Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 372/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Moskała, , Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 lutego 2020 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) we Wrocławiu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako: "k.p.a."), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2137), art. 19 ust. 1 i 3 ustawy

z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j.: Dz. U. z 2012, poz. 1164, zwanej dalej "ustawą

o płatnościach"), po rozpatrzeniu odwołania T. P. (zwanego dalej: "wnioskodawcą", "stroną", "skarżącym") - od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we Wrocławiu (dalej jako: "Kierownik BP"), nr 0023-2019-000002237 z dnia

5 marca 2019 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono, że w dniu 9 maja 2012 r. skarżący wystąpił do Kierownika BP o przyznanie jednolitej płatności obszarowej

i uzupełniającej płatności podstawowej na rok 2012. W sekcji VII (Oświadczenie

o powierzchni działek ewidencyjnych) wnioskodawca zadeklarował [...] działki ewidencyjne wykorzystywane rolniczo. W sekcji VIII (Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych) wskazał do jednolitej płatności obszarowej (JPO) [...] działek rolnych o łącznej powierzchni [...] ha, oraz [...] działek rolnych

o powierzchni [...] ha do uzupełniającej płatności podstawowej (UPO).

W piśmie z dnia 31 lipca 2012 r. Kierownik BP wyznaczył wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wyjaśnienia wykrytych w sprawie nieścisłości dotyczących działki rolnej [...] oraz wyjaśnienia dostrzeżonych nieprawidłowości polegających na tym, że powierzchnia deklarowana przez wszystkich rolników ubiegających się o jednolitą płatność obszarową na działce ewidencyjnej nr [...] jest większa od maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG) występującego na tej działce ewidencyjnej zgodnie z systemem LPiS. Ponadto suma powierzchni działek rolnych, wskazanych we wnioskach złożonych przez producentów ubiegających się o dopłaty, a położnych na działce ewidencyjnej o identyfikatorze nr [...], jest większa od sumarycznej powierzchni dopuszczalnych typów użytków (uprawnionych do uzyskania uzupełniającej płatności obszarowej) występujących na tej działce ewidencyjnej zgodnie z bazą referencyjną.

W odpowiedzi (8 sierpnia 2012 r.) skarżący złożył korektę wniosku, w której dokonał podziału działki rolnej [...] o powierzchni [...] ha na dwie działki rolnej [...] o pow. [...] ha i działkę rolną [...] o powierzchni [...] ha. W złożonym tego samego dnia oświadczeniu skarżący stwierdził, że użytkuje działkę ewidencyjną nr [...], położoną w miejscowości O. Prace polowe na tejże działce zostały rozpoczęte po wyrażeniu zgody przez zarządcę nieruchomości, (tj. Zarząd Zieleni Miejskiej we Wrocławiu). Działka została obsiana [...] na powierzchni [...] ha. Oświadczenie złożył również W. S., który stwierdził, że skarżący jest użytkownikiem działki nr [...] położnej w obrębie O.

Wnioskodawca złożył jeszcze dwa pisma wydane przez Dyrektora Zarządu Zieleni Miejskiej we Wrocławiu, zaświadczające o tym, że skarżący posiał [...] na całej działce ewidencyjnej nr [...], oraz informujące o wyrażeniu zgody na wcześniejsze (przed podpisaniem umowy dzierżawy) wykonywanie prac polowych związanych z zasiewem [...].

W dniu 21 sierpnia 2012 r. skarżący złożył w siedzibie BP ARiMR we Wrocławiu pismo Zarządu Zieleni Miejskiej we Wrocławiu w sprawie opłat za korzystnie z gruntu, stanowiącego działkę ew. nr [...], położoną w obrębie O., wraz z dowodem uiszczenia kwoty w wysokości 15 000 zł (wpłaconej na rzecz Zarządu Zieleni Miejskiej we Wrocławiu) za korzystanie z tej działki.

Następnie w siedzibie organu zostały złożone następujące pisma

i dokumenty:

- faktura VAT nr [...] z dnia 20 kwietnia 2012 r., wystawiona przez C. sp. o.o., której płatnikiem jest skarżący, dotycząca zakupu [...] [...] i środka ochrony roślin [...],

- faktura VAT nr [...] z dnia 24 kwietnia 2012 r. wystawiona na J. P., dotycząca zakupu [...][...],

- faktura VAT nr [...] z dnia 30 marca 2012 r., wystawiona na G. S., dotycząca zakupu [...],

- oświadczenie G. K., potwierdzające, że skarżący wykonywał dniu 15 maja 2012 r. oprysk środkami chemicznymi chwastów na działce ew. nr [...], obręb O. i że oświadczający wykonywał razem ze skarżącym prace na tej działce,

- oświadczenie A. Z., w którym oświadczający stwierdził, że

w maju 2012 r. był świadkiem, jak skarżący wykonywał prace polowe, polegające na zwalczaniu chwastów na działce ew. nr [...] w O.; zaznaczył, że w tym czasie przebywał na sąsiedniej działce stanowiącej własność jego ojca,

- oświadczenie W. S., według którego w dniach 8-9 maja 2013 r. wykonywał on prace polegające na uprawie i siewie [...] na działce ew. nr [...], położonej

w miejscowości O.; ponadto wykonywał później również prace związane

z nawożeniem i zabiegami chemicznymi za zgodą i na zlecenie skarżącego.

W dniu 21 marca 2013 r., w siedzibie BP ARiMR we Wrocławiu, odbyła się rozprawa administracyjna, której celem było faktyczne ustalenia faktycznego posiadacza gruntów położonych na działce ewidencyjnej nr [...]. Na rozprawę stawiły się strony wraz z pełnomocnikami:

- skarżący wraz z adwokatem Ł. K. oraz

- K. F. reprezentowany przez adwokata R. W.

Jako świadkowie stawili się: G. K., A. Z., W. S., K. M., A. A., K. S., S. J., A. R. i K. S.

W trakcie rozprawy każda ze stron postępowania twierdziła, że tylko ona była posiadaczem spornej działki w 2012 r. Twierdzenia stron jak i zeznania świadków nie doprowadziły zdaniem organu do jednoznacznego ustalenia, który z rolników był faktycznym posiadaczem spornych gruntów.

W takiej sytuacji organ pierwszej instancji wydał w dniu 26 kwietnia 2013 r. decyzję odmawiającą skarżącemu przyznania jednolitej płatności obszarowej

i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz przyznającą płatność [...] w kwocie 18.952,86 zł (w tym środki unijne 18.952,86 zł).

Organ I instancji uznał, że sporne grunty były użytkowane rolniczo zarówno przez skarżącego, jak i K. F., na rzecz którego działał S. J. Obie strony były faktycznymi posiadaczami gruntu w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego. Jednakże zakres prowadzonych prac oraz czas ich trwania pozwala przyjąć, że skarżący był w 2012 r. co najwyżej współposiadaczem spornej działki. Ponieważ nie złożył on – wymaganej w art. 7 ust. 7 ustawy o płatnościach – zgody drugiego współposiadacza na przyznanie płatności skarżącemu, przeto należało wykluczyć z płatności obszarowych grunt o łącznej pow. [...] ha (działka rolna [...] i część działki rolnej [...]).

Rozpoznający odwołanie Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we Wrocławiu decyzją z dnia 24 lipca 2013 r., Nr 9001-2013-000642, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r. (sygn. akt III SA/Wr 732/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił w całości decyzję organu drugiej instancji oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia 26 kwietnia 2013 r.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podniósł, że z obowiązkiem "wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego", o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wiąże się powinność organu administracji publicznej do oceny "na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona" (art. 80 k.p.a.). Dokonana przez organ ocena dowodów w granicach zakreślonych w art. 80 k.p.a. musi bowiem znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, gdyż tam właśnie organ powinien wskazać "fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej" (art. 107 § 3 k.p.a.).

Sąd zauważył, że na rozprawie administracyjnej przesłuchano w charakterze świadków wiele osób, z których część wskazywała okoliczności korzystne dla strony skarżącej, cześć zaś przedstawiała argumenty przeciwne. Wobec pokaźnego materiału dowodowego uzyskanego na rozprawie organy nie mogły poprzestać jedynie na stwierdzeniu, że objęte postępowaniem dowody nie pozwoliły rozstrzygnąć, który z podmiotów występujących o płatności użytkował faktycznie działkę rolną.

Dalej w uzasadnieniu Sąd stwierdził, że postępując w taki sposób, organy uchyliły się w istocie od obowiązku oceny całego materiału dowodowego w granicach zakreślonych przez art. 80 k.p.a. Zabrakło również oceny wiarygodności zeznań świadków w kontekście zawartych w aktach sprawy faktur, wskazujących na zakup materiału siewnego [...] i środków ochrony tej rośliny.

Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu zaistniałych w sprawie wątpliwości organy skonfrontują odmienne zeznania świadków i ocenią ich wiarygodność w zestawieniu z pozostałymi dowodami, zwłaszcza z dokumentami oraz z wyjaśnieniami zarządcy działki, wskazując niedwuznacznie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, którym dowodom przedstawionym przez skarżącego, w tym dowodom z zeznań świadków, dał wiarę i z jakich względów, którym zaś odmówił wiarygodności i mocy dowodowej i z jakich powodów.

W toku dalszego postępowania w sprawie, Kierownik BP pismem z dnia 26 maja 2014 r. w oparciu o posiadanie zestawienie meteorologiczne zwrócił się do prof. J. S. z [...] Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu z prośbą o wyrażenie opinii dotyczącej możliwego stanu rozwoju plantacji [...]. Przedmiotowa opinia wpłynęła do siedziby Biura

w dniu 4 czerwca 2014 r.

Następnie decyzją z dnia 30 lipca 2014 r. organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz przyznającą płatność [...] w kwocie 18.952,86 zł (w tym środki unijne 18.952,86 zł). W uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie był w 2012 r. faktycznym posiadaczem spornej działki (działka ewidencyjna nr [...]/), przeto należało wykluczyć z płatności obszarowych grunt o łącznej pow. [...] ha(działka rolna [...]. Skoro różnica procentowa między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku (JPO – [...] ha, UPO – [...] ha) a powierzchnią stwierdzoną (JPO – [...] ha, UPO – [...] ha) wynosiła dla JPO 42,25 % a dla UPO 47,79 %, należało odmówił skarżącemu przyznania zarówno JPO, jak i UPO.

W złożonym odwołaniu pełnomocnik skarżącego zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na:

- przyjęciu przez organ, iż skarżący nie był posiadaczem działki w 2012 roku,

- przyjęciu, że skarżący posiadał wiedzę w zakresie wykonywania prac polowych przez S. J. i niezasadnym przyjęciu, że stan wzrostu roślin określany przez świadków należy uznać za zgodny ze stanem rzeczywistym. Odwołujący się zarzucił również organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 i art, 77 § 1 k.p.a, art. 86 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. i w konsekwencji wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przyznanie płatności JPO i UPO na rok 2012, stosowanie do wnioskowanej przez niego powierzchni. Wniósł także o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu uprawy i rozwoju roślin, na okoliczność ustalenia jaki wzrost mogła osiągnąć [...] zasiana

8 maja 2012 roku na działce [...], oraz dopuszczenie dowodu z opinii elektroforetycznej sporządzonej przez W. B. na zlecenie Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Fabrycznej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor OR ARiMR we Wrocławiu w dniu 27 października 2014 r. wydał decyzję nr 9001-2014-001064 o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r. (sygn. akt III SA/Wr 4/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, podając iż organ administracji dopuścił się naruszenia art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach. WSA stwierdził, iż organ administracji zaniechał przeprowadzenia dowodu z wnioskowanej przez skarżącego opinii elektroforetycznej, sporządzonej przez W. B. na zlecenie prokuratury Rejonowej dla Wrocławia - Fabrycznej, na okoliczność ustalenia jaka odmiana [...] została zasiana na działce ew. nr [...]. W ocenie Sądu organ administracji winien przeprowadzić wnioskowany dowód na okoliczność, jaka odmiana [...] została zasiana na działce ew. nr [...], a następnie po jego przeprowadzeniu ocenić jego wiarygodność na tle całokształtu okoliczności sprawy.

Dnia 13 października 2016 r. Dyrektor OR ARiMR uzyskał z Sądu Okręgowego we Wrocławiu, [...] kserokopię opinii elektroforetycznej biegłego W. B..

Następnie decyzją z dnia 7 listopada 2016 r., organ II instancji orzekł

o uchyleniu w całości decyzji Kierownika BP z dnia 30 lipca 2014 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 dla skarżącego i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ

I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art, 138 § 2 k.p.a. było konieczne, bowiem przeprowadzenie dowodu z opinii elektroforetycznej sporządzonej przez biegłego W. B. na okoliczność ustalenia jaka odmiana [...] została zasiana na działce ew. nr [...], a następnie dokonanie oceny wiarygodności

(i znaczenia takiego dowodu) na tle całokształtu okoliczności sprawy jedynie przez organ odwoławczy doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 k.p.a. Dokument ten bowiem został włączony do akt sprawy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, w sytuacji, gdy wyrok WSA we Wrocławiu uchylał jedynie decyzję organu odwoławczego, w związku z czym nie podlegał on ocenie Kierownika BP.

W toku postępowania, ponownie prowadzonego przez organ I instancji, skarżący w piśmie z dnia 8 listopada 2016 r. złożył dodatkowe wyjaśnienia, twierdząc, że zgodnie z opinią biegłego w sprawie kradzieży [...] na spornej działce posiana była odmiana [...] [...], co zgodnie z zeznaniami stron, ostatecznie potwierdza, iż to on właśnie był użytkownikiem działki.

Następnie Kierownik BP uzyskał odpisy wyroków wraz z uzasadnieniami, wydanych w sprawach o sygn. akt [...] i [...] celem wykorzystania

w postępowaniu administracyjnym.

W dniu 28 grudnia 2017 r. Kierownik BP wydał decyzję nr 0023-2017-000008226, na mocy której odmówił stronie przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz przyznał płatność [...], w wysokości 18.952,86 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ dokonał oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych i w wyniku ich weryfikacji stwierdził, iż nie może jednoznacznie ustalić, kto faktycznie użytkował sporne grunty, a zatem stosownie do art. 7 ust. ustawy płatnościach, nie można przyznać skarżącemu płatności do powierzchni gruntów znajdujących się w granicach działki ewidencyjnej nr [...].

W konsekwencji wykluczono z płatności działkę rolną [...] o powierzchni [...] ha.

Na skutek rozpoznania odwołania Dyrektor OR ARiMR decyzją z dnia 14 kwietnia 2018 r. nr 9001-2018-000288 uchylił zaskarżone rozstrzygniecie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy podał, iż postępowanie wyjaśniające rozpoznawanym przypadku nie doprowadziło do wiarygodnego ustalenia stanu faktycznego, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie został rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów zawartych w art. 107 k.p.a.

W dniu 5 marca 2019 r. Kierownik BP wydał decyzję nr 0023-2019-000002237 w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, na mocy której odmówił przyznania wnioskodawcy:

- jednolitej płatności obszarowej,

- uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, oraz przyznał płatność [...] w wysokości 18.952,86 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że według ustaleń poczynionych w toku postępowania poprzedzającego podjęcie rozstrzygnięcia, skarżący nie był faktycznym posiadaczem deklarowanej do płatności działki nr [...] [...], położonej w obrębie O., o powierzchni [...] ha, w związku z czym działkę tą wykluczono

z płatności, co skutkowało odmową przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych.

Po rozpoznaniu odwołania zaskarżoną decyzją z dnia 12 czerwca 2019 r. Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ szeroko opisał stan faktyczny sprawy oraz przytoczył stosowne przepisy regulujące zasady przyznawania płatności bezpośredniej. Wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku,

w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli spełnia pozostałe określone w cytowanym przepisie warunki. Przy czym, zauważył, iż - jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego - płatność bezpośrednia przysługuje wyłącznie tej osobie która ma możliwość zarządzania swoim gospodarstwem - wywierania realnego wpływu na kształt gospodarowania

i decydowania o charakterze prowadzonej działalności, osobie, która znajduje się, niezależnie od tytułu prawnego w posiadaniu działek rolnych, faktycznie na nich gospodaruje, prowadząc wybraną przez siebie produkcyjną lub hodowlaną działalność. Wskazał jednocześnie, że z uwagi na fakt, iż ustawa o płatnościach bezpośrednich nie zawiera definicji posiadania, więc zgodnie z zasadami wykładni systemowej należy posłużyć się definicją tego pojęcia zawartą w art. 336 ustawy

z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, w myśl którego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Podniósł, że istotą płatności obszarowych jest przyznanie ich osobie, która jest faktycznym użytkownikiem gruntów, która rzeczywiście je uprawia, tzn. decyduje, co uprawiać i dokonuje swobodnie odpowiednich zabiegów agrotechnicznych oraz zbiera plony. Posiadanie jest stanem faktycznym (a nie prawnym) władania rzeczą.

Organ II instancji zauważył, że istotą sporu między skarżącym a organem orzekającym w I instancji są ustalenia dotyczące stanu posiadania gruntu położonego na wnioskowanej do płatności na rok 2012 działce ewidencyjnej oznaczonej nr geodezyjnym [...] [...] w obrębie O., w gminie Wrocław.

Dokonując oceny zebranych w trakcie postępowania przed organem I instancji dowodów, organ odwoławczy stwierdził, iż bezspornym jest fakt, że na działce ewidencyjnej nr [...] w dniu 28 kwietnia 2012 r. S. J. dokonał zasiewu [...]. Potwierdzają to oświadczenia S. J., jak

i A. R. , K. S., wykonujących prace polowe oraz strony, który składając wyjaśnienia podczas rozprawy administracyjnej podał, iż przygotowanie gruntu pod uprawę wykonane zostało przez J. Ponadto uznać należy, iż dokonał on także niezbędnych w uprawie [...] zabiegów takich jak orka i zabiegi podsiewne jesienią 2011 roku i wiosną 2012 roku. Niekwestionowany jest również fakt zbioru plonów ze spornej działki przez S. J., co wynika z wyjaśnień złożonych przez świadków w toku postępowania administracyjnego, a także z ustaleń dokonanych przez Sąd Okręgowy w sprawie karnej. Organ zauważył jednocześnie, że S. J. nie został uznany przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu (ww. sprawa karna) winnym zabrania

w celu przywłaszczenia plonu [...] zebranej z działki nr [...].

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że na podstawie pisemnej zgody uzyskanej od administratora działki nr [...], w dniu 8 i 9 maja 2012 r. dokonał zasiewu [...] na powierzchni całej działki, niszcząc jednocześnie dotychczasową uprawę, a następnie dokonał oprysku chemicznego i nawożenia około 15 i 31 maja 2012 r. organ odwoławczy powołał się na opinię prof. J. S., który stwierdził, że w warunkach polowych, w okresie od 28 kwietnia 2012 r. do 9 maja 2012 r. [...] powinna osiągnąć fazę wschodów i na powierzchni pola powinny być widoczne 1 lub 2 liście, a rzędy w tej fazie wschodów są wyraźnie widoczne.

W tej sytuacji całkowite, niepozostawiające śladów zniszczenie plantacji tylko poprzez siew nasion nie jest możliwe i wymagałoby stosowania specjalnych zabiegów. Podobną opinie przedstawił biegły z zakresu rolnictwa W. K., zeznając przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu.

Organ administracji nie dał wiary również oświadczeniom składanym przez W. S., który w piśmie z dnia 17 stycznia 2013 r. wskazał, że w dniach 8-9 maja 2012 r. wykonywał na rzecz strony prace polowe polegające na uprawie, siewie [...] na spornej działce. Tymczasem podczas rozprawy administracyjnej podał, iż pole było zaorane i brak było śladów wykonania innych prac. Nie umiał natomiast określić, czy na polu były bruzdy po orce, nie wiedział, czy na polu rosła [...]. Oświadczył tylko, że na polu nie było chwastów. Organ II instancji podniósł, że niewiarygodność tegoż świadka spowodowana jest tym, iż nie potrafił odróżnić stanu gruntu przed uprawą i po przygotowaniu do siewu, skoro jak twierdzi sam wykonywał prace agrotechniczne i samodzielnie dobierał odmiany nasion do siewu. Ponadto oświadczył, iż w dniu 15 maja 2012 r. rośliny osiągnęły około dwóch liści, rzędy były wyraźnie zaznaczone, co stoi w sprzeczności z oświadczeniami złożonymi przez G. K. i A. Z. Podniesiono w tym zakresie, że zgodnie z wiedzą organu z zakresu uprawy roślin, wzrost roślin od fazy dwóch liści do wysokości około jednego metra nie jest możliwy w okresie dwóch tygodni (nawet w warunkach sprzyjających rozwojowi [...]). Stan wzrostu [...] określany przez świadków Z. i K. w dniach 15 i 31 maja 2012 roku należało uznać jako zgodny ze stanem rzeczywistym, potwierdzającym fakt, iż zasiew został dokonany przed dniem 8 maja 2012 r. (a więc w dniu 28 kwietnia 2012 r.).

Dyrektor OR podkreślił, że także Sąd Okręgowy we Wrocławiu wskazał w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 czerwca 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt [...], na rozbieżności w zeznaniach świadków - T. P. i W. S.

Za niewiarygodne organ odwoławczy uznał również twierdzenie skarżącego, jakoby zniszczył zasiewy dokonane wcześniej przez S. J. Nie ulega bowiem wątpliwości, co podaje również biegły W. K. zeznając przed Sądem, że niemożliwe jest całkowite zniszczenie zasiewów w sposób podawany przez stronę, a podjęcie takiej próby skutkowałoby wschodami roślin w sposób nieuporządkowany, podczas gdy z zeznań świadków (także uczestniczących w wizji terenowej) wynika, że rośliny rosły na powierzchni pola równomiernie (rzędowo).

Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji, iż przedstawione przez stronę, jako dowód na dokonanie siewu [...] na przedmiotowej działce, dokumenty zakupu materiału siewnego nie dowodzą, że materiał wykazany na tych dokumentach posłużył do zasiewu spornego gruntu. Wskazał, że faktura VAT nr [...] z dnia 30.03.2012 roku wystawiona dla gospodarstwa rolnego G. S., faktura VAT nr [...] z dnia 24.04.2012 roku wystawiona dla gospodarstwa rolnego J. P. i faktura VAT nr [...] z dnia 20.04.2012 roku wystawiona dla gospodarstwa rolnego strony. Niemniej, skoro wszystkie trzy faktury zostały wystawione na rzecz trzech różnych odrębnych gospodarstw rolnych, nie mogą stanowić dowodu potwierdzającego zakup materiału siewnego przez stronę. Twierdzenie pełnomocnika strony o wspólnym prowadzeniu gospodarstwa rolnego nie jest wiarygodne. Wszystkie trzy osoby posiadają odrębne gospodarstwa, posiadają odrębne numery nadane w trybie ustawy o ewidencji producentów rolnych oraz zadeklarowały do płatności odrębne, własne gospodarstwa rolne.

Wskazano w uzasadnieniu, że za dowód potwierdzający faktyczne posiadanie spornej działki przez stronę nie można uznać także zaświadczenia z dnia 20.08.2012 roku wydanego przez Zarząd Zieleni Miejskiej we Wrocławiu. Jako, że na rozprawie administracyjnej A. A. oświadczył, iż dla Zarządu Zieleni Miejskiej we Wrocławiu użytkownikiem jest ta osoba, która uzyskała zgodę na użytkowanie. Nie ma natomiast wiedzy, kto fizycznie wsiewał [...].

Następnie wypełniając dyspozycję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawartą w wyroku z dnia 9 czerwca 2016 r. (sygn. akt III SA/Wr 4/15), Dyrektor OR ARiMR wskazał, że pozyskał z Sądu Okręgowego we Wrocławiu opinię elektroforetyczną sporządzoną przez W. B. Dokument ten włączony został do materiału dowodowego gromadzonego w sprawie. Podniósł, że jak wynika z opinii, wszystkie badane próby [...] zawierały [...] odmiany [...]. W świetle zeznań obydwu stron konfliktu kontroli krzyżowej (skarżącego i S. J.), wynik przedmiotowej opinii, nie może przesądzić jednoznacznie, która ze stron dokonała zasiewu. Skoro bowiem obydwie strony twierdzą, iż stosowały do siewu na spornym polu m.in. wymienioną odmianę [...] i brak jest podstaw do podważenia tych twierdzeń, to ustalenia dokonane przez biegłego, iż w każdej z badanych próbek [...] zebranej ze spornej działki znajduje się odmiana [...], nie dowodzą, która ze stron posiała [...] na spornej działce.

W ocenie organu odwoławczego analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza, iż działka rolna [...] o powierzchni [...] ha, położona na działce ew. nr [...] [...] w obrębie O., w roku 2012 była rolniczo użytkowana przez S. J. Wykonał on bowiem niezbędne zabiegi agrotechniczne stosowane przy uprawie [...] oraz dokonał zasiewu [...] w dniu 28 kwietnia 2012 r. i zbioru ziarna we wrześniu tego samego roku. Organ nie dał wiary oświadczeniom składanym przez skarżącego, jakoby w dniu 8 maja 2012 r. dokonał zasiewu [...] na spornej działce, po uprzednim zniszczeniu istniejącej już plantacji [...]. Z przedstawionych materiałów dowodowych wynika, że S. J. kontynuując prowadzoną w latach poprzednich uprawę spornej działki rolnej, począwszy od 2011 roku wykonał wszystkie niezbędne przy uprawie [...] zabiegi agrotechniczne, łącznie z jej zbiorem, Z kolei skarżący dysponował zgodą właściciela gruntu na wykonywanie prac agrotechnicznych

i wykonał na plantacji [...] zabiegi oprysku chemicznego i nawożenia, ale co istotne nie dokonał siewu i zbioru plonów. Wnioskodawca nie wykonywał zabiegów agrotechnicznych niezbędnych do uprawy [...], takich jak orka, zabiegi przedsiewne i siew, a także nie zebrał plonu. Wykonał on jedynie zabiegi oprysków chemicznych i nawożenia. Co istotne producent ten rozpoczął prace na gruncie, który był już uprawiany, zasiany przez innego rolnika. W takim wypadku nie można uznać, iż skarżący miał swobodę decydowania o tym, jakie rośliny uprawiać, jakie zabiegi wykonywać, bowiem to S. J. podjął w tym przedmiocie już decyzję

i podejmował czynności faktyczne zmierzające do jej realizacji.

W tym stanie rzeczy w Dyrektor OR ARiMR w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, stwierdzając, iż skarżący w 2012 roku nie był - w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich - faktycznym posiadaczem gruntów w obszarze działki rolnej [...] o pow. [...] ha, wyznaczonej na działce ew. nr [...] [...] w obrębie O.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, stwierdził, że podnoszona w nim kwestia zeznań składanych przez K. F. lub jego pełnomocnika nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, bowiem przedmiotem postępowania było dokonanie ustaleń w kwestii posiadania spornego gruntu przez skarżącego, natomiast sprawa przyznania płatności K. F. stanowi przedmiot oddzielnego postępowania w odrębnej sprawie administracyjnej.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie

w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 6 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie jego dowolnej oceny, nieznajdującej uzasadnienia w tym materiale, a nadto oceny sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania

i doświadczenia życiowego, a wskutek tego:

a) niezasadne przyjęcie, że stronami konfliktu kontroli krzyżowej są skarżący oraz S. J. oraz, że działka nr [...] [...] obręb O. we W. była w 2012 r. w posiadaniu S. J. i w tym roku 2012 kontynuował on jedynie poprzednio prowadzoną uprawę tej działki, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, że podczas kontroli wniosków skarżącego i K. F. (a nie jak błędnie na stronie 14 zaskarżonej decyzji przyjmuje organ - S. J.) okazało się, że obaj ci producenci zadeklarowali do płatności działkę ewidencyjną nr [...], [...], obręb O. we W., to oni zatem są stronami tego konfliktu kontroli krzyżowej, nie zaś S. J. Ponadto z materiału zgromadzonego w aktach sprawy, oświadczeń pełnomocnika K. F., zeznań samego S. J., w tym także i z okoliczności znanych organowi z urzędu, wynika, że S. J. wszelkie czynności jakie wykonywał w stosunku do przedmiotowej działki czynił na zlecenie K. F., który to także we wcześniejszych latach zgłaszał działkę nr [...] do płatności bezpośrednich i skoro je otrzymywał (fakt bezsporny i znany organom administracji z urzędu) to w ocenie tych organów był posiadaczem spornej działki. Do okoliczności tych organy (zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji) w ogóle nie odniosły się. Mają one natomiast istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, albowiem skoro w ocenie organów skarżący nie był użytkownikiem spornej działki, albowiem to druga strona konfliktu krzyżowego - S. J. dokonując zasiewu podjął decyzję o tym, jakie rośliny uprawiać i jakie zabiegi wykonywać (co skarżący kwestionuje i do czego odniesie się w dalszej części pisma) i tym samym był jej posiadaczem, to ustalenie to jest wadliwe, a w rezultacie tego nie może stanowić podstawy dokonywania dalszych ustaleń w niniejszej sprawie i być podstawą decyzji administracyjnych;

b) niezasadne przyjęcie, że:

- plantacja [...], jaka znajdowała się w maju i późniejszych miesiącach 2012 r. na spornej działce powstała w wyniku siewu [...] dokonanego przez S. J., podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, w tym także zeznań świadków i dokumentów, wynika że T. P. dokonał zniszczenia zasiewów dokonanych w kwietniu 2012 r., a następnie sam zasiał [...] na przedmiotowej działce w odmianie [...], czyli odmianie, na której zasiew nie wskazał ani S. J., ani K. F.,

- skarżący nie posiadał tytułu prawnego w 2012 r. do przedmiotowej nieruchomości

i nie użytkował jej faktycznie w tym czasie i nie mógł swobodnie decydować

o terminach wykonania niezbędnych zabiegów agrotechnicznych, podczas gdy wszechstronne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym pisma z ZZM we Wrocławiu z dnia 07.05.2012 r., notatki służbowej kierownika zespołu A. A., czy też jego zeznań, prowadzi do wniosku, że skarżącemu takowy tytuł prawny do korzystania z działki nr [...] przysługiwał i był on bez wątpienia posiadaczem zależnym, a co najistotniejsze w niniejszej sprawie - na podstawie tegoż tytułu prawnego użytkował faktycznie tę działkę, dokonując na niej zabiegów agrotechnicznych w postaci uprawy agregatem, zasiewu, dwukrotnego oprysku chemicznego oraz dwukrotnego jej nawożenia, a fakt dokonywania tych oprysków i nawożenia. Organ wydający zaskarżoną decyzję uznał za udowodniony, zatem skarżący był w posiadaniu przedmiotowej działki w dniu 31 maja 2012 r.

w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i przysługiwała mu płatność bezpośrednia.

Powyższe naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wskutek nich organ dokonał nieprawidłowych ustaleń z zakresu stanu faktycznego sprawy i w rezultacie tego utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we Wrocławiu z dnia 05.03.2019 r., odmawiającą przyznania skarżącemu jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych;

2. art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 11 k.p.a. w z w. z art. 140 k.p.a. polegające na:

a) niewskazaniu dowodów, na których organ oparł się ustalając, że skarżący nie posiadał w roku 2012 tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości, a jego status prawny był w tym względzie taki sam, jak S. J., który użytkował przedmiotowy grunt bezumownie oraz nie mógł swobodnie decydować

o terminach wykonania niezbędnych prac agrotechnicznych i w konsekwencji nie był użytkownikiem faktycznym tej działki i jej posiadaczem w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a także na niewskazaniu przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności zgromadzonym w sprawie dokumentom i zeznaniom świadków, z których wynika tytuł prawny powoda do korzystania z tej działki, a także faktyczne decydowanie przez skarżącego o terminach wykonywania prac agrotechnicznych, w tym pisma Dyrektora Zarządu Zieleni Miejskiej we Wrocławiu z dnia 07.05.2012 r. zawierającego pisemną zgodę udzieloną skarżącemu na dokonywanie zabiegów agrotechnicznych czy też zeznań świadka A. A. Naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w istocie uniemożliwia dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Nie jest wiadomym, na jakiej podstawie Organ uznał, że skarżący nie mógł swobodnie decydować o terminach wykonania niezbędnych prac agrotechnicznych

i nie był też dysponentem plonów. Okoliczności te natomiast, wedle oceny Organu decydowały o nieuznaniu skarżącego za użytkownika faktycznego spornej działki, co skutkowało odmową przyznania mu jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych.

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i wskutek tego niedokonaniu zmiany decyzji Organu I instancji i nieprzyznaniu skarżącemu jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, podczas gdy skarżący był posiadaczem przedmiotowej działki

w 2012 r.;

2. art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego polegające na jego niezastosowaniu i wskutek tego niedokonaniu zmiany zaskarżonej decyzji i nieprzyznaniu skarżącemu wnioskowanych płatności, podczas gdy zgodnie z tym przepisem, który nawet został powołany przez Organ w uzasadnieniu prawnym, w przypadku gdy działka rolna stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności obszarowe przysługują posiadaczowi zależnemu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wskazać należy na wstępie, że sprawa niniejsza była już przedmiotem kontroli sądowej (wyroki: z 15 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 732/13 oraz z 9 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 4/15). Oba te wyroki wiążą w sprawie niniejszej. Granice jej rozpoznania wyznacza art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

To oznacza, że Sąd w obecnym składzie zobowiązany jest do oceny działań organów w zakresie wywiązania się do wskazań poprzedniego wyroku. Należy wskazać, iż użyty w cytowanym przepisie zwrot "wiąże w sprawie" oznacza, iż chodzi tutaj o tożsamość sprawy oraz wyznaczające ją elementy, zakreślające granice związania orzeczeniem sądu. W szczególności o tożsamości sprawy, decyduje podstawa powstania danego stosunku prawnego, tj. podstawa prawna i okoliczności faktyczne. Istotna zmiana któregoś z tych elementów powoduje, że mamy do czynienia z nową sprawą. II FSK 100/07 - Wyrok NSA z 3 kwietnia 2008 r.

Zdaniem Sądu to oznacza, że w przypadku takim, jak w niniejszej sprawie tj. zaskarżenia rozstrzygnięcia organu administracyjnego, wydanego w powtórnym postępowaniu, prowadzonym po uchyleniu decyzji - sąd administracyjny jest związany swoją uprzednią oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, tylko wtedy gdy nie zmieniły się okoliczności sprawy powodujące nieaktualność tej oceny i wskazań (vide T. Woś: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 478).

W związku z powyższym, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji - wydanej po uchyleniu uprzedniej decyzji wyrokiem WSA z dnia z dnia 9 czerwca 2016 r. - Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę zobligowany był w szczególności do dokonania kontroli, czy organ odwoławczy uwzględnił ocenę prawną oraz wytyczne zawarte w powyższym orzeczeniu.

Przypomnieć należy, że Sąd w powołanym wyroku orzekł, że organ administracji dopuścił się naruszenia art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. WSA stwierdził, iż organ administracji zaniechał przeprowadzenia dowodu z wnioskowanej przez skarżącego opinii elektroforetycznej, sporządzonej przez W. B. na okoliczność ustalenia jaka odmiana [...] została zasiana na działce ew. nr [...]. W ocenie Sądu organ administracji winien przeprowadzić dowód wnioskowany przez skarżącego na okoliczność, jaka odmiana [...] została zasiana na działce ew. nr [...], a następnie po jego przeprowadzeniu ocenić jego wiarygodność na tle całokształtu okoliczności sprawy.

Wykonując wytyczne zawarte w powołanym wyroku WSA we Wrocławiu, organ II instancji uzyskał z Sądu Okręgowego we Wrocławiu, [...] dowód

w postaci opinii elektroforetycznej sporządzonej przez biegłego W. B. na okoliczność ustalenia jaka odmiana [...] została zasiana na działce ew. nr [...]. Dowód ten został przeprowadzony na zlecenie Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia – Fabrycznej w sprawie [...], która w trakcie wydania zaskarżonej decyzji znajdowała się na etapie postępowania jurysdykcyjnego, prowadzonego przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu.

Następnie Dyrektor ARiMR dwukrotnie uchylał decyzje organu I instancji

i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność oceny w sposób wyczerpujący zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz poprawnego, niebudzącego wątpliwości ustalenia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia, na podstawie przepisów prawa, które w sprawie tej znajdują zastosowanie.

Rozpoznając sprawę po raz kolejny organ I instancji wydał w dniu 5 marca 2019 r. decyzję, w której odmówił skarżącemu przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją organ odwoławczy uznał, że Kierownik BP w pełni zastosował się do wskazań organu II instancji oraz Sądu i w sposób wyczerpujący ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i w konsekwencji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, zgodnie z którym sporna działka ewidencyjna nr [...] użytkowana była rolniczo w roku 2012 przez S. J. Jednocześnie Dyrektor OR ARiMR w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, stwierdzając, iż skarżący w 2012 roku nie był - w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach - faktycznym posiadaczem gruntów w obszarze działki rolnej [...] o pow. [...] ha, wyznaczonej na działce ew. nr [...] [...] w obrębie O.

Zdaniem Sądu ustalenia organu są w tym zakresie prawidłowe, znajdują bowiem potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach tj. oświadczeniach stron konfliktu kontroli krzyżowej, zeznaniach świadków, opinii biegłych, a także ustaleniach dokonanych przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu [...]

w sprawie o sygn. akt [...]. Na podkreślenie zasługuje, iż postępowanie sądowe w sprawie karnej zmierzało do ustalenia faktycznego użytkownika spornego gruntu, z zatem w tym zakresie pokrywało się z celem postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie przyznania płatności bezpośrednich. Co więcej ustalenia poczynione przez Sąd są zbieżne z ustaleniami organu I i II instancji i prowadzą one do wniosku, iż nie można uznać skarżącego za posiadacza spornego gruntu.

Konieczne w tym kontekście wydaje się przypomnienie, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli spełnia pozostałe określone w cytowanym przepisie warunki. Przy czym - jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego - płatność bezpośrednia przysługuje wyłącznie tej osobie która ma możliwość zarządzania swoim gospodarstwem - wywierania realnego wpływu na kształt gospodarowania i decydowania o charakterze prowadzonej działalności, osobie, która znajduje się, niezależnie od tytułu prawnego w posiadaniu działek rolnych, faktycznie na nich gospodaruje, prowadząc wybraną przez siebie produkcyjną lub hodowlaną działalność.

Zgodnie z powoływanym przez organ I i II instancji art. 336 Kodeksu cywilnego, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że o posiadaniu i jego postaci decyduje wyłącznie sposób władania rzeczą. Władanie w sposób odpowiadający korzystaniu z rzeczy przez właściciela, czyli władanie we własnym imieniu i dla siebie, jest posiadaniem samoistnym, władanie natomiast w sposób odpowiadający korzystaniu z rzeczy

w ramach innego prawa niż własność, czyli władanie podporządkowane posiadaniu samoistnemu innej osoby, jest posiadaniem zależnym ( por. postanowienie SN z dnia 9 maja 2003 r., sygn. V CK 13/03; postanowienie SN z 13 stycznia 2004 r., sygn. V CK 131/03). W piśmiennictwie zwraca się również uwagę, że posiadanie

w znaczeniu, jakie nadaje temu pojęciu kodeks cywilny, może stanowić element prawa podmiotowego będąc przejawem praw przysługującego np. właścicielowi (posiadanie zgodne z prawem) może jednak stanowić jedynie stan faktycznego władztwa nad rzeczą w sytuacji, gdy prawo wykonywane faktycznie przez posiadacza służy innemu podmiotowi (posiadanie bezprawne) (por. K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2005, s.799). Zgodnie

z orzecznictwem sądów administracyjnych powyższe rozróżnienie rodzajów posiadania ma znaczenie z tego względu, że idea płatności obszarowych wynika ze wspólnotowej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych (por. wyrok NSA

z 13 grudnia 2007 r., 11 GSK 260/07). Aby zostać beneficjentem pomocy w ramach płatności bezpośrednich do gruntów rolnych nie wystarczy zatem być posiadaczem (samoistnym) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je rolniczo użytkować. Ta właśnie okoliczność powoduje, że organ rozpoznający wniosek pomocowy zobowiązany jest przede wszystkim ocenić, czy wnioskodawca faktycznie posiada grunty rolne, których ma dotyczyć płatność i czy prowadzi na nich działalność rolniczą zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy

o płatnościach. Innymi słowy pojęcie posiadania gruntów rolnych należy wykładać jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Za takim rozumieniem niewątpliwie przemawia fakt, że celem płatności jest dofinansowanie do produkcji rolnej, pomocy rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co wyklucza dopłaty (Wyrok WSA

w Warszawie z dnia 30.12.2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 353/08). Fakt, że poza posiadaniem ustawodawca na gruncie przepisów dotyczących płatności wymaga utrzymywania gruntów rolnych zgodnie z normami, wyraźnie wskazuje na faktyczne, rzeczywiste posiadanie (władanie) gruntami rolnymi w dacie składania wniosku (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2007 r., II GSK 53/07). Dla przyznania płatności istotne jest, czy wnioskodawca faktycznie włada gruntem (przy spełnieniu pozostałych wymogów kwalifikacyjnych), nie musi on natomiast wykazywać, że przysługuje mu prawo do tego gruntu. Tak bowiem, jak posiadanie przez producenta rolnego tytułu prawnego do gruntu rolnego zgłoszonego we wniosku nie przesądza jeszcze o przyznaniu płatności obszarowych z tego tytułu, tak i niedysponowanie stosownym tytułem prawnym do nieruchomości nie może automatycznie wyłączać rolnika z systemu pomocy (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2007 r., sygn. II GSK 258/06, wszystkie orzeczenia są dostępne na stronie: www.nsa.gov.pl). Uprawnionym do płatności jest bowiem także posiadacz samoistny i zależny bez tytułu prawnego (por. Komentarz do art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U.08.170.1051), [w:] J. Bieluk, D. Łobos-Kotowska, Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Komentarz, Oficyna, 2008). (por. wyrok NSA II GSK 258/06, wyrok NSA II GSK 311/08). Posiadanie powinno mieć charakter trwały. Związek posiadacza z rzeczą nie może wyrażać się w jednorazowym lub sporadycznym zawładnięciu rzeczą, lecz

w możności korzystania z niej przez czas nieokreślony (por. wyrok NSA II GSK 228/07). Sens płatności polega na rekompensowaniu faktycznie poniesionych kosztów w związku z utrzymaniem gruntów rolnych zgodnie z normami, dlatego płatności przyznawane są osobie, która jest faktycznym użytkownikiem gruntów, która rzeczywiście je uprawia, tzn. decyduje, co uprawiać i dokonuje swobodnie odpowiednich zabiegów agrotechnicznych oraz zbiera plony. Zatem, dla uzyskania płatności bezpośrednich nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych

w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, ale ponadto należy je rolniczo użytkować - co oznacza, ze prawo do płatności przysługuje właśnie podmiotowi, który faktycznie użytkuje działkę rolną.

Istotnym elementem tak rozumianego posiadania gruntów rolnych, było niewątpliwie w przedmiotowej sprawie obsianie przedmiotowej działki rolnej [...] i ustalenie kto tego dokonał.

Przechodząc do oceny zebranych w trakcie postępowania przed organem dowodów, wskazać należy, iż bezspornym jest fakt, że na działce ewidencyjnej nr [...] [...], położnej w obrębie O., w dniu 28 kwietnia 2012 r. S. J. dokonał zasiewu [...], a wcześniej (jesienią 2011 r. i wiosną 2012 r.) wykonał na powierzchni wymienionej działki niezbędne zabiegi agrotechniczne wymagane przed siewem [...]. Potwierdzają to pracownicy dokonujący siewu w dniu 28 kwietnia 2012 r., K. S. i A. R. , którzy oświadczyli, że siew odbywał się dwoma siewnikami, od rana do godz. 15, prace rozpoczynali od strony "[...]", co zgodne jest z zeznaniem, według którego interwencja policji miała miejsce początkowo przy ul. [...], a następnie przy ul. [...], a siewniki pracowały przy parku (położonym wzdłuż wałów rzeki [...]). Oznacza to, że zasiew rozpoczęto od ul. [...] w kierunku ul. [...], gdzie prace zostały zakończone. W tej sytuacji zasadne jest twierdzenie, że S. J. w dniu 28 kwietnia 2012 r. zasiał [...] na całej powierzchni działki nr [...] [...], położonej w obrębie O.

Jednocześnie należy zgodzić się z organem, który za niewiarygodne uznał zeznania skarżącego, który również potwierdzał fakt wykonania zasiewów w dniu 28 kwietnia 2012 r. w obszarze części (ok połowy) wymienionej działki, z uwagi na fakt, iż - jak sam twierdzi znajdował się on w pewnym oddaleniu od miejsca interwencji,

a ponadto okoliczności opisywane przez świadków (czas wykonywania prac, ilość maszyn, umiejscowienie ciągników podczas interwencji policji) przemawiają za uznaniem, iż obsiana została cała powierzchnia działki.

Za niekwestionowany zdaniem Sądu uznać należy również fakt zbioru plonów ze spornej działki przez S. J., co wynika z wyjaśnień złożonych przez świadków w toku postępowania administracyjnego, a także z ustaleń dokonanych przez Sąd Okręgowy w wyżej wskazanej sprawie karnej. Wymaga przy tym zauważenia, że S. J. nie został uznany przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu (ww. sprawa karna) winnym zabrania w celu przywłaszczenia plonu [...] zebranej z działki nr [...] [...] w obrębie O.

Odnosząc się z kolei do twierdzeń skarżącego w zakresie dokonanego w dniu

8 i 9 maja 20112 r. zasiewu [...] na powierzchni całej działki (w oparciu

o pisemną zgodę administratora działki), co spowodowało jednocześnie zniszczenie dotychczasowej uprawy – należy przede wszystkim powołać się na opinie biegłych

z zakresu rolnictwa. Prof. J. S. w opinii z dnia 3 czerwca 2014 r. stwierdził, że w warunkach polowych, w okresie od 28 kwietnia 2012 r. do 9 maja 2012 r. [...] powinna osiągnąć fazę wschodów i na powierzchni pola powinny być widoczne 1 lub 2 liście, a rzędy w tej fazie wschodów są wyraźnie widoczne. W tej sytuacji całkowite, niepozostawiające śladów zniszczenie plantacji tylko poprzez siew nasion nie jest możliwe i wymagałoby stosowania specjalnych zabiegów. Podobną opinię przedstawił biegły z zakresu rolnictwa W. K., zeznając przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu, wskazując m.in., iż w przypadku zniszczenia uprawy przez skarżącego i dokonania nowego zasiewu byłoby to z całą pewnością widoczne podczas zbiorów, rzędy [...] nie byłyby równe. Ponadto niemożliwym fizycznie było również dokonanie całkowitego zniszczenia uprawy [...] zasianej przez pracowników strony z wykorzystaniem sprzętu o jakim mówił skarżący.

W tym zakresie organy wskazały także na niewiarygodne zeznania świadków. W szczególności powołać należy oświadczenie W. S., który w piśmie z dnia 17 stycznia 2013 r. wskazał, że w dniach 8-9 maja 2012 r. wykonywał na rzecz strony prace polowe polegające na uprawie, siewie [...] na spornej działce. Tymczasem podczas rozprawy administracyjnej podał, iż pole było zaorane i brak było śladów wykonania innych prac. Nie umiał natomiast określić, czy na polu były bruzdy po orce, nie wiedział, czy na polu rosła [...]. Oświadczył tylko, że na polu nie było chwastów. Prawidłowo zatem organ II instancji uznał, że niewiarygodność tegoż świadka spowodowana jest tym, iż nie potrafił odróżnić stanu gruntu przed uprawą i po przygotowaniu do siewu, skoro jak twierdzi sam wykonywał prace agrotechniczne i samodzielnie dobierał odmiany nasion do siewu. Ponadto oświadczył, iż w dniu 15 maja 2012 r. rośliny osiągnęły około dwóch liści, rzędy były wyraźnie zaznaczone, co stoi w sprzeczności z oświadczeniami złożonymi przez G. K. i A. Z. G. K. podczas rozprawy administracyjnej w odpowiedzi na zadawane pytania podał, iż w dniu 15 maja 2012 r. wysokość [...] była do kostek, dokładnie nie pamięta. Natomiast z wyjaśnień składanych przez A. Z. wynikało, iż na przełomie maja i czerwca 2012 roku wysokość [...] wynosiła około metra, może mniej. Wprawdzie wysokość [...] została określona przez świadków orientacyjnie, jednakże stopień rozwoju plantacji [...] został określony przez świadków prawidłowo.

Organ wyjaśnił w tym zakresie, że wzrost roślin od fazy dwóch liści do wysokości około jednego metra nie jest możliwy w okresie dwóch tygodni (nawet w warunkach sprzyjających rozwojowi [...]). W związku z tym miał podstawy aby stan wzrostu [...] określany przez świadków Z. i K. w dniach 15 i 31 maja 2012 r. uznać jako zgodny ze stanem rzeczywistym, potwierdzającym fakt, iż zasiew został dokonany przed dniem 8 maja 2012 r. (a więc w dniu 28 kwietnia 2012 r.).

Co istotne, także Sąd Okręgowy we Wrocławiu wskazał w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 czerwca 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt [...], na rozbieżności w zeznaniach świadków - T. P. i W. S. Skarżący stwierdził przed Sądem, że zasiał pole [...] w dniu 7 maja 2012 r., podczas gdy W. S. twierdzi, iż w tym dniu zaorał pole, a w dniu 8 maja 2012 r. obsiał. Tymczasem z zeznań świadków A. N. i K. M. wynika, iż w dniu wizji przedmiotowej działki tj. w dniu 8 maja 2012 r. na polu widoczne były rośliny wielkości 5-7 cm, co - w świetle podstawowej wiedzy

z zakresu uprawy roli i roślin - dowodzi nieprawdziwości twierdzeń wymienionych osób, bowiem osiągnięcie takiego stopnia rozwoju roślin w ciągu 1 dnia jest niemożliwe. Ponadto, jak wskazał Sąd w sprawie karnej, sprzeczne są zeznania skarżącego dotyczące samego faktu wykonania przez niego zasiewów przed 8 maja 2012 r., bowiem podczas wymienionej wizji terenowej pracownikom przeprowadzającym wizję podał, że pole zostało zasiane w połowie przez nieznanego sprawcę. Ponadto, zeznań skarżącego, iż dokonał on zasiewów w dniach 8-9 maja 2012 r., nie potwierdza też świadek A. Z., który mimo codziennego, wielogodzinnego pobytu na działce sąsiadującej ze spornym gruntem nie zaobserwował w tych dniach intensywnego, wykonywania prac agrotechnicznych na przedmiotowym polu.

Prawidłowo również organ uznał za niewiarygodne twierdzenie wnioskodawcy, jakoby zniszczył zasiewy dokonane wcześniej przez S. J.

W tym zakresie należy powołać zeznania biegłego W. K., który wskazał, że niemożliwe jest całkowite zniszczenie zasiewów w sposób podawany przez stronę, a podjęcie takiej próby skutkowałoby wschodami roślin w sposób nieuporządkowany, podczas gdy z zeznań świadków (także uczestniczących w wizji terenowej) wynika, że rośliny rosły na powierzchni pola równomiernie (rzędowo).

Sąd podziela również stanowisko organów, iż przedstawione przez skarżącego, jako dowód na dokonanie siewu [...] na przedmiotowej działce, dokumenty zakupu materiału siewnego nie dowodzą, że materiał wykazany na tych dokumentach posłużył do zasiewu spornego gruntu. Faktura nr [...] z dnia 2012-04-20 wystawiona została dla gospodarstwa wnioskodawcy z tytułu zakupu [...] nasiennej w ilości [...] opakowań po [...] tys. nasion, faktura nr [...] z dnia 24-04-2012 wystawiona została dla gospodarstwa J. P. z tytułu zakupu [...] nasiennej w ilości [...] opakowań po [...] tys. nasion, faktura nr [...] z dnia 30-03-2012 (wystawiona została dla gospodarstwa G. S. z tytułu zakupu [...] nasiennej w ilości [...] opakowań po [...] tys. nasion. Prawidłowo organ zauważył, że wymienione dokumenty wystawione zostały dla trzech różnych gospodarstw rolnych i nie mogą dowodzić zakupu materiału siewnego przez skarżącego. Twierdzenie strony, że prowadzi wspólne gospodarstwo rolne wraz z G. S. i J. P. nie jest wiarygodne, bowiem wszystkie wymienione osoby posiadają odrębne numery

w ewidencji producentów i zadeklarowały do płatności do gruntów rolnych w 2012 r. odrębne, własne gospodarstwa rolne. Ponadto, z wyliczeń organu wynika, że przyjmując zatem, że skarżący zakupił [...] nasion [...] (faktura nr [...]), to jest ilość wystarczająca do obsiania ok. [...] ha, podczas gdy powierzchnia uprawy zadeklarowana do płatności w granicach przedmiotowej działki wynosiła [...] ha. Ponadto rację ma organ, że nie można uznać za udowodnione, że uwidoczniona na fakturze (a nawet pozostałych wymienionych wyżej fakturach) ilość materiału siewnego została zużyta do siewu na spornej działce, ponieważ wnioskodawca w 2012 r. zadeklarował do płatności [...] ha, a więc mógł zużyć zakupiony materiał siewny do obsiania zupełnie innej powierzchni położonej poza granicami tej działki.

Za dowód potwierdzający faktyczne posiadanie spornej działki przez stronę nie można uznać także zaświadczenia z dnia 20.08.2012 roku wydanego przez Zarząd Zieleni Miejskiej we Wrocławiu. Jako, że na rozprawie administracyjnej A. A. oświadczył, iż dla Zarządu Zieleni Miejskiej we Wrocławiu użytkownikiem jest ta osoba, która uzyskała zgodę na użytkowanie. Nie ma natomiast wiedzy, kto fizycznie wsiewał [...].

Wypełniając dyspozycję WSA we Wrocławiu zawartą w wyroku z dnia

9 czerwca 2016 r. (sygn. akt III SA/Wr 4/15) w zakresie ustaleń dotyczących faktycznego użytkownika spornego gruntu w roku 2012, organ włączył w poczet materiału dowodowego opinię elektroforetyczną sporządzoną przez W. B. na zlecenie Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Fabrycznej na okoliczność ustalenia jaka odmiana [...] została zasiana na działce nr [...]. Organ zgodnie w wytycznymi Sądu przenalizował przedmiotową opinię

i podniósł, że wynika z niej, iż wszystkie badane próby [...] zawierały [...] odmiany [...]. Należy zgodzić się, iż w świetle zeznań obydwu stron konfliktu kontroli krzyżowej (wnioskodawcy i S. J.), wynik przedmiotowej opinii, nie może przesądzić jednoznacznie, która ze stron dokonała zasiewu. Skoro bowiem obydwie strony twierdzą, iż stosowały do siewu na spornym polu m.in. wymienioną odmianę [...] i brak jest podstaw do podważenia tych twierdzeń, to ustalenia dokonane przez biegłego, iż w każdej z badanych próbek [...] zebranej ze spornej działki znajduje się odmiana [...], nie dowodzą, która ze stron posiała [...] na spornej działce.

Podsumowując sądową kontrolę oceny materiału dowodowego zebranego

w sprawie, należy wskazać, że organ wykonał wszystkie zalecenia zawarte w wyroku z dnia 9 czerwca 2016 r. i w konsekwencji słusznie uznał, że skarżący nie był w roku 2012 posiadaczem spornego gruntu w rozumieniu przepisów ustawy o płatnościach

i w związku z tym płatności bezpośrednie do spornej działki mu nie przysługiwały. Organ prowadzący postępowanie administracyjne skonfrontował odmienne zeznania świadków i ocenił ich wiarygodność w zestawieniu z pozostałymi dowodami. Warto w tym miejscu ponownie powołać się na ustalenia i ocenę dokonaną przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu, [...], w sprawie o sygn. akt [...], w ramach której Sąd dokonał ustaleń stanu faktycznego zbieżnej z ustaleniami dokonanymi przez Kierownika BP ARiMR we Wrocławiu w niniejszej sprawie. Także ocena statusu prawnego wnioskodawcy w odniesieniu do spornego gruntu dokonana przez Sąd była taka sama jak ocena organów ARiMR - skarżący nie miał tytułu prawnego do spornej działki, co zresztą potwierdził wnosząc opłatę za bezumowne użytkowanie gruntu.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, zgodnie z którym sporna działka ewidencyjna nr [...] [...] położona w obrębie O. użytkowana była rolniczo w roku 2012 przez S. J., który wykonał niezbędne zabiegi agrotechniczne stosowane przy uprawie [...] (orka przedzimowa, uprawki przedsiewne) oraz dokonał siewu [...] w dniu 28 kwietnia 2012 r.

i zbioru ziarna we wrześniu 2012 r. Ustaleń takich nie kwestionuje również wnioskodawca (za wyjątkiem omówionej wcześniej różnicy zdań, co do powierzchni zasiewu). S. J. uprawiał także sporną działkę w latach ubiegłych, co potwierdził wniesieniem opłat za bezumowne użytkowanie w latach 2008 – 2011 za wyjątkiem roku 2012.

Skarżący natomiast nie udowodnił, że w dniu 8 i 9 maja 2012 r. dokonał na działce nr [...] [...], położonej w obrębie O., siewu [...], niszcząc jednocześnie istniejącą na tej powierzchni uprawę. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że plantacja [...], jaka znajdowała się na spornej działce w maju

2012 r. i miesiącach późniejszych powstała w wyniku siewu [...] dokonanego w dniu 28 kwietnia 2012 r. przez S. J., a nie w wyniku zasiewu działki przez skarżącego.

Wymaga też zauważenia, że skarżący w swoich wywodach pomija opinię biegłego z zakresu rolnictwa, która to opinia jest całkowicie sprzeczna ze stanowiskiem wnioskodawcy, który usiłuje dowieść, iż dokonał całkowitego zniszczenia zasiewów dokonanych przez S. J.

Dlatego zdaniem Sądu, ustalając zasadnicze dla sprawy, w świetle przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, okoliczności faktyczne, organy nie naruszyły w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego.

Dokonana przez organ ocena dowodów nie przekroczyła granic swobody przewidzianej w art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu ocena ta nie budzi wątpliwości co do rzetelności i obiektywizmu. Dopóki zaś granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podzielił, uznając je za niewadliwe.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego niewłaściwego ustalenia przez organy orzekające w sprawie "stron konfliktu kontroli krzyżowej", wskazać należy, że jak prawidłowo zauważył organ - postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu płatności bezpośrednich za rok 2012 miało na celu poczynienie przez organ ustaleń, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania takich płatności. Celem działań podejmowanych przez organ było ustalenie czy jest on posiadaczem deklarowanego do płatności gruntu, a zatem czy jest faktycznym użytkownikiem tego gruntu. W tym świetle problem statusu innych osób (użytkujących sporny grunt) w jakichkolwiek postępowaniach o przyznanie płatności bezpośrednich, jest w niniejszej sprawie bez znaczenia.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ odwoławczy dokonał całościowej ponownej merytorycznej oceny sprawy w zgodzie z zasadą dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 k.p.a. Zaskarżona decyzja jest zrozumiała, a argumenty w niej zawarte pozwalają na prześledzenie rozumowania organu. Uzasadnienie decyzji spełnia kryteria określone w art. 107 § 3 k.p.a., czyli zawiera wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowodów, na których się organ oparł, oraz przyczyn,

z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji

z przytoczeniem przepisów prawa.

Z tych względów – stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji wyroku.