Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 338/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.199, art. 243 par.1, art.246 par. 1 pkt 2, art.184, art.197 par.1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 1 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lipca 2009 r. sygn.akt. I SA/Gl 258/09 w zakresie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenia zaległości podatkowej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II FZ 338/09

UZASADNIENE

Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn.akt I SA/GL 258/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przyznania prawa pomocy A. M. (skarżącemu) w uzasadnieniu wskazując, że nie wykazał on okoliczności przemawiających za przyznaniem prawa pomocy (brak dokumentów źródłowych).

Skarżący wniósł zażalenie wskazując, że wielokrotnie składał ustnie i pisemnie szczegółowe wyjaśnienia, a nadto dokumenty te znajdują się w aktach Sądu w pozostałych sprawach skarżącego. Podniósł także, że dokumenty źródłowe są dla niego trudne do zdobycia ze względu na II grupę inwalidzką oraz ich kosztowność.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie podnieść należy, że instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w art. 199 z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.)., zgodnie z którą strony samodzielnie ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. W myśl art. 243 § 1 i 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym może zostać przyznane na wniosek strony, będącej osobą fizyczną, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z brzmienia powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że ciężar dowodu w zakresie przesłanek warunkujących zwolnienie od kosztów sądowych obciąża stronę, która powinna należycie uzasadnić i wykazać okoliczności stanowiące podstawę żądania. Dostępność do sądu wiąże się niewątpliwie z posiadaniem środków finansowych. Zwolnienie od kosztów stanowi instytucję wyjątkową, dlatego może być stosowane jedynie wtedy, gdy strona skarżąca wykaże, że istotnie nie posiadała i nie posiada żadnych możliwości finansowych w celu zapłaty należności, przy czym jej sytuacja finansowa jest tego rodzaju, że zapłata kosztów związanych z postępowaniem sądowym mogłaby przyczynić się do uszczerbku utrzymania koniecznego dla wnioskodawcy i jego rodziny. W rozpoznawanej sprawie skarżący uchylił się od złożenia szeregu dokumentów mogących zobrazować jego sytuację materialną, w tym kopii zeznań podatkowych samego skarżącego oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, zaświadczenia o posiadaniu przez małżonkę skarżącego statusu bezrobotnej.

Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.