Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1111/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku G. J. o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi kasacyjnej G. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 637/19 w sprawie ze skargi G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 637/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego.

W uzasadnieniu Sąd, oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji, wskazał że kluczową kwestią w kontrolowanej sprawie jest rozstrzygnięcie, w jaki sposób należy stwierdzać istnienie "opieki naprzemiennej", co determinuje także zakres koniecznego w sprawie postępowania dowodowego.

Sąd podzielił prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że pozostawanie dziecka pod opieką naprzemienną obojga rodziców nie jest kwestią mogącą podlegać interpretacji organu prowadzącego postępowanie, lecz fakt ten musi wynikać wprost z orzeczenia sądu powszechnego.

Z akt sprawy wynika, że opieka skarżącego nad synem R. J. jest sprawowana całodobowo w co drugi weekend oraz wtorki i czwartki oraz przez połowę wakacji i ferii, a w czasie pobytu opieka jest sprawowana faktycznie i całkowicie. Wskazane formy sprawowania przez skarżącego opieki nad synem stanowią przejaw wykonywania władzy rodzicielskiej jednak nie mogą być traktowane jako opieka naprzemienna w rozumieniu ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r., poz. 2134). Słusznie zatem, zdaniem Sądu, organ uznał, czego strony nie kwestionują, że w realiach niniejszej sprawy nie zapadło rozstrzygnięcie sądu powszechnego, co do sprawowania opieki naprzemiennej nad synem. Skoro zatem nie zachodzi przesłanka zaliczenia małoletniego do rodziny skarżącego, przesądza to odmowie przyznania wnioskowanego świadczenia wychowawczego na drugie dziecko skarżącego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G. J., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

1) art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez błędną wykładnię definicji "rodzina" i uznanie, że pierwsze dziecko skarżącego, tj. R. J. ze skarżącym rzekomo nie zamieszkuje oraz

2) samego celu i ratio legis ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym w okresie dotyczącym sprawy) poprzez rozstrzygnięcie sprawy co do istoty całkowicie sprzecznie z celem ustawy (w sytuacji gdy pierwsza partnerka skarżącego (i matka jego pierwszego dziecka – R. J.) nie będzie już miała innych dzieci, a zatem nie będzie pobierała świadczenia "500 Plus" na drugie dziecko (niezależnie od dochodu).

Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania wniosku skarżącego złożonego do Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi o orzeczenie "opieki naprzemiennej" nad małoletnim R. J. W ocenie G. J. wniosek jest podyktowany tym, że skarżący kasacyjnie wystąpił do właściwego miejscowo i rzeczowo Sądu Cywilnego, tj. Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia Wydział Rodzinny z wnioskiem o orzeczenie "opieki naprzemiennej" wobec R. J. (za założeniem ustalenia tej opieki od 2015 r.). Wydanie orzeczenia spełni brakującą dotychczas przesłankę sądowego orzeczenia "opieki naprzemiennej".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania (kwestia prejudycjalna). Przyjęte w analizowanym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjonalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 886/15, z dnia 11 stycznia 2017 r. II OSK 2313/16 oraz z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 3222/17; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się pomiędzy niniejszą sprawą a wskazywanym we wniosku postępowaniem przed Sądem Rejonowym dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi o orzeczenie "opieki naprzemiennej" nad małoletnim R. J. związku o jakim mowa powyżej, tj. takiego związku, który uzasadniałby konieczność zawieszenia postępowania kasacyjnego.

Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje prawidłowość wyroku Sądu I instancji wydanego w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zatem zmiana okoliczności sprawy po wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie może mieć wpływu na jego prawidłowość.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.