Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 203/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 pkt 1,pkt.2; art. 103 ust.2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Grzegorz Antas, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B.C.i H. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]listopada 2019 r., nr [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Pani B.C. i Pani H.G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P.z [...] września 2019 r. nr [...], nakazującej B.C. i H.G. rozbiórkę studni na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. P.– utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego.

Do wydania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "organ odwoławczy" bądź "[...] WINB") doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 7 sierpnia 2017 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w P.(dalej: "organ I instancji" lub "PINB w P.") wpłynęło pismo E. i T. B. w sprawie wybudowanego wejścia do budynku letniskowego oraz studni znajdujących w drodze dojazdowej oznaczonej nr ew. [...]położonej w miejscowości G. w gm. P.

Wobec powyższego PINB w P. przeprowadził w dniu [...] września 2017r. czynności kontrolne, w trakcie których stwierdzono istnienie ganku murowanego jednokondygnacyjnego o wymiarach ok. 2,05 m x 5,19 m. G. dobudowany został do budynku letniskowego usytuowanego na działkach o nr ew. . i ... Nie przedstawiono dokumentów związanych z legalnością budynku letniskowego oraz ganku. Sporny ganek usytuowany jest w odległości 5,50 m od istniejącego ogrodzenia z działką skarżącego. B. C. oświadczyła, że budynek letniskowy został wybudowany ok. 1979 r. i następnie w 1988 r. rozbudowany. G .został dobudowany w 1997 r. Studnia na działce o nr ew. [...]została wykopana ok. 40 lat temu.

Zawiadomieniem z dnia 1 lutego 2018 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie studni na działce o nr ew. [...] położonej w m. G. w gm. P.

W dalszej kolejności organ powiatowy wydał w dniu [...] maja 2018r. postanowienie nr[...], którym nakazał B. C.i H. G. przedstawienie, w terminie 90 dni licząc od dnia doręczenia ww. orzeczenia, następujących dokumentów:

- planu sytuacyjnego nieruchomości z domiarami studni od granic działki wykonanego na mapie zasadniczej do celów projektowych,

- wypisu i wyrysu z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź decyzji o warunkach zabudowy,

- opinii w przedmiocie zgodności lokalizacji studni z obowiązującymi warunkami technicznymi,

- oceny stanu technicznego studni.

Decyzją z [...] września 2019 r., nr[...], PINB w P., w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt. 2 i art. 54 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 38 poz. 229 z późn. zm. – dalej jako: "Prawo budowlane z 1974 r.") w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z póź. zm. – dalej "Prawo budowlane z 1994 r.") nakazał B. Ch. i H. G .rozbiórkę studni na działce o nr ewid. [...] położonej w m. G . gm. P.

W uzasadnieniu ww. decyzji PINB w P. wskazał, że skarżące nie przedłożyły w terminie dokumentacji wymienionej w postanowieniu z [...] maja 2018 r., nr[...]. Ponadto, z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w P. wynika, że działka [...]jest działką drogową. W tym stanie rzeczy organ I instancji uznał, że brak jest przesłanek określonych w art. 49b ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, umożliwiających legalizację zaistniałej samowoli budowlanej. Jedynym sposobem na przywrócenie sytuacji na gruncie do stanu zgodnego z prawem jest orzeczenie rozbiórki samowolnie wybudowanej studni.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożyły B. C. i H. G.

[...]WINB rozpatrując sprawę przypomniał, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., zgodnie z którym, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Z kolei w myśl art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przywołany art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. odnosi się jedynie do sytuacji, gdy obiekt budowlany był budowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę przed dniem 1 stycznia 1995 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w kontrolowanej sprawie wynika zaś, że sporna studnia została wybudowana samowolnie ok. 40 lat temu, co uzasadniało przeprowadzenie procedury legalizacyjnej na podstawie art. 37 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r.

[...] WINB zauważył jednak, że samo nieprzedstawienie przez zobowiązane dokumentacji, do której przedłożenia wezwał organ I instancji postanowieniem z[...] maja 2018 r., nr [...] nie mogło skutkować nałożeniem obowiązku rozbiórki studni. Rozbiórka tego obiektu na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. może być wydana jedynie w przypadku, gdy organ nadzoru budowlanego I instancji stwierdzi zaistnienie jednej z przesłanek wynikających z ww. przepisu, tj. gdy ustali niezgodność obiektu z przepisami planistycznymi bądź niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia lub niebezpieczeństwa dla ludzi bądź mienia. Taka sytuacja w omawianej sprawie zachodzi.

W ocenie organu odwoławczego, powodem wydania orzeczenia nakazującego rozbiórkę spornego obiektu budowlanego jest ustalenie, że działka o nr ew. [...] położona w miejscowości G. w gm. P. jest działką drogową, co wynika z akt sprawy. Wobec tego [...] WINB uznał za niedopuszczalne zalegalizowanie obiektu usytuowanego na działce, która nie jest działką budowlaną, lecz działką drogową. Organ wyjaśnił przy tym, że przesłanka normatywna: "niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia" (art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.) będzie spełniona wówczas, gdy samowolna budowa obiektu budowlanego skutkować będzie niedopuszczalnym pogorszeniem w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich na skutek naruszenia wymogów prawa budowlanego, których usunięcie nie jest możliwe przez wydanie nakazu dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W sytuacji, gdy wzniesienie obiektu budowlanego powoduje, określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. pogorszenie warunków, którego nie można usunąć, organ ma obowiązek nakazać rozbiórkę. Wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w omawianej sprawie złożyli E. i T. B., którzy jako współwłaściciele drogi dojazdowej – działki o nr ew. [...] wskazali, że samowolna zabudowa tej nieruchomości, m.in. studnią, skutkuje zmniejszeniem szerokości drogi dojazdowej i brakiem możliwości swobodnego poruszania się na tej drodze. [...] WINB stwierdził zatem, że powyższa sytuacja stanowi niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia (utrudniony przejazd przez drogę dojazdową nie tylko samochodów osobowych, ale przede wszystkim służb ratowniczych).

Poza tym organ odwoławczy zajął stanowisko, że zgodnie z warunkami techniczno-budowlanymi obowiązującymi zarówno w dacie budowy studni, jak i obecnie, inwestor może zabudować działkę budowlaną, a nie działkę drogową.

Na marginesie organ wojewódzki wskazał ponadto, że z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy P. wynika, iż działka o nr ew. [...]położona w miejscowości G. gm. P., położona jest w strefie mieszkaniowo-usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne (M). Dla zabudowy tej plan ustala m.in. nieprzekraczalną linię zabudowy od dróg wewnętrznych i gminnych, która wynosi 5,0 m od linii rozgraniczającej. Studnia została wybudowana na drodze dojazdowej (wewnętrznej) co oznacza, że obiekt został wybudowany na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę (art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.).

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących zbadania przez organ, czy "działka nr [...] w miejscowości G. gmina P. została wyznaczona prawidłowo i czy granica działki z posesją P.P. B. nie została samowolnie przez nich przesunięta", [...] WINB wskazał, że organy nadzoru budowlanego nie są organami właściwymi do badania prawidłowości wyznaczenia granic nieruchomości. O ile skarżące kwestionują granice nieruchomości winny podjąć odpowiednie działania w celu ich ponownego wyznaczenia. Ponadto w ramach trybu art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. nie nakłada się opłaty legalizacyjnej.

Mając na uwadze powyższe stanowisko, [...] WINB uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji PINB w P. orzekającej nakaz rozbiórki studni.

Z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziły się B. C. i H. G. (zwanej dalej także "skarżącymi"), wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze zarzucono, że organy nadzoru budowlanego nie wzięły pod uwagę sytuacji, jaka towarzyszyła powstaniu zarówno budynku letniskowego, jak i studni oraz ganku, a także samej działki nr [...]. Skarżące wskazują, że sporna studnia powstała w latach 70-tych XX wieku, kiedy nie istniał obecny podział nieruchomości. Wówczas plany zagospodarowania terenu nie przewidywały ani istnienia drogi dojazdowej ani nawet ulic, które istnieją obecnie. Dlatego też działki można było wyznaczać tylko w stosunku do drogi głównej, która obecnie istnieje jako ul. D. Nie mogło być mowy o działkach budowlanych lecz tylko o rekreacyjnych. Budynek letniskowy powstał w latach 1979-1980 i były to właściwie dwa budynki połączone ścianą, która była też granicą pomiędzy działkami [...] i [...]. Wejście do budynku letniskowego należącego do H. G. znajdowało się od strony południowej, znalazło się więc później na drodze, o którą teraz powstał spór. Ganek w obecnej postaci został dobudowany w latach późniejszych, tylko po to aby "wykręcić" wyjście z budynku letniskowego, tak żeby nie stwarzało zagrożenia wypadkiem. Działka nr [...] (drogowa) powstała w roku 1991, kiedy formalnie podzielono własność W.A. G.. Wtedy też powstał problem dojazdu do działek nr [...]i[...], który według ustnych poleceń W. G. miał prowadzić od drogi głównej (dzisiejszej ul. D. poprzez teren działki [...] należącej wówczas do K. B.- matki T. Ponieważ nie istniało pisemne polecenie takiego przeprowadzenia drogi, K. B. sprzeciwiła się takiemu rozwiązaniu. Właściciele działek [...] i [...] zgodzili się więc, aby wjazd był od ich strony. T.B. ma natomiast wygodny dojazd do swojej posesji od ul. D. i nie musi korzystać z drogi skarżących na działce [...] Nawet gdyby chciał podzielić swoją działkę, może podzielić ją tak, aby wjazd był od strony drogi głównej.

Skarżące nie rozumieją zatem dlaczego teraz, gdy wyszły na jaw błędy popełnione przez osoby, które prawnie się tym zajmowały i źle wyznaczyły drogę, One mają ponosić tego konsekwencje.

Dalej skarżące wyjaśniły, że działki o nr [...] i [...]powstały w 2007 r., sytuacja po za tym nie uległa zmianie, poza lekkim powiększeniem ganku przy budynku letniskowym na działce [...]. Jak już wskazano powyżej, ganek ten "wykręca" wyjście z budynku na stronę wschodnią i jest potrzebny dla bezpieczeństwa. W chwili jego powstawania wyrazili na to zgodę wszyscy ówcześni współwłaściciele drogi, bo od ściany ganku pozostawało dosyć miejsca zarówno na jezdnię 3 m, jak i na chodnik 1,5 m. Według skarżących od ściany ganku do płotu – jak stwierdziła komisja – jest 5,50 m, tak więc jest dość miejsca zarówno na jezdnię, jak i na chodnik.

Wobec powyższego skarżące nie zgadzają się z decyzją nakazującą rozbiórkę przedmiotowej studni.

W odpowiedzi na skargę [...] WINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, tutejszy Sąd uznał, że kontrolowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja PINB w P. z [...]września 2019 r., nr [...], nie naruszają prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Decyzja PINB w P. z [...]września 2019 r. nakazująca skarżącym rozbiórkę studni położonej w całości na działce o nr ew. [...]w miejscowości G. , gm. P., wydana została na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowalne z 1974 r. Jednakże organ odwoławczy zważył, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła jednocześnie przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Przepis ten stanowił, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Przepis ten ma zastosowanie w sprawie w związku z treścią art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., zgodnie z którym przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

W tym względzie należy również zauważyć, że stosownie do treści art. 40 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Z przytoczonego przepisu jasno wynika, że legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego mogłaby w niniejszej sprawie nastąpić tylko wówczas, gdy żadna z określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2 przesłanek nie zostanie spełniona. Ergo, w przypadku ustalenia, że przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. zostały spełnione, organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego nie ma możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej, określonej w art. 40 tej ustawy, a jest zobowiązany wypełnić dyspozycję art. 37 ust. 1 ab initio Prawa budowlanego z 1974 r. i nakazać rozbiórkę ww. obiektu.

W kontrolowanej sprawie nie budzą sporu ustalenia PINB w P. że studnia na działce o nr ewid. została wybudowana przez poprzednika prawnego skarżących jeszcze w latach 70-tych ubiegłego wieku, a więc w okresie obowiązywania przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. W świetle ustaleń organu I instancji, przedmiotowa studnia nie jest studnią głębinową i powstała w ramach samowoli budowlanej. Trzeba bowiem dostrzec, że żaden z przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. (art. 28 ust. 4) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r., Nr 8, poz. 48 ze zm.) nie zwalniał realizacji tego rodzaju obiektu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (zob. § 44 ust. 1 i ust. 2 ww. rozporządzenia).

Nie jest również kwestionowany fakt, że aktualnie działka o nr ew. [...]w m. G. stanowi działkę drogową (droga dojazdowa/wewnętrzna).

Jak już wskazano, przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przewiduje, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

Przepis ten ma inne brzmienie niż obowiązujący aktualnie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, który dopuszcza legalizację samowoli jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1974 r. przewiduje zaś przymusową rozbiórkę wtedy, gdy obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Przepis ten nie mówi zatem o niezgodności z "przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", ale o wybudowaniu na terenie do tego nieprzeznaczonym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, za słuszne uznać należy stanowisko [...] WINB, że niedopuszczalne jest zalegalizowanie obiektu studni usytuowanego na działce o nr ewid. [...], w sytuacji, gdy działka ta nie jest działką budowlaną, lecz – zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części gminy P. (Dz. Urz. Woj. M. z 2020 Nr 146, poz. 3230, dalej także "m.p.z.p.") – przeznaczona jest pod drogę dojazdową (wewnętrzną). Nie sposób pominąć przy tym tych postanowień m.p.z.p., z których wynika, że dla zabudowy położonej na terenie, na którym znajduje się ww. działka o nr ew. [...] ustalone zostały nieprzekraczalne linie zabudowy od dróg lokalnych i dojazdowych wynoszące 5,0 m od linii rozgraniczającej (art. 19 ust. 3 pkt 5 m.p.z.p.). W tak ukształtowanym stanie prawnym trafnie wywiódł [...] WINB, że skoro sporna studnia została wzniesiona na obszarze nieprzeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na tego rodzaju zabudowę, jej zalegalizowanie – w świetle dyspozycji art. 37 ust. 1 pkt Prawa budowlanego z 1974 r. – nie jest możliwe.

Jakkolwiek organ odwoławczy nie odniósł się do podnoszonej przez skarżące kwestii wcześniejszego przeznaczenia terenu, na którym znajduje się objęty nakazem rozbiórki obiekt, Sąd zobowiązany jest wskazać, że sporne zagadnienie znajduje wyjaśnienie w oświadczeniach stron oraz przedłożonej przez nie dokumentacji.

Okoliczności te bez wątpienia mogłyby mieć istotne znaczenie w sprawie, albowiem jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia [...] grudnia 2013 r. (sygn. akt II OPS 2/13) przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wytłumaczył, że nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi, zwłaszcza z wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, zasadą ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) byłoby orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z obowiązującymi w dacie orzekania przez organy z przepisami o planowaniu przestrzennym z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym.

Niemniej jednak, jak wynika z wyjaśnień samych skarżących oraz z przedstawionych przez nie dokumentów (zob. zał. nr 2 do pisma z dnia 22 sierpnia 2018 r. – k. 13 akt administracyjnych), działka o nr ew. [...]została wyodrębniona już w 1991 r., a więc jeszcze przed dniem 1 stycznia 1995 r., tj. dniem wejścia w życie przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. i jej faktyczne przeznaczenie polegało na zapewnienie dojazdu z drogi gminnej do działek o nr [...] i [...].

Decyzja [...] WINB oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są prawidłowe także z tej przyczyny, że w sprawie zachodzi przesłanka uniemożliwiająca legalizację obiektu - studni, wskazana w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Z przepisu tego wynika, że samo stwierdzenie niezgodności wybudowanego obiektu z przepisami, np. określającymi warunki techniczno-budowlane, nie może być podstawą do zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Skutkiem naruszenia tych przepisów muszą być okoliczności wymienione w tym przepisie, tj. niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wystąpienie jednego z wymienionych wyżej stanów musi być wykazane w sposób nie budzący wątpliwości.

Posadowienie studni na działce drogowej nie jest dopuszczalne, przy czym organ odwoławczy jednocześnie wykazał, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy, umiejscowienie studni powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Fakt ten wynika ze zgłoszenia współwłaścicieli ww. działki o nr ew. [...], jak i nieruchomości stanowiącej działkę o nr ew. [...], dla której ww. działka o nr [...] stanowi drogę dojazdową. Należy zauważyć, że działka o nr [...] stanowi również drogę dojazdową do działki o nr ew. [...] oraz do działki skarżącej o nr ew. [...]. W tej sytuacji, istotne zwężenie drogi dojazdowej wskutek wybudowania studni powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla sąsiednich działek.

Biorąc pod uwagę zarzuty zawarte w skardze, dotyczące nieustalenia przez organy nadzoru budowlanego rzeczywistego przebiegu granic działki drogowej o nr ew. [...] Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że są one nieuzasadnione. W toku oględzin przeprowadzonych przez przedstawicieli PINB w P. w dniu [...]września 2017 r. dokonano pomiarów ww. nieruchomości wedle wytyczonych granic, co znalazło odzwierciedlenie w protokole z przedmiotowej kontroli. Rację ma zatem[...] WINB wskazując stronom, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż obecny przebieg granic działek jest nieprawidłowy, natomiast jeśli skarżące kwestionują tę okoliczność, to powinny podjąć w tym zakresie odpowiednie działania, które nie leżą w kompetencjach organów nadzoru budowlanego.

Zdaniem Sądu należy wobec tego uznać, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego, a ponadto wyczerpująco ustalił i zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i postępowania administracyjnego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.