Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 330/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 165
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 570/08 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. W. na uchwałę Rady Gminy Osieck z dnia 25 lutego 2008 r., nr XI/68/08 w przedmiocie nienależytego wykonywania zadań postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 570/08 odmówił W. W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie z jego skargi na uchwałę Rady Gminy Osieck z dnia 25 lutego 2008 r. w przedmiocie nienależytego wykonywania zadań.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotowy wniosek jest już czwartym wnioskiem w niniejszej sprawie i zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak i Naczelny Sąd Administracyjny już trzykrotnie rozpoznawał wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Poprzednie wnioski skarżącego o przyznanie prawa pomocy rozpoznane zostały negatywnie postanowieniami z dnia 5 czerwca 2008 r., z dnia 29 sierpnia 2008 r. oraz z dnia 15 grudnia 2008 r. a zażalenia na te orzeczenie oddalone zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. akt I OZ 519/08, z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt I OZ 763/08 oraz z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 15/09.

W ocenie Sądu okoliczności powołane przez skarżącego we wniosku z dnia 29 grudnia 2008 r. o przyznanie prawa pomocy, nie dają podstaw do przyjęcia, iż wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), w świetle którego postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Sąd podkreślił, że chociaż przepisy powołanej ustawy dopuszczają możliwość wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy, dla zmiany stanowiska Sądu konieczna jest jednak zmiana okoliczności, na podstawie których odmówiono uprzednio przyznania przedmiotowego prawa, a to w niniejszej sprawie nie wystąpiło. Od dnia wydania postanowienia z dnia 15 grudnia 2008 r. (które uzyskało walor prawomocności w dniu 23 stycznia 2009 r.) do dnia wydania przedmiotowego postanowienia, sytuacja osobista i majątkowa wnioskodawcy nie uległa pogorszeniu, co ewentualnie mogłoby skutkować przyznaniem mu prawa pomocy.

Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, by w okresie od wydania przez Sąd postanowienia z dnia 15 grudnia 2008 r. do momentu zapadnięcia niniejszego postanowienia, nastąpiła zmiana okoliczności dotyczących jego sytuacji majątkowej, co uzasadniałoby wydanie postanowienia o treści innej, niż treść postanowienia z dnia 15 grudnia 2008 r.

Na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył W. W. W zażaleniu wskazał, że jego sytuacja materialna pogorszyła się, gdyż z uwagi na stan zdrowia musi wydawać więcej pieniędzy na leki i przyjazdy do lekarzy specjalistów. Skarżący podniósł, że nie jest prawnikiem i nie jest w stanie samodzielnie prowadzić sprawy, zaś na adwokata z wyboru go nie stać.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 165 P.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Nie ulega przy tym wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że okoliczności, o których mowa w tym przepisie, mają mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oznacza to, że zmiana okoliczności sprawy, która pozostaje bez wpływu na ocenę sytuacji strony dokonaną przez Sąd w postanowieniu, o którego zmianę wnosi strona, nie może być przyczyną uwzględnienia takiego wniosku.

Mając powyższe na względzie, wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 2008 r., przyjmując bezzasadność skargi W. W., na podstawie art. 247 P.p.s.a. odmówił przyznania mu prawa pomocy. Trafność tego rozstrzygnięcia została potwierdzona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt I OZ 519/08. Kolejne wnioski skarżącego o przyznanie prawa pomocy także rozpoznane zostały negatywnie postanowieniami z dnia 29 sierpnia 2008 r. oraz z dnia 15 grudnia 2008 r. a zażalenia na te orzeczenie oddalone zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt I OZ 763/08 oraz z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 15/09.

Skarżący tymczasem będąc ciągle w tej samej sytuacji procesowej i nie godząc się z uprzednimi prawomocnymi postanowieniami Sądu odmawiającymi mu prawa pomocy, składa kolejny wniosek w omawianym względzie, chociaż do zmiany stanowiska Sądu i wydania pozytywnego dla skarżącego postanowienia mogłoby dojść, tylko wówczas, gdyby zmieniła się sytuacja prawna - procesowa skargi skarżącego, która pozwoliłaby na przyjęcie braku oczywistej jej bezzasadności.

Wskazać należy, że zarzuty zgłoszone w zażaleniu nie mają żadnego znaczenia, gdyż dotyczą sytuacji materialnej skarżącego, która nie była brana pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Skoro w sprawie nie zaistniały przesłanki, które uzasadniałyby zmianę wcześniej wydanego postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy należało uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2009 r. odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.