Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 441/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 270 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: asystent sędziego Andżelika Abramowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego - Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ś. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją nr [...] , wydaną na podstawie art. 273 ust. 6 oraz art. 273a w związku z art. 271 ust. 3 , art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) określił Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ś., ul. [...] , Ś. za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości 548,00 PLN (słownie złotych: pięćset czterdzieści osiem) za pobór wód powierzchniowych. Na uzasadnienie wskazano, że w dniu [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w L. (dalej jako: "PGW WP Zarząd Zlewni w L.") na podstawie przepisu art. 271 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej jako: "Prawo wodne") ustaliło w formie informacji rocznej nr [...] Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ś. (dalej jako "PGL LP Nadleśnictwo Ś."), za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 - opłatę stałą w wysokości 548,00 PLN (słownie złotych: pięćset czterdzieści osiem) za pobór wód powierzchniowych. Jednocześnie PGW WP Zarząd Zlewni w L. w informacji tej wskazało, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "Wody Polskie") w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: 1.za I kwartał - w terminie do 30 kwietnia 2019 r. w wysokości 137,00 PLN, 2. za II kwartał - w terminie do 31 lipca 2019 r. w wysokości 137,00 PLN, 3. za III kwartał - w terminie do 31 października 2019 r. w wysokości 137,00 PLN, 4. za IV kwartał - w terminie do 31 stycznia 2020 r. w wysokości 137,00 PLN. Powołana informacja roczna doręczona została PGL LP Nadleśnictwu Ś. w dniu 15.03.2019 r.

W dniu 03.04.2019 r. (data wpływu), z zachowaniem 14 - dniowego terminu określonego w art. 273 ust. 2 Prawa wodnego, PGL LP Nadleśnictwo Ś., złożyło reklamację, w której nie zgodzono się z wysokością opłaty za pobór wód powierzchniowych ustalonej w informacji rocznej. PGL LP Nadleśnictwo Ś. wniosło, że wysokość rocznej opłaty na podstawie decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w L. nie powinna być naliczona, gdyż odbudowa wskazanych zbiorników retencyjnych służyć będzie zwiększeniu retencji śródleśnej i utrzymaniu wód gruntowych terenów przyległych co podlega zwolnieniu zgodnie z art. 270 ust. 2 ustawy prawo wodne.

Zarząd Zlewni w L. nie uznaje reklamacji PGL LP Nadleśnictwa Ś., gdyż zgodnie z art. 271 ust. 3 ustawy Prawo Wodne wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego i pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. W pozwoleniu wodnoprawnym - decyzji Dyrektora Zlewni w L. [...] z dnia [...] nie ma wzmianki o funkcji nawodnieniowej zbiorników, dlatego też nie było podstaw do zastosowania zwolnienia o jakim mowa w art. 270 ust. 2 ustawy Prawo wodne. W decyzji zezwalającej na pobór wód winno być wyraźnie wskazane, że dotyczy celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz potrzeby chowu i hodowli ryb. Dyspozycja ujęta w tym przepisie nie znajduje odzwierciedlenia w treści pozwolenia wodnoprawego. Natomiast art. 403 ustawy Prawo wodne wskazuje, że w pozwoleniu wodnoprawnym określa się cel korzystania z wód. Dla zastosowania zwolnienia o jakim mowa w art. 270 ust 2 ustawy prawo wodne w decyzji zezwalającej na pobór wód winno być wyraźnie wskazane, że pobór ten dotyczy potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz potrzeby chowu i hodowli ryb. Treść pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Dyrektora Zarządu Zlewni w L. z dnia [...] na podstawie którego naliczono opłatę nie wskazuje na taki cel poboru wód. W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód w L. do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r., która wynosi 548,00 PLN za pobór wód powierzchniowych, albowiem reklamacja nie została uznana przez PGW WP Zarząd Zlewni w L..

Przepis art. 273 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że w razie nieuznania reklamacji właściwy organ określa wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji.

Określenia wysokości opłaty stałej Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 3 Prawa wodnego oraz § 15 pkt. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502) za pobór wód powierzchniowych została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 250 PLN na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnej ilości wód powierzchniowych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego w ilości 189 216,00 m3/rok i wynoszącym po przeliczeniu 0,006 m3/s. W tej sytuacji opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących wysokościach i terminach: 1; za I kwartał - w terminie do 30 kwietnia 2019 r. w wysokości 137,00 PLN, za II kwartał - w terminie do 31 lipca 2019 r. w wysokości 137,00 PLN, za III kwartał - w terminie do 31 października 2019 r. w wysokości 137,00 PLN, - za IV kwartał - w terminie do 31 stycznia 2020 r. w wysokości 137,00 PLN.

W skardze na tę decyzję Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwa Ś., działające przez pełnomocnictwa, zaskarżyło w całości decyzję Dyrektor Zarządu Zlewni w L., Państw Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie nr [...] z dnia [...] nr [...] , doręczoną skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2019 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono 1) naruszenie przez organ art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a,, które miało istotny wpływa na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie przez istotnych dla sprawy okoliczności, w tym w szczególności w zakresie celu modernizacji i odbudowy zbiornika, którego dotyczy zaskarżona decyzja i w konsekwencji niezrealizowana przez organ obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i ustalenia obiektywnej; 2) naruszenie przez organ art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ogólnikowe rozpoznanie reklamacji skarżącego, bez analizy zarzutów skarżącego w niej podniesionych i w konsekwencji odniesienie się w treści zaskarżonej decyzji do stanowiska prezentowanego przez skarżącego w tym w zakresie faktycznego celu modernizacji i odbudowy zbiornika, który został okres treści operatu wodnoprawnego; 3) naruszenie przez organ art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływa na wynik sprawy, poprzez zaniechanie analizy treści operatu wodnoprawnego, z którego wynika, że celem modernizacji i odbudowy zbiornika jest poprawa uwilgotnienia przyległych siedlisk leśnych, co wyklucza obowiązek ponoszenia stałej w świetle przepisów prawa materialnego; 4) naruszenie przez organ art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie ustosunkowanie się do twierdzeń, które skarżący uznał za nieistotne dla sposobu załatwienia sprawy, w tym w zakresie celu leśnego na potrzeby nawadniania gruntu odbudowy zbiornika, którego dotyczy zaskarżona decyzja, jak również w odniesieniu do jego funkcji przeciwpowodziowej, co spowodowało u skarżącego przeświadczenie o tym, że organ jego twierdzenia zlekceważył i załatwił sprawę bez uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy; 5) naruszenie przez organ art. 163 w zw. z art. 165, art. 186 i art. 188 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U z 2017r., poz. 1566 z późn. zm.), zwanej dalej "prawem wodnym", które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez obciążenie skarżącego opłatą za pobór wody w sytuacji, gdy modernizacja i odbudowa zbiornika, którego dotyczy zaskarżona decyzja, służyć ma również przeciwdziałaniom suszy oraz ochronie przeciwpowodziowej, które to działania pozostają zadaniami organów administracji rządowej, samorządowej oraz Wód Polskich - a zatem obciążenie opłatą stałą skarżącego nastąpiło w sytuacji, gdy wspomaga on ustawową działalność organu; 5 naruszenie przez organ art. 270 ust. 2 prawa wodnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji naliczenie opłaty stałej w sytuacji, gdy cel modernizacji i odbudowy przedmiotowego zbiornika, jakim jest poprawa uwilgotnienia przyległych siedlisk leśnych, wypełnia normę przedmiotowego przepisu.

Mając na uwadze powyższe wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Dyrektora Zarządu Zlewni w L., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania oraz kwoty 17 zł. uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Na uzasadnienie wskazano, że z decyzją nie zgadza się skarżący. W myśl art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podejmowania kroków niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, a działania te zmierzać mają do ustalenia przez organ prawdy obiektywnej. Ponadto w świetle przytoczonych przepisów organ obowiązany jest ustalić stan faktyczny, przy czym stan faktyczny organ obowiązany jest ustalić na dzień wdania decyzji, decyzja jest bowiem aktem o charakterze indywidualnym i konkretnym, co oznacza że powinna odnosić się do stan faktycznego danej sprawy. Tymczasem w zaskarżonej decyzji Dyrektor Zarządu Zlewni w L. nie dokonał zgromadzenia w sprawie materiału dowodowego pod kątem oceny zaistnienia okoliczności zmierzających do ustalenia obowiązku ponoszenia w przedmiotowej sprawie przez skarżącego opłaty stałej w zakresie poboru wód powierzchniowych w odniesieniu do pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Zarządu Zlewni w L. w dniu 10.08.2018 r. decyzją znak: [...] ., bowiem z art. 270 ust. 2 ustawy Prawo wodne opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, na potrzeby chowu i hodowli' do celów elektrowni wodnych. W sytuacji zatem, gdy pobór wód następuje między innymi na potrzeby nawadniania gruntów, zgodnie z przytoczonym ustawowym wyłączeniem nie powinna być przez organ określana. W niniejszej sprawie skarżący wskazywał, już na etapie składania reklamacji, iż zbiornik, którego dotyczy opłata, ma na celu wyłącznie poprawę uwilgocenia przyległych siedlisk leśnych, pełni zatem wyłącznie funkcję nawodnieniową - jest to tzw. nawadnianie podsiąkowe i służy podnoszeniu poziomu wód gruntowych poprzez przesiąkanie wody ze zbiornika do gleby. Niewątpliwie zatem jedynym celem jaki spełnia zbiornik jest cel leśny na nawadniania gruntów. Należy podkreślić również, że decyzja dotyczy zbiornika retencyjnego, odtwarzanego na terenie skarżącego w ramach projektu pod nazwą : "Komprojekt adaptacji lasów i leśnictwa do zmian klimatu - mała retencja oraz przeciwdziałanie utraty wodny na terenach górskich", który to projekt współfinansowany jest z Programu Infrastruktura i Środowisko (P0liś)2014-2020 r. , a ściślej odbudowa w ramach zadania: Modernizacja i odbudowa zespołu zbiorników w Leśnictwie G. (zadanie nr 13-26-1, 1-02) Zbiornik od którego poboru wody naliczono opłatę stałą jest zbiornikiem retencyjnym, a pobór wody takowy następuje, wynika z konieczności regulacji poziomu wód (retencją) i służy wyłącznie pij leśnym skarżącego.

Ponadto - wbrew twierdzeniom organu podniesionym w zaskarżonej decyzji - opisowej operatu wodnoprawnego do decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w L. z dnia [...] znak [...] wynika, że planowane przedsięwzięcie będzie służyć ma retencji śródleśnej oraz celom właściwej gospodarki leśnej. W treści operatu został zamieszczony następujący zapis: "Planowane przedsięwzięcie będzie służyć zwiększeniu śródleśnej i utrzymaniu poziomu wód gruntowych terenów przyległych. Służyć będzie celom gospodarki leśnej. Z naturalnego rezerwuaru wodnego będzie mogła korzystać sąsiednia zbiornika flora oraz fauna z okolicznych terenów.". Niewątpliwie zatem z przytoczonych okoliczności bezspornie wynika jaki jest cel odtworzenia przedmiotowego zbiornika oraz czemu będzie służył. Ponadto w przedmiotowym przypadku z pewnością nie mamy do czynienia z wykorzystywaniem w charakterze komercyjnym. Okoliczności te zostały podniesione przez skarżącego w treści reklamacji z dnia 27 marca 2019 r. W związku z powyższym obowiązkiem organu było zawarcie w uzasadnieniu wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy jej załatwianiu, co ma również związek z zawartą w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, której podstawowym choć nie jedynym celem jest przekonujące uzasadnienie treści decyzji pod względem prawnym i faktycznym, aby strony przekonane o słuszności podjętej przez organ decyzji wykonały ją bez potrzeby stos środków przymusu (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska. A. Wróbel, Kodeks postęp administracyjnego. Komentarz, LEX 2009, komentarz do art. 11 k.p.a.). Organ nie ustosunkował się więc do twierdzeń, które skarżący uznał za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, naruszył zasadę przekonywania, powodując u skarżącego przeświadczenie o tym, że organ jego twierdzenia zlekceważył i załatwił sprawę bez uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 07.06.2011 r., sygn. II SA/Kr 524/11). Wykazane naruszenie przez organ zasad określonych w art. 8 k.p.a. i art. 11 kpa nie pozostało bez wpływu na ocenę sporządzonego przez organ uzasadnienia dla zaskarżonej decyzji. Prawidłowo zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie administracyjnej ma bowiem podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dni 03.04.2012 r. (sygn. IV SA/Wr 268/11, 1146142) "mocą przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadniczych przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa". Motywy decyzji powinny więc odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać stronom tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do sytuacji faktycznej. Nie odniesienie się do konkretnych okoliczności faktycznych sprawy oraz przeprowadzenia postępowania dowodowego, powodują, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga w sposób indywidualny o sytuacji prawnej skarżącego. Organ musi to uczynić, gdyż cały materiał dowodowy, który na gruncie art. 80 k.p.a. podlega swobodnej ocenie organu, musi być poddany analizie. Aby ocena, w świetle kodeksu postępowania administracyjnego, nie nosiła znamion dowolnej, winna być dokonana na podstawie całego materiału dowodowego zgromadzonego należycie w danej sprawie, a nie wybiórczo na podstawie jedynie części materiału dowodowego, zgromadzonego z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie ocena dokonana przez organ w zaskarżonej decyzji, nosi znamiona dowolności, gdyż organ nie dokonał niezbędnej i wnikliwej weryfikacji dowodów, które istniały w jego posiadaniu, w szczególności treści operatu wodnoprawnego w zakresie pobierania wód z danego zbiornika co ma 2 miesiące do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów. Prawidłowe sporządzenie decyzji wymaga tymczasem najpierw dokonania oceny dowodów, z zachowaniem swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Na tym etapie organ winien ocenić, którym dowodom winien odmówić dania wiary (w całości bądź części), a którym dać wiarę i dlaczego. Ta czynność organu znaleźć winna odzwierciedlenie w odrębnej części uzasadnienia decyzji ustaleniu faktycznym, które w szczególności winno zawierać wskazanie dowodów, na których organ się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Dopiero wykonanie tej pracy myślowej organu, winno być przełożone na stan faktyczny, to jest wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione. Tymczasem organ odwołując się w decyzji jedynie w sposób ogólnikowy, czy wręcz fragmentaryczny, do dokumentów i nie analizując ich treści w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy i nie weryfikując użytkowania obiektu wodnego, naruszył wspomniane przepisy. Dopiero bowiem prawidłowe zebranie i dokonanie przez organ wnikliwej analizy materiału dowodowego, a następnie odzwierciedlenie tego w stanie faktycznym decyzji, spełniłoby wymogi określone w art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 kpa.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast na podstawie art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku postępowania administracyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa procesowego lub materialnego w rozpoznawanej sprawie, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 271 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego, który stanowi, że wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustalają Wody Polskie. Zgodnie z art. 271 ust. 3 tej ustawy wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m³/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. Zgodnie z § 15 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502) do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej, z wyłączeniem jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór wód do celów wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej dla instalacji posiadających w dniu wejścia w życie ustawy ważne pozwolenia wodnoprawne albo pozwolenia zintegrowane w formie opłaty stałej, wynoszą za pobór wód powierzchniowych - 250 zł na dobę za 1 m³/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. Lektura zaskarżonej decyzji w kontekście przywołanych przepisów ustawy Prawo wodne prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie sądu organ ustalił prawidłowo stawkę opłaty, czas wyrażony w dniach i maksymalną ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Poczynione w zaskarżonej decyzji ustalenia organu w zakresie wysokości opłaty są prawidłowe.

Przedmiotem sporu między stroną skarżącą a organem pozostaje jednak kwestia możliwości naliczenia i wyegzekwowania opłaty, albowiem strona skarżąca twierdzi, że pobór wód jest poborem na cele "właściwej gospodarki leśnej- z naturalnego rezerwuaru wodnego będzie mogła korzystać sąsiadująca ze zbiornikami flora i fauna".

W tym kontekście należy wyjaśnić, że jeśli pobór wody służy do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, to winno to skutkować zwolnieniem strony zobowiązanej z ponoszenia opłaty stałej, stosownie do treści art. 270 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 z późn. zm.). Zdaniem sądu, argumentacja strony skarżącej nie może być uznana za wyczerpującą normę prawną przywołanego przepisu. Zwrócić bowiem należy uwagę, że podstawę naliczenia opłaty stanowi decyzja z dnia [...] ([...]) i z osnowy tej decyzji wynika wprost, że udzielono nią " pozwolenia wodnoprawnego na: wykonanie odbudowy urządzeń wodnych tj. trzech zbiorników małej retencji śródleśnej wraz z budowlami funkcjonalnie związanymi ze zbiornikami, likwidację urządzeń wodnych zlokalizowanych na działce [...] obręb K., gmina Ś. oraz korzystanie z usług wodnych w zakresie: poboru wód powierzchniowych z cieku M. w celu umożliwienia ciągłej wymiany wód w zbiornikach małej retencji śródlądowej, pokrycia strat na parowanie, poprawę warunków tlenowych w zbiornikach oraz odprowadzanie wód ze zbiorników małej retencji śródleśnej do cieku M. w ramach przedsięwzięcia "Modernizacja i odbudowa zespołu zbiorników w Leśnictwie G." realizowanych w ramach programu "Odbudowa i modernizacja zbiorników wodnych oraz zabudowa biologiczna szlaków zrywkowych w ramach programu "Odbudowa i modernizacja zbiorników wodnych oraz zabudowa biologiczna szlaków zrywkowych w ramach MRG2 na terenie Nadleśnictwa Ś.". Nie sposób zatem przyjąć, że sam pobór wód następuje na potrzeby nawadniania gruntów i upraw dla celów leśnych, bowiem pozwolenie wodnoprawne wyraźnie wskazuje, że pobór wody ma nastąpić dla podtrzymania zalewu zbiorników. Inaczej mówiąc strona skarżąca nie wykazała, aby z pozwolenia wodnoprawnego wynikało, że pobierana woda przeznaczana jest w całości do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. Konkludując, zdaniem sądu, nietrafne jest stanowisko skarżącej, że pobór winien nie podlegać opłacie, na podstawie art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. Należy wyjaśnić, że opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Wysokość opłaty za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, wyrażonej w m3. W związku z tym, zdaniem sądu w składzie orzekającym, opłatę stałą należy scharakteryzować jako abonament za korzystanie z usług wodnych i jest ona odzwierciedleniem gotowości środowiska wodnego do udostępnienia lub obciążenia zasobów wodnych. W zaskarżonej decyzji ustalono opłatę stałą za pobór wód. Czyli, w świetle dotychczasowych rozważań, zdaniem sądu, naliczono opłatę abonamentową z tytułu gotowości do świadczenia usługi wodnej w zakresie dostarczania/poboru wody powierzchniowej. Dalej trzeba powiedzieć, że jeśli konieczność poniesienia opłaty stałej powstaje po stronie odbiorcy usługi wodnej, z tytułu samej gotowości środowiska wodnego do świadczenia usługi wodnej, to tym samym dla konieczności jej pokrywania bez znaczenia pozostaje okoliczność z jakim poborem wody mamy do czynienia. W efekcie nie podzielił sąd zarzutów skargi naruszenia art. 9 Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U.UE.L.2000.327.1 z 22.12.2000 r.) ani art. 163 w zw. z art. 165, art. 186 i art. 188 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r, czy art. 270 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r. poz. 2268) poprzez pominięcie, że brak jest podstawy prawnej do obciążenia strony skarżącej opłatą stałą za pobór wody.

Biorąc pod uwagę powyższe sąd stwierdził, że również pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził, aby postępowanie organu stanowiło naruszenie art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., Nie były także zasadne zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a., bowiem organ działał na podstawie przepisów prawa, art. 7a § 1 k.p.a., bowiem w sprawie nie było wątpliwości co do treści normy prawnej, art. 7b k.p.a. Nie podziela bowiem sąd poglądu, aby organ nie ustalił stanu faktycznego sprawy w stopniu wystarczającym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W warunkach tego postępowania, biorąc pod uwagę jasną treść pozwolenia wodnoprawnego, sąd stoi na stanowisku, że nie ma potrzeby przeprowadzania dowodu z operatu wodnoprawnego, do czego dąży skarżąca.

Reasumując, sąd w składzie rozpoznającym skargę nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.