Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 588/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par.1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 121 par.1, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 30 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Marzenna Kosewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 czerwca 2010r nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej Wójta Gminy z dnia 5 lutego 2008r. nr [..] i określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2008 rok. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzją Wójta Gminy z dnia 29 maja 2009r. nr [...] w części odnoszącej się do wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2008, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 maja 2009 r. Wójt Gminy – działając na podstawie m.in. art. 254 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1999 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz § 1 Uchwały Nr XIII/80/07 Rady Gminy z dnia 6 listopada 2007 r. w Dz. U. Woj. Wlkp .Nr 204 poz. 4740 z dnia 17 grudnia 2007 r. – zmienił w części własną decyzję z dnia 5 lutego 2008 r., Nr [...] w sprawie wymiaru M. S. podatku od nieruchomości za rok 2008 z kwoty 41.327,- zł. na kwotę 59.947,- zł. w tym przez przypisanie kwoty 18.620,- zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w wyniku wszczętego postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2009 r. postępowania administracyjnego ustalono następujący stan faktyczny.

M. S. od 2004 r. jest właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w T. W. o nr ewidencyjnym 29/4. W grudniu 2005 r. zakończył na tej działce budowę budynku przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej. Pomimo zaistnienia okoliczności skutkujących powstaniem obowiązku podatkowego polegającego na zgłoszeniu tego budynku do opodatkowania podatnik nie złożył informacji w tym przedmiocie. Stosowny dokument złożył dopiero w lutym 2007 r. wskazując, iż posiada budynki przeznaczone pod działalność gospodarczą o pow. 2281,20 m2 oraz grunty o powierzchni 2.581,00 m2 związane z działalnością gospodarczą i grunty pozostałe 9.917,00 m2.

Organ podatkowy podał ponadto, iż w październiku 2007 r. przeprowadził u podatnika kontrolę, w wyniku której ustalono, iż w budynku usytuowanym na działce nr 29/4 prowadzona jest działalność gospodarcza. Z przedłożonych przez podatnika dokumentów wynikało, iż budynek w części o powierzchni 2281,20 m2 został oddany do użytkowania dnia 30 grudnia 2005 r. Natomiast dalsza powierzchnia wynosząca 605,20 m2 oddana została do użytkowania w dniu 26 lipca 2007 r. Podatnik od 2004 r. opłacał podatek od posiadanych w T. W. gruntów, natomiast z płacenia podatków od budynków był zwolniony z mocy ustawy do końca 2005 r., gdyż oddanie części budynku o pow. 2281,20 m2 nastąpiło 30.12.2005 r.

Wójt Gminy wyjaśnił, iż dokonał wymiaru podatku na 2008 r. na podstawie posiadanej informacji z lutego 2007 r, gdyż podatnik nie złożył informacji podatkowej na 2008 r.

Jak wskazał organ podatkowy w czasie postępowania administracyjnego zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego będącego podstawą opodatkowania, został przesłuchany w charakterze strony M. S. Podatnik zeznał, że obecnie użytkuje prawie w całości budynki położone w T. W. na potrzeby działalności. Oświadczył również, iż dokonał zmiany użytkowania gruntów poprzez wybudowanie budowli. Wójt Gminy zaznaczył, że z zeznań podatnika wynika, iż w 2005 r. w chwili oddania części budynku nie było żadnej infrastruktury wokół budynku. Z końcem roku 2007 powstał na gruncie parking i klomby zieleni, które zajmowały około 70% gruntu. W marcu 2009 zakończono zagospodarowanie działki. W chwili obecnej za wyjątkiem powierzchni ok. 500m2 zajęte jest na prowadzenie działalności gospodarczej.

Ponadto ponieważ w gminie obowiązuje uchwała na mocy której podatnik mógłby być zwolniony z obowiązku podatkowego w pierwszym roku licząc od powstania tego obowiązku, organ podatkowy wezwał go do przedłożenia ewidencji środków trwałych w terminie 14 dni celem ustalenia daty wprowadzenia nowo wybudowanego budynku do ewidencji. Podatnik w dniu 11 maja 2009 r. zamiast ewidencji środków trwałych złożył w Urzędzie Gminy wykaz środków trwałych wg ewidencji użytkowych w T. W. Pracownik organu podatkowego poinformował podatnika o obowiązku dostarczenia w oryginale ewidencji środków trwałych prowadzonej w ramach przedsiębiorstwa "[...]", z której wynikać będzie powierzchnia amortyzowanych nieruchomości. Jednak podatnik odmówił dostarczenia w oryginale ewidencji środków trwałych twierdząc, że jest ona własnością kancelarii księgowej i zawiera dane, których nie chce ujawnić.

Analizując stan faktyczny istniejący w 2008 r. organ podatkowy ustali, iż podatek od nieruchomości powinien być naliczony w wysokości 59.943,56 zł. przyjmując:

- budynki pod działalnością gospodarczą: 2.886,40 m2 x 16,50 = 47.625,60 zł.

- grunty pod działalnością gospodarczą: 3.186,20 m2 x 0,66 = 2.102,89 zł.

- pozostałe grunty: 9.311,80 m2 x 0,20 = 1.862,36 zł.

- wartość budowli: 417.805 zł x 2% = 8.356,10 zł.

razem: 59.946,95 zł.

Organ podatkowy wyjaśnił ponadto, iż decyzja wymiarowa za 2008 opiewała na kwotę 41.327 zł., stąd przypisano niniejszą decyzją kwotę 18.620 zł. stanowiącą różnicę pomiędzy podatkiem należnym w 2008 r. a naliczonym decyzją z dnia 5 lutego 2008 r. Wójt Gminy podkreślił, że wobec niedostarczenia przez podatnika prowadzonej w ramach działalności gospodarczej ewidencji środków trwałych, nie mógł zastosować ulgi podatkowej wynikającej z obowiązującej uchwały Rady Gminy nr X/60/07 z dnia 22 czerwca 2007 r. Zdaniem organu podatkowego dostarczony wykaz środków trwałych nie jest podstawą do zastosowania przedmiotowej ulgi, gdyż nie jest on dokumentem, o którym mowa w uchwale.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. oświadczył, iż w kwietniu 2004 r. nabył od Gminy aktem notarialnym z dnia 29 kwietnia 2004 r., Rep. [...] działkę nr 29/04 w T. W. o powierzchni 1.24.98 ha, na której zaczął budowę fabryki mebli oraz akcesoriów kuchennych. Podatnik wskazał, iż w dniu 30 grudnia 2005 r. otrzymał pozwolenie na użytkowanie budynku handlowo-produkcyjno-usługowego o powierzchni 2281,2 m2. Ponadto w 2007 r. oddał do użytkowania kolejny etap budowy tj. 605,2 m2, który z mocy ustawy do końca 2007 r. został zwolniony z podatku oraz z mocy uchwały nr X/60/07 do końca 2008 r. Podlegać będzie podstawie wymiarowej od 01.01.2009 r. Odwołujący zaznaczył również, iż jednocześnie w dniu 26 lipca 2007 r. wpisał do ewidencji środków trwałych budowle: ogrodzenie w kwocie 55.589,03 oraz plac parkingowy w kwocie 365.216,07. Jego zdaniem budowle te na zasadzie opisanej powyżej mogą być brane do podstawy wymiarowej od 01.01.2009 r. W związku z powyższym podatnik przedstawił sposób obliczenia podatku za 2008 r. Jako podstawę wymiaru podatku przyjął:

- budynek pod działalność gospodarczą: 2281,2 m2 x 16,5 = 37.639,8

- grunt pod działalnością gospodarczą: 3186,2 m2 x 0,66 = 2102,89

- pozostałe grunty: 9311,8 m2 x 0,20 = 1862,36

razem: 41605,05.

Za chybiony uznał odwołujący zarzut niedostarczenia ewidencji środków trwałych. Podatnik ponownie stwierdził, iż nie ma obowiązku ujawniania innych danych niż te wskazane precyzyjnie przez pracownika Gminy, a biorące udział w naliczaniu 2% podatku od budowli. Jednocześnie wskazał, że jeżeli poddawana jest w wątpliwość wiarygodność dostarczonego dokumentu w każdym momencie Gmina mogła bezpośrednia zwrócić się do obsługującej ją kancelarii. Zobowiązany podniósł, iż pomimo tego, że Gmina nie potwierdziła poddawanego w wątpliwość zestawienia w kancelarii przyjęła jednak bez uwag kwoty widniejące w zestawieniu jako wiarygodne do naliczania 2% podatku od budowli, ale równocześnie odmówiła zastosowania ulgi podatkowej wynikającej z obowiązującej uchwały Rady Gminy Nr X/60/07 z dnia 22.06.2007 r. powołując się na niedostarczenie tych danych. W konkluzji odwołania podatnik oświadczył, iż obecnie nie istnieją żadne przeszkody, aby zastosować wobec niego powyższą ulgę. W związku z tym wniósł o uwzględnienie ulgi w podatku od nieruchomości za 2008 r., w taki sposób, w jaki uwzględnił ją wyliczając należny podatek za 2008 r.

Decyzją z dnia 11 czerwca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na treść art. 6 ust.1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podkreślił, że w świetle powyższego przepisu moment rozpoczęcia użytkowania obiektu ma znaczenie tylko wówczas, gdy rozpoczęcie jego użytkowania następuje przed formalnym oddaniem go do użytkowania. Nie ma zaś znaczenia w aspekcie obowiązku podatkowego okoliczność, czy obiekt był faktycznie użytkowany czy nie, jeżeli został już formalnie oddany do użytkowaniu.

Kolegium stwierdziło, że na wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie nie mogą mieć wpływu jakiekolwiek uzgodnienia z organami gminy, na które powołuje się podatnik. Organ dokonujący wymiaru podatku musi się bowiem kierować przepisami prawa podatkowego i zgodnie z nimi postępować.

Kolegium podniosło również, że okoliczność, iż odwołujący pomimo podnoszonych zarzutów odmówił złożenia wykazu środków trwałych, powoduje konieczność dokonywania przez organ ustaleń we własnym zakresie. Zdaniem organu bezprzedmiotowe jest kwestionowanie przez podatnika ustaleń organu w oparciu o posiadaną przez jego służby księgowe dokumentację.

W ocenie Kolegium organ I instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania i wartość budowli.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik, reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie jego interesu prawnego poprzez błędne ustalenie przedmiotu opodatkowania oraz nieobjęcie w 2008 r. jego nieruchomości stanowiącej budynek o pow. 605,2 m2 oddany do użytkowania w 2007 r., zwolnieniem wynikającym z uchwały z dnia 22 czerwca 2007r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego przy ustalaniu podatku od nieruchomości za 2008 r.. poprzez niezastosowanie zwolnienia wynikającego z Uchwały Nr X/60/07 Rady Gminy z dnia 22 czerwca 2006 r., odnośnie oddanego do użytkowania w 2007 roku budynku o pow. 605,20 m2

- wydania decyzji z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7 i 8 KPA oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę w postępowaniu.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 czerwca 2010r. i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia 29 maja 2009r. w części dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości za 2008 r.

W ocenie skarżącego całkowicie bezzasadne jest kwestionowanie przez Gminę wykazu środków trwałych wg ewidencji, przygotowanego przez Kancelarię audytorsko-księgową I. T. wyłącznie w części dotyczącej daty wprowadzenia poszczególnych środków trwałych do ewidencji. Podatnik podniósł, że organ pierwszej instancji jednocześnie uznał ten sam wykaz za wiarygodny i wystarczający, w części dotyczącej wartości budowli (wartość budowli określona w wykazie na kwotę 417 805 zł, stanowiła podstawę ustalenia 2% podatku od budowli za 2008 i 2009 rok). Skarżący wyjaśniał, iż prowadzi działalność gospodarczą poprzez sieć własnych i dzierżawionych sklepów na terenie całej Polski, a ewidencja środków trwałych obejmuje wiele pozycji nieistotnych z punktu widzenia podatku od nieruchomości znajdujących się w T. W. Zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji pominął te wyjaśnienia, nie podejmując równocześnie żadnych innych czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego, czym naruszył art. 6 i 7 KPA oraz art. 122 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem skarżącego budynek hali magazynowej z lakiernią o pow. 605,20 m2, oddany do użytku i wpisany do ewidencji środków trwałych w lipcu 2007r. spełnia wszystkie warunki do zwolnienia wskazane w uchwale z dnia 22 czerwca 2007 r.

Podatnik stwierdził zatem, że dla wyliczenia podatku od budynków pod działalność gospodarczą za 2008 rok, organ winien uwzględnić jedynie budynek produkcyjny o pow. 2.281,20 m2, według stawki 16,50 za 1 m2 . Nieuzasadniony przypis z tego tytułu w zaskarżonej decyzji zamyka się kwotą 9.985,80 zł.

Na rozprawie w dniu 30 marca 2011 r. skarżący w całości podtrzymał skargę i dodatkowo podkreślił, że mając świadomość § 1 pkt 3 uchwały Rady Gminy z dnia 23 czerwca 2007 r. oddał do użytku budynek o powierzchni 650 m2 przy czym całość dokumentacji w tej sprawie znajdowała się w urzędzie gminy. Ponadto w połowie roku 2007 odbył się w jego firmie protokolarny obmiar budynku wykonany przez pracowników gminy. Podatnik oświadczył, iż na wezwanie urzędu dostarczył także organowi dane dotyczące środków trwałych wynikające z audytu. Zaznaczył ponadto, że nie miał i nadal nie ma interesu, żeby niedostarczać i zatajać dane z ewidencji środków trwałych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny legalności Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 czerwca 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 29 maja 2009 r., którą zmienił w części własną decyzję z dnia 5 lutego 2008 r., nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2008 z kwoty 41.327 zł. na kwotę 59.947 zł., w tym przez przypisanie kwoty 18.620 zł.

Oceniając legalność decyzji organów obu instancji w oparciu o akta sprawy, jak również dokonując analizy zarzutów przedstawionych w skardze, Sąd stwierdził, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Wójt Gminy ustalając dla skarżącego M. S. podatek od nieruchomości na 2008 r. winien uwzględnić zwolnienie z podatku przewidziane w § 1 ust. 2 uchwały Nr X/60/07 Rady Gminy z dnia 22 czerwca 2007 r.

W niniejszym postępowaniu poza sporem pozostaje fakt, iż skarżący od 2004 r. jest właścicielem nieruchomości o numerze ewidencyjnym 29/4 położonej w T. W. Na wskazanej nieruchomości podatnik rozpoczął budowę fabryki mebli oraz akcesoriów kuchennych. Bezsporne jest również, iż w dniu 30 grudnia 2005 r. skarżący uzyskał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie części budynku handlowo – produkcyjno-usługowego o powierzchni 2281,2 m2. W lutym 2007 r. podatnik złożył informację na podatek od nieruchomości, wykazując, iż posiada budynki przeznaczone pod działalność gospodarczą o powierzchni 2281,20 m2 oraz grunty o powierzchni 2581,00 m2 związane z działalnością gospodarczą i grunty pozostałe o powierzchni 9.917,00 m2. Niesporna jest ponadto okoliczność, iż decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2007 r. (k. 5 akt adm.) skarżący uzyskał pozwolenie na użytkowanie kolejnej części budynku (części dotyczącej hali magazynowej z lakiernią) o powierzchni użytkowej 605,20 m2.

W 2008 r. na terenie gminy obowiązywała uchwała Nr X/60/07 Rady Gminy z dnia 22 czerwca 2007 r. wprowadzająca zwolnienie z podatku od nieruchomości. Zgodnie z § 1 ust. 2 powołanej uchwały zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki lub ich części nowo wybudowane, przeznaczone na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, oddane do użytkowania i po raz pierwszy wpisane do ewidencji środków trwałych – w pierwszym roku, licząc od powstania obowiązku podatkowego w tym zakresie.

W świetle powołanej regulacji oraz wskazanych powyżej okoliczności faktycznych, organy podatkowe prawidłowo ustaliły, iż oddana do użytkowania w dniu 26 lipca 2007 r. część budynku – fabryki mebli - o powierzchni 605,20 m2 stanowi nowo wybudowaną część budynku, przeznaczoną na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, oddaną do użytkowania. Z kolei odnośnie przesłanki – wpisania po raz pierwszy nowo wybudowanych budynków lub ich części do ewidencji środków trwałych – organy obu instancji uznał, iż skarżący nie wykazał tej okoliczności. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy stwierdził, iż wobec niedostarczenia przez podatnika prowadzonej w ramach działalności gospodarczej ewidencji środków trwałych nie mógł zastosować ulgi podatkowej wynikającej z obowiązującej uchwały Rady Gminy. Jak wynika z uzasadnień obu decyzji organy rozpoznające niniejszą sprawę odmówiły mocy dowodowej przedłożonemu przez skarżącego wykazowi środków trwałych według ewidencji, użytkowanych w T. W. podpisanemu przez I. T. Zdaniem organów, dla wykazania spornej przesłanki zwolnienia z podatku – tj. wpisania po raz pierwszy nowo wybudowanych budynków lub ich części do ewidencji środków trwałych – podatnik zobowiązany był dostarczyć w oryginale ewidencje środków trwałych prowadzoną w ramach jego przedsiębiorstwa, z której wynikać będzie powierzchnia amortyzowanych nieruchomości.

W ocenie Sądu powyższe stanowisko organów podatkowych jest błędne. Z treści § 1 ust. 2 powołanej uchwały z dnia 22 czerwca 2007 r. nie wynika bowiem, aby podatnik wykazując istnienie w stosunku do niego przesłanek zwolnienia z podatku od nieruchomości był zobowiązany przedłożyć oryginał ewidencji środków trwałych. Należy podkreślić, iż przesłanki zastosowania zwolnienia z podatku podlegają badaniu w postępowaniu podatkowym przez organ wydający decyzję wymiarową. Obowiązkiem zatem organu podatkowego było – stosownie do art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – w dalszej części O.p. – podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Dodatkowo obowiązek ten został skonkretyzowany w art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei w art. 191 O.p. ustawodawca sformułował zasadę swobodnej oceny dowodów, według której organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada swobodnej oceny dowodów sprowadza się do całościowej oceny zebranych dowodów i to we wzajemnym ich powiązaniu (wyrok NSA z dnia 16.06.2010 r., sygn. akt I FSK 615/10, LEX nr 594097). Organ w ramach tej zasady, według zasad logiki, wiedzy, doświadczenia życiowego oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych. Rozpatrzeniu podlegają przy tym nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Przy czym, stosownie do art. 210 § 4 O.p., poczynione ustalenia oraz przeprowadzona ocena materiału dowodowego i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa winny znajdować pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

W świetle powyższych regulacji za zasadny Sąd uznał podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 122, a ponadto art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p. Organy obu instancji ustalając sporną okoliczność – datę wpisu do ewidencji środków trwałych części nowo wybudowanego budynku o powierzchni 605,20 m2 – nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i dokonały jego dowolnej oceny. Ustalając stan faktyczny nie uwzględniły bowiem pozostałych dowodów tj. zeznań skarżącego M. S. oraz decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 26 lipca 2007 r. Należy zauważyć, że podczas przesłuchania podatnik oświadczył, iż w lipcu 2007 r. oddano do użytkowania dodatkowo 605,20 m2 budynku. Ponadto decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2007r. udzielono pozwolenia na użytkowanie częściowe budynku handlowo – usługowo – produkcyjnego z portiernią w części dotyczącej hali magazynowej z lakiernią, zlokalizowanego na posesji w T. W. 4b nr ew. gr. 29/4, powierzchnia użytkowa 605,20 m2. W konsekwencji organy winny uwzględnić powyższe dowody i w ich świetle – w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego - ocenić moc dowodową przedłożonego przez skarżącego wykazu środków trwałych według ewidencji oraz wiarygodność danych w nich zawartych – daty wprowadzenia do ewidencji 31.07.2007r. W przypadku dalszych wątpliwości co do spornej przesłanki zwolnienia z podatku, organy zobowiązane są przeprowadzić kolejne dowody, czyniąc tym samym zadość zasadzie prawdy obiektywnej.

O naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów świadczy niewątpliwie podnoszona przez skarżącego okoliczność uwzględnienia przez organy wskazanych w wykazie środków trwałych według ewidencji dat wprowadzenia do ewidencji placu oraz ogrodzenia, natomiast nieuwzględnienia danych odnośnie części budynku o powierzchni 605,20 m2.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji zobowiązane są przeprowadzi postępowanie stosując się do powyższych wskazań, tak aby uczynić zadość wymogom wynikającym z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania oraz o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 152 powołanej ustawy.