Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 30/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty świadczeń socjalnych w postaci dopłaty do wypoczynku za lata 2007-2014 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 marca 2016r. K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na niezałatwieniu, zgodnie z wymogami przepisów prawa powszechnie obowiązującego, jego wniosków o przyznanie należności finansowych przysługujących skarżącemu w związku z wypoczynkiem za lata 2007-2014.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, skarga nie została poprzedzona zażaleniem do organu wyższego stopnia, a wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015r. WSA w Krakowie oddalił skargę na bezczynność KWP w przedmiocie wypłaty świadczeń socjalnych. W przypadku nie uwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

W piśmie z dnia 14 kwietnia 2016r. skarżący podniósł, że skarga nie podlega odrzuceniu z uwagi na niewyczerpanie drogi zażaleniowej, gdyż w sprawie zostało wniesione wezwanie do organu do dopełnienia ciążących na nim z mocy przepisów prawa obowiązków w zakresie wniesionych podań o świadczenia publicznoprawne. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem organu, że skarga podlega odrzuceniu z uwagi na pozostawanie sprawy w toku, gdyż strona może skarżyć bezczynność organu nie tylko w przypadku całkowitego milczenia organu, ale również w sytuacji, gdy organ co prawda podejmuje jakieś działania, czy też czynności, lecz są one opieszałe i nie prowadzą do załatwienia sprawy. Skarżący stwierdził, że w sprawach dotyczących załatwienia jego wniosków o wypłatę należności z lat 2007-2014 został rażąco przekroczony termin z art. 35 kpa, a organ, pomimo wezwania określonego w art. 37 kpa, nie podjął żadnych czynności. Skarżący podniósł również, że stanowisko organu, iż sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych jest błędne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu I OSK 3102/12 wskazał na administracyjnoprawny charakter takich spraw. Stanowisko to potwierdził również WSA w Krakowie w sprawie III SAB/Kr 31/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna. Jak wynika bowiem z treści art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Z treści skargi wynika, że skarżący upatruje bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w tym, że organ ten nie załatwił, zgodnie z wymogami przepisów prawa powszechnie obowiązującego, jego wniosków o przyznanie należności finansowych przysługujących skarżącemu w związku z wypoczynkiem za lata 2007-2014. Należy jednak zauważyć, że prawomocnym wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015r., sygn. akt III SAB/Kr 75/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie "niezałatwienia do chwili obecnej w formie i trybie prawem przewidzianym podań o wypłatę dopłat do wypoczynku, przysługujących funkcjonariuszowi Policji w stanie spoczynku ze środków finansowych na ten cel w dyspozycji skarżonego organu za lata 2007-2014". W niniejszej sprawie mamy zatem do czynienia z przesłanką odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., czyli z tzw. stanem powagi rzeczy osądzonej. Powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Stwierdzić trzeba, iż powaga rzeczy osądzonej jest cechą przypisaną tylko tym orzeczeniom sądu, które zawierają rozstrzygnięcia co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Tak więc, powaga rzeczy osądzonej łączy się z materialnoprawnymi skutkami rozstrzygnięcia (orzeczenia) Sądu co do istoty sprawy. W niniejszej sprawie występuje tożsamość przedmiotowa ze sprawą III SAB/Kr 75/15, gdyż obie dotyczą bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty skarżącemu dopłaty do wypoczynku w latach 2007-2014 oraz tożsamość podmiotowa, gdyż w obu sprawach stronami są K. J. i Komendant Wojewódzki Policji.

Prawomocne osądzenie sprawy odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Niedopuszczalne jest zatem wniesienie kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny bądź to samo działanie lub bezczynność organu.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.