KZT.70.177.2021 wydanej w postępowaniu odwoławczym. Jak ustalono bowiem w procesie odwoławczym, przedłożony przez Spółkę projekt "taryfy" – jego treść ujęta w pkt 3 zatytułowanym taryfowe grupy odbiorców usług – w większości wskazanych w tymże punkcie projektu taryfy wyodrębnionych grup taryfowych w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę, w rzeczywistości nie stanowi grup taryfowych w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zdaniem organu przedłożony przez Spółkę dokument, w którym istotna część wyodrębnionych przez Spółkę grup odbiorców (odnośnie zaopatrzenia w wodę) w istocie nie ma statusu taryfowych grup odbiorców usług, a powyższe ma przełożenie na ceny i stawki opłat jakie miałyby być stosowane na podstawie dokumentu określanego przez Spółkę mianem taryfy. Prawidłowo bowiem opracowana taryfa winna być skonstruowana zgodnie z przepisami powołanego rozporządzenia taryfowego i zawierać obligatoryjne elementy, tj. taryfowe grupy odbiorców usług, co wyraźnie wskazuje § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia taryfowego. Przekładając natomiast powyższe na aspekt biegu terminu czterdziestopięciodniowego, Organ II instancji wskazał, że dopiero po uzupełnieniu omówionego braku mielibyśmy do czynienia z przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie, czyli taryfą. Wówczas to możliwa byłaby ocena, analiza i weryfikacja projektu taryfy zgodnie z art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków dla rozstrzygania w przedmiocie zatwierdzenia taryfy na podstawie art. 24f ust. 2 tej ustawy bądź odmowy zatwierdzenia taryfy na podstawie art. 24f ust. 3 omawianej ustawy.

Skargę na powyższe postanowienie wywiodła wymieniona na wstępie Spółka, zaskarżając ten akt w całości i domagając się jego uchylenia w całości i uchylenia poprzedzającego je postanowienia Organu regulacyjnego z dnia 5 lipca 2021 r., zobowiązania Organu regulacyjnego do wydania w terminie 14 dni zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy zatwierdzenia taryfy wodociągowo-kanalizacyjnej z wniosku Spółki z dnia 15 lutego 2021 r. na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz orzeczenia o kosztach postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 24b ust. 2 oraz ust. 4-6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2028) w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dokumentacja wniesiona przez Skarżącego do Dyrektora RZGW w dniu 15 lutego 2021 r. w sprawie o sygn. akt PO.RZT.70.111.2021 nie może zostać uznana za wniosek o zatwierdzenie taryfy wodociągowo-kanalizacyjnej,

b) art. 24b ust. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w zw. z art. 14 § 1a oraz 1d k.p.a. poprzez ich błędną interpretację polegającą na uznaniu za brak formalny nieopatrzenie przez Skarżącego pojedynczych stron dokumentów finansowych parafami, wobec faktycznego opatrzenia tych dokumentów podpisami elektronicznymi,

c) art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia terminu na rozpatrzenie wniosku o zatwierdzenie taryfy wodociągowo-kanalizacyjnej,

d) art. 24f ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w zw. z art. 122a § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie doszło do milczącego załatwienia sprawy;

2. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7, art. 8 k.p.a. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez niewywiązanie się przez organy obu instancji z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie przez Organ II instancji całości zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, przede wszystkim w zakresie przekroczenia przez Organ regulacyjny czterdziestopięciodniowego terminu na rozpatrzenie sprawy, wskazanego w art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków,

b) art. 7a w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie przez Organ zasady rozstrzygania na korzyść Strony wątpliwości co do treści normy prawnej, w zakresie możliwości milczącego załatwienia sprawy z wniosku o zatwierdzenie przez organ regulacyjny taryfy wodociągowo-kanalizacyjnej, w wyniku czego Organy naruszyły zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

c) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 i § 4 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. przez nieodniesienie się przez Organ w treści skarżonego postanowienia do zarzutów Skarżącego dotyczących przekroczenia terminu czterdziestopięciodniowego wskazanego w art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, bezpodstawnego wezwania Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych oraz zarzutów Skarżącego dotyczących naruszenia przez Dyrektora RZGW przepisów postępowania administracyjnego, a tym samym naruszenie zasady przekonywania,

d) art. 35 § 5 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., art. 79a k.p.a. oraz art. 122d § 1 k.p.a., przez błędne przyjęcie przez Organ regulacyjny, że bieg terminu na rozpatrzenie sprawy w niniejszej sprawie należało rozpocząć od dnia następnego po wpłynięciu pisma uzupełniającego wniosek, to jest od dnia 19 marca 2021 r. oraz błędnym przyjęciu, że okres, w którym Skarżącemu wyznaczono termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, tj. od dnia 21 maja 2021r. do dnia 28 maja 2021 r. stanowi okres podlegający wyłączeniu z czasu efektywnego postępowania, w związku ze stosowaniem w niniejszej sprawie przepisów o milczącym załatwieniu sprawy,

e) art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 14 § 1a oraz 1d k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w wezwaniu Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych – złożenia dokumentów finansowych opatrzonych na każdej stronie parafami, pomimo iż przepisy prawa nie nakładały na Skarżącego takiego obowiązku – wskazane dokumenty zostały opatrzone podpisami elektronicznymi,

f) art. 122f § 1 k.p.a. w zw. z art. 24f ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w zw. z art. 122a § 1 k.p.a. przez odmówienie wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy z wniosku Spółki z dnia 20 kwietnia 2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie miasta [...] na okres 3 lat,

g) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 144 k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w utrzymaniu w mocy postanowienia Dyrektora RZGW zaskarżonego zażaleniem Skarżącego oraz niewydanie przez Organ II instancji postanowienia w przedmiocie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy z wniosku o zatwierdzenie taryfy wodociągowo-kanalizacyjnej.

W uzasadnieniu skargi Spółka szeroko odniosła się do podniesionych zarzutów. Wskazała m.in. że wadliwe jest stanowisko organów prowadzące do konkluzji, iż w sprawie nie doszło do przekroczenia terminu 45 dni, przewidzianych przez ustawodawcę na rozpatrzenie sprawy. Podniosła także, że kwestia merytorycznej prawidłowości przedłożonej do zatwierdzenia taryfy nie wpływa na ustawowy bieg terminu przewidzianego do załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Prezes PGW WP wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w sytuacji nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części – art. 151 p.p.s.a.

W sprawie niniejszej sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie narusza przede wszystkim przepisy art. 11 k.p.a., art. 107 § 3 i art. 124 § 2 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co trafnie podniesione w skardze. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosowane są do postępowania przed organem regulacyjnym na podstawie art. 27c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Stosownie do treści art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2:

1) ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z:

a) przepisami ustawy,

b) przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne;

2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen.

Zatwierdzona taryfa oraz tymczasowa taryfa wchodzą w życie po upływie 7dni od dnia ogłoszenia, o którym mowa w art. 24e ust. 1, tj. od dnia ogłoszenia na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (art. 24f ust. 1 w zw. z art. 24e ust. 1 ustawy). Zaś w sytuacji, gdy organ regulacyjny nie wyda decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, a więc zatwierdzającej taryfę lub odmawiającej zatwierdzenia taryfy i nakładającej obowiązek, w terminie, o którym mowa w art. 24c ust. 1 – tj. w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, taryfa wchodzi w życie po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie. Na takie rozwiązanie wprost wskazuje przepis art. 24f ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Z powyższego wynika zatem, że art. 24c ust. 1 ww. ustawy stanowi lex specialis względem przepisów k.p.a. określających ogólne terminy do załatwiania spraw. Jest to termin ustawowy, a w związku z tym nie może być on ani przekroczony, ani przedłużony czy skrócony. Zgodnie z art. 24f ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, organ regulacyjny nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, po upływie terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1. Skutkiem przekroczenia okresu 45 dni jest z jednej strony brak możliwości wydania decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego, a z drugiej strony wejście w życie taryfy, po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie (por.: wyrok NSA z 16.04.2020 r. I GSK 514/20, LEX nr 3009380).

Zgodnie z art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków termin 45 dni do załatwienia wniosku taryfowego rozpoczyna swój bieg od momentu początkowego wskazanego w ustawie, a więc od dnia otrzymania wniosku taryfowego przez organ. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 kwietnia 2020 r. I GSK 514/20, nie oznacza to jednak, że ostateczny termin załatwienia sprawy musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Niewątpliwe wniosek strony powinien odpowiadać określonym prawem wymogom, co z kolei zobowiązuje organ do badania każdego wniosku czy spełnia on wymogi formalne. Jeżeli organ stwierdzi braki formalne wniosku (żądania), to wówczas, w zależności od wagi tych braków, albo podanie pozostawia bez rozpoznania, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych (art. 64 § 1 k.p.a.), czy też, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, wzywa wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w przypadku usunięcia braków podania w wyznaczonym terminie – datą wszczęcia postępowania jest dzień złożenia wniosku, co jednak nie musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Ten bowiem należy liczyć od dnia złożenia kompletnego wniosku (zob. wyrok NSA z 5.10.2022 r. I GSK 1581/22). Nadto, przy obliczaniu czy został zachowany termin do załatwienia sprawy należy uwzględnić również okresy podlegające wyłączeniu, na podstawie art. 35 § 5 k.p.a., ponieważ wyznaczony przez ustawodawcę czas dla dokonania danej czynności procesowej, to czas efektywny, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę. Powyższe stanowisko Sąd orzekający w sprawie podziela.

Uwagi powyższe zostały uczynione, gdyż przedmiotem oceny w sprawie jest postanowienie Prezesa PGW WP z dnia 18 października 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Organu regulacyjnego z dnia 5 lipca 2021 r. o odmowie wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy z wniosku Spółki w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie miasta [...] na okres 3 lat. Przy czym zauważyć należy, że poza sporem jest, iż sprawa wejścia taryfy w życie w trybie art. 24f ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków jest sprawą załatwianą milcząco. Zgodnie z art. 122a § 1 k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Tym przepisem szczególnym jest – jak już wyżej wskazano – art. 24f ust. 2 ww. ustawy (por. wyrok WSA w Warszawie z 3.03.2022 r. V SA/Wa 4287/21).

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Spółka złożyła wniosek o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie miasta [...] na okres 3 lat. Zdaniem Spółki, w terminie wskazanym w art. 24c ust. 1 powyższej ustawy organ regulacyjny nie wydał decyzji zatwierdzającej taryfę lub odmawiającej zatwierdzenia taryfy i nakładającej obowiązek, w związku z tym zastosowanie w sprawie znajduje przepis art. 24f ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Stąd żądanie Spółki wydania przez organ zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. A zatem rolą organów było przeanalizowanie sprawy pod kątem zaistnienia sytuacji z art. 24f ust. 2 w zw. z art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Lektura treści zaskarżonego postanowienia wskazuje, że Organ II instancji w ogóle nie przeanalizował kluczowych okoliczności istotnych z punktu widzenia wydanego rozstrzygnięcia, na co wskazuje ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Organ II instancji szeroko omówił kwestię problematyki terminów w prawie administracyjnych, jednakże tych teoretycznych rozważań nie odniósł do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Nie ustalił bowiem początkowego biegu terminu 45 dni o którym mowa w art. 24c ust. 1, tj. "dnia otrzymania wniosku", nie wskazał także jakie okresy podlegają, jego zdaniem, wyłączeniu na podstawie art. 35 § 5 k.p.a. W tej sytuacji zaskarżone postanowienie wymyka się kontroli Sądu. Nie sposób bowiem ocenić prawidłowości wydanego postanowienia. Przy czym ewentualna negatywna ocena, weryfikacja lub analiza o których mowa w ust. 1 art. 24c ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie świadczą o tym, że dany dokument taryfą nie jest, a jedynie mogą stanowić ewentualną podstawę do wydania decyzji o której mowa w art. 24c ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu, tj. decyzji odmownej. Nadto, decyzja ta musi być wydana w terminie o którym mowa w art. 24c ust. 1 powyższej ustawy.

W ocenie Sądu taką samą wadą dotknięte jest postanowienie Organu regulacyjnego. Wprawdzie w jego treści Organ ten wskazał, iż kompletny wniosek wpłynął w dniu 18 marca 2021 r. Jednakże z dalszej części uzasadnienia nie sposób wywieść jakie okresy podlegały w sprawie wyłączeniu. Zaś – jak wynika z akt sprawy – decyzja przez Organ regulacyjny została wydana w dniu 2 czerwca 2021 r. Konkluzja Organu regulacyjnego, że efektywny czas postępowania był krótszy aniżeli 45 dni, jawi się jako gołosłowna.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżone postanowienie jak i postanowienie Organu I instancji naruszają art. 11 k.p.a. i art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie ww. przepisów stanowi samodzielną podstawę do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zadaniem uzasadnienia postanowienia jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część postanowienia. Uzasadnienie o odmowie wydania zaświadczenia winno zawierać prawidłowo uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodne z art. 107 § 3 k.p.a.

Nadto zwrócić należy uwagę na rozbieżność w postanowieniach organów, a mianowicie Organ I instancji procedował – jak wskazuje – na skutek wniosku Strony z dnia 20 kwietnia 2021 r., natomiast Organ II instancji wskazał na wniosek Strony z dnia 26 maja 2021 r. Dla porządku wskazać także należy, że akta administracyjne sprawy winny być kompletne. W postanowieniu z dnia 5 lipca 2021 r. Organ regulacyjny odwołuje się do wcześniej wydanych postanowień w przedmiocie wniosku Strony, tj. postanowienia pierwszoinstancyjnego z dnia 29 kwietnia 2021 r. i uchylającego go postanowienia Organu II instancji z dnia 23 czerwca 2021 r., jednakże postanowień tych brak jest w aktach sprawy. Brak jest także decyzji z dnia 30 września 2021 r. do której odwołuje się Organ II instancji.

Ponownie rozpatrując wniosek Strony, Organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i podejmie rozstrzygnięcie, właściwie je uzasadniając. Uzasadnienie postanowienia powinno wyjaśniać, w sposób czytelny i możliwy do weryfikacji w oparciu o zebrany materiał dowodowy, podjęte rozstrzygnięcie. Uzupełni także akta administracyjne sprawy.

Mając zaś na uwadze procesową przyczynę uchylenia obydwu wydanych w sprawie postanowień, za przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Z przyczyn jak wyżej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w powiązaniu z art. 11 k.p.a., art. 124 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a., orzeczono jak w sentencji wyroku o uchyleniu zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia Organu I instancji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł.