Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 507/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 i 3, art. 228 ust. 1, art. 230 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 118 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 74 poz 676
law: Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi J.Z. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] 2) stwierdza, że uchylony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...], działając na podstawie art. 50, art. 228 ust. 1 i art. 230 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm., dalej także jako ustawa), mianował J. Z. na stanowisko służbowe i w uzasadnieniu podał, że jest to podyktowane wejściem w życie powyższej ustawy przy uwzględnieniu wysokości posiadanych limitów zatrudnienia, środków budżetowych oraz struktury etatowej jednostki. Jednocześnie pouczył skarżącego, że na podstawie art. 230 ust. 2 ustawy, w terminie 14 dni od dnia przedstawienia proponowanych warunków służby, skarżący może odmówić ich przyjęcia, a sporządzona w formie pisemnej odmowa będzie traktowana jednocześnie, jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku odmowy przyjęcia proponowanych warunków, stosunek służbowy rozwiąże się z dniem dokonania tej odmowy, zaś niezłożenie jej w terminie 14 dni, zostanie uznane za ich przyjęcie.

W dniu [...] października 2010 r. J. Z. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. rozkazu, ewentualnie o stwierdzenie, że powyższy rozkaz personalny został wydany z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu podał, że rozkaz dotyczył przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe bez uprzedniej konsultacji i złożenia propozycji pracy w ABW. Tym samym, Szef ABW w sposób jednostronny ustalił warunki zatrudnienia i płacy, co skutkowało obniżeniem wynagrodzenia podstawowego oraz dodatku służbowego. Organ w sposób rażący naruszył art. 50 ust. 1, art. 230 ust. 1 pkt 1, 114 ust. 1 w związku z art. 115, art. 118 ust. 1 i 228 ust. 1 ww. ustawy.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 157 § 1, art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności powyższego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu podał, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej konieczne jest wykazanie takich wad, które dają podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Tylko bowiem rażące naruszenie prawa może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, zaś to ostatnie zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią prawa, przy czym nie chodzi tutaj o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, zaś gdy kwestionowana decyzja i ocena naruszenia prawa opiera się na jej wykładni, to nie sposób uznać, iż narusza prawo w stopniu rażącym. Innymi słowy mówiąc, rażące naruszenie prawa, to naruszenie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, w wyniku czego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności i naruszenie to musi być oczywiste, a owa oczywistość powinna polegać na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Tymczasem rozkaz personalny którego stwierdzenia nieważności domaga się skarżący odpowiada wymogom formalnym określonym w art. 107 § 1 k.p.a.

Uzasadniając dalej swoje stanowisko stwierdził, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 118 ustawy, przepis ten bowiem ma zastosowanie jedynie w sytuacji przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. J. Z. został zaś mianowany a nie przeniesiony na stanowisko służbowe w nowo powstałej ABW. Z treści uzasadnienia decyzji - rozkazu personalnego, którego stwierdzenia nieważności domaga się skarżący nie wynika, aby można było mówić o przeniesieniu funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe w rozumieniu ustawy. W art. 230 ustawodawca nie zastrzegł, że proponowane warunki muszą być co najmniej równorzędne z dotychczasowymi, tym samym dopuścił możliwość mianowania na niżej zaszeregowane stanowisko służbowe w stosunku do poprzednio zajmowanego. Funkcjonariusz zapoznał się z przedmiotowym rozkazem w dniu [...] lipca 2002 r. , nie wniósł od niego środka zaskarżenia, w związku z powyższym w ślad za pouczeniem zawartym w rozkazie uznać należy, że zaakceptował proponowane warunki służby. W opinii organu zarzuty dotyczące braku właściwej procedury poprzedzającej wydanie przedmiotowego (tj. brak stosownej konsultacji z funkcjonariuszem) mogły być podnoszone przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie w trybie o stwierdzenie nieważności.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kierowanym do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata M. S. zarzucił organowi w niniejszej sprawie brak obiektywizmu i sprawiedliwości, powołując się przy tym na wyroki sądów administracyjnych w sprawach innych funkcjonariuszy wydawanych w takim samym stanie faktycznym. Z wyroków zapadłych w innych sprawach wynika bowiem, że takie działanie organu stanowiło nadużycie prawa i może być kwalifikowane jako wada prawna stanowiąca podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2010 r.

W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa. Nie chodzi tu o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeśli nawet przyjąć, że wydanie rozkazu personalnego bez poprzedzenia go pisemną propozycją o której mowa w art. 230 ust. 1 ustawy nosi cechy nadużycia prawa, to organ dokonał jedynie błędu dotyczącego wykładni prawa. Spór zaś co do wykładni prawa nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Gdy bowiem ocena naruszenia prawa opiera się na wykładni prawa, nie można uznać, że kwestionowana decyzja narusza prawo w stopniu rażącym. Organ dodał nadto, że wbrew twierdzeniom strony, orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczących funkcjonariuszy ABW mianowanych na niższe stanowisko służbowe w związku z likwidacją UOP nie jest jednolite. Na dowód powyższego zacytował fragment wyroku NSA z 19 sierpnia 2009 r. I OSK 1546/08 z którego wynika, że art. 230 ust. 1 pkt 1 ustawy ma charakter lex specialis i wyłącza możliwość stosowania art. 118 ust. 1 ustawy regulującego kwestie związane z uposażeniem funkcjonariusza przeniesionego a nie mianowanego na inne stanowisko służbowe w ABW.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. Z. działając przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata M. S., podtrzymując swoją dotychczasową argumentację, zarzucił zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji - rozkazom personalnym naruszenie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2, art. 50 ust. 1, art. 230 ust. 1 pkt 1 oraz art. 114 ust. 1 w związku z art. 115 i art. 118 ust. 1 i art. 228 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), wnosząc o ich uchylenie. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania i ewentualne stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Szefa ABW z dnia [...] lipca 2002 r. W uzasadnieniu, powołując się na dotychczasowe orzecznictwo i przywołując zawarte w nim argumenty wskazał, że wbrew stanowisku organu, w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że art. 118 ustawy nie mógł być podstawą rozkazu z [...] lipca 2002 r., gdyż w owym czasie skarżący był funkcjonariuszem służby przygotowawczej i w związku z utworzeniem ABW został mianowany (a nie przeniesiony) na stanowisko służbowe w ABW.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W przypadku zaś uwzględnienia skargi, zgodnie z art. 145 powołanej ustawy, Sąd orzeka wyłącznie kasacyjnie. Oznacza to, że nie jest możliwe uwzględnienie wniosku strony zawartego w skardze, dotyczącego wydania przez Sąd orzeczenia stwierdzającego nieważność rozkazu personalnego Szef ABW z dnia [...] lipca 2002 r.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie czy decyzja administracyjna poddana kontroli w trybie nadzorczym jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji.

Prowadzone przez Szefa ABW postępowanie nadzorcze dotyczyło oceny pod kątem kwalifikowanych wad prawnych prawidłowości rozkazu personalnego Szefa ABW z dnia [...] lipca 2002 r. o mianowaniu J. Z. na stanowisko [...] w Wydziale [...] Delegatury ABW w R. Jako podstawę prawną wydania tej decyzji - rozkazu personalnego organ powołał art. 50, art. 228 ust. 1 i art. 230 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.).

Przepis art. 228 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że funkcjonariusze pełniący, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, służbę w Urzędzie Ochrony Państwa, z wyjątkiem funkcjonariuszy Zarządu Wywiadu Urzędu Ochrony Państwa, stają się, z utrzymaniem dotychczasowych warunków służby – do czasu zmiany tych warunków w trybie określonym w art. 230 – funkcjonariuszami ABW, zachowując ciągłość służby.

Zgodnie z art. 230 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, Szefowie ABW i AW każdy w zakresie swojego działania, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, uwzględniając kwalifikacje zawodowe funkcjonariusza, jego przydatność do służby w ABW albo AW, a także wysokość posiadanych limitów zatrudnienia i środków budżetowych oraz planowaną strukturę organizacyjną, poinformują pisemnie funkcjonariusza o: 1) proponowanych dla niego warunkach służby albo 2) wypowiedzeniu stosunku służbowego.

Na podstawie przepisu art. 50 ust. 1 i 3 tej ustawy, Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, jest właściwy do przyjmowania do służby w Agencji, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego. Sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, są załatwiane przez wydanie rozkazu personalnego.

Należy zgodzić się z organem, że ustawodawca w ramach reorganizacji polegającej na likwidacji Urzędu Ochrony Państwa i utworzeniu w jego miejsce dwóch Agencji (tj. Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu), rzeczywiście dopuścił możliwość mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Niemniej jednak, przy takiej zmianie warunków służby konieczne było zastosowanie odpowiedniej procedury wynikającej z art. 230 ustawy.

W czasie wydania rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2002 r. skarżący podlegał już nowej ustawie. Przepis art. 118 ust. 1 ustawy gwarantował funkcjonariuszowi przeniesionemu na stanowisko służbowe, zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, zachowanie prawa do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia według stanowiska służbowego. Na uwagę zasługuje to, iż identyczną regulację zawierała w art. 90 ust. 1 ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. z 1999 r. Nr 51, poz. 526). Jeśli uwzględnić, że dokonana w 2002 r. zmiana miała charakter organizacyjny zaś obniżenie wynagrodzenia mające charakter represyjny następuje w wyniku wymierzenia kary dyscyplinarnej, to przy okazji reorganizacji, organ winien respektować zasadę wynikającą z art. 118 ustawy, który chroni wysokość przyznanego funkcjonariuszowi wynagrodzenia zasadniczego. Jest oczywistym, że przy zmianie struktury organów, mogą wystąpić zmiany w zakresie stanowiska, a w związku z tym dodatków do uposażenia, gdyż ustawa nie zawiera w tym względzie regulacji ochronnej, jednakże przepis art. 118 ustawy wobec zachowania ciągłości służby na podstawie art. 228 ust. 1 winien mieć zastosowanie także do warunków dokonywanych w trybie art. 230 ust. 1 pkt 1 ustawy. W przeciwnym razie należałoby, przy braku wyraźnej regulacji ustawowej i bez istnienia ku temu podstaw faktycznych przyjmować, że wprowadzona zmiana organizacyjna, przy niezmienionych zasadach pełnienia służby, porównywalnym poziomie finansowania z budżetu państwa, może wiązać się ze znacznym pogorszeniem warunków finansowych funkcjonariuszy (patrz – wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 896/06) .

W niniejszej sprawie organ nie przeprowadził wymaganej przez przepis art. 230 ustawy procedury, bowiem pisemna informacja o proponowanych warunkach służby była zawarta w decyzji - rozkazie personalnym o mianowaniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe w stosunku do dotychczas przez niego zajmowanego. Tymczasem złożona funkcjonariuszowi propozycja proponowanych warunków służby winna mieć formę pisemnej informacji, a nie decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a. Informacja ta powinna zawierać także pouczenie o prawie złożenia przez funkcjonariusza odmowy przyjęcia proponowanych mu warunków służby, zaś powyższa odmowa nie skutkowała wszczęciem postępowania odwoławczego, lecz rozwiązaniem stosunku służbowego z dniem tej odmowy (art. 230 ust. 3 ustawy). Przepis prawa materialnego nie przewidywał, że zaproponowanie warunków służby ma nastąpić w formie decyzji administracyjnej, lecz wskazywał, iż ma to być pisemna informacja. Pisemna informacja nie jest działaniem władczym, charakterystycznym dla decyzji administracyjnej (patrz – wyrok NSA z dnia 23 marca 2007 r. sygn. akt I OSK 893/06).

Należy wskazać, że decyzja administracyjna jest jednostronną czynnością organu administracji publicznej posiadającą odpowiednią formę prawną i określającą konsekwencje stosowanej normy prawnej w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej. W doktrynie podkreśla się zgodnie, że istotną cechą decyzji jest jej tzw. podwójna konkretność, tzn. że decyzja rozstrzyga sprawę indywidualną konkretnego adresata (strony). Decyzję administracyjną jako oświadczenie woli organu administracji publicznej należy odróżniać od innych prawnych czynności, którymi są oświadczenia wiedzy organu administracji publicznej. Do oświadczeń wiedzy należą niewątpliwie udzielane przez organ informacje o stanie faktycznym i prawnym sprawy administracyjnej. Udzielenie informacji nie jest czynnością prawną, a tym bardziej nie jest aktem administracyjnym, ponieważ brak tu jest woli organu administracji publicznej skierowanej na wywołanie skutków prawnych.

W ocenie Sądu, rozkaz personalny Szefa ABW z dnia [...] lipca 2002 r. jest władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, opartym na przepisie kompetencyjnym i materialnym, skierowanym do konkretnego indywidualnego adresata w celu wywołania określonego skutku prawnego. Z osnowy decyzji wynika bowiem wyraźna wola organu do mianowania funkcjonariusza na określone stanowisko. Zgodnie zaś z dyspozycją przepisu art. 50 ust. 3 powołanej ustawy, przywołanym jako podstawa prawna rozstrzygnięcia, dokonanie tej czynności prawnej jest możliwe tylko w formie rozkazu personalnego – decyzji administracyjnej. Ponadto w przedmiotowym rozkazie organ zawierając zapis: "Sporządzona w formie pisemnej odmowa zaproponowanych warunków służby będzie traktowana jednocześnie jako wniosek do Szefa ABW o ponowne rozparzenie sprawy", w istocie stanowi pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia decyzji. Odmowę organ potraktował więc jako środek quasi odwoławczy. Brak jest zatem podstaw do kwalifikowania ww. rozkazu jako informacji pisemnej, o której mowa w art. 230 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, dającej funkcjonariuszowi wiedzę o warunkach służby w nowopowstałej formacji.

Trzeba mieć na uwadze, że przepis art. 230 ust. 1 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW ma charakter kompleksowy i szczególny, gdyż wiąże się z reorganizacją Urzędu Ochrony Państwa. Z jego treści wynika, że w pierwszej kolejności Szef ABW powinien przedłożyć funkcjonariuszowi pisemną informację o warunkach służby w nowopowstałej formacji, uwzględniając przy tym szereg czynników wymienionych w powołanym przepisie. Wówczas dopiero upływ 14 dniowego terminu i brak odmowy przyjęcia zaproponowanych warunków (art. 230 ust. 2 tej ustawy) lub też odmowa ich przyjęcia dawały organowi podstawę do wydania rozkazu personalnego o mianowaniu lub rozwiązaniu stosunku służbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt II SA/Wa 982/04 (niepublik.) wyraził pogląd, iż wydanie rozkazu personalnego na powyższej podstawie, bez poprzedzenia go propozycją, o której mowa w powołanym przepisie, przybiera postać swoistej "propozycji nie do odrzucenia" i nosi cechy nadużycia prawa. Sąd w niniejszym składzie powyżej zaprezentowane stanowisko w pełni podziela i stwierdza, iż naruszenie tego typu może mieć postać kwalifikowaną.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że Szef ABW wydając zaskarżoną decyzję, jak i decyzję ją poprzedzającą, oparł się na błędnym rozumieniu przepisu prawa materialnego, tj. art. 230 ust. 1 pkt 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Nadto, w ocenie Sądu, organ ograniczając się do wskazania, że spór w niniejszej sprawie dotyczy wykładni prawa oraz powołując się na niejednolitość orzecznictwa sądów administracyjnych nie rozważył w wystarczający sposób, czy takie naruszenie prawa winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji.

Za nietrafny należy uznać również argument organu, że skarżący w czasie wydawania rozkazu z dnia [...] lipca 2002 r. był funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej i został mianowany a nie przeniesiony na inne stanowisko. Jak bowiem wynika z art. 49 ww. ustawy osobę przyjętą do służby w ABW mianuje się funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej. Tak więc, skarżący już jako funkcjonariusz służby przygotowawczej był mianowany. Przy kolejnym zaś mianowaniu skarżącego, mającym miejsce w rozkazie personalnym z dniu [...] lipca 2002 r. faktycznie doszło jednak do przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe.

Organ administracji publicznej rozpoznając ponownie sprawę i mając na uwadze przedstawiony wyżej sposób rozumienia przepisów stanowiących podstawę prawną rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2002 r., którego stwierdzenia nieważności domagał się skarżący, winien wydać decyzję w przedmiocie stwierdzenia, bądź nie, nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] dopiero po szczegółowej i dogłębnej analizie zmierzającej do ustalenia, czy brak uprzedniej, pisemnej informacji dla skarżącego z proponowanymi warunkami służby w zmienionej formacji organizacyjnej i brak stanowiska tegoż funkcjonariusza w przedmiocie akceptacji lub nieakceptującego owych warunków, niósł ze sobą – przy wydaniu bezspornie wadliwej, bo przedwczesnej decyzji – tak duży ciężar gatunkowy, że w wyniku jego mogły powstać, bądź nie "skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarczego lub społecznego naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa." (patrz – wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt I OSK 1134/04, LEX 165717). Taki tok rozumowania, bowiem, powinien dopiero przesądzić o ewentualnym rażącym naruszeniu prawa przy wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Nie można wreszcie, zdaniem Sądu dokonać tej analizy, bez oceny ewentualnych skutków finansowych dla skarżącego.

Tak więc, rozpoznając ponownie wniosek strony skarżącej o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Szefa ABW z dnia [...] lipca 2002 r. o mianowaniu J. Z. na stanowisko [...] Wydziału [...] Delegatury ABW w R. organ, biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sądu, powtórnie oceni prawidłowość ww. decyzji w zakresie zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Z tych powodów Sąd - z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.