Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 66/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145  § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 § 1, art. 209
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi T Spółka z o.o. Spółka komandytowa na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej T Spółka z o.o. Spółka komandytowa kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku T Sp. z o.o. Spółka komandytowa, działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r,. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej jako u.p.b.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z wewnętrzną instalacją gazową i rozbiórkę istniejącego budynku technicznego na działkach nr [...].

Od decyzji tej odwołanie wniosła Spółka T. Jednocześnie Spółka wniesionym odwołaniem zaskarżyła postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2019 r. w części dotyczącej nałożenia przez organ I instancji na stronę obowiązku uzgodnienia z zarządcą drogi na podstawie art. 35 ust. 3 u.d.p.

Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., znak [...] powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji oraz postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2019 r., znak [...].

Wojewoda wyjaśnił, powołując się na treść art. 35 ust. 1 u.p.b., że w razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, właściwy organ zobligowany jest do nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, zaś po jego bezskutecznym upływie do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 u.p.b.). Dlatego też Prezydent Miasta prawidłowo postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, między innymi w zakresie uzgodnienia z Departamentem Zarządzania Drogami Urzędu Miasta, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Zdaniem organu odwoławczego nie można podzielić stanowiska odwołującego, iż bezzasadne jest uznanie, że obiekt budowlany, który chce wybudować Spółka, spowoduje zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego wymagającą uzgodnienia z zarządcą drogi. Planowana inwestycja niewątpliwie spowoduje zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, a konieczność uzgodnienia takiej zmiany z zarządcą drogi wynika wprost z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Inwestor wystąpił do Departamentu Inwestycji i Zarządzania Drogami Urzędu Miasta z wnioskiem dotyczącym uzgodnienia włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu działki nr [...] położonych przy ul. [...] na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. podano, że inwestycja polegająca na budowie pawilonu handlowego na ww. działkach wygeneruje dodatkowy ruch drogowy, który będzie miał wpływ przede wszystkim na skrzyżowanie ul. [...] z ul. [...]. Budowa pawilonu handlowego wymagałaby realizacji pasa do lewoskrętu z ul. [...], niemniej zważywszy na bliską odległość od skrzyżowania, w celu budowy pawilonu należy:

- przebudować istniejące skrzyżowanie ul. [...] z ul. [...] na skrzyżowanie typu rondo jednopasowe (przewidywana średnica zewnętrzna ronda ok. 30,0 m rondo małe),

- włączyć obiekty handlowe na dz. nr [...] do ruchu drogowego poprzez powyższe przebudowane skrzyżowanie (najprawdopodobniej będzie wymagane odstępstwo od warunków technicznych dla dróg z racji lokalizacji zjazdu publicznego na skrzyżowaniu).

Ponadto w piśmie tym podkreślono, że po sporządzeniu nowego planu zagospodarowania terenu (zgodnie z ww. zaleceniami) należy ponownie wystąpić o przedmiotowe uzgodnienie włączenia ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu do układu komunikacyjnego Miasta.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ odwoławczy uznał je za niezasadne. Nie stwierdzono naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego i procesowego, natomiast przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają zastosowania w postępowaniu odwoławczym dotyczącym pozwolenia na budowę. Organ I instancji nie naruszył art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, art. 79a § 1, art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Również uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

T Spółka z o.o. Spółka Komandytowa wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję organu II instancji, w której zarzuciła naruszenie:

1. art. 6, art. 7 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP przez uchybienie zasadzie legalności i praworządności działania organów administracji publicznej wynikające z naruszania prawa materialnego i procesowego przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy oraz poprzez brak podjęcia przez Wojewodę wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego jej wyjaśnienia, a ponadto załatwienie sprawy wbrew słusznemu interesowi skarżącej, który nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym;

2. art. 8 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej;

3. art. 9 k.p.a. przez brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4. art. 10 § 1 k.p.a. i art. 79a § 1 k.p.a. przez brak zastosowania i niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji niewyznaczenie skarżącej terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także niewskazanie przez organ II instancji przesłanek zależnych od skarżącej, które nie zostały spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem skarżącej;

5. art 11 k.p.a. przez niewyjaśnienie przez organ II instancji wszystkich przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy;

6. art. 75 § 1 k.p.a., art 77 § 1 k.p.a. w zw. z art 80 k.p.a. przez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego lub rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób dowolny i niezrozumiały oraz wewnętrznie sprzeczny;

7. art. 107 § 3 k.p.a. przez:

– brak szczegółowego wskazania w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji faktów, które organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w uzasadnieniu prawnym decyzji Wojewody brak szczegółowego wyjaśnienia jej podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa, co skutkowało jej wydaniem w sposób dowolny,

– brak odniesienia się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu z [...] sierpnia 2019 r. lub odniesienie się do nich w sposób lakoniczny;

8. art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy zaistniały podstawy do jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy lub względnie do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji;

9. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 142 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy postanowienie z [...] marca 2019 r., pomimo że zaszły przesłanki do jego uchylenia w części dotyczącej nałożenia przez organ I instancji na skarżącą obowiązku uzgodnienia z Departamentem Zarządzania Drogami Urzędu Miasta na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.; dalej jako u.d.p.) zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą;

10. art. 33 ust. 2 u.p.b. art 34 ust. 1-3 u.p.b. art 35 ust. 1 i 3 u.p.b. przez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta z [...] lipca 2019 r. oraz postanowienia z [...] marca 2019 r., pomimo że w rozstrzygnięciach tych organ I instancji:

a) w nieuzasadniony sposób nałożył na skarżącą na podstawie art 35 ust. 3 u.p.b. postanowieniem z [...] marca 2019 r. obowiązek uzgodnienia z zarządcą drogi w sytuacji, gdy nie znajdowało to oparcia w art 35 ust. 1 i 3 u.p.b., a organ I instancji nie mógł nałożyć na skarżącą wymagań innych niż wynikające z przepisów u.p.b., ani rozszerzyć tych określonych w art 33 ust. 2 u.p.b., art 34 ust. 1-3 u.p.b. i art 35 ust. 1 u.p.b.. w tym żądać uzgodnienia z zarządcą drogi na podstawie art 35 ust. 3 u.d.p., albowiem w szczególności wykraczało to poza zakres określony w art 35 ust. 1 u.p.b., a ponadto dla terenu inwestycji obowiązuje Uchwała Nr LXXV.1056.2018 Rady Miasta z dnia 25 września 2018 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] określająca przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy oraz zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym przesądzająca, iż wjazd od strony planowanej inwestycji następuje przez istniejący ciąg publiczny pieszo-jezdny oznaczony w m.p.z.p. symbolem KPJ, który przed uchwaleniem m.p.z.p. był uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiany tego sposobu mogły mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,

b) bezzasadnie uznał, że do wniosku skarżącej o pozwolenie na budowę i projektu budowlanego powinno być załączone uzgodnienie z zarządcą drogi w trybie art 35 ust 3 u.d.p., a brak uzgodnienia z zarządcą drogi stanowił naruszenie w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 u.p.b.,

c) bezzasadnie uznał, że wniosek skarżącej o pozwolenie na budowę nie zawiera wszystkich potrzebnych załączników wymienionych w art. 33 ust. 2 u.p.b., a poprawiony i uzupełniony projekt budowlany nie spełnia wymagań wynikających z art. 34 ust 1-3 u.p.b. i art. 35 ust.1 u.p.b.,

d) bezzasadnie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b. w sytuacji, gdy nie zaszły przesłanki do zastosowania ww. przepisu a w szczególności co do żądania od skarżącej przedłożenia uzgodnienia z zarządcą drogi na podstawie art. 35 ust. 3 u.d.p. i skarżąca udzieliła odpowiedzi na postanowienie z [...] marca 2019 r. w ww. zakresie, a ponadto wniosek skarżącej o pozwolenie na budowę oraz poprawiony i uzupełniony projekt budowlany spełniały wymagania określone w art 33 ust. 2 u.p.b., art. 34 ust. 1-3 u.p.b. i art. 35 ust. 1 u.p.b.

11. art 35 ust. 4 u.p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 u.p.b. i art 32 ust. 4 u.p.b. przez brak uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z [...] lipca 2019 roku i odmowę orzeczenia co do istoty sprawy przez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy wniosek skarżącej o pozwolenie na budowę oraz poprawiony i uzupełniony projekt budowlany spełniały wymagania określone w art. 35 ust. 1 u.p.b. i art. 32 ust. 4 u.p.b.;

12. art. 35 ust. 3 u.d.p. przez bezzasadne uznanie, że obiekt budowlany, który chce wybudować skarżąca spowoduje zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego wymagającą uzgodnienia z zarządcą drogi w sytuacji, gdy dla terenu inwestycji obowiązuje m.p.z.p. określający przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy oraz zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym przesądzający, iż wjazd od strony planowanej inwestycji następuje przez istniejący ciąg publiczny pieszo- jezdny oznaczony w m.p.z.p. symbolem KPJ, który przed uchwaleniem m.p.z.p. był uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiany tego sposobu mogły mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę;

13. art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; dalej jako: u.p.z.p.) w zw. z art. 94 Konstytucji RP i art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. przez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w nieuwzględnieniu ustaleń m.p.z.p. przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy i przy sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z m.p.z.p.;

14. art. 15 ust. 1 u.p.z.p., art 16 ust. 1 i 2 u.p.z.p. i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 3 i 4, § 5, § 7, § 8 ust. 1-2, § 9 ust. 1-5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), załącznikiem nr 1 do Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 roku i art 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. przez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta z [...] lipca 2019 roku, pomimo nieuwzględnienia załącznika nr 1 do m.p.z.p. - rysunku planu w skali 1:1000 stanowiącego integralną część m.p.z.p. (dalej jako: rysunek m.p.z.p.) przy sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z m.p.z.p.;

15. art. 15 ust. 2 pkt 1, 9 i 10 u.p.z.p. oraz art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie u.p.z.p. przez bezzasadne uznanie przez organ II instancji, że na etapie wydawania pozwolenia na budowę organ I instancji mógł żądać od skarżącej uzgodnienia z zarządcą drogi na podstawie art. 35 ust. 3 u.d.p., w sytuacji gdy dla terenu inwestycji obowiązuje m.p.z.p. określający przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy oraz zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym przesądzający iż wjazd od strony planowanej inwestycji następuje przez istniejący ciąg publiczny pieszo-jezdny oznaczony w m.p.z.p. symbolem KPJ, który przed uchwaleniem m.p.z.p. był uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiany tego sposobu mogły mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę;

16. § 14 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) przez błędne utrzymanie w decyzji Prezydenta Miasta z [...] lipca 2019 r. pomimo niewłaściwego zastosowania i bezzasadnego uznania przez organ I instancji, że planowana inwestycja nie będzie miała należytego dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej, w sytuacji, gdy dla terenu inwestycji obowiązuje m.p.z.p. określający istniejący wjazd od strony planowanej inwestycji przez ciąg publiczny pieszo-jezdny oznaczony w m.p.z.p. symbolem KPJ;

17. art. 4 u.p.b., art. 233 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145; dalej jako: K.c.), art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 2, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP przez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości przysługującego skarżącej;

18. § 1 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p., § 11 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p., § 14 ust. 1 pkt 1 ppkt d m.p.z.p., § 29 ust. 1-3 m.p.z.p., § 48 ust. 1-3 m.p.z.p. oraz rysunku m.p.z.p. przez brak zastosowania lub niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ II instancji, że obiekt budowlany, który chce wybudować skarżąca spowoduje zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego wymagającą uzgodnienia z zarządcą drogi w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą w sytuacji, gdy dla terenu inwestycji obowiązuje m.p.z.p. określający przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy oraz zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym przesądzający iż wjazd od strony planowanej inwestycji następuje przez istniejący ciąg publiczny pieszo-jezdny oznaczony w m.p.z.p. symbolem KPJ, który przed uchwaleniem m.p.z.p. był uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiany tego sposobu mogły mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę.

Wobec powyższych naruszeń strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z [...] lipca 2019 r., jak również postanowienia Prezydenta Miasta z [...] marca 2019 r., oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U. Dz.U.2019.2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2019.2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.Dz.U.2019.1186 ze zm., dalej jako prawo budowlane). Stosownie do art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie z art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie, na podstawie tego przepisu, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, między innymi w zakresie uzgodnienia z Departamentem Zarządzania Drogami Urzędu Miasta, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii czy nałożenie powyższego obowiązku było zgodne z prawem i co za tym idzie czy niewykonanie tego obowiązku mogło skutkować odmową zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wszystkie pozostałe zarzuty podniesione w skardze wiążą się z tym zagadnieniem, służąc wzmocnieniu argumentacji strony skarżącej bądź też dotyczą kwestii incydentalnych, które nie wpływają na istotę rozstrzygnięcia.

Należy zauważyć, że w odwołaniu inwestor podniósł i szczegółowo uzasadnił zarzut, że postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego organ I instancji nie mógł nałożyć na inwestora obowiązku uzgodnienia z zarządcą drogi na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, gdyż obowiązek ten wykracza poza zakres określony w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Organ odwoławczy do zarzutu tego w zaskarżonej decyzji się nie odniósł. W związku z tym należy podkreślić, że postanowienie wydawane w trybie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego nie jest postanowieniem zaskarżalnym, tym bardziej więc organ administracji powinien przed podjęciem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę zweryfikować poprawność nałożonych tym postanowieniem obowiązków, aby móc ocenić nie tylko fakt wykonania bądź niewykonania obowiązków, lecz również to, czy obowiązki te zostały nałożone zgodnie z obowiązującym prawem. Trzeba też zauważyć, że art. 35 ust. 3 prawa budowlanego posługuje się sformułowaniem odnoszącym się do usunięcia "wskazanych nieprawidłowości", co oznacza, że organ w treści rozstrzygnięcia zobowiązany jest ściśle opisać nieprawidłowości odnoszące się, jak stanowi ten przepis, do stwierdzonych naruszeń z zakresu określonego w ust.1 art. 35 prawa budowlanego.

Ponadto w treści odwołania inwestor podniósł i szczegółowo uzasadnił zarzut, że skoro poprawiony i uzupełniony projekt budowlany w zakresie obsługi komunikacyjnej nieruchomości, na której ma powstać nowy pawilon handlowy, jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to organ na etapie wydawania pozwolenie na budowę, nie mógł żądać od inwestora uzgodnienia z zarządcą drogi na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W tym zakresie odwołujący się inwestor powołał się na piśmiennictwo i orzecznictwo, w którym przyjmuje się, że organy orzekające w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, są w zakresie ustanowienia obsługi komunikacyjnej działki związane zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan został uzgodniony z zarządcą drogi, to nie ma potrzeby ponownego uzgadniania zmiany zagospodarowania przestrzennego działki i nie można wymagać od inwestora uzgodnienia z zarządcą drogi na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych (tak: wyrok WSA w Szczecinie z 4 października 2018 r., II SA/Sz 468/18).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się do tej kwestii, pomijając analizę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod kątem obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. Tymczasem zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek sformułowany w tym przepisie ma charakter kategoryczny.

Brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania w powyższym zakresie, dotyczącym niewątpliwie istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii, spowodował, że zarzuty skargi były w istocie rzeczy powieleniem wcześniejszych zarzutów zawartych w odwołaniu. W orzecznictwie podkreśla się, że nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z tym, że odniesienie się do zarzutów nie może mieć charakteru "sygnalnego". Chodzi bowiem o to, by organ w sposób wyczerpujący i jawny wskazał stronie motywy, które w jego ocenie stanowią o ich bezzasadności (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., II GSK 1371/12). Obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (por. wyroki NSA z 30 października 2001 r., III SA 1409/00 i z 9 stycznia 2014 r., II GSK 1371/12). Zadaniem sądu administracyjnego nie jest wyręczanie organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Mocą tej zasady organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy powinien wydać decyzję eliminującą wskazane uchybienia czyli ustosunkować się do stawianych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów, w szczególności zarzutów stawianych postanowieniu wydanemu na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego w kontekście przekroczenia uprawnień organu w zakresie kontroli prowadzonej na podstawie art. 35 ust. 1 prawa budowlanego oraz pominięcia obowiązku zbadania zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie obsługi komunikacyjnej, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów w kwocie 997 zł, na którą to kwotę składa się uiszczona opłata sądowa w wysokości 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego radcą prawnym w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.Dz.U.2018.265) oraz uiszczona opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa procesowego w wysokości 17 zł.

-----------------------

£

ć