Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 696/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku M. Ł. (dalej także Skarżący) na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] lutego 2021 r. wystawionego przez wierzyciela, tj. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B., obejmującego zaległość z tytułu opłaty administracyjnej w kwocie należności głównej [...] zł. Celem wyegzekwowania należności, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2021 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A. W odpowiedzi, bank pismem z dnia [...] lutego 2021 r. poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków na rachunku.

W dniu [...] lutego 2021 r. Skarżący wpłacił na rachunek bankowy organu egzekucyjnego całą należność wynikającą z tytułu wykonawczego nr [...] wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Uzyskaną kwotę rozliczono następująco: [...] zł na należność główną, [...] zł na odsetki, [...] zł na koszty egzekucyjne. W związku z powyższym, organ egzekucyjny zawiadomił bank o uchyleniu zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

P. z dnia [...] lutego 2021 r. Skarżący złożył do organu egzekucyjnego wniosek o zwrot opłaty egzekucyjnej w wysokości [...] zł pomniejszonej o opłatę manipulacyjną [...] zł, tj. kwoty [...]zł. W uzasadnieniu wskazał, że obowiązek zapłaty opłaty egzekucyjnej powstaje po wszczęciu egzekucji administracyjnej, natomiast wszczęcie egzekucji następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W związku z tym, że doszło do zapłaty należności przed doręczeniem tytułu wykonawczego, opłata egzekucyjna jest zdaniem Skarżącego nienależna. Pozostaje jednak obowiązek zapłaty opłaty manipulacyjnej w kwocie [...]zł.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] odmówił zwrotu kosztów egzekucyjnych. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, że w niniejszym postępowaniu naliczono koszty egzekucyjne w łącznej kwocie [...]zł, na które złożyły się: opłata manipulacyjna w kwocie [...]zł oraz opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w kwocie [...]zł. Organ stwierdził, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte i prowadzone zgodnie z prawem. Tym samym organ nie znalazł podstaw do zwrotu kosztów egzekucyjnych.

Rozpoznając złożone zażalenie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Na wstępie organ przytoczył treść przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.) – dalej jako: "u.p.e.a.", "ustawa egzekucyjna" – mających zastosowanie w sprawie. Organ podał, że wszczęcie egzekucji nastąpiło z dniem doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, tj. w dniu [...] lutego 2021 r., tj. przed doręczeniem Skarżącemu odpisu tytułu wykonawczego w dniu [...] lutego 2021 r. W dniu [...] lutego 2021 r. Skarżący wpłacił na rachunek organu egzekucyjnego egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Wobec tego organ egzekucyjny prawidłowo ustalił, że do zapłaty należności doszło po wszczęciu egzekucji. Na łączną kwotę kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego składają się: opłata manipulacyjna oraz opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, których łączna kwota wynosi [...] zł. Koszty te naliczone zostały zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia [...] lutego 2021 r.

Organ wyjaśnił, że opłata manipulacyjna jest odrębną opłatą, naliczaną obok innych opłat za dokonanie poszczególnych czynności egzekucyjnych i jest ona należna organowi egzekucyjnemu nawet wówczas, gdyby po doręczeniu zobowiązanemu tytułu wykonawczego okazało się, że egzekucja jest bezskuteczna z uwagi na brak majątku zobowiązanego.

W konsekwencji podjętych czynności egzekucyjnych, tj. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego organ egzekucyjny, na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. naliczył opłatę za zajęcie wynoszącą 5% kwoty egzekwowanych należności (wraz z odsetkami za zwłokę) w wysokości [...] zł. Opłata za czynność egzekucyjną zajęcia innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Z uwagi na konieczność ponownej oceny zasadności naliczenia opłaty za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, organ egzekucyjny uzupełnił materiał dowodowy w celu ustalenia, czy na zajętym rachunku bankowym istniały jakiekolwiek środki pieniężne podlegające zajęciu. Bank pisemnie potwierdził, że zarówno w dniu zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, jak i w dniu zapłaty należności, na zajętych rachunkach znajdowały się środki pieniężne podlegające zajęciu. Organ egzekucyjny wykazał zatem, iż na zajętym rachunku bankowym znajdowały się środki pieniężne i prawidłowo przyjął, że w toku egzekucji doszło do faktycznego zajęcia. W świetle powyższego powstałe w niniejszym postępowaniu koszty egzekucyjne w łącznej kwocie [...]zł naliczone zostały zasadnie i w prawidłowej wysokości, także z uwzględnieniem standardów określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14.

W złożonej skardze Skarżący nie podniósł żadnych zarzutów merytorycznych wobec zaskarżonego postanowienia. Cytując fragment postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2021 r. zarzucił, że w tej samej sprawie zostały wydane dwie sprzeczne decyzje, co jest dla niego niezrozumiałe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Spór pomiędzy stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadnie organ odmówił Skarżącemu zwrotu kosztów egzekucyjnych, powstałych w związku z postępowaniem egzekucyjnym zmierzającym do wyegzekwowania zaległości z tytułu opłaty administracyjnej w kwocie należności głównej wynoszącej 9.000 zł w sytuacji, gdy w okolicznościach sprawy zobowiązany wpłacił kwotę należności wraz z odsetkami za zwlokę i kosztami egzekucyjnymi na rachunek bankowy organu egzekucyjnego.

W świetle ustalonych okoliczności faktycznych organ egzekucyjny w prowadzonym postępowaniu dokonał w dniu [...] lutego 2021 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Skarżącego. Zawiadomienie o zajęciu z dnia [...] lutego 2021 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] doręczono Skarżącemu w dniu [...] lutego 2021 r. Jednocześnie dokonał w dniu [...] lutego 2021 r. na rachunek organu egzekucyjnego wpłaty należności objętych egzekucją.

Jak ustalił organ powyższą wpłatę w kwocie [...]zł zaksięgowano odpowiednio w wysokości: [...] zł na należność główną, [...] zł, zaś na odsetki [...] zł na koszty egzekucyjne (w tym [...] zł na opłatę manipulacyjną i [...] zł na opłatę egzekucyjną).

Skarżący zakwestionował działania podjęte przez organy wskazując, że naliczenie kosztów egzekucyjnych nastąpiło przed wszczęciem egzekucji, wbrew przepisom. Zauważył on, że obowiązek zapłaty opłaty egzekucyjnej powstaje po wszczęciu egzekucji administracyjnej, co z kolei nastąpiło z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Z tym stanowiskiem nie zgodził się organ stwierdzając, że w sprawie brak jest podstaw do zwrotu kosztów egzekucyjnych, ponieważ postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte i było prowadzone zgodnie z prawem.

W tak zarysowanym sporze należy przyznać rację organowi.

Mając na uwadze przepis art. 11 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1553 ze zm.) granicę sporu między stronami wyznacza norma prawna wynikająca z przepisu art. 64cd § 1 u.p.e.a. Zgodnie z jego treścią, jeżeli po wyegzekwowaniu lub uzyskaniu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie lub prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niezgodne z prawem, w szczególności jeżeli w chwili wyegzekwowania lub uzyskania kosztów egzekucyjnych postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu, organ egzekucyjny, który zakończył postępowanie egzekucyjne, zwraca zobowiązanemu lub wierzycielowi wyegzekwowane lub uzyskane koszty egzekucyjne wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia ich wyegzekwowania lub uzyskania do dnia obciążenia rachunku bankowego organu egzekucyjnego przekazywanymi środkami pieniężnymi. Prawidłowe zastosowanie tego przepisu wymaga ustalenia w pierwszej kolejności czy wszczęcie i prowadzenie egzekucji było zgodne, bądź niezgodne z prawem.

Jakkolwiek kwestia zwrotu kosztów egzekucyjnych, jak wyżej wskazano, musi być rozpatrywana w oparciu o regulacje ustanowione nowelizacją z dnia [...] lipca 2019 r., to ocenę prawidłowości wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej należy odnieść do przepisów w brzmieniu sprzed jej wejścia w życie w dniu [...] lutego 2021 r. Trafnie bowiem zauważył organ, że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zakończyło się w dniu [...] lutego 2021 r.

W sprawie znajduje zastosowanie wobec powyższego art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z akt sprawy wynika, że wszczęcie egzekucji nastąpiło w dniu [...] lutego 2021 r., kiedy doszło do doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego dłużnikowi zajętej wierzytelności tj. Bankowi Millenium S.A. W świetle powołanego wyżej przepisu data doręczenia Skarżącemu zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego (24 lutego 2021 r.) pozostaje obojętna z punktu widzenia określenia daty wszczęcia egzekucji. Znajduje to potwierdzenie w poglądzie prezentowanym w literaturze, zgodnie z którym "(...) Brak doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego nie oznacza, że egzekucja nie została wszczęta, o ile doszło do któregokolwiek z innych zdarzeń wskazanych w art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. jako powodujących wszczęcie egzekucji administracyjnej" (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. 9, Warszawa WKP 2021). Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, że do zapłaty należności doszło po wszczęciu egzekucji.

Odnosząc się do kwestii zasadności naliczenia opłat za czynności egzekucyjne należy zauważyć, że stosownie do informacji udzielonej na wezwanie organu egzekucyjnego przez [...] w dniu [...] czerwca 2021 r. (dłużnika zajętej wierzytelności) dłużnik na dzień [...] lutego 2021 r. oraz [...] lutego 2021 r. posiadał środki na rachunkach. Organ egzekucyjny wykazał zatem, iż na zajętym rachunku bankowym znajdowały się środki pieniężne i prawidłowo przyjął, że w toku egzekucji doszło do faktycznego zajęcia wierzytelności pieniężnej na rachunku bankowym. W świetle powyższego uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie, mimo braku rzeczywistego ściągnięcia wierzytelności, została dokonana czynność egzekucyjna w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Wystąpiły przesłanki do ustalenia opłaty z art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., ponieważ opłata za czynność egzekucyjną zajęcia innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Tym samym uznać należy, że działania organu egzekucyjnego nie prowadziły do naruszenia art. 80 § 1 i 2 u.p.e.a.

Zgodzić się tym samym należy ze stanowiskiem organu, że w postępowaniu egzekucyjnym zajęciu podlega bowiem wierzytelność pieniężna posiadacza rachunku wobec banku, nie zaś sam rachunek bankowy jako narzędzie oszczędnościowo-rozliczeniowe. Dopiero w momencie wpływu należności na rachunek bankowy, staje się ona wierzytelnością przysługującą właścicielowi rachunku od banku. Przepisy ustawy egzekucyjnej nie przewidują opłaty za zajęcie samego rachunku bankowego, a jedynie za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Określenie opłaty za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego możliwe jest zatem wyłącznie w sytuacji istnienia jakichkolwiek środków pieniężnych na rachunku zobowiązanego. Co do zasady pogląd ten podziela także Skarżący, niemniej jednak zestawia go z błędnie oznaczoną datą wszczęcia egzekucji administarcyjnej.

Jak wyżej wskazano naliczono koszty egzekucyjne w łącznej wysokości [...] zł, na które złożyły się opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.) w wysokości [...] zł oraz opłata manipulacyjna (art. 64 § 6 u.p.e.a.) w wysokości [...] zł. Wyliczone kwoty zostały są prawidłowe i zostały naliczone przy uwzględnieniu stanowiska przyjętego w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14, które znalazło wyraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 2094/18, z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 407/19, z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2549/17, z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2492/21 oraz z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 2957/21, publ. CBOSA), przyjmując jako punkt odniesienia obiektywne i posiadające normatywną podstawę kryterium, jakim jest przewidziana w art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. maksymalna kwota opłaty za czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości. Jest to jedyny przepis stanowiącego o wysokości opłat art. 64 u.p.e.a., który wspomniany limit kwotowy przewiduje. Zgodnie z jego treścią, organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2, w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty w następującej wysokości, z zastrzeżeniem art. 64d: za zajęcie nieruchomości – 8% kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednak niż [...] zł. Jako że opłatę tę także oblicza się stosunkowo jako określony procent kwoty egzekwowanej należności, spełnia ona wszelkie kryteria konstytucyjności, opisane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Stosując zatem uprawnioną i uzasadnioną w tym przypadku zasadę wnioskowania z analogii legis można powyższe uregulowanie odpowiednio zastosować do określenia opłat maksymalnych za inne czynności egzekucyjne oraz opłaty manipulacyjnej. Podkreślić w tym miejscu należy, iż kwoty pobranych opłat manipulacyjnych i opłat egzekucyjnych za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, daleko odbiegają od maksymalnych (w wyżej przedstawionym rozumieniu) kwot tych opłat. Jednocześnie obowiązek zapłaty naliczonych Skarżącemu opłat powstał, stosownie do art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy egzekucyjnej z dnia 4 lipca 2019 r., z dniem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego dłużnikowi zajętej wierzytelności, co miało miejsce w dniu 18 lutego 2021 r.

Zgodnie zatem z art. 64cd § 1 u.p.e.a., który znajduje w sprawie zastosowanie wobec treści art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. zmieniającej ustawę egzekucyjną, w przypadku gdy po wyegzekwowaniu lub uzyskaniu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie lub prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niezgodne z prawem, w szczególności jeżeli w chwili wyegzekwowania lub uzyskania kosztów egzekucyjnych postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu, organ egzekucyjny, który zakończył postępowanie egzekucyjne, zwraca zobowiązanemu lub wierzycielowi wyegzekwowane lub uzyskane koszty egzekucyjne wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia ich wyegzekwowania lub uzyskania do dnia obciążenia rachunku bankowego organu egzekucyjnego przekazywanymi środkami pieniężnymi.

Odnosząc się natomiast do podniesionej w skardze kwestii wydania w tej samej sprawie dwóch sprzecznych rozstrzygnięć należy wskazać, że postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Należy przy tym zauważyć, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że "(...) Decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, ale stanowi wręcz przeszkodę do jego ostatecznego ukształtowania. Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji. Ponowne postępowanie, jakie się będzie przed nim toczyć, nie jest jednak dalszym ciągiem ani "przedłużeniem postępowania" odwoławczego. Sprawa wraca do poprzedniego stanu i postępowanie przed organem I instancji toczy się od początku. Na nowo zostaje ustalony stan sprawy, zarówno faktyczny, jak i prawny" (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017, sygn. akt II OSK 2219/15, publ. CBOSA). Jednocześnie organ drugiej instancji, rozpoznający odwołanie od decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji, nie jest związany swym poglądem prawnym wyrażonym na wcześniejszym etapie postępowania w decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 930/11, publ. CBOSA). Wskazaną kwestią, którą stosownie do art. 138 § 2 k.p.a., organ egzekucyjny obowiązany był uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy była w istocie rzeczy wysokość kwoty kosztów egzekucyjnych, co organ ten wziął pod uwagę. Zarzuty Skarżącego w tym zakresie należy więc uznać za nieuzasadnione.

Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

U. Wiśniewska T. Wójcik H. Adamczewska-Wasilewicz