Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2636/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 14 lutego 2011 r. do Ministra Finansów (organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w W.) wpłynął wniosek K. K. (dalej jako: "Skarżąca") o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie uprawnienia osoby posiadającej ograniczoną zdolność do czynności prawnych do samodzielnego wystąpienia do właściwego urzędu skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Skarżąca jest osobą niepełnoletnią urodzoną w dniu [...] czerwca 1995 r., posiadającą ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Nie posiada NIP. W związku z rozważanym, przed osiągnięciem pełnoletności, podjęciem działalności zarobkowej na podstawie umowy o pracę bądź stosunku cywilnoprawnego, Skarżąca może stać się podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14. poz. 176. z późn. zm.). Zgodnie z polskim systemem podatkowym od wynagrodzenia osiąganego w ramach stosunku pracy czy też umowy cywilnoprawnej, podmiot je wypłacający zasadniczo obowiązany jest potracić właściwy podatek lub zaliczkę. Nie można wykluczyć sytuacji, w której pracodawca lub zleceniodawca pobierze od wynagrodzenia kwotę podatku w wysokości wyższej od należnej lub też pobierze zaliczkę (podatek)

w sytuacji, gdy brak jest takiego obowiązku. Zgodnie z art. 75 ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 Nr 8. poz. 60. z późn. zm.), w przypadku kwestionowania wysokości pobranego przez płatnika podatku, podatnik jest wówczas uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy zdolności procesowej w postępowaniu podatkowym osoby o ograniczonej zdolności do czynności prawnych, w tym w szczególności możliwości złożenia przez taką osobę wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych do właściwego Urzędu Skarbowego.

W związku z powyższym Skarżąca zadała pytanie:

Czy w przypadku pobrania przez płatnika nienależnego podatku lub podatku

w wysokości przekraczającej wysokość zobowiązania podatkowego, osoba posiadająca ograniczoną zdolność do czynności prawnych może wystąpić samodzielnie do właściwego Urzędu Skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku, bez konieczności uzyskania uprzedniej zgody jej prawnego opiekuna lub kuratora?

Pismem z dnia 12 kwietnia 2011 r. na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego wezwano Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie:

- osoby reprezentującej Skarżącą oraz przedstawienie dokumentu na podstawie, którego wskazana osoba posiada umocowanie do reprezentowania osoby niepełnoletniej,

- dostarczenie aktu urodzenia Skarżącej - oryginału lub urzędowo poświadczonej kopii za zgodność z oryginałem,

- uzupełnienie złożonego wniosku o podpis osoby, która posiada stosowne umocowanie prawne do reprezentowania osoby niepełnoletniej (poz. 61).

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] maja 2012 r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej. W uzasadnieniu wskazał, iż w wezwaniu zawartym w piśmie z dnia 12 kwietnia 2011 r. pouczono Skarżącą, iż w przypadku nieuzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia. Zaznaczył, iż wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 18 kwietnia 2011 r., a zatem wyznaczony termin upłynął z dniem 26 kwietnia 2011 r. Do dnia 26 kwietnia 2011 r., jak również do dnia wydania postanowienia do organu nie wpłynęła korespondencja uzupełniająca wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Pismem z dnia 25 maja 2011 r. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika w osobie ojca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 14b § 3 w związku z art. 14 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez złą interpretację i wniosła o wydanie interpretacji zgodnie ze złożonym wnioskiem. W uzasadnieniu wskazała, iż w przypadku jej wniosku nie wystąpiły braki uzasadniające jego pozostawienie bez rozpoznania. Zdaniem Skarżącej Organ nie udowodnił (wręcz nie zaznaczył tego w postanowieniu), że wniosek:

a) nie zawiera przedstawienia stanu faktycznego (przyszłego) lub

b) nie zawiera przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego

Wskazała, iż żadne z żądań zawartych w wezwaniu organu nie dotyczyło wyjaśnienia stanu faktycznego czy oceny prawnej. Z dokumentów tych nie wynikało bowiem nic związanego z zaprezentowanym w treści wniosku stanem faktycznym czy ocena prawną. Tym samym, zdaniem Skarżącej brak uzupełnienia wniosku, nie był podstawą pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W ocenie Skarżącej organ żądając powyższych dokumentów w istocie zajął merytoryczne stanowisko. Przedmiotem pytania była albowiem zdolność osoby niepełnoletniej do samodzielnego dokonywania określonych czynności na gruncie przepisów prawa podatkowego. Uzależnienie rozpatrzenia wniosku od faktu jego potwierdzenia przez osobę uprawnioną do reprezentowania małoletniego zasadniczo determinuje stanowisko prawne organu i jest pośrednio interpretacją prawa podatkowego

w istotnym zakresie objętym wnioskiem.

Reasumując Skarżąca stwierdziła, iż żądanie uzupełnienia wniosku o informacje (dokumenty) nie mające związku z przedstawionym stanem faktycznym, a których żądanie jest wyrazem określonego stanowiska prawnego organu jest w świetle przepisów Ordynacji niedopuszczalne i nie może stanowić podstawy do odmowy rozpoznania wniosku. Zdaniem Skarżącej, w związku z treścią art. 13 § 2 Ordynacji podatkowej, który nie nadaje Ministrowi Finansów statusu organu odwoławczego w kwestiach związanych z pozostawieniem wniosku o wydanie pisemnej interpretacji bez rozpoznania, pouczenie zawarte w zasakrżonym postanowieniu co do środka odwoławczego uznać należy za błędne. W razie podzielnia takiego poglądu wniosła o potraktowanie niniejszego pisma jako wezwania o usunięcie naruszenia prawa w trybie art. 53 § 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej, w związku z powyższą wątpliwością wniosła o wyjaśnienie treści pouczenia co do środków zaskarżenia.

Postanowieniem z [...] lipca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, iż wydając interpretację indywidualną organ podatkowy wyjaśnia przepisy prawa podatkowego mające zastosowanie w danej sprawie, dokonując jednocześnie pozytywnej bądź negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. Podtrzymał prezentowane stanowisko, że jednym z braków formalnych, który uniemożliwia nadanie wnioskowi o interpretację indywidualną właściwego biegu i obliguje organ podatkowy do podjęcia określonych działań, jest wadliwa reprezentacja Zaznaczył, iż udzielający interpretacji indywidualnej, organ podatkowy winien czuwać, czy z wnioskiem wystąpił uprawniony podmiot, tj. czy wnioskodawca wystąpił we własnej sprawie i czy ma stosowane umocowanie. Mieści się to w zakresie badania prawidłowości wniosku pod względem formalnym. Ustalenia w tym zakresie mają istotne znaczenie:

- z uwagi na skuteczność oświadczenia, o jakim mowa w art. 14b § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. oświadczenia o toczącym się postępowaniu podatkowym, kontroli podatkowej, postępowaniu kontrolnym organu kontroli skarbowej.

- z uwagi na skutki zastosowania się do interpretacji indywidualnej, o jakich mowa w art. 14k § 1 i § 3 i art.14m ustawy Ordynacja podatkowa, które to skutki w przypadku zmiany interpretacji indywidualnej lub jej uchybienia przez sąd administracyjny są złagodzone, ale tylko w odniesieniu do wnioskodawcy.

Wyjaśnił, iż organ interpretacyjny bada, czy podmiot występujący z wnioskiem

o interpretację jest "zainteresowany" w uzyskaniu interpretacji, z uwagi na skutki

w zakresie odpowiedzialności podatkowej, które przedstawiony stan faktyczny w jego sprawie, może spowodować.

Podkreślił, iż w rozpoznawanej sprawie, z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpiła osoba niepełnoletnia, która nie posiada jeszcze zdolności do czynności prawnych, niezbędne było zatem ustalenie osoby ją reprezentującej oraz przedstawienie dokumentu na podstawie, którego wskazana osoba posiada umocowanie do reprezentowania osoby niepełnoletniej, jak również uzupełnienie złożonego wniosku o podpis osoby, która posiada stosowne umocowanie prawne do reprezentowania osoby niepełnoletniej.

W związku z powyższym stwierdził, iż złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obarczony był brakiem formalnym, o którego usunięcie organ podatkowy wewał Skarżącą w trybie art. 169 § 1 w związku z 14h O.p. Nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, że w omawianej sprawie z racji, iż z dokumentów tych nie wynikało nic związanego z zaprezentowanym w treści wniosku stanem faktycznym czy oceną prawną, tym samym, brak uzupełnienia wniosku, nie był podstawą pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zdaniem organu powyższe skutkowało tym, że nie mógł on przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. Ponadto za niezasadny uznał zarzut dotyczący podania błędnej podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia poprzez przywołanie w podstawie prawnej między innymi przepisu art. 14g § 1 O.p. Zauważył, że w wydanym postanowieniu w powołanej podstawie prawnej wskazując przepisy będące podstawą wydania zaskarżonego postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, przywołał nie tylko przepis art. 14g § 1 ale wskazał również przepis art. 14g § 3 ustawy Ordynacji podatkowej mający zastosowanie w przedmiotowej sprawie, z którego treści jasno wynika, że w sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu IV stosuje się odpowiednio. Odnosząc się do zarzutu, iż postanowienie zostało wydane przez Ministra Finansów, który nie jest właściwy do rozpatrzenia zażalenia na własne postanowienie jako organ odwoławczy, organ wyjaśnił, iż z treści art. 239 O.p. rozdziału 16 " Zażalenia" działu IV "Postępowanie podatkowe" wynika, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zaznaczył, iż postanowienie w drugiej instancji zostało wydane przez Ministra Finansów na postawie art. 221 rozdziału 15 "Odwołania" działu IV ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem Organu analiza wyżej powołanych przepisów wskazuje, że zarzut, iż organ w zaskarżonym postanowieniu dokonał błędnego pouczenia Strony co do środka odwoławczego należy uznać za bezzasadny. Podniósł, że w przedmiocie wydawania interpretacji indywidualnych zastosowanie mają przepisy rozdziału 1a "Interpretacje przepisów prawa podatkowego Dział II ustawy Ordynacja podatkowa oraz stosowne rozporządzenia wydane przez Ministra Finansów zgodnie z treścią przepisu art. 14b § 6 ustawy Ordynacja podatkowa.

Odnosząc się do kwesti dotyczącej potraktowania przedmiotowego zażalenia jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 53 § 2 p.s.a. Organ podatkowy zauważył, że instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa umieszczona została w ustawie procesowej (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i jest traktowana w doktrynie jako szczególny, nadzwyczajny środek procesowy. Skorzystanie z instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa

w określonych przypadkach stanowi formalny wymóg wniesienia skargi na wydaną pisemną interpretację indywidualną, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.

Pismem z dnia 26 sierpnia 2011 r. Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. wnoszac o jegho uchylenie oraz poprzedającego je postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 223 § 1 pkt. 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia naruszającego art. 14b § 3 w związku z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 13 § 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi podtrzymała stanowisko zawarte w zażaleniu na postanowienie z dnia [...] maja 2011 r. Ponadto wskazała, iż organ działając w II instancji nie przedstawił argumentów na potwierdzenie swojej tezy, iż brak uzupełnienia wniosku, był podstawą pozostawienia wniosku bez rozpoznania, ograniczając się do stwierdzenia, że wniosek o interpretację obarczony był brakiem formalnym. Zdaniem Skarżącej argumentem takim nie może być bowiem skuteczność oświadczenia, o którym mowa w art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej. Jak wynika bowiem z ostatniego zdania tego artykułu, w razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. Skuteczność oświadczenia nie wpływa na fakt wydania interpretacji lecz jej mocy prawnej. Reasumując, stwierdziła, iż żądanie uzupełnienia wniosku o informacje (dokumenty) nie mające związku z przedstawionym stanem faktycznym, a których żądanie jest wyrazem określonego stanowiska prawnego organu było w świetle przepisów Ordynacji niedopuszczalne i nie mogło stanowić podstawy do odmowy rozpoznania wniosku.

Jednocześnie zarzuciła, iż w związku z treścią art. 13 § 2 Ordynacji podatkowej, w jej ocenie Minister Finansów nie ma statusu organowi odwoławczego w kwestiach związanych z pozostawieniem wniosku o wydanie pisemnej interpretacji bez rozpoznania. Tym samym postanowienie wydane zostało bez podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270), dalej ustawa p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W., działającego z upoważnienia Ministra Finansów utrzymujące w mocy jego postanowienie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącej o udzielenie interpretacji indywidualnej, wydane na podstawie art. 14g § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca kwestionuje fakt pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania ze względu na nieuzupełnienie tego wniosku o podpis osoby ją reprezentującej oraz o akt urodzenia. W jej ocenie wymogi formalne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej określa art.14 b § 3 Ordynacji podatkowej. Tylko brak jakiegokolwiek elementu określonego w tym przepisie uzasadnia pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Jako braki formalne wniosku Skarżąca traktuje jedynie brak przedstawienia stanu faktycznego/przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego/przyszłego.

W ocenie Sądu stanowisko Skarżącej nie zasługuje na aprobatę. Skarżąca wskazując, jaki brakami formalnymi może być obarczony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, pomija fakt, iż wniosek ten składa osoba zainteresowana. Zatem przedmiotem formalnego badania wniosku, oprócz sprawdzenia czy zawiera on opis stanu faktycznego/przyszłego oraz stanowisko wnioskodawcy, jest również sprawdzenie czy o wydanie interpretacji wystąpił podmiot "zainteresowany".

W myśl art. 14b § 7 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wydanie interpretacji, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę oraz dane wskazane w § 2-5, oraz sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 14f.

We wzorze wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczenia opłaty od wniosku (Dz. U. Nr 112, poz. 771), wskazano na konieczność podania w nim imienia, nazwiska i daty urodzenia osoby legitymowanej do jego złożenia oraz opatrzenia go podpisem tej osoby.

Wymóg ten koresponduje z treścią art. 135-137 O.p., które w myśl art. 14h O.p stosuje się odpowiednio w sprawach dotyczących interpretacji. Powołane przepisy w zakresie zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych w sprawach podatkowych odwołują się do przepisów prawa cywilnego, w tym dotyczących sposobu reprezentowania osób fizycznych.

Oznacza to, że zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w postępowaniu podatkowym, w tym w postępowaniu o wydanie interpretacji ocenia się według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej (art. 135 Ordynacji podatkowej).

Zainteresowanym w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, działającym samodzielnie może być pełnoletnia osoba fizyczna (art. 11 k.c.), poza wyjątkami prawem przewidzianym; bądź osoba prawna, w tym jednostka organizacyjna, której przepisy szczególne przyznają osobowość prawną (art. 33 - 37 k.c.) oraz jednostki (byty) posiadające zdolności prawnopodatkowe (art. 135 Ordynacji podatkowej).

O ile zainteresowany nie jest osobą, (jednostką) o której mowa w art. 135 Ordynacji podatkowej, wniosek przez nią złożony nie może być traktowany jako wnoszony przez osobę (podmiot, jednostkę) do tego uprawnioną. W konsekwencji nie może być wydana w sprawie takiego podmiotu indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego.

Jak wynika z akt sprawy wnioskodawcą wnoszącym o udzielenie przedmiotowej interpretacji była osoba małoletnia, przy czym do akt sprawy nie złożono dokumentu, z którego wynikałby sposób jej reprezentacji, a sam wniosek opatrzony był jedynie podpisem osoby małoletniej. Mając na względzie fakt, że zainteresowanym w sprawie interpretacji nie jest każdy kto złoży stosowny wniosek lecz wyłącznie ten kto ma zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych ocenianą według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej, przyjęcie tezy Skarżącej o braku podstaw prawnych do uzupełnienia wniosku o wskazane w piśmie z dnia 12 kwietnia 2011 r. wymogi, prowadziłoby do absurdu polegającego na tym, że wnioskodawcą mogłaby być osoba mniemająca pełnej zdolności do czynności prawnych. Bezprzedmiotowe byłoby przy tym żądanie wypełniania rubryk formularza wniosku, którego wzór zawarty został w załączniku do rozporządzenia wydanego na podstawie art. 14b § 7 Ordynacji podatkowej, w tym dane identyfikacyjne, czy datę urodzenia.

W niniejszej sprawie składająca wniosek podała imię, nazwisko oraz datę urodzenia – [...] czerwca 1995 r. Wniosek zatem pochodził od osoby fizycznej małoletniej, a więc w myśl art. 15 k.c. posiadającej ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Osoba małoletnia, posiadająca ograniczoną zdolność do czynności prawnych nie ma zdolności o których mowa w art. 135 Ordynacji podatkowej nie może więc być zainteresowaną w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, a tym samym wnioskodawcą uprawnionym do żądania wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Gdy z treści wniosku o interpretację indywidualną wynika, że został on złożony przez osobę małoletnią obowiązkiem organu podatkowego jest wezwanie wnioskodawcy do usunięcia tego braku poprzez wskazanie osoby uprawnionej do jej reprezentowania i złożenie stosownego dokumentu potwierdzającego to umocowanie oraz podpisanie wniosku przez osobę reprezentującą małoletniego, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia (art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej).

Tylko bowiem w przypadku, gdy zachowane zostały zasady reprezentacji osoby małoletniej uznać można, że wniosek rzeczywiście pochodzi od osoby zainteresowanej. Co więcej, tylko prawidłowo podpisany wniosek skutecznie wszczyna postępowanie dotyczące podmiotu, w imieniu którego został on złożony. Uzupełnienie takiego podpisu i dokumentu wskazującego na osobę uprawnioną do reprezentacji stanowi warunek formalny wniosku.

Stwierdzić zatem należało, że złożenie wniosku przez osobę małoletnią skutkuje powstaniem po stronie organu wydającego interpretację indywidualną obowiązku wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków złożonego wniosku. Organ podatkowy nie może przystąpić do merytorycznego załatwienia wniosku w sytuacji, gdy wniosek nie spełnia wymogów formalnych.

Usunięcie braku formalnego następuje w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Przepis ten stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podanie bez rozpatrzenia. Nie usunięcie takiego braku w wyznaczonym terminie uniemożliwia merytoryczne procedowanie nad złożonym wnioskiem, gdyż nie można kontynuować sprawy nie dysponując prawidłowo podpisanym wnioskiem oraz umocowaniem osoby uprawnionej do reprezentowania osoby małoletniej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził zatem, aby organ podatkowy w zaskarżonym postanowieniu naruszył normę art. 14 b § 3 w związku z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej. W sytuacji, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podpisany był przez osobę małoletnią i nie dołączono do niego dokumentu wskazującego na umocowanie osoby uprawnionej do reprezentowania osoby małoletniej, to w ocenie Sądu słusznie organ podatkowy uznał, iż tak złożony wniosek obarczony był brakiem formalnym, o którego usunięcie wezwał w trybie art. 169 § 1 i 2 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 13 § 2 Ordynacji podatkowej, jakoby Minister Finansów nie był właściwy do rozpatrzenia zażalenia na własne postanowienie, wskazać należy, że w art. 14g § 3 będący podstawą wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów rozdziału 14 ("Postanowienia" - art. 216-219) i rozdziału 16 ("Zażalenia" - art. 236-239), natomiast przepis art. 239, do którego odsyła się w art. 14g, zawiera dalsze odesłanie do przepisów dotyczących odwołań, mimo iż w art. 14h nie wymienia się przepisów rozdziału 15 ("Odwołania" - art. 220-235). Zatem w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 16 "Zażalenia" odpowiednie zastosowanie mają przepisy dotyczące odwołań. W związku z tym, stosując odpowiednio art. 221 O.p. w przypadku wydania postanowienia w pierwszej instancji przez Ministra Finansów, zażalenie na to postanowienie rozpatruje ten sam organ, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Z tych też względów zarzut naruszenia art. 13 § 2 Ordynacji podatkowej uznać należy za niezasadny.

Nie można również uznać za uzasadniony zarzut, że zaskarżone postanowienie wydane zostało bez podstawy prawnej. W ocenie Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia, że postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. lub też poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zostały wydane bez podstawy prawnej. O wydaniu postanowienia bez podstawy prawnej można mówić, gdy postanowienie to zostało wydane na podstawie normy, która nie wynika z przepisów prawa. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie postanowienie organu miało swoją podstawę stanowił ją art. 14 g § 1 i 2 w związku z art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd, mając powyższe na uwadze uznał, że zasadne jest oddalenie skargi na mocy art. 151 P.p.s.a.