Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 451/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9 art. 10 ust. 2a art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Dnia 25 listopada 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka sędzia del. WSA Rafał Wolnik /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 837/14 w sprawie ze skargi T. W. na uchwałę Rady Gminy Bielany z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Bielany oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 837/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. W. na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B., oddalił skargę.

W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne:

Rada Gminy B. zaskarżoną uchwałą uchwaliła zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (dalej: studium).

W skardze na powyższą uchwałę skarżący wniósł o stwierdzenie, że została ona podjęta z naruszeniem prawa. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie:

1) art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 778), zwanej dalej u.p.z.p., przez brak ustalenia w tekście zmienionego studium stref ochronnych wokół obszarów, na których rozmieszczone mają być źródła energii przekraczające 100 kW i brak ustalenia związanych z nimi ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu - zaznaczone zostały jedynie strefy oddziaływania elektrowni wiatrowych;

2) art. 10 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 i § 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 118, poz. 1233), polegające na sporządzeniu rysunku studium na nieaktualnej mapie topograficznej, na braku zachowania zgodności tekstu studium z rysunkiem studium oraz na pominięciu na rysunku "Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego" faktycznie istniejących nieruchomości rolnych i budynków gospodarczych, które to obiekty położone są w obrębach geodezyjnych miejscowości B. oraz W. G.;

3) art. 9 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 82 i § 84, w zw. z § 142 ust. 2 Zasad techniki prawodawczej przyjęte rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908), zwanych dalej z.t.p., przez brak możliwości ustalenia, na czym polegały zmiany w studium dokonane zaskarżoną uchwałą. Rada Gminy przyjmując zaskarżoną uchwałę przyjęła od razu nowy tekst jednolity studium bez wskazania zakresu dokonanych zmian mimo, że procedowała ona nad tekstem w trybie zmiany studium;

4) art. 3 ust. 1 oraz art. 11 pkt 6 lit. b) u.p.z.p. polegającym na wprowadzeniu do tekstu i rysunku studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ustaleń, których realizacja będzie wykraczała poza granice gminy oraz ingerowała w sposób zagospodarowania przestrzennego w sąsiedniej gminie Sokołów Podlaski;

5) art. 28 ust. 1 oraz art. 11 pkt 1, 10 i 11 u.p.z.p. poprzez pominięcie dokonywania ogłoszeń przez sołtysa wsi B. o przystąpieniu do sporządzenia studium uwarunkowań, o wyłożeniu studium do publicznego wglądu na minimum 7 dni przed wyłożeniem oraz o wyznaczeniu terminu do wnoszenia uwag do studium, w okresie minimum 21 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu, co uniemożliwiło mieszkańcom miejscowości: W., W. i B. wzięcie udziału w pracach nad zmianą studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w pierwszej kolejności należało zbadać, czy skarżący mógł skutecznie wnieść skargę w oparciu o przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 446), zwanej dalej u.s.g. W ocenie Sądu skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje ani sama ewentualna sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Dlatego też skarżący podmiot musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Skarżący musi udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację.

Sąd stwierdził dalej, że zaskarżona uchwała ma wpływ na interes prawny skarżącego bowiem jego nieruchomość znajduje się na terenie objętym tą uchwałą. W związku z uregulowaniami przedmiotowej uchwały sytuacja prawna skarżącego uległa zmianie, co nie oznacza jednak w ocenie Sądu, automatycznego pogorszenia tej sytuacji i uznania, że po uchwaleniu studium skarżący nie będzie mógł wykorzystywać swojej nieruchomości w dotychczasowy sposób. Nieruchomość skarżącego wykorzystywana jest rolniczo, przy czym skarżący wydzierżawił swoje pola innej osobie, zaś sam nie mieszka na przedmiotowym terenie.

Sąd pierwszej instancji obszernie omówił charakter aktu, jakim jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, wskazując m.in., że nie ma ono charakteru normatywnego, nie jest aktem prawa miejscowego i bezpośrednio nie kształtuje sytuacji prawnej obywateli i innych podmiotów oprócz organów administracji publicznej. Sąd podkreślił, że przeznaczenie terenu w studium nie jest tym samym, co przeznaczenie terenu w planie miejscowym. Przeznaczenie terenu w studium, które jest aktem wewnętrznie obowiązującym w gminie, będzie miało znaczenie przy uchwalaniu planu miejscowego, natomiast przeznaczenie terenu w planie miejscowym, który jest aktem prawa miejscowego, wywoływać będzie skutek wobec podmiotów zewnętrznych względem organów gminy.

Sąd pierwszej instancji odnosząc się do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze wskazał, że zarówno w tekście jak i na rysunku studium zostały określone strefy odziaływania elektrowni wiatrowych. W zakresie rozwoju elektroenergetyki uwzględniono plany budowy farmy wiatrowej szczegółowo omówione w opracowaniu "Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie 17 elektrowni wiatrowych o mocy do 2,5 MW każda w miejscowościach: Dziegietnia, W., W., B. i B. oraz głównego punktu zasilającego w miejscowości W. " sporządzonym w maju 2012 r. Na rysunku studium w rejonie wsi: W., W. i B., zostały wyznaczone obszary rozmieszczenia elektrowni wiatrowych wraz z orientacyjną lokalizacją 8 turbin wiatrowych. W tekście ustalono, że w tych obszarach można realizować zarówno lokalizację urządzeń energetyki wiatrowej, drogi wewnętrzne, napowietrzne i kablowe linie elektroenergetyczne średniego i wysokiego napięcia oraz stacje transformatorowe służące do obsługi urządzeń energetyki wiatrowej, w tym do ich podłączenia do sieci przesyłowej lub rozdzielczej. Powyższe ustalenia oznaczają w ocenie Sądu, że nie dopuszcza się tam żadnej innej zabudowy, a jedynie obowiązuje dotychczasowe rolnicze użytkowanie terenu. Ponadto w tekście studium dopuszczono możliwość przesunięcia pokazanych na rysunku lokalizacji turbin pod warunkiem zachowania odległości minimum 400 m od zabudowy mieszkaniowej. Sąd stwierdził, że intencją tego zapisu jest możliwość dokonania niewielkich zmian w lokalizacji turbin na etapie planu miejscowego z zastrzeżeniem zachowania bezpiecznej odległości od zabudowy mieszkaniowej. Sąd zauważył, że przewidziane w studium rozmieszczenie turbin wraz ze strefą ich oddziaływania nie wchodzi na części działek zabudowanych.

Ustosunkowując się do zarzutu skargi dotyczącego sporządzenia rysunku studium na niewłaściwej mapie topograficznej, Sąd pierwszej instancji wskazał, że mapa topograficzna w skali 1:25000 została pozyskana z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego. Jest to jedyna mapa o tej skali istniejąca w zasobie geodezyjnym. W trakcie sporządzania treści rysunków studium wykorzystywane były dodatkowo mapy ewidencyjne w skali 1:5000, mapy zamieszczone na stronie internetowej www.geoportal.gov.pl oraz wyniki pośredniej inwentaryzacji urbanistycznej. Fakt, że na rysunku studium nie zostały zaznaczone wszystkie nieruchomości zabudowane, a tylko znajdujące się w zwartej zabudowie, nie oznacza, że nie były one brane pod uwagę. Wymienione przez skarżącego numery działek we wsi B. i W. znajdują się w bezpośredniej bliskości obszaru lokalizacji elektrowni wiatrowych ze strefą ich oddziaływania. W granicach tego obszaru występuje jedna działka zabudowana o nr [...] we wsi B. Sąd stwierdził, że odległość budynków na tej działce od najbliższej możliwej lokalizacji elektrowni wynosi ponad 400 m, a zatem bezzasadny jest zarzut dotyczący rozbieżności pomiędzy tekstem studium a załącznikiem graficznym.

Odnosząc się z kolei do zarzutu w kwestii niejasności zakresu zmiany studium Sąd stwierdził, że podstawę prawną opracowania studium, stanowiła uchwała Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie przystąpienia do opracowania zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. wraz z oceną jego aktualności. Punktem wyjścia było studium uchwalone w 1998 r. Zmiany w stosunku do pierwotnego tekstu; zostały spowodowane wnioskami mieszkańców i potencjalnych inwestorów oraz upływem czasu. Wnioski mieszkańców i inwestorów dotyczą: lokalizacji elektrowni wiatrowych, nowej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, nowych terenów eksploatacji żwiru i nowych terenów zalesień. Upływ czasu od uchwalenia pierwszej wersji w 1998 r. wymagał wprowadzenia zmian, głównie w części diagnostycznej w zakresie problematyki społeczno-gospodarczej. Dane te zostały zweryfikowane w oparciu o bazę danych lokalnych GUS za 2011 r. oraz nowsze dane posiadane przez gminę. Opracowane zmiany w studium w dużym zakresie odbiegają od ustaleń pierwotnego tekstu studium uchwalonego w 1998 r. Jest to w ocenie Sądu czytelne w zaskarżonym studium i nie budzi wątpliwości. Z uwagi na duży zakres wprowadzonych zmian nowy dokument został sporządzony i uchwalony w formie ujednoliconej, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233), zwanego dalej rozporządzeniem. W związku z tym ich wyodrębnianie uznano za niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że skutki realizacji studium będą odczuwalne poza granicami gminy, Sąd Wojewódzki stwierdził, że jest on niezasadny albowiem studium nie daje prawa do zagospodarowywania nieruchomości w określony sposób.

Sąd podkreślił, że materiałem wyjściowym do zmiany studium w zakresie odnawialnych źródeł energii był pozytywnie zaopiniowany i uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia opracowany w maju 2012 r. Na potrzeby studium uznano go za podstawowy w zakresie ochrony środowiska materiał planistyczny, o którym mowa w § 2 pkt 3 rozporządzenia. Ponadto Wójt Gminy B. zwrócił się do Wójta Gminy Sokołów Podlaski o uzgodnienie projektu zmiany studium wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Określone w studium lokalizacje czterech turbin wiatrowych oznaczonych symbolem 1E zostały przyjęte pod warunkiem, że w gminnie Sokołów Podlaski również zostanie dokonana zmiana studium, w którym określone tereny znajdą się w obszarze lokalizacji elektrowni wiatrowych ze strefą ich oddziaływania. Projekt studium w tym kształcie był uzgadniany z gminą Sokołów Podlaski, która nie zakwestionowała tych ustaleń, a następnie podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do zmiany swojego studium.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieprawidłowego informowania zainteresowanych podmiotów o przebiegu procedury uchwalania zmiany studium, Sąd stwierdził, że obowiązujące przepisy nie nakładają na gminę obowiązku dokonywania ogłoszeń i obwieszczeń przez sołtysów odnośnie zmiany studium, zaś wymagane prawem ogłoszenia zostały dokonane przez Wójta Gminy B.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez naruszenie:

1) art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 101 § 1 u.s.g. poprzez błędne przyjęcie w rozstrzygnięciu przez Sąd, że skarżący nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu postanowień studium;

2) art. 3 § 2 pkt 6 i art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez dokonanie wadliwej oceny przypadków naruszenia zasad sporządzania studium zawartych w tekście i w załącznikach graficznych do zaskarżonej uchwały, a które pozostają w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym. Dotyczy to wadliwej oceny:

a) naruszenia art. 10 ust. 2a u.p.z.p. przez brak ustalenia (identyfikacji) w tekście i na rysunku studium (Załącznik - "Kierunki zagospodarowania przestrzennego") stref ochronnych wokół obszarów oznaczonych literami "E" i "1E", na których rozmieszczone będą źródła energii o mocy przekraczającej 100 kW oraz brak ustalenia związanych z nimi ograniczeń w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu;

b) naruszenia art. 46 pkt 1 i art. 51 - 58 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, ze zm.) oraz przepisu § 2 pkt 3 rozporządzenia poprzez uznanie jako materiału planistycznego dokumentu pn. "Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia (...)", sporządzonego w maju 2012 r.;

c) naruszenia art. 10 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 i § 7 pkt 3 rozporządzenia poprzez uznanie, że sporządzenie rysunku studium na nieaktualnej mapie topograficznej 1:25.000 oraz pominięcie na rysunku "Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego" (Załącznik nr 2) faktycznie istniejących zabudowań i budynków gospodarczych, położonych w obrębach geodezyjnych miejscowości B. oraz W., nie stanowi naruszenia zasad sporządzania studium;

d) naruszenia art. 9 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 82 i § 84, w związku z § 142 ust. 2 z.t.p. poprzez uznanie, że brak wskazania w treści uchwały zakresu zmian w studium w stosunku do tekstu uchwalonego w 1998 r. nie może budzić wątpliwości co do możliwości ustalenia, na czym polegały zmiany w studium dokonane zaskarżoną uchwałą.

Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z podatkiem od towarów i usług w obowiązującej wysokości.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie swoich zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina B. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, że skarga kasacyjna jest bezzasadna i w całości poparła ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.

W pierwszej kolejności wskazać wypadnie, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, że skarżący nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu studium. Wręcz przeciwnie, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wprost wynika, że w ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżona uchwała ma wpływ na interes prawny skarżącego bowiem jego nieruchomość znajduje się na terenie objętym tą uchwałą. W związku z uregulowaniami przedmiotowej uchwały sytuacja prawna skarżącego uległa zmianie. Sąd pierwszej instancji nie kwestionował interesu prawnego skarżącego, czego efektem było merytoryczne rozpoznanie skargi.

Przypomnieć przyjdzie w tym miejscu, że zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Legitymacja skargowa opiera się zatem na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą.

Takie rozumienie istoty naruszenia interesu prawnego wyznacza też granice sprawy sądowoadministracyjnej, o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie może wykroczyć poza te granice, co oznacza, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego. Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad lub trybu sporządzania studium, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko w odniesieniu do części studium dotyczącej tych nieruchomości. Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia uchwały w sprawie studium w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd może stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości studium, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości skarżącego, prowadziłoby w efekcie do wypaczenia istoty skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż skarga taka staje się w efekcie narzędziem do eliminowania z obrotu prawnego uchwał w całości, bez względu na to, czy stwierdzone naruszenia przy jej procedowaniu miały jakikolwiek wpływ na interes prawny skarżącego. Przez to nie różniłaby się ona niczym od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu. W efekcie skarga taka stałaby się skargą o charakterze actio popularis, a temu z całą pewnością nie służy instytucja kontroli nad legalnością działalności organów samorządu terytorialnego określona w art. 101 ust. 1 u.s.g.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie poddawały się kontroli sądowoadministracyjnej te zarzuty skarżącego, które wykraczają poza naruszenie jego indywidualnego interesu prawnego, a więc te które nie były związane z wykonywaniem przysługującego mu prawa własności nieruchomości.

Odnosząc się z kolei do poszczególnych zarzutów naruszenia prawa materialnego w granicach wskazanych powyżej, wskazać przyjdzie, że nie zasługują one na uwzględnienie, co w efekcie nie pozwalało stwierdzić, aby Sąd pierwszej instancji naruszył te przepisy.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie zarówno w tekście jak i na rysunku studium wyznaczone zostały strefy ochronne wokół obszarów oznaczonych literami "E" i "1E", na których rozmieszczone mają być źródła energii o mocy przekraczającej 100 kW. Strefy te zostały zaznaczone stosowną linią na rysunku, co wynika z legendy tego rysunku. Ustalone też zostały związane z tymi strefami ograniczenia w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Słusznie Sąd pierwszej instancji zwrócił w tej kwestii uwagę, że w tekście ustalono, że w tych obszarach nie dopuszcza się żadnej innej zabudowy, a jedynie obowiązuje dotychczasowe rolnicze użytkowanie terenu. Ponadto dopuszczono możliwość przesunięcia pokazanych na rysunku lokalizacji turbin pod warunkiem zachowania odległości minimum 400 m od zabudowy mieszkaniowej.

W świetle zgromadzonej dokumentacji dotyczącej zaskarżonej uchwały dopuszczalnym było uznanie jako materiału planistycznego dokumentu pn. "Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia (...)", sporządzonego w maju 2012 r. Wskazać w tym miejscu wypadnie, że raport ten miał charakter uzupełniający. W dokumentacji planistycznej znajduje się bowiem prognoza oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 51 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...). Prognoza ta w swojej treści (§ 2) przewiduje możliwość dokonania dalszej oceny na podstawie indywidualnego raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ponadto zasadna jest ocena Sądu pierwszej instancji, że taki raport mieści się w pojęciu materiałów planistycznych, o których mowa w § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. W przepisie tym mowa jest bowiem również m.in. o opracowaniach dotyczących obszaru objętego projektem studium, sporządzonych na podstawie przepisów odrębnych. Brak jest racjonalnych powodów, dla których za takie opracowanie nie można byłoby uznać wskazywanego raportu.

Zarzut dotyczący sporządzenia rysunku studium na nieaktualnej mapie topograficznej powiązany z pominięciem na tym rysunku faktycznie istniejących zabudowań i budynków gospodarczych, pozostaje w świetle przedstawionego na wstępie rozważań rozumienia granic sprawy rozpoznawanej na skutek skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., bez wpływu na jej wynik. Ewentualne bowiem naruszenie prawa w tym zakresie nie narusza interesu prawnego skarżącego, gdyż nie zostało w żaden sposób wykazane, aby pominięcie zabudowań na mapie dotyczyło nieruchomości stanowiącej jego własność.

Niezrozumiałym jest natomiast zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis ten nie mógł być naruszony uchwałą o zmianie studium, albowiem nie dotyczy tej uchwały. Mając jednak na uwadze argumenty podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazać przyjdzie, iż wbrew twierdzeniom jej autora zmiany studium w takim zakresie, w jakim zostały dokonane zaskarżoną uchwałą, nie wymagały wyróżnienia projektowanej zmiany. Wynika to a contrario z treści § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia Zasad techniki prawodawczej, stwierdzić przyjdzie, że zgodnie z § 143 tego rozporządzenia do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1-7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych - również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Jakkolwiek wskazywane w skardze kasacyjnej § 82 i 84 znajdują się dziale II rozporządzenia, to nie znajdą one zastosowania przy ocenie zaskarżonej uchwały, albowiem zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. nie jest ona aktem prawa miejscowego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.