Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 435/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 271 ust. 2, art. 273 ust. 6, art. 552a pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
article: par. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2502
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A S.A. w Ł. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za pobór wód podziemnych oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. - na podstawie art. art. 271 ust. 2, art. 273 ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (t.j.: Dz.U. z 2020r. poz. 310), zwanej u.p.w., oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017r. poz. 2502), zwanego rozporządzeniem, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020r. poz. 256 ze zm.), zwanej k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 2 oraz ust. 6 pkt 2 u.p.w. oraz art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2019r. poz. 900 ze zm.), zwanej o.p., w zw. z art. 300 ust. 1 u.p.w. - określił A S.A. z siedzibą w Ł. za okres 1 stycznia 2020r. - 31 grudnia 2020r. opłatę stałą w wysokości 2.694,00 zł za pobór wód podziemnych za pomocą ujęcia zlokalizowanego w Ł. przy ul. B.

W uzasadnieniu tej decyzji Dyrektor wskazał, że w dniu 21 lutego 2020r. na podstawie przepisu 271 ust. 2 u.p.w. ustalił, w formie informacji rocznej, podmiotowi A S.A., za okres 1 stycznia 2020r. - 31 grudnia 2020r. opłatę stałą w wysokości 2.694,00 zł za pobór wód podziemnych, którą należało uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: za I kwartał w terminie do 30 kwietnia 2020r. w wysokości 673.50 zł, za II kwartał w terminie do 31 lipca 2020r. w wysokości 673.50 zł, za III kwartał w terminie do 31 października 2020r. w wysokości 673.50 zł, za IV kwartał w terminie do 31 stycznia 2021r. w wysokości 673.50 zł.

W reklamacji skarżąca spółka, nie zgadzając się z wysokością opłaty stałej, wskazała, że do obliczeń błędnie przyjęto współczynnik godzinowy zamiast rocznego. Organ wyliczył maksymalny roczny pobór wody poprzez przemnożenie średniego poboru godzinowego (53 m3) przez ilość godzin na dobę (24), następnie ilość dni (366) otrzymany wynik 465.552,00 m3 na rok, a taka ilość wód podziemnych nie może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, bowiem wartość ta ponad trzykrotnie przekracza wynikający z pozwolenia wodnoprawnego limit roczny.

Nie uwzględniając reklamacji organ wskazał, że informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne została ustalona na podstawie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] ., za pobór wód podziemnych za pomocą ujęcia zlokalizowanego w Ł. przy ul. B, zgodnie z obowiązującymi przepisami i na jego podstawie strona skarżąca otrzymała możliwość poboru wody w ilości Qmaxa.= 154.030 m3/rok, Qmaxd = 422 m3/d, Qmaxh = 53 m3/h (po przeliczeniu 0,01472222 m3/s). Zdaniem zatem organu, zgodnie z art. 298 pkt. 1 u.p.w., strona skarżąca obowiązana jest ponosić opłatę za usługi wodne.

Ustalając opłatę stałą organ kierował się dyspozycją art. 552a pkt 1 i art. 271 ust. 2 u.p.w. oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia. Opłata za pobór wód podziemnych została określona zatem przez organ jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 500 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 366 dni i maksymalnej ilości poboru wód podziemnych w ilości Qmaxh= 53 m3/h (po przeliczeniu 0.01472222 m3/s).

Skargę na tą decyzję złożyły A S.A. z siedzibą w Ł., reprezentowane przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania łącznie z kosztami zastępstwa radcy prawnego oraz opłatą od pełnomocnictwa według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie:

- art. 271 ust.2 u.p.w. poprzez błędne ustalenie opłaty stałej za pobór wód podziemnych za pomocą ujęcia zlokalizowanego w Ł. przy ul. B za okres od 1 stycznia 2020r. do 31 grudnia 2020r. w wysokości wynoszącej 2.694,00 zł,

- art. 552a pkt 1 u.p.w. przez jego bezzasadne zastosowanie prowadzące do naruszenia zasady równości wobec prawa,

- art. 7a k.p.a. stanowiącego zasadę "przyjaznej interpretacji prawa" poprzez przyjęcie niekorzystnej dla skarżącego interpretacji art. 271 ust. 2 u.p.w. powodujące obciążenie spółki skutkami niejasności przepisów,

art. 32 Konstytucji stanowiącego zasadę równości wobec prawa poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik spółki wskazał, że do obliczeń błędnie przyjęto współczynnik godzinowy zamiast współczynnika rocznego. Obliczając maksymalny roczny pobór wody poprzez przemnożenie maksymalnego poboru godzinowego (53,00 m3) przez ilość godzin na dobę (24), a następnie ilość dni w roku (366) otrzymujemy wynik 465.552,00 m3 na rok, a taka ilość wód podziemnych nie może być jednak pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, bowiem wartość ta ponad trzykrotnie przekracza wynikający z pozwolenia wodnoprawnego limit roczny. Podniósł nadto, że w pozwoleniach wodnoprawnych wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001r. - Prawo wodne ustalano ilość pobieranej lub odprowadzanej wody, w tym maksymalną ilość m3 na godzinę i średnią ilość m3 na dobę oraz maksymalną ilość m3 na rok. W tym czasie, do 31 grudnia 2017r., opłaty za pobór wód uregulowane były w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska. Opłaty te związane były z faktycznym poborem wody w danym okresie czasu. Nowa sytuacja ukształtowana w wyniku nowelizacji Prawa wodnego podważa to zaufanie do organów administracji publicznej, ponieważ bez żadnej podstawy faktycznej różnicuje podmioty korzystające z wód i zobowiązane do wnoszenia opłaty stałej z tego tytułu jak wszyscy podatnicy.

Ponadto odwołując się do art. 300 u.p.w., pełnomocnik wskazał, że opłat za usługi wodne nie mogą prowadzić do naruszenia wartości objętych ochroną konstytucyjną i nie mogą służyć nadmiernemu fiskalizmowi, a zgodnie z unijną ramową dyrektywą wodną, tj. dyrektywą 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1), system opłat ukształtowany ma być na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych na rzecz państwa. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, zaskarżona decyzja wraz z jej podstawą prawną w postaci art. 522a pkt 1 u.p.w. pozostaje w rażącej sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa i zdecydowanie pogarsza sytuację strony skarżącej mimo nieistnienia i niewskazania jakichkolwiek przesłanek uzasadniających takie zróżnicowanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że "celem wprowadzenia opłaty stałej jest określenie rzeczywistych potrzeb podmiotów korzystających z wód w ramach usług wodnych. Będzie to miało wpływ na racjonalizację zarządzania zasobami wodnymi przez "uwolnienie" zasobów, które zostały rozdysponowane przez obowiązujące pozwolenia wodnoprawne i pozwolenia zintegrowane, i nie są wykorzystane w celu określonym w tym pozwoleniu wodnoprawnym lub pozwoleniu zintegrowanym". Opłata stała pobierana jest zatem za maksymalną wielkość poboru wody, jaka może być pobrana w jednostce czasu i stanowi odzwierciedlenie gotowości środowiska wodnego do udostępniania zasobów wodnych. Natomiast faktyczne wykorzystanie tych zasobów przez skarżącego znajdzie odzwierciedlenie w opłacie zmiennej. Podmiot może wystąpić do właściwego organu w sprawie pozwoleń wodnoprawnych z wnioskiem o zmianę wartości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym lub pozwoleniu zintegrowanym, jeżeli wartość w oparciu, o które została ustalona opłata stała nie odzwierciedla jego rzeczywistych potrzeb, w trybie art. 562 u.p.w.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.), zwanej ustawą o covid. Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020r. miasto na prawach powiatu Łódź, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym ( § 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia).

Mając na uwadze powyższą regulację, a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron oraz wyznaczony w tej sprawie termin rozprawy na 4 listopada 2020r. – Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid, co poprzedził odwołaniem wyznaczonego w tej sprawie posiedzenia jawnego.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja ta nie narusza bowiem prawa, zwłaszcza zaś art. 271 ust. 2 u.p.w. oraz art. 552a pkt 1 u.p.w.

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy przy obliczeniu opłaty stałej za poboru wód podziemnych za okres od 1 stycznia 2020r. do 31 grudnia 2020r. należy uwzględnić parametr wyrażony ilością wody pobranej na sekundę (m3/s) czy na godzinę (m3/h). Źródło tego sporu tkwi zaś w tym, że udzielone skarżącej spółce pozwolenie wodnoprawne, na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nie zawiera maksymalnej ilości pobranych wód według parametru m3/s (sekundę), a jedynie maksymalną ilość tych wód w m3/h (godzinę), średnią ilość w m3/d (dobę) oraz maksymalną ilość w m3/a (rok).

Rozpoznając tak zarysowany spór – Sąd zauważa, że z dniem 1 stycznia 2020r. zmianie uległ system ustalania opłat stałych za pobór wód podziemnych. Od tej daty podstawę ustalenia tej opłaty w sytuacji, gdy pozwolenie wodnoprawne nie zawiera współczynnika m3/s, określa art. 271 ust. 2 oraz art. 552a pkt 1 u.p.w. Stosownie do pierwszego z tych przepisów "wysokość opłaty stałej za pobór przedmiotowych wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wódy podziemnej, wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych". W myśl drugiego z powołanych przepisów "w przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości opłaty stałej usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2-5, dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do 1) pobrania wód podziemnych albo powierzchniowych, odprowadzania do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast; 2) odprowadzania do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast; 3) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi - określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s". Stawka opłaty, o której stanowią te przepisy, na mocy w § 15 ust. 1 rozporządzenia, wynosi 500 zł na dobę za 1 m3/s za pobór wód podziemnych. Czas wyrażony w dniach w 2020r. oznacza 366 dni.

Sąd zauważa, że art. 552a u.p.w. został dodany na mocy art. art. 1 pkt 88 ustawy z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019r., poz. 2170), zwanej ustawą nowelizującą, która weszła w życie dnia 23 listopada 2019r. W art. 9 ustawy nowelizującej wskazano, że art. 552a u.p.w. stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020. W uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej wskazano m.in., że zasadne jest usunięcie dotychczasowych wątpliwości interpretacyjnych i dodanie do ustawy z dnia 20 lipca 2017r. - Prawo wodne przepisu, jednoznacznie wskazującego wartość, którą należy przyjąć do ustalenia opłaty stałej w przypadku wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych pozwoleń wodno-prawnych albo pozwoleń zintegrowanych, które nie określały maksymalnej ilości poboru wód, maksymalnej ilości odprowadzanych wód, a także maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s (zob. druk sejmowy nr 3695 - rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw). Na gruncie poprzedniego stanu prawnego przepis art. 271 ust. 2 u.p.w., który do wyliczenia stawki opłaty stałej za pobór wód podziemnych wskazywał m.in. maksymalną ilość wyrażoną w m3/s, budził bowiem liczne wątpliwości interpretacyjne, rozstrzygnięte w orzecznictwie sądowym w ten sposób, że w przypadku braku w pozwoleniu wodnoprawnym parametru w postaci m3/s do wyliczenia opłaty stałej stosowano określony w tym pozwoleniu współczynnik poboru rocznego.

Zważywszy na powyższą regulację prawną, jak i mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji – ustalenie opłaty stałej za pobór wód podziemnych za okres 1 stycznia do 31 grudnia 2020r., Sąd za prawidłowe uznał zastosowanie w tej sprawie art. 552a w zw. z art. 271 pkt 1 u.p.w. w zw. z art. 9 ustawy nowelizującej. Organ - działając w oparciu o te przepisy, miał bowiem podstawy do tego, aby obliczając wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych, uwzględnić wyznaczony w pozwoleniu wodnoprawnym parametr maksymalnej ilości wód podziemnych wyrażonej w m3/h i przeliczyć go na jednostkę m3/s. Mając na uwadze określone w rozporządzeniu jednostkowe stawki opłat wynoszące 500 zł na dobę za 1 m3/s za pobór wód podziemnych, ilość dni poboru wód (366 w 2020r.) oraz ilość pobranych wód, wysokość opłaty stałej w łącznej wysokości 2694,00 zł została ustalona prawidłowo.

Sąd nie podziela też zarzutu skargi obciążenia skarżącej spółki skutkami niejasnych przepisów, jak i rozstrzygnięcia niejasności przepisów na niekorzyść strony. Wobec zaprezentowanej znowelizowanej regulacji prawnej nie ma już wątpliwości co do zasad ustalania opłat za pobór wód podziemnych, sama zaś zmiana systemu poboru opłat za pobór wód podziemnych miała na celu usunięcie pojawiających się przed nowelizacją u.p.w. wątpliwości interpretacyjnych, a dotyczących tego, czy do ustalenia tej opłaty stosować współczynnik godzinowy czy roczny. Nie jest natomiast zrozumiały zarzut naruszenia zasady równości. Ustawodawca wprowadzając art. 552a u.p.w. jednoznacznie określił bowiem sytuację podmiotów legitymujących się pozwoleniem wodnoprawnym, w których nie określono wskaźnika m³/s poboru wód, wskazując, że do wyliczenia opłaty należy stosować współczynnik godzinowy i dokonać jego przeliczenia na współczynnik m³/s. Nadto postanowił, że znowelizowane przepisy mają zastosowanie dopiero do opłata ustalanych w 2020r. Wszystkie podmioty począwszy od 2020r. znajdują się w takiej sytuacji i są tratowane tak samo przy ustalaniu wysokości opłaty stałej. Ich sytuacji nie można porównywać – jak to zdaje się sugerować skarżąca spółka - z sytuacją podmiotów sprzed tej nowelizacji, gdyż ustawodawca zmienił system poboru opłat stałych i miał do tego prawo, a nowe rozwiązanie nie narusza prawa unijnego. Jak bowiem wynika z art. 9 ust. 1 dyrektywy wodnej Państwa Członkowskie uwzględniają zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, włączając koszty ekologiczne i materiałowe, uwzględniając analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III oraz w szczególności zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci". Zarazem art. 5 ust. 1 dyrektywy stanowi, że każde Państwo Członkowskie zapewnia, że dla każdego obszaru dorzecza lub części międzynarodowego obszaru dorzecza leżącego na jego terytorium: analiza jego charakterystyk, przegląd wpływu działalności człowieka na stan wód powierzchniowych i podziemnych, oraz analiza ekonomiczna korzystania z wód są podjęte, zgodnie ze specyfikacjami technicznymi wymienionymi w załącznikach II oraz III, oraz że są wykonalne najpóźniej w ciągu 4 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy. Wskazane przepisy dyrektywy nie budzą wątpliwości interpretacyjnych Sądu. Wynika z nich obowiązek uwzględnienia przy gospodarowaniu wodami zasady zwrotu kosztów usług wodnych, przy uwzględnieniu kosztów ekologicznych, materiałowych oraz analiz ekonomicznych. Regulacje prawne zawarte w znowelizowanej u.p.w. "realizują ten cel, co wynika z art. 9 ust. 3 oraz art. 267 i n. Z kolei ani z art. 5 i art. 9, ani z innych przepisów dyrektywy nie wynika, aby niedopuszczalnym było przyjęcie parametru maksymalnej chwilowej presji na środowisko jako jednego z kryteriów odpłatności za usługi wodne. Nie można w całości przyjąć, że wymiar opłaty stałej w oparciu o maksymalny godzinowy parametr określony w pozwoleniu wodnoprawnym abstrahuje całkowicie od jakichkolwiek kosztów usług wodnych, kosztów środowiskowych oraz kosztów zasobowych. W szczególności nie ma podstaw do uznania, że system opłat za usługi wodne uwzględniać powinien wyłącznie faktyczny zakres korzystania z usług wodnych. (...) udzielenie pozwolenia wodnoprawnego konkretnemu podmiotowi zazwyczaj ogranicza możliwość udzielenia podobnego zezwolenia innym podmiotom i to niezależnie od tego, czy dotychczas udzielone pozwolenie wodnoprawne jest faktycznie wykorzystywane. Celem opłaty stałej jest uwzględnienie tego rodzaju obciążenia środowiska wodnego, sprowadzającego się do konieczności zapewnienia stałej gotowości środowiska do korzystania przez uprawniony podmiot z zasobów wodnych w pełnym zakresie wynikającym z pozwolenia wodnoprawnego. System zwrotu kosztów usług wodnych, w myśl dyrektywy, powinien odpowiadać wynikom analiz ekologicznych, materiałowych oraz ekonomicznych" (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 września 2020r., II SA/Go 227/20). Również TSUE jako jedyny organ uprawniony do dokonywania wykładni prawa unijnego w wyroku z dnia 7 grudnia 2016r. w sprawie C-686/15 dokonując wykładni art. 9 dyrektywy wodnej uznał, że "dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej należy interpretować w taki sposób, że nie jest z nią sprzeczny przepis krajowy (...), który stanowi, iż na fakturowaną konsumentowi cenę usług wodnych składa się nie tylko część zmienna, naliczana na podstawie ilości rzeczywiście zużytej przez niego wody, ale również część stała, która nie jest związana z tą ilością". Jak argumentował Trybunał "wybór środków służących realizacji wyznaczonego celu, polegającego na zapewnieniu, aby polityka cenowa zachęcała użytkowników do efektywnego wykorzystywania zasobów wodnych, został więc pozostawiony w gestii państw członkowskich. W tym kontekście bezdyskusyjne jest to, że ustalanie cen usług wodnych na podstawie ilości rzeczywiście zużytej wody stanowi jeden ze środków mogących zachęcać użytkowników do korzystania z zasobów wodnych w efektywny sposób" (pkt 21); "niemniej jednak celem zastosowania się do ustanowionego w prawie Unii obowiązku zwrotu kosztów za usługi wodne państwa członkowskie są uprawnione do przyjęcia innych zasad naliczania cen wody, które umożliwią w szczególności uzyskanie zwrotu kosztów ponoszonych przez podmioty świadczące usługi zaopatrywania użytkowników w wystarczają ilość dostatecznej jakości wody niezależnie od rzeczywistego jej zużycia" (pkt 22). Trybunał podniósł, że "w zakresie (...), w jakim te państwa członkowskie wywiązują się z przypomnianego w pkt 20 niniejszego wyroku obowiązku uzyskania zwrotu kosztów ponoszonych przez podmioty świadczące usługi wodne, w tym również kosztów dla środowiska naturalnego i zasobów, mogą one w ramach przyznanych im w dyrektywie 2000/60 uprawnień dyskrecjonalnych spośród różnych sposobów naliczania należności wybrać te, które są najwłaściwsze w ich sytuacji, gdyż dyrektywa te nie narzuca żadnego szczególnego sposobu tego naliczania" (pkt 23); "w tym względzie ani z art. 9 dyrektywy 2000/60, ani z żadnego innego z jej artykułów nie wynika, żeby prawodawca unijny zamierzał stawiać przeszkody temu, by państwa członkowskie przyjęły odnośnie wody taką politykę cenową, która opiera się na naliczaniu użytkownikom ceny wody, która składa się z części zmiennej powiązanej z ilością rzeczywiście zużywanej wody i części stałej, która nie jest z tym zużyciem powiązana" (pkt 24).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

dc