Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2607/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120, art. 200 i art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 154
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Asesor WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z [...] maja 2020 r., nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Miasta [...] kwotę 4000 (cztery tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Miasta [...], decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2020 r. nr [...] orzekającą, w pkt I o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł za przejęcie przez Miasto [...] prawa własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha, w pkt II o odmowie powiększenia odszkodowania ustalonego w pkt I o kwotę równą 5% wartości nieruchomości opisanej w pkt I, w pkt III o przyznaniu odszkodowania ustalonego w pkt I na rzecz I. Sp. z o.o. Sp. Kom., w pkt IV o ustaleniu odszkodowania z tytułu wygaśnięcia ograniczonego prawa rzeczowego ustanowionego na nieruchomości opisanej w pkt I na rzecz: 1. I. S.A. w kwocie [...] zł, 2. P. Sp. z o.o. w kwocie [...] zł, 3. L. Sp. z o.o. w kwocie [...] zł, w pkt V o zobowiązaniu Miasta [...] do zapłaty ustalonego w pkt I i IV odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Nieruchomość położona na terenie [...] (w Dzielnicy [...]), w obrębie [...] stanowiąca działkę nr [...], która powstała z podziału działki nr [...], decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod rozbudowę drogi gminnej ul. [...] w [...], na odcinku od granicy pasa drogowego ul. [...]. Decyzja ta stała się ostateczna [...] czerwca 2017 r.

Starosta [...] decyzją z [...] maja 2020 r. orzekł, w pkt I o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł za przejęcie przez Miasto [...] prawa własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha, w pkt II o odmowie powiększenia odszkodowania ustalonego w pkt I o kwotę równą 5% wartości nieruchomości opisanej w pkt I, w pkt III o przyznaniu odszkodowania ustalonego w pkt I na rzecz I. Sp. z o.o. Sp. Kom., w pkt IV o ustaleniu odszkodowania z tytułu wygaśnięcia ograniczonego prawa rzeczowego ustanowionego na nieruchomości opisanej w pkt I na rzecz: 1. I. S.A. w kwocie [...] zł, 2. P. Sp. z o.o. w kwocie [...] zł, 3. L. Sp. z o.o. w kwocie [...] zł, w pkt V o zobowiązaniu Miasta [...] do zapłaty ustalonego w pkt I i IV odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosło Miasto [...] zaskarżając ją w całości. Skarżący podniósł, że decyzja organu I instancji jest wadliwa w zakresie, w jakim zobowiązuje [...], zamiast Wójta Gminy [...] jako inwestora i zarządcę drogi, do zapłaty ustalonego odszkodowania.

Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] maja 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że podstawę dla ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz skarżącego prawa własności ww. nieruchomości, stanowił operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Starosty [...] przez rzeczoznawcę majątkowego W. K., którego aktualność biegła potwierdziła 5 października 2019 r.

Oceniając operat szacunkowy z 19 września 2018 r. Wojewoda [...] wskazał, że wycena została sporządzona zgodnie z wymogami art. 154 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.) – dalej zwanej "ugn" oraz § 36 ust. 1 i 4 oraz z § 56 i § 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) – dalej zwanego "rozporządzeniem", a także zgodnie ze standardami zawodowymi.

W ocenie Wojewody operat szacunkowy z 19 września 2018 r., zaktualizowany 5 października 2019 r., mógł być podstawą do ustalenia odszkodowania.

Jeżeli chodzi o ocenę prawidłowości ustalenia przez organ I instancji podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania ustalonego w decyzji odszkodowawczej. Wojewoda zauważył, że na mocy decyzji o zrid wydzielona działka nr [...], na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1474 ze zm.) – dalej zwana "specustawą" przeszła na własność Miasta [...] z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, tj. [...] czerwca 2017 r., za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18 specustawy.

Wojewoda podniósł także, że na podstawie porozumienia zawartego 6 października 2016 r. pomiędzy Wójtem Gminy [...], a Prezydentem [...], zmienionego aneksem z 25 maja 2017 r. inwestycja - budowa ul. [...] ma przebiegać przez teren dwóch odrębnych jednostek samorządu terytorialnego (Gminę [...] i Miasto [...]), zaś zarządcą drogi i zarazem inwestorem jest Wójt Gminy [...].

Wojewoda zauważył, że przedmiotowe porozumienie nie reguluje obowiązku wypłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości związane z ww. inwestycją. Dotyczy bowiem wyłącznie udzielenia zgody na dysponowanie na cele budowlane nieruchomościami będącymi własnością Miasta [...], jak też nie rodzi żadnych skutków finansowych dla stron porozumienia.

Uwzględniając powyższe Wojewoda [...] uznał, że organ l instancji prawidłowo określił podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania ustalonego w decyzji Starosty [...] z [...] maja 2020 r. jako Miasto [...], które na podstawie decyzji z [...] grudnia 2016 r. stało się właścicielem przedmiotowego gruntu, tj. działki nr [...] z obrębu [...], położonej w Dzielnicy [...].

Od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2020 r. Miasto [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący wniósł o: I. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji Starosty z [...] maja 2020 r.; II. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych; III. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi materiałów. Zaskarżonej decyzji zarzucił: l. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia, poprzez nieodniesienie się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w tym dotyczących analizy przepisów prawa materialnego w zakresie ustalenia podmiotu zobowiązanego do zapłaty odszkodowania; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 kpa poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na operacie szacunkowym, który jest obarczony błędami formalnymi i metodologicznymi; 3) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 6, art. 11 i art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez utrzymanie w mocy nieprawidłowej decyzji organu l instancji, w której nie została wskazana materialnoprawna podstawa wydanego przez organ rozstrzygnięcia w zakresie podmiotu zobowiązanego do zapłaty odszkodowania, a w konsekwencji uniemożliwienie realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz dokonania kontroli zaskarżonej decyzji, jak również poprzez zaniechanie przedstawienia logicznego toku rozumowania organów w zakresie ustalenia podmiotu zobowiązanego do zapłaty odszkodowania z uwzględnieniem analizy przepisów prawa materialnego; 4) art. 10 § 1 kpa poprzez zaniechanie umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, a także wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań skutkujące brakiem możliwości powołania w postępowaniu odwoławczym podnoszonych w niniejszej skardze okoliczności; ll. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 22 ust. 1 specustawy w zw. z art. 20 pkt 3 oraz pkt 17 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 poz. 470 ze zm.) – dalej zwanej "udp" przez ich niezastosowanie skutkujące błędnym określeniem podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania; 2) § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia w zw. z art. 154 ust. 2 i art. 151 ust. 1 ugn poprzez uznanie za prawidłową wycenę nieruchomości przyjętą w operacie szacunkowym stanowiącym podstawę ustalenia odszkodowania w zaskarżonej decyzji organu I instancji, pomimo że jedna z transakcji przyjętych do porównania nie ma drogowego przeznaczenia, skoro ok. 40% powierzchni ma przeznaczenie niedrogowe; 3) § 4 ust. 1 rozporządzenia w zw. art. 4 pkt 16 ugn poprzez oparcie decyzji na operacie szacunkowym, w której do porównania w sposób nieprawidłowy dobrano transakcję, której przedmiotem była nieruchomość jedynie w części przeznaczona pod drogę, a dodatkowo nieruchomość położona poza analizowanym przez rzeczoznawcę obszarem rynku; 4) § 56 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia poprzez błędne określenie rodzaju szacowanej wartości nieruchomości w operacie szacunkowym z 19 września 2018 r.; 5) art. 135 ust. 4 ugn poprzez zaniżone oszacowanie stopnia zużycia materiałów budowlanych, jak również przyjęcie zbyt wysokiej ceny jednostkowej tychże materiałów przez biegłą.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W piśmie z 16 lutego 2021 r. Miasto [...] wniosło o przeprowadzenie dowodu z kopii decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...] na okoliczność podzielenia przez Wojewodę [...], po wniesieniu niniejszej skargi, argumentacji Miasta [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2607/20, w pkt 1 uwzględnił wniosek dowodowy skarżącego zawarty w pkt 1 na str. 3 skargi, w pkt 2 oddalił pozostałe wnioski dowodowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Trafny był zarzut Miasta [...] wskazujący na sporządzenie przez rzeczoznawcę majątkowego W. K. operatu szacunkowego z 19 września 2018 r. z mającym wpływ na wynik wyceny naruszeniem § 4 ust. 1 i 4 i § 36 ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 4 pkt 16 i art. 153 ust. 1 ugn poprzez określenie wartości rynkowej gruntu działki nr [...] na skutek przyjęcia do porównań poprzez zastosowanie podejścia porównawczego i metody korygowania ceny średniej transakcji nr 3 ze str. 15 operatu zawartej 13 kwietnia 2017 r. (dotyczącej nieruchomości o pow. [...] m2, położonej w [...] w obrębie ewidencyjnym [...], której cena za 1m2 wyniosła [...] zł, stanowiąc 4 najwyższą cenę wśród cen 11 nieruchomości porównawczych).

Jak wynika z przedłożonej do skargi uwierzytelnionej kopii aktu notarialnego z 13 kwietnia 2017 r. działka nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...] położona jest w Dzielnicy [...] przy ul. [...] w W. i w części przeznaczona jest w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego Osady [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z 1 sierpnia 2007 r. poz. 4064) po zabudowę mieszkaniową i usługi nieuciążliwe towarzyszące zabudowie mieszkaniowej (symbole [...] i [...]).

Nieruchomość ta jest zatem, ze względu na jej położenie i przeznaczenie na dzień wydania decyzji o zrid, niepodobna do przeznaczonej pod drogę publiczną nieruchomości wycenianej z Dzielnicy [...], skoro jest położona poza obszarem rynku właściwego dla niniejszej wyceny (Dzielnicy [...] oraz części północnej powiatu [...] – str. 8 operatu) i nie jest transakcją dotyczącą nieruchomości o przeznaczeniu wyłącznie drogowym (str. 15 operatu).

Przyjęcie tej nieruchomości do porównań miało wpływ na obliczenie ceny średniej (Cśr) i określenie wartości rynkowej prawa własności wycenianego gruntu oznaczonego jako działka nr [...], ponieważ cena średnia była jedną ze składowych służących do wyliczenia tejże wartości rynkowej (str. 19 operatu).

Opisana wyżej nieruchomość porównawcza oznaczona jako działka nr [...] nie powinna zatem znaleźć się w próbie porównawczej nieruchomości podobnych. Pominięcie tej nieruchomości skutkuje tym, że nie było możliwe zastosowanie przy szacowaniu przedmiotowego gruntu w podejściu porównawczym metody korygowania ceny średniej. Według art. 153 ust. 1 ugn podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 4 rozporządzenia przy stosowaniu tej metody do porównań przyjmuje się co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości.

Pominięcie transakcji nr 3 skutkuje tym, że do porównań przyjęto 10 nieruchomości porównawczych, a więc mniej niż kilkanaście.

To zatem dyskwalifikowało operat szacunkowy z 19 września 2018 r. jako podstawę do ustalenia odszkodowania (art. 130 ust. 2 ugn), a w konsekwencji czyni wadliwymi wydaną w sprawie zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję odszkodowawczą z 14 maja 2020 r.

Organy obu instancji nie rozpatrzyły i nie oceniły w sposób wszechstronny i dokładny, złożonego do akt sprawy operatu szacunkowego z 19 września 2018 r., w aspekcie zgodności dowodu z opinii biegłego z prawem, przez co naruszyły w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa w zw. z § 4 ust. 1 i 4 i § 36 ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 4 pkt 16 i art. 153 ust. 1 ugn w zw. z art. 12 ust. 5 specustawy.

Zasadny okazał się także zarzut Miasta [...] dotyczący niewyjaśnienia w decyzji odszkodowawczej i decyzji organu odwoławczego na jakiej podstawie prawnej organy te uznały Miasto [...] za podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy Starosta [...] ustalając wysokość odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę nr [...] zasadnie zobowiązał Miasto [...] do jego zapłaty. W skardze zostało podniesione przede wszystkim, że błędnie określono podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania, ponieważ to nie skarżący winien ponieść tego koszty, lecz inwestor (zarządca drogi), którym jest w tym przypadku Wójt Gminy [...].

Rację ma Miasto [...], że art. 22 ust. 1 specustawy nie określa podmiotu zobowiązanego do poniesienia kosztów nabycia nieruchomości pod drogi, lecz odsyła w tym zakresie do innych ustaw, w tym do ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego. Art. 22 ust. 1 specustawy stanowi bowiem, iż koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

Z treści art. 19 ust 1 udp wynika, że organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg - jest zarządcą drogi. Przy czym ust. 2 pkt 4 precyzuje, iż zarządcą dróg gminnych jest - wójt (burmistrz, prezydent miasta). Z kolei, zgodnie z art. 20 pkt 3 i 17 udp do zarządcy drogi należy pełnienie funkcji inwestora i nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości.

Oznacza to, że właściwy zarządca drogi zabezpiecza wypłatę środków na gospodarowanie nieruchomościami drogowymi, którymi zarządza jako organ administracji drogowej.

Jak natomiast wynika z akt sprawy zarządcą drogi publicznej – ul. [...] na dzień wydania decyzji o zrid był Wójt Gminy [...].

W art. 1 ust. 2 specustawy również wyraźnie określono, że w odniesieniu do dróg innych niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z niniejszej ustawy - która określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów udp, a także organy właściwe w tych sprawach - wykonuje właściwy zarządca drogi. Natomiast art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz.U. z 2018 r. poz. 203) – dalej zwanej "ufitl" stanowi, że zadania w zakresie finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg gminnych (a nie poszczególnych działek gruntu tworzących drogę) oraz zarządzania nimi finansowane są z budżetów gmin. Zaś z jego ust. 3 wynika, że w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych finansowane są z budżetów tych miast. Przy czym orzecznictwo sądowe wskazuje, że przepis ten dotyczy drogi publicznej już realnie istniejącej (por. wyrok NSA z 9 września 2014 r. sygn. akt I OSK 551/14).

Z powyższych przepisów wyraźnie wynika zakres obowiązków zarządcy drogi, który pełni także funkcję inwestora (art. 20 pkt 3 udp).

W niniejszej sprawie nie ma sporu, co do tego, że zarządcą drogi gminnej – ul. [...] i zarazem inwestorem jest Wójt Gminy [...] bowiem droga ta na dzień wydania decyzji o zrid była położona na terenie tejże gminy i droga ta zapewniała wówczas obsługę komunikacyjną tejże gminie. To na jego wniosek została wydana przez Starostę [...] decyzja z [...] grudnia 2016 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdzająca projekt budowlany pn. "Rozbudowa drogi gminnej ul. [...] w [...] od granicy pasa drogowego ul. [...]" i to on jest uprawniony do objęcia w posiadanie przejętych nieruchomości.

Mimo, że działka nr 37/1 położona jest w granicach administracyjnych Miasta [...] i ten podmiot formalnie nabył tenże grunt z dniem uostatecznienia się decyzji o zrid, to w rzeczywistości podmiotem na rzecz którego nastąpiło wywłaszczenie (art. 132 ust. 5 ugn w zw. z art. 12 ust. 5 specustawy) jest Gmina [...] bowiem realizacja przedmiotowej inwestycji będzie służyła mieszkańcom tejże gminy.

Występuje w tym przypadku podobna sytuacja jak przy nabywaniu nieruchomości pod budowę (rozbudowę) drogi wojewódzkiej położonej na terenie miasta na prawach powiatu. W tym ostatnim przypadku z dniem uostatecznienia się decyzji o zrid grunt nabywa formalnie właściwy samorząd województwa (art. 2a ust. 2 udp), natomiast odszkodowanie finansuje prezydent miasta na prawach powiatu jako inwestor i zarządca takiej drogi, ponieważ droga wojewódzka w granicach administracyjnych miasta na prawach powiatu służy przede wszystkim temu miastu i jego mieszkańcom, a nie samorządowi województwa (art. 19 ust. 5 udp, art. 3 ust. 3 ufitl w zw. z art. 22 ust. 1 specustawy).

Zgodnie z art. 3 ust. 6 ufitl zadania w zakresie budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg publicznych mogą być finansowane lub dofinansowane z budżetów jednostek samorządu terytorialnego, zgodnie z porozumieniami zawartymi na podstawie art. 19 ust. 4 udp. Ten ostatni przepis przewiduje, że zarządzanie drogami publicznymi może być przekazywane między zarządcami w trybie porozumienia, regulującego w szczególności wzajemne rozliczenia finansowe. Zarządcy dróg mogą zawierać także porozumienia w sprawie finansowania albo dofinansowania zadań z zakresu zarządzania drogami z budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

W treści znajdującego się w aktach sprawy (złożonego na etapie postępowania odwoławczego) porozumienia z 6 października 2016 r., aneksowanego 25 maja 2017 r. zawartego pomiędzy Wójtem Gminy [...], a Prezydentem Miasta [...] nie wskazano podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania za realizację przedmiotowej inwestycji drogowej.

Zatem Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę przepisów, które określają zasady finansowania spoczywających na gminach zadań z zakresu budowy (rozbudowy) dróg gminnych, w szczególności art. 19 ust. 2 pkt 4 i art. 20 pkt 3 i 17 udp oraz art. 3 ust. 2 ufitl w zw. z art. 22 ust. 1 specustawy.

Ponadto, organ I instancji naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 kpa, ponieważ nie został w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustalony stan faktyczny niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie (brak w aktach Starosty [...] dokumentu porozumienia z 6 października 2016 r. i aneksu z 25 maja 2017 r.), w konsekwencji czego rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne zostało wydane na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Takie uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazane wyżej uchybienia skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę Starosta [...] weźmie pod uwagę powyższe rozważania Sądu. Organ I instancji zleci sporządzenie nowego operatu szacunkowego celem określenia wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. W zależności od okoliczności sprawy podejmie w sprawie dalsze czynności lub wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329) orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania sądowego – wpisu sądowego (400 zł) i kosztów działania pełnomocnika (3600 zł) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).