Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 279/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 35, art. 32 ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2022 r. przy udziale Magdaleny Łukawskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. sprawy ze skargi E. S.-D., K. D., P. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2022 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Ke [...]

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2022 r. [...] Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołania E. S.-D., P. D. i K. D., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej też jako "Prezydent") nr [...] z [...] września 2021 r. znak: [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono dla K. K. (dalej też jako "Komenda") pozwolenie na budowę drogi dojazdowej wewnętrznej o długości 93,5 m, 21 stanowisk postojowych, kanalizacji deszczowej o długości 115 m i kablowej linii niskiego napięcia 0,4 kV o długości 155 m na działkach nr [...] i nr [...], obręb 0017, przy ul. [...] w K. oraz pozwolenia na rozbiórkę dwóch garaży blaszanych znajdujących się na działce nr [...], uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 8 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 33/22.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda przedstawił następujący stan faktyczny sprawy oraz argumentację prawną.

W dniu 5 sierpnia 2021 r. do Prezydenta wpłynął wniosek Komendy o wydanie pozwolenia na budowę ww. drogi dojazdowej oraz pozwolenia na rozbiórkę dwóch garaży blaszanych znajdujących się na działce nr [...]. Do wniosku inwestor dołączył: decyzję Prezydenta o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] z [...] lipca 2020 r. znak: [...], którą ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ww. drogi wewnętrznej, w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami ABCDEF-A; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr [...] i nr [...] na cele budowlane oraz projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany.

Prezydent decyzją z 22 września 2021 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla Komendy pozwolenia na budowę przedmiotowej drogi dojazdowej oraz pozwolenia na rozbiórkę ww. garaży blaszanych.

Wojewoda wyjaśnił, że postępowanie w sprawie poprawności powyższej decyzji Prezydenta poprzedzone było kontrolą decyzji Prezydenta zezwalającej na wyburzenie budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...], ze ścianą na działce nr [...]. Wyburzenie tego budynku mieszkalnego mieści się w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Budowa drogi wewnętrznej - dojazdowej

i miejsc parkingowych do budynku K. K., którego częścią jest także budowa omawianej drogi dojazdowej wewnętrznej i parkingów. Organ odwoławczy, wykorzystał ustalenia poczynione w trakcie postępowania w sprawie wyburzenia budynku mieszkalnego na działce nr [...] ze ścianą na działce nr [...]. W aktach sprawy dotyczących rozbiórki ww. budynków znajduje się oryginał decyzji Ś. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 24 czerwca 2021r. znak: [...] orzekającej o pozwoleniu dla Komendy na prowadzenie robót budowlanych w obrębie zabytkowego układu urbanistyczno- krajobrazowego K. przy ulicy [...] na działce [...] w zakresie robót polegających na wyburzeniu budynku mieszkalnego niezamieszkałego i budynku gospodarczego wraz z demontażem blaszanych garaży, budowie drogi dojazdowej i miejsc parkingowych do obiektów Komendy wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą. Ponadto w trakcie postępowania dotyczącego rozbiórki Wojewoda ustalił, że w Urzędzie Miasta K. nie toczy się postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące działek nr [...] i nr [...]. E. S. przekazała oświadczenie z 8 listopada 2021 r. geodety uprawnionego, że - na jej zlecenie - wykonuje on prace geodezyjne polegające na wyznaczeniu punktów granicznych z ewidencji gruntów i budynków działki nr [...] oraz sporządzeniu mapy do celów ustalenia służebności działek nr [...] i nr [...] przy ulicy [...] w K., zgłoszone w Grodzkim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod nr [...] Nadto E. S. wyjaśniła, że nie zleciła rozgraniczenia działek nr [...] i nr [...], ponieważ nie było to potrzebne, bowiem trwały rozmowy dotyczące służebności drogi i na tę okoliczność zleciła wykonanie ww. prac. Poinformowała, że prowadzi, czynności zmierzające do potwierdzenia własności przeznaczonego do wyburzenia budynku mieszkalnego, twierdząc, że powinna mieć miejsce korekta granicy między ww. działkami.

Wojewoda ocenił zatem, że przebieg granicy między działką nr [...], stanowiącą miejsce realizacji inwestycji i działką nr [...], stanowiącą własność Państwa D. może być inny niż przedstawiony na mapie do celów projektowych. Wobec powyższego organ odwoławczy wydał decyzję kasatoryjną 20 grudnia 2021r. [...], którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 8 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 33/22 uchylił. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że nie zostało wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], ponieważ w istocie nie ma sporu co do przebiegu granicy pomiędzy tymi działkami. Zdaniem Sądu, powoływanie się przez organ na wątpliwości związane z przebiegiem tej granicy jako powód uchylenia decyzji wydanej w pierwszej instancji jest nieuprawnione, zaś złożone przez inwestora oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane nie zostało skutecznie podważone.

Wojewoda wyjaśnił więc, że przedmiotem oceny organu była zatem ponownie decyzja Prezydenta zezwalająca inwestorowi na budowę drogi dojazdowej wewnętrznej i 21 stanowisk postojowych, wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] i nr [...] obręb 0017, położonych przy ulicy [...] w K. oraz pozwolenia na rozbiórkę dwóch garaży blaszanych znajdujących się na działce nr [...], z uwzględnieniem powyższego wyroku.

Rozpoznając ponownie sprawę w trybie odwoławczym, Wojewoda powołał się na treść art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej "P.b.". Wskazał, że projekt zagospodarowania terenu ww. inwestycji sporządzony został na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, opisanej jako mapa do celów projektowych, wykonanej przez geodetę uprawnionego, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany, wpisany 15 kwietnia 2021 r. pod numerem [...] (identyfikator zgłoszenia prac geodezyjnych), do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W projekcie zagospodarowania terenu oznaczona jest lokalizacja budynku przeznaczonego do rozbiórki oraz pokazany jest przebieg projektowanej drogi wewnętrznej i usytuowanie projektowanych parkingów. Zaplanowana inwestycja usytuowana jest na działkach nr nr: [...], [...], [...] i [...]. Zatwierdzeniu w niniejszym postępowaniu podlega część inwestycji zlokalizowanej na działkach nr [...] i nr [...].

Wojewoda ustalił, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż działki nr [...] i nr [...] tworzą kształt wydłużonego prostokąta, przylegającego bokiem krótszym do ulicy [...]. Działka nr [...] graniczy od strony południowej z działką nr [...], stanowiącą własność Państwa [...] oraz z działką [...], od strony wschodniej z działką nr [...], a od strony północnej z działką nr [...] stanowiącą własność Państwa [...] oraz z działkami nr [...] i nr [...] stanowiącymi własność inwestora. Zaprojektowane stanowiska postojowe przylegają do zaprojektowanej drogi wewnętrznej: od strony południowej w odległości 3,0 m od granicy z działką nr [...] - 10 stanowisk; od strony północnej w odległości 5,0 m od granicy z działką nr [...] - 10 stanowisk; od strony wschodniej w odległości 3,0 m od granicy z działkami nr [...] i nr [...] - 1 stanowisko.

Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie przedłożyli dokumentów wskazujących, iż granica między działkami nr [...] i nr [...] ma przebieg inny niż pokazany w projekcie zagospodarowania działki, ani nie przedłożyli dokumentów świadczących o toczącym się postępowaniu rozgraniczeniowym. Tym samym oświadczenie inwestora o dysponowaniu działkami nr [...] i nr [...] na cele budowlane nie zostało podważone.

Zdaniem Wojewody przedmiotowa inwestycja jest zatem zgodna z decyzją Prezydenta ustalającą warunki zabudowy dla tej inwestycji, w szczególności w zakresie długości drogi wewnętrznej (około 98 m - zaprojektowano 93,5 m), ilości stanowisk postojowych (20-26 - zaprojektowano 21 stanowisk, w tym 2 dla osób niepełnosprawnych), procentowego udziału powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni terenu inwestycji (min 15% - zaprojektowano 37 %) oraz obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (zjazd z ulicy [...]).

Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Usytuowanie miejsc postojowych jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

(t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), w szczególności z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia. Projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany inwestycji są kompletne - zawierają informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, stosowne uzgodnienia, w tym decyzję Ś. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz wymagane zaświadczenia i oświadczenia.

Odnosząc się do treści odwołania, Wojewoda podkreślił, że skarżący nie wykazali, aby granica między działkami nr [...] i nr [...] miała inny przebieg niż pokazany w projekcie zagospodarowania terenu. Dodał, że kwestia rozbiórki budynku mieszkalnego na działce nr [...] ze ścianą na działce nr [...] została rozstrzygnięta ostateczną decyzją z 31 marca 2022 r. znak: [...]

Wojewoda wyjaśnił, że w kwestii naruszenia ładu przestrzennego w centrum miasta po wybudowaniu spornej inwestycji wypowiedział się Świętokrzyski Wojewódzki Konserwator Zabytków, wydając decyzję zezwalającą na jej realizację. Zdaniem organu odwoławczego, kwestia usytuowania dojazdu do wschodniej części działki nr [...] nie może wstrzymywać realizacji inwestycji na sąsiedniej działce w sytuacji, gdy inwestycja ta nie narusza przepisów. Natomiast stwierdzenie przez biegłego geodetę, że granica działki inwestora ma inny przebieg niż oznaczony w projekcie zagospodarowania terenu może skutkować wznowieniem z urzędu postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody wywiedli E. S., K. D. i P. D., zaskarżając ten akt w całości. Skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, ponieważ nie jest zakończona sprawa wyburzenia budynku stojącego częściowo na działce zarządzanej przez Komendę, a częściowo na działce, której skarżący są współwłaścicielami i nie wyrażają zgody na wyburzenie tego budynku.

Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie 24 sierpnia 2022 r. stawiła się M. Ł. P. Prokuratury Okręgowej w Kielcach, która zgłosiła swój udział w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Pełnomocnik skarżących poparł skargę, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik uczestnika - K. K. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zmianami), które stanowią, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przy czym, w myśl art. 35 ust. 4 Pr. bud., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zadaniem organów administracji architektoniczno-budowlanej w tej sprawie była zatem ocena, czy przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania określone w powołanych wyżej przepisach. Sąd uznał, że wynik tej oceny w postaci udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę jest prawidłowy, stąd skarga została oddalona (art. 151 p.p.s.a.). U podstaw takiego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd legły następujące okoliczności.

W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę dotyczy inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej wewnętrznej i 21 stanowisk postojowych wraz z infrastrukturą techniczną oraz rozbiórki dwóch garaży blaszanych na działce nr [...]. To zastrzeżenie ma kluczowe znaczenie dla sprawy, ponieważ skontrolowany w postępowaniu administracyjnym projekt budowlany nie obejmuje rozbiórki budynków: mieszkalnego i gospodarczego znajdujących się na działce nr [...] i częściowo na sąsiedniej działce nr [...].

Jak wynika z treści zatwierdzonego projektu budowlanego realizacja przedsięwzięcia wymaga uprzedniej rozbiórki obiektów kolidujących z projektowaną inwestycją tj. 2 budynków – mieszkalnego i gospodarczego, przy czym rozbiórka tych budynków – jak stanowi projekt – odbędzie się według oddzielnego opracowania i pozwolenia. Zatem przedmiotowa inwestycja nie obejmuje kwestii rozbiórki budynków położonych na granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie rozbiórki tych budynków toczy się odrębnie, niezależnie od niniejszego postępowania. Wiadome jest Sądowi z urzędu, że wyrokiem z 20 lipca 2022 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke [...] tut. Sąd uchylił decyzję Wojewody z [...] marca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wynik postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę budynków mieszkalnego i gospodarczego ma bez wątpienia dla inwestora i skarżących kluczowe znaczenie, ponieważ inwestycja nie może być realizowana zanim nie dojdzie do legalnej rozbiórki ww. budynków. Zatwierdzony w tej sprawie projekt budowlany zakłada taki warunek. Z tego powodu dopuszczalne jest dokonanie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej materialnoprawnej oceny przedłożonego w tej sprawie projektu budowlanego, o której mowa w art. 35 Pr. bud. celem oceny możliwości udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji jako – co trzeba pamiętać - odrębnej od postępowania o pozwolenie na rozbiórkę budynków mieszkalnego i gospodarczego. Prawo budowlane nie wprowadza zakazu wystąpienia przez inwestora z odrębnym wnioskami o pozwolenie na rozbiórkę budynku i z odrębnym wnioskiem o pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w miejscu obiektu projektowanego do rozbiórki. Ustawa – Prawo budowlane w art. 35 ust. 5 pkt 3 przewiduje sytuację, w której organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Niemniej z taką sytuacją w tej sprawie nie mamy do czynienia, ponieważ odnośnie spornych budynków mieszkalnego i gospodarczego wydana została decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę (art. 28 i nast. Pr. bud.), nie zaś nakaz rozbiórki (art. 48 i nast. Pr. bud.).

Mając powyższe na względzie Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu, że toczy się odrębne postępowanie o rozbiórkę budynków: mieszkalnego i gospodarczego, które nie zostało wciąż ostatecznie zakończone. Konieczne było dokonanie przez organy I i II instancji sprawdzenia przedłożonego projektu budowlanego w tej sprawie w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pr. bud. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr. bud., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W kontrolowanej sprawie inwestor złożył takie oświadczenie, wskazując tym samym, że może dysponować działką nr [...] na cele budowlane. Granice ewidencyjne i stan zagospodarowania tej działki przedstawia mapa do celów projektowych, która została opracowana przez geodetę uprawnionego, w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany, wpisany 15 kwietnia 2021 r. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dokument te zawiera dane ewidencyjne ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, które w tej sprawie nie zostały podważone przez skarżących. Chodzi szczególnie o przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] i nr [...]. Nie wynika z akt sprawy, aby toczyło się postępowanie o rozgraniczenie obu tych działek. W świetle treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również wyroku tut. Sądu wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Ke 234/20 spór powstał odnośnie położenia budynków mieszkalnego i gospodarczego względem granicy działki nr [...] i nr [...], a konkretnie posadowienia ściany północnej tego budynku, która – jak ustalono - ma znajdować się częściowo na działce [...] To nie zmienia jednak oceny zasięgu prawa do dysponowania nieruchomością przez inwestora na cele budowlane odnośnie przedmiotowej inwestycji, która - jak jeszcze raz wypada podkreślić - nie dotyczy rozbiórki ww. budynków, ale wybudowania drogi wewnętrznej i miejsc postojowych po wyburzeniu tych budynków, skoro przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] przedstawiony na mapie do celów projektowych nie został zakwestionowany.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy dokonał sprawdzenia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pr. bud., w szczególności Wojewoda sprawdził i ocenił, czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi usytuowania miejsc parkingowych, a także ze stanowiskiem Ś. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wyrażonym w decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji. Aktualnie w skardze skarżący nie formułują już zarzutów w tym zakresie. Niemniej Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszeń prawa procesowego i materialnego przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Jej motywy zostały wyjaśnione w uzasadnieniu, z którego wynika, że organ odwoławczy, a wcześniej organ pierwszej instancji, wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego. Naniesione zmiany do projektu budowlanego ograniczyły wielkości parametrów sprawdzonych przez organ pierwszej instancji, dlatego nie doszło także do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania.

Z tych wszystkich powodów, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.