Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 890/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Inne
Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 183 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 25 ust 1
journal: Dz.U. 2002 nr 123 poz 1059
law: Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o radcach prawnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Kuba del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 2070/09 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę radców prawnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2070/09, oddalił skargę B. B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę radców prawnych, z następującym uzasadnieniem.

Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w G. (dalej: ROIRP w G.) uchwałą z [...] marca 2008 odmówiła wpisu skarżącego na listę radców prawnych uznając, że kandydat nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego z uwagi na niewystarczającą praktykę w zawodzie prawniczym.

Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych (dalej: Prezydium KRRP) orzekające na skutek odwołania skarżącego, uchwałą z [...] czerwca 2008 r. utrzymało w mocy uchwałę ROIRP w G.

W uzasadnieniu organ podniósł, że przepis art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 1059 ze zm.; dalej: ustawa o radcach prawnych), który miałby stanowić podstawę wpisu, w brzmieniu nadanym przez art. 2 pkt 6 lit. a/ ustawy z 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361 z późn. zm.) - utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2006 r., na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 listopada 2006 r., sygn. akt K 30/06 (Dz. U. Nr 206, poz. 1522 ). Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wpis na listę radców prawnych.

Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu odwołania B. B., decyzją z [...] września 2008 r. uchylił uchwałę Prezydium KRRP z [...] czerwca 2008 r. i przekazał sprawą do ponownego rozpoznania Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w Warszawie.

Rozpoznając ponownie sprawę, Prezydium KRRP uchwałą z [...] października 2008 r. utrzymało w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w G. z [...] marca 2008 r. o odmowie wpisu skarżącego na listę radców prawnych.

Organ uznał, że nie istnieją podstawy do przyjęcia, że skarżący posiadał praktyczną umiejętność wykonywania zawodu radcy prawnego.

Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu odwołania B. B., decyzją z [...] stycznia 2009 r., nr [...] uchylił uchwałę Prezydium KRRP z [...] października 2008 r. oraz utrzymaną przez nią w mocy uchwałę ROIRP z [...] marca 2008 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Radzie Okręgowej Izby Radców Prawnych w G.

Rada Okręgowa Izby Radców Prawnych w G., uchwałą z [...] maja 2009 r. odmówiła skarżącemu wpisu na listę radców prawnych, wskazując na niewystarczającą praktykę w zawodzie prawniczym.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Prezydium KRRP uchwałą z [...] lipca 2009 r. utrzymało w mocy uchwałę ROIRP z [...] maja 2009 r., o odmowie wpisu skarżącego na listę radców prawnych.

Następnie B. B. wniósł odwołanie od uchwały Prezydium KRRP, a Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] września 2009 r. utrzymał w mocy uchwałę Prezydium KRRP z [...] lipca 2009 r. utrzymującą w mocy uchwałę ROIRP z [...] maja 2009 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że należało utrzymać w mocy uchwałę Prezydium KRRP z [...] lipca 2009 r., jednak z innych przyczyn niż tylko te, które zostały wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Błędnie przyjęto, iż do sytuacji prawnej skarżącego należałoby zastosować wyłącznie przepisy cyt. ustawy o radcach prawnych, które weszły w życie z dniem 25 marca 2009 r., niemniej jednak wskazane uchybienie nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie.

Minister Sprawiedliwości podniósł, że w dacie złożenia wniosku o wpis na listę radców prawnych tj. przed dniem 25 marca 2009 r., tj. dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2009 r., Prezydium KRRP zobowiązane było ze względu na brak przepisów przejściowych rozważyć, które przepisy należałoby zastosować w niniejszej sprawie. Nowelizacja, w tym zakresie nie zawiera przepisów przejściowych, regulujących tok postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. Jednakże powyższe nie miało wpływu na prawidłowość uchwały Prezydium KRRP z [...] lipca 2009 r. Skarżący nie spełniał przesłanek nie tylko na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 25 marca 2009 r., ale również wprowadzonych ustawą z 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy - Prawo o notariacie. Wobec niespełnienia przesłanek dotyczących wpisu na listę radców prawnych wymienionych w znowelizowanym art. 25 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 5 ustawy o radcach prawnych organy zasadnie dokonały analizy sytuacji prawnej skarżącego pod kątem przepisów obowiązujących do dnia 25 marca 2009 r., przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 listopada 2006 r., sygn. akt K 30/06.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości skarżący nie spełnia przesłanek do wpisu na listę radców prawnych, ponieważ w ramach zatrudnienia marginalnie zajmował się obsługą prawną Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki K.-P. w W. Natomiast pełniąc stanowisko dyrektora wykonywał jedynie czynności prawne, które dotyczyły wąskiego zakresu prawa. Na przyjęcie odmiennego poglądu nie miały wpływu załączone przez skarżącego publikacje prasowe, jak również prowadzona działalność gospodarcza, bowiem wskazany rodzaj aktywności zawodowej nie stanowi praktyki, o której mowa w ustawie o radcach prawnych w brzmieniu obowiązujących przed 25 marca 2009 r.

W ocenie organu rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego daje osoba, która wykazuje się cechami, od których uzależniona jest prawidłowość świadczenia pomocy prawnej w celu ochrony prawnej podmiotów, na rzecz których jest wykonywana. Oceniając wskazany przymiot, branych jest pod uwagę szereg czynników, zaś spośród nich przede wszystkim odpowiedni poziom przygotowania, kwalifikacji i wiedzy zawodowej. W związku z powyższym, skarżący nie spełnia przesłanki określonej w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych, w brzmieniu sprzed nowelizacji, będącej jedną z podstaw do wpisu na listę radców prawnych.

Skarżący nie spełniał również przesłanek wskazanych w art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o radcach prawnych, który wszedł w życie z dniem 25 marca 2009 r. Ustawa z 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy - Prawo o notariacie, która weszła w życie 25 marca 2009 r., zmieniła dotychczasową treść art. 25 ustawy o radcach prawnych. Przepis ten uregulował w odmienny sposób kryteria, na podstawie których oceniana jest praktyka kandydata, niezbędna do uzyskania wpisu na listę adwokatów. Przepis art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o radcach prawnych określił, że wymogu odbycia aplikacji radcowskiej i złożenia egzaminu radcowskiego nie stosuje się do osób, które po zdanym egzaminie sędziowskim lub prokuratorskim po dniu 1 stycznia 1991 r. oraz w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o wpis na listę radców prawnych, łącznie przez okres co najmniej 3 lat: a) zajmowały stanowisko asesora sądowego, asesora prokuratorskiego, referendarza sądowego, starszego referendarza sądowego, aplikanta sądowego, aplikanta prokuratorskiego, aplikanta sądowo-prokuratorskiego, asystenta sędziego, asystenta prokuratora lub b) wykonywały wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub radcę prawnego na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej, o których mowa w art. 4a ust. 1, lub kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Natomiast zgodnie z ust. 5 cytowanego artykułu do okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, w przypadku aplikacji sądowej pozaetatowej lub aplikacji prokuratorskiej pozaetatowej zalicza się proporcjonalnie okres trwania tych aplikacji, przyjmując, że za każdy miesiąc odbywania aplikacji zalicza się 1/4 miesiąca.

Minister Sprawiedliwości ustalił, że skarżący zdał egzamin sędziowski po 1 stycznia 1991 r., jednakże w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o wpis na listę radców prawnych, łącznie przez okres co najmniej 3 lat, nie zajmował stanowiska aplikanta i nie wykonywał wymagających wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związanych ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub radcę prawnego na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim lub spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej, o których mowa w art. 4 a ust. 1, lub kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o radcach prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę B. . na powyższą decyzję podniósł, że z dniem 31 grudnia 2006 r. art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych w zakresie, w jakim stwarza on możliwość dopuszczenia do wykonywania zawodu radcy prawnego osób, które po złożeniu wskazanych w nim egzaminów nie wykazują się odpowiednią praktyką w zawodzie prawniczym został uznany za niezgodny z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP – na mocy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (TK) z 8 listopada 2006 r., K 30/06. Wyrok ten został opublikowany Dzienniku Ustaw z 17 listopada 2006 roku (Dz. U. z 2006 r. Nr 206, poz. 1522), zaś TK odroczył utratę mocy obowiązującej przepisu art. 25 ust. 1 ustawy o radcach prawnych do dnia 31 grudnia 2006, który orzekał, że art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych w zakresie, w jakim stwarza możliwość dopuszczenia do wykonywania zawodu radcy prawnego osób, które po złożeniu wskazanych w nim egzaminów nie wykazują się odpowiednią praktyką w zawodzie prawniczym został uznany za niezgodny z art. 17 ust 1 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że w tej sprawie pierwsza uchwała ROIRP zapadła [...] marca 2008 r., a więc w stanie prawnym uwzględniającym powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego. A zatem, do dnia 31 grudnia 2006 roku art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych może stanowić podstawę wpisu na listę radców prawnych tych osób, które nie odbyły aplikacji radcowskiej i nie złożyły egzaminu radcowskiego, lecz zdały egzamin sędziowski, prokuratorski, radcowski czy notarialny. Jednakże przed dokonaniem takiego wpisu należy zbadać, czy osoba ubiegająca się o wpis może wykazać się stażem i doświadczeniem zawodowym, profilującym umiejętności praktyczne aplikacji zakończonej egzaminem. Samorząd radcowski winien badać także, czy konkretna osoba ubiegająca się o taki wpis daje rękojmię należytego wykonywania zawodu radcy prawnego oraz czy może wykazać się stażem i doświadczeniem zawodowym, profilującym umiejętności praktyczne aplikacji zakończonej egzaminem. Reguła "odpowiedniej praktyki" oznacza sprawdzenie czy kandydat posiada utrwaloną w drodze bezpośredniego wykonywania elementów pomocy prawnej, znajomości zagadnień wykonywania zawodu radcy prawnego, a więc zawodu, do którego nie został przygotowany odpowiednio sprofilowaną aplikacją zawodową. Stan faktyczny sprawy jest niesporny między stronami. Sporne są wnioski jakie wysnuwają strony z poczynionych ustaleń.

W ocenie Sądu wnioski wyciągnięte przez organ samorządu radcowskiego z ustalonych okoliczności sprawy są właściwe co do tego, że skarżący nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Organy odmówiły skarżącemu wpisania na listę radców prawnych z powodu niespełnienia przesłanki wpisu określonej w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych. Przepis art. 24 ust. 1 ustawy o radcach prawnych stanowi, że na listę radców prawnych może być wpisany ten, kto poza tym że spełnia wymogi określone w tym artykule w pkt 1 – 4 i pkt 6, a jest zgodnie z pkt 5 nieskazitelnego charakteru i dotychczasowym zachowaniem nie budzi zastrzeżeń co do możliwości prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Po zmianach wprowadzonych ustawą z 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361) zgodnie z art. 24 ust. 1 w związku z art. 25 ust. 1 u.r.p. na listę radców prawnych mogą zostać wpisane osoby, które nie odbyły aplikacji radcowskiej i nie złożyły egzaminu radcowskiego, jeżeli spełniają pozostałe wymogi przewidziane art. 24 ust. 1 pkt. 1, pkt. 3, pkt. 4 i pkt. 5 ustawy o radcach prawnych, tj.: 1) ukończyły wyższe studia prawnicze i uzyskały tytuł magistra, 3) korzystają w pełni z praw publicznych, 4) mają pełną zdolność do czynności prawnych oraz 5) są nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem dają rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Przesłanki z p. 1, 3 i 4 oraz fakt zdania egzaminu sędziowskiego wynikają z oświadczeń i dokumentów, a ocena ich istnienia nie nastręcza wątpliwości. Ponieważ chodzi o przyjęcie do korporacji osoby, która nie odbyła specjalistycznego szkolenia jakim jest aplikacja radcowska, nie poddała się egzaminowi radcowskiemu i jest w związku z tym w zasadzie nieznana członkom korporacji, szczególnej wagi nabiera badanie wymogu posiadania nieskazitelnego charakteru oraz dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu.

Sąd podkreślił, że organ słusznie zauważył, że skarżący złożył wniosek o wpis na listę radców prawnych przed 25 marca 2009 r., tj. dniem wejścia w życie ustawy z 20 lutego 2009 r. Nowelizacja, w tym zakresie, nie zawiera przepisów przejściowych, regulujących tok postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. Niemniej jednak zdaniem sądu ta regulacja w tej sprawie nie ma znaczenia.

Sąd nie podzielił przekonania skarżącego, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy i nie uwzględnił całego materiału dowodowego. Złożenie przez skarżącego w 1992 roku egzaminu sędziowskiego przy jednoczesnym braku doświadczenia zawodowego, tj. posiadania praktyki w świadczeniu "obsługi prawnej" oraz braku uzupełniania, pogłębiania wiedzy w tym zakresie na poziomie wymaganym przy należytym wykonywaniu zawodu radcy prawnego, skutkuje negatywną oceną z punktu widzenia przesłanki określonej w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych, tj. nieskazitelności charakteru i wynikającej z niego możliwości prawidłowego wykonywania zawodu. Dotychczasowy przebieg pracy zawodowej skarżącego nie dowodzi odpowiedniej praktyki w zawodzie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 1997 r. Nr 5, poz. 24) muzeum jest jednostką organizacyjną nienastawioną na osiąganie zysku, której celem jest gromadzenie i trwała ochrona dóbr naturalnego i kulturalnego dziedzictwa ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych zbiorów, upowszechnianie podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwianie korzystania ze zgromadzonych zbiorów. Wobec tego należy zauważyć, że jednostka ta nie jest nastawiona na świadczenie pomocy prawnej i obsługę zainteresowanych. Zdaniem sądu nie każda obsługa może być uznana za zdobywanie praktyki w zawodzie prawniczym.

Sąd wskazał, że organy samorządu radcowskiego wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej.

B. B. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przepisów postępowania przez ich niewłaściwe zastosowanie:

- art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy, przez co decyzja ta wydana została z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania prawa materialnego; w szczególności poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący, czy skarżący posiada właściwą praktykę w zawodzie prawniczym;

- art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, wyrażające się w zmianie bez jakiegokolwiek uzasadnienia stanowiska zajętego przez Ministra Sprawiedliwości w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r., że ocena praktyki zawodowej skarżącego winna być dokonana po uzupełnieniu materiału dowodowego o wskazane elementy.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organy samorządu radcowskiego nie podjęły próby dogłębnego zbadania charakteru i rodzaju jego praktyki zawodowej. Nie zbadano zakresu czynności, jakie pełnił skarżący jako dyrektor muzeum, zważywszy, iż w ramach pełnienia tej funkcji zajmował się obsługą prawną tej jednostki organizacyjnej. Wymagałoby to zbadania, jakimi aspektami obsługi prawnej zajmował się skarżący i w jakim zakresie merytorycznym warunkowanym przedmiotem działania muzeum obsługa ta była spełniana. Bez powyższych ustaleń nie jest możliwe poddanie ocenie jego praktyki zawodowej na stanowisku dyrektora muzeum i wykonywanej w ramach pełnienia tej funkcji obsługi prawnej jako elementu przygotowania praktycznego do zawodu radcy prawnego.

W ocenie autora skargi kasacyjnej na wcześniejszym etapie sprawy organ dostrzegł konieczność uzupełnienia materiału dowodowego i poczynienia ustaleń faktycznych pozwalających na właściwą ocenę przygotowania praktycznego skarżącego do zawodu radcy prawnego w oparciu o pogłębioną analizę dowodów. Minister Sprawiedliwości w decyzji z [...] stycznia 2009 r. uzasadniając uchylenie uchwały Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z [...] października 2008 r. i Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w G. z [...] marca 2008 r. stwierdził, że organy te nie dokonały wnikliwej oceny materiału dowodowego. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w G. powinna uzupełnić materiał dowodowy o ustalenie zakresu czynności wykonywanych przez B. B. na stanowisku dyrektora Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki K.-P. w W. oraz czy w tym okresie muzeum to miało zapewnioną obsługę prawną, czy też czynności te osobiście wykonywał skarżący czy inny pracownik muzeum. Organy powinny także dokonać ustaleń dotyczących zakresu działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, tj. liczby spraw i charakteru wykonywanych czynności, w tym toczących się postępowań sądowych. Koniecznym jest także ustosunkowanie się do poziomu merytorycznego artykułów o tematyce prawnej, publikowanych przez B. B. Jednakże wskazań tych nie zrealizowano. Dowodzą tego kolejne uchwały organów samorządu, w tym uchwała Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych z [...] maja 2009 r. oraz uchwała Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z [...] lipca 2009 r., w których powtórzono dotychczasowe ogólnikowe oceny praktyki zawodowej skarżącego, bez oparcia ich o dodatkowy materiał dowodowy

Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu, a która w niniejszej sprawie nie występuje.

Oznacza to, że przedmiotem kontroli kasacyjnej mogły być wyłącznie zarzuty zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. dot. zaaprobowania przez Sąd I instancji naruszenia wymienionych przepisów k.p.a.

W ocenie autora skargi kasacyjnej organy orzekające nie zbadały charakteru i rodzaju praktyki zawodowej – w tym prawniczej wnioskodawcy – na tle zakresu czynności wykonywanych w związku z pełnieniem funkcji dyrektora Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki K.-P. w W. oraz w ramach działalności gospodarczej (świadczenia usług prawniczych) prowadzonej od lutego 2008 r., pomimo iż Minister Sprawiedliwości (decyzja z [...] stycznia 2009 r.) uchylając uchwałę ORA z [...] marca 2008 r. zalecił dokonanie ustaleń w tym zakresie.

Podkreślić należy, że w toku toczącego się postępowania B. B. nie wykazał żadnej inicjatywy zmierzającej do udokumentowania wykonywania przez niego czynności związanych z szeroko pojętą "obsługą prawną" zarówno w okresie pełnienia funkcji dyrektora muzeum, jak i prowadzenia działalności gospodarczej po wszczęciu niniejszego postępowania.

Bezzasadne są zarzuty przypisywane organom orzekającym w zakresie naruszenia zasad postępowania dowodowego i zaaprobowania tychże naruszeń przez Sąd I instancji.

Okręgowa Izba Radców Prawnych w G. przed wydaniem uchwały, która była przedmiotem oceny w zaskarżonej decyzji wykonując zalecenia Ministra Sprawiedliwości, przeprowadziła w dniu [...] kwietnia 2009 r. w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego rozmowę z B.B., podczas której podał m.in., że jako dyrektor muzeum nie posiadał zakresu czynnosći, w sprawach zawiłych korzystał z pomocy radcy prawnego. Kontakt z zagadnieniami prawnymi ograniczał się do umów o pracę i innych umów z pracownikami. Gdy zaś chodzi o prowadzenie działalności gospodarczej (Biuro Prawne), to z wyjaśnień wnioskodawcy wynika, iż pomagał w sporządzaniu pism procesowych, jednak nie załączył żadnego z nich, jak również nie podał ile i jakich pism sporządził.

Powyższe okoliczności oraz artykuły o tematyce prawnej drukowane w "Panoramie Powiatu W." i "czytanie kodeksów", to w ocenie ORA nie są praktyczne kwalifikacje i wiedza prawnicza niezbędne do wykonywania zawodu radcy prawnego, które to stanowisko podzielił Minister Sprawiedliwości i trafnie zaaprobował Sąd I instancji.

Zauważyć wypada, że protokół z przeprowadzonej rozmowy nie został zakwestionowany przez B. B.

Sposób sformułowania skargi kasacyjnej nie pozwala na podważenie ustaleń faktycznych dotyczących braku rękojmi wykonywania przez skarżącego zawodu radcy prawnego, tzn. wiedzy i umiejętności wykonywania nowego zawodu prawniczego.

Ubocznie podnieść należy, że zarówno Minister Sprawiedliwości, jak i Sąd I instancji poddał szerokiej analizie zastosowanie przepisów prawa materialnego w stanie prawnym wynikającym z ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (art. 25 ust. 1) przy uwzględnieniu wyroku Trybunatu Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. akt K 30/06 (Dz.U. z 2006 r. Nr 206, poz. 1522) oraz w stanie prawnych wynikającym z ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze oraz niektórych innych ustaw (art. 24 ust. 1 w związku z art. 25 ust. 1).

Skarga kasacyjna jednak nie została oparta na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., wobec tego mając na uwadze art. 183 § 1 p.p.s.a. kontrolą kasacyjną można było objąć wyłącznie naruszenie przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.