Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 255/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, Sędziowie NSA Jerzy Bujko - spr., Jerzy Krupiński, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1297/06 w sprawie ze skargi H. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów dowozu dziecka niepełnosprawnego do szkoły oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2006 r. (sygn. akt I SA/Wa 1297/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. Ż. wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...]. Tą ostatnią decyzją przyznano skarżącej kwotę 2440,80 zł tytułem zwrotu kosztów dowozu jej niepełnosprawnego dziecka do szkoły. H. Ż. nie zgodziła się z tą decyzją twierdząc, że koszt dowożenia dziecka prywatnym samochodem do szkoły w sezonach szkolnych 2003-2004 i 2004-2005 wyniósł kwotę 10.496 zł i takiej kwoty żądała od Gminy [...] na podstawie przepisu art. 17 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz.U. Nr 67 z 1996 r., poz. 329 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił zasadność stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracyjne co do tego, że skarżącej przysługuje prawo do zwrotu kosztów dowozu dziecka do szkoły w wysokości ustalonej na podstawie cen biletów środkami lokomocji publicznej i w związku z tym skargę oddalił. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r. zaskarżyła H. Ż. reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy. Skargą kasacyjną zarzucono nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej p.p.s.a. - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) z powodu pozbawienia strony możliwości obrony jej praw. Skarżący podniósł, iż przed rozprawą w dniu 14 listopada 2006 r. adwokat J. W., działający jako substytut pełnomocnika z urzędu adwokata P. G., wniósł o odroczenie rozprawy z powodu braku możliwości należytego przygotowania się do niej, wobec zbyt krótkiego terminu. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie ustosunkował się do tego wniosku i nie odroczył rozprawy w dniu 14 listopada 2006r. czym pozbawiono skarżącą możliwości obrony jej prawa w prowadzonym postępowaniu. W związku z tym zarzutem w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zarzut skargi kasacyjnej jest nieuzasadniony. Wbrew stanowisku zawartemu w tej skardze Sąd I instancji wniosek adw. J. W. o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 14 listopada 2006 r. rozpatrzył, lecz go nie uwzględnił (dowód: protokół z rozprawy z dnia 14 listopada 2006 r.). Sąd uznał bowiem, iż nie zaistniał ważny powód do odroczenia rozprawy a pełnomocnik mógł - przy zachowaniu należytej staranności wymaganej od profesjonalnego prawnika - przygotować się do rozprawy.

Stanowisko to jest w pełni uzasadnione. Wniosek o ustanowienie pełnomocnika w ramach prawa pomocy dla H. Ż. został uwzględniony w dniu 28 sierpnia 2006 r. i w dniu 21 września 2006 r. został o tym zawiadomiony wyznaczony adwokat P. G. (k. 65 akt WSA). Wniosek zastępującego tego pełnomocnika adw. J. W. o odroczenie rozprawy jest datowany na dzień 8 listopada 2006 r. (k. 76) i wynika z niego, że substytucja została udzielona mu w dniu 7 listopada. Do dnia rozprawy adw. G. dysponował więc zakresem półtoramiesięcznym do przygotowania się do sprawy, zaś adw. J. W. okresem 7 dni. Był to okres w pełni wystarczający do zapoznania się z aktami nieskomplikowanej, prostej sprawy. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż brak jest podstaw do odroczenia rozprawy, co - zgodnie z przepisem art. 99 p.p.s.a. - nawet na zgodny wniosek stron może nastąpić tylko z ważnej przyczyny.

Autor skargi kasacyjnej twierdzi wprawdzie w jej treści, iż w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie udostępnia się akt spraw w okresie 7 dni przed wyznaczonym terminem rozprawy, lecz nie wykazał on, że mimo jego żądania akta te nie zostały mu udostępnione.

Należy więc uznać, iż skarżąca w postępowaniu przed sądem I instancji nie była pozbawiona możliwości obrony swoich praw i nie zachodzi wobec tego nieważność postępowania z przyczyny wskazanej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.