Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 750/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 pkt. 1, ust. 3, art. 40 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 10, art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 106
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędziowie Anna Robotowska NSA Tadeusz Cysek (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 1049/11 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zgody na lokalizację obiektu w pasie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjne w S. wyrokiem z dnia 11 stycznia 2012 r., II SA/Sz 1049/11, oddalił skargę A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], w przedmiocie zgody na lokalizację obiektu w pasie drogowym.

Sąd I instancji przyjął za podstawę następujące okoliczności faktyczne.

A.– przedsiębiorca prowadzący działalności gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w S. złożył wniosek o wyrażenie zgody na umieszczenie obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego: nośnik reklamowy (lokalizacja nr 780) w formacie "[...]" umieszczony na słupie oświetlenia ulicznego w pasie drogowym drogi powiatowej –ul. K.– nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr geodezyjny [...] – obręb [...] w S.

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], działający z upoważnienie Prezydenta Miasta S., Zastępca Dyrektora do spraw Infrastruktury Drogowej Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego w S. (dalej: organ I instancji) odmówił wyrażenia zgody na lokalizację obiektu w pasie drogowym. Uzasadniając swoją decyzję, powołał się na przepisy art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej: u.d.p.) i wskazał, iż zasadą jest zakaz lokalizowania w pasie drogowym urządzeń i obiektów, które mogą powodować zagrożenia, o jakich mowa w przepisach. Warunkiem odstąpienia od tego zakazu jest wystąpienie szczególnie uzasadnionych okoliczności, a w niniejszej sprawie nie wskazano na istnienie takowych. W ocenie organu po analizie dokumentów załączonych do wniosku, m.in. mapki sytuacyjno – wysokościowej w skali 1 : 500 oraz po przeprowadzeniu oględzin ustalono, że wnioskodawca planuje umieścić reklamę w ciągu ulicy K. K., która jest na rozpatrywanym odcinku ulicą powiatową. Ulica K. K., ze względu na funkcjonowanie dworca kolejowego, charakteryzuje się dużym natężeniem ruchu, a także należy do kluczowych odcinków w układzie komunikacyjnym miasta. Nośnik reklamowy umieszczony byłby w obrębie przystanku autobusowego. Usytuowanie reklamy w obrębie przystanku autobusowego może doprowadzić do niezauważenia przez kierowców sygnału świetlnego (kierunkowskazu) wysyłanego przez uprzywilejowany pojazd komunikacji miejskiej włączający się do ruchu, co w konsekwencji może doprowadzić do niebezpiecznych zdarzeń drogowych.

Organ I instancji podkreślił, że w związku z powyższym, w ocenie organu I instancji, nie powinno budzić wątpliwości, że usytuowanie kilkunastu bądź kilkudziesięciu nośników reklamowych w dużym mieście, o dużym natężeniu ruchu drogowego, na krótkim odcinku drogi wpłynie negatywnie na koncentrację uczestników tego ruchu, jak również na czytelność organizacji ruchu, a w konsekwencji wprowadzi chaos na drogach.

Od powyższej decyzji A. H. L. A. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o negatywnej ocenie pod względem bezpieczeństwa i organizacji ruchu możliwość usytuowania reklamy we wnioskowanej przez Spółkę lokalizacji. Ulica K. K., na której wnioskodawca planował umieścić reklamę, jest drogą powiatową, w rejonie funkcjonowania dworca kolejowego. Ulica ta pełni ważną rolę w układzie drogowym miasta, a także charakteryzuje się dużym natężeniem ruchu kołowego. Reklama umieszczona na słupie oświetlenia ulicznego usytuowanym w obrębie przystanku autobusowego bezpośrednio w rejonie funkcjonowania przejścia dla pieszych, wymuszałaby na uczestnikach ruchu zachowanie szczególnej ostrożności.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium przytoczyło wyjaśnienia organu I instancji dotyczące funkcji i wykorzystania słupów oświetlenia ulicznego, istoty reklamy, wpływu nośników reklamowych na zachowanie osób kierujących pojazdami.

Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń skarżącego, przytoczonych w uzasadnieniu odwołania organ II instancji podkreślił, że w art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych ustawodawca wprowadził generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Umieszczenie w pasie drogowym tych obiektów co do zasady jest więc niedopuszczalne. W art. 39 ust. 3 u.d.p. nie wskazano, w jakich szczególnie uzasadnionych przypadkach odstąpienie od tej zasady może nastąpić Jednak niewątpliwie ocena tych przypadków należy do zarządcy drogi, gdyż to on jest odpowiedzialny zarówno za ochronę drogi, jak i bezpieczeństwo ruchu drogowego, ochronę życia, zdrowia oraz mienia uczestników tego ruchu. Natomiast na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" pozwalający na wydanie zezwolenia. SKO zwróciło uwagę na fakt, że udzielając zezwolenia na lokalizację tablic reklamowych na słupach oświetleniowych zarządca drogi pozbawiłby się możliwości zamontowania na nich znaków drogowych oraz przyczyniłby się do nieczytelności organizacji ruchu.

Organ uznał za nietrafne twierdzenia skarżącego, że podstawą prawną rozstrzygnięcia powinien być art. 39 ust. 3 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. Kolegium wyjaśniło, że zajęcie pasa drogowego pod niedozwolony – co do zasady – obiekt, także pod reklamę wymaga uzyskania dwóch związanych ze sobą rozstrzygnięć: decyzji na lokalizację (art. 39 ust. 3 u.d.p.) oraz decyzji na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p.). Decyzje te nie są treściowo tożsame, jednak decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego wydana na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. wynika niejako z uprzedniej decyzji zezwalającej na lokalizację i jest zależna od istnienia przesłanek niezbędnych dla jej wydania określonych w art. 39 ust. 3 u.d.p. jako "szczególnie uzasadnione przypadki". Powołane przez skarżącego przepisy odnosiły się do postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Natomiast przy rozpatrywaniu sprawy w przedmiocie wydania decyzji lokalizacyjnej organ rozważał jedynie, czy zachodzą przesłanki negatywne z art. 39 ust. 1 u.d.p., tj. czy reklama spowoduje niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, zmniejszenie jej trwałości oraz czy zagrozi bezpieczeństwu ruchu oraz czy zachodzą przesłanki pozytywne z art. 39 ust. 3, uzasadniające przyjęcie, że istnieje szczególnie uzasadniony przypadek i zezwolenie jednak powinno być udzielone.

Od powyższej decyzji A. H. L. A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.

W postępowaniu przed Sądem I instancji skarżący wnosił o dopuszczenie dowodów z dokumentów w postaci odpisów szkiców nośnika reklamowego oraz pism podmiotów zainteresowanych korzystaniem z niego, a także odpisu informacji publicznej ZDiTM w S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. oddalił powyższy wniosek dowodowy, uznając wnioskowane dowody za zbędne dla wyjaśnienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjne w S. wyrokiem z dnia 11 stycznia 2012 r., II SA/Sz 1049/11, oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji w pierwszej kolejności powołał się na poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z: z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 542/08, z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 293/09 oraz z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 994/09. Sąd podzielił w niniejszej sprawie pogląd wyrażony w orzecznictwie, akcentujący zamiar ustawodawcy, wyrażony w art. 39 ust. 3 u.d.p., obligujący organy do dbałości o to, by czynności dokonywane w pasie drogowym nie prowadziły do niszczenia lub uszkodzenia drogi i jej urządzeń, czy też zmniejszenia jej trwałości oraz nie zagrażały bezpieczeństwu ruchu drogowego. W związku z tymi celami to do zarządcy drogi należy wydawanie zgody na lokalizację obiektu w pasie drogowym. Możliwość lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami drogi lub potrzebami ruchu drogowego, powinna być stosowana w drodze wyjątku, jako odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 39 ust. 1 u.d.p.

Sąd I instancji wskazał, iż w każdej sprawie wymagają rozważenia przez organ okoliczności przemawiających zarówno "za" i "przeciw" umieszczeniu. Wbrew twierdzeniom skargi organy oceniły wpływ tablicy reklamowej zestawiając funkcję reklamy z ryzykiem wystąpienia zagrożenia, jakie wyniknąć może z odwrócenia uwagi kierowcy przez tę reklamę. Chodzi przede wszystkim o ryzyko zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jakie może wystąpić w obszarze skrzyżowania, dodatkowo jeszcze w tak kluczowym punkcie komunikacyjnym miasta, jakimi jest ul. K. K. w S. Kierując się ochroną pasa drogowego i przedstawiając na to stosowne argumenty, organy wystarczająco wykazały priorytet bezwzględnej ochrony skrzyżowania nad inne mogące mieć znaczenie wartości (podobnie w wyroku NSA z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 293/09, opubl. w Lex nr 559686). Nie sposób tym samym uznać w ocenie Sądu I instancji, że konsekwentne założenia w praktyce organów administracji, odnoszące się do priorytetu ochrony bezpieczeństwa w ruchu drogowym, naruszają wynikającą z art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

W takiej sytuacji w ocenie Sądu I instancji niewystarczającym argumentem przemawiającym za umiejscowieniem spornej reklamy, jest podnoszony w skardze argument równoważenia skutków pozytywnego wpływu reklamy na pozytywne społeczne oddziaływanie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niepowiadomienie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenie się przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, Wojewódzki Sad Administracyjny uznał, że nie wykazano, by zaniechanie organu co do obowiązku określonego w art. 10 § 1 k.p.a. spowodowało negatywne skutki dla sytuacji procesowej skarżącego.

Zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wbrew bowiem zarzutowi skargi w uzasadnieniu tym znajdowały się zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez organ, jak i ich ocena prawna. Okoliczność, że organ odwoławczy dokonał tych ustaleń i ocen w sposób zbieżny z ustaleniami i oceną organu I instancji nie naruszało zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a., jak również nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Sąd I instancji oddalił wnioski dowodowe zawarte w piśmie procesowym strony z dnia [...] stycznia 2012 r. (tj. odpisów szkicu montażu nośnika reklamowego, odpisu pisma T. z [...] kwietnia 2011 r. oraz T. z [...] kwietnia 2011 r., a także odpisu informacji publicznej Z. w S.).

Od powyższego wyroku A. H. L. A. wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz – ewentualnie – uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi. Ponadto, wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego według złożonego spisu kosztów, a w razie braku takowego – według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach przewidzianych przez art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.).

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza:

a) art. 106 § 3 p.p.s.a. – poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego w toku postępowania sądowego w sytuacji, gdy potrzeba zawnioskowania dowodów powstała na etapie rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji zwłaszcza w wskutek braku należytego poinformowania skarżącego o przeprowadzonych dowodach i w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego i złożenie wniosków dowodowych,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. zw. z art. 10 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, których dopuścił się organ II instancji, a w szczególności przez wadliwe przyjęcie przez Sąd, że skarżący został powiadomiony o terminie zaznajomienia się z materiałem zebranych w niniejszej sprawie. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd nie zauważył naruszenia przez organ zasady dwuinstancyjności, praworządności i pogłębiania zaufania obywateli.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, zwłaszcza art. 39 ust. 3 u.d.p. przez bezzasadne uznanie, że ciężar udowodnienia wystąpienia szczególnych okoliczności przemawiających za udzieleniem zgody na lokalizację reklamy w pasie drogowym ciąży na tym, kto o takie zezwolenie się ubiega, w sytuacji, gdy ciężar dowodowy spoczywa także na organie administracji prowadzącym postępowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która – co należy podkreślić – w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Wobec takiej regulacji postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu I instancji uznający za zgodną z prawem decyzję odmawiającą skarżącemu wyrażenia zgody na umieszczenie na słupie oświetlenia ulicznego w pasie drogowym drogi powiatowej nośnika reklamowego.

Skarżący podnosi przede wszystkim zarzut niewyjaśnienia stanu faktycznego i przerzucenia na niego ciężaru udowodnienia okoliczności, które uzasadniałby umieszczenie w pasie drogowym nośnika reklamowego.

Zagadnienie rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 39 u.d.p. było już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r., II 994/09; z dnia 13 stycznia 2010 r., II GSK 293/09 oraz z dnia 3 grudnia 2008 r., II GSK 542/08). Naczelny Sąd Administracyjny dotychczas wskazywał, że z art. 39 ust. 1 u.d.p. wynika, że regułą jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom związanym z drogą, a mogącym m.in. zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Sąd wskazywał, że odstępstwo od tego zakazu jest możliwe tylko wówczas, gdy w ocenie zarządcy drogi zajęcie pasa drogowego nie zagrozi stanowi technicznemu drogi i bezpieczeństwu ruchu drogowego. W konsekwencji, w przywołanym orzecznictwie utrwalił się pogląd, że zarządca drogi nie ma obowiązku prowadzić w każdej sprawie osobnego postępowania dowodowego w celu wykazania, że zamieszczenie reklamy zagrozi bezpieczeństwu ruchu drogowego. Innymi słowy, zarządca drogi może przyjąć swoiste domniemanie, że zamieszczenie reklamy w odległości mniejszej niż 50 m od skrzyżowania zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Ciężar przedstawienia dowodów pozwalających na jego obalenie ciąży zaś na wnioskodawcy, który zainicjował postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na lokalizację urządzenia w pasie drogi.

Zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 39 ust. 1 u.d.p. i art. 39 ust. 3 u.d.p. są nieuzasadnione. Z brzmienia wyżej wskazanych przepisów należy wywieść, że inaczej niż przyjmuje skarżący rozkłada się ciężar dowodu w tego rodzaju sprawach, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Skoro bowiem zakaz umieszczania reklam w pasie drogowym jest zasadą (art. 39 ust. 1 u.d.p.), a odstąpienie od tego zakazu wyjątkiem (art. 39 ust. 3 u.d.p.), to należy uznać, że to wnioskodawca powinien przedstawić argumenty i dowody na to, że zamieszczenie reklam na obszarze sąsiadującym ze skrzyżowaniem nie spowoduje w konkretnych okolicznościach zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto wnioskodawca winien wykazać, że umieszczenie w tym miejscu reklamy jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem.

Przyjęcie takiego stanowiska – inaczej niż twierdzi skarżący kasacyjnie – w żadnym wypadku nie narusza zasady prawdy obiektywnej wyrażonej przez art. 7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie jest nią związany, choć zakres jej zastosowania zdeterminowany jest rozkładem ciężaru dowodu, który wynika z przepisów prawa materialnego stosowanych w analizowanym postępowaniu. Zasada ta realizowana jest więc w nim przede wszystkim przez dokładną analizę i ocenę dowodów przedstawionych przez stronę na poparcie zgłaszanego przez nią żądania. Powinny one znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zarządcy drogi. W tym zakresie organ może także przeprowadzić z urzędu określone dowody, które posłużą weryfikacji materiału przedstawionego przez wnioskodawcę, np. z opinii biegłego. Nie ma jednak co do zasady takiego obowiązku.

W związku z powyższym zarzut naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procesowych: art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. nie jest zasadny.

Niezasadny jest również zarzut związany z nieuwzględnieniem przez Sąd I instancji wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania sądowego. Skarżący wnioskował o przeprowadzenie dowodów z informacji publicznej Z. w S. oraz dokumentów w postaci: odpisu szkicu montażu nośnika reklamowego, odpisu pisma T. z dnia [...] kwietnia 2010 r., T. z dnia [...] kwietnia 2011 r. z których to pism wynika, że teatry są zainteresowane proponowanymi przez firmę [...] Reklama formami reklamy, polegającymi na wynajmie powierzchni reklamowych umieszczonych na słupach oświetleniowych w różnych lokalizacjach miasta.

Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu wówczas gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Jak wcześniej wskazano, to wnioskujący o zezwolenie na umieszczenie reklamy winien wykazać w postępowaniu administracyjnym, że zamontowanie reklamy, w konkretnym przypadku stanowi szczególną okoliczność uzasadniającą wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podkreślić należy, że sformułowanie zaś "niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości", o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. odnosi się do istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś do istotnych wątpliwości związanych z uzasadnieniem stanu faktycznego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2005 r., FSK 239/05).

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. polegający na niezawiadomieniu skarżącego o możliwości i terminie zaznajomienia się z aktami postępowania administracyjnego.

Wyrażona w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W orzecznictwie utrwalony jest już pogląd, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań, może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157), i miało to wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Lu 92/12, Lex 1145818).

Z akt sprawy wynika, że organ II instancji skierował w dniu [...] lipca 2011 r. pismo do skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, brak jest jedynie w aktach dowodu doręczenia stronie tego zawiadomienia.

Zasadne jest stanowisko Sadu I instancji, że nie wykazano, iż naruszenie obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a. miało wpływ na wynik sprawy.

Reasumując powyższe, wobec braku zasadności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.