Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 634/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par.6 ust.4 pkt 7
journal: Dz.U. 2004 nr 187 poz 1929
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na  zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art.51
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod,, sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.), Protokolant Specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012r. sprawy ze skargi G. Ł. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchylenie decyzji dotychczasowej i przyznanie płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Ol 634/11

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor "[...]" Oddziału Regionalnego po rozpatrzeniu odwołania G. Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]"., o uchyleniu decyzji z dnia "[...]" i przyznaniu płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 20 czerwca 2005r. strona złożyła w siedzibie "[...]" Biura Powiatowego ARiMR wniosek o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych na rok 2005. We wniosku, strona zadeklarowała do zalesienia łączną powierzchnię 19,77 ha. Z tego, na wsparcie na zalesianie na terenach o korzystnej konfiguracji: drzewa iglaste 3,96, drzewa liściaste 15,81 ha; zabezpieczenie przed zwierzyną- grodzenie 2- metrową siatką:19,77 ha. Premia pielęgnacyjna bez zastosowania repelentów: na terenach o korzystnej konfiguracji-19,77 ha. Premia zalesieniowa dla producenta uzyskującego co najmniej 20% dochodu z rolnictwa:19,77 ha.

Postanowieniem z dnia "[...]", organ I instancji stwierdził, że spełnione zostały niezbędne warunki we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych.

W dniu 30 maja 2006 roku strona złożyła w "[...]" Biurze Powiatowym ARiMR oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem Nadleśniczego o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia przygotowanym przez Nadleśnictwo "[...]".

Dnia 05 czerwca 2006 roku strona wezwana została do złożenia wyjaśnień, w odpowiedzi na które złożyła korektę wniosku.

Decyzją z dnia "[...]" Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał stronie wsparcie na zalesienie w wysokości 143526,00 zł, premię pielęgnacyjną w wysokości 8303,40 zł oraz premię zalesieniową w wysokości 27678,00 zł, uwzględniając w całości żądanie strony.

W dniu 10 maja 2010 roku na gruntach zalesionych przez stronę

przeprowadzona została kontrola na miejscu, która wykryła nieprawidłowości polegające na zawyżeniu powierzchni deklarowanej w stosunku do stwierdzonej oraz brak 2-metrowej siatki na całej zadeklarowanej powierzchni.

W związku z powyższym w dniu "[...]" organ I instancji wydał

postanowienie o wznowieniu przedmiotowego postępowania z urzędu w związku z wyjściem na jaw nowych okoliczności faktycznych w sprawie, nieznanych organowi w dniu wydania decyzji. Dodatkowo podano, że całkowita powierzchnia zalesienia stwierdzona podczas kontroli wyniosła 18,76 ha przy deklaracji 19,77 ha.

Strona w dniu 24 maja 2010 roku złożyła w "[...]" Biurze Powiatowym ARiMR oświadczenie, w którym zobowiązała się do zalesienia na wiosnę 2011 roku brakującego areału gruntów rolnych o powierzchni 1,01 ha.

Następnie w dniu 31 maja 2010 roku złożyła prośbę do Dyrektora "[...]" Oddziału. Regionalnego ARiMR o dokonanie ponownego .pomiaru działki ewidencyjnej nr "[...]". Wnioskodawczyni podała jednocześnie, że nieliczne sadzonki na rzeczonym areale ocalały, zaś podczas dosadzania zmieniony został obszar zalesienia. Strona wskazała, że brakujący obszar zalesienia znajduje się na podmokłej działce.

W odpowiedzi na powyższe pismo Kierownik Biura Kontroli na Miejscu "[...]" Oddziału Regionalnego ARiMR podał, że przedmiotowa kontrola przeprowadzona została w prawidłowy sposób i objęła pomiarem powierzchnię fizyczną zalesioną w momencie założenia uprawy. Dodatkowo wskazał, że przedmiotowa kontrola objęła także tereny, gdzie stwierdzono liczne wypady, jednakże na gruncie widoczne były ślady nasadzeń w postaci orki. Mając na uwadze powyższe, ponowny pomiar uznano za nieuzasadniony.

Po przeprowadzeniu kontroli na miejscu ustalono, że powierzchnia kwalifikująca się do objęcia przedmiotową płatnością wyniosła 18,76 ha. Różnica między deklaracją z wniosku a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 1,01 ha, co stanowiło 5,38%.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, organ I instancji wyliczył sankcje powierzchniowe i decyzją z dnia 5 kwietnia 2011r., uchylił decyzję dotychczasową ( z dnia 21 czerwca 2006 roku) i przyznał stronie wsparcie na zalesienie w wysokości 126942,23 zł, premię pielęgnacyjną w wysokości 7030,80 zł oraz premię zalesieniową w wysokości 23436,00 zł, ( w łącznej kwocie 157409,03 zł.).

Odnosząc się z kolei do kwestii uzupełniania przez stronę sadzonek, wskazując, że strona zobowiązana była do niezwłocznego informowania ARiMR o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznanie, pobieranie lub wypłacanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Dodatkowo podał, że strona składając wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych oświadczyła, iż jest świadoma skutków niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji działania zalesianie gruntów rolnych, tj. utrzymania powierzchni zalesionej. Jednocześnie organ nie uwzględnił prośby o uzupełnienie sadzonkami brakującego areału ze względu na nieprzestrzeganie ww. zobowiązań.

Odnosząc się do oceny udatności uprawy organ I instancji wskazał, że nie potwierdza ona zalesionej powierzchni. Ponadto w przedmiotowej sprawie została ona przeprowadzona po kontroli na miejscu w dnia 29 kwietnia 2010 roku.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wyjaśnił dodatkowo, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 187 poz. 1929 z późno zm.), nie przewidują odstępstw w zakresie grodzenia siatką 2 metrową terenu przylegającego do siedlisk, upraw rolniczych lub sadowniczych, do czego strona była zobowiązana.

W odwołaniu, strona podała, że nie była obecna podczas kontroli, zaś po jej zakończeniu uzyskała informację, iż ARiMR na pewno zgodzi się na dosadzenie sadzonek na areale 1,01ha. W trakcie zaś prowadzonego postępowania złożone został oświadczenie o dosadzeniu na brakującym areale 1,01 ha sadzonek drzew, na wiosnę 2011 roku.

Skarżąca wskazała, że podczas kontroli trwały nasadzenia wypadów, które

przeprowadza się od kwietnia do końca maja.

Jednocześnie podkreśliła, iż nie uwzględniono prośby strony o

wykonanie ponownego pomiaru działki, gdzie stwierdzono zawyżenie powierzchni

deklarowanej w stosunku do stwierdzonej.

Strona wyjaśniła, że podczas dokonywania zalesienia w 2006 roku w związku z upałami doszło do powstania wypadów. Od wiosny 2007 roku są one uzupełniane w wymiarze około 2,00 ha na rok, co potwierdzają przedstawione przez stronę faktury. Mając na uwadze powyższe strona nie rozumiała dlaczego nie uwzględniono podczas rozpatrywania przedmiotowej sprawy faktury z dnia 28 kwietnia 2010 roku.

Strona nie zgodziła się także z nieprawidłowościami stwierdzonymi podczas kontroli na miejscu dotyczącymi grodzenia siatką 2-metrową. Skarżąca zaznaczyła, iż zdjęcia nr 205 i 206 dotyczą innej uprawy, znajdującej się pośród uprawy leśnej.

W związku z wstrzymaniem wypłaty środków przez ARiMR strona

zaprzestała w roku 2010 prac pielęgnacyjnych na zalesionym gruncie, w wyniku czego doszło do powstania nowych wypadów.

W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego strona

złożyła wniosek o uwzględnienie w toku prowadzonego postępowania pomiarów geodety dołączonych do ww. pisma z dnia 24 maja 2011 roku.

Ponadto w dniu 06 czerwca 2011 roku przedłożyła dodatkowe wyjaśnianie do

przedmiotowej sprawy, dotyczące kontroli na miejscu z dnia 29 kwietnia 2010 roku. Strona wskazała w tym miejscu na różnicę w pomiarach wykonanych przez ARiMR oraz geodetę powołanego przez stronę.

Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, iż warunki do przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych zostały określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 187 poz. 1929 z późno zm.), który stanowi że: płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia łącznie następujące warunki:

1) został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

2) zobowiązał się do:

a) zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza,

b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej, przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia

- zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach.

3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie.

Zgodnie zaś z ust. 2 ww. przepisu, płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności:

1) użytkowanych jako grunty orne, łąki trwałe, pastwiska trwałe albo sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego;

2) stanowiących:

a) własność tego producenta rolnego albo jego małżonka lub

b) współwłasność tego producenta rolnego;

3) o powierzchni co najmniej 0,3 ha, jeżeli ich szerokość wynosi:

a) co najmniej 20 m lub

b) mniej niż 20 m - w przypadku gdy działki rolne graniczą z lasem.

W myśl treści § 4 powyższego rozporządzenia płatność na zalesianie dzieli się na:

1) wsparcie na zalesienie - stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność za poniesione koszty zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną w pierwszym roku po dniu wykonania zalesienia;

2) premię pielęgnacyjną - stanowiącą zryczałtowaną płatność za poniesione koszty prac pielęgnacyjnych, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia;

3) premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność za utracone dochody z tytułu przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia.

2. Wysokość płatności na zalesianie, w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn stawek wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej lub premii zalesieniowej na hektar gruntu rolnego i deklarowanej przez producenta rolnego powierzchni działek rolnych.

3. Wysokość:

1) wsparcia na zalesienie i premii pielęgnacyjnej jest uzależniona od kąta nachylenia stoku, na którym położona jest cała działka rolna przewidziana do zalesienia;

2) premii zalesieniowej jest uzależniona od wysokości dochodów z rolnictwa uzyskanych przez producenta rolnego.

4. Wysokość stawek wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej oraz premii zalesieniowej jest określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Organ odwoławczy wskazał, że uzyskanie przez Kierownika Biura

Powiatowego ARiMR informacje wskazujące na fakt niewykonania zalesienia na części działki rolnej oznaczonej jako A oraz nieprawidłowe wykonanie grodzenia na całym zadeklarowanym obszarze wyłączało uznaniowość organu I instancji i obligowało organ do wszczęcia z urzędu postępowania o wznowienie postępowania. Biorąc pod uwagę protokół z czynności kontrolnych z dnia 29 kwietnia 2010 roku, organ stwierdził, że zaszły nowe okoliczności istniały w dniu wydania decyzji dotychczasowej i nie były wówczas znane Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR. Mając na uwadze powyższe organ I instancji prawidłowo wydał rozstrzygnięcie w oparciu o wyniki kontroli z dnia 29 kwietnia 2010 roku, podczas której stwierdzono, że całkowita powierzchnia zalesiona wynosi 18,76 ha przy deklaracji 19,77 ha. Procentowa różnica między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym wyniosła 5,38%.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 79612004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. ze zm.), wnioskowaną płatność naliczono do powierzchni stwierdzonej podczas kontroli na miejscu, pomniejszonej o kwotę przypadającą na dwukrotną stwierdzoną różnicę. Jeśli bowiem dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdział 1 sekcja 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 i w tytule IV rozdział 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przekracza obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 i 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru stwierdzonego. Jeśli różnica ta przekracza 20 % obszaru stwierdzonego, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3i 5 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli niemożliwe jest odliczenie tej kwoty w całości zgodnie z tym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, saldo pozostałe do spłaty zostaje anulowane.

Wyliczenie kwoty płatności na zalesienie z uwzględnieniem wyników ww. kontroli doprowadziło do ustalenia kwoty wypłaty po uwzględnieniu sankcji powierzchniowych:

- w ramach wsparcia na zalesienie w wysokości 126942,23 zł,

- premii pielęgnacyjnej w wysokości 7030,80 zł,

- premii zalesieniowej w wysokości 23436,00 zł.

Organ odwoławczy podkreślił, że w protokole z czynności kontrolnych Nr "[...]" zastosowane zostały dwa kody pokontrolne oznaczające nieprawidłowości (ZGR5 oraz ZGR11). Kod ZGR5 oznacza, iż zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesiona jest większa niż powierzchnia całkowita stwierdzona, zaś ZGR11 - wysokość siatki nie została dotrzymana (min. 2 metry).

Organ zaznaczył, że w pkt XIV - uwagi inspektora terenowego,

wskazano, iż na odcinku około 300 m wykonano grodzenie siatką o wysokości 1,80 m - kompleks leśny A; na odcinku około 130 m wykonano grodzenie od strony sadu z siatki z żerdzi i drutu kolczastego o wysokości około 1,5 m - kompleks leśny B. Przy zalesieniu w obrębie działki ewidencyjnej nr "[...]’ stwierdzono łąkę o powierzchni około 0,80 ha, której część zgodnie z planem powinna być zalesiona.

Organ podkreślił, że w dniu 24 maja 2010 roku strona złożyła oświadczenie, w którym sama zobowiązała się do zasadzenia brakującej

powierzchni 1,01 ha na wiosnę 2011 roku. Odnosząc się do treści ww. pisma organ wskazał, że strona zgodziła się z wynikami z kontroli z dnia 29 kwietnia 2010 roku. W kolejnych latach strona otrzymywała płatności na zalesianie do większej powierzchni niż została w rzeczywistości zalesiona, gdyż otrzymywała wnioskowaną płatność do całej zadeklarowanej powierzchni wynoszącej 19,77 ha, gdzie powierzchnia stwierdzona podczas kontroli przeprowadzonej w roku 2010 wyniosła 18,76 ha.

Strona w kolejnym piśmie z dnia 31 maja 2010 roku zwróciła się o ponowny pomiar działki ewidencyjnej nr "[...]", albowiem po sprawdzeniu ww. obszaru skarżąca stwierdziła na nim nieliczne ocalałe sadzonki. Dodatkowo wskazała, że brakujące sadzonki zostały dosadzone i zmieniony został obszar zalesienia. Jednocześnie podkreśliła, że brakujący obszar zalesienia znajduje się na podmokłej działce.

W odpowiedzi, Kierownik Biura Kontroli na Miejscu w piśmie z dnia 14 czerwca 2010 roku wskazał, że kontrola z dnia 29 kwietnia 2010 roku objęła pomiarem powierzchnię fizycznie zalesioną w momencie założenia uprawy. Pomiarem objęte zostały także tereny, na których stwierdzono liczne wypady, jednakże na gruncie widoczne były ślady nasadzeń w postaci orki. Dodatkowo zaznaczono, iż na fotografiach nr 205 oraz 206 widoczna była granica wykonanego przez stronę zalesienia. Mając na uwadze powyższe, Kierownik Biura Kontroli na miejscu odmówił wykonania ponownego pomiaru przedmiotowej działki ewidencyjnej.

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego wyniki kontroli

na miejscu zostały ponownie zweryfikowane i po raz kolejny ustalono, że ww. czynności wykonane zostały poprawnie (pismo Kierownika Biura Kontroli na Miejscu "[...]" Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 10 stycznia 2011 roku). Do pisma dołączono została notatkę służbową pracownika Biura Kontroli na Miejscu, który przeprowadzał kontrolę z dnia 29 kwietnia 2010 roku. W ww. piśmie z dnia 05 stycznia 2011 roku wskazano, że obszary wyłączone z pomiaru to część ogrodzona łącznie z siedliskiem, na której zalesienie nigdy nie istniało, co widoczne jest na fotografiach nr 213 oraz 214 oraz teren podmokły wewnątrz zalesienia widoczny na fotografiach nr od 201 do 211. Dodatkowo wskazano, że na części fotografii nr 205 oraz 206 widoczna jest granica wykonanej orki leśnej, którą przyjęto jako granicę zalesienia. Na obszarze tym nie stwierdzono pozostałości nasadzeń i jakichkolwiek obumarłych sadzonek. W odniesieniu do nieprawidłowości dotyczących grodzenia stwierdzono, że przepisy jasno precyzują w jaki sposób ma być ono wykonane, a niezastosowanie się przez rolnika do ww. reguł spowodowane było prawdopodobnie minimalizacją kosztów wykonania zalesiania. Uchybienia stwierdzono odnośnie dwóch kompleksów, a wspomniana już sytuacja z siedliskiem dotyczy jedynie jednego z nich. W przypadku drugiego z nich nie można mówić o jakimkolwiek zabezpieczeniu na odcinku około 130 m, co widoczne jest na fotografii nr 7.

Strona w toku prowadzonego postępowania odwoławczego przedłożyła pomiar geodety na potwierdzenie swojego stanowiska, iż zalesiony został brakujący grunt. Jak wynika z treści ww. dokumentu pomiar użytków wykonano według wskazań producenta rolnego. Odnosząc się do ww. dokumentu Naczelnik Wydziału Kontroli Terenowych w piśmie z dnia 01 lipca 2011 roku wskazał, że oczywistą rzeczą jest różnica w pomiarach wykonanych w kwietniu 2010 roku przez inspektorów terenowych ARiMR, a pomiarami wykonanymi według wskazać rolnika przez geodetę w maju 2011 roku, albowiem jak wskazuje sama skarżąca brakujący areał był sukcesywnie dosadzany, co oznacza, że brakująca część została dolesiona. Na poparcie ww. stanowiska do pisma z dnia 01 lipca 2011 roku dołączono wydruk z wizualizacji pomiaru wykonanego podczas kontroli w dniu 29 kwietnia 2010 roku, z zaznaczeniem obszaru różniącego się z pomiarem geodety wykonanym na wskazanie i zlecenie G. Ł.. Jednocześnie podkreślono, że powierzchnia ogólna zalesienia oraz stwierdzenia dotyczące grodzenia zostały ustalone prawidłowo i dotyczyły stanu z dnia kontroli. tj. 29 kwietnia 2010 roku (kiedy to wykryte zostały nieprawidłowości). Różnica w powierzchni ustalonej przez geodetę uprawnionego wzięła się z częściowego dolesienia brakującej powierzchni przez beneficjentkę.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wydał zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o wyniki z kontroli z dnia 9 kwietnia 2010 roku i na powyższe nie ma wpływu pomiar geodety przedstawiony przez stronę. Pomiar ten, przedstawia stan gruntów na dzień 19 maja 2011 roku, kiedy strona dokonała dosadzeń. Powyższe oznacza, że na dzień kontroli na zadeklarowanych gruntach występowały nieprawidłowości, co w konsekwencji spowodowało uchylenie pierwotnego rozstrzygnięcie i wydanie decyzji o przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości.

Organ odwoławczy zaznaczył także, iż strona zalesiając grunty wskazane w pomiarze geodety dokonała powyższego na terenach nie zgłoszonych do zalesienia. Strona w toku prowadzonego postępowania nie złożyła zmian w ww. zakresie.

Odnosząc się do kwestii poinformowania w roku 2006 Kierownika "[...]" Biura Powiatowego ARiMR o wystąpieniu suszy, która spowodowała szkody w uprawie strony, organ wskazał, że wnioskodawczyni nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku przedłożenia na potwierdzenie ww. faktu odpowiednich dokumentów, z których wynikałoby na jakim obszarze wystąpiła rzeczona susza i jakie szkody spowodowała. Organ powołał się przy tym na treść art. 72 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. ze zm.), który stanowi, że przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 40 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 wraz ze stosownymi dowodami zgodnymi z wymogami właściwego organu podlegają zgłoszeniu temu organowi na piśmie w terminie dziesięciu dni roboczych od daty ustania tych okoliczności.

Strona informując organy ARiMR o wystąpieniu suszy nie potwierdziła powyższego faktu żadnymi dokumentami, z których wynikałoby jaka powierzchnia zalesionych gruntów została zniszczona przez suszę i jakiego rodzaju szkody spowodowała. Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że informacja strony, iż powierzchnia 1,01 ha, na której podczas kontroli z dnia 29 kwietnia 2010 roku stwierdzono brak zadeklarowanego zalesienia, została po kontroli wykonany w dniu 19 maja 2011 roku, nie może zostać uwzględniona.

Ponadto strona w toku prowadzonego postępowania nie informowała już organów

ARiMR, iż w kolejnych latach od wystąpienia suszy w roku 2006, do dnia kontroli (29

kwietnia 2010 roku) nie zostały jeszcze naprawione szkody spowodowane wystąpieniem ww. okoliczności. Strona w kolejnych latach składając wnioski o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych nie informowała ARiMR, iż powierzchnia faktycznie zalesiona jest nadal mniejsza niż zadeklarowana we wniosku i nie złożyła też w ww. zakresie korekty zmniejszającej ww. powierzchnię, w wyniku czego otrzymywała płatności do całej zadeklarowanej powierzchni, do czego nie była uprawniona, albowiem powierzchnia faktycznie zalesiona, stwierdzona przez kontrolę w roku 2010 wyniosła 18,76 ha przy deklaracji 19,77 ha.

Ponadto strona składając własnoręczny podpis na wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2005 poświadczyła, iż znane są jej zasady przyznawania ww. płatności i jest świadoma skutków niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji działania "zalesianie gruntów rolnych".

Odnosząc się do podnoszonej przez stronę kwestii, iż obszar na którym stwierdzono brak zalesiania o powierzchni 1,01 ha jest prawie cały czas pod wodą, organ wskazał, iż w ww. sytuacji praktycznego braku możliwości zalesiania przedmiotowego areału strona winna była wycofać go z wniosku o przyznanie płatności. Brak informacji strony o powyższym powodował, że organ I instancji przyznawał stronie w kolejnych latach płatności na zalesianie do części gruntu, który de facto nie został zalesiony.

Odnosząc się do twierdzeń strony, iż nawet po kontroli dosadzała "brakujący obszar" co potwierdziła ocena udatności uprawy wykonana przez Nadleśniczego Nadleśnictwa "[...]", organ odwoławczy uznał, że powyższe dokumenty nie potwierdzają powierzchni na jakiej wykonane zostało zalesienie na dzień kontroli, albowiem nie ma w nich danych o sposobie i metodzie pomiarów zalesionych gruntów rolnych. Powyższego nie potwierdza także decyzja Starosty Powiatowego z dnia "[...]", na którą powołuje się strona.

W kwestii wątpliwości strony odnośnie nieprawidłowości dotyczących grodzenia zalesionego terenu warto wyjaśnić, iż przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 187 poz. 1929 z późno zm.) warunkujące przyznawanie rzeczonych płatności, nie przewidują odstępstw w zakresie wysokości siatki, która ma zabezpieczać założoną plantację leśną przed zniszczeniami powodowanymi przez zwierzynę leśną.

Organ II instancji podał dodatkowo, że przedstawione przez stronę faktury i rachunki zakupu sadzonek drzew nie stanowią dowodu potwierdzającego wielkość powierzchni, na której zostały zasadzone.

Odnosząc się do nieobecności strony podczas kontroli organ wskazał, iż w piśmie strony z dnia 05 czerwca 2011 roku, sama wskazała, że zrezygnowała z możliwości uczestniczenia przy pomiarze.

Dodatkowo, organ zwrócił uwagę na art. 23 ust. 2, oraz art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 79612004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.), zgodnie z którym, kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Jeżeli nie zagraża to celowi kontroli, można powiadomić o niej producenta rolnego z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do koniecznego minimum. Okres wyprzedzenia nie może przekraczać 48 godzin. Jednak nieobecność producenta podczas kontroli nie wpływa na przebieg czynności kontrolnych oraz na ważność wyników kontroli.

Odnosząc się do twierdzeń strony, iż kontrolerzy terenowi poinformowali ją, iż

ARiMR na pewno zgodzi się na dosadzenie brakującego areału, wskazał że strona nie ubiegała się o uzyskanie informacji w ww. zakresie w ARiMR.

Organ uznał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 68 ust. 1

rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. ze zm.), stanowiący o wyjątkach od stosowania obniżek i wyłączeń.

Organ odwoławczy uznał również, iż strona nie wykazała, że nie jest winna stwierdzonych nieprawidłowości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, względnie o ponowne jej rozpatrzenie.

Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie błędnych pomiarów, które zostały wykonane w czasie kontroli na miejscu w dniu 29.04.2010r. Wskazała również na wypady nasadzeń wywołanych suszą w 2006r.

Podniosła, iż od momentu założenia uprawy leśnej w 2006r. co roku musi dosadzać ponad 2 ha sadzonek, czego dowodem są faktury, które pokrywają 70 % materiału nasadzeniowego.

Skarżąca powołała się na decyzję z dnia "[...]" wydaną przez Starostę Powiatowego, na podstawie klasyfikacji gruntów. Według dokonanych pomiarów, powierzchnia uprawy leśnej wyniosła 20,77 ha.

Strona wskazała również, iż według pomiarów niezależnego geodety wykonanego w dniu 19.05.2011r. powierzchnia uprawy wyniosła 19,34 ha.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując merytorycznej oceny skargi Sąd stwierdził, że jest ona niezasadna.

W sprawie poza sporem pozostają ustalenia dotyczące niezalesienia działki A o pow.1,01 ha, stwierdzone podczas kontroli w dniu 29.04.2010 roku.

Ustalenia te były podstawą do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia "[...]" w sprawie przyznania płatności G. Ł. na zalesienie gruntów.

Z akt sprawy wynika, że zalesienie wykonano na powierzchni 18,76 ha, a nie na powierzchni 19,77 ha. Plan zalesienia wskazywał tę drugą powierzchnię i taka też została określona we wniosku przez skarżącą. Zatem wykonanie planu zalesienia w tej części powinno polegać na nasadzeniu drzew na całej wskazanej powierzchni. Nie wykonanie takiego obowiązku skutkować musi przyjęciem, że skarżąca nie wykonała planu zalesienia.. Weryfikacja wykonania zalesienia polega na ustaleniu zgodności między planem, a faktycznymi nasadzeniami, gdyż z istoty każda kontrola polega na porównaniu tych dwóch sytuacji. Agencja stwierdzając w czasie kontroli nie zrealizowanie zalesienia na powierzchni 1.01 ha, miała podstawy do wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie przyznania płatności z tytułu zalesienia. Stwierdzona okoliczność była nie znaną w chwili wydania decyzji przez Kierownika "[...]" ARiMR , zatem spełnione zostały wymogi z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Sąd stwierdza, że na gruncie przepisów odnoszących się do przyznania płatności na cele zalesienia gruntów rolnych ustawodawca wyraźnie rozróżnia działkę rolną jako rodzaj jednorodnego użytkowania gruntu oraz działkę ewidencyjną jako kategorię geodezyjną.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) w § 6 ust. 4 pkt 7 wyraźnie wskazuje, że do wniosku o dopłatę należy dołączyć kopię części mapy ewidencji gruntów i budynków z oznaczeniem poszczególnych działek rolnych. Funkcjonowanie wskazanego rozróżnienia w sposobie określenia działki dla potrzeb ustalenia płatności dla rolników musi mieć konsekwencje prawne. Zdaniem Sądu prowadzić może ono do oddzielenia pojęcia działki rolnej od ujęcia ewidencyjnego.

W konkretnej sprawie relacje między tymi określeniami mogą być takie, że działka rolna odpowiada ewidencyjnej, jeżeli na działce ewidencyjnej rolnik prowadzi jednorodną uprawę, albo pojęcie działki rolnej może być tylko identyfikowane z faktycznie wykorzystywanym obszarem działki ewidencyjnej.

Dla potrzeb ustalania dopłaty z tytułu zalesienia gruntów rolnych faktyczne określenie działki rolnej następuje w planie zalesienia, który będąc podstawą złożenia wniosku o dopłatę, wyznacza obszar zalesiany.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca nie zalesiła całej powierzchni działki ewidencyjnej, wymienionej w planie zalesienia, zalesiając obszar 18,76ha, zamiast zgłoszonego obszaru 19.77 ha. Zatem nie zalesiono 1,01 ha, co stanowiło 5,38% powierzchni zalesionej.

W ocenie Sądu organy nie popełniły błędów podczas kontroli w dniu 29.04.2010 r., zatem zarzut skargi w tej części należy uznać za niezasadny, tym bardziej, że skarżąca zobowiązała się zalesić ten obszar na wiosnę 2011 roku.

Stąd organy Agencji na podstawie art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 79612004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. ze zm.), wnioskowaną płatność naliczyły do powierzchni stwierdzonej podczas kontroli na miejscu, pomniejszonej o kwotę przypadającą na dwukrotną stwierdzoną różnicę.

Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że uzyskane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR informacje wskazujące na fakt niewykonania zalesienia na części działki rolnej oznaczonej jako A oraz nieprawidłowe wykonanie grodzenia na całym zadeklarowanym obszarze wyłączało uznaniowość organu I instancji i obligowało organ do wszczęcia z urzędu postępowania o wznowienie postępowania. Biorąc pod uwagę protokół z czynności kontrolnych z dnia 29 kwietnia 2010 roku, organ stwierdził, że ujawnione nowe okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji dotychczasowej i nie były wówczas znane Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR, przy czym wydano rozstrzygnięcie w oparciu o wyniki kontroli, podczas której stwierdzono, że całkowita powierzchnia zalesiona wynosi 18,76 ha przy deklaracji 19,77 ha. Procentowa różnica między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym wyniosła 5,38%. Przy czym wyliczając płatność na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy.

W ocenie Sądu organy AR i MR właściwie odmówiły weryfikacji wyników kontroli z dnia 29.04.2010 r. oraz uwzględnienia wyników pomiarów zleconych przez skarżąca w 2011 r., ponieważ były to czynności wykonane po upływie 1 roku od dnia kontroli, kiedy dokonano już zalesienia tak uzupełniającego, jak i brakującego.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, Sąd nie stwierdził , że zaskarżona decyzja narusza prawo, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.