Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3681/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2, art. 89 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37 art. 1 pkt 11, art. 8 ust. 1
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[A.]" Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Op 50/16 w sprawie ze skargi "[A.]" Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu na rzecz "[A.]" Sp. z o.o. w P. 3046 (trzy tysiące czterdzieści sześć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 23 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Op 50/16, oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu (dalej: Dyrektor IC) cofnął [A.] Sp. z o.o. w P. (dalej: Spółka, skarżąca) zezwolenie z dnia [...] sierpnia 2007 r., na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego. Po rozpoznaniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., Dyrektor IC utrzymał w mocy rozstrzygnięcie własne o cofnięciu skarżącej ww. zezwolenia.

Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. wszczął z urzędu postępowanie wobec skarżącej w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych na automatach o niskich wygranych bez wymaganego zezwolenia na terenie województwa opolskiego w styczniu 2013 r. Do postępowania tego organ włączył dokumenty w postaci wyżej wymienionych decyzji oraz miesięcznej informacji o przychodach, osiągniętych z gier na automatach o niskich wygranych w styczniu 2013 r.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O., wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł, z tytułu urządzania w styczniu 2013 r. gier hazardowych na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego, bez zezwolenia. Organ odwołując się do treści przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach (Dz. U. nr 201 poz. 1540, z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 612, z późn. zm.; w skrócie: u.g.h. lub ustawa o grach hazardowych), wskazał, że wysokość wymierzonej kary pieniężnej stanowi 100% przychodu uzyskanego przez spółkę w styczniu 2013 r.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., Dyrektor IC działając na podstawie art. 233 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., poz. 60, obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.; w skrócie: o.p.) w zw. z art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 oraz art. 91 u.g.h. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Spółka wniosła skargę, w której domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.) oddalił skargę Spółki. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ustawa o grach hazardowych w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustala odpowiedzialność administracyjną podmiotu urządzającego gry na automacie poza kasynem gry bez m.in. wymaganego zezwolenia. Stwierdził, że skoro decyzja cofająca zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego była ostateczna, to skarżąca kontynuując po tej dacie działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w styczniu 2013 r. czyniła to bez wymaganego zezwolenia, co skutkowało wymierzeniem za ten okres kary pieniężnej stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.

Zdaniem Sądu istota sporu dotyczyła oceny możliwości nałożenia kary na skarżącą w związku z urządzaniem gier na automatach o niskich wygranych, które to automaty nie posiadały cech, o których mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h., a co stanowiło podstawę do cofnięcia spółce zezwolenia.

Sąd stwierdził, że skarżąca nie negowała w toku postępowania administracyjnego, jak i w treści skargi faktu prowadzenia bez zezwolenia działalności związanej z urządzaniem gier na automatach o niskich wygranych i osiągania z tego tytułu przychodu, ani też charakteru urządzanych gier. Poza sporem był również fakt, że na podstawie ostatecznej decyzji doszło do cofnięcia skarżącej zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych. Spółka prezentowała jedynie stanowisko, że gry na automatach o niskich wygranych nie są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy, a tym samym nie są grami hazardowymi zdefiniowanymi przepisem art. 4 ust. 2 ustawy. Zdaniem skarżącej w art. 2 u.g.h. brak jest legalnej definicji automatu o niskich wygranych. Definicja ta została zawarta w art. 129 ust. 3 ustawy.

Sąd stwierdził, że skarżąca pomija definicję legalną "automatu", o której mowa w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. W definicji "automatów", a więc wszystkich urządzeń służących do urządzania gier, ustawodawca położył akcent na charakter gier urządzanych na automacie, tj. element losowości i komercyjny charakter gry. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności miesięcznej informacji o osiągniętych przychodach z gier na automatach o niskich wygranych w styczniu 2013 r. wynika, zdaniem Sądu, że organizowanie gier przez spółkę było nastawione na zysk związany z odnoszeniem korzyści z wpłat pieniężnych osób uczestniczących w grze. Spółka nie negowała również stwierdzeń organów o losowym charakterze gier zainstalowanych na automatach o niskich wygranych, a za przyjęciem takiego stanowiska przemawiały dowody zebrane w postępowaniu dotyczącym cofnięcia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Cechą zatem urządzanych gier była ich odpłatność, a więc i komercyjny charakter. Jednocześnie z miesięcznej informacji za styczeń 2013 r. wynika, że na automatach prowadzone były gry, które przynosiły przychód, spełniając tym samym przesłanki z art. 2 ust. 5 u.g.h. Niewątpliwym jest ponadto, zdaniem Sądu że gry na automatach były urządzane przez spółkę poza kasynem gry, a skarżąca nie legitymowała się stosownym zezwoleniem, gdyż zostało ono jej skutecznie cofnięte. Tym samym, w ocenie Sądu, ustalony stan faktyczny sprawy wyczerpywał przesłanki odpowiedzialności z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy i uprawniał do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 100% przychodu uzyskanego z urządzanej nielegalnie gry.

Rozważając kwestię, czy art. 89 ust. 1 ustawy można uznać za przepis techniczny, a przez to podlegający obowiązkowi notyfikacji zgodnie z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.; dalej: dyrektywa 98/34/WE), Sąd stwierdził, że wskazana regulacja nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, gdyż sama w sobie nie kwalifikuje się do żadnej z grup przepisów technicznych. Po pierwsze, wskazany przepis nie opisuje cech produktów, a sankcje w nim przewidziane wiążą się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z zasadami, a nie z nieodpowiadającymi standardom właściwościami produktów, czy też ich jakością. Po drugie, nie stanowi on "innych wymagań", gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów. Nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Po trzecie, przepis ten nie ustanawia żadnego zakazu, lecz zapewnia respektowanie zasad określonych w innych przepisach ustawy, co oznacza, że w relacji do nich realizuje funkcję gwarancyjną. Charakteru technicznego, w ocenie Sądu, nie można przypisać także regulacji art. 89 ust. 2 pkt 1 ustawy, która określa jedynie wysokość kary przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz art. 90 ust. 1 ustawy, który jest przepisem kompetencyjnym.

Zdaniem Sądu, za nietrafne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 165 § 1 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Jak wynika z akt administracyjnych w dniu [...] września 2013 r. organ wydał postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie, włączając dowody w postaci decyzji dotyczących cofnięcia zezwolenia, jak również informacji o osiągniętych przez Spółkę przychodach. Jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia wyznaczono skarżącej siedmiodniowy termin do zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego. Oba akty zostały przesłane Spółce w jednej przesyłce i doręczone w dniu [...] września 2013 r. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej, materiał dowodowy nie został włączony do sprawy przez organ przed wszczęciem postępowania, ani też przed poinformowaniem strony o jej uprawnieniach wynikających z art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej.

Skargę kasacyjną wniosła Spółka zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj.:

1) art. 145 §1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 u.g.h. polegającą na uznaniu, że art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. może mieć zastosowanie w stanie faktycznym, w jakim skarżąca nie urządzała gier hazardowych, o których mowa w art. 4 ust. 2 u.g.h., czego następstwem było uznanie, że art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h. został zastosowany prawidłowo, w sytuacji gdy skarżąca nie urządzała gier hazardowych w rozumieniu art. 4 ust. 2 u.g.h., a tym samym nie została spełniona hipoteza normy prawnej zawartej w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. warunkująca możliwość wydania zaskarżonej decyzji organu w oparciu o przepis art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h.;

2) art. 145 §1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. w powiązaniu z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, poprzez wadliwą wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. w świetle art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE polegającą na uznaniu, że art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. nie był objęty obowiązkiem notyfikacji przewidzianej przepisem art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34/WE.

Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Opolu, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o odpowiednie uwzględnienie i zastosowanie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16.

Dyrektor IC w Opolu nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie naruszenia art. 89 ust.1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną jego wykładnię. Zgodnie z treścią tego przepisu, wiążącą w rozpoznawanej sprawie, karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry. Wysokość kary pieniężnej, wymierzonej w takim przypadku, wynosi 100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry (art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h.). W myśl natomiast art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Stosownie do art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. wysokość kary pieniężnej w takim przypadku wynosi 12 000 zł od każdego automatu.

Na tle przytoczonych regulacji prawnych w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane były dwa różne poglądy co do tego, czy urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez koncesji lub bez wymaganej rejestracji automatu, podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, czy też karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 tego aktu prawnego. W związku z pojawieniem się rozbieżności w orzecznictwie Prezes Naczelnego Administracyjnego wystąpił z wnioskiem o podjęcie w składzie siedmiu sędziów uchwały wyjaśniającej, obejmującej m.in. zagadnienie "czy urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez koncesji i wymaganej rejestracji automatu podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, czy też karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów rozstrzygając to zagadnienie w uchwale z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 (publ. ONSAiWSA z 2016 r. Nr 5, poz. 73; CBOSA) przesądził, że "urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych" (pkt 2 uchwały). W uzasadnieniu uchwały NSA analizując treść art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stwierdził, że "ustawodawca penalizuje zasadniczo (dwa) różne rodzaje nagannych i niepożądanych zachowań, stanowiących dwa odrębne delikty prawa administracyjnego. Stąd też nie bez powodu - gdy odwołać się do argumentu racjonalności działań prawodawcy oraz zasady określoności przepisów prawa represyjnego - ich znamiona podmiotowe oraz przedmiotowe, w celu zindywidualizowania tych deliktów w zakresie odnoszącym się do penalizowania naruszeń odrębnych od siebie sankcjonowanych przepisów ustawy o grach hazardowych, ustawodawca opisał w sposób wyraźnie różny i odbiegający od siebie. Jednoznaczne odróżnienie od siebie tych deliktów znajdujące potwierdzenie w konstrukcji art. 89 ust. 1 u.g.h., skutkowało zróżnicowaniem sposobu określenia, a tym samym i wysokości przewidywanej kary.

Podkreślając, że konstruując przepis o charakterze represyjnym - a więc taki, jak między innymi art. 89 ust. 1 u.g.h. - ustawodawca jest zobowiązany uwzględniać standard konstytucyjny w zakresie odnoszącym się do zupełności oraz określoności stanowionej regulacji, należy zwrócić uwagę na to, że celem jego działania wynikającym z treści pkt 2 przywołanego przepisu - podlegającego z uwagi na jego charakter ścisłej wykładni - było penalizowanie zachowań polegających na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry (w tym w szczególności restytucja niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowanie strat budżetu państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach) oraz przeciwdziałanie tym zachowaniom jako niepożądanym. Skoro tak, to świetle jednoznacznej treści przywołanego przepisu za prawnie relewantne fakty podlegające ustaleniu w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach niezgodnie z ustawą należy uznać - po pierwsze - fakt urządzania gier na automatach do gry, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h., a po drugie - ten zasadniczy dla bytu omawianego deliktu administracyjnego fakt, że gra na automatach jest urządzana poza kasynem gry. Z punktu widzenia oceny realizacji wskazanych znamion tego deliktu administracyjnego nie ma więc żadnego prawnego znaczenia to, czy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry legitymował się posiadaniem koncesji lub zezwolenia, czy też nie. Gdyby miało być inaczej, to z pewnością znalazłoby to odzwierciedlenie w treści omawianego przepisu ustawy o grach hazardowych. Tak jednak nie jest, a samo urządzanie gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia - od 14 lipca 2011 r. także bez dokonania zgłoszenia lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry - jest penalizowane na gruncie pkt 1 ust. 1 art. 89 u.g.h., podlegając karze pieniężnej w wysokości 100% przychodu uzyskanego z nielegalnie urządzanych gier. Z powyższego wynika, że na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od których spełnienia w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach".

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji przyjęły, a Sąd I instancji to zaaprobował, że w wymienionych w decyzji organu I instancji miejscach, niebędących kasynami gry, skarżąca spółka urządzała gry na automatach. Ustalenia te skutkowały błędnym przyporządkowaniem zachowania skarżącej spółki jako naruszającego zasady dotyczące warunków, od których spełnienia uzależnione jest prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych i w efekcie wymierzeniem kary na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 1 tej ustawy.

W skardze kasacyjnej skarżąca spółka zarzuciła Sądowi I instancji błąd w wykładni art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Naczelny Sąd Administracyjny z powodów wskazanych w zacytowanym uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r. zarzut ten uznał za usprawiedliwiony.

W uzasadnieniu ocenianego zarzutu, dla wykazania błędu w wykładni art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych skarżąca spółka przeprowadziła wywód zmierzający do wykazania, że gry na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h. nie są grami hazardowymi, do których odnosi się art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Odniesienie się do tej argumentacji z uwagi na przesądzenie, że doszło do błędnej wykładni art. 89 ust.1 pkt 1 u.g.h. stało się bezprzedmiotowe.

W skardze kasacyjnej postawiono nadto zarzut naruszenia art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, ale również w powiązaniu z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., a zatem z przepisem, który w tej sprawie nie powinien być stosowany. Jak już bowiem wykazano ramy materialnoprawne w tej sprawie wyznaczać powinien art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Z kolei kwestia "techniczności" tego przepisu była przedmiotem powoływanej już uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. Zgodnie z punktem 1 sentencji uchwały "Artykuł 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz. UE L 1998.204.37 ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy, i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy".

Z przedstawionych wyżej powodów przyjmując, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną jego wykładnią, a w jej następstwie niewłaściwe zastosowanie, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu w Opolu. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji, będąc związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.) oraz w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 (art. 269 § 1 p.p.s.a.), zobligowany będzie do oceny, czy ustalony w sprawie stan faktyczny jest wystarczający do subsumcji art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych (urządzanie gier na automatach poza kasynem gier).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz skarżącej spółki 3046 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który prowadził sprawę w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym i sporządził i wniósł skargę kasacyjną.