Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 212/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-02-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Inspektor Sanitarny z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków dotyczących wymagań higienicznych i zdrowotnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

B. T. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków dotyczących wymagań higienicznych i zdrowotnych.

Pełnomocnik w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że obowiązek realizowania badań wody powoduje, iż skarżąca musiałaby ponieść koszt nawet kilkunastu tysięcy złotych w skali roku z tytułu zlecenia ich przeprowadzenia odpowiedniemu podmiotowi – co wynika z treści rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach oraz ofert handlowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. Pełnomocnik skarżącej ponadto zarzucił decyzji szereg naruszeń prawa materialnego. Podniósł między innymi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 656), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż jacuzzi znajdujące się w klubie fitness prowadzącym przez skarżącą przy ul. [...] w [...] odpowiada ustawowej definicji pływalni, co doprowadziło do rozstrzygnięcia, że skarżąca została objęta zakresem przedmiotowym i podmiotowym rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach (Dz. U. z 2015 r. poz. 2016). Skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie, uchybienia organu dostrzeżone w toku postępowania i zawarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Artykuł 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718), zw. dalej p.p.s.a., stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Jak wynika z ww. przepisu wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić w przypadku wystąpienia ściśle określonych przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą ww. przesłanki. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie.

W ocenie Sądu pełnomocnika skarżącej ograniczył się tylko do sformułowania wniosku bez wskazania jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Obszerne uzasadnienie skargi wskazujące na nieprawidłowości w toku postępowania przed Inspektorem Sanitarnym, jednakże wady samej decyzji nie mogą zostać uznane za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Na tym etapie postępowania sądowego nie jest możliwa ocena, czy zaskarżona decyzja o nakazie wykonania określonych obowiązków dotyczących wymagań higienicznych i zdrowotnych jest prawidłowa, ponieważ w innym wypadku doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego, jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych. Tym samym nie wystarczy samo sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, ponieważ we wniosku należy wskazać, jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki zaistnieją w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji.

Dopiero wskazanie negatywnych skutków, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby przemawiać za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku. Pełnomocnik nie wskazał żadnych okoliczności z których by wynikało, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi skarżącej jakąkolwiek szkodę lub sprawi dolegliwość, poza stwierdzeniem, że skarżąca musiałaby ponieść koszt nawet [...] tysięcy złotych w ciągu roku.

Ponadto Sąd nie dopatrzył się również z urzędu jakichkolwiek okoliczności przemawiających za udzieleniem skarżącej ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu