Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 876/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: umorzono postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania uchwały
oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. sprawy ze skargi J. K., E. G. i A. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Kętach z dnia 30 maja 2008 r., nr: XVIII/145/2008 w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości skargę oddala. Sygn. akt II SA/Kr 876/08 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. wniosku J. K., E. G. i A. S. o wstrzymanie wykonania uchwały Rady Miejskiej w Kętach z dnia 30 maja 2008 r., nr: XVIII/145/2008 w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w K. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. Nr 142 z 2001, poz. 1591 ze zm.) oraz art.13 ust. 1, art. 37 ust. 1 w związku z art. 25 ust. l i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 199 o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. Nr 261 z 2004 r., poz. 2603 ze zm.) podjęła w dniu 30 maja 2008 r. uchwałę Nr XVIII/145/2008 w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż w drodze przetargu nieograniczonego nieruchomości obejmującej działki nr: [....] o pow. 0,1470 ha i [....] o pow. 0,0611 ha zabudowanej budynkiem mieszkalno-handlowym położonym w K. przy ul. [....] , zapisanej w księdze wieczystej nr [....] .

Skargę na powyższą uchwałę złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.K. , A.G. , E.G. i A.S. . Skarga A.G. została odrzucona postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt: II SA/Kr 876/08.

Skarżący zarzucili naruszenie art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 18 ust. 1 pkt 9 ustawy o samorządzie gminnym i wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały względnie o stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący są od wielu lat najemcami lokali znajdujących się w przedmiotowej nieruchomości. Każdy z nich wynajmuje lokal na podstawie umowy najmu zawartej na czas nieoznaczony. Lokale te maja charakter użytkowy. Stąd też skarżący mają interes prawny w zaskarżeniu tej uchwały w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Wiedząc, że władze gminy przymierzają się do wystawienia tej nieruchomości na sprzedaż, skarżący kilkakrotnie bezskutecznie zawracali się z prośbą do Rady Gminy o sprzedaż lokali, których są najemcami wskazując, że podstawą prawną takiego działania gminy może być art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stanowiłoby to swoistą rekompensatę za wieloletnią pieczę nad powierzonymi im lokalami.

Dnia [....] czerwca 2008 r. skarżący wystąpili do Burmistrza Gminy w K. , Urzędu Gminy K. oraz Rady Gminy K. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Na wezwanie to - w ustawowym terminie 30 dni - żaden ze skarżących odpowiedzi nie otrzymał. Stosownej uchwały w tym zakresie nie podjęła również Rada Gminy K. Skarżący uzyskali informacje o stanowisku władz Gminy w niniejszej sprawie w Biurze Rady Gminy. Według oceny wezwanych podmiotów przedmiotowa uchwała nie narusza prawa oraz nie narusza interesu prawnego wzywających do usunięcia naruszenia prawa.

Zdaniem skarżących zaskarżona uchwała narusza art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 18 ust. 1 pkt 9 ustawy o samorządzie gminnym poprzez nieuwzględnienie oczywistego interesu prawnego i faktycznego obecnych najemców lokali znajdujących się w nieruchomości przeznaczonej na sprzedaż. Wskazano, że wyrażenie zgody na zbycie ww. nieruchomości w drodze przetargu, bez ustanowienia prawa pierwszeństwa na rzecz najemców, narusza prawa skarżących jako wieloletnich najemców, a także spowoduje liczne straty ekonomiczne i gospodarcze. Nie daje bowiem żadnej gwarancji, że - nawet przystąpiwszy do przetargu - to właśnie najemcy staliby się nabywcami przedmiotowej nieruchomości. Uchwała Rady Gminy Nr XVIII/145/2008 stanowi więc zagrożenie dla działalności gospodarczych skarżących, narusza konkretne i rzeczywiste prawa każdego z nich. Skarżący podnoszą, że zgodnie z powołanymi powyżej normami prawnymi, których naruszenia dopuściła się Rada Gminy, Gmina w swoich działaniach winna kierować się dobrem jej mieszkańców, tj. dobrem całej wspólnoty samorządowej. Zatem zawsze należy mieć na uwadze w swej działalności prawotwórczej (także z zakresu gospodarowania mieniem gminy) uwarunkowania lokalnego rynku pracy, dobro drobnych przedsiębiorców oraz najemców gminnych nieruchomości. Nie może być przecież tak, że narusza się ich interesy narażając na utratę jedynego źródła utrzymania - tj. pozbawiając warsztatów pracy. Skarżący wskazali, że w lokalach znajdujących się w budynku przy ul. [....] prowadzą działalność gospodarczą, polegającą na wykonywaniu usług dla ludności oraz handlu. W tych drobnych zakładach pracy zatrudniają pracowników, zapewniając im oraz sobie i rodzinom pracę oraz środki bytowe. Prawo najmu tych lokali skarżący uzyskali w przetargach organizowanych przez Urząd Gminy K. Skarżący ponoszą także koszty związane z utrzymaniem lokali. Lokale zostały przez nich gruntownie wyremontowane, a o powierzone mienie skarżący dbają z należytą starannością. Za lokale terminowo płacą czynsz oraz podatek od nieruchomości. Skarżący wyrażają pogląd, że mieli więc prawo oczekiwać, że ich rzetelność oraz troska o powierzone mienie znajdą swoistą nagrodę w postaci stworzenia im możliwości nabycia zajmowanych lokali na warunkach rynkowych. Zaskarżona uchwała nie pozwoli zrealizować planów dalszych inwestycji, zwiększenia ilości miejsc pracy mających na celu nie tylko stabilizację rozwoju prowadzonej działalności, ale także przyczyniających się do rozwoju miasta.

Skarżący wskazali także, że zaskarżona uchwała zapadła pomimo negatywnej opinii Komisji Spraw Gospodarczych Rady Miejskiej w K.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. wniosła o odrzucenie lub oddalenie skargi ustosunkowując się do podniesionych zarzutów. W ocenie organu skarżący nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą, a sama uchwała nie ma charakteru uchwały z zakresu administracji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.).

Zaznaczyć należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi).

W kwestii zasadności zakwalifikowania zaskarżonej uchwały do kategorii uchwała z zakresu administracji publicznej należy oprzeć się na dominującym w orzecznictwie poglądzie opowiadającym się za szerokim rozumieniem pojęcia sprawy z zakresu administracji publicznej, czego konsekwencją jest interpretowanie wszelkich występujących w praktyce wątpliwości, co do dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej na podstawie art. 101 ustawy, na korzyść ochrony praw obywateli i przynależnego im konstytucyjnego prawa do sądu. Skarga przewidziana w powyższym przepisie jest bowiem jedną z prawnych gwarancji realizacji zasady demokratycznego państwa prawa oraz zasady praworządności (por. uzasadnienie wyroku składu 7-miu sędziów NSA z dnia 17 maja 1999 r., OBNSA 1999, z. 4, poz. 109, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1997 r., OSNAPiUS 1998, nr 6, poz. 171, uchwała NSA z dnia 6 listopada 2000 r., ONSA 2001/2/52). W ocenie Sądu zaskarżona uchwała ma charakter uchwały z zakresu administracji publicznej i podlega zaskarżeniu do sądu. Warto podkreślić w odniesieniu do treści zaskarżonej uchwały, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem uchwała w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż w drodze przetargu nieruchomości gminnej, tj. uchwała zawierająca oświadczenie woli organu gminy jako podmiotu prawa cywilnego nie skierowana do oznaczonego podmiotu, jest uchwałą z zakresu administracji publicznej (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000 r., OPS 11/2000, publ. ONSA z 2001 r., nr 2, poz. 52). Nie stanowi uchwały lub zarządzenia z zakresu administracji publicznej oświadczenie woli gminy jako podmiotu prawa cywilnego, wyrażone w formie uchwały organu kolegialnego gminy, jeżeli jest skierowane do oznaczonego podmiotu i w konkretnej sprawie (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 1996 r., SA/Rz 920/96, Prok. i Pr. Z 1997 r., nr 9, str. 48). Zaskarżona uchwała nie zawiera oświadczenia woli gminy jako podmiotu prawa cywilnego skierowanego do indywidualnie oznaczonego podmiotu. Ponadto uchwała w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości gminnej stanowi etap przygotowawczy i poprzedzający czynności cywilnoprawne, ale sama czynnością o takim charakterze nie jest. Decydowanie o tym, która nieruchomość ma pozostać własnością gminy, a co do której nieruchomości gmina ma się takiej własności wyzbyć, ma przy tym wszelkie cechy wykonywania przez gminę zadań publicznych, polegających na gospodarowaniu mieniem komunalnym, a tym samym zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2003 r. Nr 4, poz. 261 ze zm.), nieruchomości stanowiące własność gminy i nie oddane w użytkowanie wieczyste, stanowią gminny zasób nieruchomości; mogą być przeznaczane na cele rozwojowe gmin i zorganizowaną działalność inwestycyjną, w szczególności na realizację budownictwa mieszkaniowego oraz związanych z tym budownictwem urządzeń infrastruktury technicznej, a także na realizację innych celów publicznych. Podejmując uchwałę, której konsekwencją będzie wyeliminowanie danej nieruchomości z gminnego zasobu nieruchomości, gmina wykonuje swoje zadania publicznoprawne, a zatem podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej.

Mając na uwadze treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 (sygn. akt: II OPS 2/07) wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania, należy stwierdzić, że skarżący dopełnili zarówno wymogu bezskutecznego wezwania usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem z dnia 19 czerwca 2008 r. wystosowanym w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym do Rady Gminy K. , (które wpłynęło do biura rady w dniu 24 czerwca 2008 r.), jak i wymogu złożenia skargi do sądu w ustawowo wskazanym terminie.

Konieczne stało się w następnej kolejności zbadanie legitymacji skarżących do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Zasygnalizować należy, że badanie czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a nie na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196).

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. Nr 7-8, str. 69, St. Prutis "Ochrona samodzielności gminy jako jednostki samorządu terytorialnego", Wyd. NSA 2005, str. 367). W kontekście argumentacji przedstawionej w skardze podkreślić należy, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114). Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964).

Niewątpliwie zatem przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) przedmiotowej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196).

Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r. w spr. II SA/2637/02, Lex nr 80699).

Skarżący upatrują naruszenia ich interesu prawnego w pozbawieniu ich prawa pierwszeństwa w nabyciu lokalu użytkowego zajmowanego przez nich na podstawie umowy najmu i znajdującego się w budynku położonym na nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży. W ocenie Sądu tak skonkretyzowany interes prawny i jego naruszenie istnieją jednak wyłącznie w sferze subiektywnych odczuć skarżących i wyrażanego przez nich poczucia pokrzywdzenia zaskarżoną uchwałą, nie znajdują natomiast pokrycia w unormowaniach obowiązującego prawa. Zaskarżona uchwała nie narusza praw skarżących jako najemców lokali użytkowych, stanowi ona bowiem etap przygotowawczy i poprzedzający cywilnoprawną czynność zbycia przedmiotowej nieruchomości. Dopiero zmiana właściciela decydować będzie o prawnych skutkach tego typu umowy dla najemców. Zgodnie z art. 678 k.c. w razie zbycia rzeczy najętej w czasie trwania najmu, nabywca wstępuje w stosunek najmu na miejsce zbywcy; może jednak wypowiedzieć najem z zachowaniem ustawowych terminów wypowiedzenia. W hipotetycznym przypadku wypowiedzenia skarżącym umów najmu przez przyszłego nabywcę, ich interes prawny może zostać naruszony jedynie w zakresie ustawowego terminu wypowiedzenia, który dla umowy zawartej na czas nieoznaczony i z obowiązkiem opłacania miesięcznego czynszu wynosi 1 miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego, (art. 673 § 2 k.c.). W ocenie Sądu to ewentualne naruszenie interesu prawnego skarżących nie dotyczy jednak bezpośrednio zaskarżonej uchwały, a dopiero przyszłej czynności o charakterze cywilnoprawnym. Jak podkreślono w orzecznictwie NSA "uchwała wyrażająca zgodę na sprzedaż zabudowanej nieruchomości w drodze przetargu nie narusza interesu prawnego najemcy lokalu użytkowego w przeznaczonym do sprzedaży budynku" (zob. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2008 r., I OSK 107/08, LEX nr 490119).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie wykazali zaistnienia w dacie wnoszenia skargi naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą polegającego na zaistnieniu związku między tą uchwałą a własną, indywidualną, aktualnie istniejącą sytuacją prawną. Taki związek musi już obecnie, a nie w przyszłości, powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków (wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, LEX nr 53376).

Skoro skarżący nie wykazali, by nastąpiło poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały naruszenie w chwili jej zaskarżenia interesu prawnego skarżących, nie mogli skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego z braku legitymacji skargowej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czego konsekwencją jest oddalenie skargi z tego właśnie powodu. W tym stanie rzeczy sąd administracyjny nie mógł badać merytorycznych zarzutów skargi. Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07, publ.: LEX nr 437511). Na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) orzeczono zatem, jak na wstępie.