Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1318/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 57 par. 1 i art. 46 par. 21 i par. 2b
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 26 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach. Skargę przesłał drogą elektroniczną do organu (za pośrednictwem platformy ePUAP), przy piśmie przewodnim z dnia 30 czerwca 2020 r. zatytułowanym "ODWOŁANIE rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 roku Komendanta Głównego Policji". Pismo to zostało prawidłowo podpisane. Natomiast pismo zaczynające się od słów "Niniejszym działając w imieniu własnym bez ustanowionego pełnomocnika..." będące skargą nie zostało opatrzone podpisem przez skarżącą.

W tych okolicznościach faktycznych skarżący zarządzeniem z 7 września 2020 r. został wezwany do podpisania skargi oraz załączników do pisma przewodniego. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do niego w terminie 7 dni od dnia doręczenia spowoduje odrzucenie skargi.

Skarżący odebrał wezwanie w dniu 20 września 2020 r. W zakreślonym przez sąd terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie - przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Określony w ustawie warunek formy pisemnej uważa się za zachowany, jeżeli dokument elektroniczny został podpisany w sposób, o którym mowa w art. 46 § 2a (art. 12b § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 46 § 2a P.p.s.a. w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Stosownie do art. 46 § 2b P.p.s.a. zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę drogą elektroniczną. Skargę stanowił załącznik do pisma przewodniego zatytułowanego "Niniejszym działając w imieniu własnym bez ustanowionego pełnomocnika...". W załączniku tym znalazły się zarzuty stawiane organowi i wnioski skargi. W związku z tym, że podpis elektroniczny został złożony przez skarżącego jedynie pod pismem przewodnim, sąd wezwał skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez podpisanie załączników, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jak już powiedziano, powyższe wezwanie doręczono skutecznie skarżącemu drogą elektroniczną w dniu 20 września 2020 r. Skarżący nie nadesłał skargi opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy w związku z art. 57 § 1 i art. 46 § 21 i § 2b ustawy procesowej, orzekł jak w sentencji postanowienia.