Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 885/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1  art. 151  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spraw.) Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną oraz przyznaniu prawa do zasiłku - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) i art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art.10 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz.415 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. którą orzeczono o:

1) uchyleniu w całości decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2008 r. o uznaniu J. W. z dniem 11 lutego 2008 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 19 lutego 2008 r. w wysokości 646 zł miesięcznie;

2) uchyleniu w całości decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2009 r. orzekającą o utracie przez J. W. prawa do zasiłku od dnia 19 lutego 2009 r. z powodu maksymalnego okresu jego pobierania;

3) o odmowie uznania J. W. za osobę bezrobotną z dniem 11 lutego 2008 r. z powodu przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2008 r.

W uzasadnieniu organ powołał następujący stan faktyczny i prawny:

J. W. zarejestrował się w Urzędzie Pracy [...] w dniu 11 lutego 2008 r., w konsekwencji Prezydent [...] w decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. orzekł o uznaniu skarżącego z dniem 11 lutego 2008 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 19 lutego 2008 r. w wysokości 646 zł miesięcznie.

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Prezydent [...] orzekł o utracie przez J. W. prawa do zasiłku od dnia 19 lutego 2009 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.

W dniu 17 stycznia 2011 r. J. W. przedstawił w Urzędzie Pracy wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] listopada 2010 r. wydany w sprawie o sygn. akt [...], którym przyznano J. W. prawo do okresowej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy poczynając od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 1 czerwca 2009 r. (punkt II sentencji).

W tej sytuacji w dniu 20 stycznia 2011 r. Prezydent [...] wznowił postępowanie w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej, wydanej przez Prezydenta [...] dnia [...] lutego 2008 r., orzekającej o uznaniu J. W. z dniem 11 lutego 2008 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 19 lutego 2008 r. w wysokości 646 zł miesięcznie.

Następnie Prezydent [...] w decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. postanowił uchylić w całości decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. orzekającą o uznaniu J. W. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 19 lutego 2008 r. w wysokości 646 zł miesięcznie, uchylić w całości decyzję z dnia [...] marca 2009 r. orzekającą o utracie przez J. W. prawa do zasiłku od dnia 19 lutego 2009 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania oraz orzec o odmowie uznania J. W. za osobę bezrobotną z dniem 11 lutego 2008 r. z powodu przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2008 r.

Od decyzji tej J. W. odwołał się do Wojewody [...], wnosząc o nadanie mu statusu bezrobotnego i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2011 r. organ odwoławczy stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji uznając, że jest ona zgodna ze stanem faktycznym i obowiązującym stanem prawnym. Wojewoda [...] powołał się na art. 2 ust.1 pkt 2 lit. c) oraz 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz.415 ze zm.), zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Skoro skarżącemu przyznano rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, nie spełnił on warunków do nabycia statusu osoby bezrobotnej. Osobą bezrobotną nie może być osoba, która pobiera wskazaną rentę, co wynika z treści art. 2 ust.1 pkt 2 lit. c) cytowanej ustawy.

Powyższą decyzję J. W. uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Wojewoda [...] nie uznaje skutków wynikających z przyznania wstecznej renty wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. i nie bierze pod uwagę, że skarżący cały czas był zarejestrowany jako bezrobotny, również w okresie, za który otrzymał rentę. Skarżący stwierdził, że powinien otrzymać prawo do zasiłku za okres wskazany w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją szczególną, gdyż sprzeciwia się jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. – określonej w art. 16 kpa – zasadzie trwałości decyzji administracyjnej. Zgodnie z tą zasadą decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne.

Wznowienie postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, która nie może być wzruszona w zwykłym trybie instancyjnym, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych enumeratywnie w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 kpa. Celem wznowionego postępowania jest zatem ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz – w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej – doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa.

Istota zagadnienia w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy istniały podstawy do wznowienia postępowania wobec wystąpienia wskazywanej przez organ I instancji przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Zgodnie z tym przepisem – w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wynika stąd, że powyższa przesłanka jest spełniona wtedy, gdy:

1) ujawnią się w sprawie okoliczności lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji,

2) okoliczności te lub dowody nie były znane organowi, a więc będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego,

3) okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, a więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Podkreślenia wymaga, że wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie.

Stosownie do treści art. 151 § 1 kpa, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 pkt 2) wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W sprawie niniejszej Prezydent [...] w dniu [...] stycznia 2011 r. wydał decyzję, na mocy której orzekł o:

1) uchyleniu w całości decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2008 r. o uznaniu J. W. z dniem 11 lutego 2008 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 19 lutego 2008 r. w wysokości 646 zł miesięcznie;

2) uchyleniu w całości decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2009 r. orzekającą o utracie przez J. W. prawa do zasiłku od dnia 19 lutego 2009 r. z powodu maksymalnego okresu jego pobierania;

3) o odmowie uznania ww. za osobę bezrobotną z dniem 11 lutego 2008 r. z powodu przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2008 r..

Decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. była konsekwencją wydania przez Sąd Apelacyjny w W. w dniu [...] listopada 2010 r. wyroku w sprawie o sygn. akt [...], którym przyznano J. W. prawo do okresowej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, poczynając od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 1 czerwca 2009 r. (punkt II sentencji).

W tej sytuacji konieczne stało się uchylenie w całości uprzednio wydanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2008 r. o uznaniu J. W. z dniem 11 lutego 2008 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu mu prawa do zasiłku od dnia 19 lutego 2008 r. w wysokości 646 zł miesięcznie, gdyż za ten sam okres Sąd Apelacyjny przyznał J. W. rentę. Konieczne stało się również uchylenie w całości decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2009 r. orzekającej o utracie przez J. W. prawa do zasiłku od dnia 19 lutego 2009 r. z powodu maksymalnego okresu jego pobierania, gdyż stała się ona bezprzedmiotowa, skoro zasiłek za ten okres nie należał się już skarżącemu (decyzja o jego przyznaniu została uchylona). Konieczna stała się również odmowa uznania J. W. za osobę bezrobotną z dniem 11 lutego 2008 r., właśnie z powodu przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2008 r.

Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., jest w konsekwencji prawidłowa, a skarga nie może zostać uwzględniona. Decyzja ta nie jest także dotknięta żadną wadą, którą Sąd musiałby uwzględnić z urzędu.

Przyznanie przez Sąd Apelacyjny renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy za okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 1 czerwca 2009 r. musiało spowodować skutki na gruncie postępowania administracyjnego w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, przyznanego J. W. decyzjami wydanymi w czasie, objętym wyrokiem w sprawie o rentę.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).