Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 301/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 § 1i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 23 stycznia 2018 r. nr[...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 216 § 1 w zw. z art. 162 i art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. - dalej jako "O.p."), po rozpatrzeniu wniosku A Spółki z o.o. z siedzibą w S. – dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka" o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego (dalej jako "Naczelnik UCS") z dnia 30 marca 2017 r. określającej Spółce za I kwartał 2016 r. zobowiązanie podatkowe, kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o VAT, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji Naczelnika UCS.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją z dnia 30 marca 2017 r. Naczelnik UCS określił Spółce za I kwartał 2016 r. zobowiązanie podatkowe oraz kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o VAT. W decyzji zawarte zostało pouczenie o przysługującym prawie oraz trybie i 14 - dniowym terminie do złożenia odwołania.

Decyzja wysłana została zgodnie z art. 151 § 1 O.p. za pośrednictwem Poczty Polskiej przesyłką poleconą nr R [...] na adres siedziby Spółki, tj., [...]. Przesyłkę awizowano dwukrotnie, tj. w dniu 31 marca 2017 r. i w dniu 10 kwietnia 2017 r. a następnie w dniu 18 kwietnia 2017 r. zwrócono nadawcy, jako niepodjętą w terminie. Zwrócona przesyłka wpłynęła do organu w dniu 20 kwietnia 2017 r. i zgodnie z art. 150 § 4 O.p. została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem 14 kwietnia 2017 r.

Pismem z dnia 3 lipca 2017 r. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika UCS wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

We wniosku Skarżąca wskazała, że decyzja Naczelnika UCS została jej doręczona w trybie zastępczym - art. 150 O.p., o czym Podatnik nie wiedział; wiedzę o wydaniu decyzji i doręczeniu jej w trybie zastępczym prezes Spółki pozyskał w dniu 3 lipca 2017 r. w trakcie rozmowy telefonicznej z prowadzącym postępowanie pracownikiem organu, co spowodowało złożenie prośby o wydanie kserokopii decyzji, a następnie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W celu wyjaśnienia sprawy przeprowadzono rozmowę z listonoszem, który wyjaśnił i złożył pisemne oświadczenie (załączone do wniosku), że doręczając przesyłki na adres Spółki zastawał zamknięte biuro, w związku z tym wypisywał awiza, wsuwał je (dla dobrej widoczności) pomiędzy drzwi a framugę.

Pismem z dnia 20 września 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wystąpił do Urzędu Pocztowego w S. o potwierdzenie dat awizowania i wypowiedzenie się co do okoliczności doręczenia wskazanej przesyłki rejestrowanej oraz o podanie danych listonosza, który awizował sporną przesyłkę, jak i udzielenie odpowiedzi na zapytanie czy w Urzędzie Pocztowym [...] zostały złożone pełnomocnictwa pocztowe do odbioru korespondencji adresowanej do Skarżącej, czy Spółka wniosła reklamację/skargę na niedoręczenie przedmiotowej przesyłki lub niedopełnienie obowiązków w zakresie poprawnego jej awizowania, czy udzielono Spółce informacji odnośnie placówki pocztowej obsługującej Spółkę.

Pismem z dnia 18 października 2017 r. Dyrektor IAS wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o udzielenie informacji, czy Skarżąca złożyła zgłoszenie aktualizacyjne danych w zakresie zmiany adresu siedziby.

Pismem z dnia 18 października 2017r. Dyrektor IAS wystąpił do Sądu Rejonowego w G. o udzielenie informacji, czy Skarżąca złożyła wniosek o dokonanie wpisu w KRS w związku ze zmianą adresu siedziby.

Poczta Polska S.A. w piśmie z dnia 6 października 2017 r. wskazała, że na podstawie danych zarejestrowanych w systemach informatycznych oraz na podstawie wyjaśnień otrzymanych z Urzędu Pocztowego [...] i z Urzędu Pocztowego [...] ustalono, że wskazana przesyłka polecona adresowana do Skarżącej została dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy w dniu 31 marca 2017 r. i powtórnie w dniu 10 kwietnia 2017 r., pozostawała do obioru w agencji pocztowej, a z powodu nieodebrania jej w terminie, w dniu 18 kwietnia 2017 r. została zwrócona do nadawcy. Jednocześnie podano dane listonosza, który oświadczył, iż zawiadomienie o nadejściu i możliwości odbioru przesyłki poleconej umieścił "w małej skrzynce" na drzwiach adresata. Ponadto wskazano, że placówka awizacyjna nie posiada pełnomocnictwa pocztowego upoważniającego inne osoby do odbioru korespondencji adresowanej do Skarżącej. Odnośnie wniesionych przez Spółkę skarg/reklamacji/pism poinformowano, że wpłynęło pismo z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie udzielenia informacji o punktach odbioru przesyłek pocztowych, które zostało rozpatrzone przez Biuro Wsparcia Klientów Regionalny Dział Obsługi Klientów w B. Wnioskodawca otrzymał odpowiedź pismem z dnia 27 lipca 2017 r. z informacją, iż udzielenie żądanych informacji nie jest możliwe, ponieważ Poczta Polska S.A. nie prowadzi ewidencji w tym zakresie.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w piśmie z dnia 2 listopada 2017 r. wskazał, że Spółka nie zmieniła adresu siedziby.

Sąd Rejonowy [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w piśmie z dnia 20 listopada 2017 r. poinformował, że wniosek o zmianę adresu siedziby Spółki jest rozpoznawany. Sprawa nie jest zakończona.

Z odpisu pełnego Krajowego Rejestru Sądowego stan na dzień 5 stycznia 2018 r. wynika, iż siedziba i adres Spółki to: ul. [...].

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika UCS z dnia 30 marca 2017 r.

W uzasadnieniu organ powołał treść art. 144 § 1 i 2, art. 146, art. 148 § 2 pkt 1, art. 150 oraz art. 151 O.p. i stwierdził, że w niniejszej sprawie z akt organu pierwszej instancji bezspornie wynika, że przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika UCS z dnia 30 marca 2017 r. została skierowana na adres siedziby Spółki zgodny z danymi zawartymi w KRS. Przesyłkę poleconą zawierająca decyzję z dnia 30 marca 2017 r. z powodu niezastania adresata w dniu 31 marca 2017 r. awizowano w agencji pocztowej. Następnie z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni pismo w dniu 10 kwietnia 2017 r. awizowano powtórnie. Z uwagi na niepodjęcie awizowanej przesyłki, została ona zwrócona do nadawcy.

Zatem zgodnie z dyspozycją art. 150 § 4 O.p. dzień 14 kwietnia 2017 r. będący ostatnim dniem, o którym mowa w art. 150 § 1 O.p., uważa się za datę prawnie skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Ostatnim dniem na skuteczne złożenie odwołania był dzień 28 kwietnia 2017 r., a Strona uchybiła temu terminowi.

Organ wskazał na treść art. 162 § 1 i § 2 O.p. i stwierdził, że wiedzę o wydaniu decyzji prezes Spółki pozyskał w dniu 3 lipca 2017 r., a wniosek o przywrócenie terminu został nadany w Urzędzie Pocztowym w dniu 10 lipca 2017 r., a więc z zachowaniem terminu określonego w art. 162 § 2 O.p.

Organ stanął na stanowisku, że z danych zawartych na kopercie wynika, że nie zastano adresata, a awizo pozostawiono w skrzynce. Z treści pisma Poczty Polskiej S.A. wynika, że listonosz, który dwukrotnie awizował sporną przesyłkę, oświadczył, iż zawiadomienie o jej nadejściu i możliwości odbioru umieścił "w małej skrzynce" na drzwiach adresata. Ponadto dla przedmiotowej przesyłki nie toczyło się postępowanie reklamacyjne oraz nie wpłynęła od adresata skarga na niedoręczenie lub niedopełnienie obowiązków w zakresie poprawnego awizowania wymienionej przesyłki. Trudno zatem uznać, iż Strona zachowała szczególną staranność w sytuacji, w której to sporna decyzja została wysłana na prawidłowy adres i poprawnie awizowana oraz z powodu nieodebrania jej w terminie zwrócono ją do nadawcy.

Organ zwrócił uwagę, że inne pisma wysyłane w trakcie prowadzonego postępowania na wskazany adres siedziby Spółki, były odbierane przez Stronę w placówce pocztowej, po dwukrotnym awizowaniu, np. w dniu 22 lutego 2017 r. postanowienie o wyznaczeniu przewidywanego terminu rozpatrzenia sprawy, odebrane zostało przez Stronę po dwukrotnym awizo w dniu 9 marca 2017 r., w dniu 31 stycznia 2017 r. postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, odebrane zostało przez Stronę po dwukrotnym awizo w dniu 16 lutego 2017 r.

Zdaniem Dyrektora Strona nie podała żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że napotkano trudne do przezwyciężenia przeszkody, uniemożliwiające złożenie odwołania w terminie. Spółka nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy oraz nie złożyła stosownej reklamacji/skargi na niedoręczenie lub niedopełnienie obowiązków w zakresie poprawnego awizowania wymienionej przesyłki.

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że odwołanie od decyzji Naczelnik UCS z dnia 30 marca 2017 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zaskarżyła w całości postanowienie Dyrektora IAS i zarzuciła naruszenie:

- art. 121 O.p. stanowiący zasadę zaufania obywateli do organów państwa. Przepis ten mówi, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Chodzi zatem o działanie organu zapewniające stronie ochronę jej interesów w toku postępowania podatkowego i stwarzające jednocześnie gwarancje prawidłowego rozstrzygnięcia;

- art. 122 O.p. stanowiący zasadę prawdy obiektywnej, poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 O.p. stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten reguluje kwestię rozłożenia ciężaru dowodu w postępowaniu podatkowym, nakładając na organ podatkowy obowiązek przeprowadzenia z urzędu dowodów mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy. Potwierdza to wyrok NSA z 20 marca 1997 r. (sygn. akt SA/Po 1459/96, POP 4/1994 r.). Zdaniem sądu "obowiązek przeprowadzenia postępowania co do wszystkich okoliczności spoczywa zawsze na organach podatkowych i nie może być przerzucany na podatnika, jeżeli nie wynika to z konkretnych przepisów podatkowych";

- art. 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie - wbrew twierdzeniom organu - całego materiału dowodowego, niezbędnego do ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez zaniechanie zebrania dowodów wskazanych przez Skarżącą;

- art. 191 O.p., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego. Prawo organu do swobodnej oceny dowodów w zaskarżonym postanowieniu zostało naruszone poprzez wyłącznie fiskalne podejście organu do oceny zebranego materiału dowodowego. Nie można w świetle prawa mówić o swobodnej ocenie dowodów w sytuacji, gdy dowody te są niepełne. Taka ocena z gruntu jest wadliwa, a więc stanowi o dowolności organu.

W odpowiedzi za zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia 23 stycznia 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała postanowienie strona skarżąca. Nie oznacza to jednak, że Sąd jest władny wydać rozstrzygnięcie co do istoty sprawy wyręczając w tym organ administracji. Niedopuszczalne jest zatem przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nawet gdyby skarga okazała się zasadna.

W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność jego uchylenia.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia 23 stycznia 2018 r., którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika UCS z dnia 30 marca 2017 r. określającej Skarżącej podatek od towarów i usług.

Zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W badanym przypadku sprawa dotyczy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W granicach sprawy nie mieści się zatem kwestia zasadności i zakresu określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za I kwartał 2016 r. W praktyce oznacza to, że Sąd nie jest władny zbadać zgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji z dnia 30 marca 2017 r. Przyjęcie odmiennej koncepcji godziło by w jedną z podstawowych zasad dopuszczalności skargi, przejawiającej się w konieczności wyczerpania toku instancji przed skutecznym wniesieniem skargi do sądu administracyjnego (art. 52 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z brzmienia tego przepisu wynika, że aby można było rozpatrywać wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, najpierw taki termin musi być przez podatnika uchybiony. Skoro, ocenie podlega postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, to z akt sprawy winno bezspornie wynikać, iż upłynął czternastodniowy termin, wskazany w art. 223 § 2 pkt 1 O.p., od dnia doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji. Podstawowym zatem obowiązkiem organu rozstrzygającego kwestię przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest ustalenie daty doręczenia stronie decyzji pierwszoinstancyjnej oraz dnia, w którym upływa termin do wniesienia odwołania od tej decyzji.

W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy przyjął, że decyzja Naczelnika UCS z dnia 30 marca 2017 r. została doręczona w trybie zastępczym, uregulowanym w art. 150 O.p. w dniu 14 kwietnia 2017 r., a termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 28 kwietnia 2017 r. Skarżąca wniosła natomiast odwołanie w dniu 10 lipca 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) - zatem po ustawowym terminie, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma wyjaśnienie kwestii, czy zostały spełnione wymogi dotyczące doręczenia decyzji wynikające z art. 150 O.p. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczenia pisma przez pocztę; pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1).

Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w §1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie (awizowanie) o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§3). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Doręczenia przewidziane w art. 150 O.p. oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo.

Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, iż o złożeniu pisma w odpowiednim urzędzie pocztowym nie wiedział (wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 listopada 2010 r., I SA/Lu 348/10; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie.

Należy zauważyć, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika UCS z dnia 30 marca 2017 r. doręczyciel nie zaznaczył, że było możliwe jej doręczenie w sposób wskazany w punkcie 1 druku potwierdzenia, w którym to punkcie 1 znajdują się pola, służące zakreśleniu sposobu dokonanego doręczenia: adresatowi, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu. Odpowiadają one sposobom doręczenia unormowanym w art. 148 i art. 149 O.p. W konsekwencji, zakreślenie przez doręczyciela punktu 2 na tymże poświadczeniu jest równoznaczne z jego oświadczeniem, że nie było możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, ani też dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, czy dozorcy domu. Przedmiotowe zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera także informację o miejscu pozostawienia przesyłki (Agencja Pocztowa [...]), nadto zostało w nim poświadczone, że zawiadomienie o jej pozostawieniu w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce adresata. Na potwierdzeniu doręczyciel poświadczył także daty pierwszego (w dniu 31 marca 2017 r.) i drugiego (w dniu 10 kwietnia 2017 r.) awizowania przesyłki, oświadczył także, że wobec niepodjęcia przesyłki przez adresata zwrócono ją nadawcy. Wobec tego, jak słusznie przyjął organ, doręczenie przesyłki nastąpiło w trybie zastępczym, stosownie do treści art. 150 § 4 O.p.

Twierdzenia Skarżącej dotyczące rozbieżności w zakresie miejsca pozostawienia awizo stanowią jedynie polemikę z oświadczeniem listonosza, który wskazał, że bezsprzecznie pozostawił Skarżącej awizo. Treść dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (postanowienie NSA z 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1226/12, CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, takie domniemanie nie może zostać obalone na podstawie oświadczenia strony o nieotrzymaniu awizo. W zestawieniu z dokumentem urzędowym, jakim jest prawidłowo wypełnione zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, gołosłowne twierdzenie strony, nie może zostać uznane za wystarczające, a tym samym odnieść zamierzonego przez stronę skutku.

Zdaniem Sądu, samo gołosłowne, niczym nie poparte zaprzeczenie przez Skarżącą otrzymania przesyłki zawierającej decyzję podatkową nie może być uznane za wystarczające do obalenia domniemania doręczenia w trybie zastępczym. Pogląd taki wyrażany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 listopada 2010 r., I SA/Lu 348/10, wyrok NSA z dnia 25 lutego 2014 r., I GSK 675/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 grudnia 2011 r., I SA/Kr 157/11), jak i sądów cywilnych, orzekających na podstawie przepisów analogicznych do art. 150 O.p. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 września 1970 r., I PZ 53/70).

Skoro dane wynikające ze zwrotnego potwierdzenia odbioru były kompletne i umożliwiały stwierdzenie skuteczności przedmiotowego doręczenia w dniu 14 kwietnia 2017 r., zaś Skarżąca w toku postępowania nie podważyła ich skutecznie, nie wykazała żadnych okoliczności pozwalających na obalenie domniemania wynikającego z tego przepisu, zaś twierdzenie, że decyzja nie została skutecznie doręczona nie znajdują oparcia w materiale dowodowym - to uznać należy, że w sprawie nie naruszono przepisów postępowania, tj. art. 150 O.p., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, o czym zasadnie skonstatował organ odwoławczy.

W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że adresem właściwym dla doręczeń jest adres Skarżącej.

Prawidłowość wnioskowania organu nie budzi najmniejszych wątpliwości Sądu, szczególnie w okolicznościach niniejszej sprawy, albowiem z akt podatkowych bezsprzecznie wynika, że kierowana na wskazany adres korespondencja była przez stronę odbierana, co potwierdza analiza akt administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za prawidłową konstatację organu, iż skierowanie do Skarżącej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 30 marca 2017 r. na wskazany adres było właściwe, albowiem pod tym adresem powinna być odbierana korespondencja kierowana do Skarżącej, tym bardziej że ona sama ten adres wskazała.

Wobec skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika UCS z dnia 30 marca 2017 r. należy rozstrzygnąć, czy zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, określone w art. 162 § 1 O.p.

Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zależy od kumulatywnego spełnienia przez zainteresowanego następujących warunków, wskazanych w tym przepisie: 1) złożenia wniosku o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której był określony termin, 4) we wniosku należy uprawdopodobnić, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego.

Wskazać w tym miejscu należy, że przesłanką dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu jest obiektywne stwierdzenie uchybienia terminowi - co w sprawie miało miejsce i zostało wykazane powyżej.

Przechodząc do analizy powyższych przesłanek Sąd stwierdził, że Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazała, że o wydanej decyzji dowiedziała się w dniu 3 lipca 2017 r., w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu, zatem 7. dniowy termin, o którym mowa w art. 162 O.p. należy liczyć od tej daty, bowiem w tym dniu prezes zarządu Skarżącej powziął informację o wydanej decyzji Naczelnika UCS z dnia 30 marca 2017 r. W ocenie Sądu, okoliczności towarzyszące powzięciu przez pełnomocnika informacji o uchybieniu terminu jednoznacznie wskazują, że najwcześniej już dniu 3 lipca 2017 r. miał obiektywną możliwość pozyskania wiedzy o wydaniu aktu administracyjnego, którego nie zaskarżył w terminie.

Sąd uznał, że prawidłowo organ przyjął zatem, że termin określony w art. 162 § 2 O.p. do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został zachowany, gdyż przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został wniesiony w dniu 10 lipca 2017 r.

Skarżąca nie dopełniła jednakże warunku polegającego na uprawdopodobnieniu, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjmować obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. W konsekwencji, przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają takie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw nie pozwoliły stronie na dokonania czynności we właściwym czasie osobiście oraz nie pozwoliły stronie na posłużenie się osobą trzecią w celu dokonania terminowo tej czynności.

W niniejszej sprawie, jak słusznie ocenił to organ, Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, pomimo że obciążał ją ciężar uprawdopodobnienia (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Zakamycze 2004, s. 223).

Ponownie wskazać w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, a domniemanie to nie może zostać obalone na podstawie oświadczenia strony o nieotrzymaniu awizo.

Zauważyć również należy, że Skarżąca nie złożyła w urzędzie pocztowym reklamacji/skargi na niedoręczenie lub niedopełnienie obowiązków w zakresie poprawnego awizowania wymienionej przesyłki. Zarzuty Skarżącej koncentrują się wokół tego, gdzie dokładnie doręczyciel pozostawił awizo - w skrzynce pocztowej, czy na drzwiach siedziby, jednakże zdaniem Sądu okoliczność ta pozostaje bez znaczenia wobec jednoznacznego potwierdzenia zarówno na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jak i w pisemnym oświadczeniu listonosza, że awizo zostało pozostawione.

Wobec niespełnienia przesłanki uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez winy Skarżącej Sąd stwierdził, że zasadnie organ uznał, iż nie ma podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika UCS, ponieważ wniosek w tym zakresie nie został należycie umotywowany.

Nie zostały zatem spełnione łącznie przesłanki określone w art. 162 O.p. warunkujące przywrócenie terminu i tym samym w zakresie objętym wnioskiem – Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zasadnie odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji.

Tym samym sformułowane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania, określonych w art. 121, art. 122 O.p. nie zasługują na uwzględnienie.

W sprawie nie doszło również do naruszenia przez organ art. 187 § 1 i art. 191 O.p., bowiem organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji z uchybieniem terminu.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.