Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 116/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2018 r. w Wydziale IV w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Zespołu Szkół w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Powiatowego Zespołu Szkół w O. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 11 grudnia 2017 r. w części dotyczącej "imiennego wykazu osób zatrudnionych w PZS na stanowisku kierowniczym (dyrektor, wicedyrektor) nagrodzonych Nagrodą Starosty z okazji Dnia Edukacji Narodowej w 2017 r. wraz z kwotą nagrody brutto" oraz do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 27 grudnia 2017 r. - w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; II. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Powiatowego Zespołu Szkół w O. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Powiatowego Zespołu Szkół w O. na rzecz skarżącego kwotę 50 zł (pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 26 XI 2017 r. S. S. (dalej "skarżący") złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej do Dyrektora A w O. (dalej "organ") wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie protokołów z posiedzeń Rady Pedagogicznej A w O. (dalej jako "A") za okres od 31 VIII 2017 r. do dnia 17 XI 2017 r.

Wnioskiem dnia 11 XII 2017 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżący ponaglił organ w zakresie wykonania wniosku z dnia 26 XI 2017 r., a ponadto wniósł o udostępnienie dodatkowych informacji w zakresie:

- protokołów z posiedzeń Rady Pedagogicznej A za okres od 18 XI 2017 r. do dnia 11 XII 2017 r.;

- kwoty wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku motywacyjnego otrzymywanego przez organ oraz przez wicedyrektorów A w okresie od VI do XII 2017 r.;

- kwoty nagrody brutto otrzymanej tytułem Nagrody Starosty z okazji Dnia Edukacji Narodowej w 2017 r. przez organ oraz przez wicedyrektorów.

Pismem z dnia 19 XII 2017 r. organ przesłał skarżącemu w załączeniu żądane protokoły z posiedzeń Rady Pedagogicznej A. Ponadto organ wezwał skarżącego do wykazania w terminie trzech dni szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie informacji w zakresie wysokości wynagrodzenia i dodatku motywacyjnego otrzymywanego przez organ oraz wicedyrektorów. Organ poinformował również skarżącego, że nie jest dysponentem informacji dotyczącej wysokości Nagród Starosty.

Wnioskiem dnia 27 XII 2017 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżący wniósł o udostępnienie informacji w zakresie imiennego wykazu nauczycieli zatrudnionych w szkole z podaniem dodatku motywacyjnego przyznanego każdemu z nich przez organ za miesiące od IX do XII 2017 r.

Pismem z dnia 12 I 2018 r. organ wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu uzasadniającego udostępnienie informacji w zakresie imiennego wykazu nauczycieli zatrudnionych w szkole z podaniem dodatku motywacyjnego.

Pismem z dnia 26 III 2017 r. skarżący wezwał organ do załatwienia jego wniosków z dnia 26 XI 2017 r., z dnia 11 XII 2017 r. oraz z dnia 27 XII 2017 r.

W dniu 3 IV 2018 r. organ udzielił odpowiedzi skarżącemu wskazując, że wniosek w zakresie dotyczącym protokołów Rady Pedagogicznej A za żądany okres został wykonany. Jednocześnie organ odmówił skarżącemu udostępnienia informacji w przedmiocie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku motywacyjnego otrzymywanego przez organ i wicedyrektorów A z uwagi na brak po stronie skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego. Organ powtórzył również, że nie jest dysponentem informacji dotyczącej wysokości Nagród Starosty.

Skargą z dnia 26 IV 2018 r. skarżący zakwestionował bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie:

"- imiennego wykazu, z podaniem kwoty wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku motywacyjnego otrzymanego przez dyrektora i wicedyrektorów A w O. w okresie od czerwca 2017 do grudnia 2017 r.;

- imiennego wykazu osób zatrudnionych w A na stanowisku kierowniczym (dyrektor, wicedyrektor) nagrodzonych Nagrodą Starosty z okazji Dnia Edukacji Narodowej w 2017 r. wraz z kwotą nagrody brutto;

- imiennego wykazu nauczycieli zatrudnionych w szkole, z podaniem dodatku motywacyjnego przyznanego każdemu z nich przez dyrektora szkoły za miesiące od września do grudnia 2017 r."

Skarżący podniósł, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie wyżej określonym, bowiem nie udostępnił skarżącemu żądanych informacji, ani też nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia. W ocenie skarżącego pismo organu z dnia 3 IV 2018 r. nie spełnia wymagań decyzji administracyjnej. Fakt ten uniemożliwia skarżącemu kwestionowanie poglądu organu co do kwalifikacji żądanych informacji jako przetworzonych. Skarżący podkreślił również, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości odmowy udostępnienia informacji z uwagi na fakt, że organ nie uznaje się za dysponenta informacji. W skardze podniesiono poza tym, że kwestionowanie bezczynności przed sądem nie musi być poprzedzone ponagleniem, co poparto odesłaniem do licznych wyroków sądów administracyjnych. W konsekwencji wniesiono w skardze o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosków: z dnia 26 XI 2017 r. (w skardze omyłkowo podano rok 2018), z dnia 11 XII 2017 r. i z dnia 27 XII 2017 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że skarżącemu została udostępniona informacja o charakterze nieprzetworzonym, tj. protokoły Rady Pedagogicznej A. Co do informacji dotyczącej wynagrodzenia kierownictwa A organ podkreślił, że tego rodzaju informacja nie istnieje w formie żądanej przez skarżącego i wymaga przetworzenia celem udostępnienia, jednak skarżący nie wykazał kwalifikowanego interesu publicznego uprawniającego do uzyskania takiej informacji. Organ zaznaczył przy tym, że odpowiedź udzielona skarżącemu pismem z dnia 3 IV 2018 r., w którym z tego właśnie powodu odmówiono udostępnienia informacji jest decyzją administracyjną. W zakresie zaś informacji dotyczącej Nagród Starosty organ powtórzył, że nie jest dysponentem tej informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302, ze zm.) – zwanej dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność organu – Dyrektora A w O. – w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Bez wątpienia dyrektor szkoły należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z 6 IX 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330, ze zm.) – dalej jako "udip". Jest bowiem podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego uprawnionym do dysponowania majątkiem publicznym.

Także wnioskowane informacje stanowią informacje o charakterze publicznym w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit.d i pkt 5 lit.c udip, bowiem dotyczą problematyki zatrudnienia osób sprawujących funkcje publiczne oraz sposobu dysponowania majątkiem publicznym.

Z "bezczynnością" organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. wyrok WSA w Łodzi z 20 XII 2010 r., II SAB/Łd 53/10; wyrok WSA w Lublinie z 19 V 2011 r., II SAB/Lu 9/11; wyrok NSA z 11 III 2015 r., I OSK 934/14 - CBOSA).

Organ ma 14 dni na udostępnienie informacji publicznej, względnie na zawiadomienie o powodach opóźnienia i określenie – nie dłuższego jak 2 miesiące - terminu udostępnienia informacji, względnie wydanie decyzji odmownej. Takie terminy rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wyznaczają przepisy z art. 13 udip.

W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w częściowym zakresie organ dopuścił się tak rozumianej bezczynności.

Bezdyskusyjna jest bezczynność organu w zakresie dotyczącym wniosku skarżącego z dnia 27 XII 2017 r., w którym skarżący domagał się imiennego wykazu nauczycieli zatrudnionych w szkole, z podaniem dodatku motywacyjnego przyznanego każdemu z nich przez dyrektora szkoły za miesiące od IX do XII 2017 r. Jak wynika z akt, organ wprawdzie wezwał skarżącego – pismem z dnia 12 I 2018 r. - do wykazania, że udostępnienie tego rodzaju informacji jest w przypadku skarżącego szczególnie istotne dla interesu publicznego, jednak koniec końców, ani nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmawiającej jej udostępnienia. W orzecznictwie utrwalony jest już pogląd, że wniosek o udostępnienie informacji uznanej za przetworzoną organ powinien rozpoznać zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazał. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Jego negatywna ocena będzie zawsze równoznaczna z odmową udostępnienia żądanej informacji (zob. np.: wyrok NSA z dnia 11 IX 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12; podobnie wyrok NSA z dnia 8 VI 2011 r., sygn. akt I OSK 402/11 – publ. CBOSA). W konsekwencji, gdy wnioskodawca nie odpowiada na wezwanie do wykazania, że legitymuje się szczególnie istotnym interesem publicznym, wówczas to na zobowiązanym spoczywa obowiązek wykazania w treści decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji, że nie wystąpiła przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt 1 udip zezwalająca na udostępnienie informacji. Stwierdzenie braku przesłanki do udzielenia informacji publicznej przetworzonej obliguje zawsze do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji na postawie art. 16 ust. 1 udip (wyrok NSA z dnia 8 II 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10; podobnie wyroki: NSA z dnia 9 VIII 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, NSA z dnia 29 X 2013 r., sygn. akt I OSK 1376/13 – publ. CBOSA).

Sąd zwraca uwagę, że pismo organu z dnia 3 IV 2018 r., w którym organ dopatruje się elementów odmownej decyzji administracyjnej, w ogóle nie odnosi się do żądania imiennego wykazu nauczycieli otrzymujących dodatek motywacyjny. Nie sposób więc uznać, że organ rozpatrzył to żądanie odmownie.

Stan bezczynności wystąpił także w części dotyczącej zawartego we wniosku z dnia 11 XII 2017 r. żądania udostępnienia informacji w zakresie imiennego wykazu osób zatrudnionych w A na stanowisku kierowniczym (dyrektor, wicedyrektor) nagrodzonych Nagrodą Starosty z okazji Dnia Edukacji Narodowej w 2017 r. wraz z kwotą nagrody brutto. Wyjaśnienia zawarte w piśmie organu z dnia 19 XII 2017 r., jakoby organ nie mógł udostępnić informacji ponieważ nie jest jej "dysponentem", mijają się z zakresem obowiązków informacyjnych organu określonych przepisami udip, co słusznie podnosi skarżący. Jak wynika przecież z art. 4 ust. 4 udip, zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w "posiadaniu" takiej informacji. Organ nie musi być więc "dysponentem" informacji publicznej, by móc ją udostępnić. Wystarczy, że ją "posiada". Trudno zaś uznać, by w okolicznościach sprawy organ nie "posiadał" informacji o Nagrodzie Starosty, jaką on i wicedyrektor otrzymali w 2017 r.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że organ pozostaje w bezczynności względem skarżącego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w zakresie imiennego wykazu nauczycieli zatrudnionych w szkole, otrzymujących dodatek motywacyjny (wniosek z 27 XII 2017 r.) oraz w zakresie imiennego wykazu osób zatrudnionych w A na stanowisku kierowniczym (dyrektor, wicedyrektor) nagrodzonych Nagrodą Starosty (część wniosku z 11 XII 2017 r.).

Jak wynika z art. 149 § 1 ppsa, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Przepis art. 149 § 1 pkt 1 ppsa nie określa, jakimi kryteriami powinien kierować się sąd, określając organowi termin do wykonania wyroku przez podjęcie nakazanych w nim działań. W związku z tym należy przyjąć, że sąd dysponuje w tym zakresie pełną swobodą, przy czym powinien kierować się przede wszystkim interesem strony, a jako wytyczne traktować terminy ustawowe do załatwiania spraw w postępowaniu, w którym nastąpiła bezczynność organu administracji publicznej. Nie oznacza to jednak, że terminy te powinny być traktowane jako bezwzględnie wiążące sąd (zob. K. Klonowski, Bezczynność organu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Samorząd Terytorialny, 2004/4, s. 34). Należy zawsze brać pod uwagę specyfikę danej sprawy.

Sąd w niniejszej sprawie zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosków w terminie 14 dni, gdyż taki termin wynika zasadniczo z przepisów udip, tak więc należy go uznać za wystarczający.

Stosownie do art. 149 § 1a ppsa, stwierdzając bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

"Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły lub bezczynności będzie naruszeniem rażącym. Ocena jednak, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Dla uznania, iż bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym. Akcentowany jest ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (zob. wyrok NSA z 17 XI 2015 r., II OSK 652/15; wyrok NSA z 8 III 2017 r., I OSK 1925/16 – CBOSA).

W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Należy zwrócić uwagę, że organ popadł w bezczynność na skutek niewłaściwego rozpoznania zakresu swoich obowiązków informacyjnych wynikających z przepisów udip, uznając niezasadnie, że tylko "dysponent" informacji publicznej może ją udostępnić wnioskodawcy, a nadto, że niewykazanie przez wnioskodawcę szczególnej istotności dla interesu publicznego zwalnia organ z obowiązku działania. Niski poziom orientacji w zakresie obowiązków określonych w udip występuje szczególnie często w przypadku organów realizujących zadania publiczne w warunkach reżimu zakładu administracyjnego (np.: zakłady opieki zdrowotnej, szkoły, zakłady karne, ośrodki pomocy społecznej) lub formach organizacyjnoprawnych prawa handlowego. Wynika to z jednej strony z charakteru i zazwyczaj wąskiego obszaru problematyki prawnej, w obrębie której porusza się taki organ przy okazji wykonywania swoich zadań mających głównie postać czynności faktycznych, z drugiej zaś ze stosunkowo rzadkich przypadków kierowania do takich organów wniosków o udostępnienie informacji publicznej (z reguły kieruje się takie wnioski do organów administracji ogólnej). Bezczynność w takim przypadku nie jest najczęściej wyrazem uporczywego i celowego ograniczania prawa strony do informacji publicznej, co konsekwencją niskiego stanu świadomości prawnej w zakresie obowiązków wykraczających poza zakres zadań typowych dla danego organu.

Sąd nie uwzględnił skargi w pozostałej części, tj. w zakresie bezczynności dotyczącej protokołów z posiedzeń Rady Pedagogicznej A (wniosek z 26 XI 2017 r. i częściowo wniosek z 11 XII 2017 r.) oraz dotyczącej kwoty wynagrodzenia zasadniczego i dodatku motywacyjnego otrzymywanego przez organ i przez wicedyrektorów A w okresie od VI do XII 2017 r. (części wniosku z 11 XII 2017 r.).

W odniesieniu do protokołów z posiedzeń Rady Pedagogicznej należy zauważyć, że wprawdzie z lektury części wstępnej skargi wynika, że skarżący nie obejmuje skargą tej informacji, to jednak już we wnioskach skargi wnosi o zobowiązanie organu do załatwienia m.in. "wniosku z dnia 26 listopada 2018 r. (uzupełnionego pismem z 11 grudnia 2017 r.)". Oznacza to, że także informacja w postaci protokołów Rady Pedagogicznej za wskazany okres objęta została skargą na bezczynność, a w konsekwencji objęta została zakresem kontroli sądowej. Jak jednak słusznie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę i co zresztą potwierdza skarżący w prowadzonej z organem korespondencji poprzedzającej wniesienie skargi, informacja w tym zakresie została skarżącemu udzielona. Jakkolwiek skarżący w kierowanym do organu piśmie z dnia 27 XII 2017 r. zwraca organowi uwagę, że protokoły przesłano mu w wersji niezanonimizowanej i "jako nauczycielowi zatrudnionemu w A", jednak okoliczność ta nie ma znaczenia z perspektywy celów udip. Jeśli bowiem wnioskodawca otrzymał żądaną informację, to zasadniczy cel wynikający z art. 2 ust. 1 udip, a więc zagwarantowany przez ustawodawcę dostęp do informacji publicznej, uznać należy za osiągnięty. Bez znaczenia jest, z jakim uzasadnieniem organ tę informację udostępnia i czy udostępnił ją w szerszym zakresie, niż rzeczywiście powinien. Skoro skarżący otrzymał żądaną informację w załączeniu do pisma organu z dnia 19 XII 2017 r., to nie można uznać, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w tym zakresie.

Co do żądania dotyczącego wysokości wynagrodzenia zasadniczego i dodatku motywacyjnego otrzymywanego przez organ i wicedyrektorów, to nie ulega wątpliwości, że organ zakwalifikował tę informację jako przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 udip. Ocena prawidłowości takiej kwalifikacji nie mieści się jednak w granicach przedmiotowych postępowania w sprawie skargi na bezczynność. Ważne, że organ wykazał w tym zakresie aktywność wzywając wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego. Nie ulega również wątpliwości, że organ pismem z dnia 3 IV 2018 r. jednoznacznie odmówił skarżącemu udzielenia tej informacji z uwagi na niewykazanie przez skarżącego kwalifikowanego interesu. Jakkolwiek odmowa w tym zakresie powinna spełniać wszystkie wymagania formalne przewidziane dla decyzji administracyjnej w art. 107 kpa w zw. z art. 16 udip, to jednak nie oznacza to, że czynność organu niespełniająca wszystkich wymagań formalnych określonych w art. 107 kpa nie może być traktowana w kategoriach decyzji administracyjnej. Rację ma organ wskazując, że o uznaniu danego aktu za decyzję przesądza jego treść, a nie nadana mu nazwa (forma). Pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w formie decyzji są decyzjami administracyjnymi, o ile zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji, tj. rozstrzygnięcie, oznaczenie organu administracji, adresata oraz podpis pracownika reprezentującego organ. Sąd zwraca uwagę, że wszystkie te elementy zawiera pismo organu z dnia 3 IV 2018 r. odmawiające skarżącemu udostępnienia informacji. Nie można zatem uznać, że organ nie załatwił wniosku skarżącego w przedmiotowym zakresie, czyli że pozostaje w bezczynności. Wniosek skarżącego w zakresie wysokości wynagrodzenia zasadniczego i dodatku motywacyjnego organu i wicedyrektorów został rozpatrzony, zaś odrębnym zagadnieniem jest, czy rozpatrzono go prawidłowo. To jednak jest już domeną ewentualnego postępowania w sprawie kontroli legalności decyzji, a nie postępowania w sprawie skargi na bezczynność. Sąd zwraca przy tym uwagę, że brak pouczenia skarżącego o możliwości wniesienia odwołania od decyzji nie może rodzić skutków negatywnych dla strony (art. 112 kpa). Strona w takich warunkach może zatem zazwyczaj skutecznie domagać się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i weryfikacji instancyjnej decyzji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 ppsa miarkując wysokość kosztów należnych skarżącemu tytułem wniesionego wpisu od skargi w kwocie 100 zł. W ocenie Sądu, w sprawie wystąpił uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 206 ppsa usprawiedliwiający obniżenie zasądzonych kosztów. Skarżący bowiem skargą objął bezczynność organu w zakresie udostępnienia czterech informacji (protokoły Rady Pedagogicznej, wynagrodzenie kadry kierowniczej, Nagrody Starosty i listy nauczycieli otrzymujących dodatki motywacyjne), z czego skarga została uznana za uzasadnioną w zakresie dwóch informacji (Nagrody Starosty i listy nauczycieli otrzymujących dodatki motywacyjne). Uzasadnia to zasądzenie od organu zwrotu połowy poniesionych kosztów.