Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 872/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Po 343/08 odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Po 343/08 odmówił B. K. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W uzasadnieniu wskazano, że – podlegająca wpisowi stałemu – skarga została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika. Termin do wniesienia skargi, a więc i do opłacenia wpisu upływał z dniem 25 marca 2008 r. Mimo to należy wpis został uiszczony dopiero po miesiącu tj. 25 kwietnia 2008 r. Z treści zaś doręczonego pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu M. K. M. wynika, że została ona upoważniona do wszystkich działań przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w przedmiotowej sprawie. A więc z treści pełnomocnictwa nie wynika, jakoby była ona upoważniona wyłącznie do wniesienia skargi. Stąd, w świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1290 ze zm., dalej "P.p.s.a."), okoliczność, że skarżąca ma miejsce zamieszkania w innym kraju, a ponadto ze względu na jej stan zdrowia utrudnione jest porozumiewanie się z nią, nie może być uznane za wystarczające dla uznania, iż wpis nie został uiszczony bez winy strony (jej pełnomocnika). Zważywszy, że skutki działania, czy też zaniechania pełnomocnika obciążają stronę, zasadnym jest podkreślenie, iż radca prawny wnosząc skargę do sadu administracyjnego, musi sobie zdawać sprawę z ciążących na nim obowiązków, z czego nie zwalnia go niepewność co do zakresu pełnomocnictwa. Podobnie wskazanie, że wpis nie mógł zostać opłacony ze względu na Święta Wielkanocne nie stanowi wystarczającej przesłanki wykluczającej winę pełnomocnika, gdyż jego uiszczenie nastąpiło z miesięcznym opóźnieniem. Tym samym Sąd I instancji uznał, że nie zostały wykazane przesłanki przemawiające za przywróceniem uchybionego terminu.

B. K. złożyła zażalenie na to postanowienie podnosząc, że wpis został uiszczony w dniu podpisania pełnomocnictwa przez skarżącą zamieszkałą w I.. Przyjęcie, czy skarżąca zdecyduje się na opłacenie skargi, wniesionej jedynie z ostrożności procesowej przez, poprzednio, jeszcze w 1996 r. ustanowionego pełnomocnika, było uzależnione od woli skarżącej, którą wyraziła dopiero w dniu 25 kwietnia 2008 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym (§ 2 art. 87) należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W sytuacji zaś kiedy strona reprezentowana jest w toku postępowania przez pełnomocnika, skutki jego działań, czy też działań jego pracowników, w tym uchybień, obciążają stronę. Standardy zaś rzetelności – jak wskazał Sąd I instancji – podwyższone są w stosunku do profesjonalnych pełnomocników, którzy powinni dołożyć należytej staranności przy podejmowaniu jakichkolwiek czynności na rzecz mocodawcy.

Zważywszy zaś, że strona w trakcie biegu terminu do złożenia skargi była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, przyjąć należy, że skutki jego działania, czy też braku działania obciążają mocodawcę. Bez znaczenia dla ważności pełnomocnictwa ogólnego, tj. do podejmowania wszelkich czynności w toku postępowania sądowoadministracyjnego, pozostają – wbrew twierdzeniom strony – problemy z porozumieniem się radcy prawnego z mocodawcą oraz okoliczność, że pełnomocnictwo zostało udzielone w 1996 r., skoro nie nastąpiło jego wypowiedzenie.

Stąd, biorąc również pod uwagę podwyższone w stosunku do profesjonalnych pełnomocników, standardy staranności nie można przyjąć, aby uchybienie terminu do uiszczenia wpisu stałego od wnoszonej przez radcę prawnego skargi było niezawinione. Bowiem, jak wskazał już Sąd I instancji, profesjonalny pełnomocnik wnosząc skargę do sądu administracyjnego, musiał zdawać sobie sprawę ze skutków swojego działania czy też zaniechania, które obciążają stronę, w tym z podstawowych warunków formalnych jakie muszą zostać spełnione, aby skarga była w ogóle dopuszczalna. Tym samym, nie uiszczenie wpisu w terminie, wyłącznie z uwagi na oczekiwanie na uzyskanie nowego pełnomocnictwa od strony, nie może być uznane za okoliczność przemawiającą za przywróceniem terminu w świetle art. 86 § 1 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak wyżej.