Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 37/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Bronisław Szydło Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant Małgorzata Płodzicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2006 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwiększenia wysokości zasiłku przedemerytalnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

II SA/Wa 37/06

UZASADNIENIE

Wojewoda [...], działając na podstawie art. 37 j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2001 r., art.104, art.107, art.155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. odmówił zmiany decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] uchylającej ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2001 r. znak [...] oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania panu C. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego i przyznania stronie prawa do zasiłku przedemerytalnego od 25 stycznia 2001 r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych w części dotyczącej wysokości przyznanego zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r. pan C. K. nabył status osoby bezrobotnej, oraz od [...] marca 2000 r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Przed rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. pan C. K. pracował w Przedsiębiorstwie [...] w K. Powodem rozwiązania umowy o pracę była upadłość spółki. W dniu 24 stycznia 2001 r. pan C. K. złożył w PUP w K. wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Dopiero decyzją wydaną w dniu [...] maja 2001 r. Starosta [...], po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sprawie, odmówił stronie prawa do zasiłku przedemerytalnego, wskazując jako powód odmowy brak wymaganego przepisami stażu pracy uprawniającego do zasiłku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W dniu 28 listopada 2002 r. strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego. Postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. postępowanie w powyższej sprawie zostało wznowione, a po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, na skutek przedłożonego przez stronę wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] października 2002 r. sygn. akt [...], decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] uchylono ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2001 r. znak [...] oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego i przyznano stronie prawo do zasiłku przedemerytalnego od 25 stycznia 2001 r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 13 lipca 2005 r. pan C. K. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. wniosek o podwyższenie kwoty otrzymywanego zasiłku do wysokości 160 % zasiłku dla bezrobotnych. Strona wywodziła, iż posiadała niezbędny staż do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego, brak było tylko dostatecznych dowodów, by ów staż udokumentować. Nie może ponosić winy, za tak długotrwale toczące się postępowanie dowodowe. Pismem z dnia 8 sierpnia 2005 r. strona doprecyzowała swe żądanie wskazując, iż wnosi o zmianę decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w części dotyczącej wysokości przyznanego zasiłku przedemerytalnego, na podstawie art. 155 Kpa. Jednak w ocenie Wojewody [...] brak było podstaw do wzruszenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. w zakresie objętym żądaniem strony. Zgodnie bowiem z art. 37 j ust. 2 i 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 120 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 160 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych dla osoby zamieszkałej w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w powiatach (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie określenia powiatów (gmin) zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym (Dz. U. Nr 10, poz. 1264 ze zm.) zaliczyła w województwie [...] do powiatów zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym powiaty: z. i s. Strona mieszka zaś na terenie powiatu [...].

W dniu 23 sierpnia 2005 r. pan C. K. złożył odwołanie od tej decyzji. W odwołaniu wskazał, iż otrzymuje zasiłek przedemerytalny w wysokości 120% zasiłku dla bezrobotnych, podczas gdy inne osoby zwolnione z tego samego przedsiębiorstwa otrzymują ten dodatek w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych.

Minister Gospodarki i Pracy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 155 Kpa, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż odwołujący się nie mieszka na terenie powiatu dotkniętego strukturalnym bezrobociem. Wobec tego brak jest zatem przesłanek, aby zmienić mu kwotę przyznanego zasiłku przedemerytalnego.

W dniu 16 listopada 2005 r. pan C. K. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wskazał, iż wszyscy byli pracownicy Przedsiębiorstwa [...] w K. otrzymują dodatek w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych podczas, gdy on otrzymuje ten zasiłek w kwocie tylko 120% zasiłku dla bezrobotnych. Taka sytuacja narusza równość obywateli wobec prawa, gdyż wszyscy powinni być traktowani przez prawo tak samo. Ponadto podniósł, iż ta sytuacja jest spowodowana długotrwałym postępowaniem urzędników PUP w K., za których błędy nie może ponosić odpowiedzialności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) podstawą materialnoprawną żądania pana C. K. był przepis art. 37 j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten wskazywał na przesłanki otrzymania zasiłku przedemerytalnego - ust. 1 oraz wysokość tego zasiłku - ust. 2 i ust. 3. Zgodnie z art. 37 j ust. 2 zasadą było, iż wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosiła 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Jednak w wyjątkowych wypadkach, zgodnie z art. 37 j ust. 3 kwota zasiłku mogła wynieść 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli osoba, która uzyskała prawo do zasiłku:

1. zamieszkiwała w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem

2. i jeżeli z tą osobą rozwiązano stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

Należy wskazać, że te przesłanki powinny być spełnione łącznie, aby dana osoba mogła otrzymać wyższe świadczenie.

Jak wynika z akt sprawy skarżący spełnia tylko drugą przesłankę z ww. przepisu. Był bowiem zwolniony z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy. Natomiast nie spełnił przesłanki pierwszej, bowiem nie mieszkał na terenie powiatu dotkniętego strukturalnym bezrobociem. Jak wynika z akt sprawy i z wyjaśnień złożonych przez niego na rozprawie w dniu 10 lutego 2006 r. od chwili zwolnienia z zakładu pracy zamieszkiwał na terenie powiatu [...]. Tymczasem jak wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenie powiatów (gmin) zagrożonych wysokim bezrobociem strukturalnym (Dz. U. Nr 120, poz. 1270) w województwie [...] tylko dwa powiaty są zaliczone do powiatów zagrożonych bezrobociem strukturalnym: powiat s. i powiat z. Natomiast powiat [...] do takich powiatów nie jest zaliczony. W tej sytuacji bark jest podstaw prawnych do przyznania skarżącemu wyższego świadczenia.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.