Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 174/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1256
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 22 kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia 29 stycznia 2020 r. Wójt Gminy [...] ustalił J. M. łączny wymiar zobowiązania pieniężnego na rok 2020 w wysokości 1.185,00 zł.

Od powyższej decyzji J. M. wniósł odwołanie, wskazując, że aktualnie na grunty będące w jego posiadaniu, na których rosną krzewy i drzewa owocowe oraz warzywa oddziaływują różnego rodzaju substancje trujące z uwagi na sąsiedztwo przedsiębiorstwa transportowego, co powoduje zatrucie żywności samodzielnie wytworzonej, a co za tym idzie zmuszony jest do jej kupowani. Podatnik wniósł w związku z tym o zmniejszenie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 i następne lata.

Decyzją z dnia 22 kwietnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przywołaniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019r. poz. 1170), dalej "u.p.o.l.", organ odwoławczy wskazał, że w świetle akt sprawy J. M. jest właścicielem działki o numerze [...] obręb N. o łącznej powierzchni 0.47 ha. Grunt ten jest sklasyfikowany jako: Rlllb - pow. 0.12 ha, S-Rlllb - pow.0.17ha, B - pow. 0.18 ha. Ponadto posiada również budynki mieszkalne o pow. 159 m2 i 53 m2 kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m2 , a także budynki pozostałe o pow. 72 m2.

Dane te wynikają z informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2011 r. oraz uproszczonej informacji z rejestru z dnia 12 marca 2020 r. i są zgodne z danymi wskazanymi w decyzji. Strona zresztą nie kwestionuje żadnej z opodatkowanych powierzchni. Wymiaru podatku za rok 2020 organ dokonał uwzględniając przepisy uchwały Rady Gminy Nr [...] z dnia 22 listopada 2019 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta dla celów podatku rolnego.

Podkreślono, iż dla organów podatkowych wiążące są informacje dotyczące nieruchomości wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ordynacja podatkowa nie przewiduje instytucji obniżenia zobowiązania podatkowego. Ponadto okoliczności, na które powołuje się w odwołaniu strona, nie mają wpływu na wysokość podatku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. M. wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i zaliczenie zapłaconej kwoty na poczet zobowiązania za rok 2021 r.

W uzasadnieniu podatnik zaznaczył, że nie może korzystać z gruntu zgodnie z przeznaczeniem, o którym mowa w ewidencji gruntów i budynków, z uwagi na szkodliwą działalność spółki "A" na działce nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 16 marca 2021 r. skarżący podtrzymał wnioski i zarzuty skargi, zaś w piśmie procesowym z dnia 5 maja 2021 r. wniósł o wyznaczenie terminu posiedzenia jawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Sporne w niniejszej sprawie jest istnienie podstaw do zmniejszenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 z uwagi na sąsiedztwo przedsiębiorstwa transportowego, co zdaniem skarżącego powoduje zatrucie żywności wytworzonej na gruncie będącym w jego posiadaniu. Zdaniem organów, okoliczności ponoszone przez skarżącego nie rzutują na wymiar podatku.

W sporze tym rację należy przyznać organom podatkowym.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2020r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

grunty;

budynki lub ich części;

budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Artykuł 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2019 r., poz.1256 ze zm.) stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Podatnikami w podatku od nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym). Podatnikami podatku rolnego zaś zgodnie z art. 3 ustawy o podatku rolnym są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2; 2) posiadaczami samoistnymi gruntów; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, a także jeżeli dotyczy nieruchomości znajdujących się w Zasobie, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz.U. z 2018 r. poz. 2363 oraz z 2019 r. poz. 1309), albo b)jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i Lasów Państwowych.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący jest właścicielem działki o numerze [...] obręb N. o łącznej powierzchni 0.47 ha. Grunt ten jest sklasyfikowany jako: Rlllb - pow. 0.12 ha, S-Rlllb - pow.0.17ha, B - pow. 0.18 ha. Ponadto skarżący posiada również budynki mieszkalne o pow. 159 m2 i 53 m2 kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m2 , a także budynki pozostałe o pow. 72 m2. Dane te wynikają z informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2011 r. oraz uproszczonej informacji z rejestru gruntów z dnia 12 marca 2020 r. i są zgodne z danymi w zaskarżonej decyzji. Skarżący nie kwestionuje żadnej z opodatkowanych powierzchni. Wymiaru podatku za 2020 rok organ dokonał w związku z uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 22 listopada 2019 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta dla celów podatku rolnego.

Nie ulega wątpliwości, że dla organów podatkowych wiążące są informacje dotyczące nieruchomości, wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.) ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Należy mieć zatem na względzie, iż organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innych danych niż te zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Rację ma więc Kolegium, wskazując, że organy podatkowe nie mają kompetencji do kwestionowania danych zgromadzonych przez starostę w ewidencji gruntów i budynków.

Podkreślić jeszcze raz należy, że dane, wynikające z ewidencji gruntów i budynków (wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokal) są bezwzględnie wiążące organ podatkowy, tj. dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2020 r., II FSK 2876/19).

Ponadto trafnie w motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy argumentował, że przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), w skrócie "O.p.", nie przewidują instytucji obniżenia zobowiązania podatkowego. Na podstawie art. 67a § 1 O.p. na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, organ podatkowy może natomiast udzielić ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, poprzez: 1) odroczenie terminu płatności podatku lub rozłożenie zapłaty podatku na raty; 2) odroczenie lub rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetkami od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzenie w całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Zatem okoliczności, na które powołuje się w skardze strona skarżąca, nie mają wpływu na wysokość podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając zaskarżoną decyzję, działało zgodnie z zasadą legalizmu, nie naruszając przy tym zasady zaufania do organów podatkowych. Organ dokonał wykładni przepisów prawa materialnego w sposób nie budzący wątpliwości, uzasadniając trafnie swoje stanowisko. Okoliczność, że wyprowadzona przez organ z zebranego materiału dowodowego ocena prawna jest odmienna od oczekiwań strony nie może dowodzić wadliwości tej oceny.

Końcowo, odnosząc się do wniosku o wyznaczenie terminu posiedzenia jawnego, wyjaśnić należy, że Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.133 § 1 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Zarządzeniem Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nr 49/2020 z dnia 19 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Uznać należy, że rozpoznanie sprawy było konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 uzasadniała przyjęcie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Wobec braku naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.