Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 7/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 24 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie nakazu rozbiórki samowoli budowlanej.

W udzielonej odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, wskazując, że sprawy z zakresu nadzoru budowlanego należą do właściwości Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako organu stopnia podstawowego, ewentualnie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako organ zwierzchniego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 lutego 2011 roku skarżąca została wezwana do nadesłania dowodu, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wystąpiła do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis owego zarządzenia doręczono stronie w dniu 15 lutego 2011 roku, a termin na jego wykonanie upłynął bezskutecznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Pojęcie wyczerpania środków zaskarżenia definiuje treść § 2 w/w artykułu, stanowiąc, że należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. jest także zażalenie, o którym stanowi art. 37 §1 k.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, by poprzedziła skargę wystąpieniem do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność, w trybie art. 37 § 1 k.p.a, a spełnienie tegoż warunku jest wymagane dla skutecznego wniesienia skargi.

Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w postanowieniu.

m.o.