Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 142/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.7a ust.1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 19 poz 239
law: Ustawa z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K.-J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1294/07 w sprawie ze skargi Z. K.-J. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela mianowanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1294/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę Z. K.-J. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej, z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela mianowanego.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], Minister Edukacji Narodowej, na podstawie art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz.239 ze zm.), odmówił Z. K.-J. zwolnienia z obowiązku odbycia stażu i postępowania egzaminacyjnego oraz nadania stopnia nauczyciela mianowanego. Organ wskazał, iż Z. K.-J., będąca nauczycielką w Szkole Podstawowej Nr [...] w C., złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku odbycia stażu i postępowania egzaminacyjnego oraz nadanie stopnia nauczyciela mianowanego na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Minister ustalił, że wnioskodawczyni legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych magisterskich w zakresie filologii klasycznej z dnia 2 lipca 1985 r. W latach 1985-1991 była nauczycielem akademickim zatrudnionym w Uniwersytecie Warszawskim Filia w Białymstoku na stanowisku lektora, a od dnia 1 września 1991 r. jest zatrudniona w Szkole Podstawowej w C. na stanowisku nauczyciela języka polskiego w pełnym wymiarze zajęć. Zdaniem Ministra, wnioskodawczyni nie spełnia wymogów art. 7a ust.1 pkt 1 i 2 w/w ustawy, gdyż nie jest nauczycielem akademickim posiadającym stopień naukowy, ani nauczycielem szkoły artystycznej. Minister ocenił także, iż Z. K.-J. nie spełniała w dniu 5 kwietnia 2000 r. warunków do zatrudnienia na podstawie mianowania, a określonych w art. 10 ust.2 pkt 5 i 7 Karty Nauczyciela, gdyż nie posiadała wymaganych kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela języka polskiego, wymaganego okresu pracy pedagogicznej wykonywanej w szkole zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami oraz wymaganych ocen pracy. Minister podsumował, że wnioskodawczyni nie spełniła warunków określonych w art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. Ocenę o braku kwalifikacji wnioskodawczyni do nauczania języka polskiego organ oparł na treści § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz.433 ze zm.).

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z. K.-J. zarzuciła naruszenie art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw oraz naruszenie § 3 pkt 1 w związku z § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia. Przytoczyła przepis § 2 ust.1, zgodnie z którym, kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela posiada osoba, która legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku (specjalności) zgodnym (lub zbliżonym) z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym. Stwierdziła, że filologia klasyczna jest kierunkiem zgodnym lub zbliżonym z językiem polskim. Ocenie tej, zdaniem Z. K.-J., nie stoi na przeszkodzie fakt, że standardy nauczania na kierunku filologia klasyczna i filologia polska są odmienne.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], Minister Edukacji Narodowej utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2007 r. Stwierdził, że zgodnie z § 1 pkt 3 powoływanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r., ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kierunku (specjalności) studiów zbliżonym do nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć - należy przez to rozumieć kierunek (specjalność) dający dostateczną wiedzę merytoryczną z ich zakresu. Skonstatował, iż Z. K.-J. legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich w zakresie filologii klasycznej, a zatem posiada kwalifikacje do nauczania języka łacińskiego i kultury antycznej, a nie do nauczania języka polskiego. Minister wywodził dalej, że w świetle podstawy programowej określonej dla przedmiotu nauczania język polski w szkole podstawowej, studia magisterskie w zakresie filologii klasycznej nie dają dostatecznej wiedzy merytorycznej w zakresie tego przedmiotu, a zatem ten kierunek studiów nie może być uznany za kierunek zbliżony z nauczanym w szkole podstawowej przedmiotem - język polski. W argumentacji Minister posłużył się także spostrzeżeniem opartym o załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji i Sportu z dnia 28 marca 2002 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać uczelnia, aby utworzyć i prowadzić kierunek studiów, oraz nazw i kierunków studiów (Dz. U. Nr 55, poz.480 ze zm.). W obowiązującym stanie prawnym nauczyciele języka polskiego przygotowywani są w ramach kierunku filologia polska, wymienionego w pkt 18 załącznika, określającego nazwy kierunków studiów. W pkt 17 załącznika wymieniony jest kierunek filologia, w ramach którego przygotowywani są nauczyciele języków obcych. Kierunku filologia nie można zatem, zdaniem organu, traktować jako zgodnego z językiem polskim jako nauczanym przedmiotem. Nie można też uznać kierunku filologia za zbliżony do przedmiotu język polski. Określony w załączniku Nr 17 rozporządzenia Ministra Edukacji i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia (Dz. U. Nr 116, poz.1004 ze zm.) standard nauczania dla kierunku filologia jest inny niż standard nauczania dla kierunku filologia polska (załącznik Nr 18). Absolwenci kierunku filologia nie uzyskują przygotowania odpowiadającego podstawie programowej przedmiotu język polski. Organ uznał dopuszczalność wskazania odrębności kierunków studiów magisterskich filologii oraz filologii polskiej w oparciu o w/w rozporządzenia z dnia 28 marca 2002 r. i 18 kwietnia 2002 r., także dla oceny odpowiednich kierunków studiów przed dniem wejścia w życie rozporządzeń, gdyż przepisy rozporządzeń nie wprowadziły nowych kierunków studiów, ani tez nie zmieniły programów studiów na dotychczasowych kierunkach. Minister odnotował nadto, iż Lubelski Kurator Oświaty, który zgodnie z art. 31 pkt 1 i art. 33 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz.2572 ze zm.) sprawuje nadzór pedagogiczny w zakresie zgodności zatrudniania nauczycieli z wymaganymi kwalifikacjami, w postanowieniu z dnia [...] września 2005 r. stwierdził, że wnioskodawczyni, w dniu 5 kwietnia 2000 r., nie posiadała wymaganych kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela języka polskiego, o których mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia. W konsekwencji, zdaniem organu, wnioskodawczyni nie spełniła warunków, określonych w art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r., wymaganych od nauczyciela ubiegającego się o zwolnienie z obowiązku odbycia stażu i postępowania egzaminacyjnego oraz nadanie stopnia nauczyciela mianowanego, w trybie określonym w tym przepisie. Rozpatrując zaś możliwość uzyskania przez Z. K.-J. stopnia nauczyciela mianowanego na podstawie art. 7a ust.2 powołanej ustawy z 18 lutego 2000 r. organ stwierdził, że wniosek z dnia 14 listopada 2002 r. został złożony po terminie wskazanym w tym przepisie, tj. po 31 grudnia 2001 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Podniosła także zarzut naruszenia § 3 pkt 1 w związku z § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia. W uzasadnieniu skargi przytoczyła treść powołanych przepisów w/w rozporządzenia z dnia 10 października 1991 r. Przyznając, iż standardy nauczania na obu spornych kierunkach są inne, zauważyła, że w żadnym przypadku nauczycielem przedmiotu nie mogłaby być osoba, która ukończyła kierunek zgodny z danym przedmiotem. W konsekwencji przepis "o kierunku zbliżonym" byłby martwy. Skarżąca dodała, że powoływanie się Ministra na rozporządzenie z 2002 r. jest oczywistym błędem, gdyż skarżąca studiowała w latach osiemdziesiątych.

W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd pierwszej instancji skonstatował, że w zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego. Sąd przytoczył treść przepisu art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz.239 ze zm.), który przewiduje możliwość zwolnienia z obowiązku odbycia stażu i postępowania egzaminacyjnego oraz nadania nauczycielowi zatrudnionemu w szkole stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, jeżeli w dniu 5 kwietnia 2000 r. był on zatrudniony w szkole w wymiarze - obowiązkowego wymiaru zajęć oraz spełniał obowiązujące w tym dniu warunki wymagane do zatrudnienia na podstawie mianowania, z wyjątkiem warunku określonego w art. 10 ust.2 pkt 6, a w przypadku nauczyciela posiadającego obywatelstwo państwa Unii Europejskiej, z wyjątkiem warunku, o którym mowa w art. 10 ust.2 pkt 1 ustawy - Karta Nauczyciela, w brzmieniu obowiązującym w tym dniu. Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 10 ust.2 Karty Nauczyciela oraz treść przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia. Następnie wskazał na brzmienie § 1 pkt 3 tego rozporządzenia, zgodnie z którym, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kierunku (specjalności) studiów zbliżonym do nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć - należy przez to rozumieć kierunek (specjalność) dający dostateczną wiedzę z ich zakresu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się ze stanowiskiem organu, według którego studia z zakresu filologii klasycznej nie dają dostatecznej wiedzy merytorycznej z zakresu nauczania języka polskiego. Przywołując załączniki do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 28 marca 2002 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać uczelnia, aby utworzyć i prowadzić kierunek studiów, oraz nazw i kierunków studiów i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia, Minister stwierdził, że kierunku filologia nie można traktować ani jako zgodnego z językiem polskim, ani zbliżonego do przedmiotu język polski. Sąd zauważył, że oba rozporządzenia nie wprowadziły nowych kierunków studiów i nie zmieniły programów nauczania. Mogły więc, zdaniem Sądu, stanowić dla organu argument potwierdzający jego stanowisko. Skarżąca nie miała więc, w dniu 5 kwietnia 2000 r., wymaganych kwalifikacji do zajmowania danego stanowiska (art. 10 ust.2 pkt 5 Karty Nauczyciela). W tej dacie nie posiadała także wymaganego okresu pracy pedagogicznej wykonywanej w szkole zgodnie z kwalifikacjami, a także nie posiadała ocen (oceny) pracy (art. 10 ust.2 pkt 7 Karty Nauczyciela). Według Sądu pierwszej instancji, w sprawie brak jest także szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. Przez taki przypadek rozumie się sytuację, w której z przyczyn od siebie niezależnych nauczyciel nie ma możliwości odbycia stażu lub gdy odbycie stażu jest bardzo utrudnione. Sytuacja taka, jak wywodził Sąd, nie zachodzi w niniejszej sprawie, nie istnieją bowiem przeszkody do zakończenia przez skarżącą stażu w zwykłym trybie.

W skardze kasacyjnej Z. K.-J. zaskarżyła wyrok w całości oraz wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie celem ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie. Jako podstawę kasacyjną podała:

I. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie następujących przepisów:

1) art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz.239 ze zm.);

2) § 3 pkt 1 w związku z § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz.433 ze zm.).

II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i 80 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, rozwijając zarzut sformułowany w punkcie pierwszym podstawy kasacji skarżąca powtórzyła wywód zawarty skardze, prowadzący do wniosku, iż kierunek studiów ukończonych przez nią - filologia klasyczna - jest zbliżony z kierunkiem filologia polska. W zakresie zarzutu proceduralnego skarżąca stwierdziła, że Sąd pierwszej instancji powinien był uchylić decyzję, z uwagi na naruszenie przez organ administracji przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 80 K.p.a. Skarżąca argumentowała, iż Minister błędnie ustalił jakoby filologia klasyczna nie była kierunkiem zbliżonym do kierunku zgodnego z przedmiotem język polski.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę kasacyjna nie jest usprawiedliwiona.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 P.p.s.a., w niniejszej sprawie nie zostały stwierdzone.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do proceduralnej podstawy skargi kasacyjnej. Zarzuty naruszenia prawa materialnego podlegają ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 1328/05, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 193314). Doprecyzowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut proceduralny sprowadzał się do błędnego ustalenia, iż filologia klasyczna nie jest kierunkiem zbliżonym do kierunku zgodnego z przedmiotem język polski. Sporna okoliczność faktyczna - posiadanie przez skarżącą kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela języka polskiego - była istotna z punktu widzenia prawa materialnego: art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz.239 ze zm.) w związku z art. 10 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. nr 56, poz.357 ze zm.). W procesie ustalania tej okoliczności uwzględnić należało, tak jak uczynił to Minister, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, treść definicji zawartych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz.433 ze zm.). Rozporządzenie to wydane zostało z upoważnienia zawartego w art. 9 ust.2 Karty Nauczyciela. Podkreślić warto, że nie ma podstaw do kwestionowania konstytucyjności przepisu § 3 oraz § 1 pkt 3 rozporządzenia. Ocena o niezgodności z art. 9 ust.2 Karty Nauczyciela oraz art. 92 ust.1 Konstytucji RP dotyczy § 1 pkt 2 rozporządzenia z 10 października 1991 r., czyli przepisu definiującego przygotowanie pedagogiczne (patrz: wyrok NSA z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 21/07, niepublikowany, treść [w:] orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 10 października 1991 r., kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkołach podstawowych posiada osoba mająca kwalifikacje określone w § 2 ust.1. Według przepisu § 2 ust.1 pkt 1, kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela posiada osoba, która legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku (specjalności) zgodnym z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym. W myśl zaś § 1 pkt 3 rozporządzenia, przez kierunek (specjalność) studiów zbliżony do nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć należy rozumieć kierunek (specjalność) dający dostateczną wiedzę merytoryczną z ich zakresu. Prowadząc postępowanie wyjaśniające, w zakresie okoliczności mających odpowiedzieć na pytanie, czy wnioskodawczyni ma wymagane kwalifikacje, organ powinien uwzględnić rezultat wykładni art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. w związku z art. 10 ust.2 pkt 5 Karty Nauczyciela, w tym definicję legalną zawartą w § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. Jeżeli bowiem prawodawca nadał określonym wyrażeniom swoiste znaczenie prawne, to należy je rozumieć w takim właśnie znaczeniu (patrz: Lech Morawski "Zasady wykładni prawa", Dom Organizatora 2006, s. 95). Tak uwarunkowany proces ustalania stanu faktycznego doprowadził Ministra do ustalenia, że kierunek filologia klasyczna nie daje dostatecznej wiedzy merytorycznej z zakresu języka polskiego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaakceptowanie tego ustalenia organu administracyjnego przez Sąd pierwszej instancji nie narusza przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 80 K.p.a. Minister oparł się w tym zakresie na dowodzie z opinii Lubelskiego Kuratora Oświaty oraz na porównaniu kierunków studiów określanych jako filologia polska i filologia (w jej ramach filologia klasyczna) i porównaniu standardów nauczania dla filologii polskiej i filologii. Posłużenie się, w ramach oceny materiału dowodowego, treścią załącznika do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 28 marca 2002 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać uczelnia, aby utworzyć i prowadzić kierunek studiów, oraz nazw i kierunków studiów (Dz. U. Nr 55, poz.480 ze zm.) oraz załącznika do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia (Dz. U. Nr 116, poz.1004 ze zm.) nie narusza art. 80 K.p.a. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że oba rozporządzenia nie wprowadziły nowych kierunków studiów i nie zmieniły programów nauczania. Stanowiły zatem argument potwierdzający stanowisko organów, działającego w myśl zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, a nie podstawę prawną decyzji. Innymi słowy - treść załączników stanowiła punkt odniesienia w procesie ustalania stanu faktycznego, a nie przedmiot stosowania prawa.

Skarżąca nie zakwestionowała skutecznie ustaleń faktycznych dotyczących okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Dotyczy to zarówno wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, jak i jego swobodnej oceny. W tym kontekście rozpatrywać można zarzuty materialnoprawne skargi kasacyjnej.

Przypomnieć trzeba, iż podstawa materialna skargi kasacyjnej została sformułowana w formie zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw oraz § 3 w związku z § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia. W związku z tym zauważyć należy, że zarzut niewłaściwego zastosowania prawa nie obejmuje zarzutu błędnej wykładni, co wynika z odmiennej treści każdego z tych pojęć i alternatywnego ujęcia każdej z postaci naruszenia prawa materialnego. Jeżeli skarżący zamierza zakwestionować zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia obydwu postaci naruszenia prawa materialnego, to powinien wyraźnie każdą z tych postaci wskazać i przytoczyć zarzuty odnoszące się odpowiednio do każdej z nich (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 956/05, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 266353). Skarżąca nie wyjaśniła na czym polega błędna wykładnia przywołanych norm. Już z tego powodu ta część podstawy materialnej skargi kasacyjnej nie jest usprawiedliwiona. Niezależnie od tego, analiza zaskarżonego wyroku i skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i skarżąca, interpretują przepisy art. 7a ust.1 pkt 3 i § 3 pkt 1 w związku z § 2 ust.1 pkt 1 w ten sam sposób - jedną z przesłanek hipotezy art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy jest posiadanie kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela, t.j. legitymowanie się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku (specjalności) zgodnym z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć. Nadto, skarżąca nie kwestionuje wykładni Sądu pierwszej instancji, że przez kierunek zbliżony do nauczanego przedmiotu należy rozumieć kierunek dający dostateczną wiedzę merytoryczną z jego zakresu. Rzeczywistą treść zarzutu materialnoprawnego skarżąca artykułuje przedstawiając sposób naruszenia skutkujący niewłaściwym zastosowaniem powołanych norm prawa materialnego. Według skarżącej chodzi o to, że skarżąca spełniła warunki wynikające z § 3 pkt 1 w związku z § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia, a więc naruszono art. 7a ust.1 pkt 3 ustawy. Zarzut ten byłby skuteczny tylko wtedy, gdyby skarżąca skutecznie podważyła ustalenia faktyczne odnoszące się do zakresu wiedzy merytorycznej uzyskiwanej na kierunku filologia klasyczna. Z powyższych uwag wynika, że ustalenie o niewystarczającym zakresie wiedzy merytorycznej uzyskiwanej po ukończeniu filologii klasycznej dla nauczania języka polskiego, nie zostało podważone. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zakwestionowania ustaleń faktycznych (patrz: wyrok NSA z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 524/07, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 413589). Podkreślić warto, niezależnie od braku precyzji w artykułowaniu podstawy materialnej skargi kasacyjnej, że według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma wątpliwości, co do właściwego zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów art. 7a ust.1 pkt 3 w/w ustawy oraz § 3 pkt 1 w związku z § 2 ust.1 pkt 1 w/w rozporządzenia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.