Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 770/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.3 pkt 14, art. 4 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1952
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
article: art. 145 § 1 pkt 1 a)
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 8, art. 72 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku rodzinnego uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w części odmawiającej przyznania prawa do zasiłku rodzinnego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 770/18

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi W.S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] dotycząca prawa do zasiłku rodzinnego.

Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że po rozpatrzeniu wniosku W.S. z 28 lutego 2018 r. o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na wnuka J.P., Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] – działając na podstawie art. 3 pkt 11, art. 4 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 11, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 23, art. 24, art. 25 ust. 1, art. 26, art. 32 ust. 1d i art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1952, dalej: u.ś.r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: K.p.a.) - odmówił przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na J.P. na okres od 1 do 28 lutego 2018 r. oraz przyznał zasiłek rodzinny w wysokości 95 zł miesięcznie na okres od 1 marca do 30 czerwca 2018 r. i w wysokości 124 zł miesięcznie na okres od 1 lipca do 31 października 2018 r.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 2 u.ś.r., przedmiotowe świadczenie przysługuje: rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu dziecka oraz osobie uczącej się.

Organ wskazał, że w dniu złożenia wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego przedłożone zostało postanowienie Sądu Rejonowego w [...] Wydział III Rodzinny i Nieletnich z [...] listopada 2017 r. sygn. [...], którym zawieszono władzę rodzicielską rodziców nad ww. małoletnim i uznano za zasadny dalszy pobyt dziecka pod pieczą babki macierzystej – W.S. Samo jednak pozostawanie dziecka pod pieczą nie stanowi przesłanki do przyznania zasiłku rodzinnego, gdyż przepisy u.ś.r. ściśle wskazują krąg osób uprawnionych do tego świadczenia. Dopiero postanowieniem tego Sądu z [...] marca 2018 r. sygn. [...] W.S. została ustanowiona opiekunem prawnym małoletniego J.P. Wobec tego prawo do zasiłku rodzinnego zostało przyznane od miesiąca w którym wnioskodawczyni została ustanowiona opiekunem prawnym, tj. od marca 2018 r.

W odwołaniu W.S. wskazała na krzywdzący charakter decyzji

w zakresie braku przyznania świadczenia za miesiąc luty 2018 r. Podała, że od lutego 2017 r. wychowuje wnuków sama i ponosi koszty finansowe.

SKO wskazaną na wstępie decyzją z [...] maja 2018 r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Przytaczając treść art. 4 ust. 1-2 u.ś.r. określającego warunki przyznawania prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku podało, że prawo do tego świadczenia przysługuje m. in. opiekunowi prawnemu dziecka. Przepisy ww. ustawy nie zawierają legalnej definicji tego pojęcia, a zatem należy je rozumieć tak jak wynika to

z przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Legitymację opiekuna prawnego

a tym samym do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych ma zatem ten, kto legitymuje się postanowieniem sądu. Dowodem który pozwala na ustalenie że dziecko pozostaje pod opieką prawną, jest orzeczenie sądu o powołaniu opiekuna prawnego.

Kolegium wskazało, że organ I instancji jako negatywną przesłankę przyznania zasiłku rodzinnego z dodatkami na J.P. wskazał, że do momentu ustanowienia W.S. opiekunem prawnym i złożenia przez nią przyrzeczenia, nie jest ona osobą uprawnioną do uzyskania wnioskowanej pomocy.

SKO w wyniku analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego uznało, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Złożenie przez skarżącą dopiero z dniem [...] marca 2018 r. przyrzeczenia o objęciu opieki nad małoletnim J. P. powoduje, że zasadnie organ nie uwzględnił wniosku o przyznanie prawa do zasiłku rodzinnego za okres od 1 do 28 lutego 2018 r.

Wg Kolegium, argumenty odwołującej o ponoszeniu wydatków związanych

z wychowaniem dziecka nie mają znaczenia prawnego w sprawie.

Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie złożyła W.S. wskazując, że nie zgadza się z nią w części dotyczącej odmowy przyznania zasiłku za miesiąc luty 2018 r. Podała, że od dnia narodzin wnuków ponosiła koszty ich utrzymania. Rodzice dzieci otrzymywali pomoc z MOPS, jednak przeznaczali ją na inne cele. Aktualnie przebywają w zakładzie karnym, dlatego sąd powierzył wnuki pod jej opiekę. Od października 2017 r. do lutego 2018 r. nie otrzymywała żadnych pieniędzy na dzieci. Jest w trudnej sytuacji finansowej. Fakt, że prawnie nie została uregulowania opieka nad dziećmi nie oznacza, że w rzeczywistości ich nie utrzymywała.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, że objęcie opieki następuje poprzez złożenie stosownego przyrzeczenia, co miało miejsce 22 marca 2018 r. Dopiero osoba która legitymuje się stosownym postanowieniem sądu i złoży przyrzeczenie jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa do zasiłku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga jako uzasadniona zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach).

Przedmiotem kontroli Sądu pozostaje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2018 o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku rodzinnego na wnuka J.P. za okres od 1 do 28 lutego 2018 r. oraz przyznającą to świadczenie na okres od 1 marca do

31 października 2018 r.

Materialnoprawną podstawę tych decyzji stanowiły przepisy u.ś.r., która w art. 4

ust. 2 stanowi, że prawo do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku przysługuje: 1) rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie uczącej się (została ona zdefiniowana w art. 3 pkt 13 u.ś.r. i J.P. taką nie jest).

Mimo że co do zasady to rodzice w związku z przysługującą im władzą rodzicielską sprawują pieczę nad dzieckiem (w myśl art. 96 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, Dz. U. z 2017 r., poz. 682 - dalej: K.r.o., rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim) i to niewątpliwie im (jednemu z nich) przysługuje pierwszeństwo w pobieraniu zasiłku rodzinnego, u.ś.r. przewiduje możliwość jego przyznania także opiekunowi prawnemu lub faktycznemu dziecka oraz osobie uczącej się.

W związku z postanowieniem SR w [...] z [...] marca 2018 r. [...] ustanawiającym nad małoletnim J.P. opiekę prawną, zasiłek rodzinny na okres od 1 marca do 31 października 2018 r. został przyznany wnioskującej

o niego W.S., której Sąd jako babce macierzystej powierzył obowiązki opiekuna prawnego; powyższe decyzje w tej części nie są kwestionowane a ich prawidłowość nie budzi zastrzeżeń Sądu (art. 134 P.p.s.a.).

Kluczowa dla rozpoznania niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, czy orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, że sprawowanie przez skarżącą pieczy nad wnukiem w okresie poprzedzającym ustanowienie nad nim opieki prawnej uzasadniało odmowę przyznania jej zasiłku za miesiąc luty 2018 r.

W tym zakresie należy zwrócić uwagę, że SR w [...] postanowieniem

z [...] kwietnia 2017 r. [...] w sprawie o pozbawienie władzy rodzicielskiej udzielił zabezpieczenia małoletniemu J.P. poprzez umieszczenie go - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania - pod pieczą babki macierzystej W.S. Kolejnym postanowieniem z [...] listopada 2017 r. [...] Sąd ten zawieszając władzę rodzicielską rodziców nad małoletnim J.P., uznał jednocześnie za zasadny dalszy jego pobyt pod pieczą babki W.S. (w następstwie tego została ona ustanowiona jego opiekunem prawnym).

Postanowienia te - jako dotyczące sprawowania przez skarżącą bieżącej pieczy nad wnukiem J. - nie mogą stanowić podstawy do uznania jej za opiekuna prawnego, którego sąd opiekuńczy ustanawia na podstawie art. 145 - 153 K.r.o.

i którym jest formalnie dopiero od 22 marca 2018 r.

Nie jest również formalnie spełniona ustawowa przesłanka z art. 3 pkt 14 u.ś.r. do uznania na jego podstawie skarżącej za opiekuna faktycznego dziecka; zgodnie

z zawartą w tym przepisie definicją, jest to osoba faktycznie opiekująca się dzieckiem, jeżeli wystąpiła z wnioskiem do sądu rodzinnego o jego przysposobienie.

Piecza sprawowana przez skarżącą nad wnukiem na podstawie postanowień

z [...] kwietnia i [...] listopada 2017 r. nie jest również tożsama z pieczą zastępczą,

o jakiej mowa w art. 112¹ § 1 K.r.o. Zgodnie bowiem z jego treścią, obowiązek

i prawo wykonywania bieżącej pieczy nad dzieckiem umieszczonym w pieczy zastępczej, jego wychowania i reprezentowania w tych sprawach, a w szczególności w dochodzeniu świadczeń przeznaczonych na zaspokojenie jego potrzeb, należą do rodziny zastępczej, prowadzącego rodzinny dom dziecka albo kierującego placówką opiekuńczo - wychowawczą, regionalną placówką opiekuńczo - terapeutyczną lub interwencyjnym ośrodkiem preadopcyjnym; pozostałe obowiązki i prawa wynikające

z władzy rodzicielskiej należą do rodziców dziecka. Skarżąca nie została ustanowiona rodziną zastępczą, mimo że jak wynika z akt administracyjnych sprawy

i na co pośrednio wskazują przedmioty postępowań w których wydane zostały powołane postanowienia (o pozbawienie i zawieszenie władzy rodzicielskiej), rodzice małoletniego J. w związku z przebywaniem w zakładach karnych (odpowiednio od stycznia i lutego 2017 r.) w rzeczywistości władzy rodzicielskiej nad nim nie sprawowali.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że regulacje u..ś.r. wśród uprawnionych do ubiegania się o świadczenie wychowawcze nie uwzględniły osób faktycznie opiekujących się dzieckiem (w tym m.in. takich jak skarżąca, pod której pieczą Sąd umieścił wnuka), ograniczając krąg opiekunów faktycznych do osób, które wystąpiły z wnioskiem do sądu rodzinnego o przysposobienie dziecka.

Mimo zatem iż celem zasiłku rodzinnego zapisanym w art. 4 ust. 1 u.ś.r. jest częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka, to możliwości uzyskania wsparcia w opisanym zakresie pozbawieni zostali opiekunowie dziecka sprawujący nad nim bieżącą pieczę i to nawet w takim przypadku jaki ma miejsce

w rozpoznawanej sprawie, gdy sprawowanie tej pieczy znalazło formalne potwierdzenie w orzeczeniach sądowych.

Prowadzi to do wniosku, że przepisy u.ś.r. w sposób niedostateczny chronią prawa rzeczywistych opiekunów i pozostających pod ich pieczą dzieci. Charakter

i cel tego świadczenia powinny bowiem mieć nadrzędne znaczenie przy ustalaniu prawa do jego pobierania. W tej sytuacji, w celu zagwarantowania należytej ochrony interesów takich dzieci, zaspokojeniu potrzeb których ma służyć zasiłek rodzinny, niezbędne jest przy dokonywaniu wykładni art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 14 u.ś.r. odniesienie się bezpośrednio do przepisów Konstytucji RP i Konwencji

o Prawach Dziecka (por. wyroki WSA w Łodzi: z 16 października 2018 r. II SA/Łd 532/18 - LEX nr 2570763, z 14 września 2017 r. II SA/Łd 566/17 – LEX nr 2358369

i II SA/Łd 567/17 - LEX nr 2358370, z 20 grudnia 2012 r. II SA/Łd 703/12 -

LEX nr 1351939, wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2017 r. III SA/Kr 1140/17 – LEX nr 2406160, wyrok WSA w Warszawie z 29 grudnia 2016 r. VIII SA/Wa 833/16, wyrok WSA w Gliwicach z 4 kwietnia 2014 r. IV SA/GL 695/13 - Lex nr 1451533).

Zgodnie z art. 8 Konstytucji RP, jest ona najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 1), a jej przepisy – o ile nie stanowi ona inaczej - stosuje się bezpośrednio (ust. 2). W jej art. 72 ust. 1 i 2 zapisano m.in., że Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka oraz że dziecko pozbawione opieki rodzicielskiej ma prawo do opieki i pomocy władz publicznych.

Konstytucja nie ogranicza się więc do zapewnienia dziecku ochrony, ale wprowadza też prawo do żądania od organów władzy publicznej opieki i pomocy. Pomoc władz publicznych jest szczególnie niezbędna w przypadku dziecka pozbawionego opieki rodzicielskiej /taka sytuacja w cenie Sądu zachodzi w rozpoznawanej sprawie/, stąd art. 72 ust. 2 nakłada na władze tego rodzaju obowiązek (Skrzydło W., Komentarz do art. 72 Konstytucji RP, LEX).

Zgodnie natomiast z art. 20 Konwencji o Prawach Dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. i ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską 30 kwietnia 1991 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 527), dziecko pozbawione czasowo lub na stałe swego środowiska rodzinnego lub gdy ze względu na swoje dobro nie może pozostawać w tym środowisku, będzie miało prawo do specjalnej ochrony i pomocy ze strony państwa (stosownie do art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy). We wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną powinno być jak najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka (art. 3 ust. 1 Konwencji).

Z powyższego wynika, że osoba odpowiedzialna za utrzymanie dziecka, której Państwo powierzyło pieczę nad jego wychowaniem i rozwojem, ma zatem prawo skutecznego domagania się od tegoż Państwa pomocy w sprawowaniu tej opieki,

w tym również pomocy materialnej, a więc przynajmniej częściowego pokrycia kosztów utrzymania dziecka, jeżeli dochód rodziny uprawnia do jej otrzymania. Formą sprawowania bieżącej pieczy nad dzieckiem, nad którym nie sprawują pieczy jego rodzice, jest tzw. piecza alternatywna wobec rodzicielskiej, a Państwo zgodnie ze swym prawem wewnętrznym, powinno zapewnić takiemu dziecku opiekę zastępczą.

Jak już wskazano wyżej, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego

w [....] z [...] kwietnia 2017 r. [...] małoletni J.P. (a także jego brat D.P.) umieszczony został pod pieczą babki macierzystej (skarżącej), co nastąpiło w ramach zabezpieczenia w toku wszczętego na wniosek skarżącej postępowania o pozbawienie władzy rodzicielskiej ich rodziców oraz ustanowienie opieki prawnej. Zasadność pobytu małoletnich pod pieczą skarżącej potwierdzona została kolejnym postanowieniem tego Sądu z [...] listopada 2017 r.

[...] wydanym w toku postępowania o zawieszenie władzy rodzicielskiej oraz ustanowienie opieki prawnej. Sprawowanie przez skarżącą wynikającej z tych postanowień pieczy nad małoletnimi trwało do czasu ustanowienia jej [...] marca

2018 r. ich opiekunem prawnym. Jak wynika ze skargi i odwołania od decyzji organu I instancji, w praktyce zakres obowiązków skarżącej związanych z wykonywaniem pieczy obejmował kompleksowe i nieprzerwane starania obejmujące wszelkie aspekty bieżącego utrzymania i opieki nad małoletnimi, w których niewątpliwie kluczową rolę odgrywał ich wiek (J. - ur. w 2013 r. i D. - ur. w 2015 r.). W tym zakresie skarżąca jako osoba samotna, utrzymująca się wyłącznie z renty rodzinnej po zmarłym mężu, sprawując pieczę nie otrzymała żadnego wsparcia. Przejmując na siebie cały ciężar opieki, "wyręczyła" nie tylko rodziców dzieci, ale i w jakimś stopniu również zobowiązane do tego Państwo. W praktyce - biorąc pod uwagę wyłącznie kwestie faktyczne sprawowania pieczy - niczym nie różniło się to od obowiązków wykonywanych w ramach sprawowania władzy rodzicielskiej, która uprawnia do ubiegania się o dofinansowanie wydatków związanych z utrzymaniem dzieci

w przewidzianych przez prawo formach.

Ograniczenie w tej sytuacji uprawnień skarżącej w okresie sprawowania pieczy nad dzieckiem w dostępie do zasiłku rodzinnego (którego celem z mocy ustawy jest częściowe pokrycie wydatków na jego utrzymanie) stanowi istotne naruszenie praw wynikających wprost z Konstytucji RP i Konwencji o Prawach Dziecka.

Państwo ma bowiem obowiązek uznawać prawo każdego dziecka do poziomu życia odpowiadającego jego rozwojowi fizycznemu, psychicznemu, duchowemu, moralnemu i społecznemu. Rodzice (rodzic) lub inne osoby odpowiedzialne za dziecko ponoszą główną odpowiedzialność za zabezpieczenie, w ramach swych możliwości, także finansowych, warunków życia niezbędnych do rozwoju dziecka. Natomiast Państwo, zgodnie z warunkami krajowymi oraz odpowiednio do swych środków, ma obowiązek podejmować właściwe kroki dla wspomagania rodziców lub innych osób odpowiedzialnych za dziecko w realizacji tego prawa oraz udzielać,

w razie potrzeby, pomocy materialnej oraz innych programów pomocy (art. 27 Konwencji).

Uwzględniając uregulowania Konstytucji RP i Konwencji o Prawach Dziecka, za nieuzasadnioną należy uznać więc taką wykładnię przepisów, w tym art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 14 u.ś.r., której rezultatem jest ograniczenie dostępności osób odpowiedzialnych za utrzymanie dziecka do świadczeń rodzinnych również

w sytuacji, gdy władza rodzicielska jest ograniczona lub zawieszona. Powierzenie przez Państwo bieżącej pieczy nad dzieckiem oznacza podjęcie w ramach tej opieki obowiązków w zakresie wychowania dziecka, zapewnienia mu bezpieczeństwa, zdrowia, wyżywienia, szkoły, utrzymania (a więc również dochodzenia należnych mu świadczeń), czyli wszystkiego, co łączy się z faktycznym, codziennym sprawowaniem bieżącej opieki na dzieckiem.

Sąd uwzględniając wniesioną skargę, przyjął jako materialnoprawny wzorzec kontroli legalności zaskarżonej decyzji powołane wyżej przepisy Konstytucji RP oraz Konwencji o Prawach Dziecka, uznając, że unormowania te muszą być brane pod uwagę w procesie interpretacji przepisów u.ś.r. Ograniczenia w dostępności do zasiłku rodzinnego na podstawie tej ustawy dla osoby sprawującej bieżącą pieczę nad dzieckiem na mocy prawomocnego orzeczenia sądowego godzą bowiem

w interes osoby dziecka chroniony ustawą zasadniczą i umową międzynarodową, prowadząc do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji dzieci znajdujących się pod taką pieczą (pogorszenia ich sytuacji materialnej). Pozwala to na wywiedzenie uprawnienia skarżącej do tego zasiłku wprost z postanowień Konstytucji RP

i Konwencji o Prawach Dziecka.

Prowadzi to tym samym do stwierdzenia, że orzekające w sprawie organy poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 14 u.ś.r. dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Z podanych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Sąd orzekł

o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu

I instancji w części odmawiającej przyznania zasiłku rodzinnego.

Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji uwzględnią powyższą ocenę prawną, uznając, że w okolicznościach faktycznych sprawy skarżąca sprawując pieczę nad małoletnim wnukiem była podmiotem uprawnionym do wystąpienia z żądaniem przyznania zasiłku rodzinnego za okres od 1 do 28 lutego 2018 r.