Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1511/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-02-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107, 108, 116 par. 1 i 2; 68
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojew-dzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mr-z (sprawozdawca) Sędzia WSA - Andrzej Cisek Asesor WSA - Marta Semiczek Protokolant: Agnieszka Mazurek Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2005 r. sprawy ze skargi: A. B. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: orzeczenia odpowiedzialności A. B. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe A spółka z o.o. z/s w P. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1997 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. B. jest decyzja Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w sprawie orzeczenia odpowiedzialności A. B. jako osoby trzeciej tj. członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. A w P. ul. K. [...] z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1997 r. w kwocie [...], odsetek za zwłokę od powyższej zaległości w kwocie [...] oraz kosztów egzekucyjnych w wysokości [...].

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1997 r. Spółka wykazała podatek podlegający wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości [...], którego nie uregulowała.. Decyzją z dnia [...] nr [...] Urząd Skarbowy w L. określił zaległość podatkową w wysokości wykazanej w deklaracji. Wobec bezskuteczności prowadzonej wobec Spółki z o.o. A egzekucji administracyjnej, Urząd wszczął postępowanie podatkowe w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności A.B., który w okresie powstania przedmiotowego zobowiązania był jedynym członkiem zarządu spółki. Na podstawie art. 116 oraz art. 107 i art.108 Ordynacji podatkowej orzeczono o jego odpowiedzialności podatkowej - jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe w/w spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1997 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

W odwołaniu Pełnomocnik A. B. twierdził, że zarząd Spółki A zgłosił we właściwym czasie ( tj. w grudniu 1997 r.) wniosek o ogłoszenie upadłości. Zarzucił też wadliwe ustalenie sytuacji majątkowej spółki oraz nie uwzględnienie przez Urząd, że A.B. wskazał wierzytelność wobec E.P., z której możliwe było zaspokojenie zaległości spółki wobec fiskusa. Podnosił też, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej tj. po upływie 3 lat licząc od końca roku podatkowego w którym powstał obowiązek podatkowy co oznacza, że nastąpiło przedawnienie prawa do wydania zaskarżonej decyzji. Kwestionował orzeczenie odpowiedzialności na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż w jego ocenie w sprawie winny być stosowane przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i ustosunkował się do zarzutów odwołania. Zasadność rozstrzygnięcia uzasadnił ustalonym w sprawie stanem faktycznym, do którego odniósł właściwe przepisy prawa materialnego:

1. Będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji zaległość podatkowa powstała w terminie płatności podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1997 r. tj. w dniu [...], stąd do orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe mają zastosowanie przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa,

obowiązujące od dnia [...], a nie przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych;

2. Zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. powstała [...]tj. w okresie, gdy jedynym członkiem zarządu spółki z o.o. A był A.B., który funkcję Dyrektora Zarządu pełnił do końca stycznia 1998 r., kiedy to uchwałą Zgromadzenia Wspólników nr [...] z dnia [...] -został odwołany ze stanowiska.

3. Odnosząc się do zarzutu wadliwej oceny sytuacji majątkowej Spółki i złożenia we właściwym terminie wniosku o ogłoszenie upadłości - jako przesłanki istotnej dla uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności, organ odwoławczy powołał się na poczynione w tym zakresie ustalenia. Wynika z nich, że A. B., działając jako Dyrektor Zarządu zgłosił w dniu [...] wniosek o ogłoszenie upadłości Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A Sąd Rejonowy w L. Wydział V Gospodarczy postanowieniem z dnia [...] oddalił jednak wniosek, z uwagi na brak środków koniecznych do prowadzenia upadłości. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że Spółka nie posiada nieruchomości, majątek ruchomy to rzeczy stare, uszkodzone, przeterminowane, co do których istniałyby poważne trudności ze znalezieniem rynkowego nabywcy. Spółka posiada należności (w kwocie: [...] od E. P. oraz [...] od B s.c.), które praktycznie są nieściągalne. Spółka natomiast jest dłużnikiem Skarbu Państwa (ZUS, Urząd Skarbowy) na ogólną kwotę [...] oraz wobec swoich kontrahentów w kwocie ok. [...] (bez odsetek) i nie zaspokaja wierzycieli od lipca 1997 roku. Na skutek braku ofert nie prowadzi działalności produkcyjnej ani usługowej. W kasie spółki i na koncie bankowym nie ma żadnych środków pieniężnych. Ponadto Sąd stwierdził, że dłużnik w sposób trwały zaprzestał płacenia długów, a majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów. Istnieją zatem podstawy do ogłoszenia upadłości, jednak z uwagi na fakt, iż majątek - praktycznie niezbywalny nie zapewni zaspokojenia kosztów postępowania upadłościowego, na podstawie art. 13 § 1 Prawa upadłościowego oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości. Natomiast ze złożonego w Urzędzie Skarbowym w L. bilansu sporządzonego przez PW A na dzień [...]. wynika, że Spółka zakończyła 1996 r. stratą w wysokości ponad 188 tysięcy złotych. A. B. sygnalizował Zgromadzeniu Wspólników trudną sytuację Spółki już w kwietniu 1997 r., jednak dopiero w dniu [...] zgłosił do Sądu wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Z ustaleń tych wynika, że majątek Spółki nie wystarczał na zaspokojenie długów już na dzień [...] a zatem według organów - zgłoszenie upadłości winno być dokonane co najmniej na dzień sporządzenia bilansu za rok 1996 rok. Ponadto ustalono, że Spółka zalega też z zapłatą składek na ubezpieczenie społeczne w kwocie ponad [...], a strata za 1997 rok wyniosła ponad [...]. Wzrosły też w 1997 r. nieuregulowane zobowiązania z tytułu podatków, ceł i ubezpieczeń społecznych, które na dzień [...] wyniosły ponad [...] Nastąpiło zatem znaczne pogorszenie sytuacji finansowej Spółki.

W oparciu o te ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że A. B. nie udowodnił, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości, gdyż dla celów uwolnienia się z odpowiedzialności, nie wystarczy złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, lecz wniosek ten zgodnie z art. 5 § 2 Prawa upadłościowego powinien być zgłoszony w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów. A. B. nie wykazał też, aby wszczęto postępowanie układowe albo że nie ponosi on winy za to zaniechanie.

4. Odnosząc się do kolejnej z przesłanek eskulpujących od odpowiedzialności, tj. wskazania mienia z którego egzekucja jest możliwa, organ odwoławczy stwierdził, że i ta przesłanka nie została spełniona. Na podstawie przedłożonych Urzędowi faktur za usługi, organ egzekucyjny wszczął niezwłocznie egzekucję wierzytelności należnych Spółce od E. P., jednak egzekucja ta okazała się bezskuteczna, bowiem majątek dłużniczki został wcześniej zajęty z tytułu jej własnych zaległości. Wobec tego nie było możliwe zaspokojenie przedmiotowych zaległości podatkowych ze wskazanej wierzytelności, a tym samym nie można było uznać, iż A. B. wskazał mienie, z którego egzekucja jest możliwa.

5. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku możliwości dochodzenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1997 roku, które zdaniem pełnomocnika i strony uległo przedawnieniu organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko to nie jest słuszne. Zgodnie z art. 70 § l ustawy - Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1997 roku upłynął z dniem [...] (ustawowy termin płatności: 25 dzień miesiąca przypadał nadzień ustawowo wolny od pracy - niedzielę, w związku z czym ostatnim dniem terminu był następny dzień po dniu wolnym od pracy - art. 161 § 4 Ordynacji podatkowej). Wobec nieuregulowania przez spółkę zadeklarowanego podatku, zaległość w podatku od towarów i usług powstała w dniu [...]. Zatem pięcioletni okres przedawnienia upływa z dniem [...]. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że przepis ąrt. 118 § l ustawy - Ordynacja podatkowa wskazuje wprost, że nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa upłynęło 5 lat.

Powołany w odwołaniu przepis art. 68 ustawy - Ordynacja podatkowa, dotyczący trzyletniego okresu przedawnienia odnosi się natomiast do zobowiązań podatkowych tzw. konstytutywnych (o których mowa w art. 21 § 1 pkt 2 OP), tj. powstałych z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Przedmiotem spornego postępowania jest natomiast orzeczenie odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług - czyli za zobowiązania powstające z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 tej ustawy).

Natomiast odnośnie podnoszonych przez stronę wyjaśnień oraz argumentacji, dotyczącej sytuacji rodzinnej zarówno zdrowotnej jak i finansowej organ stwierdził, że nie ma ona wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, gdyż obowiązujące przepisy prawa nie przewidują w takich przypadkach możliwości odstąpienia od orzeczenia odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania podatkowe spółki.

Izba Skarbowa uznała, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w przepisie art. 116 Ordynacji podatkowej, mających wpływ na uwolnienie członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki A, stąd utrzymała w mocy wydaną wcześniej decyzję organu I instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podtrzymał zarzuty i argumentację przedstawioną w odwołaniu wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Akcentował w szczególności naruszenie art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez swobodną jego interpretację polegającą na przyjęciu, że A. B. jako członek zarządu spółki A ponosi winę za niezgłoszenie we właściwym czasie upadłości lub postępowania układowego oraz, że nie wskazał mienia z którego możliwa była egzekucja zaległości Spółki. Powtórzył też zarzut dotyczący naruszenia art. 68 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego w decyzji doręczonej po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. odpowiadając na skargę, dokonała powtórnej analizy zarówno przesłanek pozytywnych jak i negatywnych i stwierdziła, że oceniając całość zebranego materiału dowodowego na podstawie przepisów art. l16 ustawy Ordynacja podatkowa oraz przepisów Prawa upadłościowego i układowego należało uznać, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające orzeczenie odpowiedzialności A. B. jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. A z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 1997 roku. Powtórzyła też argumenty, którymi już w postępowaniu odwoławczym zwalczała zarzut naruszenia art.68 Ordynacji podatkowej. Podkreśliła, że termin w którym przedawnia się prawo do wydania decyzji orzekającej odpowiedzialność osoby trzeciej określony został w art. 118 § 1 a nie jak twierdzi Skarżąca w art. 68 Ordynacji podatkowej. Podtrzymując argumentację z wydanej przez siebie decyzji - Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpatrzeniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższa skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we W. w dniu [...]. zatem powołany wyżej przepis uzasadnia jej rozpatrzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi uznał, że skarga, nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej - obejmującą orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i procesowym. Sąd rozpatrując według powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję, ważył formułowane wobec niej zarzuty, których istota sprowadza się do naruszenia prawa materialnego.

Regulacje prawa podatkowego przewidują, iż za zobowiązania podatkowe podatnika mogą ponosić odpowiedzialność także osoby trzecie. Jest to odstępstwo od zasady odpowiedzialności za własne zobowiązania, i jako takie jest szczegółowo określone tak co do katalogu podmiotów mogących ponosić taką odpowiedzialność oraz przesłanek i zasad tej odpowiedzialności. Kryteria orzeczenia odpowiedzialności wobec osoby trzeciej określone wcześniej w ustawie z dnia 19.12.1980 r. o zobowiązaniach podatkowych jak i obecnie w Ordynacji podatkowej nie pozwalają na jakąkolwiek dowolność organów w tym zakresie.

Na wstępie należy rozstrzygnąć spór co do podstawy prawnej właściwej przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że ponieważ orzeczenie odpowiedzialności dotyczy zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. a zaległość ta powstała w styczniu 1998r. - to ocena sytuacji prawnej Skarżącego winna być dokonana z uwzględnieniem regulacji obowiązującej w chwili powstania zaległości, tj. według obowiązujących od dnia 1.01.1998 r. przepisów ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). ze szczególnym uwzględnieniem jej art. 116, art. 107 i 108 oraz art. 118.

Wobec zgłaszanego przez Stronę zarzutu naruszenia art. 68 Ordynacji podatkowej, przez orzekanie w warunkach przedawnienia, należy jednoznacznie stwierdzić, że przepis ten nie ma zastosowania w przypadku orzekania o odpowiedzialności osób trzecich. Do odpowiedzialności osób trzecich stosuje się wprawdzie - podobnie jak w przypadku zobowiązań podatkowych obciążających pierwotnych wierzycieli podatkowych - instytucję przedawnienia prawa do wymiaru i przedawnienia zobowiązań podatkowych, jednak w stosunku do tej szczególnej kategorii osób (osób trzecich), które odpowiadają za cudze, a nie własne zobowiązania podatkowe, ustawodawca ordynacyjny określił odrębnie i kompleksowo w rozdziale 15 ustawy (art. 107 - art. 119) - zarówno zasady tej odpowiedzialności, jak i terminy przedawnienia. I tak w art. 118 Ordynacji zawarta jest istotna dla spornej kwestii - regulacja odnosząca się do przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej (§1) z której wynika, że decyzja taka może być wydana w ciągu 5 lat od końca roku podatkowego w którym powstała (źródłowa) zaległość podatkowa co do której orzekana jest (obecnie) odpowiedzialność osoby trzeciej. Zaś przedawnienie zobowiązania (osoby trzeciej) - wynikającego z decyzji o odpowiedzialności następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona osobie trzeciej decyzja o jej odpowiedzialności za cudze zobowiązania (§ 2). Jak z powyższego wynika, organy były uprawnione wydać decyzję o odpowiedzialności Pana A. B. za zobowiązania spółki A do [...], stąd zarzut skargi w tej kwestii uznać należało za bezzasadny.

Istota sporu będącego przedmiotem skargi, koncentruje się na zarzutach naruszenia prawa materialnego z art. 116 Ordynacji Podatkowej. Zgodnie z art. 116 § 1 ustawy - "za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa." Natomiast zgodnie z art. 116 § 2 " odpowiedzialność członków zarządu spółki określona w § 1 obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki".

Odpowiedzialność podatkowa osoby trzeciej (w tym członka zarządu) ukształtowana została jako solidarna z podatnikiem (art.107 OP). Cytowane wyżej przepisy jednoznacznie wskazują zakres podmiotowy i przesłanki odpowiedzialności. Dla orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy obowiązany jest wykazać jedynie okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, bowiem ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa już na członku zarządu, który chce się od niej uwolnić (patrz: wyrok NSA z 6.03.2003 r. sygn. akt SA/Bd 85/03 -publ. POP 2003/4/93).

Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich uzależniona jest od spełnienia określonych wymogów ogólnych wskazanych w przepisach art. 107 - 109 Ordynacji podatkowej, a krąg podmiotów, które ponoszą odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych wskazany jest w art. 110 - 117 i ma charakter zamknięty. W sprawie pozostaje poza sporem wysokość dochodzonego zobowiązania, którym objęto należność wynikającą ze złożonej przez Spółkę deklaracji VAT-7 za grudzień 1997 r. potwierdzoną wydaną na Spółką decyzją określającą wymiar podatku z [...]. oraz wyliczone na podstawie art. 107 § 2 pkt 2 - odsetki za zwłokę i na podstawie art. 107 § 2 pkt 4 - koszty postępowania egzekucyjnego.

Przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, kto odpowiada za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ustanawiając w tym zakresie regułę i wyjątki. Regułą jest solidarna odpowiedzialność członków zarządu (z uwzględnieniem § 2) za zobowiązania podatkowe spółki z o.o., jeżeli egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości (lub wszczęcie postępowania układowego), lub że nie ponosi on winy za zaniechanie w podjęciu tych działań, może też uwolnić się od odpowiedzialności gdy wskaże mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowej.

Organy podatkowe zarówno I jak i II instancji przekonywująco i wszechstronnie wyjaśniły wszystkie aspekty odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki z o.o. A. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że Skarżący pełnił funkcję Dyrektora Spółki i był jedynym członkiem jej zarządu do [...]. Złożona przez niego rezygnacja ze stanowiska została przyjęta uchwałą Zgromadzenia Wspólników Nr [...] z dnia [...] a fakt ten potwierdza dodatkowo: świadectwo pracy za okres zatrudnienia w Spółce i odpowiedź likwidatora Spółki z dnia [...] udzielona na zapytanie prowadzącego postępowanie Urzędu Skarbowego w L. (dowody w aktach sprawy). Jak z tego wynika, A. B. był członkiem zarządu spółki z o.o. A zarówno w czasie w którym powstało zobowiązanie, jak i w okresie gdy przekształciło się ono w zaległość podatkową. Spełnienie pierwszej z wymaganych przesłanek odpowiedzialności jest więc bezsporne.

Kolejna przesłanka, której wykazanie ciążyło na organach podatkowych dotyczy niekuteczności egzekucji z majątku Spółki. I tu materiał dowodowy potwierdza spełnienie wymaganej prawem przesłanki. Prowadzona w stosunku do Spółki egzekucja okazała się bezskuteczna, co potwierdza protokół organu egzekucyjnego z dnia [...] z którego wynika, że Spółka nie posiada żadnego majątku, nie prowadzi działalności gospodarczej i z dniem [...] została postawiona w stan likwidacji. Okoliczności te nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że organy podatkowe przed dochodzeniem odpowiedzialności od członka zarządu wykazały nieskuteczność egzekucji względem Spółki.

Natomiast jeśli chodzi o ocenę, czy wystąpiły przesłanki egzoneracyjne, na które powołuje się Skarżący, to oceniając całość zgromadzonego w sprawie materiału, nie można uznać, że wykazał on w sposób przekonywujący istnienia którejkolwiek z nich. Skarżący zarówno w odwołaniu jak i w skardze podnosił, że we właściwym terminie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki oraz, że wskazał majątek z którego możliwe było zaspokojenie ciążących na niej zobowiązań.

Należy podkreślić, że z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 116 § 1 Ordynacji, ciężar udowodnienia okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za cudze zobowiązania podatkowe członka zarządu spółki z o.o. ciąży na tym członku. Oczywiście takie brzmienie powołanego przepisu nie przekreśla stosowania w postępowaniu podatkowym odnoszącym się do kwestii odpowiedzialności podatkowej osób trzecich zasad ogólnych tego postępowania, a tym samym obowiązków organu wynikających z art. 122, art. 187 § 1 oraz art.191 Ordynacji. Jak wynika z materiału sprawy organy nie zlekceważyły swoich obowiązków w tym zakresie i oceniły z poszanowaniem zasad postępowania podnoszone przez A. B. okoliczności, istotne dla uwolnienia się przez niego jako osobę trzecią od odpowiedzialności za zobowiązania spółki.

Oceniając zarzuty Skargi, sprowadzające się do twierdzenia, że Skarżący we właściwym terminie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki oraz, że wskazał majątek z którego możliwe było zaspokojenie ciążących na niej zobowiązań, uznać należy, że zarzuty te nie są trafne. Rację mają organy twierdząc, że Pan A.B. nie wykazał w sposób przekonywujący żadnej z tych okoliczności. Nie jest trafny zarzut skargi, że złożenie wniosku o upadłość nastąpiło we właściwym terminie. Ewidentnym potwierdzeniem zbyt późnego złożenia wniosku jest postanowienie Sądu Rejonowego w L. Wydział V Gospodarczy z dnia [...] oddalające wniosek Zarządu o ogłoszenie upadłości. Z treści jego uzasadnienia wynika, że w tym czasie (tj. [...]) Spółka nie posiadała już nieruchomości ani żadnego majątku ruchomego który nadawałby się do spieniężenia. Spółka posiadała wprawdzie wierzytelności w kwocie około [...], były one jednak praktycznie nieściągalne a ponadto zobowiązania Spółki były wielokrotnie wyższe i wynosiły co najmniej [...]. Spółka nie zaspokajała swoich wierzycieli trwale - od lipca 1997 r. a wobec niektórych wierzycieli np. ZUS - zalegała z płatnościami aż od marca 1995 r. Z powodu braku ofert nie prowadziła też działalności gospodarczej a na jej kontach bankowych nie było żadnych środków pieniężnych. Sąd potwierdził istnienie przesłanek do ogłoszenia upadłości, jednak oddalił wniosek z uwagi na brak środków na pokrycie kosztów prowadzenia postępowania upadłościowego. Urząd Skarbowy dokonał też własnej analizy kondycji finansowej Spółki. Z porównania danych z bilansu za 1996 rok, który wykazał stratę w wysokości ponad [...] wynika, że oceniając kondycję finansową według kryteriów z art. 253 Kodeksu handlowego, podstawy ogłoszenia upadłości istniały już na koniec 1996 roku. Również za 1997r. Spółka poniosła stratę i nastąpiło znaczne pogorszenie jej sytuacji finansowej. Tak dokonana przez organy podatkowe analiza kondycji Spółki obala bez wątpienia twierdzenia Skarżącego o złożeniu wniosku o upadłość we właściwym czasie. Pan A. B. nie wykazał też, aby wszczęto postępowanie układowe albo, że nie wszczęcie takiego postępowania nastąpiło nie z jego winy. Okoliczności te, w ocenie Sądu zweryfikowane w sposób rzetelny i obiektywny - uzasadniały w pełni uznanie przez organy, że powoływanie się przez Skarżącego na zgłoszenie upadłości we właściwym terminie (jako przesłankę uwolnienia się od odpowiedzialności) jest całkowicie bezpodstawne.

Odnosząc się do ostatniej z przesłanek, która mogła uwolnić Pana A.B. od odpowiedzialności, tj. wskazanie mienia, z którego możliwa byłaby egzekucja zobowiązań Spółki, trzeba przyznać, że i w tym względzie ocena organów nie jest dowolna. Wskazana wierzytelność Spółki w kwocie około [...], należna od E. P. z trzech faktur za usługi budowlane z grudnia 1997 r. - jak wykazało niezwłocznie podjęte przez organy postępowanie egzekucyjne, nie umożliwiła skutecznego zaspokojenia jakiejkolwiek części zaległości, gdyż dłużniczka ta była niewypłacalna. Należy więc podzielić pogląd organów, że nie zostało wskazane mienie, z którego egzekucja byłaby możliwa i tym samym wyjątek przewidziany w przepisie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, uwalniający członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki - nie może mieć zastosowania.

Podsumowując, mimo powołanych przez Skarżącego odmiennych poglądów, w szczególności w kwestii przesłanek uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki z o.o. - orzekający w sprawie Sąd, poglądów tych nie podziela i stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego, brak więc podstaw do jej uchylenia.

Wobec braku przesłanek do uwzględnienia zarzutów Skarżącego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.