Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1471/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. art. 51, 71
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: Par. 46 ust. 3, par. 63 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 18 października 2011 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) w zw. z art. 7b ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity, Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2011 r., znak [...], odmawiającą wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków dla obrębu Z zmiany funkcji użytkowej budynków położonych na działce nr [...], jedn. rej. [...] pod ewidencyjnym numerem identyfikacyjnym budynku [...] oraz [...] z funkcji "inne niemieszkalne" na "mieszkalne".

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z 10 marca 2011 r. J. F. wniósł do Starosty zgłoszenie zmian danych ewidencji gruntów i budynków polegające na zmianie podstawowej funkcji budynków o numerze ewidencyjnym nr [...] i [...] z "inne niemieszkalne w tym tech. uzbr. terenu" na "mieszkalne".

Wnioskodawca poinformował, że w niniejszej sprawie zostało dokonane zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu użytkowania, w stosunku do którego organ administracji nie wniósł w terminie sprzeciwu. W załączeniu przedłożył także kopię zgłoszenia z 20 marca 2008 r. wraz z odpowiednimi dokumentami potwierdzającymi, zdaniem wnioskodawcy, skuteczność ww. zgłoszenia.

Zawiadomieniem z 15 lipca 2011r., znak: [...], wnioskodawca został zawiadomiony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

W dniu 27 lipca 2011 r. J. F. wystosował pismo, którym wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie o wskazane w piśmie dowody, tj. przeprowadzenie wizji lokalnej działki nr [...] w Z oraz o przesłuchanie, w charakterze świadka K. G. jako osoby, która uzyskała zameldowanie i zamieszkuje w Z przy ul. K działka nr [...], na okoliczność ustalenia rzeczywistego sposobu użytkowania nieruchomości. Strona wskazała także, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda prawomocną decyzją z dnia [...] 2011 r., znak: [...], uchylił sprzeciw Starosty z 10 grudnia 2010 r. co do zmiany sposobu użytkowania, co tym samym powoduje, zdaniem wnioskodawcy, że zmiana w zakresie sposobu użytkowania nieruchomości jest wiążąca dla organu ewidencyjnego.

Decyzją z [...] 2011 r., znak: [...], Starosta orzekł o odmowie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków dla obrębu Z, gmina Z zmiany funkcji użytkowej budynków położonych na działce nr [...], jedn. rej. [...] pod ewidencyjnym numerem identyfikacyjnym budynku [...] oraz [...] z funkcji "inne niemieszkalne" na "mieszkalne".

W jej uzasadnieniu wskazano, że Starosta w toku innego postępowania administracyjnego decyzją, znak: [...], z dnia [...] 2010 r. zgłosił sprzeciw od "wykonania zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, tj. dwóch obiektów budowlanych - budynków gospodarczo-pasterskich, zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w miejscowości Z dotychczas użytkowanych jako budynki gospodarcze w ramach gospodarstwa rolno - pasterskiego, zamierzony sposób użytkowania to: pobyt ludzi".

W związku z odwołaniem wnioskodawcy od ww. decyzji Wojewoda decyzją z dnia [...] 2011 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie l instancji, bowiem faktyczna zmiana sposobu użytkowania nastąpiła przed złożeniem wymaganego przepisami prawa zgłoszenia, wobec czego - w oparciu o art. 71 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zgłoszenie to nie wywołało skutków prawnych.

Ponadto organ l instancji podniósł, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla terenu Powiatu Ziemskiego pod sygnaturą [...] prowadzone jest postępowanie w sprawie rozbiórki przedmiotowych budynków w związku z faktem, iż usytuowane są niezgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego dla gminy Z.

W wyniku poczynionych ustaleń, które różnią się zasadniczo od twierdzeń wnioskodawcy, Starosta stwierdził, że do chwili obecnej nie zostało w sposób skuteczny i zgodny z prawem przeprowadzone i zakończone postępowanie w sprawie zmiany funkcji użytkowej objętych wnioskiem budynków. Biorąc pod uwagę techniczno - deklaratoryjny charakter prowadzonej przez organ l instancji ewidencji gruntów i budynków, która rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie, w ocenie organu, brak jest podstaw do ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków żądanej zmiany.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. F., zarzucając organowi l instancji naruszenie przepisów art. 7, 9, 10, 78 k.p.a., art. 20 i 22 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

W uzasadnieniu J. F. podniósł, że organ l instancji nie przeprowadził wnioskowanych przez stronę środków dowodowych, a także brak jest postanowienia o odmowie przeprowadzenia tych dowodów. Podniesiono także, iż organ l instancji w sposób nieuprawniony dokonuje interpretacji prawomocnej decyzji administracyjnej z [...] 2011 r. znak: [...], wydanej przez Wojewodę, interpretacji, która zdaniem skarżącego jest sprzeczna z brzmieniem ww. decyzji.

Opisaną na wstępie decyzja z dnia 18 października 2011 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzje organu l instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia podniósł, że, określając przedmiot ewidencji oraz sposób jej gromadzenia w postaci operatu ewidencyjnego ustawa z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjne i kartograficzne nie normuje zasad prowadzenia ewidencji gruntów i budynków i wprowadzania w niej zmian. W dacie wydania zaskarżonej decyzji kwestię tą regulowały i nadal regulują przepisy rozporządzenia Ministra rozboju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 434). Z § 44 ww rozporządzenia wynika, że starosta jest zobowiązany do utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Z kolei według § 45 ust. 1 aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Aktualizacji danych zawartych w ewidencji starosta dokonuje bądź z urzędu, bądź na wniosek uprawnionych podmiotów (właścicieli, użytkowników wieczystych, trwałych zarządów nieruchomości czy użytkowników gruntów państwowych i samorządowych), po przedłożeniu stosownych dokumentów uzasadniających potrzebę aktualizacji.

Z art. 22 ust. 3 ustawy wynika, że osoby zgłaszające wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów i budynków, są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia tychże zmian. Przepis § 46 ust. 1 i 2 rozporządzenia daje organowi prowadzącemu ewidencję podstawę do wprowadzenia do ewidencji z urzędu zmian wynikających m.in. z ostatecznych decyzji administracyjnych, a także z przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opracowań geodezyjno-kartograficznych zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych.

Jednocześnie w § 65 tegoż rozporządzenia postanowiono, iż ze względu na podstawowa funkcje użytkową budynki dzieli się na następujące rodzaje:

1) budynki mieszkalne,

2) budynki przemysłowe,

3) budynki transportu i łączności,

4) budynki handlowo-usługowe,

5) zbiorniki, silosy i budynki magazynowe,

6) budynki biurowe.

7) budyniu szpitali i zakładów opieki medycznej,

8) budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe,

9) budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa,

10) inne budynki niemieszkalne.

Przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. 1995 nr 88 poz. 439 ze zm.). W rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. z 23 grudnia 2010 r.) pojęcie budynek zostało zdefiniowane jako obiekt budowlany, który jest na trwale powiązany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Natomiast o zaliczeniu budynku (lub lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem.

W omawianej sprawie, w rejestrze ewidencji gruntów i budynków na działce nr [...] o pow. 0.65 ha ujawniono użytki: B/Ł El (0.58 ha) oraz Lz (0.07 ha) oraz 4 budynki gospodarcze (g) i 4 budynki niemieszkalne (i) na podstawie prawomocnej decyzji Starosty z [...] 2009 r., znak: [...] w oparciu o sporządzone operaty inwentaryzacji powykonawczych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] oraz [...]. W trakcie ww. postępowania ustalono, iż w stosunku do budynków oznaczonych ewidencyjnym numerem identyfikacyjnym [...] oraz [...] ujawniono funkcje "inne niemieszkalne".

Organ odwoławczy podniósł, że wbrew twierdzeniom skarżącego zmiana funkcji użytkowych przedmiotowych budynków nie została skutecznie zgłoszona, jak wynika to zarówno z treści uzasadnienia decyzji Wojewody jak i z informacji przekazanych przez Wydział Architektury, Budownictwa, Inwestycji i Remontów Starostwa Powiatowego. Z samej treści uzasadnienia decyzji wynika, iż zmiana sposobu użytkowania nastąpiła przed złożeniem wymaganego przepisami zgłoszenia, a zgodnie z procedurą zgłaszania zmian sposobu użytkowania obiektu budowlanego, uregulowaną przez przepisy art. 71 ustawy - Prawo budowlane dokonanie zgłoszenia po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego tub jego części nie wywołuje skutków prawnych (art. 71 ust. 7). W związku z tym dokonanie zgłoszenia po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego powoduje, iż zachodzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy, co oznacza bezprzedmiotowość postępowania i konieczność jego umorzenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (postępowanie było bezprzedmiotowe od momentu jego wszczęcia stąd uchylenie decyzji l instancji). W związku z tym Wojewoda uchylił decyzję Starosty z [...] 2010 r, znak: [...] wnoszącą sprzeciw wobec znoszonego zamiaru zmiany sposobu użytkowania przedmiotowych budynków oraz umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe w związku z art. 105 k.p.a.

Organ odwoławczy stwierdził, że ostateczna decyzja Wojewody znak: [...] nie może stanowić podstawy do wprowadzenia wnioskowanych przez J. F. zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie Z.

Ponadto organ zwrócił uwagę na fakt naruszenia przez organ l instancji przepisów postępowania administracyjnego, w związku z brakiem odniesienia się do kwestii wnioskowanych przez stronę - środków dowodowych, zawartych w piśmie z 27 lipca 2011 r. Organ nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności wyjaśnionych w postępowaniu, jednakże w takim przypadku winien wskazać konkretnie motywy takiego stanowiska, zgodnie z art. 78 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Mimo tego uchybienia, dokonanym ustaleniom faktycznym w sprawie nie można postawić zarzutu sprzeczności z treścią zebranego w sprawie materiału. Taka sprzeczność zachodzi wtedy, gdy powstaje dysharmonia pomiędzy materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a konkluzją, do jakiej dochodzi organ na podstawie tego materiału. Co więcej należy zauważyć, iż wnioskowane środki dowodowe zostały przeprowadzone przez inne organy administracji publicznej w ramach postępowań dotyczących obiektów budowlanych, położonych na działce nr [...], a stan faktyczny, jak wynika z pism J. F. nie uległ zmianie.

Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, organ odwoławczy uznał, że przeprowadzenie wnioskowanych przez stronę środków dowodowych w postępowaniu w sprawie zmiany danych ewidencyjnych nie jest konieczne z uwagi na fakt, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych w związku z § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków o zaliczeniu budynku (lub lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania (stan faktyczny).

Skargę na powyższą decyzję wniósł J. F., żądając jej uchylenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów art. 7 i 77 k.p.a., przepisu § 46 i 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2011 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych.

Na uzasadnienie skarżący podał, że zmiana sposobu użytkowania budynku nastąpiła po upływie 30 dni od daty zgłoszenia, bowiem gdyby było inaczej, Wojewoda utrzymałby w mocy sprzeciw Starosty od tego zgłoszenia. Skoro zaś sprzeciw został przez organ odwoławczy uchylony, zgłoszony zamiar zmiany sposobu użytkowania stał się skuteczny.

Nadto skarżący podniósł, że organ II instancji bezpodstawnie przyjął, iż konstrukcja i wyposażenie budynku jest tego rodzaju, że uniemożliwia uznanie go za mieszkalny, nie przeprowadziwszy w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego, mimo zgłoszenia wniosków w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swojego dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity. Dz U z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sad administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż kontrolowane decyzje odpowiadają prawu.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), wprowadzenie zmian ewidencyjnych może nastąpić w dwojakim trybie: albo w trybie czynności materialno-technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany, o którym organ tylko zawiadamia, albo w drodze decyzji.

Organ wydaję decyzję, zgodnie z przepisem § 47 ust. 3 rozporządzenia, wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne, które kończy się decyzją wprowadzającą zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany.

Przypomnieć należy, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, to jest utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2 rozporządzenia).

Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia). Przepisy rozporządzenia posługują się pojęciem aktualizacji ewidencji, a nie jej prostowania. Usuwanie zatem błędów lub omyłek w ewidencji w ramach jej "aktualizacji" nie jest wyłączone, jednakże pod warunkiem, że uzasadnia to aktualny stan prawny, który ewidencja gruntów ma odzwierciedlać, a nie tworzyć (z uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2008 r., III SA/Kr 119/08 ONSA i WSA 2010/2/26, LEX nr 570377).

Ewidencja gruntów i budynków ma zatem służyć odzwierciedleniu (zapisaniu) aktualnego stanu prawnego, a nie tworzeniu nowego stanu prawnego.

W myśl § 47 ust 1 rozporządzenia, aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. W przypadku ewidencji budynków, podstawą aktualizacji zapisów ewidencyjnych są zmiany wynikające z dokumentacji architektoniczne - budowlanej, gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej (§ 46 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia). A zatem, gdy chodzi o ewidencję budynków, dla oznaczenia funkcji podstawowej budynku (§ 63 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia) decydujące znaczenie ma dokumentacja architektoniczno-budowlana w postaci zatwierdzonego projektu budowlanego. W dokumentacji architektonicznego - budowlanej mogą zachodzić zmiany.

Jak stanowi art. 36 "a" Prawa budowlanego, istotne odstąpienie od projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, co wiąże się z obowiązkiem sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego (art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego).

Organy prowadzące ewidencję budynków, która powinna w swoich zapisach odzwierciedlać stan prawny, a nie tworzyć nowego, obowiązane są prowadzić zapisy w oparciu o dokumentację architektoniczne - budowlaną (projekt budowlany), z uwzględnieniem ewentualnych zmian zaszłych w tej dokumentacji.

Organ ewidencyjny, aby mógł dokonać zmian w zakresie funkcji podstawowej budynku (§ 63 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia) innej niż z projekcie budowlanym, zatwierdzonym pozwoleniem na budowę, musi mieć do tego podstawę w rozstrzygnięciu kompetentnego organu administracji budowlanej, bowiem, jak to już było podkreślane, sam nie może być twórcą stanu prawnego.

Podstawę do dokonania zmian w ewidencji, w sytuacji budynku już wybudowanego może być więc decyzja właściwego organu budowlanego w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, o której mowa w art. 71 Prawa budowlanego. Bez wydania decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku przez organ administracji budowlanej, organ ewidencji nie może dokonać zmiany w zapisie ewidencji co do funkcji budynku. W przeciwnym razie organ ewidencji wykroczyłby poza swoje kompetencje stając się twórcą nowego stanu prawnego, a nie jedynie rejestratorem zmian wprowadzonych przez organ administracji budowlanej.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że na działce nr [...] zostały już wybudowane dwa budynki nr [...] i [...], które w ewidencji budynków zostały wpisane jako "inne niemieszkalne".

Podnieść należy, że jedynym organem, który jest kompetentny do określenia kategorii budynków w świetle przepisów prawa budowlanego jest organ administracji budowlanej, który wypowiada się w sprawie funkcji budynku w drodze decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego lub w drodze decyzji o wyrażeniu zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku. Organ administracji budowlanej tworzy stan prawny określający funkcję (kategorię) budynku.

Trafnie wobec tego argumentują organy, że twierdzenia skarżącego, iż zmiana funkcji użytkowych przedmiotowych budynków została przez niego skutecznie zgłoszona, są bezpodstawne. Rację mają bowiem organy podnosząc, że w sytuacji, kiedy zmiana sposobu użytkowania nastąpiła przed złożeniem wymaganego przepisami zgłoszenia, a tak to miało miejsce w niniejszym stanie faktycznym, to zgodnie z procedurą zgłaszania zmian sposobu użytkowania obiektu budowlanego, uregulowaną przez przepisy art. 71 Prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie wywołuje skutków prawnych (art. 71 ust. 7 Prawa budowlanego). Na okoliczność faktycznego użytkowania budynków nie zachodziła więc konieczność przeprowadzania dowodów, skoro istotna dla rozstrzygnięcia okoliczność wynika niezbicie z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego, jak i pism samego skarżącego.

Dokonanie zatem zgłoszenia po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego powoduje, że zachodzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy, czyniąc postępowanie w tym zakresie bezprzedmiotowym. Konsekwencją tego jest konieczność umorzenia tego postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Trafnie zwraca uwagę organ odwoławczy, że postępowanie w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od dokonanego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynków było bezprzedmiotowe od momentu jego wszczęcia stąd uchylenie przez Wojewodę decyzji l instancji o sprzeciwie wobec zgłoszonego przez skarżącego zamiaru zmiany sposobu użytkowania przedmiotowych budynków i umorzenie postępowanie w tym przedmiocie jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 k.p.a.

Póki organ ewidencji nie będzie dysponował rozstrzygnięciem organu administracji budowlanej w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowych budynków, poty nie będzie miał podstaw do dokonania w tym zakres zmian w ewidencji budynków.

Skoro organom orzekającym w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skargi, nie można postawić zarzutów naruszenia przepisów ani prawa materialnego, ani procesowego w stopniu mającym, czy też mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, brak było podstaw do uchylenia kontrolowanych decyzji.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.