Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1736/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2, art. 35 ust. 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 134 §1, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Siegień /spr./ Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant sekretarz sądowy Artur Patalan po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 3/16 w sprawie ze skargi E. O. i M. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2015 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej nadbudowę i rozbudowę domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 3/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargi E. O. i M. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej nadbudowę i rozbudowę domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r. Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej nadbudowę i rozbudowę domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] przy ul. R. we W.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Wojewoda Dolnośląski po opisaniu obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) dla organów administracji architektoniczno-budowlanej, przeprowadził analizę zgodności przedłożonego projektu budowlanego z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2012 r. ustalającą warunki zabudowy. W tym względzie stwierdził, że decyzja ta wyznacza pewne nieprzekraczalne ramy przyszłej inwestycji, które wiążą właściwe organy na etapie procesu budowlanego. Fakt owego związania nie pozbawia jednak organu administracji architektoniczo-budowlanej możliwości interpretacji ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Z jednej strony decyzja o warunkach zabudowy jest bowiem podstawowym narzędziem kształtowania przestrzeni, z drugiej zaś strony, reglamentuje prawo jednostki do swobodnego dysponowania własnością.

Kierując się tymi regułami Wojewoda Dolnośląski nie dopatrzył się braku zgodności przedłożonego projektu budowlanego z decyzją lokalizacyjną, która jednocześnie implikowałaby konieczność odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego. Jako istotny element Wojewoda Dolnośląski wskazał, że organ w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. redakcyjnie wyodrębnił dwie płaszczyzny dopuszczonego zamierzenia tj. nadbudowę budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. [...] oraz rozbudowę drugiego budynku j.w. od strony południowo-wschodniej, na działce nr [...]. Dlatego – zdaniem organu drugiej instancji – ograniczenie inwestycji tylko do nadbudowy i rozbudowy na działce nr [...] nie oznacza naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom odwołujących się, w decyzji o warunkach zabudowy nie przewidziano konieczności nadbudowy obu budynków w zabudowie bliźniaczej "jako całości", chociażby dlatego, że nie przewidziano w niej obowiązku poprowadzenia kalenicy równolegle do ul. M. Pozwala to na konkluzję, że dopuszczalna jest koncepcja realizacji nadbudowy z kalenicą prostopadłą do ul. M., a tym samym ograniczenia zamierzenia tylko do nadbudowy i rozbudowy budynku przy ul. R. na działce nr [...]. Taka interpretacja decyzji lokalizacyjnej – zgodna z zamierzeniem inwestorów - nie niweczy jej naczelnej funkcji jako narzędzia ładu przestrzennego. Zamierzenie objęte przedłożonym projektem budowlanym, zarówno w zakresie funkcji jak wyznaczonych parametrów i wskaźników zabudowy i zagospodarowania, respektuje bowiem wymogi decyzji o warunkach zabudowy.

Powyższe stanowisko Wojewody Dolnośląskiego zaakceptował Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w zaskarżonym wyroku z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 3/16.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył E. O. zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że w sprawie zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego i w konsekwencji wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie, z uwagi na brak zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nieposiadanie przez inwestorów prawa do dysponowania na cele budowlane całym terenem wskazanym w decyzji o warunkach zabudowy, tj. obejmującym działki nr ewid. [...] i [...], nie istniały podstawy do jej wydania, wobec braku tożsamości terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy a pozwoleniem na budowę,

- art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że inwestycja polegająca na rozbudowie i nadbudowie jedynie części 1/4 domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej pozostaje w zgodzie z wynikającą z przepisu art. 5 ust. 2 dyrektywą utrzymywania obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym oraz niedopuszczania do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-7 Prawa budowlanego,

- art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie - całkowicie sprzecznego i niespójnego wewnętrznie stanowiska - że pomimo iż decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, to z możliwości interpretowania przez organ zapisów tej decyzji wywodzić należy brak bezwzględnego związania jej treścią i zakresem, a w konsekwencji uprawnienie do udzielenia pozwolenia na budowę wyłącznie na działce nr [...] w zakresie części budynku zlokalizowanego przy ul. R. w sytuacji, gdy decyzja ta obejmuje znacznie większy teren - tj. działkę nr [...] i [...], natomiast zakres tej inwestycji polegać miał na nadbudowie poddaszem zarówno części budynku położonego przy ul. R., jak i ul. M.;

2) naruszenie przepisów prawa postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", w ten sposób, że Sąd pierwszej instancji nie rozstrzygnął "w granicach sprawy", albowiem pominął w swoich rozważaniach zarówno kwestię estetyki budynku, jego odmienności w stosunku do pozostałych budynków znajdujących się w jego bezpośrednim sąsiedztwie, a także kwestię oddziaływania inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku na osoby trzecie, tj. właścicieli drugiej części domu w zabudowie bliźniaczej poprzez ograniczenie ich prawa do rozbudowy budynku,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. przez nieuchylenie przez Sąd pierwszej instancji decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2015 r. oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej nadbudowę i rozbudowę domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...], wyłącznie w zakresie 1/4 części budynku zlokalizowanego przy ul. R., pomimo że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 4, art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 55 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuchylenie przez Sąd pierwszej instancji decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2015 r. oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej nadbudowę i rozbudowę domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...], wyłącznie w zakresie 1/4 części budynku zlokalizowanego przy ul. R., pomimo zaniechania przeprowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego w sposób zgodny z zasadą prawdy obiektywnej, tj. niepodjęcia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności niedokonania wnikliwej analizy przedłożonych przez inwestorów dokumentów pod kątem spełnienia wymogów określonych w art. 35 i 32 Prawa budowlanego,

- art. 8 K.p.a. oraz art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuchylenie przez Sąd pierwszej instancji decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2015 r. oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo przeprowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w sposób ewidentnie sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa i nieobiektywny, a przez to naruszający postulat budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej,

- art. 77 i 107 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt lit. c P.p.s.a. poprzez nieuchylenie przez Sąd pierwszej instancji decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2015 r. oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wyłącznie w zakresie 1/4 części budynku zlokalizowanego przy ul. R., pomimo niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i nieprawidłowego uzasadnienia decyzji wydanych w niniejszej sprawie, polegającego na błędnym przyjęciu możliwości udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji określonej w sposób odmienny niż w stanowiącej jej podstawę decyzji o warunkach zabudowy,

- art. 80 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. przez nieuchylenie przez Sąd pierwszej instancji decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2015 r. oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wyłącznie w zakresie 1/4 części budynku zlokalizowanego przy ul. R., pomimo dokonania dowolnej oceny dowodów oraz niewzięcia pod uwagę wszystkich dowodów, a mianowicie:

a) oczywiście błędnej oceny, że pomiędzy decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2012 r. o warunkach zabudowy dotyczącą działek nr 54 i 68, a wnioskiem inwestorów o udzielenie pozwolenia na budowę z ograniczeniem do działki nr 68, wyłącznie w zakresie 1/4 części budynku zlokalizowanego przy ul. R., zachodzi tożsamość umożliwiająca udzielenie pozwolenia na budowę,

b) brak wzięcia pod uwagę faktu, że inwestorzy posiadają tytuł prawny w postaci prawa własności jedynie do nieruchomości zlokalizowanej na działce nr [...], z ograniczeniem do 1/4 części budynku w zabudowie bliźniaczej zlokalizowanego przy ul. R., a tym samym nie posiadają prawa dysponowania na cele budowlane całą nieruchomości określoną w decyzji o warunkach zabudowy, jako działka [...] i [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. błędne uznanie, że w sprawie zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego i w konsekwencji wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo braku tożsamości terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy i decyzją o pozwoleniu na budowę. Wymóg tożsamości terenu obu powyższych decyzji nie stanowi przesłanki, która w każdej sprawie musi być obligatoryjnie spełniona. Należy mieć na uwadze, że decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Prezydent W. ustalił warunki zabudowy dla dwóch niezależnych od siebie inwestycji: pierwszej obejmującej nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej dachem stromym z użytkowym poddaszem na działce budowlanej o nr ewid. [...] oraz drugiej inwestycji obejmującej rozbudowę drugiego budynku mieszkalnego jednorodzinnego od strony południowo – wschodniej na działce budowlanej o nr ewid. [...]. Decyzja o warunkach zabudowy nie dotyczyła zatem jednego zamierzenia budowlanego powiązanego ze sobą funkcjonalnie, którego realizacja powinna zostać dokonana jednocześnie na podstawie jednej decyzji o pozwoleniu na budowę albo etapowo z zachowaniem wymogów określonych w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Bez znaczenia jest sam fakt, że realizacja powyższych inwestycji ma nastąpić w odniesieniu do dwóch budynków jednorodzinnych, które są ze sobą zbliźniaczone. Fakt zbliźniaczenia tych budynków nie przekłada się bowiem w żadnym stopniu na funkcjonalne powiązanie objętych decyzją o warunkach zabudowy inwestycji. Zapewnienie tożsamości terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy i decyzją o pozwoleniu na budowę byłoby konieczne tylko wtedy gdyby w decyzji o warunkach zabudowy przewidziano konieczność nadbudowy obu budynków w zabudowie bliźniaczej "jako całości". Takiego wymogu jednak w tej decyzji nie wprowadzono. Nie przewidziano w niej także obowiązku poprowadzenia kalenicy równolegle do ul. M., co pozwala na przyjęcie wniosku, że koncepcja realizacji nadbudowy z kalenicą prostopadłą do ul. M., a tym samym ograniczenia zamierzenia tylko do nadbudowy i rozbudowy budynku na działce nr 68 jest dopuszczalne. Taki sposób realizacji nadbudowy nie ma także żadnego wpływu na możliwość realizacji przewidzianej w decyzji o warunkach zabudowy drugiej inwestycji zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...].

Prawidłowo przyjęły zatem organy orzekające w sprawie oraz Sąd pierwszej instancji, że kwestionowana w odwołaniu koncepcja prac budowlanych polegających na nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej tylko w zakresie działki nr [...], jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Podkreślić należy bowiem, że istnieje pełna zgodność pomiędzy przedłożonym projektem budowlanym a ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy dotyczącymi funkcji i parametrów projektowanej inwestycji. Wielkość powierzchni zabudowy istniejącej i projektowanej na działce nr [...] została w decyzji o warunkach zabudowy ustalona w wysokości do 0,32 % i zachowana w projekcie zagospodarowania terenu. Zachowano także ustalony w decyzji o warunkach zabudowy wskaźnik nieprzekraczalnych linii zabudowy (zarówno od strony ul. M. jak i ul. R.), wskaźnik szerokości elewacji frontowej po planowanej rozbudowie od strony ul. M. (do 22 m) oraz od strony ul. R. - do 11,5 m (planowana w projekcie docelowa szerokość wyniesie odpowiednio 20,7 m oraz 11,14 m). Wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu i attyki została ustalona w wysokości do 8,5 m (planowana w projekcie docelowa wysokość wyniesie 8,5 m). W zakresie geometrii dachu nadbudowy i rozbudowy przewidziano dach dwuspadowy lub wielospadowy o kącie nachylenia od 22o do 45o oraz wysokość głównej kalenicy do 11,5 m (w projekcie budowlanym zaprojektowano dach dwuspadowy o kącie nachylenia 35o oraz wysokości kalenicy 10,85 m). Projekt budowlany zapewnia także zachowanie minimalnego wskaźnika miejsc postojowych (2 miejsca postojowe w garażu wymagane dla wydzielonego lokalu mieszkalnego). Projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności w zakresie wymogów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), regulującego dopuszczalne odległości od granicy z działką sąsiednią. Podlegający rozbudowie budynek jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej, zlokalizowany jest na granicy z sąsiednią działką budowlaną (zatem w odległości mniejszej niż przewidziana w § 12 ust. 1), a planowana rozbudowa nie narusza dotychczasowych wymiarów budynku w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy. Wymiary sytuowania rozbudowy względem pozostałych granic działki budowlanej także nie naruszają § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Spełnienie wymogów wynikających z § 13 powołanego rozporządzania wynika z rysunku projektu zagospodarowania, załączonej do niego analizy "linijki słońca" (str. 33) oraz wyjaśnień autora projektu (str. 43). Potwierdzają one, że sytuowanie budynku spełnia wymogi dotyczące nasłonecznienia pokojów mieszkalnych w budynkach sąsiednich odwołujących się stron - co najmniej 3 godziny w daniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7 -17 (§ 60 powołanego rozporządzenia). W zakresie zapewnienia ochrony interesów osób trzecich zagwarantowano, że prace budowlane nie wpłyną na bezpieczeństwo budynku bliźniaczego zlokalizowanego na sąsiedniej działce gruntu nr ewid. [...] (główne roboty budowlane rozbudowy i wyburzenia będą prowadzone od strony nieprzylegającej do ściany budynku bliźniaczego a wykop pod ścianę garażu, w pobliży działki sąsiedniej 1,5 m od granicy, zostanie zabezpieczony na czas robót). Autor projektu wykazał, że rozbudowa nie spowoduje zmniejszenia nośności konstrukcji istniejącego budynku i nie będzie miała negatywnego wpływu na nośność i stateczność budynków sąsiednich (str. 43 projektu).

Jako całkowicie bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że inwestycja polegająca na rozbudowie i nadbudowie jedynie części 1/4 domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej pozostaje w zgodzie z wynikającą z przepisu art. 5 ust. 2 dyrektywą utrzymywania obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym. Dyrektywa powyższa nie mogła zostać naruszona w niniejszym postępowaniu, bowiem odnosi się ona jedynie do już wybudowanych i użytkowanych obiektów budowlanych i nie ma zastosowania do projektowanych i budowanych obiektów budowlanych, do których odnoszą się wymogi zawarte w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego.

Ze względów omówionych na początku uzasadnienia, za niezasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że z możliwości interpretowania przez organ zapisów tej decyzji wywodzić można brak bezwzględnego związania jej treścią i zakresem. Dokonana przez organ odwoławczy oraz Sąd pierwszej instancji interpretacja ustaleń decyzji o warunkach zabudowy nie powoduje naruszenia zasady związania jej zakresem przy wydawaniu pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy inwestycja była przewidziana do realizacji na działce budowlanej nr ewid. [...]. Wydane pozwolenie na budowę projektowanej inwestycji również obejmuje działkę nr ewid. [...], a zatem w tym zakresie została w pełni zachowana tożsamość terenu, na którym ma być ona realizowana. W decyzji nie zawarto natomiast obowiązku jednoczesnej realizacji inwestycji przewidzianych na działkach o nr ewid. [...] i [...] w ramach jednego pozwolenia na budowę.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a. Zarzut pominięcia przez Sąd w swoich rozważaniach kwestii estetyki budynku, jego odmienności w stosunku do pozostałych budynków znajdujących się w jego bezpośrednim sąsiedztwie, a także kwestii oddziaływania inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku na osoby trzecie, tj. właścicieli drugiej części domu w zabudowie bliźniaczej poprzez ograniczenie ich prawa do rozbudowy budynku działce nr [...], nie może prowadzić do przyjęcia faktu nierozstrzygnięcia przez ten Sąd "w granicach sprawy". Nie ulega wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji orzekał w granicach spraw, a kwestia ta mogłaby co najwyżej być rozważana w kontekście naruszenia zawartej w art. 134 § 1 P.p.s.a. zasady niezwiązania Sądu pierwszej instancji zarzutami skargi. Ocena kwestii estetyki budynku i jego odmienności w stosunku do pozostałych budynków znajdujących się w jego bezpośrednim sąsiedztwie mogłaby być kwestionowana na etapie decyzji o warunkach zabudowy, bowiem to w tej decyzji ustalono maksymalne parametry zabudowy działki nr ewid. [...] i zmiana tych parametrów na etapie postępowania o pozwolenie na budowę nie była możliwa. Kwestia natomiast oddziaływania inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku na osoby trzecie, tj. właścicieli drugiej części domu w zabudowie bliźniaczej była przedmiotem analizy autora projektu budowlanego, a następnie oceny organów orzekających w sprawie oraz Sądu pierwszej instancji. Ocena ta nie potwierdziła oddziaływania inwestycji na osoby trzecie, a tym bardziej ograniczenia ich prawa do rozbudowy, w tym rozbudowy budynku przez właścicieli działki nr ewid. [...]. Sposobu oddziaływania projektowanej inwestycji na osoby trzecie oraz przykładów ograniczenia prawa do rozbudowy na działkach sąsiednich nie wskazano także w skardze kasacyjnej.

Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie wymagają odrębnego ustosunkowania się, są one bowiem w istocie konsekwencją podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenie prawa materialnego, przez co stanowią dalszą polemikę z treścią zaskarżonego wyroku w zakresie wykładni materialnoprawnych przepisów ustawy - Prawo budowlane i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał także podstaw do uwzględniania zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności podniesionych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.