Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 80/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust1, art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda - Ossowska, Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz, asesor sądowy Mirella Łent (spr.), Protokolant: Magdalena Buczek, po rozpoznaniu w dniu 02 marca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2004r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy w W. z [...] 2004r., Nr [...], o określeniu wysokości zobowiązania podatkowego R. w B. z tytułu podatku od nieruchomości za 2004r. – od gruntów wchodzących w skład działek oznaczonych numerem [...], [...], [...], [...], [...] – w kwocie [...] zł.

U podstaw decyzji legły ustalenia, że podatnik użytkował grunty Skarbu Państwa na podstawie umowy zawartej z Dyrektorem Generalnym Lasów Państwowych reprezentowanym przez Nadleśniczego Nadleśnictwa G. W skład tych gruntów wchodziły również działki o numerze ewidencyjnym [...] (uprzednio [...]), [...] (uprzednio [...]), [...] ([...]), [...]([...]), [...] ([...]). Z ewidencji gruntów wynikało, że zostały one sklasyfikowane jako: [...] – 12,4200ha oraz [...] – 14,9900 ha. Ponieważ podatek od nieruchomości gruntowej Bz i Tr nie został zapłacony, organ wymierzył go w wysokości stosownie do stawek ustalonych w Uchwale nr X/57/03 Rady Gminy W. dnia [...] 2003r.: 124200m² × 0,31zł, czyli w wysokości 38.502 zł oraz za okres od 1 kwietnia do 31 grudnia 2004r. 149900m² × 0,31zł, czyli w wysokości 34.851,74zł.

W skardze wniesiono o uchylenie decyzji, gdyż zdaniem skarżącego do 1 marca 2004r., tj. uprawomocnienia się decyzji Starosty Powiatowego w T. z [...] 2004r., [...], wprowadzając użytek gruntowy – tereny różne, przedmiotowe grunty były sklasyfikowane jako lasy (Ls). Taki błąd powstał w wyniku oparcia się organu jedynie na wyjaśnieniach Nadleśnictwa, a nie wypisami z rejestru gruntów, co do daty zmiany klasyfikacji, daty powstania ewentualnego zobowiązania podatkowego oraz oznaczenia gruntów wchodzących w skład poligonu, czym naruszono rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). Skarżący wskazał, że organ nieprawidłowo posłużył się określeniem terenów oznaczonych symbolem Bz jako tereny zieleni, gdy taki symbol oznacza tereny rekreacyjno – wypoczynkowe, co może prowadzić do niedopuszczalnej dowolności w klasyfikowaniu lasów dla celów podatkowych. Dodatkowo podniesiono, że podstawę zaskarżanej decyzji powinien stanowić art. 233 § 2 ordynacji podatkowej, co również dyskwalifikuje decyzję pod takim względem, że każdorazowo podstawa prawna powinna być podana w sposób precyzyjny.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje.

Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269).

Sąd nie będąc związany zarzutami ani wnioskami skargi (art.134 § 1 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), dokonał oceny prawidłowości działania organu administracji publicznej w granicach sprawy przewidzianej przepisami prawa materialnego, zatem określenia zobowiązania podatkowego skarżącemu z tytułu korzystania przez niego ze wskazanych nieruchomości.

Opodatkowując nieruchomości gruntowe znajdujące się na terenie objętym swym władztwem administracyjnym, organ prawidłowo oparł swe działania na przepisach ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. t.j. z 2002r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) - stosownie do art. 2 ust. 1 cyt. ustawy. Zasadnie uznał, iż w sprawie podatnikiem podatku jest Rejonowy Zarząd Infrastruktury w Bydgoszczy, gdyż przepis art. 3 ust. 1 cyt. aktu wymienia jako podatników podatku od nieruchomości jednostki organizacyjne będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, albo jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem tego, że obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi.

Zatem, skoro skarżący zawarł 16 lipca 1999r. umowę z Lasami Państwowymi, będącymi państwową jednostką reprezentującą Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia (art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. t.j. z 2000r., Nr 56, poz. 679 ze zm.) o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 1) cyt. ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach i umowa ta obowiązywała przez cały 2004r., to w tym roku na Rejonowym Zarządzie Infrastruktury w B., będącym jednostką organizacyjną podległą Ministrowi Obrony Narodowej (pkt 18. Załącznika do obwieszczenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 lipca 2003r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych (M.P. Nr 38, poz.561)), ciążył obowiązek podatkowy (art. 6 cyt. ustawy podatkowej) i Zarząd był podatnikiem podatku.

W przypadku ustaleń w kwestii rodzaju użytków będących w posiadaniu skarżącego, to zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 103 ze zm.) taką podstawę stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Z analizy materiału dowodowego, będącego podstawą orzekania podatkowego, wynika, że zgodnie z § 2 w zw. z § 1 pkt 1 zawartej umowy, przedmiotem użytkowania były w obrębie ewidencyjnym P., gmina W., między innymi działki oznaczone numerem ewidencyjnym [...], oraz w obrębie B. gmina W. – [...], [...], [...] czy 59LP. W materiale znajdują się również wypisy z rejestru gruntów: na dzień 1 stycznia 2003r. oraz 21 października 2004r., oraz decyzja Starosty Powiatowego w T. z [...] 2004r., [...], o zmianie użytków gruntowych i ich zasięgu na działkach nr [...], [...], [...] i [...] położonych we wsi B. gmina W., stosownie, do których podział działek objętych rozliczeniem podatkowym, na rodzaje użytków oraz ich powierzchnia pokrywa się z przyjętymi do wymiaru podatku. Natomiast przyjęte stawki odpowiadały uchwalonym przez Radę Gminy stawkom dla terenów pozostałych, czyli zarówno terenów zieleni czy rekreacyjno-wypoczynkowych.

Tym samym nie mogły znaleźć uznania zarzuty skarżącego, że organ działał niezgodnie z zapisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) czy art. 210 § 1 pkt 4) ordynacji podatkowej poprzez nie podanie jako podstawy zaskarżanej decyzji art. 233 § 2 ordynacji podatkowej. Nie miało też znaczenia dla wyniku sprawy użycie przez organ określenia "tereny zieleni" w przypadku, gdy z oznaczenia ewidencyjnego wynikało, że były to tereny rekreacyjno-wypoczynkowe.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.