Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 3070/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędzia NSA Łucja Franiczek Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant apl. radc. Joanna Tudyka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi B.B. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty R. z dnia [...] nr [...] (znak [...]) oraz orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 2. zasądza od Wojewody Ś. na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu wniosku G.K. z dnia [...], Starosta R. decyzją z dnia [...] Nr [...] ([...]) wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm., obecnie Dz. U. Nr 2007 z 2003 r. poz. 2016 ze zm. – zwanej dalej prawem budowlanym ) i art. 104 kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił G.K. pozwolenia na dobudowę budynku gospodarczo – składowego do istniejących zabudowań na działce nr [...] w R. przy ul. R. Jednocześnie decyzją tą zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Decyzja nie zawiera uzasadnienia.

W odwołaniu od tej decyzji właścicielka działki sąsiedniej B.B. zarzuciła, że usytuowanie objętego pozwoleniem na budowę budynku narusza treść

§ 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Lokalizacja ta, z uwagi na przeznaczenie budynku na potrzeby prowadzonego przez G.K stolarstwa meblowego, powinna też uwzględniać określone w §§ 270 – 273 w/w warunków technicznych wymogi ochrony przeciwpożarowej.

Wojewoda Ś. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 28, art. 32 ust. 1 i ust. 4, art. 33 – 34 oraz art. 35 ust. 2 prawa budowlanego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołując się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r., sygn. akt P 11/00 stwierdził, że dla zlokalizowania obiektu budowlanego w granicy nieruchomości nie jest wymagana zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości. Nadto stwierdził, że objęty pozwoleniem na budowę budynek nie spowoduje zwiększenia zagrożenia pożarowego, a to z tego względu, że na poziomie parteru będzie on wykorzystywany jako przedmagazyn materiałów, zaś na poziomie piętra jako magazyn sprzętu. Sporne usytuowanie budynku nie utrudni też zabudowy działki odwołującej się.

W skardze do sądu wniesionej przez B.B. oraz w odpowiedzi na skargę posłużono się argumentacją prezentowaną w postępowaniu odwoławczym. Skarżąca dodatkowo podniosła, że w toku postępowania przed organem I instancji doszło do zmiany przeznaczenia ( charakteru ) projektowanego budynku z "gospodarczo-garażowego" na "gospodarczo-składowy".

Na rozprawie sądowej w dniu 12 stycznia 2005 r. inwestor G.K. oświadczył, że wobec sprzeciwu skarżącej nie rozpoczął budowy, gdyż takiej bez zgody sąsiadów nie chce prowadzić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą albowiem zostały wydane zdaniem Sądu bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej rozstrzygnięcia, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej ustawą P.p.s.a.). W pierwszej kolejności zarzut ten odnosi się do braku należytego rozpoznania sprawy w części odnoszącej się do możliwości sytuowania spornego budynku w granicy działki skarżącej, a to w związku z treścią art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 prawa budowlanego, według treści tych przepisów obowiązującej w dacie orzekania i przy uwzględnieniu treści § 12 ust. 6 w zw. z ust. 4 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 140 ze zm. – zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych). Z faktu, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P.11/2000/OTK 2001//2/33/, na który powołał się Wojewoda Ś. stwierdzono niezgodność z konstytucją § 12 ust. 6 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika bowiem tylko, że zgoda właściciela działki sąsiedniej nie jest warunkiem koniecznym na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. Nie oznacza to zatem, że takie sytuowanie budynku nie jest niczym ograniczone i w każdej sytuacji dopuszczalne, a tym bardziej, że może ono nastąpić bez uwzględnienia uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej. W związku z treścią § 12 ust. 4 przedmiotowych warunków technicznych należy bowiem stwierdzić, że budowa w granicy stanowi odstępstwo od warunków określonych w tym przepisie. Nie może ulegać bowiem wątpliwości, że stanowi ingerencję w sferę wykonywania prawa własności właścicieli działki sąsiedniej i zawsze oznacza ograniczenie tego prawa. Tym samym co do zasady takie sytuowanie budynku naraża uzasadnione interesy właściciela działki sąsiedniej. Pomijając więc przypadki gdy takie sytuowanie obiektu budowlanego wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa, jest ono zatem możliwe tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach. W tym względzie Sąd podziela w całej rozciągłości stanowisko zajęte przez NSA w wyroku Siedmiu Sędziów z dnia 11 czerwca 2001 r. sygn. akt OSA4/01/ONSA z 2001 r. Nr 4, poz. 145/, w którym przyjęto, że usytuowanie obiektu w granicy może dotyczyć sytuacji zupełnie wyjątkowych. Z decyzji organów obu instancji nie wynika aby taka właśnie wyjątkowa sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie. W ogóle organy te przeszły nad tą istotną kwestią do porządku. Zawarte w tym względzie w zaskarżonej decyzji ustalenie, że usytuowanie spornego budynku nie utrudni zabudowy działki skarżącej zostało poczynione zdaniem Sądu z oczywistym naruszeniem treści art. 7, 77 ,80 i 107 § 3 Kpa, a to w sytuacji gdy nie przeprowadzono na tą okoliczność jakiegokolwiek dowodu, a w szczególności ustalenie to nie zostało w jakikolwiek sposób uzasadnione. Z naruszeniem treści tych przepisów proceduralnych nie odniósł się też organ II instancji do zgłoszonego już w odwołaniu zarzutu, że usytuowanie spornego budynku narusza treść §§ 270 – 273 obowiązujących wówczas warunków technicznych poprzestając na lakonicznym stwierdzeniu, że "funkcja" spornego obiektu nie spowoduje zwiększenia zagrożenia pożarowego. Z akt nie wynika nawet w jakiej odległości od objętego pozwoleniem na budowę budynku znajduje się budynek mieszkalny skarżącej.

Z przedstawionych wyżej względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 135 ustawy P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy P.p.s.a., a o zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 211 i art. 212 § 1 tej ustawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, gdyby inwestor podtrzymał wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, rozstrzygnie organ orzekający w pierwszej kolejności czy

za usytuowaniem spornego budynku w granicy przemawiają jakieś szczególne okoliczności i czy usytuowanie to nie narusza warunków technicznych w zakresie ochrony przeciwpożarowej, a w dalszej kolejności czy usytuowanie budynku nie naruszy uzasadnionych interesów skarżącej.

su.