Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1296/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Protokolant Agata Han, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1786/09 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 16 marca 2010 r., III SA/Wa 1786/09, Wojewódzki Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 sierpnia 2009 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że decyzją z dnia 26 kwietnia 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił M. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie 140.339 zł. Organ podatkowy wskazał, że w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej u skarżącej stwierdzono następujące nieprawidłowości:

1) zaniżenie przychodu z działalności gospodarczej o kwotę 73.374,02 zł, na którą składają się:

- kwota 32.390,41 zł stanowiąca różnicę między kwotą przychodu z działalności gospodarczej wykazaną w korekcie zeznania (PIT-36), a kwotą przychodu wykazanego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, a powodów tej różnicy skarżąca nie potrafiła wyjaśnić, stwierdzając, że skoro przedłożyła do kontroli wszystkie dokumenty, to musiała błędnie sporządzić korektę;

- kwota 40.983,61 zł wykazana w fakturze z dnia 10 listopada 2002 r. wystawionej na rzecz "K." sp. z o.o. w W. (usługa marketingowa), ujawnionej w tej firmie, nie ujętej przez skarżącą w księgach;

2) zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 297.890,97 zł, na którą składają się:

- różnica między kwotą kosztów wynikającą z podatkowej księgi przychodów i rozchodów a wykazaną w korekcie zeznania (250.923,75 zł), co do której skarżąca stwierdziła, że musiała błędnie sporządzić korektę;

- kwota 43,278,70 zł wykazana w fakturze z dnia 18 maja 2002 r. (broszury, zdrapki) wystawionej przez "A." M. W. (zeznał on, że w 2002 r. nie wykonywał na rzecz skarżącej żadnych usług);

- kwota 3.688,52 zł stanowiąca wydatek na zakup zestawu komputerowego.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia 7 sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

3. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 lutego 2008 r., III SA/Wa 1810/07, uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że materiał dowodowy w zakresie określenia przychodu uzyskanego z działalności gospodarczej jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, nie został jednak rozpatrzony w sposób wyczerpujący, skutkiem czego nastąpiło naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej: ord. pod. Sąd wskazał również na naruszenie art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) zwanej dalej: u.p.d.o.f. - poprzez odrzucenie wniosku akarżącej o uwzględnienie rozliczenia przysługującego osobom samotnie wychowującym dzieci.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. rozpatrując ponownie odwołanie skarżącej, decyzją z dnia 24 lipca 2008 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie 113.046 zł.

4. Powyższa decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2009 r., III SA/Wa 2559/08. W ocenie sądu, organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie nie wykonał zawartych w wyroku z dnia 22 lutego 2008 r., wskazań co do dalszego postępowania, naruszając tym samym art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a.

5. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po ponownym rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 31 sierpnia 2009 r. powtórnie uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 26 kwietnia 2007 r. i określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 113.046 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że skarżąca dokonując ostatniej korekty zeznania podatkowego PIT-36 za 2002 r. - złożonej w dniu 22 lipca 2004 r., wykazała przychód z działalności gospodarczej w kwocie 411.421.51 zł, natomiast w toku przeprowadzonej kontroli jej firmy ustalono, że kwota przychodów wynikająca z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2002 r., na podstawie wystawionych faktur sprzedaży VAT - wynosiła 443.811,92 zł.

Skarżąca nie potrafiła wyjaśnić powodów powstania różnicy, stwierdzając w rezultacie, że musiała błędnie sporządzić korektę zeznania podatkowego. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, różnicę między tymi kwotami w wysokości 32.390.41 zł należało uznać za zaniżenie przychodu z prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, wykazanego w korekcie zeznania podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w oparciu o protokoły przesłuchania strony z dnia 20 kwietnia 2006 r. i z dnia 16 marca 2007 r. oraz zeznania świadka G. M., a także na podstawie załączonych przez tego świadka pokwitowań odbioru przez skarżącą zapłaty na łączną kwotę 240.000 zł, uznano za przychód podatkowy wartość usługi za wykonanie na rzecz "K." sp. z o.o. 2.400 sztuk katalogów w kwocie 196.721,31 zł, którą to kwotę sama skarżąca zaewidencjonowała w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Za przychód z działalności gospodarczej należało, według organu odwoławczego, uznać także przychód wykazany przez skarżącą w fakturze z dnia 10 listopada 2002 r. wystawionej na rzecz "K." sp. z o.o. (usługa marketingowa) w kwocie 40.983,61 zł. Faktura ta nie została ujęta w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Jakkolwiek skarżąca wyjaśniała, że w istocie chodziło o zaliczkę na poczet wynagrodzenia za przyszłe usługi i że faktura ta została przez nią anulowana to - jak sama przyznała w odwołaniu - nie pamięta powodów, dla których miałaby to uczynić.

6. W skardze na powyższą decyzję podatniczka wniosła "o pomniejszenie jej zobowiązania o kwotę 59.121,90 zł (...)". Wskazała, że podczas kontroli krzyżowej w "K." sp. z o.o. zarówno Urząd Skarbowy W. (w decyzji z dnia 7 lipca 2006 r.), jak i Urząd Skarbowy W. określiły usługę na kwotę 196.721,31 za "niebyłą", a "K." sp. z o.o. zapłaciła od tej kwoty podatek, gdyż nie uznano jej za koszt uzyskania przychodów. Skarżąca podniosła ponadto, że spółka ta była zobowiązana do ewidencjonowania przepływów finansowych, a żadne z pokwitowań, na podstawie których urząd skarbowy uznał, iż otrzymała ona wymienione w ich kwoty, nie znalazło odzwierciedlenia ani w raportach kasowych, ani w raportach bankowych spółki. W takim przypadku powinna ona zapłacić podatek dochodowy, jak od darowizny i nie powinno to mieć odzwierciedlenia w zeznaniu rocznym.

7. Uzasadniając wdany w sprawie wyrok sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 153 p.p.s.a. wskazał, że w wyroku z dnia 11 marca 2009 r., III SA/Wa 2559/08, zastrzeżenia sądu odnosiły się wyłącznie do dokonanej przez organ podatkowy oceny materiału dowodowego w zakresie dotyczącym przychodów w kwocie 196.721,31 zł z tytułu wykonania przez skarżącą na rzecz "K." sp. z .o.o. 2.400 sztuk katalogów. Z tego też powodu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej poświęcone było w znacznej mierze tej właśnie kwestii.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie naruszył art. 153 p.p.s.a., jak również wywiązał się z wymogów wynikających z przepisów procedury podatkowej, w tym zwłaszcza z art. 191 ord. pod. - dokonał wszechstronnej analizy okoliczności związanych z kwestionowanym przez skarżącą przychodem, w sposób wyczerpujący rozpatrzył zebrany w tym zakresie materiał dowodowy, odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do twierdzeń i argumentów podnoszonych przez skarżącą oraz wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Przede wszystkim, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zasadnie wskazano na okoliczność, że skarżąca wykonała na rzecz "K." sp. z o.o. przedmiotowe katalogi, nie może budzić wątpliwości. Okoliczności tej nie kwestionuje również skarżąca, która potwierdza ten fakt opisując szczegółowo sposób realizacji tego przedsięwzięcia. I tak, w złożonych przez nią w dniu 20 kwietnia 2006 r. w charakterze strony zeznaniach, wyjaśniła, że dostała od ww. spółki ustne zlecenie na wykonanie 2.400 sztuk katalogów prezentujących ośrodki wczasowe w całej Europie Realizacja tego zlecenia polegała, m.in. na komputerowym zeskanowaniu zdjęć, zrobieniu do nich opisów, przegraniu na płytę CD. Druk katalogów miał miejsce na U.. Jednakże skarżąca nie była w stanie podać nazwiska i adresu osoby, która podjęła się tego zadania. Skarżąca wyjaśniła jedynie, że powyższe zdjęcia i opisy wysłała pocztą, a gotowe katalogi zostały dostarczone w paczkach z Ukrainy przez różne osoby na adres jej firmy i były następnie odbierane przez pracownika "K." sp. z o.o. Skarżąca wskazała również, że nie posiadała żadnych dokumentów potwierdzających wydatki związane z wykonaniem usługi.

Powyższe wyjaśnienia skarżąca podtrzymała także w kolejnych zeznaniach w charakterze strony z dnia 16 marca 2007 r. Fakt wykonania przez skarżącą usług na rzecz "K." sp. z o.o. w tym także rzeczonych katalogów potwierdził także, przesłuchany w charakterze świadka, wiceprezes tej spółki G. M. (protokoły przesłuchania świadka z dnia 28 kwietnia 2006 r. oraz z dnia 12 maja 2006 r.).

Zdaniem sądu skoro zostało wykazane, że skarżąca wykonała powyższą usługę i dostarczyła swojemu kontrahentowi zamówione przez niego katalogi, logicznym z tego wnioskiem musi być to, iż z tego tytułu przysługiwało jej wynagrodzenie. Wskazano, że Wiceprezes "K." sp. z o.o. zeznał, iż zlecenie wykonania katalogów opiewało na kwotę 196,721,31 zł netto (brutto 240.000 zł.) i ta ostatnia kwota została skarżącej za wykonaną usługę wypłacona, na dowód czego podczas przesłuchania w dniu 12 maja 2006 r. przedłożył trzy podpisane przez skarżącą pokwitowania opiewające łącznie na powyższą kwotę.

W ocenie sądu o ile zeznania skarżącej, co do faktu i okoliczności wykonania na rzecz ww. spółki przedmiotowych katalogów były spójne i konsekwentnie przez nią podtrzymywane, tak nie można było tego powiedzieć odnośnie jej zeznań, co do otrzymanego przez nią wynagrodzenia.

W zeznaniach z dnia 20 kwietnia 2006 r. wspominając, że wystawiła fakturę w imieniu A. M. W. na rzecz "K." sp. z o.o. o wartości netto 196.721,31 zł stwierdziła, iż to ona otrzymała zapłatę za tę fakturę w formie zaliczek. Dodała, że nie przypomina sobie czy kwitowała ten odbiór. W zeznaniach z dnia 16 marca 2007 r. nie negując, że to ona podpisała znajdujące się w aktach sprawy pokwitowania stwierdziła jednakże, iż widniejących na tych pokwitowaniach kwot nigdy nie otrzymała poza kwotą 17.000 zł.

Z kolei w stanowiącym uzupełnienie odwołania piśmie z dnia 3 lipca 2007 r. skarżąca odnosząc się do powyższej kwestii wskazała, że "Ponadto K. dostarczał niezbędne materiały do wykonania tej usługi i miał je zafakturować na rzecz mojej firmy, czego nie uczynił działając na moją niekorzyść, gdyż wtedy mój dochód winien być zarachowany w wysokości 20.000-30.000 zł brutto, gdyż taką kwotę otrzymałam, co zeznałam podczas przesłuchania."

W świetle przytoczonych wyżej okoliczności, omówionych także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w ocenie sądu, nie naruszało zasad logiki, doświadczenia życiowego i wiedzy przyjęcie przez organ podatkowy, że kwestionowanie przez skarżącą uzyskania przez nią przychodu w kwocie 196,721,31 zł, w świetle całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, jest niezasadne, a podnoszone w tym zakresie przez nią twierdzenia nie są wiarygodne. Tym bardziej, że kwota ta ujęta została przez skarżącą jako przychód w prowadzonej przez nią księdze przychodów i rozchodów.

Sąd za zasadną uznał argumentację, że skoro skarżąca, jak twierdzi, wykonała na rzecz "K." sp. z o.o. zamówione świadczenie i przyznaje, iż otrzymała za to wynagrodzenie w gotówce płatne do jej rąk i potwierdza to także przedstawiciel tej spółki (sporna pomiędzy tymi zeznaniami pozostaje wysokość otrzymanej przez skarżącą kwoty), to argument skarżącej, iż spółka ta nie zewidencjonowała w wyciągach bankowych, czy też raportach kasowych wydatkowanej kwoty - 240.000 zł, sam w sobie nie podważa faktu, iż skarżąca kwotę tę otrzymała. Za trafne uznano także spostrzeżenie organu, że skoro ponieważ chodziło o przychody uzyskiwane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, zastosowanie znajdzie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f.

Skarżąca wskazywała konsekwentnie w toku całego postępowania oraz podnosiła w skardze, że usługa wykonana przez nią na rzecz "K." sp. z o.o., z tytułu realizacji której przypisano jej przychód, w decyzji z dnia 7 lipca 2006 r. wydanej wobec tej spółki przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. uznana została za niebyłą, a wynagrodzenie za nią nie zostało uznane za koszt uzyskania przychodów u spółki.

Oceniając tą okoliczność sąd doszedł do wniosku, że zaistniała sytuacja, w której jeden przedsiębiorca realizuje na rzecz innego określoną usługę i otrzymuje za nią wynagrodzenie. Zatem powstaje u niego przychód, a u jego kontrahenta wydatek na to wynagrodzenie stanowi koszt uzyskania przychodów. Niewątpliwe zdaniem sądu było też to, że jeżeli organy podatkowe w różnych postępowaniach prowadzonych wobec dwóch stron tej samej transakcji dokonują odmiennych ustaleń faktycznych, raz uznając, iż transakcja miała w rzeczywistości miejsce, a innym razem przeciwnie, czego konsekwencją na gruncie podatkowym jest sytuacja, jak w niniejszej sprawie, iż to samo zdarzenie kwalifikowane jest jako przychód u jednej strony i kwestionowane jako koszt uzyskania przychodu u drugiej strony - to sytuacja taka nie powinna mieć miejsca, budzi zasadnicze zastrzeżenia i zdecydowanie nie przyczynia się do budowania zaufania do organów podatkowych.

W ocenie sądu skoro na gruncie postępowania podatkowego prowadzonego przez organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie, obie strony transakcji przyznają, że miała ona miejsce i ogólnie rzecz biorąc również całokształt materiału dowodowego skłania ku wyciągnięciu takiego wniosku, to nie ma podstaw, aby zaakceptować postulat skarżącej - nieuwzględnienia przez organ podatkowy przychodu uzyskanego przez nią z tej transakcji, na tej tylko podstawie, iż w innym postępowaniu nie został on uznany u jej kontrahenta za koszt uzyskania przychodów.

8. W skardze kasacyjnej podatniczka zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 p.p.s.a.,

- mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 14 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi spółki w sytuacji, gdy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem art. 121 § 1 w z.w z art. 191 i art. 274c ord. pod. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnej ocenie przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W związku z tak postawionymi zarzutami strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby skarbowej, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącej i jej pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

9. W pierwszej kolejności, mając na uwadze przede wszystkim treść skargi kasacyjnej, należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że przepis ten pozwala Sądowi tylko na badanie, czy - oprócz istnienia powodów nieważności - rzeczywiście doszło do naruszenia wskazanych w podstawie kasacyjnej przepisów. Sąd nie może też samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślać, czy w inny sposób korygować. Kwestia ta wielokrotnie był przez Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniania (por. chociażby wyroki NSA: z dnia 4 listopada 2010 r. , II OSK 142/10; z dnia 29 października 2010 r., II FSK 1017/09; z dnia 15 lipca 2010 r., I OSK 472/10; z dnia 10 czerwca 2010 r., I FSK 909/09; z dnia 27 stycznia 2005 r., FSK 970/04; z dnia 29 października 2004 r., FSK 1193/04; z dnia 26 października 2010 r., OSK 773/04; wszystkie orzeczenia dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacko - radcowski (art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a.) by nadać tego rodzaju środkowi odwoławczemu charakter pisma w postępowaniu sądowym o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania skargi kasacyjnej dotyczące zakresu zaskarżenia, wskazania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, albowiem chodzi tutaj o istotne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej wypracowane przez specjalistę z dziedziny prawa sądowoadministracyjnego. Dlatego też przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., I FSK 383/05, LEX nr 187517).

Uwzględniając powyższe należy rozpatrzyć pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 153 p.p.s.a. Jak wynika z treści zaskarżonego przepisu, obowiązującej w chwili orzekania przez sąd pierwszej instancji, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Zatem wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. zasadę należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Oznacza to, iż obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., II OSK 2059/09, CBOSA).

10. W ocenie skargi kasacyjnej do naruszenia tego przepisu doszło bowiem nie wyjaśniono spornego stanu faktycznego w poprzedniej decyzji. Tym samym sąd pierwszej instancji zarówno organ, jak i sąd nie zastosował się do wytycznych z wcześniej wydanego wyroku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ogólnikowo przedstawione w skardze kasacyjnej stanowisko w konfrontacji z ustaleniami i wywodami sądu pierwszej instancji nie może być uznane za zasadne. W niniejszej sprawie zarówno sąd pierwszej instancji, w zaskarżonym wyroku, jak i organ podatkowy byli związani wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2009 r., III SA/Wa 2559/08. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie sąd pierwszej instancji uznał, że organ podatkowy wypełnił zgodnie z art. 153 p.p.s.a. polecenia sądu wyrażone w wyroku z dnia 11 marca 2009 r.

Jak trafnie zauważono w zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji skoro w sprawie zostało wykazane, że skarżąca wykonała analizowaną w sprawie usługę i dostarczyła swojemu kontrahentowi zamówione przez niego katalogi, logicznym musiało być to, iż z tego tytułu przysługiwało jej wynagrodzenie.

Trafnie również w sprawie spornej kwestii, czy skarżąca otrzymała wynagrodzenie, czy też nie przyjął, że skoro skarżąca, wykonała zamówione świadczenie i przyznała, iż otrzymała za to wynagrodzenie w gotówce płatne do jej rąk i potwierdził to także przedstawiciel tej spółki, to argument, iż spółka nie zewidencjonowała w wyciągach bankowych, czy też raportach kasowych wydatkowanej kwoty - 240.000 zł, sam w sobie nie podważa faktu, iż skarżąca kwotę tę otrzymała. Skoro bowiem Wiceprezes "K." sp. z o.o. zeznał, iż zlecenie wykonania katalogów opiewało na kwotę 196,721,31 zł netto (brutto 240.000 zł.) i ta ostatnia kwota została skarżącej za wykonaną usługę wypłacona, na dowód czego podczas przesłuchania w dniu 12 maja 2006 r. przedłożył trzy podpisane przez skarżącą pokwitowania opiewające łącznie na powyższą kwotę to trafnie sąd pierwszej instancji przyjął, że kwestia ta została wyjaśniona.

Tym bardziej, że zeznania skarżącej w zakresie wynagrodzenia są niespójne i niekonsekwentne, co umknęło uwadze skargi kasacyjnej. Świadczy o tych chociażby to, że w zeznaniach z dnia 20 kwietnia 2006 r. stwierdziła, że wynagrodzenie otrzymała by następnie w zeznaniach z dnia 16 marca 2007 r. stwierdzić, że podpisywała znajdujące się w aktach sprawy pokwitowania, jednakże jedynie w wysokości 17.000 zł, a w piśmie z dnia 3 lipca 2007 r. wskazać, że otrzymała jedynie kwotę 20.000-30.000 zł brutto.

Zasadnie w tym kontekście sąd pierwszej instancji uznał, że skoro w toku postępowania obie strony transakcji przyznają, że miała ona miejsce i ogólnie rzecz biorąc również całokształt materiału dowodowego skłania ku wyciągnięciu takiego wniosku, to nie ma podstaw, aby zaakceptować postulat skarżącej - nieuwzględnienia przez organ podatkowy przychodu uzyskanego przez nią z tej transakcji, na tej tylko podstawie, iż w innym postępowaniu nie został on uznany u jej kontrahenta za koszt uzyskania przychodów.

11. Konkludując, skarga kasacyjna w istocie stanowiła polemikę z ustaleniami dokonanymi w niniejszej sprawie. Nie zakwestionowano bowiem skutecznie ustaleń faktycznych, które legły u podstaw rozstrzygnięcia zarówno sądu pierwszej instancji, jak i organów podatkowych. Naczelny Sąd Administracyjny będąc zaś związany na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. granicami skargi kasacyjnej nie mógł w żaden sposób samodzielnie ani konkretyzować, ani uzupełniać postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

12. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.