Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1292/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę-


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołań: Stowarzyszenia "Z.", Stowarzyszenia "M.", Stowarzyszenia "O.", Stowarzyszenia E." oraz Muzeum P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2013 roku, nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji centrum handlowego, wraz z towarzyszącą infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 2 ha oraz parkingów samochodowych, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha w ramach budowy C. w W., na dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obr. [...], i dz. ew. [...], [....], [...], [...] w obr. [...], w rejonie ulic [...] i [...] w Dzielnicy [...], którego inwestorem jest C. Sp. z o. o. W uzasadnieniu podano, iż pismem z dnia [...] października 2011 roku C. Sp. z o. o. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie C. na dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obr. [...] i dz. ew. nr [...], [...], [...] [...], [...] w obr. [...], w rejonie ulic [...] i [...] w Dzielnicy W. Decyzją nr [...], z dnia [...] września 2013 roku, Prezydent W. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji centrum handlowego, wraz z towarzyszącą infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 2 ha oraz parkingów samochodowych, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha w ramach budowy C. w W., na dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obr. [...], i dz. ew. nr [...], [...], [...] w obr. [...], w rejonie ulic [...] i [...] w Dzielnicy [...], którego inwestorem jest C. Sp. z o. o. Od powyższej decyzji wpłynęły odwołania: Stowarzyszenia "Z.", reprezentowanego przez adwokata Pana D. G., Stowarzyszenia "M.", Stowarzyszenia "O.", Stowarzyszenia E. " oraz Muzeum P.. W odwołaniach wskazano, że decyzja narusza przepisy: art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), zwanej dalej "Ustawą", poprzez wydanie decyzji dla inwestycji niezgodnej z obowiązującym planem miejscowym, który nie dopuszcza na terenie objętym wnioskiem sytuowania obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz poprzez zagwarantowanie mniejszej liczby miejsc parkingowych, niż przewiduje plan miejscowy; art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a) Ustawy poprzez niezawarcie w raporcie opisu racjonalnego wariantu alternatywnego; art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. b) Ustawy poprzez niezawarcie w raporcie opisu wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem wyboru; art. 66 ust. 1 pkt 7 Ustawy poprzez pominięcie przez wnioskodawcę w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na grzyby i siedliska przyrodnicze; art. 66 ust. 1 pkt 8 Ustawy poprzez niezawarcie w raporcie właściwej oceny oddziaływań skumulowanych z uwzględnieniem danych dotyczących decyzji środowiskowych dla przedsięwzięć, które mają wpływ na ocenę przedmiotowego oddziaływania m. in. na klimat akustyczny; art. 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) Ustawy poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy raport nie zawierał precyzyjnego określenia ilości powstających odpadów na etapie eksploatacji inwestycji; naruszenie załącznika do Uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2013 roku (Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie [...]); z raportu nie wynika jakie przyjęto rozwiązania dla zapewnienia dla obszaru archeologicznego prewencyjnej ochrony archeologicznej, w decyzji należy zawrzeć zapis o uzależnieniu wydania decyzji budowlanej od przeprowadzenia nieinwazyjnych badań geofizycznych i dodatkowych badań powierzchniowych; postanowienia punktów 2.3.4 i 2.3.14 decyzji dopuszczają działania skutkujące zanieczyszczeniem wód powierzchniowych i podziemnych na terenie Muzeum; postanowienia punktów 3.1.3 i 3.1.4 decyzji nie uwzględniają doświadczeń i postulatów Muzeum w zakresie zagrożeń akustycznych. Kolegium wskazało, iż po wnikliwym przeanalizowaniu akt sprawy uznało, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Stosownie do przepisu art. 71 Ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog ww. przedsięwzięć, określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b i pkt 56 lit. b tego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się: centra handlowe wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 2 ha na obszarach innych niż obszary objęte formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy; garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż obszary objęte formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 -5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 -3 tej ustawy - przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego. Przedmiotowe przedsięwzięcie polega na realizacji centrum handlowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 2 ha oraz parkingów samochodowych, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha w ramach budowy C. w W.. W związku z tym zasadnie inwestor wystąpił o wydanie decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia.

Organ I instancji uznał za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko. Inwestor dołączył do akt raport o oddziaływaniu na środowisko, który następnie uzupełniał zgodnie z wytycznymi organów orzekających w sprawie. Po wnikliwej weryfikacji raportu , Kolegium stwierdziło, że zawiera on wymagane prawem elementy, jest spójny i rzetelny. Zawarte w raporcie oraz w pozostałych opracowaniach - w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny, na powietrze atmosferyczne, odnośnie gospodarowania wodami roztopowymi i opadowymi, odnośnie prognozy zmian temperatury na terenie Muzeum (Pałac w W.), informacje stanowią kompletny, wystarczający do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy materiał dowodowy. W odniesieniu do kierowanych pod adresem raportu zarzutów Kolegium wyjaśniało, iż stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a i b Ustawy, raport powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Kolegium stwierdziło, iż nie zgadza się zarzutem skarżących, iż w raporcie nie zawarto opisu racjonalnego wariantu alternatywnego, ani opisu wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem wyboru. O analizowanych wariantach raport stanowi w rozdziale 4 pt. "Możliwe warianty realizacji przedsięwzięcia" oraz szczegółowo w rozdziale 5 pt. "Ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko" (podrozdziały: 5.1, 5.5 i 5.6). W raporcie opisano wariant podstawowy - proponowany i jednocześnie preferowany przez wnioskodawcę, wariant alternatywny oraz wariant polegający na tym, że przedsięwzięcie nie będzie podejmowane. Jak wynika z uzasadnienia wariantu przyjętego do realizacji, wariant podstawowy jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Takie rozwiązanie jest w pełni aprobowane przez doktrynę (vide komentarz do art. 66 Ustawy [w:] Gruszecki Krzysztof, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.08.199.1227), wyd. LEX/eł., 2013, w którym autor wskazuje w szczególności, że nie można wykluczyć sytuacji, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska i wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty) i judykaturę (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 roku, sygn. akt IV SA/Wa 929/10, w którym Sąd w szczególności wskazał, że inwestor, o ile nie proponuje wyboru wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, jest obowiązany przedstawić w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przesłanki przemawiające za realizacja preferowanego wariantu).

Zgodnie z przepisem art. 66 ust. 1 pkt 7 lit a Ustawy, raport powinien zawierać uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze. Kolegium stwierdziło iż nie podziela zarzutów skarżących w raporcie pominięto opis oddziaływania przedsięwzięcia na grzyby i siedliska przyrodnicze. Raport powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazywać, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach, "inaczej mówiąc - zakres raportu powinien być dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko" (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 r., IV SA/Wa 1745/05). Pogląd ten, zaprezentowany w okresie obowiązywania art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie stracił nic na aktualności i znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w postanowieniach art. 66 ust. 2-6 ustawy (vide ww. komentarz do art. 66 Ustawy). Przekładając powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że ponieważ teren objęty wnioskiem nie jest objęty ochroną wynikającą z przepisów dotyczących ochrony przyrody, i nie występują na nim ani cenne siedliska przyrodnicze, ani chronione gatunki grzybów, i nie utworzono na tym terenie żadnej z form ochrony przyrody (a gdyby na tym terenie występowały cenne siedliska przyrodnicze lub chronione gatunki grzybów, to zostałyby objęte odpowiednią formą ochrony przyrody), nie ma uzasadnionych podstaw do analizowania w raporcie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na grzyby i siedliska przyrodnicze. Zgodnie z przepisem art. 66 ust. 1 pkt 8 Ustawy, raport powinien w szczególności zawierać opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący skumulowane oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia. Kolegium podniosło, iż również nie zgadza się z zarzutem skarżący, że raport nie zawiera właściwej oceny oddziaływań skumulowanych z uwzględnieniem danych dotyczących decyzji środowiskowych dla przedsięwzięć, które mają wpływ na ocenę przedmiotowego oddziaływania m. in. na klimat akustyczny. Jak wynika z raportu, opis przewidywanych oddziaływań obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko zawarto w rozdziale 9. Odnośnie oddziaływań skumulowanych w raporcie wyjaśniono, że oddziaływaniem skumulowanym jest nasilenie zmian w środowisku spowodowane przez nałożenie się tego samego rodzaju oddziaływań planowanej inwestycji z oddziaływaniami innych przedsięwzięć, również tych działających w przeszłości, jak i planowanych. W odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia, oddziaływanie skumulowane jest związane z ruchem pojazdów poruszających się w kierunku na wschód od C. - ul. [...]. W związku z tym przeanalizowano oddziaływanie emisji zanieczyszczeń z istniejącej trasy - ul. [...] oraz emisji wskutek działalności C. (szczegółowe analizy zawarto w rozdziale 5 (podrozdziały 5.5 i 5.6)). W żadnym przypadku w wyniku skumulowanego oddziaływania nie dojdzie do przekroczeń standardów jakości powietrza. Dodatkowo, w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 roku organ I instancji wyjaśnił, że w obszarze oddziaływania C. na środowisko nie planuje się innych inwestycji, które mogłyby powodować oddziaływania skumulowane. Z raportu wynika, że oddziaływanie akustyczne planowanego C., z uwzględnieniem ruchu kołowego na jego terenie pozostaje poniżej wartości dopuszczalnych, natomiast ruch kołowy poza terenem inwestycji, w tym ruch odbywający się na drodze publicznej - ul. [...], i jego wpływ na środowisko nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i analizy w raporcie. W ocenie Kolegium wyjaśnienia dokonane przez organ I instancji w powiązaniu z treścią raportu są wystarczające by stwierdzić, że w raporcie tym należycie oceniono oddziaływania skumulowane na środowisko.

Odnośnie zarzutu skarżących, że raport nie zawiera precyzyjnego określenia ilości powstających odpadów na etapie eksploatacji inwestycji, Kolegium wyjaśniło, iż raport na temat oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie gospodarki odpadami zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji stanowi w podrozdziale 5.4. Podnoszona przez skarżących okoliczność, że ponieważ w raporcie nie wskazano odpadów o kodzie 13 02 08*, to oznacza, że jest on nierzetelny, jest chybiona. Wprawdzie w raporcie nie ujęto odpadów o ww. kodzie, niemniej po zapoznaniu się z treścią tego raportu, również w części dotyczącej gospodarki odpadami, nie można zarzucić, by raport ten był nierzetelny. Nawet w braku ujęcia odpadów o ww. kodzie na liście odpadów, które przewidziano do wytworzenia w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia, należy uwzględnić, że raport opisuje sposób postępowania z rozmaitymi rodzajami odpadów przyjęty zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji centrum handlowego. Sposób ten gwarantuje brak negatywnego wpływu inwestycji na środowisko. Pominięcie odpadów o ww. kodzie nie oznacza, że nie będą one w należyty sposób zagospodarowane i z całą pewnością nie dyskwalifikuje raportu jako dowodu w sprawie. Kolegium stwierdziło, iż nie dopatrzyło się aby przedstawiony przez inwestora sposób gospodarowania odpadami naruszał załącznik do Uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2013 roku (Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie [...]). Wszyscy wytwórcy odpadów działający na terenie przyszłego c. będą podlegali m. in. regulaminowi utrzymania czystości i porządku na terenie [...]. Nie można więc z góry założyć, że w trakcie użytkowania obiektu regulamin ten nie będzie przestrzegany. Warunki gospodarowania odpadami w sposób gwarantujący postępowanie zgodne m. in. z tym regulaminem będą w szczególności ujęte w umowach, które dopiero w przyszłości będą zawierane z najemcami powierzchni handlowych. W odniesieniu do zarzutu skarżących, że z raportu nie wynika jakie przyjęto rozwiązania dla zapewnienia dla obszaru archeologicznego prewencyjnej ochrony archeologicznej, a w decyzji należy zawrzeć zapis o uzależnieniu wydania decyzji budowlanej od przeprowadzenia nieinwazyjnych badań geofizycznych i dodatkowych badań powierzchniowych, Kolegium stwierdziło, że w jego ocenie przeprowadzona w sprawie analiza położenia planowanego przedsięwzięcia względem stref ochrony archeologicznej jest wystarczająca. Skarżący nie wykazali, aby na przedmiotowym terenie występowały jakiekolwiek cenne archeologicznie relikty. Możliwość ich wystąpienia jest wyłącznie potencjalna, przy czym w raporcie nakazano, by prace wykonawcze prowadzić ze szczególną ostrożnością, a w przypadku napotkania w trakcie prowadzonych prac ziemnych na relikty archeologiczne, by prace te przerwać i udostępnić teren do badań ratowniczych. Taki zapis w rporcie w należyty sposób zabezpiecza dobro potencjalnych dóbr kultury, na wypadek natrafienia na nie w trakcie wykonywania prac związanych z realizacją przedsięwzięcia. Organ wydający decyzję środowiskową nie uchybił prawu wobec zaniechania w toku postępowania środowiskowego analizowania i uwzględniania zapisów Europejskiej Konwencji o Ochronie Dziedzictwa Archeologicznego. Brak też jest uprawnionych i faktycznych podstaw do zastrzegania w przedmiotowej decyzji środowiskowej konieczności przeprowadzenia nieinwazyjnych badań geofizycznych i dodatkowych badań powierzchniowych przed uzyskaniem decyzji budowlanej pod rygorem odmowy jej wydania. Stosownie do przepisu art. 73 ust. 1 Ustawy, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć - w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia; poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (por. art. 74 ust. 1 Ustawy). Pismem z dnia [...] października 2011 roku inwestor wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Do wniosku załączył wymagane prawem dokumenty. Zgodnie z przepisem art. 82 Ustawy, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ: 1) określa: a) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, b) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, c) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, 2) w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba: b) zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych działań; 5) może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis art. 85 Ustawy stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, które niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać - w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: - ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, - wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4. W ocenie organu odwoławczego zarówno decyzja, jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierają wymagane prawem elementy, w tym wskazane w ww. przepisach. Zaskarżoną decyzję wydano zgodnie z prawem i brak jest podstaw do jej uchylenia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżących, Kolegium stwierdziło, że nie znajdują one uzasadnienia wobec materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i należycie ocenionego przez organ I instancji. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 80 ust. 2 Ustawy. Koelgium nie zgadziło się z zarzutem skarżących, że przedmiotową decyzję wydano dla inwestycji niezgodnej z obowiązującym planem miejscowym, który nie dopuszcza na terenie objętym wnioskiem sytuowania obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Na terenie objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów P. uchwalony Uchwałą Rady Gminy [...] nr [...], z dnia [...] stycznia 2001 roku (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z tym planem, teren inwestycji znajduje się w obszar ze oznaczonym symbolami: U-9 i UM-14. Zgodnie z § 48 ww. Planu, dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem U-9 plan ustala przeznaczenie terenu: 1) podstawowe - zabudowa usługowa i wielofunkcyjna o znaczeniu lokalnym lub ponadłokalnym z zielenią i urządzeniami obsługi oraz pasaż pieszy i place publicznie dostępne o funkcjach reprezentacyjnych miejskich przestrzeni otwartych - "R." i funkcjach handlowych - "P." - zlokalizowane w miejscach wyznaczonych orientacyjnie na rysunku planu; oraz 2) dopuszczalne - parkingi, obiekty biurowe, hotele i inne obiekty usługowe zdrowia, oświaty, sportu i rekreacji, a także inne niewymienione w p. 1 obiekty o funkcjach nieuciążliwych i nie kolidujących z zabudową mieszkaniową na terenach otaczających. Zgodnie z § 53 ww. Planu, dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem UM-14 plan ustala przeznaczenie terenu: 1) podstawowe - zabudowa usługowa i wielofunkcyjna o znaczeniu lokalnym lub ponadłokalnym o funkcjach biur, handlu, gastronomii, oświaty, kultury, zdrowia oraz zabudowa mieszkaniowo-usługowa z zielenią i urządzeniami obsługi; 2) dopuszczalne - parkingi, hotele, a także inne niewymienione w p. 1 obiekty o funkcjach nieuciążliwych i nie kolidujących z zabudową mieszkaniową na terenach otaczających. Ustalenie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia polegającego na budowie C. na dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obr. [...], i dz. ew. nr [...], [...], [....], [...]. w obr. [...], w rejonie ulic [...] i [...] w Dzielnicy [...] m.W., jest zgodne z ww. planem miejscowym pomimo, że plan ten nie przewiduje na terenie objętym wnioskiem sytuowania obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Należy wskazać, że ww. plan miejscowy uchwalono w dniu [...] stycznia 2001 roku - w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, która w tym dniu nie przewidywała ograniczenia dotyczącego lokalizowania tzw. wielkopo wierzchni owych obiektów handlowych. Ograniczenie to wprowadzono dopiero w dniu 15 marca 2001 roku. Zatem plan miejscowy, który uchwalono zanim ww. ograniczenie wprowadzono, nie mógł przewidywać tego ograniczenia. Jednocześnie, wobec faktu, że ten plan nadal obowiązuje i przeznacza obszar, na którym zaplanowano przedmiotowe przedsięwzięcie, pod opisane wyżej usługi, nie ma uprawnionych podstaw, by twierdzić, że wydana w przedmiotowej sprawie decyzja środowiskowa dla ww. przedsięwzięcia ustalała środowiskowe uwarunkowania w warunkach niezgodności lokalizacji tego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium stwierdziło, iż na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie można również podzielić stanowiska skarżących o niezgodności planowanej inwestycji z ww. planem miejscowym z uwagi na przewidywaną w związku z inwestycją mniejszą ilość miejsc parkingowych, niż wymaga ów plan. W toku postępowania inwestor zmienił pierwotnie przewidywaną wielkość inwestycji z 87.220 m2 na 75.000 m2. W ramach inwestycji zaplanowano 2700 miejsc parkingowych. Stosownie do § 19 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały, plan ustala obowiązek zapewnienia pokiycia potrzeb parkingowych na terenach własnych w/g następujących wskaźników minimalnych - dla biur, handlu i usług po 35 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej. Z podzielenia 75.000 m2 na 1000 m2 i pomnożenia tego przez 35 wymaganych planem miejsc parkingowych wynika, że dla przedmiotowej inwestycji należy przewidzieć co najmniej 2625 miejsc parkingowych. Skoro więc inwestor zaplanował ich 2700, spełnił wymagania określone w planie w również w tym zakresie. Skarżący zarzucili również, że postanowienia punktów 2.3.4 i 2.3.14 decyzji dopuszczają działania skutkujące zanieczyszczeniem wód powierzchniowych i podziemnych na terenie Muzeum. W punkcie 2.3.4. nakazano ustalić warunki odprowadzania wód pochodzących z odwodnień wykopów budowlanych z właścicielem lub administratorem odbiornika nie wskazując jednak, który to będzie odbiornik. Nie nałożono jednocześnie obowiązku badania jakości tych wód i konieczności ich podczyszczania. Zachodzi obawa, że wody te dostaną się do Jeziora W. co może doprowadzić do dalszej degradacji tego akwenu i otaczających go parku i rezerwatu przyrody. W ocenie Kolegium, w oparciu o zgromadzony w aktach materiał dowodowy, w tym w szczególności postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2013 roku oraz raport, obawy skarżących nie znajdują potwierdzenia, są czysto potencjalne. Z prowadzonych na potrzeby wydania przedmiotowej decyzji licznych analiz nie wynika, aby wody pochodzące z odwodnień wykopów miały być zanieczyszczone. Nie wykazali tego również skarżący. Nakładanie więc na inwestora dodatkowych obowiązków - w zakresie badania jakości tych wód - nie znajduje uzasadnienia. W tym stanie rzeczy jeśli nawet woda z wykopów może być odprowadzana do odbiorników, które łączą się z Jeziorem W., ich precyzyjne określenie w decyzji środowiskowej niczemu nie służy, zwłaszcza w sytuacji, gdy woda z odwodnień wykopów nie będzie zanieczyszczona. Niezależnie od tego, zdaniem Kolegium, organ I instancji zagwarantował zabezpieczenie jakości odprowadzanych do odbiorników wód z wykopów właśnie poprzez nakazanie inwestorowi ustalenia warunków ich odprowadzania z właścicielem lub administratorem odbiornika. On bowiem, doprecyzuje warunki odprowadzania tych wód, w razie potrzeby zagwarantowania ich należytej jakości może zobowiązać inwestora do zastosowania zabezpieczeń np. w postaci piaskownika na wlocie.

W punkcie 2.3.14 organ I instancji nakazał, by wody opadowe i roztopowe z dachów budynków, otwartych parkingów naziemnych na kondygnacjach +2 i +3 oraz pochodzące z utwardzonych terenów komunikacyjnych wstępnie retencjonować przed ich wprowadzeniem do ziemi za pomocą systemu skrzynek rozsączających; nadmiar wód odprowadzać przelewami awaryjnymi do kanalizacji odprowadzającej wody, przez oczyszczalnię w ul. [...], do R., zgodnie z warunkami administratora kanalizacji i odbiornika. Zdaniem skarżących decyzja nie bierze w ww. zakresie pod uwagę faktu, że wody odprowadzane do R. przepływają do Jeziora W.. Doprowadzi to do dalszej degradacji tego Jeziora, drzewostanu Parku W. i rezerwatu M., w tym przez wody zanieczyszczone chlorkami (z odladzania) oraz związkami magnezu i żelaza. Decyzja nie określa przy tym sposobu i dopuszczalnych środków służących odladzaniu powierzchni ciągów komunikacyjnych i parkingów. Powyższe obawy skarżących, zdaniem Kolegium, nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Organ wyjaśnił, iż wody opadowe i roztopowe z dachów budynków nie są zanieczyszczone substancjami ropopochodnymi, lecz w niewielkim tylko stopniu zawierać będą zawiesiny ogólne (vide raport, s. 57), więc nie wymagają oczyszczenia przed ich wprowadzeniem do gruntu. Wody opadowe i roztopowe z otwartych parkingów naziemnych na kondygnacjach +2 i +3 oraz pochodzące z utwardzonych terenów komunikacyjnych będą zanieczyszczone substancjami mineralnymi (piasek, pył) i mogą być zanieczyszczone substancjami ropopochodnymi (vide raport, s. 57). Dlatego przed zmagazynowaniem w zbiorniku retencyjnym będą podczyszczone w separatorze koalescensyjnym z osadnikiem zlokalizowanym w wydzielonym pomieszczeniu (vide raport, s. 58; vide punkt 2.3.15 zaskarżonej decyzji). Tak wstępnie oczyszczone wody będą zmagazynowane w zbiorniku retencyjnym i następnie kierowane do ziemi za pomocą systemu skrzynek rozsączających. Tylko nadmiar tych wód będzie odprowadzany przelewami awaryjnymi do kanalizacji odprowadzającej wody. Jednak w dalszym ciągu będą to wody wstępnie podczyszczone. Ponadto, zanim trafią do R. i dalej do Jeziora W., zostaną skierowane do oczyszczalni w ul. [...] na warunkach administratora kanalizacji i odbiornika. W ocenie Kolegium takie rozwiązanie zagospodarowania wód opadowych gwarantuje ich odprowadzenie do wód Jeziora W. w stanie zgodnym z prawem (vide rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego) i niezagrażąjącym temu akwenowi. Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują nakazu określania w decyzji środowiskowej sposobu i dopuszczalnych środków służących odladzaniu powierzchni ciągów komunikacyjnych i parkingów. Nie można więc czynić organowi I instancji zarzutu, że w skarżonej decyzji nie zobowiązał inwestora do odladzania powierzchni ciągów komunikacyjnych i parkingów w określony sposób, z użyciem określonych środków. Nie oznacza to jednak, że inwestor ma pełną swobodę w postępowaniu związanym z odladzaniem. Rodzaje środków, jakie mogą być używane na drogach publicznych oraz ulicach i placach, a także warunki ich stosowania określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 października 2005 roku w sprawie rodzajów i warunków stosowania środków, jakie mogą być używane na drogach publicznych oraz ulicach i placach (Dz.U. Nr 230, poz. 1960). Niezależnie od powyższego, inwestor wyraźnie zobowiązał się, że sól nie będzie używana do zimowego utrzymania dróg, więc wody opadowe z terenu C. nie będą zawierały jonów chlorkowych (vide: np. Uzupełnienie do wyjaśnień dotyczących gospodarowania wodami opadowymi i roztopowymi z dnia [...] czerwca 2013 roku). Skarżący zarzucili również, że postanowienia punktów 3.1.3 i 3.1.4 decyzji nie uwzględniają doświadczeń i postulatów Muzeum P. w zakresie zagrożeń akustycznych. Ich zdaniem odzwierciedlenie w skarżonej decyzji wyłącznie opinii zawartej w raporcie, że Pałac nie kwalifikuje się jako obiekt chroniony akustycznie nie jest właściwe. W trakcie badania poziomu hałasu modelowa siatka receptorów nie obejmowała fasad Pałacu, tylko elewacje budynków znajdujące się po stronie zachodniej w cieniu akustycznym tworzonym przez bryłę galerii po stronie zachodniej. Tymczasem to od strony wschodniej bryły galerii hałas będzie się potęgował przez odbicie z ul. [...] w stronę Pałacu. Ukształtowanie bryły Pałacu czyni z dziedzińca pałacowego pułapkę akustyczną, w której dojdzie do skumulowania wszystkich efektów. Kolegium ustosunkowując się do powyższego zarzutu wskazało, że zgodnie z przepisem art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Określając dopuszczalny poziom hałasu organy administracyjne zobowiązane są do gwarantowania tego poziomu zgodnie z obowiązującym w tym zakresie prawem. Obecnie właściwe w tej materii są przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że ochronie akustycznej nie podlegają obiekty zabytkowe, natomiast podlega zabudowa mieszkaniowa. Z tych względów inwestor był zobowiązany do zagwarantowania zabudowie mieszkaniowej odpowiedniej, zgodnej z prawem, ochrony przed hałasem. Natomiast nie miał takiego obowiązku w odniesieniu do Pałacu. Mimo to przeprowadzono analizę oddziaływania hałasu związanego z planowaną inwestycją na Pałac i ustalono, że na terenie Muzeum poziom hałasu nie przekroczy wartości określonych dla obszarów lub obiektów akustycznie chronionych ( vide np. wyjaśnienia do pisma Dyrektora M. z dnia [...] kwietnia 2013 roku, z dnia [...] maja 2013 roku). Z tych samych względów nie można mieć zastrzeżeń do zapisu punktu 3.1.3 skarżonej decyzji, zgodnie z którym inwestor ma zaprojektować tunel o długości minimum 100 m od ul. [...] do doków wyładowczych samochodów ciężarowych. Zrealizowanie tego obowiązku zapewni bowiem dotrzymanie obowiązujących standardów środowiska (vide punkt 5.5.6 raportu, s. 83-86). W konstatacji Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Zarzuty pod adresem tej decyzji zawarte w odwołaniu nie są zasadne.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie Z. , reprezntowane przez profesjonalnego pełnomovnika zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie: 1. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nierozpoznanie całokształtu sprawy przez organ II instancji i ograniczenie się do rozpoznania niektórych zarzutów podniesionych w odwołaniach od decyzji I instancji; 2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia decyzji SKO, z którego nie wynika, że sprawa została rozpoznana przez organ II instancji ponownie, a także że postępowanie nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów władzy; 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. art 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy wydanie decyzji I instancji w sytuacji, w której lokalizacja przedsięwzięcie nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z uwagi okoliczność niedopuszczenia na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [....], [...] w obrębie [...] oraz [...], [...] w obrębie [...] oznaczonych w uchwale nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] stycznia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów P. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) w zakresie liczb miejsc parkingowych zaplanowanych dla przedsięwzięcia, którego powierzchnia użytkowa wynosi ok. 87.220 m2 została zaplanowana w ilości około 2700 miejsc parkingowych tj. o ok. 353 miejsca parkingowe mniejsza od wymogów Miejscowego Planu, a także niewyjaśnienie przez organ jaka będzie całkowita powierzchnia użytkowa w przypadku realizacji maksymalnej liczby kondygnacji nadziemnych; 4. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy poprzez utrzymania w mocy decyzji I instancji, pomimo nie zawarcia przez wnioskodawcę w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opisu racjonalnego wariantu alternatywnego; 5. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy poprzez utrzymania w mocy decyzji I instancji, pomimo nie zawarcia przez wnioskodawcę w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opisu wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem wyboru; 6. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 7, 8} 77 § 1, 80 k.p.a. art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, pomimo nie zawarcia poprzez pominięcie przez wnioskodawcę w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oddziaływania przedsięwzięcia na grzyby i siedliska przyrodnicze oraz nieuprawnionemu stanowisku organu II instancji, że raport o oddziaływaniu na środowisko nie musi zawierać wszystkich elementów, których uwzględnienie wymaga przepis rangi ustawowej; 7. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. art. 66 ust. 1 pkt 8 Ustawy poprzez utrzymanie w mocy Decyzji I pomimo nie zawarcia w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko właściwej oceny oddziaływań skumulowanych z uwzględnieniem danych dotyczących wydanych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć, które mają wpływ na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia będącego przedmiotem toczącego się postępowania m.in. na klimat akustyczny; 8. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy poprzez wydanie decyzji, w sytuacji, w której raport oddziaływania na środowisko nie zawierał precyzyjnego określenia ilości powstających odpadów na etapie eksploatacji. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 22 sierpnia 2014 r. uczestnik postępowania – C. Spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosło o oddalenie skargi, wskazując na niezasadności podniesionych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z prawem. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji przez organy obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Zgodnie z art. 71 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym drugim wypadku, jeśli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania został stwierdzony) jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na tę realizację. W ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ustala się i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 ustawy). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, aby zminimalizować ewentualne skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., rozpatrując m.in. odwołanie strony skarżącej od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2013 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji centrum handlowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz parkingów samochodowych w ramach budowy C. uznało, że istniały ustawowe przesłanki do jej wydania, dając temu wyraz w obszernym, szczegółowym uzasadnieniu swej decyzji i Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanowisko to podziela. Zdaniem Sądu, w postępowaniu pierwszej instancji dochowano wszelkich wymogów procedury, uzyskano wymagane opinie, raport i uzgodnienia, zaś sama decyzja zawiera wszystkie konieczne elementy. Organy administracji, rozstrzygając niniejszą sprawę, dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., powoływana jako ustawa). W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który powinien zawierać informacje wskazane w art. 67 ustawy. Stosownie zaś do treści art. 77 ust. 1 ustawy jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego, 2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19 ustawy (w analizowanym przypadku jest to [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny). Uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska następuje w drodze postanowienia, które powinno zawierać elementy wymienione w ust. 4 art. 77 ustawy. Stosownie do treści art. 79 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Art. 82 ust. 1 ustawy wskazuje, jakie elementy powinna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie zaś z treścią art. 85 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Wymagania co do treści uzasadnienia takiej decyzji przedstawia natomiast art. 85 ust. 2 ustawy. Niesporne w sprawie jest, że Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. wydanym w trybie art. 63 ust. 1 ustawy, po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określił, że zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma być zgodny z art. 66 ustawy. Inwestor przedłożył w dniu [...] sierpnia 2012 r. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport ten zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 ustawy zaopiniował Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. pod wskazanymi w nim zastrzeżeniami i uzgodnił Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., określając w nim warunki uzgodnienia realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W wyniku tak przeprowadzonego postępowania organ I instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a organ odwoławczy utrzymał ją w mocy. Z analizy raportu i wyjaśnień złożonych do niego na etapie postępowania pierwszej instancji, wynika, że podniesione przeciwko niemu zarzuty w skardze nie znajdują uzasadnienia. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego nie doszło do naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Należy w tym miejscu podkreślić, że wydając decyzję środowiskową nie można wykluczać sytuacji, która zaistniała także w rozpoznawanej sprawie, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska i wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty. W takim przypadku w praktyce przyjmuje się, że "Gdy w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został przedstawiony wariant najkorzystniejszy, a z wniosków raportu wynika, że oddziaływanie zamknie się w granicach nieruchomości, to lakoniczność wariantu co do niepodejmowania przedsięwzięcia nie jest mankamentem, który dyskwalifikowałby go w tym względzie." (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., II OSK 1137/10, LEX nr 1083542). W raporcie na str. 46 przedstawiono wariant niepodejmowania realizacji przedsięwzięcia oraz dwa warianty techniczne budowy centrum handlowego. Wariant pierwszy - podstawowy przewiduje: budynek B - 3 kondygnacje, budynek A - 2 kondygnacje z częścią 3 kondygnacyjną od strony ul. [...]. Maksymalna wysokość zabudowy ok. 20,0 m n.p.t., zaś wariat II alternatywny: budynek B - 3 kondygnacyjny, budynek A – 2 kondygnacje od strony ul. [...]. Do realizacji przyjęto wariat podstawowy jako najkorzystniejszy dla środowiska, i ten wariant był przedmiotem uzgodnień organów uzgodnieniowych. Wbrew zarzutom skargi przedstawiona w raporcie analiza tych wariantów nie jest pozorna, bowiem w treści rozdziału 5 ( pkt 1, 5 i 6) autorzy raportu w sposób wnikliwy wykazali, dlaczego zaproponowany przez inwestora wariant należy uznać za najkorzystniejszy dla środowiska. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego nie znajduje usprawiedliwienia podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 7a ustawy polegający na pominięciu w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na grzyby i siedliska przyrodnicze. Przede wszystkim podkreślić należy, że przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest do realizacji na gruntach rolnych, wykorzystywanych rolniczo, jak wskazał na rozprawie pełnomocnik inwestora. W raporcie stwierdzono, że teren ten nie jest objęty ochroną wedle przepisów dotyczących ochrony przyrody. Z treści rozdziałów 2.3 i 5.7 raportu nie wynika aby na tych gruntach występowały cenne podlegające ochronie siedliska przyrodnicze, czy grzyby. Skarżący nie przestawił żadnego dowodu wskazującego na zasadność tego zarzutu. Natomiast z przedłożonego na rozprawie przez pełnomocnika inwestora opracowania "Inwentaryzacja grzybów i siedlisk przyrodniczych na obszarze przedsięwzięcia polegającego na budowie centrum handlowego" opracowanego w sierpniu 2014 r. przez Pracownię Badań Ekologicznych "N." wynika, że w obszarze pośredniego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie stwierdzono występowania chronionych gatunków grzybów ( w tym porostów) oraz siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku I do Dyrektywy Siedliskowej, jak również gatunków roślin prawnie chronionych. Stwierdzono jedynie występowanie na szpalerze drzew, lip, rosnących ok. 5 m od terenu inwestycji wzdłuż ul. [...] pospolitych gatunków porostów nie wymagających żadnych działań minimalizujących. W tych warunkach, stwierdzić należy, że przedłożone opracowanie potwierdziło twierdzenia autorów raportu, co do braku występowania na terenie planowanej inwestycji chronionych przyrodniczo siedlisk i grzybów. Stąd też zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 7 nie jest zasadny. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy poprzez pominięcie oceny wpływu na zamierzenia inwestycyjnego na klimat akustyczny. Wbrew twierdzeniom autora skargi w pkt 5.5 raportu przedstawiono oddziaływanie przedsięwzięcia na klimat akustyczny, wskazując w nim, iż źródłem hałasu z planowanej inwestycji będą źródła przemysłowe zlokalizowane na dachu oraz pojazdy samochodowe poruszające się po drogach wjazdowych i wyjazdowych, jak również przedstawiono jakie zostały przewidziane środku minimalizujące oddziaływanie akustyczne. Z kolei w rozdziale 9 raportu przedstawiono opis przewidywanych oddziaływań obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko. Na stronie 125 raportu wskazano, oddziaływanie skumulowane związane jest z ruchem pojazdów poruszających się w kierunku na wschód od C. – ul. [...]. Pełnomocnik inwestora w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2014 r. ( k-24 akt. sąd.) wyjaśnił na str. 11, że w obszarze sąsiadującym z inwestycją brak jest innych uwarunkowań stanowiących źródło oddziaływań skumulowanych, wymagających przeprowadzenia stosownej analizy. Brak więc było podstaw dla analizowania w powołanym zakresie przedsięwzięcia planowanego u zbiegu ulic; [...], [...] oraz [...], jak i przedsięwzięcia dla którego została wydana decyzja z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Potwierdzeniem tego jest stanowisko organu I instancji zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2013r., że ruch kołowy poza terenem centrum handlowego, po drogach publicznych i jego wpływ na środowisko nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i nie może być przedmiotem analiz tego raportu. Natomiast oddziaływania akustyczne ruchu drogowego na ul. [...] mogłyby być przedmiotem oddzielnej analizy wykonanej dla tej ulicy. W pkt 26 streszczenia raportu jego autorzy stwierdzili, że po wprowadzeniu zabezpieczeń akustycznych otrzymane wyniki mieszczą się dopuszczalnych normach określonych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Skarżące Stowarzyszenie nie przedstawiło żadnego dowodu przeczącego twierdzeniom autorów raportu. Dlatego też zarzut naruszenia art. 66 ust.1 pkt 8 ustawy nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. Nie mógł odnieść również oczekiwanego skutku zarzut naruszenia art. 66 udst. 1 pkt 1 lit. c ) przez to, że raport nie zawierał precyzyjnego określenia ilości powstających odpadów na etapie eksploatacji. Rozdział 5.4 raportu przedstawia oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w zakresie gospodarki odpadami. W tabeli 16 na str. 63 raportu przedstawiono rodzaje szacunkowe ilości odpadów przewidzianych do wytworzenia w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia, w której ujęto m.in. odpady o kodzie 13 05 08* - mieszania odpadów z piaskowników i odwadniania olejów w separatorach olejów z separatorach w ilości Mg/rok 3,0. W posumowaniu tego rozdziału na str. 66 raportu wskazano, iż w tkacie eksploatacji wytwarzane będą odpady należące do grup: 02, 08, 13, 15, 16, 19 i 20, związane z funkcjonowaniem obiektu. Opisany w raporcie sposób postępowania z odpadami gwarantuje brak negatywnego wpływu na środowisko. Organizacja selektywnej zbiórki odpadów pozwoli na ich powtórne wykorzystanie. Trafnie wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nawet w przypadku pominięcia w raporcie jakiegoś odpadu, w tym przypadku jak podnosi strona skarżąca chodzi o odpad o kodzie 13 02 08*, to brak negatywnego wpływu na środowisko gwarantuje również obowiązujący na terenie miasta W. Regulamin czystości i porządku, stanowiący załącznik do Uchwały z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Rady W.. W odniesieniu do wskazanego w uzasadnieniu skargi ( str. 9) odpadu o kodzie 13 02 08* - inne oleje silnikowe, przekładnie i smarownie stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącego nie wyjaśnił w jakich warunkach tego rodzaju odpad w trakcie eksploatacji centrum handlowego miały zostać wytworzony. Wobec tego zarzut pominięcia tego rodzaju odpadu jest całkowicie gołosłowny. Natomiast autorzy raportu prawidłowo ujęli w wykazie odpad o kodzie 13 02 05*, którego powstanie związane jest z ruchem pojazdów samochodowych na terenie planowanej inwestycji. Za chybiony należy również uznać zarzut skargi naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy wskazujący na niezgodność planowanej inwestycji z Uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. ( Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z ustaleniami planu teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolami U-9 i UM-14. Jak słusznie wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji treść § 48 i § 56 uchwały zawierających odpowiednie ustalenia dla terenów U-9 I UM-14 realizacja planowanej inwestycji jest z nimi zgodna. Podstawę prawną wskazanej uchwały stanowiła ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która nie zawierała regulacji dotyczących wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Zgodzić się należy również z Kolegium, iż wbrew twierdzeniom skargi, liczba miejsc parkingowych została obliczona prawidłowo zgodnie z § 19 ust.1 pkt 1 ww. uchwały Rady W. nr [...]. Przepis ten przewidywał min. 35 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej biur, handlu i usług, a skoro inwestycja ma mieć 75.000 m2 to z prostego wyliczenia wynika 2625 miejsc parkingowych. Inwestor zaplanował 2700 miejsc parkingowych, to tym samym spełnił wymagania określone uchwałą. W ocenie składu orzekającego Sądu, w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna przesłanka uniemożliwiająca wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z wnioskiem inwestora. Po stronie organów administracji publicznej powstał więc obowiązek ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. W sprawie tej bowiem organ I instancji, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach prawidłowo i wyczerpująco przeprowadził postępowanie wyjaśniające, jak również postępowanie z udziałem społeczeństwa. Prawidłowo również przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z treścią przedłożonego raportu oraz opinii i uzgodnień właściwych organów. Mając na uwadze dane zawarte w raporcie, organ szczegółowo określił w decyzji warunki, pod jakimi planowana inwestycja może zostać wykonana. Znajduje to odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu organu I instancji, bowiem oprócz określenia rodzaju i miejsca realizacji inwestycji dokonano określenia warunków wykorzystania terenu w fazie tak realizacji oraz eksploatacji, uwzględniając konieczność ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ I instancji prawidłowo zastosował kryteria określone w art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., a także wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja organu I instancji spełnia wymogi określone w art. 107 k.p.a., jak i warunki określone w art. 82 u.u.i.ś. Reasumując powyższe należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a przytoczona w niej argumentacja organu odwoławczego zasługuje na uwzględnienie. Badając przedmiotową sprawę, Sąd nie stwierdził uchybień stanowiących naruszenia prawa materialnego bądź naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.