Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1552/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.97 par.1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.83
journal: Dz.U. 1998 nr 137 poz 887
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z [...] czerwca

2016 r. o zawieszeniu – w trybie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. – postępowania w przedmiocie przyznania T. K. świadczenia w drodze wyjątku, o jakim mowa w art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Organ ustalił bowiem, że wobec strony, toczy się postępowanie w sprawie przyznania jej renty z tytułu niezdolności do pracy w trybie zwykłym.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, T. K. wywiodła skargę do tutejszego Sądu, wnosząc o jego uchylenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ono prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ poprawnie zastosował w sprawie normę art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z treścią powyższego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub Sąd.

Wyżej przytoczoną normą prawną ustawodawca nałożył więc na organ obowiązek zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy istnieje przeszkoda w merytorycznym rozpoznaniu sprawy, polegająca na toczeniu się innego postępowania, którego wynik będzie rzutował na sprawę zawieszaną. W razie więc zaistnienia takiej przeszkody, o jakiej wspomniano wyżej, organ nie może rozpoznawać sprawy, której wynik zależy od rezultatu innego postępowania sądowego lub administracyjnego.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną było to, że przed Sądem Apelacyjnym w [...], toczy się postępowanie dotyczące przyznania skarżącej renty z tytułu niezdolności do pracy w trybie zwykłym.

Poza sporem pozostawało również to, iż świadczenie w drodze wyjątku, o jakim mowa w art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, może zostać przyznane wyłącznie takiej osobie, wobec której zaistnieją łącznie trzy przesłanki. Przesłankami tymi są:

- brak uprawnień do uzyskania emerytury lub renty,

- niemożliwość podjęcia pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym, spowodowana całkowitą niezdolnością do pracy lub wiekiem,

- brak niezbędnych środków utrzymania.

Podkreślić po raz kolejny należy, iż powyższe okoliczności, muszą występować łącznie, aby możliwym było przyznanie świadczenia wyjątkowego. Brak występowania którejkolwiek z powyższych przesłanek uniemożliwia zaś pozytywne rozpatrzenie wniosku o przyznanie omawianego świadczenia.

W świetle powyższego jako zasadna jawiła się konkluzja organu zawarta w skarżonym postanowieniu. Skoro bowiem jedną z przesłanek przyznania świadczenia w drodze wyjątku jest okoliczność braku uprawnień strony do uzyskania emerytury lub renty, to oczywistym jest, iż do końca trwania postępowania sądowego dotyczącego przyznania skarżącej renty z tytułu niezdolności do pracy w trybie zwykłym, nie jest wiadomym czy wobec strony, omawiana przesłanka wskazana w art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych będzie spełniona czy też nie. Tak zaś długo, jak będzie istniał stan niepewności odnośnie powyższej kwestii, postępowanie w sprawie przyznania świadczenia w drodze wyjątku nie będzie mogło się toczyć. Wynik tego postępowania uzależniony jest bowiem od tego, jak zakończy się postępowanie sądowe dotyczące przyznania skarżącej renty z tytułu niezdolności do pracy w trybie zwykłym.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).