Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 812/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 6, art. 58 § 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 6 ust. 1 i ust. 2, art. 20 ust. 1,
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/Rz 812 /15 P O S T A N O W I E N I E Dnia 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K. M. i Z. M. na uchwałę Rady Gminy w Radomyślu nad Sanem z dnia 10 września 2014 r. nr XXXIV/308/2014 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - postanawia – odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr XXXVI/308/14 z dnia 10 września 2014 r. Rada Gminy Radomyśl nad Sanem przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Niwka" terenu położonego w obrębie ewidencyjnym Radomyśl nad Sanem, obejmujący około 15 ha w północnej części wsi Radomyśl nad Sanem.

Jak wynika z uzasadnienia uchwały bezpośrednim powodem uchwalenia planu była konieczność ochrony jakości wód gminnego ujęcia wody pitnej wobec rosnącej tendencji do rozpraszania zabudowy, poprzez zagospodarowanie terenu, położonego także na obszarze Natura 2000, w sposób zapewniający pogodzenie ochrony wartości przyrodniczych z walorami ekonomicznymi, z uwzględnieniem istniejącego zagospodarowania o charakterze sportowo-rekreacyjnym. Zakres przestrzenny objął teren gminnego ujęcia i stacji uzdatniania wody pitnej oraz część obszaru objętego strefą ochrony pośredniej zewnętrznej ujęcia wody pitnej położonego pomiędzy terenem lasów a osiedlem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej "Armii Krajowej" oraz ternem objętym planem miejscowym "Półanki". W granicach planu ustalono tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, oznaczone symbolami: MN; US; U; KDL; KDD; KS; ZL; ZI,ZL; ZI; W; E.

W dniu 1 kwietnia 2015 r. Z. i K. M. skierowali do Rady Gminy Radomyśl nad Sanem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez podjęcie uchwały w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Radomyśla nad Sanem (uchwała z dnia 9 maja 2014 r. nr XXXIV/286/2014) oraz uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Niwka" (uchwała z dnia 10 września 2014 r. XXXVI/308/14), zarzucając ich przyjęcie z naruszeniem zasad określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zam.) dalej zwanej: "Upzp", w zakresie, w jakim odnoszą się do ich działki o nr ewid. [...]. Zażądali zmiany uchwał poprzez przekwalifikowanie terenu oznaczonego, jako zieleń izolacyjna na teren zabudowy jednorodzinnej.

W ocenie skarżących w toku procedury zmiany studium naruszono art. 17 pkt 1 i 2 Upzp o kolejności dokonywania ogłoszeń, zawiadamiania właściwych organów i dokonywania z nimi uzgodnień, oraz terminach składania wniosków w sprawie uchwalenia planu. Wnioski o uzgodnienie i zaopiniowanie projektu planu skierowano w części do niewłaściwych organów, jak np. do Urzędu Komunikacji Elektronicznej i Polskich Kolei Państwowych S.A. Przyjęte rozwiązania całkowicie wyłączają możliwość zabudowy działki nr 1701/26, która znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 1 ZI ZL – 2 ZI ZL, podczas gdy pomiędzy tymi obszarami wyznaczono teren o symbolu 1 MN pod zabudowę jednorodzinną, który nie jest spójny z istniejącym i projektowanym ładem przestrzennym na tym obszarze. Ponadto na pobliskich do ich działki terenie obowiązuje plan miejscowy o nazwie "Półanki", którym wyznaczono tereny zabudowy mieszkaniowej na powierzchni około 15 ha. W pobliżu ujęcia wody w planie "Niwka" wykluczono zaś jakąkolwiek zabudowę, podczas gdy w planie "Półanki" przewidziano do wydzielenia 10 działek budowlanych w tym rejonie. Działania organów gminy świadczą o stronniczym podejściu do skarżących. Ponadto granice uchwalonego planu nie pokrywają się z zakresem wyznaczonym uchwałą o przystąpieniu do procedury planistycznej, czym naruszono art. 15 ust. 1 Upzp. Zarzucili też, że nie uwzględniono zgłaszanych przez nich uwag i wniosków, aby należącą do nich działkę (dotychczas o rolniczym przeznaczeniu) włączyć do terenów zabudowy mieszkaniowej, czym nie spełniono wynikającego z art. 1 ust. 2 pkt 1 Upzp wymagania zachowania ciągłości ładu przestrzennego na tym terenie. Podkreślili też, że na rzeczonym terenie nie było i nadal nie ma ustanowionej strefy ochronnej pośredniej zewnętrznej. Wójt Gminy miał natomiast przejąć bezprawnie kompetencje uprawnionego organu do ustanowienia takiej strefy, naruszając art. 58 Prawa wodnego. Nie przeanalizowano również, czy zamierzona przez nich zabudowa ich działki może negatywnie wpłynąć na źródło poboru wody, gdyby dopuszczono takie przeznaczenie tego terenu.

Z. i K. M. zwrócili Radzie także uwagę, że Wojewoda Podkarpacki rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 18 czerwca 2014 r. stwierdził nieważność poprzedniej uchwały w sprawie planu miejscowego "Niwka" w związku z naruszeniem przy jego uchwalaniu przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 20 ust. 1 Upzp. Opracowując ponownie plan podjęto na sesji w dniu 10 września 2014 r. ponownie uchwałę w tym przedmiocie, jednak również miało się to odbyć z naruszeniem Upzp. Nie rozpatrzono bowiem zgłoszonych przez nich uwag, a pomimo tego rozstrzygnięcie o sposobie ich rozpatrzenia stanowi załącznik nr 3 do uchwały. Rada nie stwierdziła też, że plan nie narusza postanowień Studium – brak takiej wypowiedzi w protokole z sesji Rady, a pomimo wprowadzenia do planu poprawek nie ponowiono procedury planistycznej. Uchwałę podjęto zatem z istotnym naruszeniem trybu oraz zasad sporządzania planu.

Uchwała powyższa została zaskarżona przez Z. i K. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w której zarzucili jej podjęcie z naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 pkt 1 i 2, art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 7, art. 17 pkt 1, 2 i 9, art. 20 i art. 28 ust. 1 Upzp oraz § 9 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, art. 58 Prawa wodnego oraz art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając ww. zarzuty przedstawiono argumentację zbieżną do treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W kwestii natomiast naruszenia interesu prawnego wskazali, że ubiegali się o ustalenie warunków zabudowy działki nr 1701/26 będącej ich własnością od 2007 r. Postepowanie w tej sprawie było zawieszane w związku z procedurą zmiany studium oraz przystąpieniem do uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, choć na skutek wnoszonych przez nich zażaleń postanowienia w tym przedmiocie były uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Przewlekłe prowadzenie postępowania potwierdził również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 marca 2014 r. sygn. II SAB/Rz 127/13. Natomiast decyzją Wójta z dnia 19 marca 2014 r., po niemal 4 latach, umorzono postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy w związku z uchwalonym planem miejscowym. Studium i plan miejscowy zmieniły możliwy sposób zagospodarowania działki nr [...] w sposób niezgodny z ich oczekiwaniami. W ich ocenie doszło do przekroczenia przez Gminę przysługującego jej władztwa planistycznego, ponieważ ograniczenie przysługującego im prawa własności odbyło się z naruszeniem zasady proporcjonalności i równości oraz ochrony własności. Nie zapewniono im także prawa uczestniczenia w procedurze planistycznej.

Skarżący domagają się stwierdzenia nieważności ww. uchwały oraz orzeczenia o kosztach postępowania.

W odpowiedzi na skargę reprezentujący Radę Wójt wniósł o jej oddalenie. Po przedstawieniu przebiegu postępowania w sprawie, odnosząc się do zarzutów skargi podano, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż cała procedura została przeprowadzona zgodnie z przepisami Upzp. Uchwalenie planu związane było z koniecznością opracowania rozwiązań prawnych mających na celu ochronę ujęć wody pitnej, co potwierdza prognoza oddziaływania na środowisko. Uchybienia w zakresie kolejności zawiadomienia organów i dokonania ogłoszeń było nieistotne dla wyniku procedury. W kwestii zwrócenia się o opinie do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej i Polskich Kolei Państwowych S.A. poddano, że PKP jest podmiotem uprawionym do opiniowania, natomiast Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej ostatecznie nie uczestniczył w procedurze planistycznej. Zgłoszone przez skarżących wnioski zostały rozpatrzone zarządzeniem nr 47b/12 z dnia 20 sierpnia 2012 r., który stanowi załącznik nr 3 do uchwały. W ocenie Wójta nie naruszono praw skarżących, jako że w pobliżu posiadają także inną jeszcze nieruchomość z prawem jej zabudowy oraz działki, na których zrealizowali dom mieszkalny, a z kolei inne jeszcze tereny znajdujące się w obszarze oznaczonym symbolem 1 MN przeznaczone są pod zabudowę, którą zresztą obecnie realizują. Ponadto, nabywając działkę rolną nie mieli przecież gwarancji przekwalifikowania jej na działkę budowlaną, czego obecnie oczekują. Przeznaczenie terenu w planie "Niwka" jest spójne i nakierowane na ochronę ujęcia wody pitnej, dlatego przeznaczenie działki skarżących na zieleń izolacyjną tworzyć będzie harmonijną całość i chronić będzie walory przyrodnicze terenu przed negatywnymi oddziaływaniami na to ujęcie. Uchwalenie planu nastąpiło po uprzedniej zmianie Studium, z którym plan jest zgodny. Jeżeli chodzi natomiast o poprzednie rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody to po uwzględnieniu zastrzeżeń organu nadzoru wprowadzono do uchwały poprawki, a wobec tego, że nie było one istotne dla całego planu nie ponawiano procedury planistycznej. Zresztą obecnie uchwała przeszła pomyślnie ocenę jej legalności i skierowana została do publikacji.

W piśmie z dnia 27 lipca 2015 r. skarżący uzupełniająco podali, że niezachowanie wymaganej przepisami art. 17 Upzp kolejności ogłoszeń i zawiadomień było wynikiem jednoczesnego prowadzenia postępowania w sprawie zmiany Studium. Ponadto granice obszaru zmiany Studium i terenu objętego planem "Niwka" nie pokrywają się. Kwestionują też legalność rozwiązania, według którego pod zabudowę przeznaczono dwie sąsiednie działki względem ich nieruchomości, której takiego prawa pozbawiono, ponieważ nie można w takiej sytuacji przyjąć zachowania ciągłości ładu przestrzennego zwłaszcza, że są to dwie jedyne działki z prawem zabudowy. Nie zgadzają się też z ocenę Wójta, jakoby nie doszło do zmiany przeznaczania terenu ich działki, skoro dotychczas była ona działką rolną, a przeznaczona została pod zieleń izolacyjną. Takie działanie ma wykraczać poza przysługujące Gminie władztwo planistyczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a." w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem uchwał m.in. organów jednostek samorządu terytorialnego, stanowiących przepisy prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.).

Na wstępie należy jeszcze dodać, że skarżący wnieśli jedną wspólną skargę, którą objęli uchwałę Rady Gminy Radomyśl nad Sanem Nr XXXIV/286/14 z dnia 9 maja 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Radomyśl nad Sanem (prowadzoną pod sygn, akt II SA/Rz 811/15) oraz uchwałę Nr XXXVI/308/14 z dnia 10 września 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Niwka" w obrębie ewidencyjnym Radomyśl nad Sanem. Skarżący przedstawili również tożsame zarzuty do obydwu tych uchwał.

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.) zwana dalej w skrócie u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W kontekście przytoczonych przepisów, skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze - zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, po drugie - wniesienie skargi do sądu wymaga wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a nadto zachowania terminu, a po trzecie - zaskarżony akt musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Dopiero po spełnieniu powyższych przesłanek możliwe jest dokonanie oceny skargi pod kątem jej zasadności.

Wobec wniesienia skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd stwierdza, że istnieje właściwość przedmiotowa do zaskarżenia, gdyż plan jest aktem prawa miejscowego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.

Zachowane zostały też formalne warunki wniesienia skargi, gdyż skarżący pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. wezwali Radę Gminy Radomyśl nad Sanem do usunięcia naruszenia prawa. Skarga została złożona w organie 29 maja 2015 r., czyli z dochowaniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Rozważenia natomiast wymaga spełnienie trzeciej przesłanki do skutecznego wniesienia skargi to jest stwierdzenie istnienia naruszenia interesu prawnego skarżących

Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać, jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (zob. uzasadnienie postanowienia NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r., II OZ 703/09, niepubl.).

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008 r., SK 76/06, OTK-A 2008, Nr 7, poz. 121, uznał, że art. 101 ust. 1 u.s.g. umożliwia zaskarżanie aktów administracyjnych jedynie tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego, jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i 7 oraz 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji. (Dz. U. z 2008 r., nr 170, poz. 1053).

Zastosowanie w art. 101 u.s.g. konstrukcji interesu prawnego, znajdującego umocowanie w prawie materialnym, analogicznej do konstrukcji interesu prawnego przyjętego w art. 28 k.p.a., stwarza podstawę do sprecyzowania cech (właściwości) tego interesu na podstawie ustaleń poczynionych w doktrynie procesu administracyjnego. Oczywiście, przenoszenie tych cech na grunt art. 101 powinno odbywać się na zasadzie "odpowiedniości" ze względu na odmienną sytuację, z jaką mamy tutaj do czynienia. O ile w art. 28 k.p.a. chodzi o interes prawny, wyrażający się w bezpośrednim oddziaływaniu na sytuację prawną określonego podmiotu decyzji wydanej w wyniku prowadzonego postępowania, o tyle tutaj istotą rzeczy jest naruszenie istniejącego interesu prawnego (uprawnienia) w wyniku uchwały (zarządzenia) podjętej przez organ gminy. Przyjmuje się, że interes prawny powinien być aktualny, osobisty (własny, indywidualny) i dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Aktualność interesu prawnego oznacza, że po wejściu w życie takiego aktu interes ten w danej sytuacji faktycznej i prawnej obiektywnie istnieje. Wymóg ten wiąże się z "realnością" interesu prawnego. Powinien on rzeczywiście istnieć. Przy czym nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani też hipotetyczny. "Naruszenie interesu konkretnej osoby ma polegać na stworzeniu realnego zagrożenia, istniejącego już w chwili wejścia w życie uchwały, a jeżeli nie zostanie zniwelowane na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Naruszenie to, nie może polegać na tym, że w przyszłości uchwała mogłaby wywołać skutki bliżej nieokreślone, czyli, stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości" (wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2008 r., I OSK 277/08, LEX nr 490092).

Interes powinien być osobisty, własny, indywidualny o charakterze osobistym i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu ( por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r., IV SA 1486/01, niepubl.). Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone kwestionowaną uchwałą (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2008 r., IV SA/Wa 2202/06, LEX nr 497584).

Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 u.s.g. powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę.

Skarżący jako uzasadnienie naruszenia interesu prawnego przedstawili działania Wójta Gminy Radomyśl nad Sanem w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na działkę nr [...] wszczęte na ich wniosek z dnia 17 sierpnia 2011 r. Postępowanie to po czterech latach zakończyło się decyzją Wójta Gminy Radomyśl nad Sanem z dnia 10 marca 2015 r. umorzeniem postępowania. Ponadto skarżący wskazali, że kupując działkę w 2007 r. liczyli na możliwość włączenia jej w tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch budynków mieszkaniowych jednorodzinnych. Zatem skarżący naruszenie interesu pranego upatrują w naruszeniu prawa własności, gdyż stwierdzili, że studium i plan miejscowy zmieniły możliwy sposób zagospodarowania działki nr [.] niezgodnie z ich oczekiwaniami.

W niniejszej sprawie podstawową kwestią jest odpowiedź na pytanie, czy wpływ norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Niwka" w obrębie ewidencyjnym Radomyśl nad Sanem na interes prawny skarżących jest tego rodzaju, że treść zaskarżonej uchwały wypełnia definicję naruszeniu interesu.

W świetle art. 6 ust. 1 i ust. 2 Upzp należy stwierdzić, że regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą dotyczyć interesu prawnego wynikającego z norm materialnoprawnych kształtujących prawo własności bądź inne prawa, z których wynika tytuł prawny do nieruchomości.

W rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości okoliczność, że źródłem interesu prawnego skarżących są normy określające prawo własności nieruchomości, co w realiach niniejszej sprawy uprawnionym jest twierdzenie, że brak jest podstaw do przyjęcia tezy o naruszeniu interesu prawnego skarżących kwestionowaną uchwałą. Żaden przepis zawarty w planie zagospodarowania przestrzennego nie wpłynął negatywnie na zakres wykonywania prawa własności, prawo to nie zostało uszczuplone poprzez wprowadzenie zakazów. Stan faktyczny nakreślony w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa jak i w skardze w powiązaniu z normami planistycznymi uchwalonymi zaskarżona uchwałą pozwalają na przyjęcie takiej oceny. Obecni na rozprawie pełnomocnicy organu wskazali, że oznaczenie w obrębie planu terenu symbolem MN1 było efektem wydania decyzji o warunkach zabudowy przed jego uchwaleniem.

Przy ocenie naruszenia interesu prawnego nie można pominąć również stanowiska skarżących, że kierunki zagospodarowania działki skarżących wprowadzone w studium są niezgodne z ich oczekiwaniami. Skarżący nie wywiedli, w jaki sposób zostało naruszone ich prawo własności i dotychczasowy sposób korzystania. Sami skarżący twierdzą, że działka ich ma charakter rolny, zatem wprowadzony w studium planowany kierunek dla ich działki nie wpłynął na sposób i możliwość korzystania w sposób dotychczasowy, ani nie wpłynął na zakres wykonywania prawa własności. Nie można opierać naruszenia interesu prawnego na konstruowaniu treści norm prawnych zgodnych z własnymi oczekiwaniami z tego względzie, że interes prawnych jest obiektywny i aktualny. Przy takiej argumentacji skarżących ich interes prawny nie ma cechy aktualności. Wprowadzony dla działki skarżących w studium symbol 1 ZI/ZL - oznacza tereny zieleni izolacyjne z możliwością zalesienia. Możliwości zabudowy działki nie przewidywała również uchwała Rady Gminy Radomyśl nad Sanem z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Radomyśl nad Sanem. Okoliczność, że Rada Gminy Radomyśla nad Sanem nie uwzględniła postulatu skarżących o objęciu ich działki możliwością zabudowy jednorodzinnej nie prowadzi do wniosku, że nastąpiło naruszenie interesu prawnego skarżących, skoro ich sytuacja prawna nie ulegała zmianie.

Naruszenia interesu prawnego skarżących nie można też wyprowadzić z faktu, że od 2011 r. ubiegali sie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, które to postępowanie zostało umorzone w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania. Skarżący nie wykazali, że dysponowali prawem do zabudowy nieruchomości (por. wyrok NSA z 20.03.2014 r., sygn. akt II OSK 2572/12 - dostępny na str. internetowej: http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wprawdzie wywodzony przez skarżących z prawa własności interes prawny jest indywidualny i prawnie chroniony, ale nie wykazali, że w wyniku uregulowań zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Niwka" zmianie ulegnie dotychczasowy sposób wykonywania prawa własności.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 Upzp plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w palnie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania zgodnie z przepisami o finansach publicznych.

Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego "Niwka" są zgodne z zapisami studium zawartymi w uchwale Nr XXXIV/266/2014 z dnia 9 maja 2014 r. w zakresie przyjętych kierunków rozwoju dla terenu o symboli 1 ZI/ZL, obejmującym swym zasięgiem działkę skarżących. Powyższe uprawnia również do stwierdzenia, że organy planistyczne gminy nie naruszyły władztwa planistycznego, którego granice wyznacza art. 6 Upzp. W świetle art. 64 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP warunkiem dopuszczalności ograniczeń prawa własności są: ustawowa forma ograniczenia, istnienie w państwie demokratycznym konieczności wprowadzenia ograniczenia, funkcjonalny związek ograniczenia z realizacją wskazanych w art. 31 ust. 3 wartości oraz zakaz naruszenia istoty prawa własności. Wymóg istnienia w państwie demokratycznym konieczności wprowadzenia ograniczenia odpowiada zasadzie proporcjonalności.

Sąd stwierdza, że żaden z tych warunków w rozpoznawanej sprawie nie zaistniał, bowiem zaskarżona uchwała nie wprowadziła żadnych ograniczeń w zakresie wykonywania prawa własności skarżących, jakim dysponowali przed uchwaleniem planu. Interes prawny skarżących, który w ich ocenie został naruszony nie nosi cech aktualności, co zostało już wyżej wyjaśnione.

Przedstawiona powyżej argumentacja wykazująca, że nie doszło do naruszenia konkretnego, aktualnego interesu prawnego skarżących opartego na konkretnym przepisie prawa materialnego jest wystarczające do stwierdzenia, że skarga skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. skargę należało odrzucić.

Z mocy art. 231 § 1 p.p.s.a. wobec odrzucenia skargi na rozprawie Sąd nie orzekł o kosztach postępowania sądowego.