Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 635/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 80 ust.4, art. 90 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 265 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.
article: art. 94
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi C. [...] Spółka z o.o. w W. na uchwałę Rady Miejskiej B. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie szczegółowych zasad udzielania i rozliczania dotacji publicznym szkołom, przedszkolom i placówkom oświatowym prowadzonym przez inną niż jednostka samorządu terytorialnego osobę prawną lub fizyczną oraz niepublicznym placówkom i szkołom posiadającym uprawnienia szkoły publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 6 ust. 6, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana w części, w której stwierdzono jej nieważność, 3. zasądza od Rady Miejskiej B. na rzecz skarżącej C. Spółka z o.o. w W. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2009 r. Rada Miejska w B. podjęła uchwałę

Nr [...] w sprawie szczegółowych zasad udzielania i rozliczania dotacji publicznym szkołom, przedszkolom i placówkom oświatowym prowadzonym

przez inną niż jednostka samorządu terytorialnego osobę prawną lub fizyczną

oraz niepublicznym placówkom i szkołom posiadającym uprawnienia szkoły publicznej (Dz.U. Województwa Podlaskiego z 7 stycznia 2010 r., nr 1, poz. 4).

W powyższej uchwale ustalono między innymi w § 6 ust. 6, że "w sprawach kontroli nie unormowanych w ust. 1-5 stosuje się przepisy obowiązującego zarządzenia wewnętrznego Prezydenta Miasta Białegostoku w sprawie wykonywania kontroli przez pracowników Urzędu Miejskiego w Białymstoku".

Pismem z dnia 1 października 2013 r., "C. [...]" Sp. z o.o. w W. (dalej powoływana również jako skarżąca Spółka), na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142,

poz. 1591 ze zm.), wezwała Radę Miejską Białegostoku do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie § 6 ust. 6 ww. uchwały, jako niezgodnej z art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r., Nr 256,

poz. 2572 ze zm., dalej powoływana jako u.s.o.) oraz niezgodnej z art. 94 Konstytucji, poprzez wyjście poza zakres delegacji ustawowej przy uchwalaniu aktu prawa miejscowego w brzmieniu wskazanym w § 6 ust. 6 uchwały. Swój interes prawny Spółka wywiodła z faktu, że jest podmiotem prowadzącym Zaoczną Policealną Szkołę oraz Zaoczne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych

w B. i z tego tytułu otrzymuje od Rady Miasta dotację na ich prowadzenie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku

z 29 listopada 2013 r., Skarżąca Spółka powtórzyła zarzuty zawarte w wezwaniu

do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej zapisów § 6 ust. 6 jako niezgodnych z prawem.

W uzasadnieniu skargi Spółka uzasadniła swój interes prawny art. 90 u.s.o., gdyż jest podmiotem prowadzącą szkoły niepubliczne z uprawnieniami koszty publicznej, które są dotowane z budżetu Miasta B. Zdaniem Spółki, kwestionowana treść uchwały narusza jej interes prawny, bowiem wprowadza regulacje wychodzące poza zakres delegacji ustawowej, w zakresie przeprowadzania przez Urząd Miasta kontroli w zakresie wykorzystania dotacji. Przejawem takiego bezpośredniego naruszenia interesu Spółki było przeprowadzenie kontroli w Zaocznej Policealnej Szkole C. w B. oraz Zaocznym Liceum Ogólnokształcącym C. w B., na podstawie wewnętrznego zarządzenia Prezydenta Miasta, a nie właściwej, wydanej

na podstawie art. 90 ust. 4 u.s.o. uchwały jednostki samorządu terytorialnego. Skarżąca Spółka zaznaczyła, że organem mającym wyłączną kompetencję

do ustalania trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji jest organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego (Rada Miejska w B.)

a nie organ wykonawczy (Prezydent Miasta B.) i to dodatkowo

w zarządzeniu wewnętrznym. Zarządzenie, do którego deleguje cytowana uchwała, odnosi się do spraw wewnętrznych Urzędu i zostało wydane jako wewnętrzny akt kierownika Urzędu.

Skarżąca Spółka zaznaczyła również, że okoliczność uchylenia zaskarżonej uchwały przez uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] stycznia 2013 r.

Nr [...], nie powinien mieć wpływu na przedmiotową sprawę. Wskazała przy tym na uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 1994 r. W 5/94,

z której wynika, że skarga na uchwałę organu gminy jest dopuszczalna również wtedy, gdy uchwała ta została wprawdzie uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę. Zaznaczyła przy tym, że w nowej uchwale nie ma odpowiednika kwestionowanego zapisu,

co dowodzi o słuszności skargi.

W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy w B., wniosła o jej oddalenie. Podkreśliła, że kwestionowany zapis uchwały odnosił się do zarządzenia wewnętrznego Prezydenta Miasta, które dotyczyło w szczególności organizacji kontroli, prawa i obowiązków kontrolujących, obowiązków jednostki kontrolowanej oraz trybu i dokumentowania postępowania kontrolnego i pokontrolnego.

Tym samym, w ocenie Rady, zarządzenie wewnętrzne w żaden sposób nie wpływa na prawa i obowiązki osób kontrolowanych, a jedynie stanowi techniczny zapis mający na celu wskazanie regulacji wewnętrznej, które to wiążą jedynie osoby dokonujące kontroli. Organ wskazał także na niezasadność skargi z uwagi na brak naruszenia interesu pranego po stronie skarżącej Spółki oraz bezprzedmiotowość skargi, z uwagi że na dzień wezwania do usunięcia naruszenia prawa, § 6 ust. 6 kwestionowanej uchwały już nie obowiązywał, albowiem został uchylony nową uchwałą z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Przed omówieniem zarzutów skargi koniecznym jest poczynienie ogólnych uwag o charakterze wezwania do usunięcia naruszenia w trybie art. 101 ustawy

z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako "u.s.g.").

Legitymacja do złożenia skargi w trybie art. 101 u.s.g. składa się z dwóch elementów: istnienia interesu prawnego (uprawnienia) po stronie skarżącego

i naruszenie tego interesu prawnego (uprawnienia) przez zaskarżany akt. Przepis

art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi, że skargę może wnieść każdy czyj interes prawny

lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Zwrot: "zostały naruszone" oznacza,

że chodzi o naruszenie obiektywne, a nie o naruszenie wynikające z samych twierdzeń strony skarżącej. Obowiązkiem sądu jest zatem odnalezienie tego interesu i zbadanie czy został on obiektywnie naruszony. Zatem rozpoznając sprawę sąd

nie bazuje jedynie na twierdzeniach skargi ale ma również obowiązek ustalić

z urzędu czy nie doszło do naruszenia interesu prawnego podmiotu skarżącego.

Sąd administracyjny prowadzi swoją kontrolę na podstawie kryterium zgodności

z obiektywnym porządkiem prawnym. Poszukiwanie obiektywnie istniejącego interesu prawnego Skarżącego i naruszenia tego interesu w niniejszej sprawie należy zacząć od stwierdzenia, że interes prawny powinien się wywodzić z normy prawa materialnego, przy czym może to być zarówno norma prawa administracyjnego, jak i norma prawa cywilnego.

Zdaniem Sądu Skarżący wykazał istnienie interesu prawnego w zaskarżeniu kwestionowanej uchwały i naruszenie tego interesu kwestionowaną uchwałą.

W sprawie bezsporne jest, że skarżąca Spółka jest podmiotem prowadzącym szkoły niepubliczne z uprawnieniami szkół publicznych, działających na terenie Miasta B., które są dotowane z budżetu miasta. Z kolei Rada Miejska B. w dniu [...] grudnia 2009 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie szczegółowych zasad udzielania i rozliczania dotacji publicznym szkołom, przedszkolom i placówkom oświatowym prowadzonym przez inną niż jednostka samorządu terytorialnego osobę prawną lub fizyczną oraz niepublicznym placówkom i szkołom posiadającym uprawnienia szkoły publicznej (Dz.U. Województwa Podlaskiego z 7 stycznia 2010 r., nr 1, poz. 4). Kwestionowany przez skarżącą Spółkę § 6 tejże uchwały reguluje kwestie przeprowadzania kontroli w szkołach i placówkach otrzymujących dotacje, a zatem nie budzi wątpliwości Sądu, że zaskarżone postanowienia uchwały niewątpliwie dotyczą uprawnień i obowiązków prawnych Skarżącego, a zatem mogą naruszać interes prawny skarżącej Spółki.

Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut Rady Miejskiej w B., jakoby w niniejszej sprawie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na uchylenie kwestionowanej uchwały na mocy uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] w sprawie szczegółowych zasad udzielania i rozliczania dotacji publicznym szkołom, przedszkolom i placówkom oświatowym prowadzonym przez inną niż jednostka samorządu terytorialnego osobę prawną lub osobę fizyczną oraz niepublicznym placówkom i szkołom posiadającym uprawnienia szkoły publicznej (Dz.U. Woj. Podl. z 2013 r., poz. 673). Uchylenie zaskarżonej uchwały oznacza jej wyeliminowanie

ze skutkiem od daty uchylenia (ex nunc). Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje natomiast skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). W tej ostatniej sytuacji uchwałę należy potraktować tak, jakby nigdy nie została podjęta. Ma to swoje znaczenie dla czynności prawnych podjętych na podstawie takiej uchwały.

W uchwale z dnia 14 września 1994 r. (W 5/94, OTK 1994, cz. II, poz. 44), zawierającej wykładnię art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym, Trybunał Konstytucyjny przyjął, a pogląd ten podziela skład orzekający, że zmiana

lub uchylenie zaskarżonej do sądu uchwały nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być zastosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej podjęcie. Jakkolwiek, w związku z wejściem w życie Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., uchwały Trybunału Konstytucyjnego zawierające wykładnię przepisów prawnych utraciły moc powszechnie obowiązującą, to ich treść, stanowi wskazówkę interpretacyjną, którą należy uwzględniać przy stosowaniu prawa. Dotyczy to także sądowej kontroli administracji publicznej, dokonywanej

przez sądy administracyjne. Tak więc nawet podjęcie nowej uchwały i utrata mocy uchwały w zaskarżonej części przed wydaniem wyroku nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania skargi na tę uchwałę.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem podjętej uchwały wskazać należy, że została ona podjęta na podstawie art. 80 ust. 4 i art. 90 ust. 4 u.s.o. oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. Art. 94 Konstytucji RP stanowi, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie

i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Jednocześnie stosownie

do art. 40 ust. 1 u.s.g. gmina ma prawo stanowienia, w formie uchwały, aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, tylko na podstawie upoważnień ustawowych. Takie upoważnienie ustawowe w przedmiotowej sprawie wynika

z art. 80 ust. 4 i art. 90 ust. 4 u.s.o.

Stosownie do art. 80 ust. 4 u.s.o. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 2-3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich wykorzystywania, uwzględniając

w szczególności podstawy obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji. Z kolei w myśl art. 90 ust. 4 tejże ustawy, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1a i 2a-3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji. Z powyższych regulacji

w sposób jasny wynika, że to organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego (w niniejszej sprawie Rada Miasta), został uprawniony do ustalania trybu udzielania

i rozliczania dotacji oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania.

Zaskarżona uchwała, w kwestionowanych § 6 ust. 6 stanowi, że "w sprawach kontroli nie unormowanych w ust. 1-5 stosuje się przepisy obowiązującego zarządzenia wewnętrznego Prezydenta Miasta B. w sprawie wykonywania kontroli przez pracowników Urzędu Miejskiego w B.". Treść powyższego paragrafu niewątpliwie przekazuje uprawnienie do szczegółowego uregulowania spraw związanych z kontrolą w podmiotach otrzymujących dotację dla Prezydenta Miasta B., który to w drodze wewnętrznego zarządzenia tę kwestię uregulował. Powyższe, w ocenie Sądu, niewątpliwie stanowi formę przekazania uprawnień do uregulowania kwestii związanych z kontrolą, zastrzeżoną wyłącznie dla organu stanowiącego gminy, na rzecz organu wykonawczego gminy, do czego Rada Gminy w B. nie była uprawniona. Słuszne zatem wskazuje Skarżąca Spółka, że takie scedowanie uprawnień przez Radę Gminy na rzecz Prezydenta stanowi przekroczenie delegacji ustawowej wynikającej z art. 90 ust. 4 u.s.o. oraz stanowi pogwałcenie treści art. 94 w zw. z art. 7 Konstytucji RP.

Błędne jest stanowisko organu, jakoby zarządzenie wewnętrzne Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] dotyczące przeprowadzania kontroli przez Biuro Kontroli Urzędu Miejskiego w B., miało wyłącznie charakter techniczny i nie wpływało na prawa i obowiązki osób kontrolowanych. W szczególności należy wskazać, że § 8 powyższego zarządzenia reguluje obowiązki jednostki kontrolowanej, a zatem podmiotu, który wydatkuje środki publiczne przekazane przez Miasto B. (§ 2 pkt 1 zarządzenia). Nie ulega wątpliwości, że taką jednostką kontrolowaną jest również Skarżąca Spółka, a zatem treść spornego zarządzenia Prezydenta Miasta w sposób bezpośredni odnosi się również do jej obowiązków, a w konsekwencji może ono wpływać na jej prawa i obowiązki.

Mając na uwadze powyższe, uznając podniesione w skardze zarzuty

za zasadne, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono o stwierdzeniu nieważności kwestionowanej uchwały w części dotyczącej § 6 ust. 6 czyli w zakresie stosowania do kontroli, w kwestiach nieuregulowanych

w uchwale, wewnętrznego zarządzenia Prezydenta Miasta B. w sprawie wykonywania kontroli przez pracowników Urzędu Miejskiego w B.

O niewykonywaniu uchwały w zakresie, w którym stwierdzona została jej nieważność orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a, zaś o zwrocie kosztów postępowania

na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.