Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 738/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 165 ust. 7, art. 169 ust. 4 i 7
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej
article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2, art. 7, art. 60
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków pełnienia służby I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia "[...]" r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1948, ze zm., dalej jako: Przepisy wprowadzające KAS) złożył funkcjonariuszowi – podinspektorowi celnemu J. F. (dalej jako: "skarżąca"), zajmującej stanowisko eksperta Służby Celnej w Wydziale Kontroli Izby Celnej, pisemną propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej, wskazując: rodzaj służby – służba stała; stopień służbowy – podinspektor; stanowisko służbowe – ekspert Służby Celno-Skarbowej, zaliczane do kategorii eksperckich stanowisk służbowych funkcjonariuszy; jednostka organizacyjna KAS, w której funkcjonariusz będzie realizować zadania - Izba Administracji Skarbowej; komórka organizacyjna - Dział Graniczny; miejsce pełnienia służby – O. Jednocześnie określono warunki uposażenia zasadniczego - według mnożnika 2,321 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej, wysokość dodatku za stopień służbowy - według mnożnika 0,678 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej oraz określono sposób ustalania wysokości dodatku za wieloletnią służbę. Ponadto wskazano, że zaproponowane warunki służby, po ich przyjęciu, będą obowiązywać od dnia 1 czerwca 2017 r.

Skarżąca potwierdziła odbiór propozycji w dniu 24 maja 2017 r., zaś w dniu

6 czerwca 2017 r. złożyła oświadczenie o przyjęciu propozycji służby. Natomiast w dniu 19 czerwca 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, żądając uchylenia przedłożonej propozycji w części dotyczącej uposażenia zasadniczego oraz ponowne określenie uposażenia zasadniczego z uwzględnieniem posiadanych przez nią kwalifikacji oraz przebiegu dotychczasowej, blisko 28-letniej służby i doświadczenia zawodowego, tj. określenie uposażenia zasadniczego mnożnikiem 2,481 kwoty bazowej, jaki miała ustalony przed proponowaną zmianą. Wskazała, że zaproponowany mnożnik 2,321 jest najniższym z możliwych na zajmowanym stanowisku i stanowi obniżenie płacy zasadniczej o 0,16 kwoty bazowej i wpływa na obniżenie dodatku z tytułu wysługi lat. Zarzuciła naruszenie art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających KAS poprzez nieuwzględnienie posiadanych przez nią kwalifikacji oraz przebiegu dotychczasowej służby. W uzasadnieniu funkcjonariusz opisała dokładnie przebieg swojej kariery zawodowej, zaznaczając, że ukończyła szereg specjalistycznych szkoleń. Podkreśliła, że wielokrotnie była wyróżniana, poprzez awanse, nagrody pieniężne za wzorowe wykonywanie obowiązków, szczególne osiągnięcia oraz przejawianie inicjatywy w zakresie doskonalenia organizacji

i efektywności Służby Celnej. Podniosła, że przez cały okres służby rzetelnie

i nienagannie wykonywała przydzielone obowiązki, o czym świadczy dokumentacja zgromadzona w aktach osobowych. Wskazała, że w 2010 r. przyznano jej mnożnik na poziomie 2,401 kwoty bazowej, a w 2016r. po awansowaniu na podinspektora podwyższono go do wysokości 2,481 kwoty bazowej. Stwierdziła, że obniżenie jej uczciwie wypracowanego przez długie lata wynagrodzenia, cofającego ją do wysokości wynagrodzenia więcej niż o 7 lat, jest niesprawiedliwe, podważa jej dotychczasowy dorobek zawodowy oraz kwestionuje oceny jej dotychczasowych przełożonych.

Decyzją z dnia "[...]" r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu podstępowania administracyjnego w zw. z art. 169 ust. 4 i ust. 6 Przepisów wprowadzających KAS, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję zawartą w treści złożonej propozycji służby z dnia "[...]" r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające KAS, tj. z dniem 1 marca 2017 r., pracownicy zatrudnieni w izbach celnych i urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych stali się odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, pełniącymi służbę w jednostkach Krajowej Administracji Skarbowej i zachowali ciągłość pracy i służby. Zatem zgodnie z powołaną ustawą skarżąca stała się z mocy prawa funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w Izbie Administracji Skarbowej. Konsekwencją wejścia w życie wskazanej wyżej ustawy było powstanie nowych struktur organizacyjnych, przy czym ustawodawca nie ograniczył w żaden sposób kompetencji organu co do ustalenia treści przedłożonej propozycji, w tym warunków pełnienia służby. Przyjmując, iż posiada wyłączne prawo kształtowania stosunku służbowego, organ złożył funkcjonariuszce pisemną propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Zaznaczono, że organ przedłożył propozycję służby w nowotworzonej komórce organizacyjnej, uwzględniając posiadane przez skarżącą kwalifikacje, doświadczenie zawodowe na wcześniej zajmowanych stanowiskach służbowych oraz przebieg dotychczasowej służby. Organ wyjaśnił, że określając w propozycji wysokość uposażenia zasadniczego wziął pod uwagę posiadane przez stronę kwalifikacje, doświadczenie zawodowe oraz przebieg dotychczasowej służby. Jednocześnie uznał, że żądania strony co do ustalenia wysokości uposażenia na poziomie mnożnika 2,481 stoi w sprzeczności z przesłankami wynikającymi z art. 165 ust. 7 cytowanej ustawy i znacząco odbiegałoby od wysokości uposażeń funkcjonariuszy pełniących służbę na takich samych stanowiskach służbowych w Dziale Granicznym oraz kształtowałoby się powyżej wysokości uposażeń i wynagrodzeń większości kadry kierowniczej w Izbie Administracji Skarbowej, której zakres zadań i odpowiedzialności jest niewspółmiernie wyższy. Wskazano, iż mnożnik uposażenia zasadniczego funkcjonariusza został ustalony zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r.

w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz.U. 2017 r., poz. 446), które dla stanowiska eksperta Służby Celno-Skarbowej zaliczanego do kategorii eksperckich stanowisk służbowych przewiduje rozpiętość 2,321-2,721. Organ dodał, że przedkładając propozycję służby wziął pod uwagę potrzeby pracodawcy, zadania ustawowe jakie zostały nałożone na jednostkę, przy jednoczesnym zachowaniu limitu etatów funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej

i środków przeznaczonych na ich uposażenie.

Skarżąca, reprezentowana przez adwokata P. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższą decyzję, zarzucając organowi naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na niezawarciu w pisemnych jej motywach wymaganych prawem elementów, a zatem na braku uzasadnienia faktycznego ze względu na niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, jak również przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz mocy dowodowej, co w konsekwencji stanowi obrazę zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa czy też zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a., a nadto na nieodniesieniu się do zarzutów podnoszonych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnoszonych w nim twierdzeń, a mających istotne znaczenie dla sposobu załatwienia sprawy, co w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie skutecznej kontroli sądowej zakwestionowanej decyzji i stanowi obrazę prawa do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP;

2) przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego pomimo wskazywania przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy istotnych okoliczności, które winny być przez organ wyjaśnione, jak również wniosków dowodowych, w tym z akt osobowych, wykazu ukończonych szkoleń, co stanowi obrazę zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. – praworządności – czyli dyrektywy podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również zasady określonej w art. 8 k.p.a., bowiem organ administracji publicznej nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej ze względu na niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści, o czym stanowi art. 7 k.p.a. traktujący o zasadzie prawdy obiektywnej, co w ostateczności doprowadziło do dowolnego ustalenia, że nie zachodzą okoliczności do uwzględnienia żądania strony;

3) przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w tym poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione pomimo braku możliwości wypowiedzenia się przez stronę co do przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnym braku okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji z podniesionymi powyżej naruszeniami przepisów postępowania mającymi wpływ na jej treść.

W oparciu o te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi oraz zasądzenie kosztów postępowania za zastępstwo prawne według załączonej faktury VAT w kwocie 2460 zł.

W obszernym uzasadnieniu wskazano, iż skarżąca nie mogła brać czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu, co spowodowało, że nie mogła przedstawić swojego stanowiska ani swoich dowodów istotnych w tej sprawie. Strona skarżąca zakwestionowała również uzasadnienie skarżonej decyzji podnosząc, iż tak naprawdę organ nie wskazał żadnych dowodów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie

i w rzeczywistości nie wiadomo, co zadecydowało o takiej, a nie innej treści wydanej decyzji. Ponadto organ nie odniósł się w żadnym stopniu do okoliczności podnoszonych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej sytuacji trudno uznać przedmiotową decyzję za prawidłową.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w przedłożonej skarżącej propozycji zatrudnienia z dnia "[...]" r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ stwierdził, że przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu skarżącej, polegającego na ustaleniu uposażenia na poziomie 2,481 kwoty bazowej, jest interes społeczny polegający na zapewnieniu sprawnej realizacji ustawowych zadań przez podległe jednostki organizacyjne, poprzez dobór kadr gwarantujących osiągnięcie takich efektów. Podkreślił, że omawianymi przepisami ustawodawca wymusił zracjonalizowanie zatrudnienia poprzez dobór kadr w sposób odpowiadający potrzebom nowej organizacji. Wskazano, że propozycja określająca nowe warunki pełnienia służby została złożona na podstawie art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających KAS, a w procesie przedkładania tego rodzaju propozycji sytuacja każdej osoby, w tym skarżącej, była rozpatrywana indywidualnie pod kątem przesłanek ustawowych, tj. posiadanych kwalifikacji, doświadczenia zawodowego

i miejsca zamieszkania. Zdaniem organu o indywidualnym rozpatrywaniu każdej sprawy i dogłębnym badaniu przesłanek ustawowych świadczy fakt, że skarżącej złożono propozycję pełnienia służby w nowo tworzonej komórce, zaś uposażenie skarżącej ustalono w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy odnieść się do zawartego w skardze wniosku

o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. akt osobowych skarżącej, wykazu ukończonych szkoleń oraz dwóch załączonych do skargi decyzji. Wniosek ten został zgłoszony na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem dowodu uzupełniającego nie mogą być dokumenty znajdujące się w aktach sprawy sądowoadministracyjnej, które składają się z akt sądowych i akt administracyjnych, przesłanych sądowi przez organ. Na podstawie tych akt, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok. W niniejszej sprawie akta sprawy administracyjnej tworzą akta osobowe skarżącej, które zostały przekazane przez organ. Skoro zatem akta te, z mocy prawa, stanowią podstawę faktyczną wydania wyroku w sprawie, to bezprzedmiotowy jest wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z tych akt. W odniesieniu zaś do pozostałych dokumentów, objętych wnioskiem o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego, należy wyjaśnić, że zarówno propozycja określająca warunki pełnienia służby, o której mowa w art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających KAS, jak i decyzja wydana na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, są rozstrzygnięciami wydawanymi w indywidualnej sprawie dotyczącej konkretnego funkcjonariusza.

W związku z tym Sąd nie może badać postępowań organu i rozstrzygnięć podjętych względem innych funkcjonariuszy.

Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, iż podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających KAS, w świetle którego dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Niewątpliwie wymienione w tym przepisie kryteria takie, jak: posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby,

a także dotychczasowe miejsce zamieszkania, odnoszą się nie tylko do etapu wyboru osób, którym organ przedstawia propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, ale także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Wymaga jednak podkreślenia okoliczność, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest objęty dalej idącymi gwarancjami trwałości niż klasyczne reguły stabilizacji stosunku pracy. Zgodnie bowiem z art. 60 Konstytucji RP obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach. W orzecznictwie TK przyjmuje się, że przepis ten obejmuje nie tylko etap naboru do służby publicznej, lecz również – co ważne w niniejszej sprawie - zasady wykonywania tej służby, a także zasady zwalniania ze służby publicznej (zob. np. wyrok TK z dnia 23 stycznia 2014r., sygn. akt K 51/12, OTK 2014, nr 1, poz. 4). Należy także podkreślić, że do państwa jako pracodawcy zastosowanie znajdują odmienne standardy konstytucyjne niż w odniesieniu do pracodawców prywatnych. W tych relacjach konieczne jest bowiem respektowanie zasady zaufania osób pełniących służbę do państwa jako pracodawcy (art. 2 Konstytucji RP), jak też zasady działania organów państwa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a więc z wyłączeniem arbitralności (art. 7 Konstytucji RP). Swoboda państwa w odniesieniu do "swoich" pracowników (funkcjonariuszy) jest zatem znacznie węższa, a tym samym ochrona stabilności stosunku służbowego osób pełniących służbę publiczną jest silniejsza, niż ma to miejsce w przypadku pracowników zatrudnionych u prywatnych pracodawców. Każda zatem zmiana warunków pełnienia służby, aby była dopuszczalna, musi być podyktowana obiektywnymi przyczynami i zgodna z przepisami prawa. W przypadku zatem reorganizacji i zmiany warunków pełnienia służby na niekorzyść funkcjonariusza, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, m.in. poprzez obniżenie skarżącej wysokości uposażenia zasadniczego, konieczne jest wykazanie, że organ dokonał oceny dotychczasowej służby funkcjonariusza oraz posiadanych kwalifikacji, a także uwzględnił dotychczasowe miejsce zamieszkania, a przedstawiona funkcjonariuszowi propozycja jest wynikiem analizy tych kryteriów w odniesieniu do konkretnego funkcjonariusza. Należy przy tym podkreślić, że z mocy art. 169 ust. 4 i 7 ustawy Przepisy wprowadzające KAS propozycja składana funkcjonariuszowi stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby, co do której funkcjonariuszowi przysługuje prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Zatem wprawdzie propozycja ta ma charakter uznaniowy, ale nie oznacza to dowolności działania organu. W związku z tym prawidłowe rozstrzygnięcie może nastąpić jedynie po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności, a wydana decyzja musi być wyczerpująco uzasadniona przez wskazanie dlaczego dokonano takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Wynika to z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym z art. 7 k.p.a., w świetle którego w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Należy przy tym podkreślić, że w przypadku decyzji uznaniowej na organie rozpoznającym sprawę ciąży obowiązek szczególnej dbałości o dokonanie ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz staranne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie organ przedstawił skarżącej propozycję służby, w której zmienił warunki, na jakich funkcjonariusz pełniła dotychczas służbę, w tym zakwestionowane przez skarżącą: uposażenie zasadnicze. Jednakże w zaskarżonej decyzji organ nie podał konkretnych przesłanek, jakimi się kierował, a także nie uzasadnił, stosownie do art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, obiektywnych przyczyn, z powodu których zmienił ten element stosunku służbowego, dlaczego obniżył skarżącej uposażenia zasadnicze. Za taką przyczynę nie może być bowiem uznane ogólnikowe stwierdzenie organu, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że mnożnik uposażenia zasadniczego skarżącej został ustalony zgodnie

z rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz.U. poz. 446), które dla stanowiska eksperta Służby Celno-Skarbowej przewiduje rozpiętość

w granicach 2,321-2,721. Nie można także uznać za wystarczające stwierdzenia, że przedstawiając propozycję organ wziął pod uwagę posiadane kwalifikacje, doświadczenie zawodowe i dotychczasowy przebieg służby, gdyż stanowi to de facto jedynie powtórzenie sformułowań ustawowych, a nie wynik analizy tych okoliczności co do konkretnego funkcjonariusza. Brak jest przy tym odniesienia się do podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy okoliczności, dotyczących kwalifikacji skarżącej, ukończonych szkoleń zawodowych, a także przebiegu jej dotychczasowej służby, w tym uzyskanych awansów i nagród. Także stwierdzenia, że organ wziął pod uwagę potrzeby pracodawcy, zadania ustawowe nałożone na jednostkę, przy jednoczesnym zachowaniu limitu etatów funkcjonariuszy i środków przeznaczonych na ich uposażenie ma charakter bardzo ogólny i nie wyjaśnia, jakimi przesłankami kierował się organ uwzględniając przede wszystkim interes społeczny, a nie słuszny interes skarżącej, o którym mowa w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca bowiem, będąc funkcjonariuszem publicznym, może oczekiwać, w świetle art. 2, art. 7

i art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających KAS, a także

z mocy art. 7 in fine k.p.a., że przedstawione jej nowe warunki pełnienia służby co do zasady nie powinny być gorsze niż te, na jakich pełniła służbę dotychczas, chyba, że zaistniały okoliczności to uzasadniające, czego jednak organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wykazał. Powyższe uchybienia naruszają nie tylko przytoczone Przepisy wprowadzające KAS, ale także przepisy art. 107 § 3 w zw. z art. 8, art. 11

i w zw. z art. 80 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien zatem uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku, a przed jej wydaniem umożliwić skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W uzasadnieniu decyzji organ winien podać, jakie konkretnie przyczyny przemawiają za określeniem nowych warunków służby, w tym przede wszystkim ustaleniem wysokości poszczególnych składników uposażenia, a także odnieść się do twierdzeń skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i tych, które ewentualnie zostaną zgłoszone w toku postępowania odwoławczego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej, będącego adwokatem oraz wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Należy jednak wyjaśnić, że w niniejszej sprawie, przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej, Sąd za konieczne uznał skorzystanie z art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Wprawdzie w sprawach ze stosunku służbowego wpis nie jest pobierany, ale oceniając nakład pracy pełnomocnika skarżącej Sąd wziął pod uwagę, że aktywność adwokata sprowadzała się w istocie do napisania skargi, która - choć wyjątkowo obszerna - w swej treści zawierała powtarzające się te same wywody

o charakterze ogólnym. Natomiast uwzględnienie skargi nastąpiło w znacznej mierze na skutek dostrzeżenia przez Sąd z urzędu naruszeń prawa, co umożliwia art. 134 § 1 p.p.s.a. Skoro zatem nakład pracy pełnomocnika jedynie w niewielkim zakresie przyczynił się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, to uprawnione było miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika przez dostosowanie tego wynagrodzenia do stopnia zawiłości sprawy i koniecznego nakładu pracy pełnomocnika na podstawie art. 206 p.p.s.a. Pogląd o możliwości dostosowania wynagrodzenia pełnomocnika do stopnia zindywidualizowania sprawy i koniecznego nakładu pracy znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. postanowienia NSA z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 544/16 oraz z 1 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 668/16, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).