Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 55/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 147
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2010 r. sprawy ze skargi P. i J. B. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Gminy R. na rzecz skarżących P. i J. B. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 sierpnia 2008 r. P. i J.B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] sierpnia 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego działki nr [...] i [...] obręb [...] w R. Uchwałą tą dokonano, co do wskazanych numerów dziatek zmiany, w stosunku do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w R. Nr [...] z dnia [..] czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. [...])

W skardze oraz w późniejszych pismach procesowych skarżący P. i J.B. - współwłaściciele działek przyległych do objętych zmianą planu, sformułowali następujące zarzuty:

uchybienie przepisom postępowania, w zakresie obowiązku oceny zgodności zmian

w planie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego miasta i gminy R., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady

Miejskiej w R. z dnia [..] listopada 1995 r. (zwanego dalej "Studium") na etapie

sporządzania projektu zmiany planu oraz na etapie jej uchwalania, co stanowi

naruszenie art. 14 ust. 5 i art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), które w sprawie

mają zastosowanie w związku z treścią jej art. 27; w szczególności, jak wskazano, za

wymaganą analizę nie można uznać dokumentu datowanego na dzień 24 marca

2008 r.,

naruszenie zasady sporządzania planu, poprzez uchybienie wymogowi art. 9 ust. 4

ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - bowiem zmiana planu

prowadzi do sprzeczności pomiędzy jego postanowieniami a ustaleniami studium.

Rozwijając drugi z zarzutów, Skarżący wskazali, iż według okazanego im Studium teren objęty zmianą planu klasyfikowany był jako strefa "B", a więc wyłączona była na nim lokalizacja obiektów produkcyjnych, co dopuszczono zmieniając plan.

Wobec przedłożenia przez organ, łącznie z aktami sprawy uchwały

z dnia [...] listopada 1995 r, w przedmiocie Studium, z którego treści wynikało, iż teren, którego dotyczy zmiana planu jest położny na obszarze oznaczonym cyfrą "1" a nie literą "B", Strona skarżąca oświadczyła, iż nie jest w stanie dowieść, że okazywany jej rysunek Studium kwalifikował obszar objęty zmianą planu (działki [...] i [...]) jako strefę "B". Podtrzymała jednak zarzut, iż przyjęte ustalenia w wyniku zmiany planu pozostają w sprzeczności z postanowieniami Studium. W ocenie skarżących twierdzenie to uwiarygodnia okoliczność, iż Rada Miasta proceduje nad zmianą Studium.

Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi podnosząc, iż Strona skarżąca stała się właścicielem działek, przyległych do terenu objętego zmianą planu, dopiero z dniem [...] czerwca 2007 r. a więc po przyjęciu nowego planu. Wskazano, iż zachowano pełną procedurę uchwalania planu (kwestie dokonania uzgodnień, wyłożenia, podawania do publicznej wiadomości, procedowania w komisjach Rady Miasta). Zdaniem Rady przeznaczenie terenu po zmianie planu nie jest sprzeczne z funkcjami przewidywanymi w obowiązującym Studium. Wskazano, iż istotnie trwa procedura zmiany Studium, także odnośnie terenu objętego zmianą planu. Z informacji i dokumentów przedłożonych Sądowi przez Radę Miasta wynika, iż w ramach zmiany planowane jest oznaczenie w Studium terenów objętych zmianą planu symbolem "C" (k, 59).

Wyrokiem z dnia 8 maja 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1606/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał w pierwszym rzędzie, iż skarżący mogą skutecznie wnieść skargę, mając na względzie, iż kwestie związane z zagospodarowaniem terenów sąsiednich mogą oddziaływać na zakres korzystania przez nich z prawa własności nieruchomości. W niniejszej sprawie Skarżący podnieśli przykładowo, iż zamierzali wykorzystać posiadane działki na cele budownictwa mieszkaniowego, a dopuszczenie funkcji produkcyjnej na działkach sąsiednich (planowana jest tam w szczególności budowa zakładu produkcyjnego spółki "S.") będzie wpływać na zmniejszenie atrakcyjności potencjalnej zabudowy mieszkaniowej na tym terenie. Skarżący w tej sytuacji mają interes prawny do wniesienia skargi.

Sąd oddalił jednak skargę, albowiem uznał brak przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Wskazał, iż w myśl postanowień Studium, teren

objęty zmianą planu oznaczony jest cyfrą "1". Zarówno z treści graficznej (legenda mapy) jak i opisowej (str. 70 studium) wynika, iż na terenach tego rodzaju dopuszcza się zabudowę pod m.in. handel, nieuciążliwe rzemiosło produkcyjne i usługowe, a także magazyny, skład, przy czym nie wymienia się działalności produkcyjnej (jak np. w przypadku terenów o symbolu "C"). Jednocześnie działalności produkcyjnej nie wykluczono (wykluczenie takie dotyczy np. terenów oznaczonych symbolem "B" lub cyfrą "2"). Ponadto w treści tekstowej Studium zawarto określone wskazówki, co do możliwości doprecyzowania pewnych kwestii. Charakter tego rodzaju normy ogólnej ma pkt 8 na str, 79 Studium - zamieszczony poza opisami dotyczącymi poszczególnych obszarów (tj. pkt 1 str. 68-72). Wskazano w nim na celowość wyznaczania w planach obszarów aktywności gospodarczej m.in. dla produkcji w rejonach włączenia ruchu lokalnego do obwodnicy R. przez węzły, zapewniające dostępność komunikacyjną dla ruchów tranzytowych i docelowych do W. W ocenie Sądu z treści zapisów nie wynika expressis verbis, aby miały one stanowić wskazówki do zmian studium w przyszłości i dlatego konieczne było zinterpretowanie treści Studium, jako aktu wyrażającego wolę ówczesnej Rady Miasta, z uwzględnieniem zasad wykładni zmierzających do precyzyjnego odczytania wyrażonej w nim woli. Wobec tego, Sąd stwierdził, iż zamieszczenie tego rodzaju zapisów świadczy jednoznacznie o woli przeznaczania przez Radę, na cele działalności produkcyjnej, także innych terenów niż expressis verbis wskazane w przywołanym wcześniej pkt 1 Studium, o ile spełnione zostaną określone warunki, to jest zapewnienie dostępności komunikacyjnej dla ruchów docelowych i tranzytowych (za pośrednictwem węzłów obwodnicy R.). W przeciwnym wypadku zamieszczenie zapisów w pkt 8 byłoby bezcelowe. Sąd wskazał, iż jak wynika z wyjaśnień pełnomocników Rady jak i przedłożonych materiałów planistycznych, tereny dziatek [...] i [...] mają być skomunikowane od strony południowej z ul. [...] (planowana droga oznaczona w całości na planie przed zmianą jako KL [...] natomiast jej fragment w zmienionym planie, jako [...] ze wskazaniem - 12 m.), co stanowi o bezpośrednim skomunikowaniu obszarów objętych planem z węzłem obwodnicy R. (zlokalizowanym od strony północno-wschodniej). Wymagany w Studium warunek został więc spełniony.

Ponadto poszukując właściwej wykładni treści Studium, przyjętego w 1995 roku,

zdaniem orzekającego wówczas Sądu należało mieć na uwadze, iż na etapie jego uchwalania brak było jakichkolwiek regulacji określających bezpośrednie relacje pomiędzy treścią studium a uchwalanymi na jego podstawie planami. Dopiero w roku 1997 wprowadzono nowelą, do obowiązującej wówczas ustawy z dnia 7 lipca 1994 r,

0 zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U, Nr 89, poz. 415), przepis art. 18 ust. 1 pkt

2a, wskazujący na potrzebę badania spójności pomiędzy postanowieniami studium

a projektem planu. Oznacza to, iż wolą prawodawcy nie było ówcześnie pełne związanie

ustaleniami studium przy przyjmowaniu planu, lecz jedynie pewna spójność

dokumentów. Rada uchwalając Studium w 1995 roku miała daleko idąca dowolność, co

do kształtowania jego treści, skoro nawet wymaganie spójności nie były normatywnie

wyrażone. Jednocześnie przyjęte ówcześnie studia zachowały moc (art. 87 ust. 1

ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2009r. sygn. akt II OSK1338/09 Naczelny Sąd Administracyjny na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżących małżonków B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dnia 8 maja 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 1606/08 orzekł o jego uchyleniu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż pogląd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji, iż zgodność projektów planów sporządzonych pod rządami ww. ustawy o planowaniu

1 zagospodarowaniu przestrzennym ze "starymi" studiami oceniać należy wedle innych

zasad niż w odniesieniu do studiów, które powstawały wówczas gdy istniał już

obowiązek zapewnienia zgodności, a przynajmniej spójności projektu planu ze studium

jest nieuprawniony. A jeżeli tak to nie można było stosować swoistego rodzaju "taryfy

ulgowej", oceniając zgodność projektu skarżonego planu ze studium tylko dlatego, że to

ostatnie zostało sporządzone jako akt ogólny, nieodpowiadający potrzebom badania

zgodności projektu planu ze studium. Fakt, że w takich przypadkach badanie owej

zgodności jest trudniejsze nie oznacza i oznaczać nie może, że z tego tytułu dopuszcza

się możliwość domniemania owej zgodności, a jeżeli tak to oceny dokonane przez Sąd

pierwszej instancji w kwestii zgodności skarżonego planu ze studium, obarczone

zaprezentowanym przez Sąd poglądem, mogły - choć nie musiały - doprowadzić

w rozpoznawanej sprawie do efektu sprzecznego z prawem, skutkując koniecznością

powtórnego rozpatrzenia sprawy.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skarżący P.B. podtrzymał skargę, argumentację w niej zawartą oraz w złożonych pismach procesowych.

Natomiast Rada Miejska w R. wskazując na brak interesu prawnego skarżących wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd, któremu sprawa została przekazana w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. A zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający ponownie sprawę zobowiązany był uwzględnić ocenę prawną zawartą w wydanym w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2009 r.

Przechodząc do oceny skargi wniesionej przez P. i J. B., po raz kolejny należało się odnieść do legitymacji skarżących do wywiedzenia przedmiotowej skargi, z uwagi na jej zakwestionowanie przez organ. Zaskarżony skargą miejscowy plan zagospodarowania został uchwalony w trybie przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Nowa ustawa planistyczna nie przewiduje możliwości skarżenia do sądu administracyjnego czynności organu planistycznego z etapów poprzedzających uchwalenie planu. Jedynie kończąca proces planistyczny uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego wnoszonej na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r, o samorządzie gminnym {Dz. U tj. z 2001 r. Nr 142 poz, 1591 ze zm,). Stosownie do treści tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może -po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu

administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego będziemy mieli zaś do czynienie wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący wykazali legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Wskazane bowiem w zaskarżonym planie miejscowym przeznaczenie nieruchomości nr [...] i [...] ogranicza możliwość zagospodarowania działek należących do skarżących ( działek nr [...] – [...] graniczących ze spornymi działkami) w sposób zamierzony przez podmioty, mające tytuł prawny do gruntu. Dla oceny legitymacji czynnej bez znaczenia jest argumentacja, zaprezentowana w odpowiedzi na skargę co do braku po stronie skarżących legitymacji do wniesienia skargi z uwagi na fakt nabycia przez skarżących ww. działek już po uchwaleniu planu.

Spełnione zostały też przesłanki formalne w postaci uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, zaś skarga została wniesiona w ustawowym terminie 60 dni od doręczenia wezwania, na które nie udzielono odpowiedzi.

Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej w R. z dnia [...]sierpnia 2006r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego działki nr [...] i [...] obręb [...] w R., której skarżący zarzucili niezgodność z ustaleniami obowiązującego wówczas Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] listopada 1995 r. (zwanego dalej "Studium") na etapie sporządzania projektu zmiany planu oraz na etapie jej uchwalania, co stanowi naruszenie art. 14 ust. 5 i art. 20 ustawy z dnia 27 marca

2003r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem orzekającego w sprawie Sądu zarzuty te zasługują na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Studium zostało uchwalone w dniu [...] listopada 1995r., a zatem pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. 0 zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), lecz z mocy art. 87 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy uchwalone po dniu 1 stycznia 1995r. zachowują moc. Zapisy tego studium zachowały, więc moc po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r., a jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Jednocześnie jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie pogląd, iż zgodność projektów planów sporządzonych pod rządami ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ze "starymi" studiami oceniać należy wedle innych zasad niż w odniesieniu do studiów, które powstawały wówczas gdy istniał już obowiązek zapewnienia zgodności, a przynajmniej spójności projektu planu ze studium jest nieuprawniony, A zatem obowiązkiem Rady Miejskiej w R. było wykonanie analizy dotyczącej m.in. stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań planistycznych z ustaleniami Studium z [...] listopada 1995 r. przed podjęciem przez radę uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego działek [...] i [...] , co wynika z treści art. 14 ust, 5 tej ustawy. A następnie zgodnie z art. 20 ust. 1 zd. 1 ustawy, uchwalić plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami powołanego Studium.

Odnośnie rozumienia pojęcia "zgodności" Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, iż zgodność planu ze studium nie może być rozumiana ogólnie. Pojęcie "zgodności" uchwalonego planu ze studium oznacza stopień związania silniejszy niż we wcześniej używanych terminach "spójność", czy "niesprzeczność" {wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008r., sygn. akt II OSK 114/08, LEX nr 497581). Brak zgodności ustaleń miejscowego planu ze studium stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, co powoduje nieważność uchwały rady gminy. Z mocy art. 28 ust. 1 tej ustawy, naruszenie zasad sporządzania planu

miejscowego, skutkuje zaś nieważnością uchwały rady gminy w całości lub części. Kwestię zgodności zapisów planu co do przeznaczenia terenu z postanowieniami studium jako wiążącymi na etapie opracowania planu, należy zaś niewątpliwie zaliczyć właśnie do zasad planistycznych.

Rozpoznając poprzednio sprawę Sąd słusznie zwrócił uwagę, iż w przedmiotowej sprawie brak jest stosownej dokumentacji potwierdzającej dokonanie, na etapie sporządzania projektu planu, analizy stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium (art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wykonane czynności w tym zakresie, choć nie wynika to expressis verbis z przepisów ustawy, powinno zostać, zgodnie z zasadą oficjalności działania organów administracji, potwierdzone stosownym dokumentem, zamieszczonym w aktach planistycznych, pomimo iż wymóg taki nie wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U, Nr 164 poz. 1587), określającego m.in. wymagania odnośnie sposobu dokumentowania prac planistycznych. Za wymagany dokument nie można uznać przesłanej w uzupełnieniu akt, w związku z wezwaniem Sądu, opinii Burmistrza datowanej na dzień [...] marca 2008 r., z uwagi na jej sporządzenie znacznie po dniu przyjęcia uchwały w przedmiocie kwestionowanych zmian planu. Z kolei z samej treści tej uchwały wynika, iż została ona podjęta po stwierdzeniu przez Radę, iż zmiany planu pozostają w zgodności z ustaleniami Studium (patrz część wstępna uchwały). Jednak tok rozważań w tym zakresie nie znalazł odzwierciedlenia w żadnym z przedłożonych sądowi dokumentów.

W ocenie ponownie orzekającego w sprawie Sądu pomimo zawarcia w tekście zaskarżonej uchwały zapisu, iż zmiany planu pozostają w zgodności z ustaleniami Studium faktycznie zachodzi sprzeczność pomiędzy ustaleniami obowiązującego wówczas Studium, a przeznaczeniem terenów w planie po jego zmianie co oznacza, iż uchwała w przedmiocie planu dotknięta jest wadliwością polegająca na naruszeniu zasad sporządzania planu, w rozumieniu wskazanego art. 28 ust. 1.

W myśl postanowień Studium z [...] listopada 1995r. teren objęty zmianą planu oznaczony jest cyfrą "1" i oznacza strefę rozwoju funkcji mieszkaniowych i aktywności

gospodarczej na terenach wiejskich. Zarówno z treści graficznej (legenda mapy) jak i opisowej (str. 70 studium) wynika, iż na terenach tego rodzaju jako funkcję podstawową określono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, handel (w tym hurtowy), nieuciążliwe rzemiosło produkcyjne i usługowe, usługi komercyjne, magazyny i składy. Jako funkcję uzupełniającą wskazano: zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, obiekty administracji, kultury, sportu, rekreacji, turystyki, rozrywki, gastronomii, obsługę komunikacji samochodowej, zabudowę zagrodową, produkcję rolną i obsługę rolnictwa.

Natomiast zgodnie z postanowieniami zakwestionowanego planu - działki nr [...] i [...] oznaczono symbolem "P" i przeznaczono na cele produkcyjne, magazynów i składów (§ 4 ust. 3 uchwały ), Zdaniem Sądu zmiana ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią Studium z [...] listopada 1995. Jak wynika z obowiązującego wówczas Studium na terenie R. dokonano wyraźnego podziału na strefy przeznaczone na mieszkalnictwo (jednorodzinne czy wielorodzinne) dopuszczając na tych obszarach towarzyszące usługi oraz na strefy typowo przemysłowe czy też działalności produkcyjnej jak np. w przypadku terenów o symbolu "C". Mimo, iż na terenie oznaczonym symbolem "1" działalności produkcyjnej nie wykluczono jak np. uczyniono to w stosunku do terenów oznaczonych symbolem "B" lub cyfrą "2", to zdaniem orzekającego Sądu nie sposób wyprowadzić wniosku, iż zgodnie z zapisami obowiązującego dla tego obszaru Studium taka działalność była dopuszczalna. W ocenie organu zgodność ta miała miejsce, albowiem Studium jako funkcję podstawową dla tego terenu określało m.in. magazyny i składy. W cenie Sądu jednak w pojęciu magazynów i składów nie mieści się pojęcie działalności produkcyjnej biorąc zwłaszcza pod uwagę, iż również jako funkcję podstawową dla tego obszaru przewidziano nieuciążliwe rzemiosło produkcyjne i usługowe.

Dla oceny zgodności zaskarżonej uchwały ze Studium nie miała znaczenia okoliczność, iż uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] dokonano zmiany Studium, w wyniku której Rada Miasta zmieniła przeznaczenie spornych działek właśnie na działalność produkcyjną. Decydujące bowiem znaczenie miało brzmienie Studium w dacie podejmowania przez Radę Miejską w R. zaskarżonej uchwały z [...] sierpnia 2006r.

Mając na uwadze, iż zmiany planu pozostają w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego wówczas Studium oznacza, to iż uchwała w przedmiocie planu dotknięta jest wadliwością polegająca na naruszeniu zasad sporządzania planu, w rozumieniu wskazanego art. 28 ust. 1 i dlatego też Sąd działając na podstawie art.147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Ponadto na podstawie art. 152 orzekł, iż zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania - na które złożył się wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18.1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.).