Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1831/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz J. S. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga J. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2018 r. (data wpływu do organu – [...] lutego 2018 r.) J. S. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący), zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: Minister, organ) o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708 ze zm., zwana dalej: ustawa zaopatrzeniowa).

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wnioskodawca opisał przebieg swojej służby wskazując m. in., że rozpoczął ją po zakończeniu zasadniczej służby wojskowej, w dniu [...] października 1978 r. w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w B., gdzie zajmował niższe stanowiska w ogniwie patrolowym. W okresie od dnia [...] listopada 1987 r. do dnia [...] stycznia 1990 r. (służba uznana za pełnioną przez niego na rzecz totalitarnego państwa) pełnił służbę w organach Służby Bezpieczeństwa, gdzie wykonywał obowiązki głównie kierowcy, nie angażując się osobowo w formy pracy operacyjnej. Wskazał też, że w 1990 r. został przeniesiony do Policji, w której to pełnił służbę do czasu przejścia na emeryturę w 1999 r. Wnioskodawca podniósł, że wykonywał swoje obowiązki służbowe z poświęceniem, za co kilkukrotnie został nagrodzony. Podkreślił też, że wielokrotnie realizował czynności związane z konwojowaniem osób niebezpiecznych, a w trakcie jego służby nigdy nie doszło do wydarzeń nadzwyczajnych.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Minister, działając na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, orzekł o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

W uzasadnieniu podjętej decyzji Minister wskazał, że jak wynika z akt sprawy skarżący został zwolniony ze służby w Komendzie Powiatowej Policji w W. w dniu [...] maja 1999 r. i ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i art. 22a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze.

Podał, iż z pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwany dalej: IPN), tj. informacji o przebiegu służby wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] listopada 1987 r. do dnia 31 stycznia 1990 r., tj. 2 lata i 3 miesiące. Całkowity okres służby wnioskodawcy wynosi 20 lat, 7 miesięcy i 21 dni.

Wyjaśnił, iż z kopii akt osobowych sygn. [...] przekazanych przez IPN wynika, że skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby, po dniu 12 września 1989 r. Z przekazanej w piśmie z [...] sierpnia 2018 r. (znak [...]) przez Komendanta Głównego Policji informacji dotyczącej przebiegu służby skarżącego wynika, że po dniu 12 września 1989 r. wnioskodawca

rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Dwukrotnie przyznano mu zwiększony dodatek służbowy do uposażenia, awansowano go na kolejne stopnie służbowe, jak również pozytywnie opiniowano. Wnioskodawca nie był karany dyscyplinarnie ani nie były prowadzone wobec niego żadne postępowania karne lub karno-skarbowe. Brak jest również dokumentów odnoszących się do czynności służbowych, w trakcie

których wystąpiło zagrożenie życia lub zdrowia.

Następnie organ powołał art. 8a ustawy zaopatrzeniowej podkreślając, że nakłada on nań obowiązek weryfikacji spełnienia przez stronę wskazanych w ww. przepisie dwóch przesłanek formalnych. Powyższe przesłanki są nieostre, co oznacza, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego.

Następnie organ przeanalizował przesłanki formalne tj.: "krótkotrwałość" , "rzetelność wykonywania zadań i obowiązków" po dniu 12 września 1989 r. "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" oraz "szczególnie uzasadnionego przypadku". Organ stwierdził, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia nie wystarcza do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne. Podkreślił także, że wykonywanie obowiązków służbowych w sposób rzetelny i z najwyższym zaangażowaniem nie świadczy jeszcze o zaistnieniu przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", bowiem z istoty każdej służby wynika powinność funkcjonariusza do realizowania powierzonych mu zadań z najwyższą starannością. Także fakt otrzymywania przez stronę awansów, wyróżnień czy też innych gratyfikacji z tytułu pełnienia służby nie przesądza, iż w danej sprawie warunek ten został spełniony.

Zdaniem organu skoro całkowity okres służby wnioskodawcy wynosi 20 lat, 7 miesięcy i 21 dni, to okres jego służby pełnionej na rzecz totalitarnego państwa przez okres 2 lat i 3 miesięcy (od [...] listopada 1987 r. do 31 stycznia 1990 r.), stanowi około 10% całego okresu służby. Przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały.

Stwierdził następnie, że według opinii Komendanta Głównego Policji ww. skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji, a dokumenty zgromadzone w sprawie nie zawierają treści, które mogłyby podawać w wątpliwość rzetelność jego służby. Jakkolwiek w otrzymanej dokumentacji wskazano, iż brak jest dowodów, aby służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia, to powyższe nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka stypizowana w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, bowiem, zwrot "szczególnie z narażeniem życia i zdrowia" jest dodatkowym czynnikiem, który wpływa na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza.

Wskazał także, że wnikliwa analiza kompletnych akt osobowych skarżącego otrzymanych z IPN pozwala na domniemanie, iż utożsamiał się on z ustrojem

totalitarnym, co nie pozostaje bez znaczenia w kontekście dokonywania przez organ oceny czy sprawa wnioskodawcy stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, umożliwiający zastosowanie wobec niego ww. przepisu. Z akt sprawy wynika bowiem, że służba wnioskodawcy w Służbie Bezpieczeństwa była efektem jego inicjatywy potwierdzonej w [...], w której na str. [...] w poz. [...]. wskazano, że: " (...)Sam się zgłosił (...)" do ww. służby. Dodatkowo w tej samej ankiecie na str. [...] poz. [...] wnioskodawca wskazał, że: [...].

Zdaniem Ministra rozpoczęcie przez skarżącego służby w SB nie było efektem odgórnego przeniesienia służbowego, lecz chęcią podjęcia jej przez samego zainteresowanego. Taka postawa wnioskodawcy była zindywidualizowanym zaangażowaniem się w działalność typowo charakteryzującą ustrój państwa totalitarnego. Ponadto skoro służbę na rzecz totalitarnego państwa skarżący pełnił przez ponad dwa lata, to z całą pewnością mógł dokładnie zaznajomić się ze specyfiką realizowanych przez niego zadań oraz ich charakterem. Pracę w strukturze Służby Bezpieczeństwa wnioskodawca rozpoczął w sposób świadomy, a później nie podjął żadnych działań mających na celu usunięcie go z etatu w SB, lecz kontynuował karierę zawodową w charakterze funkcjonariusza, aż do momentu likwidacji i transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. Pozostając zatem na etacie był częścią ww. formacji, z czego czerpał określone, wymierne korzyści. Jednocześnie w dokumentacji IPN znajduje się informacja, że wnioskodawca był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej od 1977 r., która była masową partią kierującą autorytarnym państwem i centralnie zarządzaną, zbiurokratyzowaną gospodarką; partią dążącą do kontrolowania wszelkich przejawów życia społecznego. Przedmiotowe członkostwo nie było zindywidualizowanym zaangażowaniem się w działalność typowo charakteryzującą ustrój państwa totalitarnego. Skoro wnioskodawca potwierdzał przynależność do PZPR to niewątpliwie identyfikował się z realizowanymi przez ten

ustrój zadaniami i funkcjami, zaś jego aktywność zawodowa nie ograniczała się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w aparacie organizacyjnym państwa totalitarnego. Zatem skarżący nie spełnia przesłanki stypizowanej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.

Minister uznał również, że całokształt służby wnioskodawcy, a w szczególności jej charakter przed dniem 31 lipca 1990 r., typowy dla ustroju państwa totalitarnego powoduje, że przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy.

W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego - art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwana dalej: k.p.a.) poprzez nieprzeprowadzanie przez organ w sposób wszechstronny i wnikliwy postępowania, w szczególności poprzez nieprzyjęcie, że skarżący spełnił kryterium krótkotrwałości służby przed 31 stycznia 1990 r. oraz pominięcie istotnych okoliczności dotyczących przebiegu jego służby;

2. przepisów prawa materialnego - art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej poprzez uznanie, że służba przez okres 2 lat i 3 miesięcy w rozumieniu art. 13b tej ustawy nie miała przymiotu krótkotrwałości oraz, że skarżący nie wypełnił przesłanki rzetelności wykonywania zadań i obowiązków po 1 listopada 1987 r. w szczególności z narażeniem życia i zdrowia.

W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia skarżący szczegółowo omówił ww. zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z tą jaką prezentował w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a, art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Wskazane przesłanki powinny być spełnione łącznie i uprawdopodobnione.

Zgodnie z art. 11 powołanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W świetle przywołanej wyżej treści art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, decyzja o wyłączeniu zastosowania ograniczeń przewidzianych w art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i zarazem uznaniowy co powoduje, że organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, zaś decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego winna spełniać wymogi dalej idące niż ma to miejsce w odniesieniu do decyzji związanej. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Powinno z niego wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 491/09 i z 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 2006/10, publik. cbois). Kontrola decyzji uznaniowej przez Sąd sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie wydana w postępowaniu administracyjnym decyzja podjęta została bez wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, zaś przesłanki zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej zostały omówione bez odniesienia do konkretnego przypadku skarżącego, mimo iż w każdej decyzji administracyjnej organ powinien sporządzić wyczerpujące i adekwatne do okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadnienie decyzji, spełniające kryteria art. 7, 77 §. 1, art. 80 oraz 107 § 3, wobec art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie – zdaniem Sądu – miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

Organ administracji trafnie scharakteryzował uwarunkowania formalne sprawy, w tym przywołał treść stosownych regulacji normatywnych oraz właściwy sposób ich rozumienia, według zasad wykładni językowej. W szczególności wyjaśnił, jak należy określać ramy dla zastosowania wyjątku, przewidzianego w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Sąd stwierdza jednak, że organ nie odniósł prawidłowo tych rozważań do konkretnego przypadku skarżącego, który służbę na rzecz państwa totalitarnego pełnił przez krótki czas, stanowiący zaledwie 10% jego całkowitego okresu służby.

Nieprzekonujące jest twierdzenie organu, iż służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, która trwała zaledwie przez okres 2 lat i 3 miesięcy, nie była krótkotrwała. Sąd oceny tej nie podziela. Biorąc pod uwagę długość okresu służby skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej przede wszystkim w ujęciu proporcjonalnym, tj. w porównaniu do całego okresu służby skarżącego wynoszącego 20 lat, 7 miesięcy i 21 dni, przyjąć należało, że służba przez okres 2 lat i 3 miesiące była służbą krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Podkreślenia wymaga, na co także organ zwracał uwagę, że każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie. Jako krótkotrwała może być rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu stosunkowo krótko. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Okres około 10% całego okresu pełnienia służby nie stanowi w tej sprawie trwałego okresu i winien być traktowany jak okres krótkotrwały. Organ naruszył zatem art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.

Ustawodawca wymaga też, aby osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy zaopatrzeniowej rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r., wskazuje przy tym, że to rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia. Minister w sprawie niniejszej nie kwestionował, że skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki po 12 września 1989 r. Organ powołał się w tym zakresie na pismo Komendanta Głównego Policji. Jednocześnie jednak Minister stwierdził, że brak jest dowodów, aby służba pełniona była z narażeniem zdrowia i życia.

W zakresie oceny przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" organ wskazał, że skarżący utożsamiał się z ustrojem totalitarnym, o czym świadczyć ma fakt podjęcia przez niego z jego własnej inicjatywy służby w SB oraz przynależność skarżącego do partii PZPR. Wywiódł też, że przez okres tej służby na rzecz totalitarnego państwa – ponad dwa lata, skarżący zaznajomił się ze specyfiką realizowanych przez niego zadań oraz ich charakterem. Nie podjął żadnych działań by odejść i pozostawał w niej do momentu likwidacji. Pozostając zatem na etacie, wnioskodawca był częścią ww. formacji, z czego czerpał określone, wymierne korzyści. W tych wszystkich rozważaniach organu zabrakło jednak konkluzji, w jaki sposób zatrudnienie na stanowisku kierowcy przekładało się na realizowanie zadań przypisanych SB. Zatem także w tym kontekście organ odstąpił od zindywidualizowanej oceny służby skarżącego.

Zdaniem Sądu podnoszona przez organ okoliczność członkostwa w partii PZPR oraz "identyfikowanie się" z ustrojem PRL nie jest dla takiej oceny właściwa. Podkreślić także trzeba, że w czasie pełnienia służby w okresie od 1 listopada 1987 r. do 31 stycznia 1990 r.- która w świetle regulacji ustawowych traktowana jest jako służba na rzecz państwa totalitarnego, skarżący był zatrudniony jako kierowca.

By właściwie ocenić "przesłankę szczególnie uzasadnionego przypadku" w sprawie wnioskodawcy organ winien więc zbadać, czy w okresie służby pełnionej na rzecz totalitarnego państwa, a więc w okresie 1 listopada 1987 r. do 31 stycznia 1990 r. skarżący realizował zadania charakteryzujące totalitarny ustrój, czy też zwykłe, standardowe działania podejmowane w służbie publicznej, tj. na rzecz państwa jako takiego w ramach służby publicznej, czy może po prostu zadania związane z pracą na stanowisku kierowcy. Z przepisu art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej wyraźnie wynika, że warunek "szczególnie uzasadnionego przypadku: ustawodawca powiązał z przesłanką krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. i rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. Ustalenia organu dotyczące tego, że skarżący był członkiem partii PZPR oraz złożył wniosek o przyjęcie do pracy w SB i był zatrudniony na stanowisku kierowcy, nie mogą zastąpić właściwych ustaleń dotyczących oceny pełnionej przez wnioskodawcę służby, tj. czy realizował on zadania charakteryzujące totalitarny ustrój, czy też zwykłe, standardowe działania podejmowane w służbie publicznej, tj. na rzecz państwa jako takiego w ramach służby publicznej.

W świetle powyższego nie można uznać, aby organ w sposób należyty rozważył, czy sytuacja skarżącego odpowiada określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 przesłance "krótkotrwałej służby" oraz "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. W istocie organ nie ocenił przebiegu służby skarżącego w sposób zindywidualizowany, zgodnie z przesłankami wynikającymi z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej.

Pominięcie przez Ministra wskazanych okoliczności wzbudziło wątpliwości Sądu co do kryteriów, jakimi kierował się organ podczas rozpatrywania sprawy skarżącego, dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. Sprawa skarżącego musi być zatem ponownie wnikliwie rozważona przez organ administracji, a wyniki tych analiz muszą znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji.

Rozpatrując ponownie sprawę z wniosku skarżącego o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu oraz przyjmie, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, w tym przesłanka krótkotrwałości służby. Organ weźmie również pod uwagę, że nie dopełniając obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. naraża się na zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego, a w konsekwencji arbitralności i dowolności wydanej decyzji.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) w sprawie opłat za czynności radców prawnych.