Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 967/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi syndyka masy upadłości W. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą W. D. Dom Handlowy A w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2016 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej, kwotę 17.315 zł (siedemnaście tysięcy trzysta piętnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. w sprawie ustalenia W. D. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą W. D. DOM HANDLOWY A z siedzibą w W. w upadłości likwidacyjnej, reprezentowanego przez syndyka T. S. zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2016 od nieruchomości położonych w Ł. przy ul. A 85/89, w kwocie 289.733 zł.

W dniu 18 kwietnia 2016 r. podatnik złożył organowi podatkowemu pierwszej instancji informację w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2016, w której wskazał 11.153 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 12.240 m2 powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jako korzystających ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "u.p.o.l.".

Pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r. Ł. Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował, iż wskazana powyżej nieruchomość (wpisana do rejestru zabytków) w okresie, który nastąpił od dnia 19 lutego 2015 r. do chwili obecnej, nie była utrzymywana oraz konserwowana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. ustalił zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2016 w kwocie 289.733 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Podstawowym aktem prawnym dla tego zwolnienia jest ustawa z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1446). Zwolnieniem z podatku od nieruchomości na cytowanego przepisu objęte zostały wyłącznie grunty i budynki indywidualnie wpisane do rejestru zabytków i są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

Organ podatkowy wskazał, że zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków: 1) naukowego badania i dokumentowania zabytku; 2) prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku; 3) zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie; 4) korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości; 5) popularyzowania i upowszechniania wiedzy o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury (podobnie art. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury).

W świetle przepisu art. 3 pkt 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami pod pojęciem prac konserwatorskich należy rozumieć działania mające na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań. Ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie posługuje się pojęciem konserwacji a pojęciem prac konserwatorskich. Jednakże, mimo pewnej rozbieżności w brzmieniu obu pojęć, biorąc pod uwagę odesłanie do przepisów o ochronie zabytków, pojęcie konserwacji bez wątpienia należy rozumieć tak jak pojęcie prac konserwatorskich. Przy ocenie, czy nieruchomość jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków organ podatkowy jest zobligowany opierać się w tym zakresie na stanowiskach właściwych organów konserwatorskich, przy czym do prawidłowej oceny istnienia przesłanek zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków przepisy prawa materialnego nie nakładają na organ podatkowy obowiązku podjęcia czynności w trybie art. 209 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "O.p.".

Nieruchomość w Ł. przy ul. A 85/89 tj. zespół budynków wraz z otoczeniem dawnej fabryki A. O. jest nieruchomością zabytkową. Odnośnie tej nieruchomości ostateczną decyzją z dnia [...] r. Ł. Wojewódzki Konserwator Zabytków w Ł. wpisał do rejestru zabytków pod nr [...]. Ł. Wojewódzki Konserwator Zabytków w pismach z dnia 25 września 2013 r., 20 grudnia 2013 r. oraz z 28 marca 2014 r. wskazał, że przedmiotowa nieruchomość w latach 2011 -2013 nie była utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, dopiero od dnia 7 listopada 2013 r. potwierdzono, że to nastąpiło z powrotem, a więc ze skutkiem od grudnia 2013 r. Jednakże pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r. Ł. Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował, iż przedmiotowa nieruchomość w okresie., który nastąpił od dnia 19 lutego 2015 r. do chwili obecnej, nie była utrzymywana oraz konserwowana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Tym samym organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowego obliczenia podatku od przedmiotowej nieruchomości.

Odnosząc się do dokumentów załączonych do odwołania, tj. protokołów, postanowień i decyzji, projektu wykonawczego z sierpnia 2015 r. i ekspertyzy technicznej z 15 lipca 2015 r. Kolegium stwierdziło, iż dowody te nie wskazują, że zmienił się stan faktyczny w zakresie utrzymywania i konserwowania w/w nieruchomości zgodnie z przepisami ochronie o zabytków i opiece nad zabytkami, ale może się to zmienić, co powinno wynikać z treści informacji od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł..

Syndyk masy upadłości W. D. wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego, w której zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa procesowego:

a) art. 229 O.p. poprzez brak przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego przez organ pomimo okoliczności zgłoszenia takiego żądania przez skarżącego w odwołaniu od decyzji co doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji;

b) art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 180 § 1 O.p. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia stanu faktycznego oraz zebrania materiału dowodowego celem ustalenia, czy podatnik utrzymywał i konserwował nieruchomość zgodnie z ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i ograniczenie się jedynie do przeprowadzenia dowodu z pism Ł. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że podatnik nie utrzymywał i nie konserwował nieruchomości zgodnie z w/w ustawą wskutek czego ustalone zostało zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w wysokości 289.733 zł;

c) art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 180 § 1 O.p. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia stanu faktycznego oraz zebrania materiału dowodowego celem ustalenia, czy podatnik wykonywał polecenia konserwatora zabytków w zakresie utrzymywania nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że podatnik nie utrzymywał i nie konserwował nieruchomości zgodnie z w/w ustawą wskutek czego ustalone zostało zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w wysokości 289.733 zł;

d) art. 233 § 1 pkt 1) O.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł., przy czym naruszenie tego przepisu przez organ jest skutkiem naruszenia w/w przepisów proceduralnych oraz opisanych poniżej przepisów materialnych;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 7 ust. 1 pkt 6) u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości w sytuacji gdy nieruchomość wpisana jest do rejestru zabytków a podatnik w okresie objętym decyzją wykonywał wszelkie polecenia (decyzje) wydawane przez organ nadzoru konserwatorskiego oraz utrzymywał nieruchomość zgodnie z w/w przepisami;

b) art. 49 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez jego niezastosowanie w sprawie i ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w sytuacji gdy do prowadzenia prac konserwatorskich i robót budowlanych na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków konieczne jest takie uzyskanie pozwolenia na budowę (dokonanie zgłoszenia) zgodnie z przepisami ustawy prawo budowlane a skarżący z przyczyn od niego niezależnych nie otrzymał takiego pozwolenia pomimo wykonania wszelkich nałożonych na niego obowiązków przez organ nadzoru budowalnego oraz przez organ nadzoru konserwatorskiego.

Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z szeregu dokumentów na okoliczność wykonywania przez skarżącego obowiązków nałożonych przez organy nadzoru budowalnego oraz przez Ł. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w zakresie utrzymywania i konserwowania nieruchomości.

Ponadto strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów związanych z wniesieniem skargi.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Wskazane zwolnienie ma charakter indywidualny i dotyczy wyłącznie budynków i gruntów wpisanych do rejestru zabytków i utrzymywanych oraz konserwowanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.).

Kontrolę w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami sprawuje wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków. Zatem to właśnie do wojewódzkiego konserwatora zabytków powinien zwrócić się organ podatkowy o zajęcie stanowiska odnośnie należytego utrzymania nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Wojewódzki konserwator zabytków jest bowiem właściwy do określenia, czy dany zabytek jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Kwestie te zostały uregulowane w art. 38 i następnych ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że nieruchomości należąca do W. D., położona w Ł. przy ul. A 85/89, na podstawie decyzji Ł. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. z dnia [...] r. została wpisana do rejestru zabytków pod nr [...].

W konsekwencji spełniona została pierwsza z przesłanek zwolnienia podatkowego.

Zdaniem organów podatkowych przedmiotowa nieruchomość pomimo, iż jest jest wpisana do rejestru zabytków, nie korzysta ze zwolnienia ponieważ Ł. Wojewódzki Konserwator Zabytków w Ł. w piśmie z dnia 20 kwietnia 2016 r. poinformował organ podatkowy, iż przedmiotowa nieruchomość w okresie, który nastąpił od dnia 19 lutego 2015 r. do chwili obecnej, nie była utrzymywana oraz konserwowana zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Nie negując, że przedmiotowa opinia ma istotne znaczenie w sprawie sąd stwierdził, że z treści tej opinii nie wynika jakie działania powinien podjąć podatnik aby sprostać wymaganiom ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a tym samym spełnić drugą przesłankę z art. 7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l.

Jest to okoliczność o tyle istotna, że zarówno w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji jak i w skardze, strona skarżąca podnosiła, że przedmiotowa opinia została wydana w związku z kontrolą przeprowadzoną przez pracowników Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Ł. w dniu 19 lutego 2015 r. Kontrolujący stwierdzili różne nieprawidłowości polegające m.in. na tym, że teren posesji nie jest właściwie zabezpieczony. Podatnika podjął działania zmierzające do usunięcia nieprawidłowości i w trakcie drugiej lustracji nieruchomości w dniu 26 marca 2015 r. kontrolujący stwierdzili, że teren posesji został zabezpieczony przed dostępem osób trzecich, zlikwidowano ubytki w ogrodzeniu i zamontowano furtkę od strony zachodniej, uzupełniono murowane wypełnienia w oknach na parterze i pierwszej kondygnacji, zabezpieczono świetliki dachowe. W protokole z lustracji przeprowadzonej przez pracowników Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Ł. z dnia 26 marca 2015 r. (dokument załączony do odwołania) wymieniono istniejące nieprawidłowości np. nieszczelne pokrycie dachowe w północnej części budynku, zawalenie się stropu w północno-wschodniej części budynku.

W odwołaniu strona wniosła na podstawie art. 229 O.p. o przeprowadzenie dowodu z szeregu dokumentów (wymienionych w punktach od a) do m) na str. 3 odwołania) oraz dowodu z lustracji nieruchomości, na okoliczność wykonania obowiązków nałożonych m.in. przez Ł. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. oraz na okoliczność braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na terenie przedmiotowej nieruchomości.

Organ odwoławczy odnosząc się do tych żądań i wskazanych dokumentów stwierdził jedynie (str. 10 decyzji), że dowody te nie wskazują, że zmienił się stan faktyczny w zakresie utrzymywania i konserwowania w/w nieruchomości zgodnie z przepisami ochronie o zabytków i opiece nad zabytkami, ale może się zmienić, co powinno wynikać z treści informacji od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł..

W ocenie sądu powyższa ocena jest nieuprawniona i została dokonana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p. Organ podatkowy nie podjął żadnej próby zweryfikowania twierdzeń podatnika, czy nastąpiła zmiana stanu faktycznego, tj. że podatnik spełnił warunek utrzymywania i konserwowania nieruchomości, zgodnie z zaleceniami zawartymi protokole z lustracji przeprowadzonej w dniu 26 marca 2015 r., sporządzonym przez pracowników Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków (dokument stanowi załącznik nr 1 do odwołania). W aktach sprawy nie ma protokołu z oględzin nieruchomości, dokonanej przez organ podatkowy. Organ odwoławczy nie wystąpił również do konserwatora zabytków o ustosunkowanie się do przedstawionych przez podatnika twierdzeń i dokumentów lub o przeprowadzenie ponownej lustracji nieruchomości.

Organ odwoławczy "przerzucił" ciężar dowodzenia na podatnika, stwierdzając, że jeśli podatnik uzyska w 2016 r. pisemną informację od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł., że nieruchomość jest jednak utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami ochronie o zabytków i opiece nad zabytkami, to będzie mógł wnieść o zmianę decyzji w trybie art. 254 O.p.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że wynikająca z art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej, jest adresowana do organów podatkowych obu instancji.

Zgodnie z tą zasadą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W celu zrealizowania tej zasady organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.) oraz uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.).

Z punktu widzenia przywołanych przepisów, nie do zaakceptowania jest stanowisko organu odwoławczego, który odstąpił od przeprowadzenia zgłoszonych przez stronę dowodów wskazując na istnienie trybu nadzwyczajnego uregulowanego w art. 254 O.p., który umożliwia zmianę decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe, w sytuacji gdyby doszło do zmiany stanu faktycznego.

Organy podatkowe mają obowiązek ustalenia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej w toku postępowania zwykłego.

Niewątpliwie przeprowadzenie dowodu na okoliczność wykonania zaleceń konserwatora zabytków, po dacie przeprowadzenia drugiej lustracji nieruchomości (26 marca 2015 r.) jest okolicznością zasadniczą dla ustalenia, czy złożona przez podatnika informacja w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2016, jest prawidłowa.

Organ odwoławczy powinien przeanalizować złożone przez stronę dokumenty, zbadać, czy ich treść potwierdza tezę skarżącego iż wykonał obowiązki organu nadzoru budowlanego i konserwatora zabytków, ewentualnie przeprowadzić inne dowody (np. oględziny nieruchomości) bądź wystąpić do konserwatora zabytków o przeprowadzenie dodatkowej kontroli i lustracji nieruchomości. Wyniki analizy dowodów zgłoszonych do odwołania oraz ewentualnie innych dowodów przeprowadzonych przez organ podatkowy powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 210 § 4 O.p.

W ocenie sądu organ odwoławczy zignorował argumentację syndyka, który podniósł w odwołaniu, że wykonanie określonych prac w nieruchomości będącej zabytkiem wymaga otrzymania nie tylko pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych wydanego przez organ konserwatorski, ale także pozwolenia wydawanego zgodnie z przepisami prawa budowlanego.

Syndyk szczegółowo przedstawił w odwołaniu starania jakie podjął w celu uzyskania wymaganych pozwoleń i wykonania obowiązków nałożonych przez organ nadzoru budowlanego i organ konserwatorski. Podkreślił, że do dnia wniesienia odwołania z przyczyn od niego niezależnych nie otrzymał pozwolenia na prowadzenie robót od właściwego organu nadzoru budowlanego.

Z treści skargi wynika, że przedmiotowa decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. została wydana dopiero w dniu [...] r. Opisane szczegółowo w odwołaniu i w skardze działania syndyka, który dążył do uzyskania niezbędnych zezwoleń wskazują, że wykonywał on wszelkie nałożone na niego obowiązki tak przez konserwatora zabytków jak i przez organ nadzoru budowlanego. Syndyk oświadczył, że nie był w stanie wykonać wszystkich prac, których wykonanie nakazał konserwator zabytków, ale nie miał na to wpływu z uwagi na przedłużające się postępowania dotyczące pozwoleń budowlanych.

W tej sytuacji organ podatkowy powinien ponownie rozważyć, czy w świetle art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. można syndykowi postawić zarzut, że nie prowadził działań w celu utrzymywania i konserwacji nieruchomości, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

Sąd podzielił natomiast stanowisko organu odwoławczego, co do przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości na okoliczność nieprowadzenia działalności gospodarczej na terenie nieruchomości.

W tym zakresie organ trafnie wskazał, że skarżący jest przedsiębiorcą. Z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Wobec podatnika nie została wydana decyzja organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że na nieruchomości będącej w posiadaniu skarżącego znajdują się budynki o funkcji przemysłowej, niemieszkalnej, handlowo-usługowej i magazynowej.

Z tych względów zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.

E.J.