Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1136/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie

SENTENCJA

Dnia 19 maja 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 937/18 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 listopada 2018 r. II SA/Rz 937/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Od powyższego wyroku pełnomocnik Spółki wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

I. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 56 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 353, ze zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia poprzez niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w sytuacji gdy organy przy wydawaniu kontrolowanych przez sąd decyzji naruszyły ww. przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy;

2/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9, 15, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11, a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w sytuacji, gdy organy przy wydawaniu kontrolowanych przez Sąd decyzji naruszyły ww. przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy;

3/ art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku wyjaśnienia, dlaczego zdaniem Sądu pierwszej instancji przedstawione przez Spółkę parametry techniczne planowanego przedsięwzięcia były niewiarygodne i niepełne, które to parametry były niewiarygodne bądź niepełne, czy były to parametry techniczne inwestycji czy też chodzi o dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, czy w zwrocie normatywnym "określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko" mieszczą się żądania organów do uzupełnienia dokumentów prywatnych o takie dane jak przedstawienie bliżej nieokreślonych danych technicznych urządzeń sterujących, mocy anten, uwzględnienie przy ich sporządzaniu jednej z linii orzeczniczych co do rozumienia zwrotu normatywnego "miejsca dostępne dla ludności" itp., przedstawiania analiz niewymaganych od skarżącej przez przepisy prawa;

4/ art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku nie jest prawidłowy m.in. nieznajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy są twierdzenia Sądu pierwszej instancji, że inwestor nie przedstawił "(...) pełnych danych technicznych planowanych do zainstalowania anten a także innych ich elementów jak urządzenia sterujące. (...)" oraz "(...) Oceniając charakter terenu w otoczeniu planowanej inwestycji, podkreślić należy, że jest to teren, gdzie możliwa jest legalna zabudowa, ponieważ taka zabudowa występuje już obecnie. (...)";

5/ art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107, ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej tzn. zamiast kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie w oparciu o kryterium legalności sąd rozważał prawidłowość ich działania, wydanych przez nich decyzji na podstawie kryteriów pozaprawnych;

II. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie przepisów prawa materialnego:

6/ art. 56 u.p.z.p. poprzez wydanej decyzji odmownej w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi;

7/ art. 71 ust. 1 ustawy w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia polegające na błędnym i bezpodstawnym przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją mogącą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż jego parametry krytyczne nie kwalifikują go do tych kategorii, a co za tym idzie błędne przyjęcie, iż wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

8/ art. 52 ust. 3 u.p.z.p. poprzez żądanie od Spółki spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków;

9/ art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. poprzez uznanie przez Sąd, że na podstawie tego przepisu można żądać od Spółki uzupełnienia treści dokumentu prywatnego, w tym żądać przedstawienia bliżej nieokreślonych opisów, obliczeń, czy też aby przyjmowała przy sporządzeniu dokumentów prywatnych sposób rozumienia zwrotów normatywnych tak jak by chciał organ administracji publicznej, podczas gdy daje on podstawę prawną tylko do przedstawienia przez inwestora określenia charakterystycznych parametrów technicznych konkretnej inwestycji oraz danych charaktertyzujących jej wpływ na środowisko, co zresztą tenże uczynił;

10/ przez błędną wykładnię normy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 672, ze zm.) polegającą na przyjęciu, iż przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności", którym posługuje się ustawodawca w wyżej wspomnianych normach prawnych należy rozumieć miejsca, na których może choćby potencjalnie powstać zabudowa, a nie aktualny stan zagospodarowania terenu;

Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 p.p.s.a.), ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji organów oby instancji, a także postanowienia organu drugiej instancji z dnia [...] marca 2018 r. (art. 188 w zw. z art. 193 w zw. z art. 135 p.p.s.a.), zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (art. 203 pkt 2 p.p.s.a.) oraz rozpoznanie skargi na rozprawie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w składzie orzekającym wiadomy z urzędu jest fakt, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zawisło postępowanie z wniosku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OSK 703/21, na podstawie art. 187 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.) przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowania izotropowego wyznaczoną dla pojedynczej anteny, czy też sumę równoważnych mocy promieniowania izotropowego wszystkich anten na terenie zakładu lub obiektu".

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze treść postanowienia z dnia 5 kwietnia 2022 r. oraz argumentację skarżącej Spółki podniesioną w skardze kasacyjnej uznał, że w sprawie niniejszej zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego. Zagadnienie będące przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów NSA dotyczy bowiem w szczególności wykładni § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc kwestii prawnej mającej istotne znaczenie w niniejszej sprawie.

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia