Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1484/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 103
journal: Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761
law: Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant st. inspektor sądowy Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. O. S. W. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 19/10 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję personalną D. O. S. W. w K. z dnia (...) listopada 2009 r. nr (...) w przedmiocie wyrównania dodatku za wysługę lat oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 19/10 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję personalną Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia (...) listopada 2009 r. nr (...) z przedmiocie wyrównania dodatku za wysługę lat uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Z uzasadnienia wyroku wynika następujący stan faktyczny sprawy:

Mł. chor. A. F. w dniu 25 stycznia 2008 r. wniósł o zaliczenie do stażu pracy w Służbie Więziennej okresu nadterminowej zasadniczej służby wojskowej od 9 kwietnia 1992 r. do 7 sierpnia 1995 r. Wniosek ten został przez niego podtrzymany w piśmie z dnia 17 września 2009 r.

Dyrektor Zakładu Karnego w T. decyzją personalną nr (...) z dnia (...) września 2009 r. zmieniającą za zgodą strony decyzję personalną nr (...) z dnia (...) lipca 1999 r. o mianowaniu A. F. funkcjonariuszem Służby Więziennej, w części dotyczącej zaliczenia na dzień przyjęcia do służby okresu podlegającego uwzględnieniu przy ustalaniu dodatku za wysługę lat, zaliczył na dzień przyjęcia A. F. do Służby Więziennej okres zasadniczej służby wojskowej od 25 października 1990 r. do 8 kwietnia 1992 r. w wymiarze jeden rok pięć miesięcy i czternaście dni oraz okres nadterminowej zasadniczej służby wojskowej od 9 kwietnia 1992 r. do 7 sierpnia 1995 r. w wymiarze trzy lata trzy miesiące dwadzieścia dziewięć dni - łącznie cztery lata dziewięć miesięcy i trzynaście dni. Funkcjonariusz nabył więc ww. decyzją z mocą ex tunc dodatek za wysługę lat w wysokości 5% uposażenia zasadniczego.

Decyzją personalną nr (...) z dnia (...) września 2009 r. Dyrektor Zakładu Karnego w T. przyznał A. F. z dniem 18 września 2009 r. dodatek za wysługę lat w kwocie 455,00 złotych miesięcznie z uwagi na osiągnięcie w służbie stażu w wymiarze 15 lat, po upływie którego jest on uprawniony do otrzymania dodatku za wysługę lat w wysokości 20% przyznanego wynagrodzenia zasadniczego.

W dniu 23 września 2009 r. A. F. złożył wniosek o wypłacenie zaległych należności z tytułu dodatku za wysługę lat powstałych w okresie od 2 lipca 1999 r. do 17 września 2009 r.

Decyzją z dnia (...) października 2009 r. nr (...) Dyrektor Zakładu Karnego w T. na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 art. 100 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 101 w związku z art. 103 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) przyznał A. F. wyrównanie dodatku za wysługę lat w wysokości 1.068,57 zł za okres od 24 września 2006 r. do dnia 23 września 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 103 ustawy o Służbie Więziennej roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W przypadku uposażenia funkcjonariusza Służby Więziennej zmiana uposażenia następuje z chwilą zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę, a dodatek za wysługę lat, jako dodatek o charakterze stałym, płatny jest miesięcznie z góry. Bieg przedawnienia przerywa każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej właściwym do rozpatrywania roszczeń podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia oraz uznanie roszczenia. W związku z tym, że skarżący wniosek o wypłacenie zaległych należności z tytułu dodatku za wysługę lat powstałych od 2 lipca 1999 r. do 17 września 2009 r. złożył w dniu 23 września 2009 r., zatem w tym dniu, zdaniem organu, został przerwany bieg terminu przedawnienia. Z tego powodu wypłata wnioskowanych świadczeń obejmuje okres trzech lat wstecz, licząc od dnia złożenia raportu z 23 lutego 2009 r., tj. okres od 24 września 2006 r. do 23 września 2009 r. Organ wskazał też, że dodatek za wysługę lat był wypłacany w zaniżonej wysokości w okresie od dnia 24 września 2006 r. do dnia 17 września 2008 r., jednak w okresie od 17 stycznia 2008 r. do 17 września 2009 r. dodatek naliczany z zaliczeniem nadterminowej służby wojskowej jak i bez zaliczenia pokrywał się i wynosił 15%. Natomiast od dnia 18 września 2009r. dodatek jest wypłacany w należnej wysokości 20%. W związku z powyższym wyrównanie dodatku za wysługę lat wyniosło za okres od 24 września 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. 203,70 zł, za okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2006 r. 819,00 zł, za okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do 16 stycznia 2008 r. 45,87 zł, łącznie 1.068,57 zł.

W odwołaniu od decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w T. A. F. podniósł, że dodatek za wysługę lat był mu wypłacany od lipca 1999 r. w zaniżonej wysokości. Mimo zmiany decyzji personalnej z dnia (...) lipca 1999 r. nr (...) organ pierwszej instancji wypłacił tylko należności za okres od 24 września 2006 r. do 16 stycznia 2008 r. Ponadto zarzucił, że organ nie wypowiedział się w sprawie odszkodowania, do którego strona ma prawo na podstawie art. 161 § 3 K.p.a. Zdaniem odwołującego się organ pierwszej instancji bezzasadnie również uznał, że brak jest podstaw do wypłaty odsetek od ww. należności.

Okręgowy Inspektor Służby Więziennej w K. decyzją nr (...) z dnia (...) listopada 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie przedawnienia roszczenia o wypłatę zaległego dodatku za wysługę lat powstałego przed dniem 24 września 2006 r., jak również nie znalazł podstaw do zastosowania art. 163 § 3 K.p.a. dotyczącego odszkodowania wyjaśniając, iż przepis ten odnosi się do kompetencji naczelnych organów administracji państwowej, zatem nie znajduje zastosowania w tej sprawie. Odnośnie odsetek za okres wypłaty zaległego dodatku za wysługę lat organ wskazał, iż przepisy ustawy o Służbie Więziennej nie przewidują wypłaty odsetek od zaległego uposażenia.

Na decyzję Okręgowego Inspektora Służby Więziennej w K. A. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił błędne przyjęcie daty wymagalności roszczenia wskazując, że Dyrektor Zakładu Karnego w T. przyznając decyzją personalną z dnia (...) września 2009 r. dodatek za wysługę lat w kwocie 455,00 zł miesięcznie pominął kwestię wypłaty zaległych należności z tego tytułu, dlatego skarżący był zmuszony zainicjować postępowanie w tym zakresie wnioskiem z dnia 23 września 2009 r. Organy pominęły fakt złożenia przez skarżącego w dniu 25 stycznia 2008 r. wniosku o zaliczenie nadterminowej zasadniczej służby wojskowej do stażu pracy w służbie więziennej. To ten wniosek przerwał bieg przedawnienia dochodzonego roszczenia, zgodnie z art. 103 ust 3 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej. Zdaniem skarżącego, stanowisko organu, że od zaległej należności z tytułu dodatku za wysługę lat nie należą się odsetki, pozostaje w sprzeczności z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., II PZP 1/05. Skarżący podniósł także sprawę wypłaty odszkodowania na podstawie art. 163 § 2 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Służby Więziennej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ wskazał, iż wniosek z dnia 25 stycznia 2008 r. obejmował jedynie żądanie zaliczenia okresu nadterminowej służby wojskowej do okresu wysługi, a nie żądanie wypłaty zaległego dodatku za wysługę lat. W tym zakresie skarżący zgłosił żądanie dopiero we wniosku z dnia 23 września 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z art. 96 ust. 1 i 2 oraz art. 97 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusz otrzymuje z tytułu służby uposażenie składające się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia oraz inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszowi przysługuje m. in. dodatek za wysługę lat w wysokości zależnej od okresu służby więziennej (art. 100 ust. 1 pkt 1 i ust. 2). Do okresu służby zaliczeniu podlega okres zasadniczej służby wojskowej, w tym nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, a także okresy zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych w pełnym wymiarze czasu pracy. Zmiana uposażenia, w tym wysokości dodatku za wysługę lat, zgodnie z art. 102 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. Roszczenie przysługujące funkcjonariuszowi z tego tytułu, zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej ulega przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Bieg terminu przedawnienia roszczenia przerywa każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia, a także uznanie roszczenia.

Sąd stwierdził, że skarżącemu dopiero decyzją z dnia (...) września 2009 r. zaliczono do okresu służby podlegającego uwzględnieniu przy ustalaniu dodatku za wysługę lat, okres nadterminowej zasadniczej służby wojskowej od 9 kwietnia 1992 r. do 7 sierpnia 1995 r. Kwestia możliwości zaliczenia nadterminowej zasadniczej służby wojskowej była przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Rozbieżności te (na korzyść poglądu o zaliczeniu okresu nadterminowej zasadniczej służby wojskowej) jednoznacznie rozstrzygnął dopiero wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt I OSK 283/06. Nie zmienia to faktu, że roszczenie o wypłatę dodatku było wymagalne każdorazowo wraz z uposażeniem zasadniczym. Dodatek za wysługę lat płatny jest miesięcznie z góry od momentu spełnienia przesłanek do jego wypłaty wymienionych w art. 100 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, co jest jednoznaczne z jego wymagalnością.

W decyzji z dnia (...) października 2009 r. o ustaleniu wysokości zaległej należności z tytułu dodatku za wysługę lat jako datę przerwania biegu przedawnienia przyjęto dzień złożenia przez skarżącego wniosku o wypłatę zaległej należności, tj. dzień 23 września 2009 r. W ocenie Sądu natomiast, czynnością podjętą przez skarżącego bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia było złożenie w dniu 21 lutego 2008 r. (data podana mylnie – prawidłowo powinno być "25 stycznia 2008 r.") wniosku o zaliczenie do wysługi lat nadterminowej zasadniczej służby wojskowej. Organy orzekające w sprawie, pomimo prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego, dokonały jego niewłaściwej subsumcji pod art. 103 ust. 3 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej, co stanowi naruszenie prawa materialnego. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien uwzględnić fakt, iż wystąpienie z tym wnioskiem stanowiło przerwanie biegu przedawnienia roszczenia skarżącego i według tego ponownie ustalić wysokość kwoty należnej skarżącemu z tytułu zaległego dodatku za wysługę lat.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną.

Zaskarżając wyrok w całości, w skardze kasacyjnej zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 103 ustawy o Służbie Więziennej przez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że bieg trzyletniego okresu przedawnienia, o którym mowa w tym przepisie, należy liczyć od dnia 21 lutego 2008 r.;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), dalej "P.u.s.a.", przez błędne ustalenie w stanie faktycznym, że czynnością bezpośrednio zmierzającą do realizacji roszczenia A. F. był wniosek z daty 25 stycznia 2008 r.

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik organu zauważył, że istotą sporu między stronami w sprawie jest stwierdzenie, z jakim momentem powstało roszczenie skarżącego o wypłatę wynagrodzenia w wysokości wynikającej z prawidłowego zaliczenia do wysługi lat nadterminowej służby wojskowej oraz czy i w którym momencie doszło do przerwania biegu przedawnienia tego roszczenia.

Wskazując na treść art. 103 ustawy o Służbie Więziennej pełnomocnik podkreślił, że skarżący wniosek o wypłatę zaległych należności z tytułu dodatku za wysługę lat powstałych od 2 lipca 1999 r. do 17 września 2009 r. złożył w dniu 23 września 2009 r., zatem w tym dniu, stosownie do powołanego przepisu, został przerwany bieg terminu przedawnienia. Z tego powodu wypłata wnioskowanych świadczeń winna obejmować okres trzech lat wstecz, licząc od dnia złożenia raportu z 23 lutego 2009 r., tj. okres od 24 września 2006 r. do 23 września 2009 r., zaś za okres wcześniejszy roszczenie o wypłatę tego dodatku uległo przedawnieniu. Organ zaznaczył, że to wskutek kilkuletniej bezczynności skarżącego funkcjonariusza doszło do przedawnienia, zaś jednostkom sektora finansów publicznych nie wolno wypłacać należności przedawnionych, gdyż stanowiłoby to naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji pełnomocnik organu argumentował, że w niniejszej sprawie koniecznym było wyodrębnienie dwóch płaszczyzn roszczeń skarżącego: pierwszą - związaną z koniecznością zaliczenia nadterminowej zasadniczej służby wojskowej do stażu i wydania w tym zakresie decyzji potwierdzającej takie zaliczenie oraz drugą - odnoszącą się do ewentualnych roszczeń o charakterze majątkowym związanych bezpośrednio z kwestią przerwania biegu ich przedawnienia. Wynika stąd, że nie można bezpośrednio wiązać dwóch elementów, tj. żądania wydania decyzji o zaliczeniu i żądania wypłaty określonej sumy pieniężnej. Przemawia za tym przepis dotyczący przedawnienia roszczeń majątkowych ustalający trzyletni okres, w którym strona może ich dochodzić. Termin ten należy bezsprzecznie liczyć od momentu, kiedy strona wystąpiła konkretnie z roszczeniem zapłaty, a nie jakimkolwiek roszczeniem. Nie można też uznać, iż żądanie zaliczenia okresu nadterminowej służby wojskowej wyczerpuje przesłanki żądania zapłaty, a wydanie decyzji o zaliczeniu stanowi uznanie roszczenia o zapłatę. Wydanie decyzji uwzględniającej roszczenie o wliczenie okresu nadterminowej zasadniczej służby wojskowej spowodowało jedynie ustalenie, że powyższy okres został doliczony. Wobec powstania nowego stanu faktycznego i braku wypłaty przez organ należności wynikłych z tego zaliczenia, skarżący mógł skutecznie wystąpić o ich wypłatę. Tak więc, termin przedawnienia roszczenia należy liczyć dopiero od momentu, kiedy wystąpił z takim roszczeniem. Zasadny jest zatem zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art.103 ustawy o Służbie Więziennej przez niewłaściwe zastosowanie w zakresie, w jakim Sąd przyjął początek biegu przedawniania oraz zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. przez błędne ustalenie, że czynnością bezpośrednio zmierzającą do realizacji roszczenia był wniosek z daty 25 stycznia 2008 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Należy podkreślić, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza że rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej; z urzędu może wziąć pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki określa art. 183 § 2, a które w sprawie niniejszej nie zachodzą. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga powołania w skardze kasacyjnej przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd pierwszej instancji; w przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) - określenia, jaką postać miało to naruszenie, natomiast w przypadku podniesienia zarzutu uchybienia przepisom postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) - wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając w pierwszej kolejności zarzut zgłoszony w ramach podstawy kasacyjnej odnoszącej się do naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza przede wszystkim, że jego treść nie jest jasna, przy jednoczesnym braku wyjaśnień w tym zakresie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wyjaśnia bowiem, w jakim związku pozostaje zarzut sformułowany jako "błędne ustalenie w stanie faktycznym, że czynnością bezpośrednio zmierzającą do realizacji roszczenia A. F. był wniosek z daty 25 stycznia 2008 r." z treścią art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. Przepisy te zawierają normy o charakterze kompetencyjnym, w których określono zadania sądów administracyjnych i sposób ich wykonywania. Normy te nie mogły być naruszone przez Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekając w sprawie ze skargi A. F. działał zgodnie z wyznaczoną ustawowo kompetencją, a kontrolę zaskarżonej decyzji przeprowadził w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zakwestionowanie prawidłowości postępowania sądu administracyjnego w toku przeprowadzonej przez ten sąd kontroli decyzji administracyjnej jest możliwe poprzez wskazanie na naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (P.p.s.a.) z jednoczesnym wykazaniem, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. należało w tej sytuacji uznać za chybiony.

Niezasadny jest także zarzut odnoszący się do naruszenia prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji prawidłowo bowiem zinterpretował i właściwie ocenił sposób zastosowania art. 103 ust. 1 i 3 ustawy o Służbie Więziennej na tle sprawy roszczenia A. F. o wypłatę zaległych należności z tytułu dodatku za wysługę lat.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwrócił uwagę, że zawarte w art. 103 powołanej ustawy uregulowania w przedmiocie przedawnienia roszczeń z tytułu uposażenia funkcjonariuszy Służby Więziennej trzeba odczytywać z uwzględnieniem przyjętych przez ustawodawcę zasad odnoszących się do istoty i charakteru prawa do uposażenia oraz sposobu ustalania przysługujących funkcjonariuszowi świadczeń z tytułu pełnionej służby. Ustawa formułuje je następująco:

- prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe (art. 96 ust. 2);

- uposażenie zasadnicze i dodatki o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry (art. 101 ust. 1);

- zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę(art. 102 ust. 1).

W tym kontekście nabierają właściwego znaczenia okoliczności stanowiące istotę sporu pomiędzy zgłaszającym roszczenie o wypłatę zaległych świadczeń funkcjonariuszem a organem Służby Więziennej, a mianowicie moment wymagalności świadczenia (dodatku za wysługę lat), od którego biegnie termin przedawnienia roszczenia oraz czynność, która przerwała bieg przedawnienia.

Mając na względzie przytoczone zasady kształtujące uprawnienie funkcjonariusza do uposażenia należy się zgodzić z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, że roszczenie A. F. o wypłatę uposażenia, w tym dodatku za wysługę lat w przysługującej mu wysokości, było wymagalne z początkiem każdego kolejnego miesiąca pełnionej przez niego służby. Dotyczy to również okresu poprzedzającego ustalenie na nowo dodatku za wysługę lat, tj. z zaliczeniem do stażu służby więziennej czasu pełnienia zasadniczej nadterminowej służby wojskowej.

Skutkiem przedawnienia przewidzianego w art. 103 ust. 1 ustawy jest jednak to, że po upływie 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, roszczenia z tytułu uposażenia nie można dochodzić przed właściwym organem. Daje to prawo uchylenia się przez organ Służby Więziennej od świadczenia za przedawnione okresy płatności, z tym że organ może się zrzec przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami (art. 103 ust. 2).

Jak wynika z treści art. 103 ust. 3 ustawy bieg terminu przedawnienia roszczenia przerywa każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia, a także uznanie roszczenia. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo przyjął, że czynnością, która przerwała bieg przedawnienia roszczenia A. F. o wypłacenie dodatku za wysługę lat w należnej wysokości było zwrócenie się przez niego pismem z dnia 25 stycznia 2008 r. (Sąd pierwszej instancji, a za nim autor skargi kasacyjnej niekiedy błędnie podają datę "21 lutego 2008 r.") o zaliczenie do stażu służby więziennej, w celu ustalenia dodatku za wysługę lat, okresu zasadniczej nadterminowej służby wojskowej. Nie można mieć wątpliwości, że była to czynność zmierzająca nie tylko do dochodzenia, ale bezpośrednio do ustalenia żądanego świadczenia.

Nie ma zatem racji wnoszący skargę kasacyjną organ, że bieg przedawnienia przerwał dopiero wniosek funkcjonariusza z dnia 23 września 2009 r. o wypłacenie zaległych należności. W szczególności nie może za tym przemawiać teza o odrębności dwóch kategorii prawnych ("wyodrębnienie dwóch płaszczyzn roszczeń skarżącego") - ustalenia prawa do uposażenia oraz realizacji tego prawa. Ustawa o Służbie Więziennej nie daje bowiem podstaw do wydawania odrębnych rozstrzygnięć w przedmiocie ustalenia prawa do uposażenia bądź dodatków do uposażenia oraz w przedmiocie wypłaty tych świadczeń.

W świetle powyższego skarga kasacyjna nie mogła skutecznie podważyć wyroku Sądu pierwszej instancji, a zatem podlegała oddaleniu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.