Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 9/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 158 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 29 maja 2020 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K. J. – zwany dalej skarżącym - pismem z dnia 23 stycznia

2021 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę

na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 29 maja 2020 r. o wydanie zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi. Podał, że na skutek wniosku skarżącego z dnia 29 maja 2020 r., postanowieniem

z dnia 3 czerwca 2020 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania zaświadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność

lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych

w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.

Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę

na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania

w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania

w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności

lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza

czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ

nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku,

nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności

(T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).

W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 23 stycznia 2021 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji,

w przedmiocie niezałatwienia podania z dnia 29 maja 2020 r. Z akt sprawy wynika jednak, że postanowieniem z dnia 3 czerwca 2020 r. Komendant Powiatowy Policji

, po rozpatrzeniu podania z dnia 29 maja 2020 r., odmówił wydania zaświadczenia.

Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. W takim stanie rzeczy, zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie

art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazał NSA,

że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną

po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.

Podkreślić również należy, że choć formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej

przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności".

Wydanie wobec powyższego przez Komendanta Powiatowego Policji, po rozpatrzeniu podania skarżącego z dnia 29 maja 2020 r., postanowienia w dniu 3 czerwca 2020 r. spowodowało ustanie jego stanu bezczynności w sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia. Skarga na bezczynność wniesiona zatem po wydaniu postanowienia jako niedopuszczalna podlegała

więc odrzuceniu.

Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie

art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.