Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 330/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-04-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: SO (del.) Monika Kazubińska - Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za październik 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 330/15

Uzasadnienie

P. spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. nr [...], określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym za sierpień 2011r. w łącznej kwocie 364,00 zł.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazała, że jej wykonanie grozi jej wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, które nie będą mogły zostać wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej pierwotnego stanu. Argumentowała, że w wyniku zajęcia rachunków bankowych utraci zbudowaną pozycję (zdolność kredytową), którą poprzez dotychczasowe prowadzenie działalności udało jej się osiągnąć. Dodała, że trudne do odwrócenia skutki, to takie które raz zaistniałe powodują istotne i trwałe zmiany rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wykonanie zaskarżonej decyzji może w ocenie skarżącej prowadzić do jej upadłości, a w konsekwencji do zwolnienia 10 zatrudnionych pracowników. Podsumowując stwierdziła, że nie ma środków, aby zapłacić wynikające z decyzji kwoty ponieważ na sprzedaży oleju opałowego zgodnie z zastosowaną przez organ podatkowy stawką akcyzy zarobiła tylko 0,10 zł na litrze podczas gdy zobowiązana jest do zapłaty akcyzy w wysokości prawie dwadzieścia razy przewyższającej uzyskaną marżę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270, ze zm.) – dalej "ppsa" wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – zgodnie z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 niepubl. – Lex Polonica). Uprawdopodobnienie istnienia zagrożenia niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obciąża wnioskodawcę, jako wywodzącego z danej czynności skutki prawne.

Rozpatrując wniosek skarżącej wskazać należy, że nie został on uzasadniony w sposób umożliwiający Sądowi stwierdzenie istnienia w sprawie niniejszej wskazanych wyżej ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano bowiem jedynie w niezwykle ogólny sposób na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnego do odwrócenia skutku w postaci utraty wypracowanej pozycji czy też ewentualnie upadłości firmy połączonej z koniecznością zwolnienia zatrudnionych w niej 10 pracowników. Żadne z tych twierdzeń nie zostało jednak przez skarżącą wsparte konkretnymi faktami potwierdzającymi możliwości wystąpienia tak daleko idących skutków w razie wyegzekwowania wynikającej z zaskarżonej decyzji należności w kwocie 364 zł.

Wyjaśnić również należy, że wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, a instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazana w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 1134/11 LEX nr 795341). Wbrew twierdzeniom skarżącej brak w sprawie niniejszej również przesłanki "nieodwracalnego skutku", związanej z tym, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja wydana w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego, mającego charakter pieniężny, co powoduje że jego wykonanie z natury rzeczy ma charakter odwracalny (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na zakończenie stwierdzić jeszcze należy, że wykonanie obowiązku podatkowego przewidzianego przepisami powszechnie obowiązującego prawa nie jest w żaden sposób skorelowane z uzyskiwanym przez stronę zyskiem z prowadzonej działalności, a zatem bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie pozostają również argumenty strony o uzyskaniu ze sprzedaży oleju opałowego jedynie niewielkiego zarobku nie pozwalającego na uregulowanie wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania.

Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.