Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 833/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt. 18 , art. 22
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r, znak [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania projektu decyzji określającej stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów, osobę obowiązaną do rekultywacji gruntów oraz kierunek i termin wykonania rekultywacji gruntów I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l Instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 13 maja 2019 r. Prezydent Miasta Oświęcim wydał postanowienie Nr [...] negatywnie opiniujące projekt decyzji określającej stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów, osobę obowiązaną do rekultywacji gruntów oraz kierunek i termin wykonania rekultywacji gruntów w granicach działki nr [...] obręb M., gmina Miasto Oświęcim. W uzasadnieniu wskazano, że zaproponowany kierunek rekultywacji jest niezgodny z tym, który został określony w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Na postanowienie to spółka Firma A złożyła zażalenie podnosząc, iż podstawowe przeznaczenie terenu działki nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania (5C 1ITO) to obiekty, instalacje i urządzenia gospodarki odpadami, tj. podstawowe przeznaczenie jest wyłącznie przemysłowe, a nie rolne. W 2002 r. Starosta wydal na rzecz Firma A pozwolenie na budowę inwestycji pn.: "Zakład Utylizacji Odpadów Przemysłowych z Recyclingiem", która obejmuje całą działkę i jest w dalszym ciągu realizowana. Wskazano, że na tej działce górną warstwę gruntu stanowiły torfy średnio 3 metry miąższości w przekroju, które należało ze względów konstrukcyjnych wymienić na warstwę tzw. nośną, na której można bezpiecznie postawić obiekty zakładu. W związku z ilością gruntu do wymiany, tj. ok. 100 tys. kubików inwestor uznał, że może do tego wykorzystać naturalne złoże żwiru będące bezpośrednio pod torfem i wystąpił o stosowną koncesję, która objęła część działki nr [...] i pokrywała się z terenem objętym decyzją pozwolenia na budowę. W związku z prawomocnością i aktualnością decyzji Starosty z dnia 10 października 2022 r., znak: [...] o budowie w/w zakładu utylizacji odpadów i kontynuowanie realizacji tej budowy, wykluczony jest wodno-rolny charakter przedmiotowej działki, który był tylko dopuszczalną alternatywą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 2 marca 2020 r., znak [...] - działając na podstawie art. 20 i 22 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.jedn.: Dz.U.2017.1161) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W jego uzasadnieniu Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż dnia 8 maja 2019 r. Starosta Oświęcimski zwrócił się do Prezydenta Miasta Oświęcimia o wydanie opinii do projektu decyzji rekultywacyjnej, z wniosku Firma A w sprawie uzyskania decyzji określającej stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów, osobę obowiązaną do rekultywacji gruntów oraz kierunek i termin wykonania rekultywacji gruntów w granicach działki nr [...] obręb M., gmina Miasto Oświęcim.

Postępowanie to prowadzone jest w oparciu o ustawę z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (zwana dalej Ustawą). Zgodnie z art. 20 ust. 1 osoba powodująca utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów jest obowiązana do ich rekultywacji na własny koszt. Z kolei art. 22 Ustawy stanowi, że decyzje w sprawach rekultywacji i zagospodarowania określają: 1) stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów, 2) osobę obowiązaną do rekultywacji gruntów; 3) kierunek i termin wykonania rekultywacji gruntów; 4) uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną. W sprawach, o których mowa powyżej, decyzje wydaje starosta, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

W przekazanym do Prezydenta Miasta Oświęcimia projekcie decyzji rekultywacyjnej (karty akt 102-105) Starosta Oświęcimski orzekł w następujący sposób: "I. Określić stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów, kierunek, termin rekultywacji gruntów oraz osobę za nią odpowiedzialną. Na podstawie wniosku, przedłożonych dwóch opinii określających stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowych gruntów oraz dokumentacji rekultywacji dla gruntów dotychczasowego obszaru górniczego "INKO" o łącznej powierzchni 16.891,63 m2, zlokalizowanych w granicach dz. ew. [...] obręb M., w miejscowości Oświęcim, gmina Miasto Oświęcim, powiat oświęcimski, woj. małopolskie, określono:

1. stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów - 96,67 %;

2. osobę obowiązaną do rekultywacji w/w gruntów - Firma A ul. [...], [...], KRS [...] REGON [...]

3. kierunek rekultywacji - przemysłowy;

4. termin zakończenia przedmiotowej rekultywacji gruntów - 22 marca 2023 r.;

II. W drodze odrębnej decyzji nastąpi uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną."

Z akt sprawy wynika, że Starosta Oświęcimski mocą decyzji z dnia 16 stycznia 2009 r., Nr [...] udzielił Firma A koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego - piaski i żwiry, w kat. C1 "INKO" w miejscowości O., gmina miejska O. , powiat oświęcimski, województwo [...]. W dniu 16 lutego 2010 r. Prezes Zarządu Firma A . złożył wniosek o zmianę warunków w/w koncesji, w zakresie zmiany oznaczenia współrzędnych X i Y załamania granic obszaru i terenu górniczego "INKO" i w tym zakresie Starosta Oświęcimski mocą decyzji z dnia 15 kwietnia 2010 r., Nr [...] zmienił za zgodą stron warunki decyzji z dnia 16 stycznia 2009 r., Nr [...] Dnia 23 marca 2018 r. Starosta Oświęcimski wydal decyzję cofającą bez odszkodowania spółce Firma A koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego - piaski i żwiry, w kat. C1 Obszar i Teren Górniczy "INKO" w miejscowości O., gmina miejska O., powiat oświęcimski, województwo małopolskie, udzieloną decyzją Starosty Oświęcimskiego z dnia 16 stycznia 2009 r., Nr [...] zmienioną decyzją tego organu z dnia 15 kwietnia 2010 r., Nr [...] (decyzja Nr [...]).

Zarówno decyzja udzielająca koncesji, jak i decyzja cofająca koncesję zawierają zapisy dotyczące rekultywacji gruntów:

- decyzja udzielająca koncesję wskazuje, iż "Kierunek rekultywacji gruntów po zakończeniu eksploatacji powinien być zgodny z przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego" (karta akt nr 74),

- decyzja cofająca koncesję zobowiązała Firma A do przeprowadzenia rekultywacji obszaru i terenu górniczego "INKO" w terminie 5 lat od dnia wydania decyzji, zgodnie z kierunkiem wskazanym w przepisach prawa miejscowego, określających zagospodarowanie przestrzenne analizowanego obszaru, z uwzględnieniem wymogów określonych w przepisach ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (karta akt nr 66).

Zatem powyższe zapisy jednoznacznie zobowiązują do przeprowadzenia rekultywacji obszaru i terenu górniczego "INKO" zgodnie z kierunkiem wskazanym w przepisach prawa miejscowego.

Działka o nr. [...] obręb M. objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (Uchwala Nr X/138/11 Rady Miasta Oświęcim z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całego obszaru miasta Oświęcimia w granicach administracyjnych z wyłączeniem obszaru w rejonie ulic Zatorskiej, Zaborskiej, Batorego i Królowej Jadwigi a także obszarów, dla których znajdują się w opracowaniu oraz obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego - t.jedn.: Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2019 poz. 7966) i znajduje się w jednostce oznaczonej symbolem 5C 1ITO, a są to tereny infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami. Zgodnie z zapisem § 36 miejscowego planu:

"§ 36. Tereny infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami

Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 5C 1ITO, którego przeznaczenie podstawowe to obiekty, instalacje i urządzenia gospodarki odpadami ustala się:

1. przeznaczenia dopuszczalne:

1) drogi wewnętrzne, place manewrowe,

2) eksploatacja kopalin zgodnie z koncesją oraz wodno - rolny kierunek rekultywacji gruntów,

3) zieleń urządzona ozdobna oraz izolacyjna.

2. przeznaczenia zabronione:

1) obiekty i urządzenia nie związane z gospodarką odpadami oraz eksploatacją kopalin.

2) realizacja funkcji mieszkaniowej."

Zatem zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazują jednoznacznie, że w terenie oznaczonym 5C 1ITO dopuszcza się wodno-rolny kierunek rekultywacji gruntów.

Oznacza to, że określony w projekcie decyzji rekultywacyjnej przemysłowy kierunek rekultywacji jest niezgodny ze wskazanym w miejscowym planie kierunkiem rekultywacji. A to oznacza, iż organ opiniujący w/w projekt decyzji rekultywacyjnej miał podstawy do wydania negatywnej opinii w sprawie

Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium wyjaśniło, iż decyzje rekultywacyjne wydaje starosta po zasięgnięciu opinii:

- dyrektora właściwego terenowo okręgowego urzędu górniczego - w odniesieniu do działalności górniczej;

- dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych lub dyrektor parku narodowego - w odniesieniu do gruntów o projektowanym leśnym kierunku rekultywacji;

- wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

Opinie uzyskane w trybie art. 22 ust. 2 ustawy są wyrazem stanowiska organów, wyrażonego w ramach posiadanych kompetencji, względem planowanego kierunku rekultywacji. Opinie te stanowią jeden z wielu elementów, który powinien być wzięty pod uwagę w toku ustalania kierunków rekultywacji. Zatem każdy z organów opiniujących wydaje własną opinię, niezależnie od innych organów opiniujących.

Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Firma A , zarzucając przy tym Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Krakowie:

1) naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niedopełnienie obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpoznania oraz niedopełnienie obowiązku dokonania wszechstronnej i wyczerpującej oceny całego materiału dowodowego,

- art. 7a § 1 k.p.a., poprzez dopuszczenie wodno - rolnego kierunku rekultywacji przedmiotowego gruntu, w sytuacji gdy nałożenie na skarżącego obowiązku rekultywacji gruntu w tymże kierunku w oczywisty sposób zmierza do pozbawienia skarżącego uprawnień wynikających z prawomocnej decyzji zezwalającej na budowę na rekultywowanym terenie zakładu utylizacji odpadów oraz komór składowisk dla tychże odpadków,

- art. 124 w zw. żart. 140 i art. 144 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w zaskarżonym postanowieniu do zarzutów zawartych w zażaleniu;

2) naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 4 pkt 18) w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 4) w zw. z pkt 3) oraz art. 22 ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że określony w projekcie decyzji rekultywacyjnej przemysłowy kierunek rekultywacji jest niezgodny ze wskazanym w miejscowym planie kierunkiem rekultywacji, co z kolei oznacza, iż organ opiniujący w/w projekt decyzji rekultywacyjnej miał podstawy do wydania negatywnej opinii w sprawie.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca spółka wniosła o:

1) uwzględnienie skargi, uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 marca 2020 r. znak [...], utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Oświęcim z dnia 13 maja 2019 r., Nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Krakowie

2) zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 22 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 z późn. zm.), zgodnie z którym decyzje w sprawach rekultywacji i zagospodarowania określają: 1) stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów, ustalony na podstawie opinii, o których mowa w art. 28 ust. 5; 2) osobę obowiązaną do rekultywacji gruntów; 3) kierunek i termin wykonania rekultywacji gruntów; 4) uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną.(ust. 1) W sprawach, o których mowa w ust. 1, decyzje wydaje starosta, po zasięgnięciu opinii: 1) dyrektora właściwego terenowo okręgowego urzędu górniczego - w odniesieniu do działalności górniczej; 2) dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych lub dyrektora parku narodowego - w odniesieniu do gruntów o projektowanym leśnym kierunku rekultywacji; 3) wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy organy w sposób zgodny z prawem negatywnie zaopiniowały przemysłowy kierunek rekultywacji gruntów skarżącej w granicach działki [...], wskazując jednocześnie że winien być to zgodny z planem miejscowym dla tego terenu kierunek wodno – rolny.

W pierwszej kolejności zatem należy wskazać, że w art. 4 pkt 18 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zdefiniowano pojęcie rekultywacji, przez które rozumie się nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg.

Definicja ta wskazuje kierunek, do którego należy zmierzać, nie określając działań do tych celów prowadzących, ustawa nie wskazuje też kryteriów, którymi winny kierować się organy administracji przy ustalaniu kierunków rekultywacji. W takiej sytuacji organ ferując rozstrzygnięcie w powyższym zakresie winien wziąć pod uwagę całokształt okoliczności sprawy i po rozważeniu interesów stron postępowania zdecydować o kierunku rekultywacji. Decyzja w tym zakresie ma uznaniowy charakter, zatem wymaga od organu administracji wszechstronnego rozważenia wszystkich występujących w sprawie okoliczności. Podobnie rzecz się ma z opiniami organów opiniujących, dotyczącymi projektu decyzji w tym zakresie.

Dokonując kontroli postępowania przeprowadzonego w niniejszej sprawie, a także oceniając przyjęte przez organy kryteria i przesłanki, które zdecydowały o negatywnej opinii o przemysłowym kierunku rekultywacji gruntów skarżącej, Sąd uznał, że rozstrzygnięcie w tej sprawie zostało podjęte bez rozważenia wszystkich okoliczności sprawy.

Organy obu instancji negatywnie opiniując przemysłowy kierunek rekultywacji kierowały się:

– treścią pkt. 1.5 lit. k decyzji Starosty Oświęcimskiego z dnia 16 stycznia 2009 r., Nr [...] udzielającej skarżącej koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego, zgodnie z którym "Kierunek rekultywacji gruntów po zakończeniu eksploatacji powinien być zgodny z przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego"

- treścią pkt. 4 decyzji Starosty Oświęcimskiego z dnia 23 marca 2018 r. cofającą spółce Firma A koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego - piaski i żwiry), zgodnie z którym: "Zobowiązać (Firma A przyp. własny) do przeprowadzenia rekultywacji obszaru i terenu górniczego "INKO" w terminie 5 lat od dnia wydania decyzji, zgodnie z kierunkiem wskazanym w przepisach prawa miejscowego, określających zagospodarowanie przestrzenne analizowanego obszaru, z uwzględnieniem wymogów określonych w przepisach ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych."

- treścią § 36 pkt. 1 ppkt. 2 obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr X/138/11 Rady Miasta Oświęcim z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całego obszaru miasta Oświęcimia w granicach administracyjnych z wyłączeniem obszaru w rejonie ulic Zatorskiej, Zaborskiej, Batorego i Królowej Jadwigi a także obszarów, dla których znajdują się w opracowaniu oraz obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (dalej zwany planem).

§ 36 przywołanego planu dotyczy obszaru oznaczonego symbolem 5C 1ITO, w którym leży działka [...]. Podstawowe przeznaczenie tego terenu to "tereny infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami". Dla tego obszaru wyznaczono również przeznaczenie dopuszczalne: 1)drogi wewnętrzne, place manewrowe, 2) eksploatacja kopalin zgodnie z koncesją oraz wodno - rolny kierunek rekultywacji gruntów, 3) zieleń urządzona ozdobna oraz izolacyjna; jak również przeznaczenia zabronione: 1)obiekty i urządzenia nie związane z gospodarką odpadami oraz eksploatacją kopalin, 2) realizacja funkcji mieszkaniowej.

Przy tak ustalonym przeznaczeniu planistycznym obszaru przeznaczonego do rekultywacji, Kolegium wskazało, że: "zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazują jednoznacznie, że w terenie oznaczonym 5C 1ITO dopuszcza się wodno-rolny kierunek rekultywacji gruntów."

Jednocześnie żaden z organów ani jednym słowem nie odniósł się do przeznaczenia podstawowego spornej nieruchomości, określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tj. przeznaczenia na tereny infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami, tak jakby treść planu dotyczyła tylko i wyłącznie przeznaczenia dopuszczalnego. W szczególności żaden z organów nie uzasadnił, dlaczego pierwszeństwo daje przeznaczeniu dopuszczalnemu. Nie dokonano też, nawet pobieżnej, interpretacji przepisów planu miejscowego, który jak każdy akt prawa powszechnie obowiązującego podlega wykładni. Tymczasem zgodnie z § 3 pkt. 5 planu, przeznaczenie dopuszczalne zdefiniowane zostało jako ustalony w planie sposób użytkowania terenu lub jego części, który uzupełnia przeznaczenie podstawowe, albo może z nim współistnieć na warunkach określonych w planie.

Nadto w zaskarżonym postanowieniu, choć przywołano zapisy decyzji koncesyjnej z 2009 r., to jednak nie dokonano jej interpretacji w kontekście zapisów planu, podczas gdy decyzja ta wskazuje, że kierunek rekultywacji gruntów po zakończeniu eksploatacji powinien być "zgodny z przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego", bez szczegółowego wskazania czy chodzi o przeznaczenie dopuszczalne czy podstawowe. Podobnie decyzja z 2018 r. cofająca koncesję wskazuje na kierunek wskazany w przepisach prawa miejscowego, określający zagospodarowanie przestrzenne analizowanego obszaru. Rozważań tych zabrało w postanowieniach organów obu instancji.

Żaden z organów nie wziął też pod uwagę tego, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów (k. 39) sporna działka ma przeznaczenie Ba - tereny przemysłowe.

Nadto organ II Instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniósł się w żaden sposób do wskazywanej przez skarżącą w odwołaniu okoliczności dotyczących posiadanej przez nią decyzji o pozwoleniu na budowę zakładu utylizacji odpadów przemysłowych z recyklingiem - między innymi obejmującego działkę nr [...].

Wszystko to narusza przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 Kpa w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zatem ponownie prowadząc postępowanie organy będą obowiązane wziąć pod uwagę wszystko co wyżej wskazano, w szczególności zaś wyjaśnić i uzasadnić w jaki sposób w ich opinii, wodno – rolne przeznaczenie tej nieruchomości, do czego zmierzać ma wszak rekultywacja, będzie na terenie przemysłowym współistnieć z zakładem utylizacji odpadów przemysłowych z recyklingiem oraz w jaki sposób ten kierunek rekultywacji uzupełni przeznaczenie podstawowe tj. tereny infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami, określone w planie miejscowym; a także jaki zdaniem organów będzie wzajemny wpływ ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i oczekiwany rolno – wodny kierunek rekultywacji. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie też pod uwagę, że rekultywacja, zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych to także nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych, a nie tylko przyrodniczych.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Postanowienie organu I instancji uchylone zostało na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 100 zł składa się kwota uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu.