Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 634/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. J. karę pieniężną w wysokości 11.100 złotych. Jako podstawę decyzji wskazał art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz l.p. 7.6.b załącznika nr 2 do tej ustawy.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 27 marca 2006 r. na drodze krajowej nr [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu członowego, składającego się z ciągnika siodłowego marki S. o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki T. o nr rejestracyjnym [...]. Pojazd ten, stanowiący własność P. J., prowadzony był przez L. K., pracownika wyżej wymienionego przedsiębiorcy.

Zadeklarowana masa przewożonego ładunku, zgodnie ze specyfikacją wysyłkową z dnia 23 marca 2006 r. wynosiła 23891 kg. Droga krajowa nr [...] na odcinku od S. do G. została zakwalifikowana jako droga o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton, natomiast na pozostałym odcinku, po którym poruszał się między innymi kontrolowany pojazd i na którym przeprowadzono kontrolę, dopuszczalny nacisk pojedynczej osi wynosił 8 ton.

Pojazd poddano ważeniu, które według organu zostało wykonane prawidłowo, za pomocą wag statycznych, na punkcie przystosowanym do ważeń i było należycie zabezpieczone. Spadki terenu zmierzone przez uprawnionego geodetę nie przekraczały norm dopuszczalnych. Z czynności ważenia sporządzono protokół nr [...], który kierowca pojazdu podpisał bez zgłaszania zastrzeżeń.

W wyniku wspomnianego ważenia, ustalono w kontrolowanym pojeździe, po odjęciu 200 kg i 2%:

- nacisk pojedynczej osi napędowej w wysokości 9,7 tony;

- nacisk potrójnej osi nienapędowej naczepy w wysokości 24,90 tony.

W związku z tym organ stwierdził przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton (odpowiednio):

- dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych – o 1,7 tony;

- dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi do 21,8 tony – o 3,1 tony.

Kierowca kontrolowanego pojazdu nie przedstawił zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Powołując się na definicję pojazdu nienormatywnego zawartą w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086, ze zm.) organ wskazał, że za przejazd takich pojazdów po drogach publicznych bez zezwolenia, ustawa ta przewiduje w art. 13g ust. 1 kary pieniężne, których wysokość została określona w załączniku nr 2 do ustawy. Ponieważ w kontrolowanym pojeździe stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi, nałożono karę pieniężną:

– za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi powyżej 9,0 t do 9,5 t – zgodnie z lp.6.7.d załącznika – 1.200 zł, oraz za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t, zgodnie z lp. 6.7.e załącznika – 900 zł,

– za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton, dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości między osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi powyżej 24,8 t do 26,3 t – zgodnie z lp 6.6.d załącznika – 9.000 zł.

W odwołaniu od tej decyzji P. J. domagał się jej uchylenia. Zarzucił, że postępowanie dotknięte było szeregiem wad związanych z wadliwym przygotowaniem miejsca do ważenia oraz nieuwzględnieniem jego wniosków dowodowych. Argumentował, że miejsce ważenia nie spełniało wymagań rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu. Nieprawidłowości te spowodowały rozbieżność pomiędzy ważeniem dokonanym w trakcie kontroli, a wykonanym około 20 minut wcześniej ważeniem na wadze całościowej, przed wyjazdem z miejsca załadunku, które wykazało 38260 kg. Odwołujący przyznał także, że w wyniku gwałtownego hamowania tuż po wyjechaniu z miejsca załadunku, przewożony ładunek mógł się przemieścić, co organ powinien był sprawdzić i uwzględnić ewentualny wpływ tego zdarzenia na wynik pomiaru.

Ponadto odwołujący wskazał, że organ nie ustosunkował się dostatecznie do złożonych przez niego wyjaśnień, stwierdzając jedynie, że "nie zasługują one na uwzględnienie", nie dokonując oceny zgłoszonego przez odwołującego środka dowodowego.

Zdaniem odwołującego uzasadnienie decyzji nie spełniało wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa.

Odwołujący wskazał również, że kierowca nie jest w stanie śledzić często zmieniających się przepisów dotyczących dopuszczalnego nacisku osi, a droga nie została oznakowana odpowiednim znakiem drogowym B.

Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...]lutego 2007 r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ powołał się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1861), ustalające sieć dróg krajowych i wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 10 ton. Wskazując na art. 41 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych, umożliwiający ministrowi właściwemu do spraw transportu ustalanie w drodze rozporządzenia wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 112,7 kN (11,5 t), oraz wykaz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 98 kN (10 t), Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że drogi inne, niż określone w cytowanych przepisach, stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 78,4 kN (8 t). Taką drogą była droga nr [...] w miejscowości K., na której dokonano kontroli drogowej.

Przytoczono także brzmienie pozostałych przepisów, wskazanych w komparycji decyzji.

Organ podniósł, że po dokonaniu pomiarów nacisków osi i masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś napędową w pojeździe samochodowym o 1,70 tony, bowiem nacisk wynosił 9,70 tony, oraz przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójną oś w naczepie o 3,1 tony, ponieważ nacisk na potrójną oś wynosił 24,9 tony.

Te ustalenia uzasadniały nałożenie kary pieniężnej w wysokości 11.100 złotych.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ uznał, że nie mogły one stanowić podstawy uwzględnienia odwołania. Argumentował, że poruszając się po danej drodze, kierowca musi przestrzegać ograniczeń, które są dla tej drogi wyznaczone przepisami ustawy o drogach publicznych. Nieoznakowanie drogi nie miało przy tym znaczenia, ponieważ podstawą ustalenia dopuszczalnego nacisku były przepisy cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r.

Natomiast punkt kontroli, na którym dokonano ważenia, był przystosowany do ważenia pojazdów, zaś pomiary pochylenia terenu zostały uwidocznione w odpowiednim protokole.

W kwestii okazanego przez stronę kwitu wagowego organ wskazał, że dokumenty dotyczące masy całego pojazdu czy też masy samego ładunku mogły odzwierciedlać ich rzeczywistą masę w chwili załadunku. Nie musiały natomiast odzwierciedlać ich stanu z chwili samej kontroli, z uwagi na możliwość dokonania późniejszego załadunku lub rozładunku.

Ponadto organ II instancji podkreślił, że wysokość nałożonej kary pieniężnej nie mogła być swobodnie określona przez inspektora transportu drogowego, gdyż regulują ją przepisy rangi ustawowej.

Pan P. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Z treści skargi wynikało, że domagał się on uchylenia obu decyzji.

Argumentował, że postępowanie przed organami obu instancji przeprowadzone było z naruszeniem prawa materialnego i procedury administracyjnej.

W uzasadnieniu skarżący przytoczył argumenty podniesione już w odwołaniu, w tym dotyczące złego stanu technicznego miejsca dokonania pomiaru. Wskazał, że organ II instancji nie odniósł się do tego ostatniego zarzutu, nie wykazał również, by stanowisko pomiarowe spełniało wszystkie warunki, w tym położenia powierzchni jezdni w jednej płaszczyźnie.

W ocenie skarżącego, organy obu instancji zignorowały także jego wnioski dowodowe, w tym całkowicie pominęły wniosek o powołanie biegłego, przez co naruszyły art. 78 § 1 i 2 kpa, jak również art. 7 i 10 kpa. Z kolei lakoniczne uzasadnienia ich decyzji naruszały art. 107 § 3 kpa, ponieważ nie zawierały wskazania faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły oraz przyczyn, z których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ II instancji nie przeprowadził również postępowania w celu wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy pomiarem masy pojazdu, dokonanym w chwili wyjazdu, a pomiarem w momencie kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej cytowanej jako p.p.s.a.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję w świetle powyższych zasad należy stwierdzić, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć.

W niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższej zasadzie, gromadząc, rozpatrując i oceniając materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wyczerpujący. Zaskarżona decyzja zawiera szczegółowy opis ustalonego stanu faktycznego. Organ przedstawił też obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska, zaś poczynione przezeń ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym.

W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Główny Inspektor Transportu Drogowego zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi też wątpliwości sądu ich interpretacja, dokonana przez organ.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzje obu instancji nie naruszają też prawa materialnego, w szczególności art. 13g ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, ze zm.) – dalej cytowanej.

Pojazdem nienormatywnym, zgodnie z art. 4 pkt 25 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym dnia 27 marca 2006 r., to jest w dacie kontroli (nadanym ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1486)), jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym. Ruch takiego pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, jest dozwolony – w myśl art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz 908, ze zm.) – tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.

Natomiast sankcją za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez takiego zezwolenia jest – zgodnie z art. 13g ustawy o drogach publicznych - kara pieniężna. Kara ta jest nakładana obligatoryjnie, co wynika z brzmienia ustępu 1 cytowanego artykułu, natomiast wysokość kary określona została w załączniku do tej ustawy.

Dla stwierdzenia, czy kontrolowany pojazd jest pojazdem nienormatywnym z uwagi na przekroczenie nacisku osi dopuszczalnego dla danej drogi, konieczne jest ustalenie dopuszczalnego nacisku osi dla drogi. Tą kwestię regulują przepisy art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy oraz wydane na ich podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. – wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. Nr 219, poz. 1860) oraz wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. Nr 219, poz. 1861).

Drogi nie wymienione w tych rozporządzeniach, zgodnie ze wspomnianym art. 41 ust. 6 ustawy, stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Wskazane wyżej rozporządzenia nie wymieniają drogi krajowej nr [...] na odcinku K.-S., to jest odcinka na którym dokonano kontroli, a zatem była to droga, po której mogły się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton.

Tymczasem w wyniku ważenia za pomocą wag statycznych stwierdzono nacisk pojedynczej osi napędowej – 9,7 t, potrójnej osi nienapędowej naczepy – 24,90 t. Kierowca kontrolowanego pojazdu został pouczony o zasadach przeprowadzania kontroli i o przysługujących mu w trakcie kontroli uprawnieniach. Protokoły z kontroli wraz z załącznikami kierowca podpisał nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń i nie wnosząc o powtórne ważenie.

Stwierdzone naciski osi przekraczały dopuszczalne naciski odpowiednio o 1,7 tony (oś napędowa) i 3,1 tony (oś potrójna naczepy).

W tym miejscu należy wskazać, że pomiarów nacisku dokonano przenośnymi wagami do pomiarów statycznych w miejscu, w którym pochylenie terenu nie przekraczało dopuszczalnych norm. Z pomiaru pochylenia terenu sporządzono stosowny protokół, uwidaczniający pomierzone spadki, zaś samo stanowisko zostało zatwierdzone do kontroli pojazdów przez kierownika rejonu w S. Oddziału w Z. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

Z tego względu argumenty skarżącego odnoszące się do złego stanu technicznego miejsca pomiaru należy uznać za chybione. Kierowca w chwili pomiaru nie podniósł tych kwestii, natomiast dołączone przez skarżącego zdjęcia punktu pomiarowego siłą rzeczy nie mogły obrazować jego stanu w chwili pomiaru, i dlatego nie mogły być wzięte pod rozwagę przy rozpatrywaniu sprawy.

Z tych samych przyczyn nierelewantny był wynik ważenia pojazdu – jak twierdził skarżący – w chwili wyjazdu z zakładów produkcyjnych przedsiębiorstwa A. P. K. SA. Nie można bowiem stwierdzić, czy istotnie ważeniu poddano pojazd w pełni załadowany oraz czy pomiędzy tym ważeniem a momentem kontroli nie dokonano zmian w ładunku. Nie wiadomo również, czy wagi którymi dokonano ważenia miały stosowną homologację.

Nie mógł być uwzględniony także, podnoszony tylko w odwołaniu, zarzut, że bezpośrednio przed kontrolą, na skutek zdarzenia drogowego połączonego z gwałtownym hamowaniem, doszło do przemieszczenia ładunku.

Przede wszystkim, sposób przewożenia ładunku uregulowany jest między innymi w przepisach ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 3 zd. 1 tej ustawy, ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Ponadto ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że przy mocowaniu ładunku powinna być wzięta pod uwagę ewentualność gwałtownego hamowania, które nie jest przecież zdarzeniem nadzwyczajnym.

Samoistne przemieszczenie ładunku na skutek gwałtownego hamowania świadczy zatem o zamocowaniu ładunku niezgodnie z wymogami ustawy.

Trzeba też podkreślić, że kierowca kontrolowanego pojazdu nie podnosił, by przed kontrolą doszło do gwałtownego hamowania pojazdu. Ponadto w trakcie postępowania nie było możliwości zweryfikowania czy i ewentualnie w jaki sposób przed kontrolą ładunek uległ przemieszczeniu. Sam skarżący wskazuje bowiem, że fakt poluzowania się pasa mocującego ładunek stwierdzono dopiero po przyjeździe na miejsce rozładunku. Te okoliczności z kolei sprawiają, że niemożliwe było - i nadal jest – ustalenie jaki wpływ takie ewentualne przemieszczenie miałoby na wyniki pomiarów nacisków osi.

Bez znaczenia jest też zarzut nieoznakowania drogi znakiem B. Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie VI SA/Wa 399/07, zgodnie z którym brak stosownego oznaczenia drogi, poprzez odpowiednie tablice informacyjne o wielkości dopuszczalnego obciążenia osi pojazdu do 8 ton, nie zwalnia przedsiębiorcy od obowiązku zapłaty kary pieniężnej za przekroczenie wspomnianego dopuszczalnego obciążenia. Okoliczność, że na danej drodze krajowej dopuszczono ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku osi do 8 ton wynika z treści art. 41 ust. 6 ustawy o drogach publicznych oraz z faktu, iż dana droga nie została wymieniona we wspomnianych rozporządzeniach Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r.

Jak już wyżej wspomniano, przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia zagrożony jest sankcją w postaci kary pieniężnej, której wysokość – zgodnie z art. 13g ust. 2 ustawy o drogach publicznych - określono w załączniku nr 2 do tej ustawy.

Przekroczenia stwierdzone w niniejszej sprawie sankcjonowane są odpowiednimi przepisami załącznika, dla osi napędowej – lp. 6 pkt 7 lit. d) i e) i oddzielnie dla potrójnej osi naczepy, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m – lp. 6 pkt 6 lit. d).

Przepisy te przewidują następujące kary pieniężne za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t

1. dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi:

- od 9,0 t do 9,5 t – w wysokości 1.200 zł (lp. 6 pkt 7 lit. d),

- za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo 900 zł (lp. 6 pkt 7 lit. e)

2. dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m, o sumie nacisków osi powyżej 24,8 t do 26,3 t – 9.000 zł (lp. 6 pkt 6 lit. d).

Z tego wynika, że organ prawidłowo ustalił wysokość kar należnych za przejazd kontrolowanym pojazdem. Wysokość tych kar jest określona kwotowo w ustawie i nie może być modyfikowana przez organ przy wydawaniu decyzji poprzez wprowadzenie elementu uznaniowego, np.: uwzględnienie sytuacji materialnej podmiotu kontrolowanego. Okoliczność ta może być jednak wzięta pod uwagę w postępowaniu toczącym się na skutek wniosku o umorzenie lub rozłożenie należności na raty.

Powyższe względy stanowią o tym, że skarżona decyzja została wydana w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania i nie narusza przepisów prawa materialnego.

Należy w tym miejscu zauważyć, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego datowana jest "[...].02.2006 r.", jednak trzeba przyjąć, że jest to zwykła omyłka pisarska i że decyzja wydana została dnia[...] lutego 2007 r. Wynika to z treści komparycji, w której wskazano, że wydano ją na skutek odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r.

Mając powyższe na uwadze, w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.