Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 2317/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Ewa Karpińska Sędzia NSA Krzysztof Stanik Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska/spr./ Protokolant ref. Anna Florek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2004 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług oraz ustalenia wysokości dodatkowego zobowiązania w tym podatku i nr [...] w przedmiocie określenia wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych 1. oddala skargę w części dotyczącej decyzji o numerach: [...] i [...]; 2. uchyla zaskarżone decyzje o numerach: [...],[...] i [...]; 3. określa, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane; 4. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K., na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł. ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...]r. Nr [...] i nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 2 ust. 2; art. 4 ust. 5; art. 15 ust. 5; art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.) oraz § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109, poz. 1245 z późn. zm.), a także art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. nr 54, poz. 654 z późn.zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. "A" (dawniej "B") z siedzibą w R. utrzymał w mocy decyzje z dnia [...]r. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., którymi organ ten określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w tym podatku za miesiąc luty ( Nr [...]), kwiecień (Nr [...]), maj ( Nr [...]) i czerwiec (Nr [...]) 2000 r. oraz określił stratę w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2000 w kwocie [...] zł. (nr [...]).

Przedstawiając stan faktyczny na wstępie nawiązał do wyników kontroli podatkowej przeprowadzonej w Spółce, gdzie stwierdzono nieprawidłowości w rozliczaniu podatku od towarów i usług za:

- luty 2000 r. polegające na zaniżeniu podatku należnego, poprzez nie opodatkowanie importu usług o charakterze marketingowym wykonanych przez firmę "C" z K., za które Spółka została obciążona kwotą [...] DM tytułem wykonania usługi "[...] badania podstawowe", na podstawie wystawionego przez usługodawcę rachunku nr [...] z dnia [...]r., uregulowanego w dniu [...]r. mimo, że zakup usługi nastąpił w styczniu 2000 r., co potwierdził w/w rachunek i przekazanie raportu z wykonania prac;

- kwiecień 2000 r. polegające na zawyżeniu podatku naliczonego o kwotę [...],- zł., wynikającą z faktury nr [...] z dnia [...]r. wystawionej przez firmę D sp. z o.o. W. na kwotę netto [...]-zł. dokumentującej "przygotowanie projektu billboardu dla marki "[...]", jako inwestycji nie zrealizowanej, z której zrezygnowała firma "E" (firma posiadająca w badanym okresie 99% udziałów w spółce z o.o. "B" przygotowująca projekt komunikacji medialnej produktów [...]), w związku z czym firma "B" wystawiła przedmiotową fakturę za dotychczas poniesione przez siebie koszty niezrealizowanej do końca usługi (koszty osobowe projektantów oraz koszty zużytych materiałów);

- maj 2000 r. polegające na zaniżeniu podatku należnego o kwotę [...],- zł ([...] DM) na skutek nie zadeklarowania podatku należnego od transakcji importu usług w zakresie świadczenia usług doradczych, zarządzania, marketingowych i finansowych (zwrot poniesionych kosztów i wydatków) wykonanych przez firmę "E " potwierdzonych jedynie umową i rachunkiem, poprzez przyjęcie do rozliczenia kwoty podatku naliczonego wynikającego z rachunku z dnia [...]r. z umieszczoną adnotacją o treści "świadczenie bez podatku obrotowego, ponieważ wykonano je za granicą tytułem wykonania usługi - koszty wsparcia marketingowego przez firmę E w 2000 r.", która nie stanowiła kosztu uzyskania przychodów. Ponadto Spółka zawyżyła o kwotę [...],- zł. podatek naliczony do odliczenia, bowiem przyjęła do rozliczenia w tym miesiącu podatek naliczony wynikający z faktury nr [...] z dnia [...]r. wystawionej przez firmę D sp. z o.o. W. na kwotę netto [...]- zł. (podatek VAT [...]-zł.) za nie zrealizowaną do końca usługę "przygotowanie strategii komunikacji rynkowej dla marki [...]", z której zrezygnowała firma "E "; - czerwiec 2000 r. polegające na zaniżeniu podatku należnego, poprzez nie opodatkowanie importu usług świadczonych w zakresie doradztwa i marketingu przez firmę "F", która na podstawie rachunku z dnia [...]r. nr [...] obciążyła Spółkę kwotą [...] DM, stanowiącą honorarium, koszty podróży, diety za usługi w zakresie doradztwa i szkolenia kierownictwa firmy "G" w okresie styczeń-maj 2000r., uiszczonej tylko w części przez Spółkę (do wysokości [...] DM ). Ponadto stwierdzono zawyżenie wysokości straty Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000r. o kwotę [...]- zł. na skutek zawyżenia w zeznaniu CIT-8 za 2000 r. kosztów uzyskania przychodów ( na które złożyły się wydatki w kwotach: [...] zł udokumentowane rachunkiem z dnia [...]r. o treści "koszty wsparcia marketingowe przez E 2000r."; [...] zł udokumentowane rachunkiem z dnia [...]r. Nr [...] o treści "koszty doradztwa oraz szkolenia kierownictwa "G" w okresie styczeń-maj 2000r." i [...] zł udokumentowane fakturą z dnia [...]r. Nr [...] o treści "przygotowanie projektu billboardu dla marki [...]"; [...] zł udokumentowane fakturą z dnia [...]r. Nr [...] o treści "przygotowanie strategii komunikacji rynkowej dla marki [...]).

W następstwie stwierdzonych nieprawidłowości Urząd Kontroli Skarbowej w K. dokonał odmiennego rozliczenia podatku od towarów i usług oraz wydał decyzje określające i ustalające dodatkowe zobowiązania podatkowego w tym podatku za wyżej wymienione miesiące 2000 r., a także określił wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2000 r.

W łącznym odwołaniu z dnia [...]r. od wyżej wymienionych decyzji Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Urzędu Kontroli Skarbowej w K. oraz o wstrzymanie ich wykonania. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną interpretację art. 19 ust 1 oraz ust 2a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zmianami) i § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109, poz. 1245 z późn. zm.), której skutkiem było nieuwzględnienie w decyzjach określających wysokość zobowiązania podatkowego za luty, kwiecień, maj i czerwiec 2000 r. faktu, że podatek należny, określony w tych decyzjach od importu usług, jest równocześnie podatkiem naliczonym do odliczenia oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. nr 54, poz. 654 z późn.zm.) w związku z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, skutkiem przyjęcia, iż zapłata na rzecz Firmy "D" Sp. z o.o. za faktury [...] oraz [...] z tytułu rozpoczętych, a niedokończonych usług, nie stanowi kosztów uzyskania przychodów, a w konsekwencji, iż podatek naliczony w tych fakturach nie podlega odliczeniu od kwoty podatku należnego. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania podatkowego, w szczególności art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 z późn. zm.), poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych, co do miejsca wykonania usług marketingowych na rzecz Spółki i związku poniesionych na te usługi wydatków z przychodami, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń poprzez uznanie, że Spółka dokonywała importu usług o charakterze marketingowo- doradczym.

W postępowaniu odwoławczym nie uwzględniono argumentów odwołania i zaskarżonymi decyzjami z dnia [...]r. Nr [...] i nr [...] utrzymano w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zmianami) argumentując, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzano w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, a w szczególności art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. nr 54, poz. 654 z późn.zm.), gdzie określono, że podatnik może odliczyć do celów podatkowych wszelkie koszty, jeżeli wykaże ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością oraz, że ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Zaakcentowano, że wydatek będący dla wystawcy faktury zwrotem nakładów poniesionych na niezrealizowaną usługę - zdaniem organu odwoławczego - nie stanowi dla jej odbiorcy kosztu uzyskania przychodu, gdyż nie jest związany z przychodem. Wskazał, też co rozumie pod pojęciem importu usług oraz kiedy powstaje prawo do obniżenia z tego tytułu kwoty podatku należnego o podatek naliczony w oparciu o art. 19 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zmianami). Podkreślił, że w przypadku uchybienia terminom do ich rozliczenia podatnik traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, co miało miejsce w rozliczeniu podatku od towarów i usług w miesiącu maju 2000 r. W nawiązaniu do zarzutów wobec decyzji określającej wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2000 r. organ podatkowy uznał, że poniesione przez Spółkę koszty wsparcia marketingowego przez "E" nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów, ponieważ przedstawione do kontroli dokumenty oraz zeznania świadków nie potwierdzają, że wydatek wynikający z rachunku wystawionego przez tą firmę miał wpływ na osiągnięcie przychodu Spółki z o.o. "A" (dawniej "B"). Także obciążenie kwotą [...] DM /- różnica między wartością wystawionego rachunku, a faktycznie zapłaconą jego częścią : [...] DM - [...] DM/, czyli równowartość [...] zł /[...] zł - [...] zł/, jako nie zapłacona część rachunku z dnia [...]r. Nr [...] wystawionego przez firmę "F" tytułem "kosztów doradztwa oraz szkolenia kierownictwa "G" w okresie styczeń-maj 2000r.", nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów, ponieważ Spółka udokumentowała tylko fakt przeprowadzenia szkolenia pracowników w B., natomiast brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających czynności związane z badaniem rynku. Tym samym brak opracowań, analiz i raportów uniemożliwia ocenę poniesionego wydatku, z punktu widzenia jego związku z przychodami. Poza tym nie stanowią kosztu uzyskania przychodów wydatki udokumentowane fakturami wystawionymi przez "D" Sp. z o.o. w W.: z dnia [...]r. nr [...] o treści "przygotowanie projektu billboardu dla marki "[...]" w kwocie [...]– zł. i z dnia [...]r. nr [...] o treści "przygotowanie strategii komunikacji rynkowej dla marki "[...]" w kwocie [...] zł, gdyż Spółka nie przedstawiła umowy zawartej pomiędzy firmą "D", a Spółką "[...]" na wykonanie tych usług oraz nie przedłożono dokumentacji potwierdzającej ich realizację, która umożliwiłaby dokonanie obiektywnej oceny istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionymi wydatkami za niezrealizowane do końca usługi, a przychodami.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sformułował zarzuty identycznie, jak w odwołaniu łącznym tj. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 1 i ust. 2 a, art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zmianami) w związku z § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109, poz. 1245 z późn. zm.), art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. nr 54, poz. 654 z późn.zm.) w związku z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także przepisów postępowania, w szczególności art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 z późn. zm.).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach.

Na rozprawie pełnomocnicy stron wnosili i wywodzili, jak w skardze i odpowiedzi na skargę, przy czym pełnomocnik skarżącej podkreślił, że same organy podatkowe przyznały, iż nie są w stanie ustalić jaka część usług została wykonana za granicą, a jaka na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, jedynie w części dotyczących zaskarżonych decyzji za luty, maj i czerwiec 2000 r., określających na rzecz skarżącej Spółki zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług oraz ustalających dodatkowe zobowiązanie podatkowego w tym podatku, bowiem tylko te decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm./, to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwanej dalej w skrócie: " ustawą p.p.s.a."/. Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm./, który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Istota sporu w rozpoznawanych sprawach sprowadza się do kwestii prawidłowego rozliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur, wystawionych za importowane usługi. W zakresie zasad regulujących kwestie odliczania podatku zawartego w cenach nabywanych towarów i usług fundamentalne znaczenie ma przepis art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. - zwanej dalej w skrócie: ustawą p. t. u.), który statuuje jedną z podstawowych zasad tego podatku – prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Prawo to przysługuje każdemu podatnikowi, który spełnia warunki określone w tej ustawie i wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy p. t. u. podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż podatnik może dokonać obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Z kolei zgodnie z art. 19 ust. 2 a ustawy p. t. u. (dodany przez art. 1 pkt 12 lit. a) ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz. U. nr 95, poz.1100) zmieniającej ustawę p. t. u. z dniem 1 stycznia 2000 r. kwotę podatku naliczonego stanowi również kwota podatku należnego od importu usług, z wyjątkiem podatku od usług: turystyki wyjazdowej oraz związanych ze sprzedażą zwolnioną od podatku i z czynnościami nie wymienionymi w art. 2 ustawy p. t. u. Specyfika importu usług polega na tym, że podatnikiem nie jest sprzedawca, a nabywca usługi, można więc przyjąć, po wprowadzeniu zasady z art. 19 ust. 2a ustawy p. t. u., że mamy do czynienia zarówno z podatkiem należnym od importu usług, jak i z podatkiem naliczonym z tytułu nabycia tej usługi. Jednak w przeciwieństwie zarówno do "obrotu krajowego", jak i do importu towarów, w przypadku importu usług dokumentem stwierdzającym kwotę podatku naliczonego jest dla potrzeb jego odliczenia faktura (rachunek) wystawiona przez usługodawcę, czyli podmiot zagraniczny. Pamiętać też należy, iż na podstawie § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu importu usług powstaje z chwilą dokonania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia od dnia wykonania usługi, z zastrzeżeniem pkt 6 § 6, który jednak dotyczy wyłącznie importu usług najmu, dzierżawy lub umów o podobnym charakterze.

Jednakże w świetle normatywnego brzmienia art. 19 ust. 3 mamy wyłącznie do czynienia z sytuacją, że podatnik może dokonać odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w rozliczeniu za miesiąc, w którym powstał obowiązek podatkowy w podatku należnym od importu tych usług. Dopiero uchybienie tym terminom, a więc odliczenie podatku za inne miesiące niż wykazane w omawianym przepisie, powoduje utratę prawa podatnika do dokonania odliczenia podatku naliczonego. Uprawniony jest zatem wniosek, iż jedynym terminem, o którym mowa w art. 19 ust. 3b ustawy p. t. u. jest samo rozliczenie podatkowe za dany miesiąc, a nie termin złożenia deklaracji podatkowej. Mając na uwadze powyższe organy podatkowe wadliwie dokonały interpretacji art. 19 ust 1 oraz ust. 2a ustawy p. t. u. i § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Minstra Finansów z dnia 22 grudnia1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109, poz. 1245 z późn. zm.) i w decyzjach określających wysokość zobowiązania podatkowego za luty, maj i czerwiec 2000 r. nie uwzględniły określonego w tych decyzjach podatku należnego od importu usług, jako podatku naliczonego do odliczenia. Tym samym nie zastosowały obniżenia kwoty podatku należnego, w przypadku importu usług - w rozliczeniu za miesiąc, w którym powstał obowiązek podatkowy w podatku należnym od importu tych usług.

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że organy podatkowe bezpodstawnie nie uwzględniły w rozliczeniu za luty, maj i czerwiec 2000 r. zasady, iż podatek należny od importu usług staje się podatkiem naliczonym do odliczenia, a skoro opodatkowanie tych usług nastąpiło w decyzjach podatkowych, to wywody co do terminów określonych w art. 19 ustawy p. t. u. są zbyteczne. Odnosząc się do kolejnej kwestii spornej, jaką jest nie uznanie części podnoszonych przez skarżącą Spółkę wydatków za koszty uzyskania przychodów, co skutkuje utratą prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy p. t. u. stwierdzić należy, że nie sposób uznać za podlegający rozliczeniu w kwietniu 2000 r. podatek naliczony z faktury nr [...] z dnia [...]r. wystawionej przez firmę D sp. z o.o. w W. za "przygotowanie projektu billboardu dla marki "[...]", skoro była to inwestycja nie zrealizowana. Z tych samych powodów nie można zaaprobować częściowego rozliczenia tej samej inwestycji dodatkowo w maju 2000 r. Na podstawie protokołów przesłuchania świadków ustalono, że w/w firmę wynajęła firma "E" (posiadająca w badanym okresie 99% udziałów w spółce z o.o. "B"), do przygotowania projektu komunikacji medialnej produktów [...]. Następnie firma "E" zrezygnowała z przeprowadzenia nowej kampanii reklamowej, w związku z czym firma "D" wystawiła przedmiotową fakturę za dotychczas poniesione przez siebie koszty niezrealizowanej do końca usługi (koszty osobowe projektantów oraz koszty zużytych materiałów). Wobec powyższych ustaleń oraz braku dokumentacji świadczącej o zrealizowaniu usługi prawidłowo uznano, że wydatki udokumentowane wystawioną fakturą nie miały związku z przychodami kontrolowanej spółki, zatem podatek naliczony z niej wynikający nie mógł stanowić podstawy pomniejszenia podatku należnego w myśl przepisów art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy p. t. u., a skarga w tym zakresie jest bezzasadna. Powyższe ustalenia znalazły swoje odzwierciedlenie w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Prawo podatkowe określa warunki, po spełnieniu których można uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów. Daje ono możliwość zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów jedynie wówczas, gdy spełnione są łącznie przesłanki istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a uzyskanym przychodem oraz właściwego udokumentowania tych wydatków. Obowiązkiem podatnika jest jednakże wykazanie nie tylko poniesienia kosztu, ale również konieczności rzeczywistego korzystania z tych usług w celu uzyskania przychodów. Dlatego określenie wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000r. na skutek zawyżenia w zeznaniu CIT-8 za 2000 r. kosztów uzyskania przychodów ( z tytułu "kosztów wsparcia marketingowe przez E 2000r.", "kosztów doradztwa oraz szkolenia kierownictwa "G" w okresie styczeń-maj 2000r." i "przygotowania projektu billboardu dla marki [...]", jako komunikacji rynkowej dla marki [...]) jest uzasadnione w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego i w tym zakresie skarga jako bezprzedmiotowa podlega oddaleniu. Organ podatkowy prawidłowo zakwestionował wydatek związany z transakcją przeprowadzoną z firmą "E", bowiem wykonane czynności były przeznaczone na cele podmiotu zarządzającego tj. Spółki dominującej i dostosowaniu kontrolowanej Spółki do standardów całej grupy [...]. Tak więc wydatek ten nie służył działalności gospodarczej Spółki i nie miał związku z jej przychodem. Wyniki postępowania dowodowego nie potwierdziły faktu wykonania przedmiotowych usług przez firmę "D". Ustalono, bowiem że przedmiotem obciążenia były dotychczas poniesione przez firmę "D" koszty niezrealizowanej do końca usługi, a mianowicie koszty osobowe projektantów i koszty zużytych materiałów do przygotowywanych projektów. W wyżej poruszonej sprawie skład orzekający Sądu podzielił w całej rozciągłości stanowisko Izby Skarbowej szeroko opisane na stronach od 2 do 11 zaskarżonej decyzji z dnia [...]r. nr [...], dlatego za zbyteczne uważa jego powielanie.

Reasumując przedstawione rozważania należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje o numerach: [...] i [...] zostały poprzedzone postępowaniem w trakcie którego doszło do ustalenia stanu faktycznego, który odpowiada prawdzie obiektywnej. Stało się to z powodu podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, głównie przez przeprowadzenie dowodów z przesłuchań świadków, a także dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Uznając zatem, że organy podatkowe nie naruszył przepisów art.122, 187 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało dojść do wniosku, że prawidłowo zastosowano w sprawie przepisy prawa procesowego.

Na podstawie przepisu art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 151 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1271 z późn. zm.) orzeczono w punkcie 1 wyroku o oddaleniu skargi w części dotyczącej decyzji o numerach: [...] i [...], a w jego punkcie 2 o uchyleniu decyzji o numerach [...],[...] i [...]. Orzeczenie o niemożności wykonania uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia wyroku oparte zostało na przepisie art. 152 ustawy p.p.s.a., a na podstawie art. 200 tej samej ustawy obciążono Dyrektora Izby Skarbowej w K. kosztami postępowania sądowego.