Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 229/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, 123, art. 187 § 1, 188 i 191, art. 210 § 4, art. 200 § 1, art. 144 § 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] maja 2021 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2020 r., znak [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego,

po rozpatrzeniu odwołania S. T. (dalej: "Strona" lub "Skarżący"),

od decyzji Naczelnika UCS z [...] lutego 2020 r., znak [...], określającej w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za: marzec 2015 r. w kwocie [...]zł; kwiecień 2015 r. w kwocie [...] zł; maj 2015 r. w kwocie

[...] zł;

1) uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części, tj. za marzec 2015 r. i określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2015 r. w wysokości [...] zł;

2) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w pozostałym zakresie.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor Izby wskazał art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a) i art. 221a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

(Dz.U. 2020.1325 j.t. ze zm.; dalej: "O.p.") oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i 2,

art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 109 ust. 3 ustawy z dnia

11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2011.177.1054 ze zm.;

dalej: "u.p.t.u.").

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Strona od 3 czerwca 1992 r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "S. " w zakresie sprzedaż hurtowej żywych zwierząt oraz świadczenia usług krajowego transportu drogowego. Za poszczególne miesiące od marca do maja

2015 r. Strona złożyła w Drugim Urzędzie Skarbowym w K. deklaracje VAT-7. Dane w nich zawarte przedstawiono na stronach 6-7 decyzji organu I instancji.

Na podstawie upoważnienia z [...] marca 2018 r" znak: [...] wydanego przez Naczelnika UCS, przeprowadzona została wobec Strony kontrola celno-skarbowa w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 marca do 31 maja 2015 r. Ustalenia dokonane w toku kontroli zostały przedstawione w wyniku kontroli celno-skarbowej z [...] stycznia 2019 r. znak: [...] doręczonym pełnomocnikowi Strony 1 lutego 2019 r.

W wyniku stwierdzonych nieprawidłowości oraz braku złożenia przez Stronę korekt deklaracji organ I instancji przekształcił zakończoną kontrolę w postępowanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od 1 marca do 31 maja 2015 r.

W toku postępowania przeprowadzono badanie ksiąg podatkowych, udokumentowane w protokole z [...] października 2019 r., znak: [...] W protokole tym uznano za nierzetelne we wskazanej części ewidencje zakupu za okres od marca do maja 2015 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji stwierdził, że Strona prowadząca ww. działalność gospodarczą w ewidencjach prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za badany okres ujęła dowody zakupu nieodzwierciedlające faktycznych zdarzeń gospodarczych, tj.:

- fakturę VAT wystawioną przez D. Sp. z o.o., ul. [...],

[...], NIP [...] (dalej: "D."), na kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł, za dostawę oleju napędowego;

- 3 faktury VAT wystawione przez B. Sp. z o.o., [...],

[...], NIP [...] (dalej: "B."), na łączną kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł za dostawę oleju napędowego.

Wobec powyższego Naczelnik UCS zakwestionował Stronie prawo

do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z ww. faktur VAT.

W konsekwencji dokonanych ustaleń Naczelnik UCS wydał wymienioną decyzję z [...] lutego 2020 r., w której określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku

od towarów i usług za:

- marzec 2015 r. w wysokości [...] zł,

- kwiecień 2015 r. w wysokości [...] zł,

- maj 2015 r. w wysokości [...] zł.

Po rozpatrzeniu odwołania Strony oraz w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy Naczelnik UCS wydał zaskarżoną decyzję z [...] grudnia 2020 r.

Organ stwierdził, że prawidłowo wystawione faktury VAT oraz prawidłowo prowadzone ewidencje dla potrzeb podatku od towarów i usług (zakupu i sprzedaży) są wymogiem niezbędnym do właściwego określenia podstawy opodatkowania, wysokości podatku należnego i naliczonego, a także kwoty podlegającej wpłacie

do urzędu skarbowego lub kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia upoważnienia do wszczęcia kontroli celno-skarbowej, Naczelnik UCS zauważył, że jak wynika z akt sprawy, M. O. od 13 lutego 2018 r. posiada pełnomocnictwo ogólne udzielone przez Stronę. Upoważnienie Naczelnika UCS z [...] marca 2018 r. do przeprowadzenia kontroli

celno-skarbowej zostało doręczone Stronie 20 marca 2018 r. i następnie doręczone pełnomocnikowi ogólnemu w formie papierowej z pominięciem komunikacji elektronicznej e-PUAP 22 marca 2018 r. Organ za bezsporne uznał, że powinien był doręczyć wymienione upoważnienie pełnomocnikowi za pośrednictwem komunikacji elektronicznej. Doręczenie w formie papierowej stanowiło naruszenie art. 144 § 5 O.p., które jednak

nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a zatem nie może stanowić podstawy

do uchylenia decyzji organu I instancji. Strona nie została pozbawiona przysługujących

jej praw i możliwości podjęcia działań w celu obrony zajętego stanowiska, czemu dała wyraz w złożonym odwołaniu. Przyjąć należy, że jeśli doręczenie upoważnienia

do przeprowadzenia kontroli nastąpiło do rąk adresata, choćby w formie papierowej,

to nie można uznać, że nie doszło do skutecznego doręczenia takiego pisma w jeden

ze sposobów przewidzianych w O.p. Tak doręczone upoważnienie do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej wchodzi do obrotu prawnego, bowiem strona miała możliwość zapoznania się z jego treścią. Tym samym wszelkie czynności przeprowadzone w toku przeprowadzonej kontroli były prawnie skuteczne, a wynik kontroli posiada moc prawną.

Odnosząc się do transakcji ze spółką D., organ ustalił, że Strona w okresie od marca do kwietnia 2015 r. zaewidencjonował wyszczególnione na s. 11 decyzji organu I instancji pięć faktur VAT, dotyczących zakupu oleju napędowego wystawionych przez D.. Podatek naliczony wynikający ze wskazanych faktur Strona wykazała i rozliczyła odpowiednio w deklaracjach [...] za marzec i kwiecień 2015 r. W odpowiedzi na wezwanie organu do potwierdzenia transakcji handlowych zawartych ze spółką D. Strona załączyła kserokopie: faktur, dowodów WZ i PZ, dowodów zapłaty oraz rejestrów sprzedaży VAT za marzec i kwiecień 2015 r., w których zaewidencjonowano faktury wystawione na rzecz "S. ".

W wyniku przeprowadzonej analizy otrzymanych dokumentów organ I instancji ustalił, że D. udokumentowała nabycie paliwa, które następnie zafakturowała

w marcu i kwietniu 2015 r. na rzecz Strony, wymienionymi fakturami zakupu wystawionymi przez W. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., P. V. Sp. z o.o. Sp. k. Przy czym spółki P.

oraz P. V. potwierdziły, iż zawierały transakcje ze spółką D., która nabywała od nich olej napędowy. Z kolei odnośnie spółki W. organ I instancji ustalił, że spółka ta faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie handlu olejem napędowym, jedynie pozorowała tę działalność, a znajdujące się w jej dokumentacji faktury zarówno zakupu, jak i sprzedaży paliwa nie odzwierciedlają faktycznych transakcji. Ponadto stwierdził, iż W. była jednym z ogniw

w fakturowym łańcuchu dostaw mającym na celu wyłudzenie podatku, pełniąc rolę bufora. Jednym z odbiorców nierzetelnych faktur wystawionych przez W. była D.,

na rzecz której W. wystawiła m.in. fakturę VAT nr [...] z [...] marca 2015 r. na dostawę oleju napędowego w ilości 14.010 litrów, kwota netto [...] zł, VAT [...] zł. Według organu I instancji faktura ta stanowiła dla D. podstawę wystawienia na rzecz Strony faktury FV nr [...] z [...] marca 2015 r. na dostawę oleju napędowego w ilości 4.000 litrów, kwota netto [...] zł, VAT [...] zł.

Organ I instancji przesłuchał w charakterze świadka prezesa zarządu D.

- W. M. oraz pracownika spółki - T. O.. Ponadto organ włączył w poczet materiału dowodowego protokoły przesłuchań świadków - pracowników D. zatrudnionych w badanym okresie, tj. M. K., Ł. M. oraz K. K.. Pracownicy D. oświadczyli, iż Strona znana

jest im jako stały odbiorca oleju napędowego. 25 września 2018 r. organ przesłuchał podatnika w charakterze strony. Ponadto w aktach sprawy znajdują się pisemne wyjaśnienia Strony i jej pełnomocnika z 1 października i 10 listopada 2020 r.

W ocenie organu odwoławczego, z materiału dowodowego zebranego w sprawie bezspornie wynika, iż nie mogło dojść do transakcji pomiędzy spółkami W. i D., ponieważ spółka W. nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, a jedynie pozorowała ją. Jednakże, to że D. nie nabyła paliwa

od W., nie przesądza o tym, że nie dysponowała towarem w ilości 4.000 l., który mógł być przedmiotem transakcji zawartej ze Stroną. Biorąc pod uwagę

m.in. zeznania pracowników D., tj. W. M. i T. O., że spółka prowadziła stacje paliw w D. i W.,

gdzie znajdowały się zbiorniki paliwa, organ odwoławczy stwierdził, iż D. mogła być w posiadaniu towaru z innego źródła. Zebrany w sprawie materiał dowodowy

nie pozwala zatem na stwierdzenie, iż transakcja udokumentowana fakturą

nr [...] jest nierzetelna, co organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił

w zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że Stronie przysługuje prawo do odliczenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego za marzec 2015 r. w kwocie [...]zł wynikającej z faktury [...] wystawionej przez D..

Odnosząc się do spornych transakcji z B., Naczelnik UCS uznał,

że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż nie miały miejsca dostawy oleju napędowego wykazanego na wystawionych przez B.

na rzecz Strony fakturach VAT, a Strona posłużyła się nimi w celu odliczenia podatku naliczonego wiedząc, że mają fikcyjny charakter.

Według organu brak jest wiarygodnych dowodów potwierdzających przeprowadzenie spornych transakcji. Współpracę pomiędzy wskazanymi podmiotami mają potwierdzać jedynie faktury VAT, dowody wpłaty KP oraz dokumenty W (magazyn wyda) podpisane przez prezesa zarządu B. J. A., który, jak zeznał, wszystkie dokumenty podpisywał na polecenia kuzyna S. A.. Z kolei S. A. potwierdził, że wystawione

na rzecz Strony faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Strona nie przedłożyła innych dowodów, które mogłyby uprawdopodobnić transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami, takich jak np. umowy, korespondencja handlowa, zamówienia, dowody przyjęcia oleju napędowego, dokumenty przewozowe potwierdzające dostawę w tym źródło pochodzenia paliwa, terminy dostaw, środki transportowe oraz miejsca załadunku i rozładunku paliwa,

jak i certyfikaty potwierdzające jakość nabywanego paliwa.

Za istotne w sprawie organ odwoławczy uznał wskazane przez Stronę okoliczności dotyczące współpracy z B.. W ocenie organu odwoławczego niewiarygodnym jest to, że Strona nie potrafiła podać żadnych danych osób, z którymi podjęła współpracę. Znaczące jest również to, że Strona nigdy nie była

ani w siedzibie, ani w miejscu prowadzenia działalności B. i nie znała osób prowadzących spółkę. Wątpliwości budzą również okoliczności rzekomych dostaw,

w szczególności: brak znajomości osób dostarczających paliwo, brak dokumentów transportowych, brak wiedzy na temat źródła pochodzenia paliwa, a także brak dokumentów potwierdzających jakość nabywanego paliwa.

Naczelnik UCS nie dał wiary zeznaniom i wyjaśnieniom Strony (z 3 sierpnia

i 25 września 2018 r.), że dokonała zakupu oleju napędowego zgodnie z wystawionymi przez B. fakturami VAT, uznając je za nieprzekonujące, a przede wszystkim

za nieznajdujące odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ odwoławczy nie widział również podstaw, aby uznać za niewiarygodne zeznania S. A., który w toku postępowania przygotowawczego przyznał

się do wystawiania jako B. fikcyjnych faktur VA, w tym m.in. spornych faktur

na rzecz Strony.

Schemat działalności B. obrazują w szczególności włączone do akt postępowania materiały z postępowania przygotowawczego prowadzonego

przez Prokuraturę Okręgową w Z. oznaczonego sygn. akt [...],

tj. protokół przesłuchania w charakterze podejrzanego: J. A.

z 16 lutego 2017 r., S. A. z [...] kwietnia 2018 r., a także postanowienie o przedstawieniu zarzutów J. A. brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było popełnienie przestępstw polegających na dokonywaniu uszczupleń podatkowych - należności Skarbu Państwa z tytułu m.in. podatku od towarów i usług, poświadczeniu nieprawdy w dokumentach - fakturach. Z treści postanowienia wynika, że fikcyjne faktury wystawione zostały przez B. na rzecz łącznie 45 odbiorców, w tym na rzecz Strony. Nie bez znaczenia jest również okoliczność przyznania się S. A.

do wystawiania w ramach B. fikcyjnych faktur VAT.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji słusznie stwierdził,

iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza istnienie procederu wystawiania pustych faktur z udziałem B. oraz Strony w ramach

ww. przedsiębiorstwa. Wystawianiem takich faktur w imieniu B. zajmował

się wyłącznie S. A., kuzyn J. A. (Prezes Zarządu B.. W grupie klientów B., którzy czerpali korzyści z wystawianych

przez nią pustych faktur VAT znajdowała się również Strona, dla której w badanym okresie wystawiono łącznie 3 takie faktury VAT, które w rozpoznawanej sprawie zostały zakwestionowane przez organy.

Naczelnik UCS stwierdził, że skoro transakcje wykazane w spornych fakturach VAT nie miały miejsca pomiędzy Stroną a B., to Strona świadomie odliczyła podatek naliczony z "pustych" faktur VAT. W związku z tym Strona została zasadnie pozbawiona prawa do odliczenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego

za poszczególne miesiące 2015 r., tj.: marzec w wysokości [...] zł, kwiecień w wysokości [...] zł oraz maj w wysokości [...] zł.

Naczelnik UCS za bezzasadny uznał zarzut dotyczący pozbawienia Strony możliwości zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji powiadomił Stronę o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego w piśmie z 31 stycznia 2020 r. doręczonym pełnomocnikowi Strony 6 lutego 2020 r. Natomiast 3 lutego 2020 r. Naczelnik UCS wydał postanowienie o włączeniu do materiału dowodowego decyzji określającej B. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres od lutego 2015 r. do października 2015 r. Organ odwoławczy uznał, iż pełnomocnik Strony nie wykazał wpływu na wynik sprawy naruszenia przez organ I instancji obowiązku ponownego wyznaczenia Stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Naczelnik UCS nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia innych przepisów postępowania podatkowego w odniesieniu do transakcji pomiędzy Stroną

a B..

Natomiast w odniesieniu do transakcji z D. udokumentowanej fakturą

FV nr [...], w ocenie organu odwoławczego organ I instancji zebrał kompletny materiał dowodowy, jednakże jego ocena przez organ I instancji nie realizowała

w pełnym zakresie dyspozycji z art. 187 i art. 191 O.p. i w tym zakresie zarzut Strony uznano za zasadny.

Końcowo Naczelnik UCS wskazał, że pismem z 20 listopada 2020 r. zawiadomił pełnomocnika Strony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od marca 2015 r. do maja 2015 r. z uwagi na wydanie postanowienia o przedstawieniu Stronie zarzutów przez Prokuraturę Okręgową w Z. (sygn. akt [...]), a zawiadomienie to zostało odebrane przez pełnomocnika Strony 24 listopada 2020 r.

Strona zaskarżyła skargą wniesioną do tutejszego Sądu decyzję organu odwoławczego w całości, decyzji tej zarzucając naruszenie:

1) art. 138d § 1 O.p. poprzez pominięcie pełnomocnika ogólnego w doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli;

2) art. 144 § 5 O.p., poprzez nieprawidłowe doręczenie upoważnienia

do przeprowadzenia kontroli;

3) art. 120 i 121 § 1 O.p., poprzez swobodną i niezgodną z przepisami ocenę zebranego materiału dowodowego;

4) art. 123 § 1 i 200 § 1 O.p., poprzez brak możliwości wypowiedzenia

się w sprawie zebranego materiału dowodowego;

5) art. 54 ust. 1 pkt 1, art. 82 ust 3 oraz art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej poprzez błędną wykładnię przepisów.

W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący wskazał argumenty celem wykazania ich zasadności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 j.t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami skargi z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 P.p.s.a.). Przepis

art. 57a P.p.s.a. jako odnoszący się do skarg na interpretacje podatkowe

nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Dokonując kontroli wskazanej w powyższych przepisach sąd uznał,

że zaskarżona decyzja nie została wydana ani z naruszeniem przepisów prawa materialnego, ani procesowego które mogłoby mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyjął jako prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Sąd w pełni podziela również przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację faktyczną

i prawną, a w konsekwencji słuszność zajętego w sprawie stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia. Stan faktyczny sprawy został ustalony z zachowaniem zasad procedury przewidzianej w O.p. Organy zebrały bardzo obszerny materiał dowodowy, a Skarżący miał zapewniony w nim udział w stopniu zapewniającym obronę jego praw. W sprawie podjęte zostały niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - materiał został zebrany i rozpatrzony zgodnie z normami

art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, 188 i 191 O.p. czego wyraz organ dały

w uzasadnieniu decyzji sporządzonych zgodnie z wymogami wynikającymi

z dyspozycji art. 210 § 4 O.p.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy organy prawidłowo, w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, zakwestionowały rozliczenie przez Skarżącego podatku VAT za okresy od marca do maja 2015 r. wynikającego z nabytego przez niego oleju napędowego od B. spółki z o.o.

na podstawie trzech zakwestionowanych faktur VAT.

W ocenie organu podatkowego, zgromadzony materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdza, że transakcje ze ww. spółką wynikające

z zakwestionowanych faktur były fikcyjne i w rzeczywistości nie doszło do nabycia towaru wykazanego w spornych fakturach, a Skarżący ze świadomością dokonał obniżenia podatku należnego na podstawie faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Organ uznał również, że choć upoważnienie do przeprowadzenia kontroli doręczone zostało w formie papierowej

a nie elektronicznej, to jednak nastąpiło do rąk właściwego adresata w jeden

ze sposobów przewidzianych w O.p. a Skarżący miał możliwość zapoznać się z jego treścią. Tym samym, w ocenie organu, tak doręczone upoważnienie

do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej wchodzi do obrotu prawnego – a zatem wszelkie czynności przeprowadzone w toku przeprowadzonej w rozpoznawanej sprawie kontroli były prawnie skuteczne, a wynik kontroli posiada moc prawną.

Z kolei, według Skarżącego, sporne faktury zostały sporządzone

pod względem formalnym w sposób prawidłowy, a organ nie wykazał, iż nabył wskazane w spornych fakturach towary od podmiotów innych, niż wskazany

w tych fakturach. Skarżący kwestionuje ponadto prawidłowość wszczęcia w stosunku do niego kontroli celno – skarbowej z uwagi na nieprawidłowe doręczenie Skarżącemu upoważnienia do wszczęcia w. kontroli, co w ocenie Skarżącego skutkuje uznaniem, że Wynik Kontroli doręczony Skarżącemu nie może

być podstawą do sporządzenia jakichkolwiek korekt deklaracji podatkowych. Ponadto Skarżący zarzuca, że pozbawiony został w toku postępowania podatkowego – przed organem I i II instancji - prawa do możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z art. 200 § 1 O.p.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa procesowego dotyczących przepisów o doręczeniach elektronicznych w zakresie prawidłowości wszczęcia kontroli celno-skarbowej Sąd zarzutów tych nie podzielił.

W ocenie Sądu zasadnie wskazały organy, że M. O. od 13 lutego 2018 r. posiada pełnomocnictwo ogólne udzielone przez Skarżącego. Upoważnienie Naczelnika UCS z [...] marca 2018 r. do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej zostało doręczone Skarżącemu 20 marca 2018 r. i następnie doręczone

ww. pełnomocnikowi ogólnemu w formie papierowej z pominięciem komunikacji elektronicznej e-PUAP 22 marca 2018 r. Sąd podkreśla, że wskazany w zarzutach skargi przepis art. 144 § 5 O.p. nie jest przepisem materialnoprawnym

lecz przepisem postępowania dotyczy bowiem formy doręczania pism określonym podmiotom. W tym zakresie Sąd wskazuje również, że zgodnie z art. art. 145 § 1

pkt 1 lit c) P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego aktu przez Sąd jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ

na wynik sprawy, co jednakże w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.

W ww. zakresie organy zasadnie przyznały, że powinny był doręczyć wymienione upoważnienie pełnomocnikowi za pośrednictwem komunikacji elektronicznej. Sąd zgodził się jednak z wnioskiem organu, że doręczenie w formie papierowej stanowiło wprawdzie naruszenie art. 144 § 5 O.p., które jednak nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a zatem nie może stanowić podstawy

do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w myśl normy

art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. Zasadnie bowiem wskazały organy, że Skarżący

nie został pozbawiony przysługujących mu praw i możliwości podjęcia działań

w celu obrony zajętego stanowiska, czemu dał wyraz w złożonym odwołaniu. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażane jest stanowisko, że nie ma normy przewidującej bezskuteczność doręczenia decyzji w formie papierowej w sytuacji, gdy strona wnioskowała

o doręczanie decyzji za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego. Przepis art. 391 § 1 k.p.a. (odpowiednio art. 144a § 1 O.p.) określa bowiem warunki, które muszą być spełnione, aby możliwe

było dokonywanie doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

nie stanowi jednak podstawy do kwestionowania prawidłowości doręczania decyzji

w formie papierowej, czy też nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu analogicznie przyjąć należy również

w odniesieniu do art. 144 § 5 O.p. Przyjąć zatem należy, że jeżeli doręczenie decyzji, czy tak jak w rozpoznawanej sprawie upoważnienia do ww. kontroli, nastąpiło do rąk właściwego adresata, choćby w formie papierowej, to nie można powiedzieć,

że nie doszło do skutecznego doręczenia takiego pisma w jeden ze sposobów przewidzianych w O.p. Tak doręczona decyzja, czy tak jak w rozpoznawanej sprawie ww. upoważnienie do wszczęcia kontroli, wchodzi do obrotu prawnego, bowiem strona miała możliwość zapoznania się z jego treścią. Doręczenie decyzji,

czy też upoważnienia do wszczęcia kontroli, do rąk adresata w formie papierowej, pomimo obowiązku doręczania korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, które nie prowadzi do ograniczenia praw strony w zakresie ochrony

jej interesów, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. np. wyrok NSA: z 14 czerwca 2016 r., II FSK 3608/15; z 17 maja 2017 r., II FSK 450/17; z 13 grudnia 2019 r., I FSK 1250/17).

Również w uzasadnieniu zarzutów skargi nie wskazano w żaden sposób jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć naruszenie ww. przepisu.

W związku z powyższym zasadnie uznały organy podatkowe, że tym samym wszelkie czynności przeprowadzone w toku przeprowadzonej kontroli były prawnie skuteczne, a wynik kontroli posiada moc prawną.

Odnosząc się w dalszej kolejności do zakwestionowanych transakcji Skarżącego z B. Sp. z o.o., w ocenie sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, a jego ocena, dokonana przez organ podatkowy, mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie w jakim towary i usługi

są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Natomiast, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów

i usług. Przewidziane w tych przepisach prawo jest podstawowym uprawnieniem podatnika podatku od towarów i usług, jednakże uprawnienie to ma charakter sformalizowany, albowiem uzależnione jest od spełnienia przez podatnika kilku warunków, wynikających z przepisów unijnych (gdyż podatek VAT jest podatkiem ujednoliconym i zharmonizowanym) oraz z u.p.t.u. Prawo to nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi przez podmiot widniejący w fakturze, jako nabywca. W tym znaczeniu w podatku od towarów i usług nie obowiązuje legalna teoria dowodów. Zatem, faktura nie jest absolutnym dowodem zdarzenia gospodarczego, któremu nie można by przeciwstawić innych dowodów. W obowiązujących przepisach brak jest podstaw do konstruowania domniemania prawdziwości faktury i wynikającego z niego zwolnienia podatnika

z obowiązku współdziałania z organami podatkowymi w zakresie gromadzenia dowodów świadczących o tym, że stwierdzone fakturą czynności były rzeczywiście wykonane. Faktura nie ma również waloru dokumentu urzędowego, z którym Ordynacja podatkowa wiąże takie domniemanie.

Nadto, prawo do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego

jest podstawowym uprawnieniem podatników VAT wynikającym wyraźnie

z dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.347.1; dalej: "dyrektywa 2006/112"), a poprzednio z VI dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku

od wartości dodanej. Natomiast, przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. stanowi

jej ograniczenie. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w 2015 r.,

nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,

gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Mając na uwadze fakt harmonizacji podatku VAT, przy wykładni powołanych norm zasadne jest odwołanie się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) dotyczącego prawa do odliczenia podatku naliczonego i zasad ograniczających

to prawo. Wynika z niego, że sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku

w niej wykazanego, a prawo do odliczenia przysługuje wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Potwierdzeniem tego może być wyrok ETS z dnia 13 grudnia 1989 r. w sprawie Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financiën, C-342/87, w którym stwierdzono, że - zgodnie z artykułem 17 (2) VI dyrektywy - podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, o ile były one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny tylko z tego powodu, że został wykazany na fakturze.

W tym kontekście, dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia. Nie stanowi

to jednak uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy jemu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli brak jest takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym brak jest prawa do odliczenia podatku z takiej faktury.

Jednocześnie ETS i TSUE wielokrotnie przypominały, zarówno na gruncie

VI dyrektywy jak i obecnie obowiązującej dyrektywy 2006/112, że zwalczanie przestępczości podatkowej, uchylania się od opodatkowania oraz ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez dyrektywę, a podmioty prawa

nie mogą powoływać się na przepisy prawa Unii Europejskiej w celu popełnienia przestępstwa lub nadużycia swoich uprawnień (zob. w szczególności wyrok z dnia

21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax i in., Zb.Orz. s. I-1609, pkt 68, 71;

ww. wyroki: w sprawie Bonik, pkt 35, 36; w sprawie [...] - 56, pkt 58; a także

ww. postanowienie w sprawie Forvards V, pkt 36). W związku z tym, krajowe organy administracyjne i sądowe powinny odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie udowodnione - na podstawie obiektywnych przesłanek - że skorzystanie z tego prawa wiązałoby się z przestępstwem lub nadużyciem (zob. ww. wyroki: w sprawach połączonych Mahagében i Dávid, pkt 42; w sprawie Bonik, pkt 37; w sprawie [...] - 56, pkt 59; a także ww. postanowienie w sprawie Forvards V, pkt 37). Nadto,

w kontekście podnoszonych w skardze zarzutów, należy wskazać, że - stosownie

do równie utrwalonego orzecznictwa ETS i TSUE jak i sądów administracyjnych - niezgodne z zasadami funkcjonowania prawa do odliczenia przewidzianymi

w VI dyrektywie jest sankcjonowanie odmową możliwości skorzystania z tego prawa podatnika, który nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że w ramach danej transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa lub, że inna transakcja w łańcuchu dostaw, dokonana przed transakcją przeprowadzoną przez owego podatnika lub po niej, miała miejsce z naruszeniem przepisów o podatku VAT (zob. podobnie

w szczególności wyroki: z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawach połączonych

C-354/03, C-355/03 i C-484/03 Optigen i in., Zb.Orz. s. I-483, pkt 52, 55; z dnia

6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recycling, Zb.Orz. s. I-6161, pkt 45, 46, 60; ww. wyrok w sprawie [...] - 56, pkt 60;

a także ww. postanowienie w sprawie Forvards V, pkt 38).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przepisy prawa krajowego, będące podstawą orzekania w sprawie, powinny być wykładane w sposób opisany w wyrokach ETS i TSUE. Zasadą

jest prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z otrzymanej przez podatnika faktury. Jeżeli jednak organ podatkowy ustali, że transakcja udokumentowana sporną fakturą nie odzwierciedla rzeczywistości, może pozbawić podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w tej fakturze jedynie wówczas gdy wykaże, że podatnik wiedział o ujawnionych nieprawidłowościach

lub przy dochowaniu należytej staranności powinien o nich wiedzieć. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika także, że w przypadku gdy faktura nie dokumentuje rzeczywistej dostawy, okoliczność taka przesądza, że podatnik świadomie uczestniczył w nierzetelnej transakcji. W sytuacji gdy pomimo nierzetelności faktury dostawa wystąpiła, obowiązkiem organu podatkowego jest zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, celem ustalenia czy nabywca towaru (odbiorca faktury) świadomie uczestniczył w oszustwie podatkowym lub czy miał możliwość zorientowania się, że taka transakcja nie odzwierciedla rzeczywistości i może stanowić oszustwo podatkowe. Zatem, państwo ma prawo podejmowania działań celem unikania nieprawidłowości podatkowych, ale elementem niezbędnym

jest ustalenie czy dany podmiot miał świadomość uczestniczenia w takiej.

W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy wyłączył prawo Skarżącego

do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., przyjmując, że nie doszło do nabycia towaru wykazanego w zakwestionowanych fakturach wystawionych przez ww. spółkę. Potwierdzają to zebrane w sprawie dowody. Organy wykazały dodatkowo brak istnienia po stronie Skarżącego należytej staranności, czy inaczej rzecz ujmując, tzw. dobrej wiary.

Według sądu, przedstawione w zaskarżonej decyzji okoliczności faktyczne, mające uzasadnienie w zgromadzonych dowodach, potwierdzają przyjęte wnioski,

że w sprawie nie doszło do sprzedaży dokumentowanych wskazanymi fakturami. Przekonują o tym ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji oparte

m.in. na włączonych do akt rozpoznawanej sprawy dokumentach zgromadzonych

w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Z. G., postępowanie przygotowawcze w sprawie o sygn. akt [...], kserokopię postanowienia o przedstawieniu zarzutów S. T. z [...] listopada

2018 r., kopię postanowienia o zmianie i uzupełnieniu postanowienia

o przedstawieniu zarzutów S. T. z [...] p-października 2019 r., protokoły zeznań S. A. i J. A., wyciąg protokołu

z kontroli przeprowadzonej wobec B. przez Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w P. z [...] maja 2017 r. nr [...] w zakresie obrotu i wykorzystania wyrobów energetycznych

w tym benzyny i oleju napędowego w okresie od stycznia 2014 r.

do grudnia 2016 r., wyciągu z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L.

z [...] czerwca 2018 r., nr [...] wobec B. w zakresie podatku akcyzowego i opłaty paliwowej za okres 1 luty 2015 r. do 31 października 2016 r. a także postanowienie o przedstawieniu zarzutów J. A.

z 16 lutego 2017 r.

Zasadnie wykazano, na podstawie zeznań Prezesa Zarządu ww. spółki J. A. oraz S. A., że spółka ta wystawiała

i wprowadzała do obrotu prawnego tzw. "puste faktury", które nie odzwierciedlały rzeczywistych dostaw paliwa, w tym sporne faktury na rzecz Skarżącego. Spółka dokonała tego w celu umożliwienia nabywcom faktur, w tym Skarżącemu, odliczenie podatku naliczonego od towarów i usług wykazanego w tych fakturach.

Z akt sprawy wynika, że J. A. (Prezes Zarządu B. postawione zostały m.in. zarzuty iż jako prezes zarządu ww. spółki, w okresie

od marca 2015 r. do grudnia 2016 r. na podstawie faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, dokonywał - na polecenie S. A. - fikcyjnej sprzedaży oleju napędowego, w tym na rzecz Skarżącego.

Z akt sprawy wynika również, że proceder wystawiania fikcyjnych faktur objął

45 odbiorców, w tym Skarżącego w zakresie spornych faktur.

Nadto, J. A. zeznał, że jego kuzyn S. A. zaproponował jemu funkcję prezesa ww. spółki, zapewniając go jednocześnie,

że w rzeczywistości sam poprowadzi tę spółkę. S. A. sam organizował dostawców i klientów oraz wskazywał dane, jakie mają znajdować

się w fakturach sprzedaży oleju napędowego, a także decydował o przyznaniu upustów klientom. On sam natomiast nie miał nigdy kontaktu z żadnymi kontrahentami spółki. S. A. przyznał przy tym, że J. A. miał tylko firmować stanowisko prezesa i nigdy nie podejmował żadnej decyzji

w spółce. Zeznał ponadto, że poza sprzedażą paliwa z nielegalnych źródeł, spółka wystawiała "puste faktury". Wskazał, że taka sytuacja trwała do końca 2016 r.

- przy czym wprost wskazał na Skarżącego jako na podmiot będący odbiorcą "pustych" faktur wystawianych przez B. w spornym okresie.

Zasadnie zatem wskazały organy, że schemat działalności B. obrazują w szczególności włączone do akt postępowania materiały z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Z. G. oznaczonego sygn. akt [...], tj. protokół przesłuchania w charakterze podejrzanego: J. A. z 16 lutego 2017 r., S. A.

z 12 kwietnia 2018 r., a także postanowienie o przedstawieniu zarzutów J. A. brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było popełnienie przestępstw polegających na dokonywaniu uszczupleń podatkowych - należności Skarbu Państwa z tytułu m.in. podatku od towarów i usług, poświadczeniu nieprawdy w dokumentach - fakturach. Z treści postanowienia wynika, że fikcyjne faktury wystawione zostały przez B. na rzecz łącznie 45 odbiorców, w tym na rzecz Skarżącego. Nie bez znaczenia jest również okoliczność przyznania się S. A. do wystawiania w ramach B. fikcyjnych faktur VAT.

Według sądu, ustalenia organu o fikcyjności transakcji potwierdzają również wyjaśnienia Skarżącego, z których wynika, jak zasadnie wskazały organy,

że Skarżący nie potrafił podać żadnych danych osób, z którymi podjął współpracę, nigdy nie był ani w siedzibie, ani w miejscu prowadzenia działalności B.

i nie znał osób prowadzących spółkę. Skarżący wykazał również brak znajomości osób dostarczających paliwo, brak dokumentów transportowych, brak wiedzy

na temat źródła pochodzenia paliwa, a także brak dokumentów potwierdzających jakość nabywanego paliwa.

W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji organ szczegółowo uzasadnił podstawy i przyczyny, dla których odmówił wiarygodności zeznaniom i wyjaśnieniom Skarżącego (z 3 sierpnia i 25 września 2018 r.), że dokonał zakupu oleju napędowego zgodnie z wystawionymi przez B. fakturami VAT. Organ odwoławczy zasadnie nie stwierdził również podstaw, aby uznać za niewiarygodne zeznania S. A., który w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do wystawiania m.in. na rzecz Skarżącego fikcyjnych faktur.

W ocenie składu orzekającego w sprawie, zebrany materiał dowodowy dał podstawę do ustalenia pełnego stanu faktycznego. Ponadto, analiza zeznań świadków i wyjaśnień podejrzanych w powiązaniu z innymi dowodami nie budzi wątpliwości. Z zeznań S. A. jednoznacznie wynika, że ww. spółka wprowadzała do obrotu gospodarczego "puste faktury", za którymi nie następowały żadne dostawy towaru. Firma Skarżącego wymieniona została, jako nabywająca tylko "puste faktury", co oznacza, że poza ich wystawieniem nie występowała czynność w postaci dostawy towaru - oleju napędowego. Zeznania S. A. są konsekwentne i spójne, gdyż w wyczerpujący, logiczny

i zrozumiały sposób przestawiają mechanizm działania spółki. Ponadto jak zasadnie wskazywał organ Skarżący nie przedłożył innych dowodów, które mogłyby uprawdopodobnić transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami, takich jak np. umowy, korespondencja handlowa, zamówienia, dowody przyjęcia oleju napędowego, dokumenty przewozowe potwierdzające dostawę w tym źródło pochodzenia paliwa, terminy dostaw, środki transportowe oraz miejsca załadunku

i rozładunku paliwa, jak i certyfikaty potwierdzające jakość nabywanego paliwa.

Nadto, według sądu, spójność przedstawionych dowodów, ich analiza i ocena we wzajemnej łączności oraz ich jednoznaczna wymowa nie pozostawia wątpliwości, że Skarżący miał świadomość posługiwania się fakturami VAT, które

nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że zaskarżana decyzja stoi w sprzeczności z zasadą zaufania podatnika do organów państwa, gdyż kluczową okolicznością dla rozstrzygnięcia sprawy

jest zgromadzenie materiału dowodowego i jego łączna, swobodna ocena. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwala na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej. Sąd uznał zatem, że organy nie naruszyły reguł postępowania podatkowego, a ustalony stan faktyczny w sprawie został w sposób prawidłowy, zgodny z zasadą swobodnej oceny dowodów, rozpatrzony przez organ. W związku z tym, możliwe było dokonanie przez sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji, także na gruncie przepisów prawa materialnego. W tym kontekście, w ocenie sądu, organy prawidłowo zastosowały

w sprawie przepisy prawa materialnego.

Stwierdzić zatem należy, wbrew zarzutom skargi, że Skarżącemu, mimo posiadania faktur od ww. spółki, nie przysługiwało prawo do odliczenia wskazanego w nich podatku, albowiem organy prawidłowo ustaliły, że faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zatem norma prawna przewidziana w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. wyłączała uprawnienie Skarżącego do zastosowania prawa do odliczenia podatku na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u.

Odnosząc się ponadto do zarzutów w zakresie naruszenia art. 123

i art. 200 § 1 O.p. również tych zarzutów Sąd nie podzielił uznając, że jak zasadnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, Skarżący nie został pozbawionych ochrony swoich praw w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika

z akt sprawy organ I instancji powiadomił Skarżącego o możliwości zapoznania

się i wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego w piśmie

z 31 stycznia 2020 r. doręczonym pełnomocnikowi 6 lutego 2020 r. Natomiast

3 lutego 2020 r. Naczelnik UCS wydał postanowienie o włączeniu do materiału dowodowego decyzji określającej B. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres od lutego 2015 r. do października 2015 r. Z kolei

w postępowaniu odwoławczym Skarżący 24 listopada 2020 r. otrzymał zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, zaś dzień później otrzymał postanowienie o włączeniu dodatkowego materiału dowodowego. Przy czym, na co zasadnie zwrócił uwagę organ

w odpowiedzi na skargę, ww. pisma zostały nadane tego samego dnia,

tj. 24 listopada 2020 r., jednakże odebrane przez pełnomocnika Skarżącego

w kolejnych dniach. Skarżący zaś, choć mógł zapoznać się z materiałem dowodowym i wypowiedzieć się w sprawie to jednak tego nie uczynił. Zasadnie również podkreślono w odpowiedzi na skargę, że Skarżący nie wykazał wpływu

na wynik sprawy wskazanych naruszeń w zakresie art. 200 § 1 i art. 123 § 1 O.p.

Mając na uwadze powyższe okoliczności jak i okoliczności dotyczące stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że ewentualne naruszenia

ww. przepisów postępowania pozostają bez wpływu na wynik sprawy i tym samym nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Odnosząc się z kolei do twierdzeń Skarżącego o odmiennych wnioskach

i rozstrzygnięciach organu w zakresie transakcji ze spółką D. I B. pomimo de facto zbieżności stanu faktycznego Sąd zarzutu tego nie podzielił. Wskazać bowiem należy, jak zasadnie podkreślono w odpowiedzi na skargę,

że kwestionowanie przez organ I instancji rzetelności faktur wystawionych Skarżącemu przez D. opierało się na ocenie transakcji zawartych

na wcześniejszych etapach obrotu a nie wyłącznie na ocenie relacji pomiędzy Skarżącym a D.. W odniesieniu z kolei do transakcji pomiędzy Skarżącym

a B. organy oparły wydane rozstrzygnięcie na materiale dowodowym, który koncentrował się na bezpośrednich relacjach pomiędzy tymi podmiotami,

w tym na zeznaniach S. A., który przyznał, że zajmował

się w B. wystawianiem "pustych" faktur, w tym na rzecz Skarżącego

w badanym przez organ okresie.

Sąd wskazuje ponadto, że pismem z dnia 20 listopada 2020 r. pełnomocnik Skarżącego został zawiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia

w rozpoznawanej sprawie z uwagi na wydanie postanowienia o przedstawieniu Skarżącemu zarzutów przez Prokuraturę Okręgową w Z.

([...]). Zawiadomienie ww. doręczone zostało 24 listopada 2020 r.

zaś Skarżący powyższego nie kwestionuje.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd uznał,

że w rozpoznawanej sprawie organy nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy,

w tym wskazanych w zarzutach skargi.

W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.

Przytoczone orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.