Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2144/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 1039/17 w sprawie ze skargi R. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 7 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1039/17 oddalił skargę R. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Łodzi Inspektorat w Łodzi wystawił na R. M. tytuły wykonawcze o numerach: [...] i [...], obejmujące składki na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne za maj i czerwiec 2016 r., które następnie skierował do Dyrektora II Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi celem przymusowego wykonania obowiązków nimi objętych. Odpisy tytułów wykonawczych zobowiązany otrzymał 3 marca 2017 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wraz z zawiadomieniami z 15 lutego 2017 r. o zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Pismem z [...] marca 2017 r. dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził skuteczność środka egzekucyjnego.

R. M. pismem z [...] marca 2017 r. (wpływ do organu w dniu 13 marca 2017 r.) złożył do Dyrektora II Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi skargę na czynności egzekucyjne dokonane zawiadomieniami z 15 lutego 2017 r. W złożonym środku zaskarżenia wniósł o: wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych.

Dyrektor II Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi postanowieniem z [...] marca 2017 r. oddalił skargę jako nieuzasadnioną stwierdzając, że czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu wypłacanego zobowiązanemu świadczenia z ubezpieczenia społecznego została dokonana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej: u.p.e.a.). Podkreślił przy tym, iż skarga na czynności organu egzekucyjnego, wniesiona na podstawie art. 54 u.p.e.a., służy zaskarżeniu czynności o charakterze wykonawczym i w jej ramach można podnosić tylko zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności. Analizując prawidłowość zaskarżonej czynności egzekucyjnej, organ egzekucyjny nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w swoim działaniu, a także braków formalnych w wykorzystanym zawiadomieniu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że katalog środków egzekucyjnych stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych został wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., a jednym z takich środków, jest egzekucja ze świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także renty socjalnej. Dlatego też nie może budzić żadnych wątpliwości legalność samego zajęcia świadczenia wypłacanego przez organ rentowy zobowiązanemu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi nie dopatrzył się uchybień formalnych w zaskarżonej czynności egzekucyjnej, ponieważ zastosowany przez organ egzekucyjny druk zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków, stanowiącemu załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1339, dalej: rozporządzenie w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych).

Odnosząc się do zarzutu zbytniej uciążliwości środka egzekucyjnego organ odwoławczy zauważył, że czynność zajęcia egzekucyjnego ma charakter wykonawczy, konkretny, faktyczny i nie może być zaskarżona poprzez inny środek prawny przewidziany w u.p.e.a. Organ nadzoru podzielił pogląd utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów I i II instancji jest ograniczona wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a.

W świetle powyższego organ egzekucyjny prawidłowo ustalił, że poprzez wniesienie skargi na czynności o charakterze wykonawczym strona uzyskała ochronę w zakresie formalnym. Natomiast zarzut zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie został oceniony, gdyż wykracza poza zakres kognicji organu I instancji w niniejszej sprawie.

Tym samym, zdaniem organu, brak było podstaw do uwzględnia zarzutów, zawartych w zażaleniu – naruszenia art. 7, art. 77, art. 80, art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podejmując wskazane na wstępie orzeczenie, we wstępnej części uzasadnienia, przywołał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, w szczególności art. 1a pkt 2, art. 27 § 1 pkt 9, art. 54, art. 79 § 1 u.p.e.a.

Następnie Sąd stwierdził, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały podjęte w związku z rozpoznaniem skargi na czynności egzekucyjne. Z uwagi na powyższe rozpoznając skargę organ I jak i II instancji zasadnie ograniczył się do rozpoznania podnoszonych przez skarżącego zarzutów związanych z zajęciem praw majątkowych, stanowiących w analizowanym przypadku świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. W ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo oddalił skargę na czynności egzekucyjne związane z zajęciem innej wierzytelność pieniężnej ponieważ działanie organu egzekucyjnego w zakresie zastosowania i zrealizowania wskazanego środka egzekucyjnego było zgodne z ww. przepisami. Tym samym za zgodne z prawem należało również uznać zaskarżone rozstrzygnięcie, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji.

Sąd I instancji nie dopatrzył się także uchybień formalnych w zaskarżonej czynności egzekucyjnej ponieważ zastosowany przez organ egzekucyjny druk zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków, stanowiącemu załącznik nr 2 do rozporządzenia w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

Konkludując Sąd I instancji uznał, że czynność egzekucyjna Dyrektora II Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi, polegającą na zajęciu świadczenia ZUS należnego skarżącemu dokonana została prawidłowo. Prawidłowe jest zatem także rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji.

Sąd oddalił także wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, ponieważ pełnomocnik skarżącego w żaden sposób nie wyjaśnił na rozprawie, w jaki sposób rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od toczącego się postępowania cywilnego.

R. M. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w części, tj. w zakresie pkt 1 i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniósł także o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym oraz rozpoznanie skargi na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegający na nieuchyleniu postanowień wydanych przez organy obu instancji pomimo, iż postanowienia zostały wydane z naruszeniem przepisów proceduralnych, a to:

a) naruszeniu przez organy obu instancji art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 8 u.p.e.a. polegające na uznaniu iż, nie zachodziła podstawa do uwzględnienia zarzutów wniesionych przez skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, pomimo, iż zachodziły przesłanki wymienione we wskazanych przepisach, tj. nieistnienie obowiązku w oparciu o który zostały wystawione tytuły wykonawcze, a tym samym brak wymagalności wskazanego obowiązku, co skutkować winno stwierdzeniem, iż nie było podstawy do wszczęcia postępowania egzekucyjnego jak również zbytnia uciążliwość środka egzekucyjnego zastosowanego wobec skarżącego;

b) naruszeniu przez organy obu instancji art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, w szczególności procedowanie i rozstrzygnięcie nastawione wyłącznie na utrzymanie fikcyjnego obciążenia skarżącego wbrew oczywistym okolicznościom świadczącym o braku wymagalności dochodzonego roszczenia;

2. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania pomimo istnienia ku temu przesłanek, tj. z uwagi na toczące się przed Sądem Okręgowym w Łodzi VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postępowania w sprawie o sygn. akt [...] stanowiącej odwołanie skarżącego od decyzji wymiarowej.

Ponadto skarżący kasacyjnie na podstawie art. 191 p.p.s.a wniósł o rozpoznanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 7 lutego 2018 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o zawieszenie postępowania, które to postanowienie nie podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miało wpływ na wynik sprawy i zachodziły przesłanki do jego zawieszenia, a to z tej przyczyny, iż rozstrzygnięcie zasadności zarzutów podniesionych przez stronę postępowania z powodów wymienionych w art. 33 u.p.e.a. zależało od rozstrzygnięcia stanowiącego przedmiot sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w Łodzi VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o sygnaturze akt [...].

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. – przedstawienie w odniesieniu do tych zarzutów motywów rozstrzygnięcia.

Przystępując do rozpoznania sprawy, w granicach wyznaczonych treścią zarzutów kasacyjnych, należy wskazać, że przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji była skarga na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.), a nie zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym (art. 33 u.p.e.a.), na co mogłaby wskazywać treść skargi kasacyjnej.

W świetle przepisów u.p.e.a., po wszczęciu egzekucji zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora (art. 54 § 1). Co do zasady skargę tę należy wnieść w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej (art. 54 § 4). Przez czynności egzekucyjne ustawodawca uznał wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 2), zaś do środków egzekucyjnych, przy pomocy których można realizować egzekucję należności pieniężnych, ustawodawca zalicza m.in. egzekucję ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej (art. 1a pkt 12 lit. a tiret trzecie u.p.e.a.).

Zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej, odbywa się przez przesłanie do organu rentowego (właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń) zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zajęcie świadczeń dokonuje się z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany organu rentowego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny: 1) zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób; 2) wzywa organ rentowy, aby: a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia podał wysokość przysługujących zobowiązanemu miesięcznych świadczeń i zawiadamiał o każdej zmianie ich wysokości, b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia świadczeń, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętych świadczeń, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o te świadczenia oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tych świadczeń egzekucja przez innych wierzycieli; 3) poucza organ rentowy o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa wcześniej (art. 79 u.p.e.a. § 1, 2 i 4).

W stanie faktycznym sprawy podjęte przez organ czynności egzekucyjne są zgodne z prawem.

W celu przymusowego wyegzekwowania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, nieuiszczonych przez stronę za maj i czerwiec 2016 r., organ wszczął postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...] odebranych w dniu 3 marca 2017 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wraz z zawiadomieniami z dnia 15 lutego 2017 r. o nr [...] i [...] o zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Pismem z dnia 28 marca 2017 r. dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził skuteczność środka egzekucyjnego. W dniu 10 marca 2017 r. wnoszący skargę kasacyjną złożył skargę na czynności egzekucyjne dokonane zawiadomieniami z dnia [...] lutego 2017 r. wniósł o wstrzymanie postępowanie egzekucyjnego oraz o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych.

Instytucja określona w art. 33 u.p.e.a. nie służy weryfikacji czynności egzekucyjnych (tzw. wykonawczych) podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i upływie terminu do wniesienia zarzutów. Rolą zarzutów jest bowiem ochrona adresata czynności egzekucyjnych, wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W dalszym postępowaniu strona może skorzystać ze środka w postaci skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 § 1 u.p.e.a.), pod warunkiem jednak, że nie przysługiwały jej inne środki zaskarżenia, bez względu na to czy z nich skorzysta.

Z powyższych względów za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 8 u.p.e.a. Przepis ten nie miał i nie mógł mieć zastosowania w sprawie, a to oznacza, że przedmiotem rozpoznania przez organ nie mogły być takie kwestie jak: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, czy też odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, albo taka kwestia jak zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, o których mowa w tym przepisie.

Za niezasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zarzut ten nie został, mimo istniejącego obowiązku, w żaden sposób uzasadniony. Zgodnie z wymogami ustawowymi określonymi w art. 174 pkt 2 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania wnoszący skargę kasacyjną powinien nie tylko wskazać przepis procesowy (z podaniem konkretnej jednostki redakcyjnej), ale również wyjaśnić, na czym polega jego naruszenie oraz wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło to zostałoby podjęte rozstrzygnięcie o innej treści.

Brak stwierdzenia przez organ egzekucyjny naruszeń procedury administracyjnej wskazuje, wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną, że Sąd I instancji prawidłowo zastosował wskazane w skardze kasacyjnej przepisy p.p.s.a., tj. art. 3 § 1 i 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. ma charakter wynikowy, a więc jego zastosowanie zależy od wyniku przeprowadzonej przez sąd I instancji kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd stosuje ten przepis jedynie wówczas, gdy stwierdzi, że organ naruszył przepisy postępowania w takim stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, co czyni zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. niezasadnym. To z kolei oznacza, że Sąd I instancji oddalając skargę zastosował adekwatny do stanu sprawy środek prawny, przewidziany w ustawie. Zgodnie bowiem z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Tym samym nie doszło również do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd nie naruszył także art. 3 § 2 p.p.s.a., skoro przedmiotem rozpoznania było postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne, a więc akt wymieniony w pkt 2 tego przepisu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należy stwierdzić, że i w tym przypadku wnoszący skargę kasacyjną nie wykazał, aby doszło do jego naruszenia. Przepis ten reguluje fakultatywne zawieszenie postępowania z urzędu przez sąd. W myśl tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wprowadzony do treści tego przepisu zwrot "sąd może" oznacza, że ustawodawca pozostawił podjęcie decyzji co do zawieszenia postępowania sądowi rozpoznającemu daną sprawę.

W okolicznościach sprawy uzasadnieniem dla wystąpienia z wnioskiem o zawieszenie postępowania było toczące się przed Sądem Okręgowym w Łodzi postępowanie w sprawie o sygn. akt [...]. Wnoszący skargę kasacyjną nie wyjaśnił jednak, w jaki sposób wynik tego postępowania miałby wpłynąć na wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Tego rodzaju informacje są niezbędne dla sądu, którego zadaniem jest rozważenie okoliczności fakultatywnego zawieszenia postępowania w sprawie. Wskazanie we wniosku, podobnie jak w skardze kasacyjnej, że przed Sądem Okręgowym w Łodzi toczy się sprawa dotycząca składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenia zdrowotne za okres od maja 2016 r. do czerwca 2016 r. jest niewystarczające. Dlatego też Sąd I instancji zasadnie uznał, w granicach przyznanej mu swobody w tym zakresie, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie. Zwłaszcza w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego w związku z realizacją tytułów wykonawczych wystawionych na należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za okres od maja do czerwca 2016 r. Zajęte przez Sąd stanowisko uzasadnia również to, że Sąd musi dbać o to, aby rozpoznanie sprawy nastąpiło bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz z poszanowaniem zasady szybkości postępowania (art. 7 p.p.s.a.).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również brak podstaw do uchylenia postanowienia Sądu I instancji z 7 lutego 2018 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o zwieszenie postępowania.

Skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).