Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 504/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 102, 103, 104
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego K. B. kwotę 1617 (tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] grudnia 2008 roku sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] pt.: "Podstawka reklamowa Ring lux" udzielonego na rzecz N., na skutek sprzeciwu K. B. uznanego za bezzasadny, na podstawie art. 102, 103, 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. nr 119 poz. 1117 ze zm.) orzekł o oddaleniu wniosku.

Urząd Patentowy wyjaśnił, iż w dniu [...] października 2007 r. K. B., wystąpił do Urzędu Patentowego RP ze sprzeciwem wobec prawomocnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 roku o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...] pt.: "Podstawka reklamowa Ring lux" na rzecz N. z pierwszeństwem od dnia 8 grudnia 2006 r., ogłoszonej w [...] podając jako podstawę prawną swojego żądania art. 102 ust.1, art. 103 ust. 1, art. 104 ust.1 ustawy p.w.p.

Wnoszący sprzeciw podniósł zarzut, iż przedmiotowy wzór przemysłowy nie odznaczał się nowością ani indywidualnym charakterem przed datą jego pierwszeństwa (8 grudnia 2006 roku), a wykorzystywanie wskazanego wzoru narusza jego prawa majątkowe do wzoru przemysłowego nr [...] pt.: "Bilonownica" z pierwszeństwem od dnia 21 marca 2005 roku. Porównywane wzory, tj. wzór przedmiotowy ([...]) i wzór mu przeciwstawiony ([...]) charakteryzują się podstawką o kształcie, w widoku z góry, pierścienia kołowego i prostokątnym kształtem płytki, tak umieszczonej, że wystająca z obu dłuższych boków tej części podstawka przedstawia w widoku z góry dwa półpierścienie.

W odpowiedzi na wniosek o unieważnienie prawa ochronnego uprawniony wskazał, że wzór przedmiotowy ([...]) różni się istotnie od wzoru przeciwstawionego nr [...] pt.: "Bilonownica", zwłaszcza wysokością i płaskimi ścięciami na obwodzie części dolnej pod płytką, zagłębieniem pod płytkę (które nie występuje we wzorze przeciwstawionym), płaskim kształtem płytki zakończonej łukami tworzącymi jednolite koło z obrysem części dolnej.

Zajmując stanowisko w sprawie Kolegium Orzekające wskazało, iż stosownie do przepisów art. 246 ust 1 i art. 247 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, a jeżeli uprawniony w odpowiedzi na sprzeciw podniesie zarzut, że sprzeciw ten jest bezzasadny to sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym (art. 255 ust. 1 pkt 9).

Podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa z rejestracji (art. 246 ust.2). Ponadto, zgodnie z art. 255 ust. 4 w/w ustawy Urząd Patentowy RP rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany wskazaną przez wnioskującego podstawą prawną.

Przytaczając treść definicji wzoru przemysłowego zawartą w art. 102 ust. 1 p.w.p. Kolegium stwierdziło, iż przedmiotem porównania rejestracji wzorów przemysłowych są postacie ich wytworów, przy czym zakres przedmiotowy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego określają łącznie rysunek wzoru i jego istotne cechy wskazane w opisie.

Dokonując oceny nowości postaci wytworu przemysłowego Kolegium zwróciło uwagę na treść art. 103 ust. 1 p.w.p. natomiast oceniając jego indywidualny charakter przytoczyło treść art. 104 ust. 1 p.w.p.

Zdaniem Kolegium materiały wskazane przez sprzeciwiającego się nie stanowią dowodów, iż sporny wzór przemysłowy nie spełniał wymogów nowości i indywidualnego charakteru w dacie jego zgłoszenia do Urzędu Patentowego.

W ocenie organu wzór przedmiotowy różni się istotnie od wzoru przeciwstawionego a zwłaszcza wysokością, płaskimi ścięciami na obwodzie części dolnej pod płytką, zagłębieniem pod płytkę oraz płaskim kształtem płytki zakończonej łukami tworzącymi jednolite koło z obrysem części dolnej. Wskazane różnice przesądzają o tym, iż ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku sporny wzór przemysłowy różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór przeciwstawiony.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, K. B., zwany dalej skarżącym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nieprzeprowadzenie szczegółowych analiz porównawczych poszczególnych elementów obu wzorów, pominięcie tego materiału dowodowego w uzasadnieniu decyzji, bez wskazania przyczyn takiego postępowania, art. 2558 ust. l pkt 6, i 8 p.w.p - poprzez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, niewskazanie uzasadnienia prawnego ani faktycznego, a także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. art. 102 ust. 1 p.w.p. - poprzez przyjęcie, że sporny wzór przemysłowy jest nową, posiadającą indywidualny charakter, postacią wytworu pomimo nieprzeprowadzenia analizy poszczególnych cech linii, konturów, kształtów, kolorystyki, struktury lub materiału wytworu oraz jego ornamentacji wskazanych w tym przepisie, art. 103 ust. 1 p.w.p. poprzez przyjęcie, że szkodzi nowości spornego wzoru przemysłowego jedynie identyczny wzór wcześniejszy, art. 104 ust. 1 w zw. z art. 102 ust. 1 p.w.p. - poprzez przyjęcie, że ogólne wrażenie spornego wzoru przemysłowego różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na zorientowanym użytkowniku przez wzór przeciwstawiany bez przeprowadzenia analizy porównawczej cech postaciowych, decydujących o ogólnym wrażeniu spornego wzoru przemysłowego i art. 103 ust. 2 p.w.p. poprzez niedokonanie szczegółowej analizy sposobu ujawnienia (publicznego udostępnienia) wszystkich materiałów dowodowych przedłożonych w przedmiotowej sprawie przez skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący m.in. nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż wysokość, płaskie ścięcia na obwodzie części dolnej pod płytką, zagłębienia pod płytkę, płaski kształt płytki zakończonej łukami tworzącymi jednolite koło z obrysem części dolnej są elementami istotnie różniącymi zarejestrowany wzór przemysłowy od spornego. W ocenie skarżącego elementy te nie stanową różnic na tyle istotnych, by powstał nowy wzór o indywidualnym charakterze. Skarżący podkreślił, iż ocena nowości i indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego powinna być uzależniona od ogólnego wrażenia wywieranego na zorientowanym użytkowniku dokonującym oglądu kwestionowanego wzoru i polega na przeprowadzeniu analizy porównawczej poszczególnych elementów rozwiązania przeciwstawionego oraz wzoru przemysłowego zgłaszanego do rejestracji. Takiej analizy organ nie przeprowadził. O nowości i indywidualnym charakterze postaci wytworu objętego prawem z rejestracji Nr [...] decyduje podstawa w kształcie pierścienia oraz prostokątna płytka reklamowa, umieszczona w zagłębieniu tej podstawy w taki sposób, że po obu stronach dłuższych boków tej płytki, podstawa przedstawia w widoku z góry dwie identyczne figury będące wycinkiem pierścienia. W kwestionowanym wzorze Nr Rp [...] podstawa jest również w kształcie pierścienia, a w zagłębieniu pierścieniowej podstawy jest umieszczona prostokątna płytka reklamowa, ulokowana tak, że po obu stronach dłuższych boków, podstawa przedstawia w widoku z góry dwie identyczne figury będące wycinkiem pierścienia.

Reasumując wywody skargi skarżący stwierdził, że Kolegium Orzekające nie dokonało analizy porównawczej poszczególnych elementów przeciwstawionego i spornego wzoru przemysłowego. Nie dokonało także żadnej oceny istotności poszczególnych cech dla ostatecznego wyglądu spornego wzoru, co w konsekwencji spowodowało brak wykazania, że porównywane wzory nie są identyczne, że są nowe i mają indywidualny charakter, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych mu przez normy proceduralne.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju tych naruszeń. Sąd administracyjny sprawuje funkcje kontrolne i w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 P.w.p.).

Wskazać należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (v.: wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Jak stanowi bowiem art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 kpa wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 kpa. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia.

Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99).

Taki stan rzeczy zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się w głównej mierze do części opisowej, przedstawienia stanowiska stron i przytoczenia treści przepisów p.w.p. mających zastosowanie w sprawie. Przesłanki podjętego rozstrzygnięcia nie zostały w sposób dostateczny zindywidualizowane, a zatem Sąd nie miał możliwości zbadania, czy ocena dokonana przez organ jest prawidłowa.

W myśl art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Z treści tego przepisu wynika, iż o tym czy mamy do czynienia ze wzorem przemysłowym decyduje postać wytworu czyli jego wygląd, a więc składające się na jedną całość dostrzegane wizualne elementy produktu, a nie sam produkt i jego walory funkcjonale czy też użytkowe.

Zgodnie z przepisem art. 103 ust. 1 p.w.p. wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami.

Z kolei zgodnie z definicją zawartą w art. 104 ust. 1 omawianej ustawy, wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo.

Ustawodawca wskazał również, iż przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru (art. 104 ust. 2 p.w.p.).

Zdaniem Sądu okoliczność, iż działając w trybie postępowania spornego Urząd Patentowy RP zobowiązany jest rozstrzygać sprawę w granicach wniosku, nie zwalnia organu z dokonania całościowej oceny wskazanej przez wnoszącego sprzeciw przesłanki braku oryginalności (indywidualnego charakteru) spornego wzoru przemysłowego. Jeśli więc pomimo, że zarówno wnoszący sprzeciw, jak i skarżący, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 104 ust. 1 p.w.p., nie poruszali kwestii zakresu swobody twórczej i nie wskazywali expressis verbis na przepis art. 104 ust. 2 p.w.p., organ zobowiązany był ex officio dokonać analizy zakresu swobody twórczej, jako istotnej przesłanki wskazanej przez ustawodawcę w art. 104 ust. 2 cyt. ustawy.

W piśmiennictwie reprezentowany jest pogląd, w pełni podzielony przez skład orzekający, że (art. 102-104 p.w.p.) wzór ujmowany jest zawsze całościowo, nie zaś jako zbiór poszczególnych właściwości. Ujęcie to sprawia, że zarówno przy weryfikacji przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru ocenie poddany zostaje wzór właśnie jako całość. Wzór nie spełnia zatem przesłanki indywidualnego charakteru, jeśli zachodzi ogólne wrażenie podobieństwa z wzorem wcześniej ujawnionym. Z drugiej strony, cechy nowości i indywidualnego charakteru ustala się zawsze w odniesieniu do określonego produktu (por. A. Wojciechowska: Wzory przemysłowe - warunki uzyskania prawa z rejestracji w świetle ustawy Prawo własności przemysłowej oraz regulacji wspólnotowej, Radca Prawny 2004/3/82, t. 6).

Przy ustalaniu, czy warunek posiadania przez postać wytworu oryginalnego charakteru (art. 104 p.w.p.) jest spełniony, należy także dokonać porównania z ujawnionymi wzorami wcześniejszymi. Inaczej jednak niż przy ustaleniu cechy nowości, dokonując oceny nie ogniskujemy się na różnicy między konkretnymi właściwościami porównywanych wzorów. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku fakt, iż porównywane wzory muszą wywoływać na użytkowniku różne wrażenie ogólne, a zatem różnice między wzorami weryfikowane są z poziomu ogólnego wrażenia, jakie wywołuje wzór (por. A. Wojciechowska: Wzory przemysłowe - warunki uzyskania prawa z rejestracji w świetle ustawy Prawo własności przemysłowej oraz regulacji wspólnotowej, Radca Prawny 2004/3/82, t. 5).

Dopuszczalna jest rejestracja wzorów stanowiących kombinację cech "kopiowanych" z już wprowadzonych do obrotu, albowiem taki wzór uzyska ochronę, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywiera, różni się od wrażenia wywieranego przez porównywane wzory (tak m.in. E. Nowinska [w:] E. Nowinska, U. Promińska, M. du Vall: Prawo własności przemysłowej. Przepisy i omówienie, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004).

Przyjąć należy, iż ocena nowości wzoru przemysłowego polega na przeprowadzeniu analizy porównawczej poszczególnych elementów rozwiązania przeciwstawionego oraz wzoru przemysłowego zgłaszanego do rejestracji. Koniecznym zatem elementem porównania jest wskazanie istniejących różnic i rozstrzygnięcie, jaki mają one charakter. W literaturze przyjmuje się, iż porównanie należy zacząć od oceny istotności danej cechy dla ostatecznego wyglądu wzoru. Tylko zatem różnice cech istotnych pozwalają uznać, że porównywane wzory nie są identyczne (tak m.in. K. Szczepanowska-Kozłowska: Zdolność rejestracyjna wzoru w prawie Unii Europejskiej, PPH marzec 2005, s. 47).

W niniejszej sprawie organ nie dokonał jednoznacznej analizy porównawczej poszczególnych elementów wzoru przeciwstawionego wzoru oraz wzoru spornego, a także nie dokonał precyzyjnej oceny istotności danych cech dla ostatecznego wyglądu spornego wzoru, co w konsekwencji - według Sądu - spowodowało brak wykazania w sposób nie budzący wątpliwości, iż porównywane wzory nie są identyczne w rozumieniu przepisu art. 103 ust. 1 p.w.p. W konsekwencji organ uniemożliwił Sądowi dokonanie pełnej i jednoznacznej oceny zgodności zaskarżonej decyzji pod względem materialnoprawnym, w zakresie przesłanki nowości spornego rozwiązania.

Podobnie, jeśli chodzi o zarzut braku indywidualnego charakteru, przyjąć należy, iż Urząd Patentowy RP nie dokonał pełnej oceny istnienia indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego.

Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uważa, że ogólne wrażenie spornego rozwiązania różni się od wzoru przeciwstawionego, niemniej jednak - wbrew wyraźnemu obowiązkowi nałożonemu przez ustawodawcę - nie uwzględnił w swojej ocenie zakresu swobody twórczej, jaką dysponuje twórca wzoru, ze względu na dziedzinę, do której przynależy sporny wzór. Urząd nie dokonał również jakiejkolwiek analizy oceny oddziaływania ogólnego wrażenia z punktu widzenia tzw. zorientowanego użytkownika.

W ocenie Sądu, aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, trzeba dysponować stanowiskiem organu zawierającym precyzyjne odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek), dotyczących oceny zarówno nowości, jak i indywidualnego charakteru wzoru oraz wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę.

W tej sytuacji w rozpoznawanej sprawie przesłanki odmowy unieważnienia prawa ochronnego na sporny wzór przemysłowy nie zostały w sposób dostateczny zindywidualizowane, a zatem Sąd nie miał możliwości zbadania, czy ocena dokonana przez organ jest prawidłowa. Jak już wskazano wyżej, zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwem sądów uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania w sprawie danego przepisu prawnego oraz umożliwić ocenę prawidłowości wydanej decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ dokonał dokładnej analizy faktów i w jasny i zrozumiały sposób wyjaśnił zasadność przesłanek, jakimi się kierował przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

Reasumując należy stwierdzić, iż Urząd Patentowy nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kpa, odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadził w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści.

W szczególności Urząd Patentowy RP w ramach oceny przesłanki nowości powinien dokonać analizy poszczególnych elementów wzoru przeciwstawionego i wzoru spornego m.in. przez precyzyjne wskazanie istniejących różnic i rozstrzygnięcie jaki charakter mają ewentualnie te konkretne różnice. Natomiast jeśli chodzi o ocenę oryginalności (indywidualnego charakteru) spornego wzoru, zobowiązany będzie ponownie dokonać porównania ogólnego wrażenia przeciwstawionych rozwiązań przy uwzględnieniu zakresu swobody twórczej, jaką dysponuje twórca wzoru, ze względu na dziedzinę, do której przynależy sporny wzór przemysłowy.

Dokonując szczegółowej analizy kwestii ograniczeń możliwości projektowania nowych i oryginalnych rozwiązań w zakresie tego typu podstawek reklamowych, organ zobowiązany będzie uwzględnić fakt, iż w przypadku wzorów, których ukształtowanie jest jedynie efektem założeń estetycznych, swoboda twórcza jest większa, niż w przypadku wzorów które realizują również wymogi natury funkcjonalnej, czy ergonomicznej. Urząd Patentowy RP zmuszony będzie pamiętać również o tym, że tam, gdzie zakres swobody twórczej jest większy, dokonywana ocena oryginalności może pozwalać na przyjęcie tezy, iż różnice powinny mieć łatwo zauważalny charakter. Z kolei, w przypadku wzorów o małym zakresie swobody twórczej pamiętać warto, iż doktryna przyjmuje, że nawet stosunkowo małe różnice nie pozostaną niezauważone przez poinformowanego użytkownika (vide: K. Szczepanowska-Kozłowska /w:/ Zdolność rejestracyjna wzoru w prawie Unii Europejskiej, PPH, marzec 2005 r., s. 48; podobnie: J. Kępiński, Definicja wzoru przemysłowego oraz warunki jego ochrony, PUG nr 9 z 2007 r., s. 28-29).

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.