Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 430/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2008 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 marca 2007 roku Burmistrz K. Ł., na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), uchwały Nr. [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] roku w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości za 2005 rok określił A sp. z o.o. w K. Ł. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2005 w łącznej kwocie 124.166,80 zł.

Organ wskazał, iż w dniu 14 stycznia 2005 roku podatnik złożył deklarację podatkową na 2005 rok.

Postanowieniem z dnia [...] roku Burmistrz K. Ł. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego A Sp. z o.o. w K. Ł. za 2005 rok. W toku postępowania ustalono, iż podatnik w okresie od 1 stycznia 2005 roku do 31 grudnia 2005 roku pozostawał w posiadaniu gruntów o powierzchni 80980 m²,.

Ponadto w okresie od 1 stycznia 2005 roku do 31 grudnia 2005 roku w posiadaniu spółki znajdowały się budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 7827,40 m2.

Ponadto postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ wykazało, iż w będący w posiadaniu spółki budynku przy Placu A 29 w K. Ł. prowadzona jest działalność gospodarcza przez spółkę lub podmioty wynajmujące od spółki części nieruchomości. Natomiast oględziny nieruchomości przy ul. A 29 dowiodły, iż teren nieruchomości jest ogrodzony, na nieruchomości jest usytuowany pięciokondygnacyjny budynek, w którym ze względu na zły stan techniczny nie jest i nie może być prowadzona działalność gospodarcza. Po przedłożeniu przez stronę opinii o stanie technicznym tegoż obiektu organ uznał, iż budynek ten ze względów technicznych nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej i wyłączył 1.931,40 m2 powierzchni tego budynku z opodatkowania najwyższą stawką podatkową. Jednocześnie organ podatkowy uznał, iż cała nieruchomość gruntowa przy ul. A 29 winna być opodatkowana stawką przewidywaną dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, ponieważ w całości znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą. Fakt, że przedsiębiorstwo posiadające grunty podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedynie na części z nich faktycznie prowadzi działalność gospodarczą nie ma znaczeniu dla określenia stawki według, której grunt będzie opodatkowany. Do wyliczenia podatku od nieruchomości organ przyjął powierzchnie gruntów na podstawie wypisów z ewidencji gruntów.

Od powyższej decyzji A Sp. z o.o. w K. Ł. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Strona podniosła, iż nie kwestionuje ustaleń dokonanych przez organ I instancji, jednakże wobec nieruchomości położonej w K. Ł. przy ul. A 29 podatek winien być określony według stawek przewidzianych dla prowadzenia działalności gospodarczej jedynie co do części nieruchomości – przedmiotu umowy najmu zawartej między spółką a operatorem sieci telefonii komórkowej, gdyż na wewnątrz budynku jak i na terenie gruntu nie była prowadzona działalność gospodarcza. Zdaniem spółki nieruchomość ta winna być opodatkowana według stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tylko w części w jakiej faktycznie jest związana z prowadzeniem działalności.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 28 grudnia 2007 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 , art. 208 § 1 i art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 i ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, i 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a, pkt 2 lit.b i e i pkt 3, art. 6 ust. 3, 4, 5 i 9 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) w zw. z § 1 pkt 1 lit.a, pkt 2 lit.b i uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] roku w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 305, poz. 3593) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz:

1. określiło A Sp. z o.o. w K. Ł. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonych w K. Ł. przy Placu A 35, ul. A 29 oraz za 2005 rok w łącznej kwocie 124.133,50 zł oraz

2. umorzyło postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od części nieruchomości położonej przy ul. A 29 składającej się z części działki o nr ew. [...] o pow. 68,00 m2 oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż kryterium posiadania gruntów przez przedsiębiorcę, powodujące zakwalifikowanie gruntu jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej odnosi się jedynie do gruntów objętych podatkiem od nieruchomości. Tymczasem część działki o nr ew. [...] z uwagi na swoje przeznaczenie podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym, co wyklucza możliwość opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości i obliguje organ do umorzenia postępowania w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od tej części nieruchomości.

Ponadto Kolegium podniosło, iż wobec treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przy dokonywaniu opodatkowania według stawek wskazanych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą konieczne jest ustalenie, czy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Nieistotne zaś pozostaje jego faktyczne wykorzystanie przez przedsiębiorcę do prowadzenia działalności gospodarczej. Mimo, że podatnik w 2005 roku nie wykorzystywał całości posiadanych nieruchomości na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to niewątpliwie w analizowanym okresie był przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, co powoduje konieczność opodatkowania całości gruntów, budynków i budowli jako związanych z prowadzeniem działalności w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ zaznaczył jednocześnie, iż z opodatkowania najwyższą stawką wyłączona została powierzchnia budynku znajdującego się w K. przy ul. A 29, która ze względów technicznych nie była i nie mogła być wykorzystywana w prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności.

Powyższa decyzja, w zakresie pkt 1 ustalającego wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 rok, została zaskarżona przez podatnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Skarżąca spółka podniosła zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy brak jest przesłanek uzasadniających przyjęcie, iż nieruchomość położona w K. Ł. przy ul. A 29 powinna być opodatkowana według stawki określonej przy prowadzeniu działalności gospodarczej, gdyż stan techniczny budynku posadowionego na przedmiotowej nieruchomości uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej na tym terenie.

Skarżąca spółka wskazała, iż organ odwoławczy w swojej decyzji całkowicie pominął przedłożoną przez stronę opinię o stanie technicznym obiektu znajdującego się przy ul. A 29 wraz z dokumentacją zdjęciową. Zdaniem strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze zupełnie dowolnie pominęło okoliczność, iż stan techniczny budynku posadowionego na nieruchomości przy ul. A 29 uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości, co powoduje brak podstaw do naliczania podatku od całości wskazanej nieruchomości według stawek określonych przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Wobec czego, zdaniem strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie winien mieć zastosowanie art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie, w jakim umożliwia naliczanie podatku od nieruchomości według stawki określonej przy prowadzeniu działalności gospodarczej jedynie dla części nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie spór między stronami sprowadza się do ustalenia według jakich stawek podatkowych powinna być opodatkowana za 2005 rok nieruchomość gruntowa znajdująca się w K. Ł. przy ul. A 29, której użytkownikiem wieczystym w analizowanym okresie była skarżąca spółka.

Zdaniem strony organ określając zobowiązanie podatkowe nie wziął pod uwagę, iż na powyższej nieruchomości znajduje się budynek, którego stan techniczny uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej na tym terenie, co wyłącza możliwość opodatkowania całości gruntu według najwyższej stawki przewidywanej dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Z kolei w ocenie organu przy dokonywaniu opodatkowania według stawek wskazanych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą istotne jest, że stanowiąca przedmiot opodatkowania nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, a nie ma natomiast znaczenia faktyczne jej wykorzystywanie przez podatnika.

Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w brzmieniu obowiązującym w 2005 roku.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 tejże ustawy gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy jest działalność, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101, poz. 1178 ze zm.), z wyjątkiem działalności rolniczej, leśnej i wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich, jeżeli ich liczba nie przekracza 5 (art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy) .

Powyższe oznacza, iż sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet grunty, budynki i budowle niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza (za wyjątkiem budynków mieszkalnych) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Na powyższe zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale z dnia 2 kwietnia 2001r., FPK 3/00 (POP 2002r., Nr 3) stwierdził, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi przewidzianymi dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Należy także zauważyć, że treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy wyraźnie wiąże sposób opodatkowania nieruchomości z faktem ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Przedsiębiorcą, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. z 2007r., nr 155, poz. 1095 ze zm.), jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osoba prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż w 2005 roku B Sp. z o.o. (obecnie A Sp. z o.o.) była użytkownikiem wieczystym nieruchomości w K. Ł. przy ul. A 29 oraz właścicielem znajdującej się na tymże gruncie nieruchomości budynkowej w postaci pięciokondygnacyjnego budynku o powierzchni 1.931,40 m2, który z uwagi na zły stan techniczny nie był przez spółkę wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, zasadnie uznało, iż stan techniczny przedmiotowego budynku nie pozwala na wykorzystywanie go w prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej i do celów podatkowych przyjęło stawkę podatkową przewidywaną dla budynków pozostałych, natomiast część nieruchomości gruntowej została uznana za grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 3 ustawy.

O ile względy techniczne budynku i jego kwalifikacja dokonana przez organy nie budzą zastrzeżeń, o tyle kwalifikacja gruntu na nieruchomości przy ul. A 29 jest przedmiotem dezaprobaty strony skarżącej, która podnosi, iż zły stan techniczny budynku wywiera skutek na całość nieruchomości i uniemożliwia prowadzenie na niej działalności gospodarczej. Z twierdzeniem skarżącej spółki nie sposób się zgodzić. Z obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w żadnym razie nie wynika, aby zły stan techniczny budynku przy ul. A 29 powodował jednoczesny brak możliwości wykorzystania przez przedsiębiorcę w prowadzonej działalności gospodarczej gruntu, na którym sporny budynek jest usadowiony. Przeprowadzone przez organ podatkowy postępowanie dowodowe, w tym m.in. oględziny obiektu, absolutnie nie wykazały złego stanu technicznego nieruchomości gruntowej przy ul. A 29, który uniemożliwiłby wykorzystywanie go w prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Nie ma racji strona skarżąca twierdząc, iż organ wydając zaskarżoną decyzję całkowicie pominął opinię o stanie technicznym przedmiotowego obiektu. Przecież m.in. na tej podstawie Kolegium wyłączyło z opodatkowania najwyższą stawką podatkową znajdujący się na tejże nieruchomości budynek. Stąd też stwierdzić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji prawidłowo uznało, że cała przedmiotowa nieruchomość znajdująca się w posiadaniu spółki, za wyjątkiem nieruchomości budynkowej opodatkowanej jak dla budynków pozostałych, stanowi nieruchomość związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą, co spowodowało konieczność opodatkowania wskazanych przedmiotów opodatkowania według stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności.

Reasumując stwierdzić należy, iż dla zaliczenia gruntu do kategorii "związanego z działalnością gospodarczą" wystarczy sam fakt ich posiadania przez podmiot gospodarczy. Skoro zatem bezspornym jest, iż w analizowanym okresie skarżąca spółka była użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej w K. Ł. przy ul. A 29, której stan techniczny nie wykluczał wykorzystywania jej w prowadzonej działalności gospodarczej to wydaje się, że przy opodatkowaniu tejże nieruchomości organy nie miały możliwości zastosować innej stawki podatkowej aniżeli stawki przewidywanej dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Strona skarżąca w żaden sposób ni wykazała, aby sporny grunt w 2006 roku nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Tym samym bez znaczenia pozostaje stan techniczny budynku znajdującego się na tymże gruncie. Stan techniczny tegoż budynku w żadnym stopniu bowiem nie oddziaływał w sposób negatywny na grunt, na którym został wzniesiony i nie wykluczał możliwości wykorzystania gruntu na potrzeby przedsiębiorcy, w którego posiadaniu się znajdował. W konsekwencji organ podatkowy dokonał prawidłowej klasyfikacji nieruchomości gruntowej i budynkowej znajdujących się w K. przy ul. A 29 i w sposób właściwy zastosował odpowiednie stawki podatkowe.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.

M.Ko.