Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 472/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 368 poz 74 art 16 ust. 2
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE)  nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów  wiejskich.
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz /spr./ Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref.st. Joanna Migacz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 września 2011r. spraw ze skarg T. O. na decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 1) z dnia [...] maja 2011r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości na 2010 rok 2) z dnia [...] maja 2011r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - oddala skargi -


UZASADNIENIE

1. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., decyzjami: z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], oraz [...] maja 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzje Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P.: z dnia [...] lutego 2011 r., w przedmiocie przyznania T. O. płatności rolnośrodowiskowej, w łącznej wysokości 16 832,20 zł oraz z [...] lutego 2011 r., nr [...], w przedmiocie przyznania T. O. płatności na rok 2010, w wysokości 20 872,24 zł, obejmującej jednolitą płatność obszarową, w kwocie 15 030,29 zł oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni upraw podstawowych, w kwocie 5 841,95 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 425,46 zł.

2. Wnioskiem z dnia 14 maja 2010 r. T. O. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2010 r., deklarując powierzchnię gruntów rolnych na których realizowane miały być pakiety: 2.1 uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności); 2.4 trwałe użytki zielone; 3.1 ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach, na 19,80 ha. W wyniku przeprowadzonej w dniu 30 września 2010 r. kontroli na miejscu, będącej rezultatem typowania gospodarstw przewidzianych do kontroli metodą losową, stwierdzono że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej A, położonej na działce ewidencyjnej 40/3 – obręb O.- jest większa od powierzchni stwierdzonej w trakcie czynności kontrolnych, a wynoszącej 19,15 ha. Z tego też względu, kierując się dyspozycją art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UEL. 2006. 368.74 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem 1975/2006), który stanowi, że jeżeli obszar zadeklarowany do płatności w ramach danej grupy upraw przewyższa obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, pomoc oblicza się w oparciu o stwierdzony obszar pomniejszony o dwukrotną różnicę, jeżeli stwierdzona różnica wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % stwierdzonego obszaru, natomiast jeśli różnica ta przekracza 20 % stwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc (...), organ pierwszej instancji, decyzją z dnia 23 lutego 2011 r., przyznał wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową na 2010 r. w zmniejszonej wysokości, tj. w kwocie 16 832 zł. Wyliczona bowiem procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnia stwierdzoną, w wariancie 2.1 – uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) wyniosła 3,39 %, a więc mieściła się ona w przedziale 3-20 %, dlatego też zastosowano zmniejszenie powierzchni kwalifikującej się do płatności o dwukrotność różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez wnioskodawcę, a powierzchnią stwierdzoną.

3. Kolejnym wnioskiem, również z dnia 14 maja 2010 r., T. O. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. o przyznanie płatności na rok 2010, w postaci jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana w tymże wniosku wyniosła 27,39 ha. W wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu (przeprowadzona w dniu 30 września 2010 r.) stwierdzono błędy dotyczące sumarycznej powierzchni dopuszczalnych typów użytków rolnych, uprawnionych do jednolitej płatności obszarowej, w odniesieniu do działki A (działki ewidencyjnej 40/3). Udowodniona powierzchnia tejże działki została pomniejszona, w stosunku do powierzchni podanej we wniosku, o 0,65 ha. W efekcie tego, powierzchnia działek rolnych, zakwalifikowanych do jednolitej płatności obszarowej wyniosła 26,74 ha, a nie jak zadeklarował wnioskodawca 27,39 ha, w związku z tym Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., przyznał wnioskodawcy jednolitą płatność obszarową w wysokości 15 030,29 zł. W tym zakresie organ powołał się na przepis art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UEL.2009.316.65 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem 1122/2009), w myśl którego, w przypadku różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną oraz wówczas, gdy równica ta wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przyznaje się do powierzchni stwierdzonej (w przedmiotowej sprawie jest to 26,74 ha).

Zmniejszenie wysokości przyznanej płatności zastosowano również w przypadku uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych, która została przyznana, powołaną wyżej decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., w wysokości 5 841,95 zł. W wyniku bowiem ustaleń kontrolnych powierzchnia działki A 1 została pomniejszona o 0,65 ha. Jako podstawę prawną takiego pomniejszenia Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji I Modernizacji Rolnictwa w P. wskazał również art. 57 ust. 3 rozporządzenia 1122/2009.

4. Odwołania od wyżej wymienionych decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wniósł T. O. Podniósł on, że na działce ewidencyjnej 40/3, o pow. 22,14 ha prowadzi działalność rolniczą od 2008 r., w ramach programów rolnośrodowiskowych. Przed przystąpieniem do programów dokonał kilkukrotnych pomiarów działki za pomocą GPS, zgodnie z którymi średnia powierzchnia wyżej wymienionej działki wyniosła19,80 ha. Podkreślił również, że kontrolerzy w 2008 r. ustalili tę powierzchnię na 19,65 ha, zaś w 2009 r. na 19,51 ha. Z niewiadomych przyczyn pomiar działki w 2010 r. zdecydowanie odbiega od wyników pomiarów, dokonanych we wcześniejszych latach. Odwołujący się zwrócił także uwagę, że przy pomiarze stanowiącym podstawę ustaleń, które legły u podstaw wydania zaskarżonych przez niego decyzji byli obecni jego pełnomocnicy, a osoby dokonujące tych czynności poinformowały ich, że różnica powierzchni zadeklarowanej i stwierdzonej nie przekracza 2 %.

5. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., decyzją z dnia [...] maja 2011 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. dnia [...] lutego 2011 r., w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych na 2010 r., uznając że brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń poczynionych przez organ I instancji. W myśl bowiem przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262, ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem z 2009 r.) płatność rolnośrodowiskowa może być przyznana wyłącznie do terenów użytkowanych rolniczo, tymczasem na działce 40/3, oznaczonej we wniosku jako działka A, znajdują się tereny nieużytkowane rolniczo, a więc nieuprawnione do płatności. Organ zaznaczył także, że wnioski o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej składa się corocznie, a stan działek rolnych z roku na rok może ulegać zmianie, dlatego też wyniki kontroli z 2010 r. różnią się od wyników z lat poprzednich. Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego obecności przy kontroli pracowników wnioskodawcy Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. stwierdził, że faktu tego nie potwierdza protokół z czynności kontrolnych, przeprowadzonych w dniu 30 września 2010 r., a odwołujący się nie zakwestionował jego zapisów, w ciągu czternastodniowego terminu do dokonania tej czynności, jak również w terminie przewidzianym do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie.

6. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., decyzją z dnia [...] maja 2011 r., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2011 r., w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W tym wypadku organ także powołał się na ustalenia kontroli na miejscu, przeprowadzonej w dniu 30 września 2010 r., podczas której stwierdzono rozbieżność pomiędzy treścią ortomapy i stanem faktycznym, w zakresie powierzchni działek kwalifikujących się do przyznania płatności. Na ich podstawie wykluczono z płatności części powierzchni działki rolnej A i A1 wynoszące 0,65 ha, które nie były użytkowane rolniczo. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. stanął na stanowisku, że brak jest podstaw do zakwestionowania wyników kontroli na miejscu, która została przeprowadzona przez uprawnionych kontrolerów, zgodnie z obowiązującymi przepisami, a treść protokołu nie budzi zastrzeżeń co do jego rzetelności. W ocenie organu różnica pomiędzy powierzchnią uprawnioną do płatności, w przypadku działki rolnej A/A1, w kolejnych latach, począwszy od 2008 r., może wynikać z procesów stanowiących naturalną sukcesję drzew i krzewów.

Odnosząc się do argumentacji odwołującego się do przedłożonej wraz z odwołaniem przez T. O. mapy, na której zaznaczył on granice działki A/A1 organ zwrócił uwagę, że granica ta różni się od granicy przedmiotowej działki, wyznaczonej przez niego na załączniku graficznym do wniosku o przyznanie płatności na 2010 r. Dodatkowo załącznik odwołania nie pochodzi z systemu informacji geograficznej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z tego tez względu nie ma mocy dowodowej w przedmiotowej sprawie.

7. Skargi na wyżej wymienione decyzje Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. wniósł T. O., domagając się ich uchylenia i przekazania spraw do ponownego "rozpoznania", ewentualnie uchylenia decyzji i orzeczenia o przyznaniu płatności, zgodnie z wnioskami z dnia 14 maja 2010 r. Skarżący zarzucił wyżej wymienionym rozstrzygnięciom naruszenie: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 12, art. 77, art. 78, art. 80 , art. 81 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., zwanej dalej: k.p.a., poprzez brak powołania prawidłowej podstawy prawnej decyzji, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, naruszenie zasady pogłębiania zaufania, naruszenie zasady informacji, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego, nieuwzględnienie wniosku dowodowego na okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, dowolną ocenę materiału dowodowego, uniemożliwienie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

8. W rozwinięciu zarzutów skarg skarżący zwrócił uwagę na fakt, że organ II instancji powołuje się w zaskarżonych decyzjach na protokół kontroli nr [...], który nie jest tożsamy z tym, który został przesłany skarżącemu. Otrzymał on bowiem kopie o numerach: [...] oraz [...]. W jego ocenie świadczy to o tym, że organ oparł się na dokumencie, co do którego strona nie miała możliwości ustosunkowania się w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Oprócz tego, termin do przesłania protokołu kontroli upłynął z dniem 30 grudnia 2010 r., tymczasem organ przesłał go dopiero 10 stycznia 2011 r.

Skarżący dodał także, że w sierpniu 2010 r. przeprowadzana była kontrola, w której udział brali dwaj jego pełnomocnicy, a w następstwie podjętych w jej trakcie czynności ustalono, że powierzchnia gruntów kwalifikujących się do płatności jest tożsama z powierzchnią tychże gruntów zadeklarowaną przez niego we wniosku. Organ jednakże nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, pomijając całkowicie ten fakt.

Niezależnie od powyższego T. O. zakwestionował także sposób typowania do kontroli, podnosząc że analiza ryzyka nie uzasadniała w jego przypadku zakwalifikowania do kontroli, albowiem dotychczasowe kontrole nie wykazały u niego żadnych nieprawidłowości.

Odnosząc się do kwestii legalności zaskarżonych decyzji skarżący podniósł, że zostały one wydane bez podstawy prawnej, gdyż podstawa prawna rozstrzygnięcia winna być przytoczona w sposób precyzyjny przez organ, tj. z podaniem miejsca i czasu publikacji aktu prawnego, a także wszystkich jego zmian, nie wystarczy zaś samo określenie: "z późn. zm.", jak to uczynił organ.

9. W odpowiedzi na skargi Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutów skarg stwierdził, że protokół który otrzymał skarżący jest tożsamy z dokumentem, który stanowił podstawę ustalenia stanu faktycznego w sprawie i wydania decyzji. Identyczna jest bowiem ich treść, a numery na które powołuje się skarżący to numery poleceń kontroli na miejscu, kierowanych do wykonawców czynności kontrolnych. Po ich wykonaniu sporządzany jest dopiero raport, który po wysłaniu go do producenta rolnego jest zatwierdzany w systemie informatycznym organu i dopiero wtedy otrzymuje zindywidualizowany numer, który jest przytaczany w wydanych ewentualnie rozstrzygnięciach.

Organ podkreślił również, że w czynnościach kontrolnych, przeprowadzonych w dniu 30 września 2010 r. nie brali udziału pełnomocnicy skarżącego, brak jest bowiem adnotacji o tym w protokole, a przedmiotowy zapis nie został podważony w jakikolwiek sposób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

10. Skargi są niezasadne.

Na wstępie rozważań, odnosząc się zwłaszcza do wniosków zawartych w skardze T. O., dotyczących uchylenia zaskarżonych decyzji i przekazania spraw do ponownego rozpatrzenia, bądź też uchylenia przedmiotowych rozstrzygnięć i przyznania żądanych przez niego płatności, należy podkreślić, że zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Nie jest natomiast władny do zastępowania poszczególnych organów, w ramach powierzonych im kompetencji, w zakresie merytorycznego rozstrzygania konkretnych spraw. Wynika to bowiem z ustrojowej pozycji sądownictwa administracyjnego, określonej przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności jej art. 184, który stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Oprócz tego przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr.153 poz.1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), który zawiera katalog możliwych rozstrzygnięć sądu administracyjnego w sytuacji uwzględnienia skargi (uchylenie decyzji lub postanowienia, stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia, stwierdzenie wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa) w procesie kontroli decyzji i postanowień, nie przewiduje orzekania merytorycznego – czego domaga się skarżący.

11. Przechodząc do oceny zaskarżonych decyzji Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. należy stwierdzić, że spór pomiędzy skarżącym a organem dotyczy, co do zasady, poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji, a także sposobu procedowania organu w tym zakresie, to znaczy celowości i prawidłowości poszczególnych czynności procesowych organu, podjętych w celu załatwienia sprawy, w świetle regulujących tę kwestię przepisów prawa formalnego, w tym wypadku przepisów k.p.a. oraz innych regulacji o charakterze proceduralnym, zawartych w krajowych oraz wspólnotowych aktach prawnych, regulujących kwestię przyznawania płatności rolnych. Skarżący nie kwestionuje natomiast samej podstawy prawnej wydanych rozstrzygnięć ani też przyjętej przez organ interpretacji tychże przepisów. Chodzi tutaj zwłaszcza o art. 16 ust. 2 rozporządzenia 1975/2006 oraz art. 57 § 3 rozporządzenia 1122/2009, na podstawie których dokonano zmniejszenia wysokości przysługujących skarżącemu płatności. Zastosowanie i interpretacja wyżej wymienionych przepisów nie budzi również zastrzeżeń Sądu, który, w myśl art. 134 P.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

12. Dokonując kontroli, pod względem legalności, zaskarżonych decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa mogących mieć istotny wpływ na treść zapadłych rozstrzygnięć lub też mogących stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Brak jest podstaw do uznania zasadności podnoszonych przez skarżącego zarzutów. Przede wszystkim nie sposób zgodzić się z zarzutem dotyczącym wydania decyzji bez podstawy prawnej, albowiem twierdzenia takiego nie można wywieść jedynie z faktu niepowołania wszystkich zmian poszczególnych aktów prawnych, wymienionych w zaskarżonych rozstrzygnięciach, we wskazaniu ich publikatora. Wymóg taki nie wynika bowiem z przepisów prawa, a poza tym w tym miejscu należy podkreślić, że wskazanie miejsca publikacji aktu ma na celu ułatwienie zapoznania się z nim przez wszystkich zainteresowanych, natomiast wzmianka o jego nowelizacjach, bez wskazania konkretnych aktów zmieniających oraz miejsca ich publikacji, służy zasygnalizowaniu, że ogłoszony w publikatorze akt lub opublikowany tekst jednolity ulegał modyfikacjom. Dotarcie do tekstu aktów zmieniających ustawy czy też rozporządzenia, stanowiących podstawę prawną zapadłych rozstrzygnięć, należy do strony, która we własnym interesie może podjąć czynności zmierzające do ustalenia ich treści. Dodać także należy, że teksty wszystkich aktów prawnych są jawne i powszechnie dostępne. Tak więc sposób wskazywania miejsca publikacji aktu prawnego, nieuwzględniający wszystkich jego nowelizacji, nie stanowi naruszenia prawa, a tym bardziej nie daje asumptu do przyjęcia, że zaskarżone decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej. Zauważyć bowiem należy, że zarzut o takiej treści odnosi się – co do zasady - do merytorycznej podstawy wydania aktu administracyjnego, która w niniejszych sprawach nie budzi wątpliwości i nie jest przez skarżącego – w istocie - kwestionowana.

Podobnie brak jest podstaw do twierdzenia, że organ orzekał na podstawie dokumentu, w tym wypadku chodzi tutaj o protokół kontroli na miejscu z dnia 30 września 2010 r., co do którego skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się. Analiza bowiem treści protokołu o numerze podanym w zaskarżonych decyzjach oraz kopii przekazanych skarżącemu prowadzi do wniosku, że zawierają one identyczne treści, pomimo różnic w ich oznaczeniu, w odniesieniu do zastosowanej numeracji, których powstanie zostało wyjaśnione w odpowiedzi na skargę, a wyjaśnienia te są rzeczowe i logiczne. Z tego też względu brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący został pozbawiony przez ten fakt możliwości obrony swych praw.

Zasadnie natomiast T. O. podnosi, że organ uchybił art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009, przekraczając termin do doręczenia raportu z kontroli, czego zresztą organ nie kwestionuje, jednakże nie sposób jest stwierdzić związku tego uchybienia, które co prawda nie powinno mieć miejsca, z treścią zapadłych rozstrzygnięć, w przedmiocie przyznania płatności w pomniejszonej wysokości. Brak jest tym samym podstaw do uchylenia na tej podstawie zaskarżonych decyzji, gdyż mając na uwadze fakt, że wyżej wymieniony przepis nie wiąże z przekroczeniem określonego w nim terminu skutku, w postaci podważenia wyników kontroli (termin ten ma w zasadzie charakter instrukcyjny), należy stwierdzić, że jego uchybienie nie jest na tyle prawnie doniosłe, aby mogło stanowić podstawę uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć. Nie miało wpływu na wynik sprawy.

13. Skarżący zarzucił także, że w sierpniu 2010 r. miała miejsce jeszcze inna kontrola, w której udział brali dwaj jego pełnomocnicy, a która nie wykazała żadnych nieprawidłowości w jego gospodarstwie, organ tymczasem nie wziął w ogóle pod uwagę tego faktu i nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego. Odnosząc się do tej kwestii należy stwierdzić, że organ przekonująco wykazał, że rzekoma kontrola, w okresie wskazanym przez skarżącego, nie miała miejsca. Potwierdza to pismo Kierownika Biura Kontroli na M., z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy I SA/Rz 484/11, z którego wynika, że jedyną kontrolą jaka została przeprowadzona w gospodarstwie skarżącego, w zakresie płatności bezpośrednich, była kontrola z dnia 30 września 2010 r. Sąd uwzględniając wniosek skarżącego, na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. przeprowadził dowód z dokumentów prywatnych, w postaci oświadczeń T. O. i F. K., odnośnie wspomnianej kontroli, jednakże ich treść nie stanowi wystarczającej podstawy do podważenia ustaleń faktycznych, poczynionych w niniejszej sprawie, a stanowiących podstawę wydanych decyzji. Dokument prywatny stanowi bowiem dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm., w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a) Co więcej, w tym miejscu należy podkreślić, że podstawę wydania zaskarżonych rozstrzygnięć Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. stanowiły ustalenia poczynione w trakcie kontroli na miejscu w dniu 30 września 2010 r., dlatego też jedynie te czynności mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Nie sposób więc zasadnie czynić organom zarzutów w związku z czynnościami podjętymi lub niepodjętymi (fakt dokonania czynności kontrolnych w sierpniu 2010 r. nie został wykazany) poza zakresem prowadzonego przez nie postępowania. Trudno także wymagać od organu poszerzania zakresu prowadzonego postępowania dowodowego w sytuacji, w której dysponuje on protokołem kontroli, której ustalenia są jednoznaczne oraz które, do momentu wydania decyzji przez organ I instancji, nie były przez skarżącego kwestionowane. W tej sytuacji brak jest podstaw do postawienia organom zarzutów odnośnie niepodjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebrania całego materiału dowodowego oraz dowolnej jego oceny.

14. Podstawę zmniejszenia wysokości przyznanych skarżącemu płatności stanowiły, jak to wyżej zostało podkreślone, ustalenia kontroli na miejscu z dnia 30 września 2010 r., których to, co słusznie podkreśla organ, skarżący nie kwestionował w przewidzianym do tego terminie (14 dni od dnia doręczenia), jak i później, tj. do momentu wydania rozstrzygnięć przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. Ustalenia te, udokumentowane protokołem z dokonanych czynności wraz z załączoną do niego dokumentacja fotograficzną, nie zostały przez skarżącego podważone, a wnioski z nich płynące są logiczne i spójne. Argumentem służącym podważeniu wyżej wymienionych ustaleń nie może być bowiem fakt, że użytkowana rolniczo powierzchnia działki 40/3 była inna w poprzednich latach, tym bardziej, że systematycznie ulegała ona zmniejszeniu wynosząc: 19,65 ha w 2008 r., 19,51 ha w 2009 r. i 19,15 ha w 2010 r. W tym kontekście logiczne jest twierdzenie organu o postępującej sukcesji drzew i krzewów, widocznych na dokumentacji fotograficznej. Kwestionowaniu przedmiotowych ustaleń nie może służyć również odwoływanie się do danych zawartych chociażby w ewidencji gruntów, gdyż ortofotomapa jest jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek (art. 17 rozporządzenia Rady nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Dz. Urz. UEL.2009.30.16 ze zm.). Z tego też względu dowód z informacji geodety, dopuszczony na wniosek skarżącego przez Sąd jako dowód w sprawie, nie może służyć jako podstawa ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

Podważeniu ustaleń kontroli nie może służyć również eksponowana przez skarżącego kwestia związana z typowaniem podmiotów do tejże kontroli, a także uzasadnieniem wyboru podmiotów objętych jej zakresem. Wszelkie te okoliczności nie mogą mieć wpływu na dokonane ustalenia faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Sposób dokonania wyboru kontrolowanych podmiotów nie stanowi elementu stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, ocenianej w aspekcie dyspozycji przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego organ w odpowiedzi na skargę, odnosząc się do zarzutów skarżącego w tym zakresie, wyjaśnił sposób wyboru podmiotów poddanych kontroli.

15. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.