Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 672/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 1 pkt 1-2, ust. 2, ust. 4, ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 262 poz 2607
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy
article: art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 75
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 134 par. 1, art. 135, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2010r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty N. z dnia [...] 2010r. nr [...] /-/ M. Kwiecińska /-/ T. Świstak /-/ A. Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2010 r., Nr [...], Starosta N. odmówił M. B. przyznania prawa do zasiłku z uwagi na okoliczność, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy (to jest dzień 6 lipca 2010 r.) nie spełnił warunków określonych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. Nr 69, poz. 415 z 2008 r. ze zm. - dalej ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), to jest nie udokumentował przepracowania 365 dni ani też innego okresu wymienionego w ust. 2.

Ze zgromadzonych przez organ I instancji dowodów, w tym w szczególności z oświadczenia M. B. oraz przedłożonego przez niego świadectwa pracy, wynikało, iż był on zatrudniony w Zakładzie Ogólnobudowlanym G. B. w Ch. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, w wymiarze całego etatu w okresie od 20 listopada 2000 r. do 30 sierpnia 2009 r., kiedy to umowa o pracę została z nim rozwiązana bez wypowiedzenia po wyczerpaniu zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego oraz, że od 1 września 2009 r. do dnia 6 lipca 2010 r. nie był on nigdzie zatrudniony, nie prowadził działalności gospodarczej i nie otrzymywał żadnych świadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Odwołanie od powyższej decyzji w terminie prawem przewidzianym złożył M. B., który podniósł, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i pozbawiony jest środków do życia. Nadto odwołujący się wskazał, iż od 5 stycznia 2009 r. do 17 kwietnia 2009 r. przebywał w szpitalu, w lutym 2009 r. wyczerpał mu się zasiłek chorobowy, następnie przez okres 6 miesięcy korzystał z zasiłku rehabilitacyjnego, po czym 18 sierpnia 2009 r złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wniosek o przyznanie renty. Decyzję odmowną Zakładu Ubezpieczeń Społecznych M. B. miał otrzymać dopiero 9 listopada 2009 r., od decyzji tej odwołał się do Komisji Lekarskiej, po czym ponownie otrzymał decyzję odmowną 16 czerwca 2010 r. według odwołującego się to właśnie długi czas oczekiwania na odzew ze strony Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na kierowane do tej instytucji pisma M. B. spowodował, iż nie był on w stanie wcześniej spełnić wymogów formalnych związanych z uzyskaniem statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewoda Wielkopolski decyzją nr [...] z dnia [...] 2010 r., działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm. - dalej k.p.a.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji zacytował w całości art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia, przedstawił zebrane w toku postępowania przed organem I instancji dowody i wskazał, w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. T., to jest od 5 stycznia 2009 r. do 5 lipca 2010 r. zaliczono M. B. okres zatrudnienia uprawniający do zasiłku od 5 stycznia 2009 r. do 30 sierpnia 20099 r., to jest 238 dni.

Powyższe w ocenie organu II instancji pozwoliło na ustalenie, iż M. B. w dniu 6 lipca 2010 r. nie spełniał warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ po zarejestrowaniu się w Powiatowym Urzędzie Pracy udokumentował 238 dni okresu uprawniającego do zasiłku, zamiast wymaganych co najmniej 365 dni.

Nadto organ wskazał, iż decyzję o zarejestrowaniu się jako osoba bezrobotna każdy podejmuje samodzielnie, zaś argumentacja przedstawiona w odwołaniu nie daje podstaw dla zmiany decyzji organu I instancji ponieważ uprawnienia do świadczeń z Funduszu Pracy są ustalane na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy i nie mają charakteru uznaniowego.

M. B. w terminie prawem przewidzianym wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję podnosząc iż jest w trudnej sytuacji materialnej albowiem od 1 września 2009 r. jest bez środków do życia. Podniósł nadto, ż przepracował w życiu 32 lata, w zawodzie murarza, która to praca jest ciężka i wymaga sprawności i siły, którymi ze względu na stan zdrowia nie dysponuje.

Nadto skarżący podniósł, że warunków Urzędu Pracy podanych w uzasadnieniu decyzji nie był w stanie spełnić ze względu na długotrwałe oczekiwanie na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o przyznanie renty.

Wojewoda Wielkopolski odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie.

Występujący na rozprawie skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych.

Odnosząc się argumentacji podnoszonej w skardze zauważyć bowiem należy, iż Wojewoda Wielkopolski w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie wskazał, że uprawnienia do świadczeń z Funduszu Pracy ustalane na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie mają charakteru uznaniowego. Skoro zaś decyzja o przyznaniu względnie odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych nie jest decyzją uznaniową, to organy w prowadzonym postępowaniu zobowiązane są ustalić jedynie czy zaistniały wskazane w ustawie przesłanki przyznania zasiłku, wśród których nie ma jednakże możliwości przyznania zasiłku ze względu na trudną sytuację majątkową bądź życiową wnioskodawcy.

Odnośnie podnoszonej przez skarżącego okoliczności, iż nie był w stanie spełnić warunków Urzędu Pracy podanych w uzasadnieniu decyzji ze względu na długotrwałe oczekiwanie na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o przyznanie renty, zauważyć zaś należy, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Powiatowy Urząd Pracy N. T. to dwie odrębne instytucje. W przypadku niemożności uzyskania dokumentacji znajdującej się w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych skarżący mógł mimo to udać się do powiatowego urzędu pracy i przedstawić swoją sytuację prawną. W myśl § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26.11.2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607) rejestracji wprawdzie nie dokonuje się w przypadku nieprzedłożenia dokumentów określonych w ust. 1 pkt 1 – 3 i ust. 2 tego paragrafu, to jednak w szczególnie uzasadnionych przypadkach – zgodnie z § 3 ust. 5 powołanego rozporządzenia starosta może wyrazić zgodę na rejestrację osoby nieposiadającej kompletu dokumentów. Ewentualna odmowa rejestracji bezrobotnego, czy też przyznania mu prawa do zasiłku podlega zaś zarówno kontroli instancyjnej, jak i sądowoadministracyjnej.

Pomimo bezzasadności argumentacji podniesionej skardze zaskarżona decyzja, oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie mogą się ostać jako wydane z naruszeniem prawa materialnego.

Stosownie do art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań, zarzutów oraz argumentacji podniesionej w skardze.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mieć będzie dokonanie wykładni przepisów zawartych ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym w szczególności w art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Stosownie do treści art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca,

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę,

e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75 % przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organy administracji obu instancji dokonały błędnej wykładni wskazanego powyżej przepisu przyjmując w sposób dorozumiany, iż okres 18 miesięcy w ramach, którego bezrobotny winien łącznie przez okres co najmniej 365 dni spełniać warunki określone w ustawie, winien przypadać bezpośrednio przed dniem zarejestrowania, w sytuacji gdy ustawodawca w analizowanym przepisie takiego wymogu bezpośredniości nie umieścił.

Zauważyć bowiem należy, że ustawodawca w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy nie używa słowa "bezpośrednio" czy też innego określenia wskazującego na analogiczne konsekwencje jak na przykład sformułowania "ostatnich 18 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku" ograniczając się jedynie do wskazania, iż chodzi o 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.

Skoro zatem ustawodawca odnośnie okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nigdy nie używał słowa "bezpośrednio" bądź innych sformułowania dookreślających, to mając na uwadze zasadę racjonalności prawodawcy, należy uznać, że niedopuszczalna jest wykładnia ścieśniająca termin "miesięcy poprzedzających" jedynie do "miesięcy bezpośrednio poprzedzających, a skutkująca uznaniem, że przerwa pomiędzy zakończeniem zatrudnienia, a zarejestrowaniem, niezależnie od tego czym spowodowana, przesuwa kalendarzowo okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tak, że skutkuje to skróceniem faktycznie wypracowanego przez obywatela okresu 365 dni zatrudnienia uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż racjonalny prawodawca w tych przepisach, w których chciał wskazać na konieczność uwzględniania w danym postępowaniu jedynie zdarzeń bezpośrednio poprzedzających wniosek złożony przez uprawnionego wymóg taki umieszczał wprost w przepisie, czego przykładem są:

- art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. Nr 153, poz. 1227 z 2009 r. ze zm.), gdzie wskazano, iż podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę,

- art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. g ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne ( Dz. U. Nr 114, poz. 930 z 1998 r. ze zm.), gdzie wskazano, iż do liczby pracowników uzasadniających opodatkowanie w formie karty podatkowej (a więc formę opodatkowania dostępna wyłącznie na wniosek podatnika) nie wlicza się łącznie nie więcej niż trzech zatrudnionych bezrobotnych lub absolwentów zarejestrowanych w urzędzie pracy, przy czym okres zarejestrowania w urzędzie pracy bezrobotnego musi trwać co najmniej 6 miesięcy w okresie bezpośrednio poprzedzającym jego zatrudnienie,

- § 4 pkt 2 rozporządzenia z 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. z 2007 Nr 109, poz. 750 ze zm.). gdzie wskazano, iż rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną jeżeli prowadził nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalna i w okresie ostatnich 10 lat podlegał przez okres co najmniej 5 lat ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Podkreślić wreszcie należy, iż również w samej ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy tam gdzie ustawodawca uznał za zasadne wprowadzenie wymogu bezpośredniości umieszczone zostały odpowiednie określenia w przepisach, czego przykładem jest:

- art. 48 ust. 4 pkt 2 stanowiący, że dodatek aktywizacyjny nie przysługuje w przypadku podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny,

- art. 51 ust. 5 stanowiący, iż jeżeli pracodawca bezpośrednio po zakończeniu prac interwencyjnych trwających co najmniej 6 miesięcy zatrudniał skierowanego bezrobotnego przez okres dalszych 6 miesięcy i po upływie tego okresu dalej go zatrudnia w pełnym wymiarze czasu pracy, starosta może przyznać pracodawcy jednorazową refundację wynagrodzenia w wysokości uprzednio uzgodnionej, nie wyższej jednak niż 150 % przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu spełnienia tego warunku,

- art. 81 ust. 1 pkt 12 lit. b, stanowiący, iż cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę oraz legalnie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jeżeli bezpośrednio przed wydaniem tej wizy był uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Za przyjęciem zaproponowanej w niniejszym wyroku wykładni przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poza przytoczonymi powyżej wynikami wykładni językowej i systemowej przemawia nadto wykładnia funkcjonalna.

Ratio legis powyższego przepisu, stanowi bowiem chęć wyeliminowania spośród osób ubiegających się o zasiłek dla bezrobotnych tzw. "niebieskich ptaków", czyli ludzi unikających pracy. Z takim celem nie koresponduje zaś w żaden sposób wyeliminowanie spośród kręgu osób uprawnionych do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych osób takich jak skarżący, które wykazują się odpowiednim stażem pracy, a ich jedyną "winą" jest opóźniona rejestracja w charakterze bezrobotnego.

Zauważyć wreszcie należy, iż między ustaniem zatrudnienia skarżącego, a zarejestrowaniem się przez niego jako osoby bezrobotnej nie miało miejsca żadne zdarzenie, które zmieniałoby jego sytuację w zakresie prawa do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Co za tym idzie za niezgodne z zasadą równości wobec prawa uznać należy odmówienie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych tylko ze względu na upływ czasu pomiędzy utratą zatrudnienia, a rejestracją w powiatowym urzędzie pracy i zróżnicowanie w ten sposób sytuacji prawnej skarżącego, w stosunku do osób, które legitymując się nawet znacznie niższym stażem zatrudnienia dokonały takiej rejestracji niezwłocznie po utracie pracy.

Biorąc powyższe pod uwagę jakiegokolwiek sprawiedliwego uzasadnienia nie znajduje odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobie legitymującej się odpowiednią długotrwałością zatrudnienia (lub okoliczności przez ustawodawcę z zatrudnieniem zrównanych na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lt. b do i ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), która jedynie z opóźnieniem złożyła wniosek o zarejestrowanie jako bezrobotna i przyznanie prawa do zasiłku, przy czym zasiłek takowy niewątpliwie uzyskałaby w przypadku złożenia wniosku bezpośrednio po utracie pracy.

Reasumując w ocenie Sądu orzekającego w niemniejszej sprawie prawidłowa wykładnia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy każe uznać, iż prawo do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie dowolnych 18 miesięcy poprzedzających dzień aktualnego zarejestrowania jako osoby bezrobotnej łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; oraz z zastrzeżeniem, że w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Wobec stwierdzonego naruszenia wyżej wymienionego przepisu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję organu I instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie wydanie decyzji uwzględniającej poglądy prawne Sądu wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Sąd nie określił w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany.

W ocenie Sądu wykładnia celowościowa art. 152 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że przepis ten odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego przepisu wskazuje, iż jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez Sąd. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

W niniejszej sprawie Sąd uchylił decyzję Wojewody Wielkopolskiego utrzymującą w mocy decyzję Starosty N. z dnia [...] 2010 r., Nr [...] w o odmowie przyznania M. B. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z uwagi zatem na charakter prawny uchylonego aktu, który ma charakter wyłącznie odmowny i nie wiąże się z nałożeniem na stronę jakiegokolwiek obowiązku, bądź przyznaniem uprawnienia, uznać należy, iż jako taki nie nadaje się on do wykonania (nie ma przymiotu wykonalności. Co za tym idzie nie znaleziono podstaw do orzekania w przedmiocie wstrzymania jego wykonania w trybie art. 152 p. p. s. a.

Również sposób sformułowania przez ustawodawcę art. 152 p.p.s.a. zdaje się przesądzać, że choć obligatoryjnym jest każdorazowe dokonanie przez sąd w przypadku uwzględnienia skargi na akt lub czynność oceny dopuszczalności ich wykonania, to jednocześnie przepis ten nie determinuje treści konkretnego rozstrzygnięcia, na co wskazuje sformułowanie, iż "sąd w wyroku określa, czy (...) zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonywane", co wyraźnie wskazuje na dopuszczenie przez ustawodawcę do sytuacji, gdy nawet w przypadku uwzględnienia skargi nie zostanie wydane orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Gdyby bowiem racjonalny ustawodawca chciał nałożyć na sąd obowiązek każdorazowego orzekania o niemożności wykonania uchylonego aktu użyłby sformułowania wskazującego na obligatoryjność rozstrzygnięcia o takowej treści, na przykład poprzez sformułowanie, iż sąd orzeka, iż uchylony akt nie może być wykonywany w całości lub części.

/-/ M. Kwiecińska /-/ T. Świstak /-/ A. Łaskarzewska