Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 13/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art.119 pkt 4, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 33 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1498
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 8 września 2016 r. w sprawie zgłoszeń celnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S.(PINB) decyzją z dnia

[...] maja 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał K. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym K. , gmina D..

Ww. decyzja organu powiatowego została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (ZWINB) z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] Decyzję organu II instancji K. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Sąd ten wyrokiem z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1066/17 oddalił skargę. Wyrok jest prawomocny.

W dniu 18 maja 2018 r. PINB w S. przeprowadził czynności kontrolne na dz. nr [...], położonej w obr. ew. K. i stwierdził, że obowiązek nałożony decyzją PINB w S. z dnia [...] maja 2017 r. nie został wykonany – budynek rekreacji indywidualnej nie został rozebrany.

PINB w S., stosownie do art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, upomnieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. wezwał K. K. do wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego ww. budynku rekreacyjnego.

Upomnienie to, pomimo dwukrotnego awizowania (w dniach: [...] czerwca 2018 r.

i [...] czerwca 2018 r.), nie zostało przez K. K. odebrane. Organ mając na względzie treść art. 44 § 4 k.p.a., uznał że upomnienie z dnia [...] czerwca 2018 r. zostało skutecznie doręczone.

W dniu [...] kwietnia 2019 r. PINB w S. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], w którym jako zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazano K. K..

K. K. pismem z dnia [...] maja 2019 r. wniósł zarzuty przeciwko egzekucji prowadzonej na podstawie zaskarżonego tytuły wykonawczego wskazując na naruszenie art. 33 pkt 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez:

wystawienie tytułu egzekucyjnego bez uprzedniego wysłania do skarżącego upomnienia,

wskazanie w tytule egzekucyjnym, że przedmiotem rozbiórki jest budynek rekreacji indywidualnej; zdaniem skarżącego na działce [...] wybudowany został domek, który nie jest na stałe powiązany z gruntem, w związku z tym wystawiony tytuł nie uprawnia go do wykonania rozbiórki, a ponadto działka, na której został wybudowany domek, została wyodrębniona w 2004 r., tj. przed podjęciem uchwały XXII/282/205 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 i 5 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oddalił zgłoszone zarzuty.

Na ww. postanowienie zażalenie złożył K. K.. Zdaniem skarżącego, istotne w sprawie jest to, czy postanowienia Studium i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie których PINB w S., badając legalność zabudowy stwierdził, że nie może przeprowadzić postępowania naprawczego z uwagi na przeznaczenie terenu, na którym posadowiony jest domek letniskowy, wyłącznie pod cele produkcji rolnej są ważne, czy też nie. Nadmienił, że na terenie miejscowości K., gmina D. samodzielnie wszczęła postępowania zmierzające do zmiany planu i obszar objęty uchwałą zakwalifikowany jest do wykorzystania na cele budowlane.

W ocenie skarżącego, przeprowadzenie tej procedury wymaga czasu, natomiast środek egzekucyjny w postaci rozbiórki budynku rekreacji indywidualnej ma charakter nieodwracalny. Zdaniem skarżącego, organ nadzoru budowlanego winien zaczekać do czasu zakończenia postępowania dotyczącego zmiany planu i dopiero wówczas przystąpić do ewentualnego wykonania decyzji o rozbiórce.

Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 K.p.a., art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438

ze zm.) i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) – utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że wniesione przez skarżącego zarzuty nie mieszczą się w zamkniętym katalogu podstaw zarzutu objętego art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym należało je oddalić, gdyż nie mogą one podlegać rozpatrzeniu.

Organ odwoławczy wskazał nadto, że obowiązek objęty przedmiotowym postępowaniem egzekucyjnym wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją ZWINB w S. z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] nakazującej K. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku rekreacji indywidualnej. Wyrokiem z dnia 16 listopada 2017 r. WSA w Szczecinie utrzymał nakaz ww. rozbiórki. Wyrok ten jest prawomocny od dnia

23 stycznia 2018 r. i podlega wykonaniu.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na podstawie wystawionego przez wierzyciela tytułu wykonawczego, określonego w drodze rozporządzenia (art. 26 § 1 i 2 ww. ustawy). Wzór ten zawiera treść określoną w art. 27 tej ustawy, w którym ustawodawca określił strukturę i elementy tytułu wykonawczego. Z akt sprawy wynika, że PINB w S. wystawił na K. K. tytuł wykonawczy, wszczynający niniejsze postępowanie egzekucyjne. W tytule tym, zgodnie z treścią art. 27 pkt 3 ww. ustawy, wpisał treść obowiązku, wynikającego z decyzji PINB w S. z dnia [...] maja 2017 r., który podlega egzekucji.

Odnosząc się do kwestii upomnienia organ wskazał, że przed przystąpieniem do egzekucji administracyjnej PINB w S., stosownie do art. 15 § 1 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przesłał zobowiązanemu pisemne upomnienie. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. upomnienie z dnia [...] czerwca 2018 r. zostało doręczone K. K. w dniu [...] czerwca 2018 r.

Z kolei, zarzut skarżącego, że wydanie kolejnego tytułu wykonawczego winno być poprzedzone stosownym upomnieniem, wzywającym do wykonania nałożonego obowiązku, zdaniem ZWINB, nie ma potwierdzenia w przepisach prawa, bowiem upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 ww. ustawy, organ zobowiązany jest wystosować do adresata po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, a nie przed wydaniem kolejnego tytułu wykonawczego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podniósł, że o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym w rozumieniu tego przepisu, można mówić, wówczas gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym, zaś "obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki".

Natomiast argumenty skarżącego, że działka, na której został wybudowany domek, została wyodrębniona w 2004 r., tj. przed podjęciem uchwały XXII/282/205 o planie miejscowym z dnia 30 czerwca 2005 r. oraz informacja na temat ewentualnej zmiany MPZP Gminy D. nie stanowią o braku możliwości dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku rekreacji indywidualnej na dz. nr [...] w m. K. , ponieważ zdaniem organu, argumenty te nie mają znaczenia w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, K. K. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu:

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że działka nr [...] nie jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniowo – rekreacyjną, albowiem ma powierzchnię 320 m2 zaś zgodnie z planem miejscowym przyjętym uchwałą nr XXII/282/2005 Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. funkcja ta odnosi się tylko do działek o pow. nie mniejszej niż 3.000 m2;

- naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 35 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXII/282/2005 Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. odnoszą się do działki nr [...], w sytuacji, kiedy funkcja tego terenu została określona w 2004 r.;

- naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 48 i 49 ustawy Prawo budowlane oraz art. 49b ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że w sprawie organ nie mógł prowadzić procedur legalizacyjnych, o jakich mowa w tych przepisach;

- naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1

pkt 1, 7 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że będą one miały zastosowanie

w sprawie w sytuacji, kiedy postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXII/282/2005 Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. niezabraniającą wykorzystywania działki nr [...] na cele związane z rekreacją;

- naruszenie norm prawa procesowego w postaci art. 33 pkt 1 i 5 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W ocenie skarżącego, organy obu instancji nie wyjaśniły w sposób dostateczny,tj. umożliwiający prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego (art. 29, 48 - 51 Prawa budowlanego), ani charakteru "budynku", jak i przeznaczenia terenu, na jakim ów "budynek" letniskowy, w konstrukcji drewnianej, o pow. 27 m2 został posadowiony na bloczkach betonowych.

Skarżący zauważył, że w § 7 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr XXII/282/2005 Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. mowa jest o tym, że wskutek jego uchwalenia ustala się tereny funkcjonalne wyznaczone liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu lub różnym sposobie zagospodarowania, m.in. na tereny zabudowy mieszkaniowo-rekreacyjnej na działkach nie mniejszych niż 3000 m˛ – oznaczone symbolem MR-3.

Skoro przedmiotem zabudowy mieszkaniowo – rekreacyjnej mogą być tylko działki

o pow. większej niż 3000 m˛, to należy ustalić, jakie jest przeznaczenie działek istniejących (wyodrębnionych) w dniu uchwalenia planu miejscowego, których powierzchnia nie przekracza 3000 m2.

W ocenie Skarżącego, przyjmując rozumowanie organu II instancji należałoby uznać, że wszystkie działki wyodrębnione w dniu wejścia w życie planu, których powierzchnia nie przekracza 3.000 m2, nie mogą być wykorzystywane na żaden cel, bowiem nie spełniają warunków do tego, aby mogły być wykorzystane na cele zabudowy mieszkaniowo-rekreacyjnej, a jednocześnie plan nie dopuszcza innej funkcji. Przyjęcie takiego stanowiska w sposób oczywisty i rażący narusza podstawowe jego prawa. Oznaczałoby to de facto "wywłaszczenie" właścicieli.

Skarżący wskazał, że aby organ I, czy II instancji mógł właściwie ocenić,

czy i ewentualnie który z trybów legalizacji będzie mógł mieć w sprawie zastosowanie, w pierwszej kolejności winien w sposób pewny – pozytywny – określić przeznaczenie terenu. Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Wyrażona w tym przepisie zasada tzw. wolności budowlanej stanowi rozwinięcie konstytucyjnych uregulowań, chroniących własność. Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Stosownie zaś do art. 64 ust. 1, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Szczegółowe uregulowania ustawowe, takie jak art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego stanowią takie właśnie dopuszczalne ograniczenie prawa własności. Jednak z uwagi na konstytucyjną rangę owego prawa, ograniczenia muszą być interpretowane ściśle.

Zdaniem Skarżącego, skoro jego działka, która została wyodrębniona przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr XXII/282/2005 Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r.,

ma pow. 320 m2 to nakaz zabudowy mieszkalno-rekreacyjnej jej nie dotyczy. Oznacza to, że może być ona wykorzystana w sposób dowolny.

Skarżący podniósł nadto, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym art. 92 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jego działka z uwagi na swoją powierzchnię – 320 m2 nie mogła powstać wskutek tzw. podziału rolnego. Organ winien więc zwrócić się do wójta gminy D. o podanie, jakie było przeznaczenie terenu stanowiącego działkę nr [...] przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXII/282/2005 Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. Podkreślił, że Wójt winien udzielić odpowiedzi z uwzględnieniem tego, że działki o pow. 320 m2 zgodnie z obowiązującymi ówcześnie, jak i obecnie przepisami nie mogą być wykorzystywane na cele produkcji rolnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), do kompetencji sądu administracyjnego należy kontrola zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem – prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa.

Sąd rozpoznawał skargę na decyzję w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Konstrukcja art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019, poz. 1498), zwanej dalej "u.p.e.a." wskazuje, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wniesione wyłącznie z przyczyn wymienionych w zamkniętym katalogu wskazanym w pkt 1-10 tego przepisu.

Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa

w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27,

a w zagranicznym tytule wykonawczym – wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Organ rozpoznawał zarzut jako sformułowany w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1

ww. ustawy. W przepisie tym ustawodawca dopuścił jako podstawę zarzutu "wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku".

Skarżący wskazał, że budynek rekreacji indywidualnej nie jest na stałe związany z gruntem, natomiast wystawiony tytuł wykonawczy nie uprawnia do przeprowadzenia rozbiórki. W jego ocenie nałożony tytułem wykonawczym obowiązek nie istnieje.

Pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. W postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a dopuszczalny ustawą zakres badania przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego wskazuje, że badanie to ma tylko charakter formalny. Postępowanie wywołane zarzutami w trybie art. 33 u.p.e.a. nie może bowiem prowadzić do podważenia ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć organów, wydanych w toku postępowania administracyjnego – jako postępowania rozpoznawczego, a więc poza postępowaniem egzekucyjnym, które ma charakter postępowania wykonawczego, zmierzającego do realizacji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym.

W rozpoznawanej sprawie PINB decyzją z dnia [...] maja 2017 r.

nr [...] nakazał skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym K. , gmina D.. Decyzję tę ZWINB utrzymał w mocy (decyzja

z dnia [...] lipca 2017 r.), natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1066/17 oddalił skargę K. K.. Wyrok ten stał się prawomocny.

Nie ulega zatem wątpliwości, że w sytuacji, gdy decyzja nakładająca obowiązek stała się ostateczna, a nie została wykonana, wszczęcie postępowania egzekucyjnego było zasadne. Jego dalsze prowadzenie, w przypadku wniesienia przez stronę zobowiązaną zarzutów, uzależnione jest od tego, czy zarzuty te okażą się zasadne.

W tej sprawie podniesiony zarzut nieistnienia obowiązku, w świetle powyższych rozważań, nie jest zasadny. Wynika z opisanej wyżej decyzji nakazującej rozbiórkę budynku rekreacji indywidualnej.

Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego okoliczności związanych

z przeznaczeniem terenu, na którym posadowiony jest budynek przeznaczony do rozbiórki, czy też wpływ planu miejscowego na podział działek dokonany przed uchwaleniem planu wyjaśnić należy, że tego rodzaju zarzuty, które należy ocenić bardziej jako zarzuty w stosunku do zasadności nałożenia obowiązku jako takiego, nie mogły być na tym etapie sprawy brane pod uwagę. Rzeczą organów w niniejszej sprawie było jedynie dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Rolą sądu w tej sprawie było natomiast zbadanie, czy zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że postanowienie to odpowiada prawu, co stanowiło podstawę oddalenia skargi w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a.