Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 546/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 29 ust. 1 pkt 12, art. 48
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.B. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 546/12 oddalającego skargę kasacyjną P.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 691/11 wydanego w sprawie ze skargi P.B. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [..] sierpnia 2011 r. nr [..] w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki postawionego samowolnie zespołu czterech kontenerów magazynowych postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 546/12 oddalił skargę kasacyjną P.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 691/11.

Skarżący w piśmie z dnia 9 sierpnia 2013 r., powołując się na art. 158 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r.

P.B. wskazał, że zgodnie z art. 141 § 4 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku powinno zawierać między innymi zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, z kolei zwięzłe przedstawienie stanu sprawy powinno obejmować relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie przed sądami administracyjnymi.

Skarżący wywiódł dalej, że w piśmie z dnia 17 maja 2013 r. złożył nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które wpłynęło do Sądu w dniu 20 maja 2013 r. Stwierdził, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 546/12 nie odniósł się do zarzutów zawartych w rzeczonym piśmie, co więcej - nie wspomniał, że takie nowe uzasadnienie zostało złożone.

Wnoszący o rozstrzygnięcie wątpliwości uznał, że przyczyną zaistniałej sytuacji nie było zaniedbanie Sądu, a to, że pismo procesowe nie zostało w porę przedstawione Sędziemu sprawozdawcy.

P.B. podniósł następnie, że zgodnie z art. 133 § 1 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania są zatem kompletne akta sprawy, tzn. akta administracyjne zgromadzone przez organy administracji w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami oraz akta sądowe. Sądy rozpoznają więc sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania orzeczenia.

W ocenie P.B. powyższe oznacza, że Sąd powinien zrewidować swoje stanowisko w sytuacji, gdy okaże się, tak jak w przedmiotowej sprawie, że akta w momencie orzekania nie były kompletne - brak było pisma procesowego z dnia 17 maja 2013 r., doręczonego do biura podawczego Sądu w dniu 20 maja 2013 r.

Skarżący stwierdził, że w zaistniałej sytuacji w sprawie zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności postępowania, gdyż strona w istocie została pozbawiona możliwości obrony swych praw. Jego zdaniem, jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny dysponowałby wzmiankowanym pismem z dnia 17 maja 2013 r., to wynik sprawy nie tylko mógłby być inny, ale byłby inny.

Wskazując, że wykładnia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących nie tylko treści orzeczenia ale także zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie orzeczenie ma wywołać, skarżący wniósł o orzeczenie w trybie art. 158 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

Sięgnięcie do instytucji wykładni orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Wykładnia wyroku nie może polegać na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 2218/12. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego oraz pozostawać w sprzeczności z dokonanymi przez Sąd ustaleniami. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy, bądź uzupełnieniu rozstrzygnięcia. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia.

Należy też wskazać, że strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 stycznia 2010 r. sygn. akt I OZ 1176/09. Niepublikowane. Dostępne: Lex nr 1118281; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie sentencja wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r. jest jasna. Uzasadnienie jest spójne z sentencją, a powołane w nim motywy oraz podana podstawa prawna orzeczenia nie budzą wątpliwości, zwłaszcza zaś wątpliwości, których wystąpienie stanowiłoby przesłankę dokonania wykładni wyroku. Uzasadnienie niewątpliwie wskazuje, dlaczego Sąd wydał wyrok oddalający skargę kasacyjną. W konsekwencji nie budzi wątpliwości objęty wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r. zakres powagi rzeczy osądzonej, a co za tym idzie jasny jest zakres skutków prawnych, jakie ten wyrok wywołuje.

Skarżący we wniosku z dnia 9 sierpnia 2013 r. nie wskazał, co jest dla niego niejasne, czy niezrozumiałe. Sformułowane przez niego żądanie wykracza natomiast poza hipotezę normy prawnej zawartej w art. 158 ppsa. Żąda on bowiem odniesienia się przez Sąd do okoliczności podniesionych w piśmie z dnia 17 maja 2013 r., których w jego ocenie nie wzięto pod uwagę przy wyrokowaniu. Wniosek skarżącego stanowi więc nieuprawnioną w ramach instytucji przewidzianej przez art. 158 ppsa polemikę z oceną stanu faktycznego sprawy, dokonaną przez Sąd w wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.