Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 548/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. i S. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie wyznaczenia terminu na przedstawienie dowodów zaprzestania zajęcia pasa drogowego postanawia: odrzucić skargę B. G.


UZASADNIENIE

B. G. i S. G. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie wyznaczenia terminu na przedstawienie dowodów zaprzestania zajęcia pasa drogowego.

W odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2325, w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje miedzy innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W niniejszej sprawie zaskarżone do Sądu postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] zostało wydane na podstawie art. 189f § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej "k.p.a."). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających:

1)usunięcie naruszenia prawa lub

2)powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia.

Charakterystyczną cechą konstrukcji instytucji wyznaczenia stronie terminu do przedstawienia dowodów potwierdzających dokonanie określonych czynności jest to, że postanowienie w tej sprawie nie ma samodzielnego bytu prawnego. Ocena zasadności wydania tego postanowienia, a więc zasadności jego wydania może jedynie podlegać ocenie sądu w ramach skargi na decyzję organu kończącą postępowanie administracyjne w ramach którego organ wydał to postanowienie. Jak wynika z akt sprawy, postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] zostało wydane w ramach postępowania wszczętego z urzędu w sprawie zajęcia przez B. G. i S. G. pasa drogowego drogi krajowej nr [...] i zakończone wydaniem przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad decyzji z dnia [...] marca 2020 r., nr [...]. Ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia mogła być zatem prowadzona w ramach postępowania dotyczącego wspomnianej decyzji.

W sprawie niniejszej na postanowienie wyznaczające stronie ostateczny termin do przedstawienia dowodów nie służy zażalenie, co wynika z art. 189f § 2 w związku z art. 141 § 1 k.p.a. Skoro na postanowienie wyznaczające stronie ostateczny termin do przedstawienia dowodów nie służy zażalenie, to oznacza, iż nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Postanowienie wyznaczające stronie ostateczny termin do przedstawienia dowodów wydane na podstawie art. 189f § 2 k.p.a nie jest zatem aktem, na który stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona na taki akt jest skargą niedopuszczalną.

Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.