Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 286/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 78 ust.2 pkt 2, art. 79 ust. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 10 poz 55
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1615/06 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2006r., sygn. akt II SA/Wa 1615/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: rozkazem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie zmian organizacyjno - etatowych w wojskowych komendach uzupełnień, z dniem 1 listopada 2003r. jednostka wojskowa pod nazwą Wojskowa Komenda Uzupełnień w G. uległa przeformowaniu.

W związku z tym, w dniu [...], na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej wypowiedział ppłk. M. M. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, wskazując, że rozkaz z dnia 26 lipca 2002 r. skutkował zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej oraz likwidacją dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego skarżącego, przy czym brak było możliwości wykorzystania go w dalszej służbie wojskowej.

Pismem z dnia 21 lutego 2006r. skarżący zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższego rozkazu, wskazując, że wypowiedzenie stosunku służbowego miało miejsce na 11 miesięcy przed przeformowaniem jednostki wojskowej, zaś rozmowa kadrowa odbyła się w dniu [...] października 2002r., a więc 12 miesięcy przed likwidacją stanowiska.

M. M. wskazał, że aby wypowiedzieć stosunek służbowy, likwidacja stanowiska musiała być już dokonana lub być w trakcie, o czym świadczy wykładnia gramatyczna art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Decyzją z dnia [...] Minister Obrony Narodowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji wypowiadającej z dnia [...], wskazując, że rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z 26 lipca 2002 r. miał charakter konstytutywny i na jego podstawie dokonano przeformowania. To doprowadziło do zmniejszenia stanu etatowego jednostki wojskowej skarżącego, a ponieważ nie udało się znaleźć odpowiedniego stanowiska dla skarżącego, dokonano przedmiotowego wypowiedzenia.

Organ wskazał, że upływ 9-cio miesięcznego okresu wypowiedzenia, który skończył bieg w dniu [...] listopada 2003r., nastąpił już po dniu faktycznego zakończenia przeformowania, co nastąpiło w dniu 1 listopada 2003r., w związku z czym wypowiedzenie nie było przedwczesne i świadczy, że żołnierz był szczególnie chroniony. Nie zaszła zatem żadna przesłanka stwierdzenia nieważności wypowiedzenia określona w art. 156 §1 k.p.a.

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że organ pomylił przesłankę rozformowania z przesłanką zmniejszenia się stanu etatowego oraz wskazał, że użyte w decyzji wypowiadającej pojęcie "przeformowanie" było pojęciem sztucznym, nieznanym ustawie. W jego ocenie, rozformowaniem jest likwidacja jednostki, a skoro jednostka ta nadal istnieje, to podstawą wypowiedzenia mogło być tylko zmniejszenie stanu etatowego. Jednak zmniejszenie to musiało być już dokonane w chwili wypowiadania stosunku służbowego.

Zdaniem skarżącego, decyzja o wypowiedzeniu narusza art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie wskazuje przesłanki wypowiedzenia, co wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wskazano ponadto, że z tego właśnie względu Dowódca Wojsk Lądowych w okresie od stycznia 2005r. do kwietnia 2006r. stwierdził nieważność blisko 100 decyzji o wypowiedzeniu stosunków służbowych.

Decyzją z dnia [...] Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...].

Na tę decyzję M. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2006r., sygn. akt II SA/Wa 1615/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Sąd zgodził się ze skarżącym, że wskazaną w decyzji z [...] podstawą faktyczną wypowiedzenia mu stosunku służbowego nie było rozformowanie jednostki wojskowej, lecz zmniejszenie się jej stanu etatowego.

Sąd nie zgodził się jednak ze skarżącym, że wypowiedzenie było niedopuszczalne przed dniem 1 listopada 2003r., tj. zanim zmniejszenie stanu etatowego jednostki wojskowej, w której pełnił służbę, faktycznie zaistniało. Podkreślono, że celem przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, było ustanowienie podstawy prawnej dla wypowiedzenia stosunku służbowego w sytuacji daleko idących przekształceń kadrowych w jednostce. Natomiast sformułowanie użyte w tym przepisie "zmniejszył się jej stan etatowy", nie oznacza że takie wypowiedzenie może nastąpić tylko po faktycznym zmniejszeniu etatowym jednostki wojskowej. Przepis ten wymaga, aby organ wypowiadający stosunek służbowy zachował związek przyczynowy pomiędzy zmniejszeniem stanu etatowego, a wypowiedzeniem. Wypowiedzenia stosunku służbowego można zatem dokonać w trakcie likwidacji jednostki lub zmniejszenia jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procesów.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie niewątpliwy jest związek przyczynowy pomiędzy zmniejszeniem stanu etatowego, a dokonanym wypowiedzeniem stosunku służbowego i za przekonującą uznać należy ocenę organu, iż nie istniała możliwość wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe.

Sąd zważył, że przedmiotem niniejszej skargi była decyzja z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności wypowiedzenia stosunku służbowego, w związku z czym organ nie miał obowiązku wskazywać podstawy wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego, zatem zaniechanie jej wskazania nie może być uznane za naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Zasadnie z decyzji wypowiadającej wynika, iż podstawą taką był fakt zmniejszenia stanu etatowego jednostki wojskowej, wobec czego stwierdzić należy, że organ nie pomylił tej okoliczności z inną przesłanką zawartą w art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. ustawy pragmatycznej, tj. z rozformowaniem.

Wskazano, że na ocenę zasadności decyzji organu nie ma wpływu fakt, iż inny organ wojskowy w analogicznych sprawach stwierdzał nieważność dokonanych wypowiedzeń stosunków służbowych. Ta różnica w interpretacji przepisu powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie może być w ocenie Sądu uznana za przejaw nierównego traktowania wobec prawa, czyli za dowód naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji, który to przepis zawiera dyrektywę równego traktowania skierowaną raczej do ustawodawcy, a nie do organów stosujących prawo. Dyrektywa ta zakazuje nieuzasadnionego różnicowania sytuacji prawnej osób pozostających w podobnej sytuacji faktycznej. Trudno więc uznać, że z samego faktu stwierdzenia nieważności określonej decyzji, wydanej w określonej sprawie przez jeden organ administracji, wynika obowiązek identycznego rozstrzygnięcia przez zupełnie inny organ.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył M. M., wnosząc o jego uchylenie w całości o oraz rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON z dnia [...], w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 157 § 2 kpa).

Wniesiono również o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., Nr 10, poz. 55 ze zm.), poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegającą na przyjęciu przez Sąd, iż spełnione zostały określone we wskazanym przepisie przesłanki wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, w konsekwencji czego nie doszło do rażącego naruszenia prawa, podczas gdy takie naruszenia wystąpiły.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał błędnej oceny prawnej stanu faktycznego w niniejszej sprawie oraz, że "zmniejszenie stanu etatowego", o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 2 wskazanej ustawy, musi mieć charakter rzeczywisty. Natomiast w niniejszej sprawie, w okresie, w którym wypowiedziano skarżącemu stosunek służbowy, stan etatów w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w G., w żaden sposób się nie zmienił.

Wskazano, że wojskowe komendy uzupełnień nie podlegały rozformowaniu, a jedynie, na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wprowadzającego w Siłach Zbrojnych RP zmiany organizacyjno-etatowe, były przeformowywane z dniem 1 listopada 2003r. na nowy etat. W niniejszej sprawie ten nowy etat nie likwidował dotychczas zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego, a wprowadzał jedynie zmianę tzw. parametrów stanowiska. Podkreślono, że w niniejszej sprawie takie nowe parametry stanowiska były do przyjęcia przez skarżącego, jednak organy "z góry" uznały, że nie ma możliwości zapewnienia mu takiego stanowiska, w związku z czym takiego stanu rzeczy nie można uznać jako "rzeczywistego" zmniejszenia stanu etatów.

Autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę na treść § 61 i 62 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., Nr 7, Poz. 38 ze zm.), zgodnie z którym, w przypadku wprowadzenia zmian do etatu jednostki wojskowej polegających jedynie na zmianie nazwy stanowisk służbowych, oznaczenia korpusów osobowych, grup, specjalności wojskowej albo oznaczeń w etacie stopni wojskowych lub grup uposażenia, żołnierzy zajmujących dotychczas te stanowiska wyznacza się na zmienione stanowiska. W związku z tym, skoro w niniejszej sprawie zostały spełnione zostały przesłanki ze wskazanego przepisu, to skarżący powinien mieć pierwszeństwo co do objęcia nowego etatu.

Podniesiono ponadto, że decyzja o wypowiedzeniu została wydana i wręczona skarżącemu przedwcześnie, gdy jeszcze nie wiadomo było jakie będą dokładne losy poszczególnych etatów, przy czym stanowisko służbowe skarżącego istniało do dnia 31 października 2003r. Natomiast pełnienie służby wojskowej w konkretnej jednostce wojskowej, warunkowane jest istnieniem stanowiska służbowego, do którego żołnierz jest przypisany, zgodnie z decyzją o wyznaczeniu go na nie, w związku z czym, należy uznać, iż likwidacja stanowiska (a więc zmniejszenie się stanu etatowego) następuje z chwilą jej faktycznego jego zniesienia, inaczej bowiem ustawodawca w art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, musiałby przeczyć regulacji zawartej w art. 20 tejże ustawy, zgodnie z którym "żołnierz pełni służbę na stanowisku służbowym".

Zdaniem strony skarżącej, zmniejszenie stanu etatowego nie nastąpiło wskutek wydania rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 20 grudnia 2002r., lecz w wyniku konkretnych działań likwidujących konkretne stanowiska. Rozkaz stanowił jedynie podstawę prawną podjęcia takich działań, zapoczątkował proces zmian organizacyjnych. Skarżący nie zgodził się tym samym z poglądem Sądu pierwszej instancji , zgodnie z którym wypowiedzenia można dokonać także w trakcie zmniejszania stanu etatowego jednostki, a nie tylko po zakończeniu tego procesu.

Wskazano, że zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, to na organie spoczywa ciężar dowodu co do spełnienia przesłanki "braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe".

W ocenie autora skargi kasacyjnej, istotne w niniejszej sprawie jest również, że rozmowę kadrową przeprowadzono ze skarżącym w dniu 30 października 2002r., a więc jeszcze przed wydaniem rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 20 grudnia 2002r., który dopiero zapoczątkował proces zmian w wojskowych komendach uzupełnień w całym kraju. Dlatego też tej rozmowy nie można brać pod uwagę, jako okoliczności świadczącej o podjęciu przez organy wojskowe działań mających na celu znalezienie skarżącemu stanowiska służbowego. Należy wręcz uznać, że ze skarżącym nie przeprowadzono rozmowy kadrowej po zarządzeniu zmian etatowych w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w G., przez co uniemożliwiono w jego sprawie zastosowanie art. 20 ust. 3 powołanej ustawy powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 64 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., Nr 7, Poz. 38 ze zm.). Przepisy te stwarzały zaś możliwość pozostawienia skarżącego do dyspozycji właściwego organu wojskowego, a dopiero później, po faktycznej likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska, zwolnienie go ze służby.

Pismem z dnia 17 stycznia 2008r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 21 stycznia 2008r., skarga kasacyjna została uzupełniona o dalsze wywody dotyczące treści przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwaną dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie odpowiada tym wymogom, jednakże podniesione w niej zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ Sąd rozpoznając sprawę nie naruszył przepisów prawa.

Podstawy skargi kasacyjnej sprowadzają się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, wskutek błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997r. Nr 10 poz. 55 ze zm. - zwanej dalej "ustawą pragmatyczną").

Zgodnie z powołanym przepisem, dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.

Powyższy zarzut jest chybiony.

Na wstępie należy zaznaczyć - co niewątpliwie umknęło uwadze skarżącego - że Sąd administracyjny nie orzekał w przedmiotowej sprawie co do istoty sprawy, lecz jedynie kontrolował legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu nadzwyczajnym.

Przedmiotem tego postępowania było ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna, poddana nadzorowi dotknięta była którąkolwiek z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., bowiem instytucja stwierdzenia nieważności jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami materialno-prawnymi. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ustawowej zasady stabilności decyzji administracyjnej (art. 16 K.p.a.), co oznacza, że wyeliminować z obrotu prawnego można tylko taką decyzję, co do której nie ma wątpliwości, iż jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Decyzja stwierdzająca nieważność jest decyzją deklaratoryjną, działającą ex tunc. Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje ten skutek, że decyzja taka traci swą moc obowiązującą od dnia jej wydania.

Zatem Sąd I instancji badał, czy zasadnie organ odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu z dnia [...] Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wyższego Ministerstwa Obrony Narodowej o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, a zatem czy organ prawidłowo stwierdził, że nie doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa.

Zarzut naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej nie zasługuje na uwzględnienie, z tego względu że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] zapadła - jak wcześniej nadmieniono - w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis prawa materialnego mający zastosowanie w sprawie mógł być analizowany jedynie w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a szczególnie przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Odnosząc się do argumentów skargi kasacyjnej wskazujących na fakt, iż decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego zapadła przedwcześnie wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyrażano stanowisko w świetle którego żołnierzowi zawodowemu można wypowiedzieć stosunek służbowy na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, również w trakcie zmniejszania stanu etatowego jednostki wojskowej, a nie tylko po zakończeniu tego procesu (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SA 2673/00, LEX nr 77681; wyrok NSA z dnia 10 września 2001 r. sygn. akt II SA 1530/01, LEX nr 140906, wyrok NSA z 11 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1061/06 niepubl.; wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 443/07 niepubl.).

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że dopiero od dnia 1 listopada 2003 r. istniała podstawa do wypowiedzenia stosunku służbowego, bowiem do tej daty musiały się zakończyć okresy wypowiedzenia stosunków zawodowej służby wojskowej żołnierzom, których stanowiska w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w G. zostały zredukowane na mocy rozkazu z dnia 26 lipca 2002 r. z uwagi na zmniejszenie się stanu etatowego WKU w G.. Wbrew zarzutom strony skarżącej, zmniejszenie się stanu etatowego jednostki, które doprowadziło do wypowiedzenia stosunku służbowego nastąpiło na mocy w/w rozkazu z dnia 26 lipca 2002 r. Wspomniany w tym rozkazie dzień 1 listopada 2003 r. był jedynie dniem faktycznego zakończenia zmniejszania stanu etatowego jednostki. Wspomnieć w tym miejscu należy, że wydając w dniu [...] decyzję o wypowiedzeniu, organ uwzględnił dziewięciomiesięczny termin wypowiedzenia, o którym mowa w art. 79 ust. 4 ustawy pragmatycznej.

W związku z powyższym, skoro dokonane skarżącemu wypowiedzenie stosunku służbowego wynikało ze zmniejszenia liczby etatów w jednostce, w której pełnił on zawodową służbę wojskową, zaś brak było możliwości zaproponowania mu innego stanowiska służbowego, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego oraz kwalifikacji wojskowych, to należy uznać, że istniała podstawa do zastosowania przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej.

W tej sytuacji oraz wobec powszechnie znanych faktów dotyczących znacznego zmniejszenia stanu osobowego w Siłach Zbrojnych, należy uznać za wiarygodne twierdzenie organów, iż nie miały one możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe.

Przedstawione okoliczności nie pozwalają na zakwestionowanie prawidłowości twierdzeń organów wojskowych o braku możliwości wyznaczenia ppłk. M. M. na inne stanowisko służbowe.

Na marginesie należy podnieść, że Sąd nie jest władny kwestionować zasadności zmian strukturalnych i organizacyjnych w Siłach Zbrojnych pod względem celowości i prowadzonej przez Ministerstwo Obrony Narodowej polityki kadrowej. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i sprowadza się wyłącznie do badania, czy nie noszą one cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający nie przekroczył granic uznania administracyjnego i poprzedził rozstrzygnięcie wszechstronnym i dogłębnym rozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.

Nie można uznać za prawidłowe twierdzenia strony skarżącej, że wypowiedzenie stosunku służbowego ppłk. M. M. pozostawało w sprzeczności z zasadą trwałości stosunku służbowego. Przepis art. 78 ust. 2 ustawy pragmatycznej stanowi wyjątek od zasady trwałości stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zatem jeżeli prawidłowo został zastosowany wskazany wyżej przepis, to tym samym nie doszło do naruszenia wyżej powołanej zasady.

Mając powyższe na względzie Sąd w niniejszym składzie uznał, że wykładnia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej dokonana przez Ministra Obrony Narodowej zaaprobowana przez Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu była dopuszczalna, co wyklucza zarzut rażącego naruszenia tego przepisu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Podzielając zasadność rozstrzygnięcia Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.