Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1385/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1385/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz, Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r., sprawy ze skargi Holdingu Uzdrowisk Sp. z o.o. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 5 czerwca 2015 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r., , - skargę oddala -,


UZASADNIENIE

I.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233§1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze. zm. dalej- O.p.) w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1,art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 849 ze zm. dalej-u.p.o.l.) zw z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2010r. Nr 143, poz. 287 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o. w organizacji - utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z 11 lutego 2015r. znak: [...] w przedmiocie określenia ww. Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za listopad i grudzień 2014r. w kwocie 21.971,00 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że Burmistrz K.po wszczęciu postępowania podatkowego z urzędu określił Spółce H. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za listopad i grudzień 2014r. w kwocie 21.971,00 zł. Organ I instancji wskazał, że podstawę opodatkowania po odmowie złożenia przez Spółkę deklaracji podatkowej za rok 2014 ustalił na podstawie załączonych do akt sprawy aktów notarialnych oraz aktualnych wypisów z ewidencji gruntów i budynków. Do ustalonej podstawy opodatkowania w oparciu o wskazane dokumenty tj. powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchni budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowiących w okresie podatkowym listopad, grudzień 2014r. własność skarżącej Spółki organ zastosował stawki podatkowe wynikające z uchwały Rady Miejskiej w K. Nr XVII.I.08.2011 z 16 listopada 2011r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Uzasadniając decyzję organ I instancji skonstatował, że przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości ustalił na podstawie zawiadomień o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków Starosty N. z 15 października 2014r. nr [...] oraz z 28 stycznia 2015r. nr [...] z których to wynika, że aktem notarialnym z 15 października 2014r. sygn. akt 2037/2014 Holding U. Sp. z o.o. w organizacji nabyła na własność działki ewidencyjne: nr [...] wraz z budynkiem o powierzchni użytkowej 5.753 m2 położonym przy ul. W. w K., po czym następnie aktem notarialnych z 19 stycznia 2015r. sygn. akt 88/2015 zbyła uprzednio nabyte tym aktem notarialnym nieruchomości Spółce z o.o. G. z siedzibą w W. A zatem dla celów podatku od nieruchomości (art. 6 ust. 1 i ust. 5 u.p.o.l. obowiązek podatkowy za okres listopad i grudzień 2014r. ciążył na odwołującej się Spółce). W związku z faktem, że Spółka H. nie złożyła pomimo wezwania organu podatkowego stosownej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2014 rok, to po wszczęciu postępowania podatkowego z urzędu Burmistrz Miasta K. określił Spółce wysokość tego zobowiązania podatkowego na drodze decyzji w oparciu o wskazane w uzasadnieniu decyzji organu dokumenty.

Spółka złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Spółka zarzuciła wydanej przez organ I instancji decyzji:

1. rażące naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz brak dokonania ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o zasadę prawdy materialnej, poprzez naruszenie zasady bezpośredniości i dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie o oparciu o deklarację innego podmiotu bez przeprowadzenia oględzin nieruchomości i wskazania która część podlega ewentualnemu opodatkowaniu, która jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, ile wynosi faktyczna powierzchnia nieruchomości;

rażące naruszenie art. 3 ust. 3 u.p.o.l. poprzez obciążenie obowiązkiem podatkowym Spółkę w sytuacji gdy samoistnym posiadaczem nieruchomości był inny podmiot, który miał w posiadaniu wskazaną nieruchomości;

brak zapewnienia Spółce czynnego udziału w postępowaniu;

4. błędne i lakoniczne uzasadnienie decyzji opartej na całkowicie dowolnych ustaleniach organu - organ bowiem wskazuje, że w oparciu o posiadane dokumenty dokonał ustalenia wysokości podatku, jednakże nie podaje o jakie dokumenty chodzi.

Spółka podniosła, że decyzja Burmistrza K. rażąco narusza przepisy Ordynacji podatkowej i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ organ ten nie ustalił nigdy ani faktycznego stanu posiadania nieruchomości ani powierzchni stanowiącej podstawę ustaleń organu czy wreszcie okoliczności posiadania samoistnego nieruchomości przez spółkę. Organ jak wynika z uzasadnienia decyzji, dokonał ustaleń w oparciu o bliżej nieznane stronie dokumenty, co już świadczy o całkowitej jego dowolności i to w sytuacji gdy na organie administracyjnym ciążył obowiązek wykazania tak faktycznego korzystania z nieruchomości jak i powierzchni nieruchomości, której nie można przepisać z deklaracji składanych przez zupełnie inny podmiot i w dodatku nieaktualnych. Spółka zaprzeczyła okoliczności samoistnego posiadania przedmiotowej nieruchomości oraz ustalonej powierzchni budynków. Podniosła naruszenie zasady bezpośredniości. Z uwagi na okoliczność, że zobowiązana Spółka nie była w posiadaniu samoistnym nieruchomości, wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że w odpowiedzi na zarzuty odwołania Burmistrz K. pismem z 9 marca 2015r. zaadresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego sporządzonym w trybie art. 227§1 O.p. wyjaśnił, że argumenty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Kolegium przedstawiło następnie treść ww. pisma organu I instancji.

W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że odwołanie H. sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w K. nie może być uwzględnione. Zdaniem Kolegium przedmioty opodatkowania tj. powierzchnia gruntów oraz budynku stanowiących własność odwołującej się Spółki jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu strony została ustalona przez organ I instancji prawidłowo w oparciu o zebrane przez niego w toku postępowania podatkowego dokumenty opisane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Uzasadnienie decyzji organu I instancji zasługuje zatem na aprobatę Kolegium.

Kolegium stwierdziło, że powierzchnię działek będących własnością skarżącej Spółki organ I instancji ustalił w sposób prawidłowy tj. w oparciu o wypis z ewidencji gruntów i budynków, zaś ustalając podstawę opodatkowania w stosunku do budynku niemieszkalnego oznaczonego nr [...] przy ul. W. W K. o pow. użytkowej 5.753 m2 organ I instancji ustalił to w oparciu o wynikające dane z ewidencji gruntów i budynków. Z ewidencji tej wynika, że Spółka była w okresie objętym opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości właścicielem pozostałych budynków niemieszkalnych o pow. użytkowej 5.753 m2. Jednocześnie bezspornym pozostaje, że przedmiotowy budynek był w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, a zatem na zasadzie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. był związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, stąd też organ I instancji w wydanej decyzji do powierzchni tego budynku zastosował właściwą stawkę podatkową.

Kolegium wskazało, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Pokreśliło, że danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków przy ustalaniu przedmiotów opodatkowania organy podatkowe są związane (wskazuje na to ugruntowane orzecznictwo sądowe). W rozpatrywanej sprawie zdaniem Kolegium organ I instancji w sposób dostateczny przeprowadził postępowanie wymiarowe z pełnym udziałem podatnika, ustalając w sposób prawidłowy osobę podatnika oraz przedmioty opodatkowania na podstawie art. 233§1 pkt 1 O.p.

II.

W skardze na powyższą decyzję, H.Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając:

1.rażące naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz brak dokonania ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o zasadę prawdy materialnej, poprzez naruszenie zasady bezpośredniości i dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o deklarację innego podmiotu bez przeprowadzenia oględzin nieruchomości i ustalenia która cześć podlega ewentualnemu opodatkowaniu, która jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, ile wynosi faktyczna powierzchnia nieruchomości;

2.rażące naruszenie art. 3 ust. 3 u.p.o.l. poprzez obciążenie obowiązkiem podatkowym stronę skarżącą w sytuacji gdy samoistnym posiadaczem nieruchomości był inny podmiot, który miał w posiadaniu wskazaną nieruchomość;

3.brak zapewnienia skarżącej Spółce czynnego udziału w postępowaniu;

4.błędne i całkowicie lakoniczne uzasadnienie decyzji opartej na całkowicie dowolnych ustaleniach organu-organ wskazuje, że w oparciu o posiadane dokumenty dokonał ustalenia wysokości podatku, bez wskazania o jakie dokumenty chodzi.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium podniosło, że przy wydawaniu decyzji organy nie opierały się na deklaracji podatkowej złożonej przez inny podmiot, lecz dokonały ustalenia podstawy opodatkowania we własnym zakresie, w oparciu o powołane w decyzjach dowody, znajdujące się w aktach sprawy, w szczególności w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skargi są niezasadne. Przepis art. 3§2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej- p.p.s.a.) określa, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia oraz inne akty administracyjne. W wyniku takiej kontroli rozstrzygnięcie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145§1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Badając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Ocena stanu faktycznego ustalonego przez organ: należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Zasadniczym przedmiotem kontrowersji w sprawie było zastosowanie w sprawie art. 3 ust. 3 u.p.o.l. Strona skarżąca wskazywała bowiem, że nie była samoistnym posiadaczem opodatkowanej nieruchomości. Organ uzależniał natomiast opodatkowanie samoistnego posiadacza nieruchomości od faktu wpisania go do ewidencji gruntów i budynków. Skoro w ewidencji gruntów i budynków takiego wpisu nie było, to jak zaznaczał organ, opodatkowany powinien być właściciel nieruchomości. Organ wskazywał przy tym również m.in. na treść aktów notarialnych potwierdzających ustalenia faktyczne.

Art. 3 ust.3 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Wbrew jednak twierdzeniom organów żaden przepis nie uzależnia opodatkowania samoistnego posiadacza od faktu wpisania go do ewidencji gruntów i budynków. Organy powołały się na art. 21 ust.1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, który to przepis stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Istotnie, w orzecznictwie przyjmuje się konsekwentnie, że skutkiem tego typu sformułowań w powołanym przepisie, organy podatkowe, co do zasady, nie mogą przyjąć innych okoliczności mających znaczenie dla wymiaru podatków niż te, które wynikają z danych ewidencyjnych nieruchomości, zamieszczonych w prowadzonych przez starostwa, ewidencjach gruntów i budynków. Innymi słowy, z zastrzeżeniem poniższych uwag Sądu, dopóki w ewidencji nie zostaną zmienione konkretne zapisy (np. powierzchnia gruntów), dopóty organy podatkowe nie mogą dokonywać odmiennych ustaleń w zakresie podstawy opodatkowania i osoby podatnika.

Jednakże, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z 18 listopada 2013r. sygn. akt: II FPS 2/13 (orzeczenie dostępne w CBOSA), wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, bez potrzeby zmiany samej ewidencji. Brak bezwzględnego związania organów podatkowych zapisami w ewidencji gruntów i budynków (lub brakiem konkretnych zapisów w tej ewidencji) wynika z charakteru dokonywanych wpisów ewidencyjnych. Część danych ewidencyjnych ustalana jest bowiem przez starostów na podstawie przysługujących im własnych kompetencji (np. dane dotyczące powierzchni gruntów), cześć natomiast powinna być zgodna z danymi pochodzącymi z innych rejestrów i ewidencji (np. dane dotyczące właścicieli powinny być zgodne z danymi pochodzącymi z ksiąg wieczystych-sądy wieczystoksięgowe mają w tym zakresie samodzielną kompetencje). Podobny pogląd wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 15 lipca 2014r. sygn. akt: II FSK 2234/12) wskazując, że kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, zawarte w niej dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180§1 w zw z art. 194§3 O.p.).

Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku wyjaśnił więc, że do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności-także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali. W tym zakresie rozwiązania przyjęte w Prawie geodezyjnym i kartograficznym skorelowane są bowiem z treścią art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów, podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez pojęcie katastru należy rozumieć ewidencję gruntów i budynków (art. 53a Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W razie natomiast, gdy dane katastru nieruchomości są niezgodne z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje-na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika-sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości (art. 27 ust. 1 ustawy księgach wieczystych i hipotece). Powyższe wskazuje wyraźnie na zależność opisu nieruchomości w dziale pierwszym księgi wieczystej od danych ewidencyjnych, co tylko potwierdza słuszność tezy o bezwzględnym związaniu tymi informacjami również organu podatkowego. W drugiej grupie znajdą się z kolei: (-) dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (uchwała z 18 listopada 2013r. sygn. akt: II FPS 2/13), (-) czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (wyrok NSA z 5 czerwca 2014r. sygn. akt: II FSK 1647/12).

Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi dotyczącej właśnie opisu nieruchomości. Księgi wieczyste, podobnie zresztą jak ewidencja gruntów i budynków, stanowią rejestr publiczny, przy czym wpisy dotyczące oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości zawarte w ewidencji nie mogą podważać domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale drugim księgi wieczystej, obejmującym wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece).

Tym samym w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194§3 O.p. że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem.

Interpolując powyższe rozważania na grunt rozstrzyganej sprawy, należy przyjąć, że art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego tylko wtedy będzie podstawą do formułowania tezy o wyższości danych z ewidencji gruntów i budynków nad danymi ustalanymi przez organy podatkowe-jeżeli informacje znajdujące się w tej ewidencji zostały ustalone przez organy ewidencyjne na podstawie samodzielnie przysługujących im kompetencji do ustalania i weryfikowania okoliczności faktycznych stanowiących podstawę wpisów do ewidencji gruntów i budynków. Dodać też należy, że jeżeli ze względu na obowiązujące przepisy, w ewidencji gruntów i budynków, nie zamieszcza się jakiś informacji-to organy podatkowe nie mogą uchylać się od obowiązku ich samodzielnego ustalenia, jeżeli jest to istotne dla wymiaru podatku.

Tak było w rozpatrywanej sprawie. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się posiadaczy lub samoistnych posiadaczy tylko w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego – kiedy to oprócz właścicieli wykazuje się inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości; oraz gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli-wykazuje się wtedy osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

W przedmiotowej sprawie opodatkowane nieruchomości nie należały ani do Skarbu Państwa, ani samorządu terytorialnego-nieruchomość miała też urządzaną księgę wieczystą. Nie było więc podstaw do wykazywania w ewidencji gruntów i budynków ich samoistnego posiadacza.

Powołany przez stronę skarżącą art. 3 ust. 3 u.p.o.l. nie zawiera tego typu ograniczeń jak ww. art. 20 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, co oznacza, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają samoistni posiadacze, którzy niekoniecznie muszą być wpisani do ewidencji gruntów i budynków ponieważ w ewidencji tej wykazuje się samoistnych posiadaczy tylko w ograniczonym zakresie. Pomimo uznania w tym zakresie argumentacji za nieprawidłową, Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji ponieważ zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał niezbicie, że właścicielem nieruchomości była strona skarżąca, która nawet nie uprawdopodobniła, że w okresie od daty nabycia do daty zbycia nieruchomości - samoistnym posiadaczem był inny podmiot. W toku całego postępowania strona skarżąca nie złożyła też konkretnego wniosku dowodowego.

Godzi się przypomnieć, że czym innym jest władanie rzeczą lub posiadanie zależne, a czym innym posiadanie samoistne, a tylko ten ostatni rodzaj posiadania może skutkować nałożeniem obowiązku podatkowego. Szczegółowe rozważania w zakresie sposobu rozumienia posiadania samoistnego zostały przedstawione w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2014r. sygn. akt: II FSK 917/14 i II FSK 509/14. Sąd II instancji wywiódł bowiem, że jeżeli właściciel nieruchomości nie udowodni, że oddał ją w samoistne posiadanie komuś innemu, musi sam zapłacić daninę publiczną od nieruchomości. Tak też się stało w tej sprawie.

W świetle powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 122 i 187§1 O.p. Organy zgromadziły bowiem w aktach sprawy kompletny materiał dowodowy. W uzasadnieniu decyzji odwołano się m.in. do treści tych dokumentów wskazując na podstawy faktyczne określenia obowiązku podatkowego. Podkreślić przy tym należy, że strona skarżąca w toku całego postępowania nie sformułowała konkretnej tezy dowodowej i nie wskazała dowodu potwierdzającego, jej zdaniem, aby w okresie kiedy była formalnie właścicielem nieruchomości (listopad 2014r.) jakiś inny podmiot był samoistnym posiadaczem, tzn. władał rzeczą jak właściciel. Sąd uznał więc, że nie był zasadny zarzut braku przeprowadzenia rozprawy przez organ odwoławczy.

Sąd nie uwzględnił wniosku o odroczenie terminu rozprawy wyznaczonej na 27 stycznia 2016r. ponieważ pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał, aby miało dojść do kolizji terminu (tj. godziny) tej sprawy z innymi sprawami w których był pełnomocnikiem. Trudno było przyjąć, że zachodzi kolizja spraw, jeżeli pełnomocnik profesjonalny nie podał na którą konkretnie godzinę wyznaczone były rozprawy w sądach powszechnych.

W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na zasadzie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).