Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 991/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. W. i T. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: organ I instancji, PINB, organ poiwatowy) decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., zwanej dalej: P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu sprawy wszczętej z urzędu, dotyczącej legalności zabudowy dz. nr ew. [...], położonej

w miejscowości K., gm. J., nakazał T. i M. W. (dalej: skarżący, inwestor) rozbiórkę samowolnie zrealizowanego drewnianego budynku letniskowego o wymiarach 9,10 m x 7,05 m wraz

z zadaszonym tarasem o wymiarach 3 m x 5 m, położonego na wyżej opisanej działce.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i zarzucając naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 8 i art. 10 § 1 i 2 k.p.a.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, [...] WINB) decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 P.b., utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy uznał, że PINB dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy.

Organ II instancji podał, że w dniu [...] grudnia 2014 r. inspektorzy organu powiatowego przeprowadzili czynności kontrolne, w trakcie których ustalono, że na terenie działki nr [...] w miejscowości K. gm. J. znajduje się budynek letniskowy, parterowy, z poddaszem nieużytkowym, o wymiarach: 9,10 m x 7,05 m,

o konstrukcji drewnianej. Budynek posiada dach dwuspadowy, pokryty blachą trapezową. Do budynku od strony wschodniej dobudowany jest zadaszony taras. Budynek wyposażono w instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną. Według oświadczenia skarżącego, budynek został zrealizowany w 2009 r. na podstawie zgłoszenia zamiaru realizacji budynku gospodarczego, złożonego

w Starostwie Powiatowym w P. w dniu [...] czerwca 2009 r. PINB ustalił, że sporny obiekt znajduje się na terenie działki leśnej.

[...] WINB podzielił stanowisko organu I instancji, że inwestor powinien przed przystąpieniem do wykonania przedmiotowej inwestycji uzyskać pozwolenie na budowę od organu administracji architektoniczno - budowlanej i dopiero wówczas mógł realizować ww. inwestycję. Zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 P.b. Wyjątki od tej zasady określono w art. 29 - 31 P.b., jednak nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie. Ponieważ wymóg uzyskania stosownego zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji nie został spełniony, słusznie organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy budynek letniskowy został wykonany w warunkach samowoli budowlanej.

Organ odwoławczy podał, że budowa obiektu bez pozwolenia na budowę,

w pierwszej kolejności oceniana jest pod kątem możliwości jej legalizacji. Zasadne było zatem zastosowanie w stosunku do tego obiektu budowlanego trybu określonego w art. 48 P.b. Zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b., właściwy organ nakazuje,

z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątek, wskazany w art. 48 ust. 2 P.b., dopuszczając możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jeżeli budowa,

o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Wówczas właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

[...] WINB podał, że obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki w stosunku do obiektów wybudowanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę nie ma charakteru bezwzględnego, niemniej jednak organ I instancji nakazał rozbiórkę budynku letniskowego, zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości K. gm. J., wskazując na niedające się usunąć naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, zwane dalej: rozporządzeniem z 2002 r.).

W pierwszej kolejności podkreślił, że przedmiotowy budynek przeznaczony jest na pobyt ludzi, a więc należy go zakwalifikować do kategorii ZL, wskazanej

w § 209 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 271 ust. 8 rozporządzenia z 2002 r., najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Jak wynika natomiast z § 271 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć

o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Zgodnie z treścią § 271 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., minimalna odległość pomiędzy ścianami budynków ZL wynosi 8 m. W niniejszej sprawie minimalna odległość pomiędzy spornym budynkiem a granicą lasu winna zatem wynosić 12 m. Tymczasem, jak ustalił organ powiatowy w oparciu o wypis

z rejestru gruntów, sporny budynek zlokalizowany został na terenie działki leśnej, co oznacza, że odległość od granicy lasu wynosi 0 m.

Z uwagi na fakt, że przedmiotowy budynek letniskowy usytuowany jest

w sposób naruszający przepisy § 271 rozporządzenia z 2002 r., [...] WINB stwierdził, że na gruncie przedstawionego stanu faktycznego nie ma możliwości jego zalegalizowania.

Poza tym organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB o braku możliwości uzyskania przez inwestorów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wobec braku planu miejscowego) dla spornej inwestycji. Jednym z warunków koniecznych do uzyskania takiej decyzji jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, co wynika bezpośrednio z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778, zwanej dalej: u.p.z.p.). Jak wynika

z ustaleń poczynionych w przez organ I instancji, zgoda na zmianę przeznaczenia terenu, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt, nie została wydana. Zasadnie więc, w ocenie organu II instancji, w niniejszej sprawie organ powiatowy odstąpił od wdrożenia procedury legalizacyjnej w oparciu o obowiązujące przepisy P.b.

Odnosząc się do argumentów odwołania, organ II instancji uznał, że nie wnoszą one do sprawy istotnych elementów i w świetle P.b. nie mogą skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji. Wbrew twierdzeniom skarżących, byli oni powiadamiani o każdej czynności organu powiatowego, w tym o czynnościach kontrolnych i zakończeniu postępowania oraz zamiarze wydania w sprawie rozstrzygnięcia (zawiadomienie PINB z dnia [...] listopada 2015 r.). Bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia pozostają także wywody skarżących dotyczące prac nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się przedmiotowy budynek letniskowy. Możliwość wdrożenia procedury legalizacyjnej daje jedynie opracowany, uchwalony i obowiązujący w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego plan miejscowy, nie zaś plany bądź założenia jego uchwalenia, które nie stanowią prawa miejscowego. Jest to bowiem zdarzenie przyszłe i niepewne, które nie stanowi podstawy do legalizacji przedmiotowego obiektu.

W ocenie [...] WINB, organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, która mogłaby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W ramach prowadzonego postępowania organ I instancji wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, jak również dokonał oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami zawartymi w k.p.a.

Od powyższej decyzji ostatecznej skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszeni przepisów postępowania:

1) art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

2) art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności przez uniemożliwienie im przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

3) art. 15 k.p.a. przez ograniczenie się jedynie do oceny decyzji organu I instancji,

a zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy i przeprowadzenie wszystkich czynności wyjaśniających zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

4) art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. przez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący

i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz pominięcie faktów powszechnie znanych oraz faktów znanych organowi z urzędu, które nie wymagają dowodu.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J. przewiduje dla przedmiotowej nieruchomości tereny o charakterze rekreacyjnym. W dniu [...] marca 2015 r. Rada Gminy J. podjęła Uchwałę Nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego obszar części obrębu geodezyjnego K.. Poza tym organ odwoławczy powinien posiadać z urzędu wiedzę o tym, że tereny, na których położona jest przedmiotowa nieruchomość na początku lat 80. XX wieku za aprobatą organów administracyjnych przekształciły się de facto w tereny rekreacyjne. Istniejący na tym obszarze drzewostan stracił swój gospodarczy charakter i obecnie podkreśla jedynie rekreacyjny i prozdrowotny charakter terenów. Uchwalony w 1994 r. plan zagospodarowania przestrzennego Gminy J. sankcjonował istnienie na przedmiotowym terenie znaczącej ilości nieruchomości o charakterze rekreacyjnym. Problem legalności zabudowań rekreacyjnych dotyczy ponad 200 nieruchomości na terenie miejscowości K., a na terenie całej gminy dotyczy on ponad 1.500 nieruchomości.

Wobec wszczęcia procedury planistycznej na terenie Gminy J., decyzje

w przedmiotowej sprawie nie uwzględniają interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Skarżący zarzucili, że organy nie wzięły po uwagę okoliczności, iż przedmiotowy budynek posadowiony był pierwotnie zgodnie ze zgłoszeniem jako budynek gospodarczy o wymiarach 5 m x 5 m. Następnie w dwóch etapach został rozbudowany i podłączono do niego media. W tej sytuacji, zdaniem skarżących, ewentualna decyzja o rozbiórce mogłaby dotyczyć jedynie przywrócenia budynku do stanu zgodnego z dokonanym zgłoszeniem.

Organ odwoławczy pominął wszelkie czynności wyjaśniające, w szczególności ponowne oględziny nieruchomości, uniemożliwił skarżącym wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w trybie art. 10 k.p.a. oraz ograniczył rozpoznanie sprawy tylko do decyzji PINB, czym naruszył art. 15 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 ww. ustawy wymienia przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, a przepis art. 30 określa, kiedy wymagane jest dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych właściwemu organowi. Wykonywanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia stanowi tzw. samowolę budowlaną, której skutkiem jest zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego trybu przewidzianego w przepisach art. 48-51 tej ustawy.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 48 ust. 1 P.b., zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Należy zaznaczyć, że nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, tzn. stwierdzenie przez organ faktu zaistnienia samowoli budowlanej nie prowadzi wprost do nakazania rozbiórki wzniesionego nielegalnie obiektu budowlanego. Przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma bowiem obowiązek zbadania, czy jest możliwa legalizacja danego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 48 ust. 2 P.b.,

w pierwszej kolejności organ administracyjny powinien ustalić, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami ostatecznej decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1 P.b.). Pozytywne ustalenie w tym zakresie pozwala organowi przystąpić do dalszych czynności legalizacyjnych, określonych treścią art. 48 ust. 2 pkt 2 P.b., tj. zbadania, czy obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Jak wynika z akt administracyjnych, działka nr [...] w K., gmina J.

o powierzchni 0,12 ha jest działką leśną, oznaczoną symbolem LsVI (por. wypis

z rejestru gruntów oraz księgi wieczystej nr [...]). Dla ww. działki nie ma aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i założeń do planu, co wynika z pisma Wójta Gminy J. z dnia [...] grudnia 2014 r., znak [...], jak również oświadczenia pełnomocnika skarżących, złożonego na rozprawie sądowej w dniu [...] kwietnia, że aktualnie jest w toku postępowanie planistyczne, które od [...] lipca 2016 r. jest na etapie zmiany Studium (k. 49 akt sądowych).

Przedmiotowy budynek został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, gdyż inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na jego budowę. Teren, na którym znajduje się sporny budynek (zrealizowany w 2009 r.) przeznaczony jest na pobyt ludzi i należy go zakwalifikować do kategorii ZL, wskazanej w § 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. Zgodnie z treścią § 271 ust. 8 rozporządzenia, najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Jak wynika z § 271 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Zgodnie z treścią § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia, minimalna odległość pomiędzy ścianami budynków ZL wynosi 8 m.

W niniejszej sprawie, jak słusznie wskazały organy, minimalna odległość pomiędzy budynkiem skarżących a granicą lasu winna wynosić 12 m (8 m x 150%). Tymczasem sporny budynek zlokalizowany został na terenie działki leśnej, zatem nie jest spełniony warunek odległości budynku od granicy lasu. Słusznie zatem organ nadzoru budowlanego stwierdził, że nie jest możliwa legalizacja przedmiotowego obiektu, objętego niewątpliwe obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, ze względu na niespełnienie przesłanek z art. 48 ust. 2 pkt 2 P.b., a mianowicie budynek narusza przepisy techniczno- budowlane.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż prawidłowo organ I instancji ustalił, że przedmiotowa samowola budowlana powstała na działce nieprzeznaczonej pod zabudowę (teren leśny) i takie przeznaczenie działki pozostaje do chwili obecnej. Brak jest możliwości uzyskania przez inwestorów decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Jednym z warunków koniecznych do uzyskania takiej decyzji jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, co wynika bezpośrednio z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Jak wynika z ustaleń organu I instancji, nie została wydana zgoda na zmianę przeznaczenia terenu, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt.

Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie nie jest także spełniona przesłanka zgodności zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z art. 48 ust. 2 pkt 1 P.b.

Reasumując, należy podzielić stanowisko organu nadzoru budowlanego, że przedmiotowa inwestycja zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej narusza w sposób oczywisty przepisy techniczno – budowlane, dlatego brak było podstaw do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej, a jedynym właściwym rozstrzygnięciem był nakaz rozbiórki. Nie ma tu znaczenia okoliczność złożenia przez skarżącego

w dniu [...] czerwca 2009 r. do Starostwa Powiatowego w P. zgłoszenia zamiaru wykonania budynku gospodarczego o wymiarach 5 m x 5 m, przeznaczonego do przechowywania sprzętu gospodarczego, bowiem przedmiotowa sprawa nie dotyczy takiego obiektu, tylko samowolnie wzniesionego (bez uzyskania zgody na budowę) budynku letniskowego o wymiarach 9,10 m x 7,05 m wraz z zadaszonym tarasem

o wymiarach 3 m x 5 m.

W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd uznał, że w okolicznościach tej sprawy organy orzekające nie naruszyły przepisów postępowania dotyczących wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego

w sprawie (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), a organ odwoławczy nie naruszył art. 15 k.p.a. [...] WINB rozpoznał sprawę w jej całokształcie na skutek odwołania skarżących,

a swoje stanowisko merytoryczne wyraził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzonej zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., ustosunkowując się jednocześnie do zarzutów zawartych w odwołaniu. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega nie tylko na formalnie dwukrotnym rozpatrzeniu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia, ale również na ponownym rozpatrzeniu całej sprawy "od nowa", co też – w ocenie Sądu – organ odwoławczy uczynił w przedmiotowej sprawie.

Analizując przebieg postępowania pod kątem zapewnienia stronom czynnego w nim udziału Sąd stwierdza, że przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy skarżący nie byli zawiadamiani o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Takie zawiadomienie było do nich kierowane jedynie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Jednak sam fakt naruszenia art. 10 k.p.a. przez [...] WINB nie jest wystarczający w tej sprawie do uchylenia zaskarżonej decyzji. Aby zarzut taki okazał się skuteczny, strona musi bowiem wykazać, że naruszenie ww. przepisu uniemożliwiło jej wykonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2011 r., I OSK 842/11, publ. cbosa). Tymczasem skarżący w żaden sposób powyższego warunku nie wykazali.

Sąd nie przychylił się do wniosku skarżących o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ewentualnie na podstawie art. 126 p.p.s.a. (protokół rozprawy z dna [...] kwietnia 2017 r., k.49 akt sądowych), albowiem zawieszenie postępowania na tych podstawach nie jest obligatoryjne. Sąd miał przy tym na uwadze, że rozpoczęta procedura planistyczna, mająca doprowadzić do uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy J., nie stanowi "zagadnienia wstępnego" dla oceny stwierdzenia zgodności z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że możliwość wdrożenia procedury legalizacyjnej daje jedynie opracowany, uchwalony i obowiązujący w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego plan miejscowy, a nie plany bądź założenia jego uchwalenia, będące aktualnie zdarzeniem przyszłym i niepewnym, które nie stanowi podstawy do legalizacji przedmiotowego obiektu.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.