Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1062/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 art. 153 art. 3 par. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. Z. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu oddala skargę


UZASADNIENIE

Uchwałą z [...] lutego 2020 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] (dalej także jako "organ" lub "Zarząd"), działając na podstawie § 50 Statutu Dzielnicy [...], stanowiącego Załącznik Nr 5 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady [...] z 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r., poz. 8814 ze zm.) i § 4 pkt 1 oraz § 24 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady [...] z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 ze zm.; dalej: "uchwała Nr LVIII/1751/2009"), odmówił zakwalifikowania i umieszczenia A. Z. na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu uchwały organ zaznaczył, że A. Z. (dalej także jako "wnioskodawczyni", "strona") zamieszkuje wraz z matką w lokalu nr [...] przy ul. [...], który to lokal pozostaje w zasobie [...], a jego dysponentem jest Komenda [...] Policji. Tytuł do lokalu posiada ojciec wnioskodawczyni, który wyprowadził się z przedmiotowego lokalu w 1984 r. Organ wyjaśnił, że lokal ten składa się z jednego pokoju i ciemnej kuchni o powierzchni mieszkalnej 17,65 m2 i powierzchni użytkowej 25,60 m2. Na jedną osobę zamieszkującą w lokalu przypada 8,82 m2 powierzchni mieszkalnej.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że strona ubiega się

o wynajęcie lokalu wskazując na konflikt z matką oraz zły stan zdrowia. Dochód wnioskodawczyni uzyskiwany z tytułu zatrudnienia wynosi 758,84 zł. Organ wystąpił o informację na temat sytuacji rodzinnej wnioskodawczyni do ośrodka pomocy społecznej. Ustalono, że rodzina nie podlega pod opiekę tego ośrodka. Podczas jednorazowej wizyty pracownika ośrodka pomocy społecznej ustalono, że wnioskodawczyni leczy się z powodu schorzeń ginekologicznych, natomiast jej matka cierpi na nerwice oraz odczuwa dolegliwości kręgosłupa (brak dokumentacji medycznej). Z pisma Komendy [...]Policji wynika, że w okresie od [...] stycznia 2016 r. do [...] listopada 2018 r. w lokalu odnotowano dwie interwencje Policji.

Ze względu na wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2128/18,

w którym Sąd uznał, że złożony wniosek nie został poddany wnikliwej analizie i nie zgromadzono dokumentów na podstawie których można byłoby odstąpić od kryterium metrażowego, wnioskodawczyni została wezwana przez organ do uzupełnienia dokumentów potwierdzających stan zdrowia swój i matki, jak i problem alkoholowy matki.

Podczas kolejnej wizji lokalu przeprowadzonej przez pracowników organu

w dniu [...] września 2019 r., matka wnioskodawczyni potwierdziła istnienie konfliktu

z córką. Po uzupełnieniu dokumentacji przez stronę, sprawa ponownie została przedłożona na posiedzenie Komisji Mieszkaniowej, która [...] lutego 2020 r., mając na uwadze § 4 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 uznała, że przedłożone dokumenty nie dają podstawy do pozytywnego zaopiniowania ww. wniosku. Podniesiono, że uzupełnione dokumenty medyczne wnioskodawczyni potwierdzają choroby ginekologiczne, natomiast nie uzupełniono dokumentacji medycznej potwierdzającej stan zdrowia matki.

Zarząd, mając na uwadze przekroczone kryterium metrażowe obowiązujące w zapisie § 4 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 oraz brak podstaw do odstąpienia od tego kryterium, rozstrzygnął o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia nazwiska strony na liście osób oczekujących na wynajęcie lokalu.

A. Z. reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z [...] lutego 2020 r. nr [...]. Autor skargi zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.:

1) § 5 ust. 2 pkt 3 lit b) i c) uchwały nr LVIII/1751/2009 poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie pomimo zaistnienia wskazanych w nim przesłanek, w sytuacji, gdy skarżąca we wniosku wskazała, że pozostaje

w wyjątkowo trudnej sytuacji rodzinnej, ponieważ jej matka zamieszkująca

z nią lokal nadużywa alkoholu, stosuje wobec skarżącej przemoc psychiczną, jest agresywna, uniemożliwia jej korzystanie z zajmowanego wspólnie lokalu, a także z uwagi na przedstawienie przez skarżącą dokumentacji medycznej,

z której wynika jej trudny stan zdrowia;

2) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez pobieżną i wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności brak dokładnego zbadania sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącej, które to okoliczności miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a który to błąd w konsekwencji doprowadził do nieuzasadnionej odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu [...];

3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie

w uzasadnieniu jakie okoliczności legły u podstaw decyzji, która ma charakter uznaniowy, w sytuacji gdy obowiązkiem organu, zwłaszcza w przypadku decyzji uznaniowej, jest szczegółowe przedstawienie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia oraz oceny czy organ uwzględnił i rozważył wszystkie okoliczności faktyczne sprawy.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Zarządu, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o jej uchylenie w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że kwestią bezsporną jest brak spełniania przez skarżącą kryterium metrażowego, o którym mowa w § 4 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009. Tym samym w przypadku skarżącej nie zachodziła ogólna podstawa umożliwiająca wynajęcie na jej rzecz lokalu

z mieszkaniowego zasobu gminy. Jednocześnie zauważył, że odstąpienie od kryterium metrażowego możliwe jest jedynie w przypadku wyjątkowo trudnej sytuacji wnioskodawcy spowodowanej ciężką, przewlekłą chorobą, pozostającą w związku

z warunkami mieszkaniowymi. Odnosząc się do sytuacji skarżącej wskazał, że

w trakcie ponownego rozpatrywania jej wniosku nie wyszły na jaw żadne dodatkowe okoliczności, które uzasadniałyby odstępstwo od stosowania kryterium metrażowego na podstawie § 5 ust. 2 pkt 3 lit. b) uchwały Nr LVIII/1751/2009. Skarżąca nie przedłożyła bowiem żadnej dokumentacji potwierdzającej przemoc, czy inną patologię w rodzinie, jak i nie wskazała żadnych konkretnych sytuacji, które uzasadniałyby przypuszczenie, że występowały przypadki przemocy w rodzinie lub innej patologii, a zatem choćby dat w których miały mieć miejsce zdarzenia

o znamionach przemocy w rodzinie. Twierdzenia skarżącej odnoszące się do istnienia przemocy lub innej patologii - jako w żaden sposób nieuwiarygodnione - uznane zostały jako nie dające podstawy do odstąpienia do wymogu zastosowania kryterium metrażowego.

W piśmie procesowym z [...] września 2020 r. skarżąca, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie podniosła, że jej sytuacja uzasadnia odstąpienie od obowiązku stosowania kryterium metrażowego. Wskazała na pojawienie się nowych okoliczności w sprawie, tj. wystąpienie grzyba w mieszkaniu, jak i zalanie piwnic

w budynku, co negatywnie wpływa na zdrowie skarżącej, gdyż może powodować alergie, duszności, toksyczne działanie na organizm, jak i wywołuje uporczywy kaszel. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentacji zdjęciowej mieszkania, celem wykazania stanu technicznego mieszkania, występowania grzyba w lokalu, istnienia zagrożenia dla zdrowia w związku ze stanem technicznym mieszkania.

Zdaniem skarżącej organ błędnie wskazał, że były wyłącznie dwie interwencje Policji, gdyż takich interwencji było znacznie więcej, jednakże nie ze wszystkich były spisywane protokoły. Wskazała m.in. na interwencję z [...] lutego 2020 r. ok. godziny 15.00, która odbyła się z powodu agresywnego zachowania jej matki. W jej ocenie organ nie uzyskał żadnych nowych informacji na temat tego, czy obecnie dochodzi do interwencji Policji i stosowania przemocy wobec skarżącej. Ponadto zauważyła, że organ wskazał, iż podczas wizji lokalnej nie zaobserwowano, aby w rodzinie panowała przemoc, czy patologia, jednakże przedmiotowa okoliczność nie świadczy o tym, że takiej przemocy nie ma.

Skarżąca podniosła także, że organ nie posiada wiedzy specjalnej, aby ustalić czy schorzenie na jakie cierpi skarżąca jest ciężkie czy też nie. W tym zakresie organ winien ustalić tę kwestię w oparciu o opinię biegłego, który posiada specjalistyczną wiedzę by ocenić stan zdrowia skarżącej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie nie zostały podjęte żadne czynności celem ustalenia w sposób fachowy jaki

w rzeczywistości jest stan zdrowia skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu

w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), uchwała zarządu dzielnicy m.st. Warszawy

w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem

z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Uchwała ta dotyczy bowiem działań organów gmin, podejmowanych w innej niż umowa prawnej formie działania administracji, a mianowicie w drodze nienormatywnych aktów ogólnych organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych

w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Przepis art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów jest wprawdzie dopuszczalna, ale nie zasługuje na uwzględnienie.

Przechodząc do oceny merytorycznej sprawy wskazać należy w pierwszej kolejności, że zaskarżona uchwała została wydana w następstwie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2128/18. Sąd ten, badając legalność uprzednio wydanej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z [...] października 2018 r. nr [...] stwierdził jej nieważność.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania organu w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok NSA z 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11).

W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego rozpoznania tej sprawy przez ten organ i wydania decyzji,

z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku.

Artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta go wiąże. Zaznaczyć należy, że ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, czyniącej pogląd sądu nieaktualnym, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie

w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz

w przypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną.

Powyższe przesłanki nie zaistniały w rozpoznawanej sprawie. Oznacza to, że ocena legalności zaskarżonej uchwały oraz trafności podniesionych w skardze zarzutów odbywać się będzie poprzez pryzmat oceny prawnej wyrażonej we wskazanym wyroku Sądu oraz pod kątem oceny realizacji wskazań, co do dalszego postępowania zawartych w jego uzasadnieniu.

Przypomnieć należy, że skarżąca ubiega się o wynajęcie lokalu mieszkalnego m.in. ze względu na istniejący konflikt z matką, z którą wspólnie zamieszkuje oraz zły stan zdrowia. Motywując rozstrzygnięcie wydane [...] lipca 2019 r. Sąd stwierdził, że organ nie przeprowadził postępowania wnikliwie i nie zgromadził w sposób kompletny materiału dowodowego, na który składają się wymagane § 22 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 oświadczenia i dokumenty, co uniemożliwiło następnie poddanie go analizie i wyprowadzenie logicznych i poprawnych wniosków. Ponadto, zdaniem Sądu organ nie dopełnił obowiązku przeprowadzenia wnikliwej analizy sytuacji mieszkaniowej skarżącej i w sposób niedostateczny ustalił stan faktyczny sprawy. Dlatego też, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd zobowiązał organ do uwzględnienia okoliczności związanych z sytuacją rodzinną skarżącej i oceny tej okoliczności pod kątem przesłanek, o których mowa w § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały Nr LVIII/1751/2009.

W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, organ zastosował się do oceny prawnej oraz wskazań, co do dalszego prowadzenia postępowania zawartych we wskazanym wyroku z 4 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2128/18. Tym samym brak jest podstaw do przedstawienia organowi zarzutu naruszenia przytoczonego wyżej art. 153 p.p.s.a. Organ podjął zaskarżoną obecnie uchwałę na podstawie kompletnego materiału dowodowego. Zaznaczyć należy, że organ wykonując wytyczne Sądu, pismem z [...] sierpnia 2019 r. zwrócił się do skarżącej o udokumentowanie okoliczności powołanych we wniosku (k. 49 akt administracyjnych). Jednocześnie, w dniu [...] września 2019 r. przez pracowników Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] została przeprowadzona wizja w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], co dokumentuje protokół znajdujący się w aktach administracyjnych (k. 51). Potwierdzono, że przedmiotowy lokal składa się z jednego pokoju, przedzielonego ścianką kartonowo-gipsową na dwa mniejsze pokoje oraz kuchni w przedpokoju. W lokalu tym na jedną osobę przypada 8,82 m2 powierzchni mieszkalnej.

Zdaniem Sądu, analiza uzupełnionego materiału dowodowego wykazała, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie wyszły na jaw żadne dodatkowe okoliczności, które uzasadniałyby odstępstwo od stosowania kryterium metrażowego na podstawie § 5 ust. 2 pkt 3 lit. b) uchwały Nr LVIII/1751/2009. Należy wskazać, że odstąpienie, na podstawie ww. przepisu uchwały, od kryterium metrażowego określonego w § 4 uchwały nr LVIII/1751/2009 (które wynosi na osobę nie więcej niż 6 m2 powierzchni łącznej pokoi), możliwe jest jedynie w przypadku wyjątkowo trudnej sytuacji wnioskodawcy spowodowanej ciężką, przewlekłą chorobą, pozostającą

w związku z warunkami mieszkaniowymi. Zatem należy podnieść, że nie każda choroba dotykająca wnioskodawcę może uzasadniać odstępstwo od wymogu stosowania kryterium metrażowego przy przyznawaniu pomocy mieszkaniowej. Takie odstępstwo, zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 3 lit. b) uchwały Nr LVIII/1751/2009, może być bowiem zastosowane w sytuacji występowania choroby, która swoim nasileniem (ciężkim przebiegiem oraz przewlekłością) sprawia wyjątkowe trudności

w prowadzeniu spraw życiowych, zaś warunki mieszkaniowe wnioskodawcy trudności te dodatkowo potęgują.

Sąd zauważa, że przedstawiona przez skarżącą, w odpowiedzi na wezwanie organu, dokumentacja załączona do pisma z [...] listopada 2019 r. nie dała organowi podstawy do pozytywnego zaopiniowania wniosku skarżącej. Przede wszystkim przedłożono jedynie dokumentację medyczną potwierdzającą historię choroby skarżącej (schorzenia ginekologiczne), które nie zostały ocenione przez organ jako ciężkie. Co istotne zaś, skarżąca nie przekazała natomiast żadnej dokumentacji odnoszącej się do zdrowia matki, jak i potwierdzającej istnienie przemocy, czy innej patologii w rodzinie skarżącej. Wskazała jedynie, że jej sytuacja rodzinna jest trudna, a matka nadużywa alkoholu, jest agresywna i stosuje przemoc psychiczną. Sąd zauważa także, że występowania przedmiotowej przemocy nie stwierdzono również podczas wskazanej powyżej wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] września 2019 r., w czasie której matka skarżącej potwierdziła jedynie istniejący konflikt z córką.

Warto w tym miejscu wyjaśnić, że w § 5 ust. 2 pkt 3 lit c) uchwały Nr LVIII/1751/2009 mowa jest m.in. o istniejącej udokumentowanej przemocy lub innej patologii w rodzinie, pod warunkiem, że wnioskodawca zamieszkuje w lokalu za zgodą właściciela. To, że jedynie z oświadczeń skarżącej wynika, że jej matka nadużywa alkoholu, jest agresywna i stosuje przemoc psychiczną nie oznacza, że

w rodzinie skarżącej występuje patologia. W materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie wskazywane okoliczności w żaden sposób nie zostały udokumentowane. Tymczasem zgodnie z § 22 ust. 5 uchwały Nr LVIII/1751/2009 odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane

w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku.

W ocenie Sądu, organ w wystarczający sposób wykonał wytyczne Sądu do których był zobowiązany wyrokiem z 4 lipca 2019 r., uzupełnił materiał dowodowy sprawy i poddał go wszechstronnej analizie. Zasadnie organ wywiódł, że twierdzenia skarżącej odnoszące się do istnienia przemocy lub innej patologii - jako w żaden sposób nieuwiarygodnione - uznane zostały jako nie dające podstawy do odstąpienia do wymogu zastosowania kryterium metrażowego. Przeprowadzone przez organ postępowanie było prawidłowe i nie nosi cech dowolności.

Podsumowując, zdaniem Sądu, w opisanych okolicznościach faktycznych

i prawnych, prawidłowa jest uchwała z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Zarządu Dzielnicy [...], odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu. Organ przy wydaniu zaskarżonej uchwały, wbrew zarzutowi skarżącej nie dopuścił się naruszenia przepisu § 5 ust. 2 pkt 3 w związku z § 4 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu, a zarzuty skargi są całkowicie nieuzasadnione i nie mogły doprowadzić do wyeliminowania uchwały z porządku prawnego.

Na koniec należy jeszcze wyjaśnić, że brak było podstaw do dopuszczenia

i przeprowadzenia przez Sąd dowodu z dołączonej do pisma procesowego z [...] września 2020 r. dokumentacji zdjęciowej mieszkania skarżącej, potwierdzającego jej zdaniem, nowe okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla sprawy. Sąd ocenia bowiem materiał dowodowy zebrany w sprawie do dnia wydania przez organ zaskarżonej uchwały.

Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.