Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 552/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1, art. 13f ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na pismo Prezydenta Miasta [...] W. z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej za niewniesienie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] W. pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. poinformował J. B., iż Komisja Odwoławcza działająca w Urzędzie Miasta [...] W., nie uwzględniła złożonego przez niego odwołania od reklamacji dotyczącej wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej za niewniesienie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania.

Pismem z dnia 21 lutego 2008 r. J. B. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezydenta [...] W. skargę na powyższe rozstrzygnięcie, podnosząc, iż organ wymaga wniesienia opłaty za parkowanie uniemożliwiając jednakże dokonanie powyższej czynności z powodu braku parkomatów.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] W. wniósł o jej odrzucenie, twierdząc, iż skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa a tym samym nie wyczerpał środków zaskarżenia.

.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta - stosownie do art. 3 § 2 P.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

decyzje administracyjne;

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy

zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające

sprawę co do istoty;

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na

które służy zażalenie;

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji

publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów

prawa;

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż

określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji

publicznej;

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 -4.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie podstawę prawną do wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w obszarze Strefy Płatnego Parkowania Niestrzeżonego w W., stanowił art. 13 ust. 1 pkt 1 , art. 13b ust. 1 oraz art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm., dalej też jako udp.). Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1 udp korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Jak stanowi art. 13b ust. 1 cyt. ustawy opłatę powyższą pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo, przy czym w myśl art. 13f ust. 1 ww. ustawy za nieuiszczenie powyższych opłat pobiera się opłatę dodatkową. Jej wysokość oraz sposób pobierania określa rada gminy (art. 13f ust. 2 udp.).

Podkreślić należy, iż ustawa o drogach publicznych regulując kwestię opłat za parkowanie, nie przewidziała wydawania w tym przedmiocie decyzji bądź postanowień. W konsekwencji konieczne jest dokonanie oceny, czy zaskarżone stanowisko Komisji Odwoławczej działającej w Urzędzie Miasta [...] W. stanowi inny akt lub czynność dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Jednym z elementów charakteryzujących taki akt lub czynność jest ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa. Inaczej mówiąc akt lub czynność podegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego, powinna ustalać (ewentualnie odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego.

Skarga z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie może więc dotyczyć sytuacji, kiedy określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa, a ich niewykonanie może prowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku. W tym przypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, zaś ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. postanowień wydawanych w tym postępowaniu (tak T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 61).

Mając powyższe na względzie uznać należy, iż skarżone stanowisko Komisji Odwoławczej nie stanowi czynności lub aktu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dotyczy ono bowiem obowiązku wynikającego wprost z przepisów ustawy o drogach publicznych, którego niewykonanie prowadzi do wszczęcia egzekucji w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).

Tym samym uwzględniając, iż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w sytuacji, w której sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu, należało rozstrzygnąć jak w sentencji.