Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1384/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 84 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 lipca 2012r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty skargę oddala


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie :

- art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym

(Dz.U. z 2005.108.908) ;

- § 3 i § 5 załącznika Nr 6 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia

2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów praż wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. 2003 r. 227. 2250) ;

- art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego –

decyzją z dnia 31 lipca 2012 r. znak [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2011r. Nr [...] orzekającą o cofnięciu skarżącemu R. S. uprawnienia diagnosty.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organy :

Starosta przeprowadził kontrolę na Stacji Kontroli Pojazdów [...] przedsiębiorców: Z. B., T. B., wspólnicy spółki cywilnej "A". Kontrola ta była przeprowadzona w związku z wnioskiem Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2011 r. znak [...] w sprawie wszczęcia postępowania w trybie art. 83b ust. 1 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym , w stosunku do właściwego przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów i uprawnionego diagnosty, wydającego zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, w którym błędnie określono masę własną pojazdu marki Mercedes-Benz 312 2.9D o numerze rejestracyjnym [...].

W uzasadnieniu wniosku Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podniósł , że podczas kontroli ww. pojazdu w dniu 06 kwietnia 2011 r. stwierdzono, że masa własna pojazdu wynosi 2820 kg, podczas gdy w badaniu technicznym przeprowadzonym przez skarżącego diagnostę R. S. w dniu 02 czerwca 2008 r. (zaświadczenie nr [...]) , masa pojazdu została ustalona na 2100 kg, dopuszczalna masa całkowita 3900 kg, a pojazd był wyposażony w 21 miejsc siedzących. Ponadto w trakcie kontroli stwierdzono , że w pojeździe zawyżono liczbę miejsc.

W ramach kontroli zebrano dokumenty z kolejnych przeglądów rejestracyjnych przedmiotowego pojazdu , które poddano analizie pod kątem dokonanych zmian konstrukcyjnych i wpływu tych zmian na dane samochodu.

Skarżący w złożonych wyjaśnieniach podważył prawidłowość ustalenia masy własnej przedmiotowego pojazdu w wysokości 2820 kg, dokonanego podczas kontroli przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przedłożył do akt sprawy opinię rzeczoznawcy samochodowego J. D. z dnia 12 kwietnia 2011 r. ,numer [...], w której nie została podana masa własna pojazdu, a jedynie wskazano dopuszczalną masę całkowitą w wysokości 3500 kg. Rzeczoznawca stwierdził, iż w dokumentacji samochodu niewłaściwie została podana DMC 3900 kg (parametr ten został wprowadzony w dniu 13 kwietnia 2000 r. w okręgowej stacji kontroli pojazdów "B" w K na wniosek ówczesnego właściciela pojazdu). Wartość ta jest niezgodna z dopuszczeniem homologacyjnym producenta pojazdu .

Powyższa opinia została uzupełniona dodatkową opinią z dnia 30 października 2011r. , w której rzeczoznawca stwierdził , że przedmiotowy pojazd ma masę własną 2390 kg, dopuszczalną masę całkowitą 3500 kg oraz zawiera 15 miejsc.

Ponadto skarżący dołączył również do akt sprawy kwit wagowy wystawiony przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "Z" sp. z o.o. w C, zgodnie z którym w dniu 13 kwietnia 2011 r. przedmiotowy pojazd ważył 2390 kg.

Odnośnie masy własnej pojazdu skarżący wyjaśnił , że ustalenia w tym zakresie dokonał w dniu 02 czerwca 2008 r. ustalając tę wartość na 2100 kg przy pomocy urządzenia FWT l firmy "M". Masa własna pojazdu została obliczona poprzez sumowanie mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdów, co w momencie dokonywania tego ustalenia było metodą dopuszczalną.

Skarżący podniósł , że w stacji kontroli pojazdów "A" s.c. zrezygnowano z dokonywania pomiarów masy przy pomocy tego urządzenia, ponieważ okazało się, że nie gwarantuje ono powtarzalności wyników.

T. B. – wspólnik ww. spółki wyjaśnił, że urządzenie to było kontrolowane i uzyskało pozytywne badanie okresowej kontroli eksploatacyjnej, metrologicznej i dozoru technicznego, " co sprawia, że brak podstaw do podważenia skuteczności jego działania ".

Ustalenia kontroli zostały przesłane do Starosty , który stwierdził, że skarżący wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym niezgodnie ze stanem faktycznym. W wydanym zaświadczeniu z dnia 02 czerwca 2008 r. nr [...] stwierdził bowiem, iż pojazd zawiera 21 miejsc, a jego masa wynosi 2100 kg podczas gdy wcześniejsze dane, sprzed zmiany konstrukcyjnej polegającej na dodaniu 3 foteli , nadesłane przez Starostwo w K, wskazywały 18 miejsc i masę 2520 kg.

Zgodnie z opinią rzeczoznawcy z dnia 31 października 2011 r. , przy ilości 15 miejsc masa pojazdu wynosi 2390 kg. Organ I instancji stwierdził, iż nie jest możliwe, by samochód zawierający 21 miejsc ważył 420 kg mniej , niż zawierający miejsc 18, a także mniej o 290 kg od pojazdu zawierającego miejsc 15.

W ocenie organu I instancji , wydanie zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym jest przesłanką do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy ww. decyzję Starosty wyjaśniło , że przesłanki, które uzasadniają wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów określa art. 84 ust.3 pkt.1 i 2 ww. ustawa - Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania. Starosta cofa również uprawnienia, jeżeli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

W rozpatrywanej sprawie , uzyskanie przez organ informacji o nieprawidłowo przeprowadzonych badaniach od Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego obligowało organ administracji do przeprowadzenia stosownego postępowania i wydania rozstrzygnięcia po wszechstronnym zbadaniu okoliczności sprawy .

W niniejszej sprawie , organ odwoławczy podsumowując zebrany materiał dowodowy ustalił kolejne zmiany parametrów przedmiotowego pojazdu, które zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji .

Ponadto organ II instancji wyjaśnił , że w dacie wykonywania badania technicznego przez skarżącego obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. 2003.227.2250). Z przepisów tych wynika, że w dacie dokonywania ważenia przedmiotowego pojazdu skarżący mógł posłużyć się metodą określoną jako sumowanie mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdu.

Organ odwoławczy stwierdził jednak , że pomiędzy badaniem technicznym wykonanym w 2000 r. w K oraz wykonanym w 2008 r. przez skarżącego masa pojazdu obniżyła się o blisko 20% , pomimo , iż zmiany dokonane w tym pojeździe dotyczyły zamontowania dodatkowych 3 oryginalnych foteli, co niewątpliwie wpłynęło na wzrost masy tego pojazdu.

Dokonując analizy zmian parametrów dokonanych w ww. pojeździe , organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, że pojazd zaopatrzony w 21 miejsc siedzących nie może ważyć mniej , niż pojazd, w którym zamontowano 15 czy 18 miejsc siedzących.

Na podstawie danych zawartych w ekspertyzie z dnia 31 października 2011 r. dotyczących wagi montowanych foteli, organ stwierdził, że różnica w wadze pomiędzy 15 a 21 miejscami siedzącymi wynosi minimum 135 kg, licząc wyłącznie fotele 2-os. Tymczasem , jak wynika z przedstawionego zestawienia zmian parametrów , pojazd przeznaczony dla 15 osób waży 290 kg więcej , niż dla 21 osób .

W toku prowadzonego postępowania wyjaśnienia składał właściciel pojazdu, P. S., który stwierdził, że masa pojazdu po jego zakupie wzrosła, ponieważ zainstalował w nim kilka elementów wyposażenia (były to : półka na bagaż podręczny wewnątrz pojazdu, ścianka oddzielająca kierowcę od pasażerów, dodatkowa nagrzewnica dla pasażerów, uchwyty dla bezpieczniejszego poruszania się po pojeździe, otwierane okna dachowe, podłoga w części pasażerskiej i tapicerka izotermiczna, dodatkowe resory).

W ocenie organu odwoławczego , mimo iż nie ustalono kiedy zmiany te nastąpiły, to nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie , skoro nawet gdyby uznać, iż dodatki te zostały zamontowane po kontroli , masa pojazdu po dodaniu 3 oryginalnych foteli w dniu 02 czerwca 2008 r. była o 410 kg niższa , niż przed dokonanymi zmianami. W związku z powyższym wniosek skarżącego o uzupełnienie postępowania dowodowego o dodatkowe wyjaśnienia właściciela pojazdu nie został uwzględniony , gdyż zgromadzony materiał dowodowy w tym zakresie , organ odwoławczy uznał za wystarczający do rozstrzygania w niniejszej sprawie.

W toku postępowania organ nie uwzględnił również drugiego wniosku dowodowego skarżącego, który dotyczył sprawdzenia, czy urządzenie diagnostyczne mogło podawać wadliwy wynik ważenia. W ocenie organu , urządzenie FWT l firmy "M", służące do kontroli prawidłowości działania amortyzatorów wbudowanych w pojazd o dopuszczalnej masie własnej do 3,5 t, w dacie dokonania badania funkcjonowało prawidłowo , co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy certyfikat zgodności nr [...].

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił , że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz.U2006.40.275), dokładność pomiaru mogła zawierać błąd dopuszczalny do 2%. Zdaniem organu , nie można więc przyjąć, by różnica w masie pojazdu wynosząca blisko 20% mogła być spowodowana działaniem urządzenia, które zgodnie z przeprowadzoną kontrolą działało prawidłowo.

Z akt sprawy i danych zestawionych w tabeli przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że masa własna pojazdu w wysokości 2390 kg została stwierdzona w wyniku badania technicznego w związku z dokonanymi zmianami w dniu 13 kwietnia 2011 r., a więc już po kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W opisie zmian stwierdzono, że zostały one dokonane celem właściwego ustalenia mas oraz prawidłowej liczby miejsc pasażerów. W związku z powyższym zostały wymontowane siedzenia, dokonano zmian konstrukcyjnych i pojazd został zważony na legalizowanej wadze. Tym samym różnica w masie pojazdu 2820 kg wedle badania Inspekcji oraz 2390 kg po dokonaniu zmian jest zrozumiała.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze za niewiarygodną uznało okoliczność, by masa pojazdu zwiększyła się z 2100 kg do 2820 kg, tj. o 720 kg wskutek przeróbek podanych w oświadczeniu właściciela pojazdu tj. poprzez montaż półki na bagaż podręczny wewnątrz pojazdu, ścianki oddzielającej kierowcę od pasażerów, dodatkowej nagrzewnica dla pasażerów, uchwytów dla bezpieczniejszego poruszania się po pojeździe, otwieranych okien dachowych, podłogi w części pasażerskiej i tapicerki izotermicznej oraz dodatkowych resorów .

W ocenie organu odwoławczego , materiał dowodowy został zebrany przez organ I instancji w zakresie pozwalającym na wszechstronne wyjaśnienie sprawy i organ ten – wbrew zarzutom odwołania - nie naruszył w tym zakresie przepisów art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego , skarżący ustalił dane odnośnie masy własnej pojazdu i liczby miejsc do siedzenia w sposób nieprawidłowy, a dane te zostały przekazane organowi rejestrującemu pojazd , który wpisał je do dowodu rejestracyjnego. Dane te były niezgodne ze stanem faktycznym i przepisami, tym samym w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka z art. 84 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym .

Osobą, która ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za należyte przeprowadzenie kontroli danego pojazdu jest upoważniony diagnosta. Sankcją za tego rodzaju uchybienia jest cofnięcie uprawnienia do wykonywania badań technicznych , stosownie do art. 84 ust. 3 ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym . Sankcja ta jest niezależna od tego , czy sprawcy poświadczenia nieprawdy można przypisać winę .

Wskazany wyżej przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, albowiem stwierdzenie uchybień określonych w tym przepisie zawsze skutkuje zastosowaniem określonych w nim sankcji.

Organ odwoławczy dostrzegł uchybienie organu I instancji polegające na braku formalnego wszczęcia postępowania w trybie art. 61 § 1 kpa, jednakże w skarżący był informowany o toczącym się postępowaniu i brał w nim czynny udział , dlatego – w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego - uchybienie to nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji Starosty.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 84 ust. 3 pkt. 2 ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że powzięcie przez organ wątpliwości co do zgodności wpisu do dowodu rejestracyjnego ze stanem faktycznym jest równoznaczne ze stwierdzeniem przez organ w wyniku kontroli, o której mowa w art. 86 ust 6 powyższej ustawy, dokonania wpisu niezgodnego ze stanem faktycznym.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a to : art. 7 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z pominięciem zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnianie słusznego interesu obywatela w sytuacji prowadzenia postępowania zmierzającego do pozbawienia skarżącego uprawnień diagnosty .

W ocenie skarżącego , organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły również art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie dokonały – zdaniem skarżącego - wyczerpującej analizy materiału dowodowego, który został w sprawie zebrany .

Wskazane wyżej przepisy zostały naruszone również poprzez przyjęcie, że dane co do masy własnej pojazdu wpisane przez skarżącego w wyniku przeprowadzonego przez niego badania do dowodu rejestracyjnego są niezgodne ze stanem faktycznym, w sytuacji w której organ nie poczynił ustaleń w zakresie masy własnej pojazdu w chwili badania, a oparł się jedynie o wyniki badań przeprowadzonych nieokreśloną metodą , odpowiednio na 8 lat (lub 5 lat) przed kwestionowanym badaniem , które miało miejsce w dniu 02 czerwca 2008 r. i 3 lata po tym badaniu .

Zdaniem skarżącego , organy naruszyły art. 75 k.p.a. poprzez odstąpienie od wykonania istotnych czynności dowodowych związanych z przebiegiem badania masy własnej pojazdu w dniu 02 czerwca 2008 r., w szczególności od poczynienia ustaleń co do zakresu i czasu dokonania przeróbek pojazdu oraz poprzez odstąpienie od dokonania ustaleń w zakresie potwierdzenia lub wykluczenia błędu urządzenia wykorzystywanego do ustalenia masy własnej pojazdu dostępnego dla skarżącego w sytuacji, w której sposób dokonania pomiaru przez skarżącego był dopuszczalny przez przepisy obowiązujące w trakcie badania w 2008 r. .

Ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie , zdaniem skarżącego , została dokonana z naruszeniem art.80 k,p,a, tj. w sposób wybiórczy, w szczególności pomijając fakt dokonywania przeróbek w pojeździe przez jego ówczesnego właściciela, po przeprowadzeniu przez skarżącego zakwestionowanego badania technicznego .

Pominięcie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, w sytuacji gdy okoliczności sprawy wymagały wiadomości specjalnych, szczególnie zaś w sytuacji, w której będące podstawą decyzji dane dotyczące dopuszczalnej masy całkowitej oraz masy własnej pojazdu były rozbieżne, narusza art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.. Zaskarżona decyzja , zdaniem skarżącego , narusza art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jednoznacznego wskazania w jej uzasadnieniu , na których dowodach oparł się organ stwierdzając niezgodność w zakresie masy własnej pojazdu ze stanem faktycznym .

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie tylko zaskarżonej decyzji w całości .

W każdym z powyżej wskazanych przypadków skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego , w przypadku postępowań, których skutkiem może być nałożenie na określony podmiot kary administracyjnej , bądź pozbawienie go uprawnień zawodowych, postępowanie takie musi dowieść w sposób niewątpliwy naruszenia zasad określonych w obowiązujących przepisach.

Organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie , pomimo zakwestionowania wyniku badania wykonanego przez skarżącego w dniu 02 czerwca 2008r. w zakresie masy własnej pojazdu , faktycznie masy tej nie ustaliły , co pozbawia skarżącego możliwości obrony swoich praw i podjęcia polemiki z ustaleniami organu.

Skarżący podniósł , że w zaskarżonej decyzji pojawiają się co najmniej 4 różne wysokości masy własnej pojazdu, tj. 2510 kg, 2100 kg, 2820 kg, 2390 kg, z których organ zakwestionował tylko wynik badania dokonanego przez skarżącego.

Z opinii biegłego J. D. , a konkretnie ze specyfikacji termicznej pojazdu marki Mercedes Benz Sprinter dołączonej do opinii wynika, iż w zależności od wersji tego pojazdu , ich masa własna waha się od 2000 kg do 2180 kg, co wskazuje na poprawność wyniku badania dokonanego przez skarżącego.

Skarżący zarzucił , że przedmiotowy pojazd na przestrzeni 11 lat podlegał różnym zmianom , które miały wpływ na jego masę własną , ale organ nie dokonał w tym zakresie stosownych ustaleń , pomijając przy tym dowody zawnioskowane przez skarżącego.

Ponadto skarżący podniósł , że na ustalenie masy własnej pojazdu wpływ ma również ilość paliwa znajdująca się w baku. Przedmiotowy samochód wyposażony jest w bak o pojemności 250 l, a zatem różnica pomiędzy masą własną samochodu zatankowanego do pełna, a masą własną samochodu z pustym lub prawie pustym bakiem wynosi ok. 250 kg. Organ nie dokonał jednak żadnych ustaleń co do okoliczności , w jakich dokonywano pomiaru wagi pojazdu , w tym szczegółów jego wyposażenia, stanu baku, przedmiotów znajdujących się w pojeździe etc.

Niezależnie od powyższego skarżący podniósł , że przy użyciu urządzenia FWT l nie jest możliwe dokładne ustalenie wagi badanego pojazdu, ale urządzenie to pozwala na dokonanie pomiaru nacisku na oś pojazdu, a tym samym umożliwia diagnoście ustalenie masy własnej pojazdu , co było zgodne z przepisami ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 16 grudnia 2003r. Metoda ta nie była kwestionowana przez organy orzekające w niniejszej sprawie , jednak organy te zakwestionowały wynik przeprowadzonego badania , mimo iż nie kwestionowano poprawności działania samego urządzenia.

Skarżący zarzucił, że organy błędnie przyjęły, iż dopuszczalny błąd pomiaru kształtuje się na poziomie 2%. , bowiem stanowisko to nie uwzględnia faktu , że badany pojazd ma dwie osie, co powoduje, że skala dopuszczalnego błędu rośnie do 4%. Niezrozumienie przez organy metody badania uzasadniało wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego .

Końcowo , skarżący zarzucił naruszenie art. 107 § 3 kpa , gdyż organ odwoławczy zaniechał jednoznacznego wskazania dowodu , na którym oparł się wydając zaskarżone rozstrzygnięcie .

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi , organ wyjaśnił , że w zaskarżonej decyzji uwzględniono przeróbki dokonywane w pojeździe , które miały miejsce pomiędzy rokiem 2008 , a 2011 , jednak charakter tych przeróbek nie mógł spowodować różnicy w masie sięgającej 720 kilogramów.

Z akt sprawy wynika, że skarżący przeprowadził w 2008r. badanie techniczne przedmiotowego pojazdu w sposób niewłaściwy , a zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego , które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego , regulującymi tryb jej wydania . Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji .

Na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.153.270) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności , Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych , nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art.134 § 1 ww. ustawy.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowił art.84 ust.3 pkt.2 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem , starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych , jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 , stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Przytoczony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zastosowaniem przewidzianej w tym przepisie sankcji. Sankcja w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty w oparciu o wskazany przepis może być zastosowana tylko wtedy , gdy zostanie stwierdzone wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Przepis ten ma charakter sankcyjny , a zatem musi być stosowany ściśle, co oznacza , że tylko przy spełnieniu przesłanki ustawowej może nastąpić cofnięcie uprawnień diagnosty.

Diagnosta ponosi odpowiedzialność administracyjną , a zatem spełnienie ww. przesłanki ustawowej określonej w art. 84 ust.3 pkt. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym musi być wykazane w toku postępowania administracyjnego.

Celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia , czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego , godzić w życie i zdrowie ludzkie .

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy ,należy stwierdzić , że wydanie przez Starostę zaskarżonej decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badan technicznych poprzedziło postępowanie administracyjne , które zostało wszczęte w związku z kontrolą Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przeprowadzoną w dniu 06 kwietnia 2011r. Przedmiotem kontroli był samochód marki Mercedes Benz 312 2.9D , nr rej. [...]. Postępowanie to zostało wszczęte z urzędu w związku z informacją dotyczącą wyniku kontroli ww. pojazdu , która to informacja dotyczyła stanu faktycznego i obligowała organ do uregulowania sytuacji przez wydanie właściwej decyzji.

W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy ustaleń organów w zakresie stanu faktycznego dotyczącego masy własnej przedmiotowego pojazdu w dniu przeprowadzenia przez skarżącego badania technicznego tj. w dniu 02 czerwca 2008r.

W aktach sprawy znajduje się "Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu" z dnia 02.06.2008r. wraz z załączonym do tego zaświadczenia "Opisem zmian dokonanych w pojeździe" , zwanym dalej załącznikiem. Dokumenty te nie były kwestionowane przez skarżącego .

W załączniku skarżący stwierdził : I. Opis zmian : Do pojazdu zostały zamontowane oryginalne fotele dla 3 osób. Czynność ta została wykonana prawidłowo , pozostałe parametry nie uległy zmianie".

Z kolei w pkt.III .7 załącznika skarżący wpisał masę własną pojazdu " 2100 kg".

Analiza zapisów w ww. załączniku do wydanego przez skarżącego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym przedmiotowego pojazdu uzasadnia stanowisko organów, że wpisane dane były niezgodne ze stanem faktycznym , bowiem zamontowanie oryginalnych foteli dla trzech osób musiało spowodować wzrost wagi tego pojazdu w sytuacji , gdy – jak wynika z treści tego dokumentu –nie były dokonywane inne zmiany w tym pojeździe. Z całą mocą należy podkreślić , że zapis " pozostałe parametry nie uległy zmianie" jest niezgodny ze stanem faktycznym .

W związku z argumentacją skargi należy podnieść , że to na skarżący ciążył obowiązek wykazania w załączniku wszystkich dokonanych zmian , które miały wpływ na parametry pojazdu wymienione w tym dokumencie . Z treści ww. załącznika powinno wynikać , dlaczego pomimo zamontowania trzech dodatkowych foteli , waga pojazdu nie zwiększyła się.

W związku z powyższym należy stwierdzić , że dane wpisane przez skarżącego w "Zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu" z dnia 02.06.2008r są wzajemnie sprzeczne i niezgodne ze stanem faktycznym , a zatem już ta okoliczność przesądza o spełnieniu przesłanki określonej w art.84 ust.3 pkt.2 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym , co skutkuje cofnięciem uprawnień diagnosty.

Niezależnie od powyższego przeprowadzone przez organy postępowanie wykazało , że ustalenia skarżącego co do masy własnej pojazdu pozostają w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi zarówno przed wystawieniem zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym przez skarżącego w dniu 02.06.2000r. , jak i po tej dacie.

Przed badaniem wykonanym przez skarżącego , przedmiotowy pojazd posiadając wcześniej 18 miejsc ważył 2510 kg , co potwierdza zaświadczenie z badania technicznego wykonanego w dniu 03.03.2000r w okręgowej stacji kontroli pojazdów "B" w K.

Z kolei podczas kontroli Inspektora Transportu Drogowego w dniu 06.04.2011r. przedmiotowy pojazd posiadał 21 foteli , jednak jego masa własna wynosiła 2820 kg.

Dokonując oceny zapisów dokonanych przez skarżącego, organ przeprowadził szczegółową analizę zmian dokonanych w pojeździe , charakter tych zmian i ich wpływu na parametry pojazdu , uwzględniając przy tym wyjaśnienia właściciela samochodu P. S., który przed kontrolą Inspektora dokonał określonych zmian wpływających na zwiększenie masy własnej pojazdu. Ponadto analizie organów została poddana opinia rzeczoznawcy przedstawiona przez skarżącego , z której wynikało , że przy ilości 15 miejsc masa pojazdu wynosiła 2390 kg.

W oparciu o zgromadzone dowody organ stwierdził , że badanie techniczne przeprowadzone zostało przez skarżącego nieprawidłowo i zakwestionował wpisaną do załącznika do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym - masę własną pojazdu w wysokości 2100 kg przy niekwestionowanych 21 fotelach.

Sąd w całości podzielił stanowisko organów , jako zgodne z prawem i znajdujące uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Badanie techniczne przedmiotowego pojazdu z dnia 02.06.2000r zostało przeprowadzone przez skarżącego nieprawidłowo , bowiem masa własna wpisana do ww. załącznika była nie zgodna ze stanem faktycznym ( przy niespornej okoliczności zamontowania w tym pojeździe trzech dodatkowych foteli). Obliczenia masy własnej pojazdu skarżący dokonał jako sumę mas wynikających z nacisków na poszczególne osi pojazdu . Nie kwestionując metody obliczenia masy własnej pojazdu , która była zgodna z obowiązującymi przepisami , Sąd uznał za uzasadnione stanowisko organów, że zmiany dokonane przez właściciela pojazdu P. S. nie uzasadniają znaczącej różnicy 720 kg w masie własnej pojazdu. Jak podniósł organ , dokonane przeróbki oznaczałyby wzrost masy pojazdu o 34% , co biorąc pod uwagę ich charakter i rozmiar – w ocenie Sądu – uzasadnia stanowisko organu o nieprawidłowym przeprowadzeniu badania przez skarżącego.

Wskazanej różnicy masy pojazdu nie można również uzasadnić tym , że w czasie badania przeprowadzonego przez skarżącego bak pojazdu był pusty , natomiast w czasie kontroli – bak był pełny.

W tym zakresie Sąd również podzielił stanowisko organu , że gdyby nawet przyjąć takie ustalenia , to , jak wykazał organ , różnica z tego tytułu w masie pojazdu mogłaby wynieść 210 kg. Stanowisko organu w tym zakresie nie było kwestionowane przez skarżącego.

Odnosząc się do zarzutów skargi , że w okresie pomiędzy badaniem technicznym przeprowadzonym przez skarżącego , a datą kontroli przeprowadzonej przez Inspektora Transportu Drogowego w przedmiotowym pojeździe zostały wymienione fotele na cięższe , należy stwierdzić że zarzut ten nie został poparty żadnym dowodem , a zatem nie ma wpływu na ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organy.

Z kolei odnosząc się do zarzutu wadliwej pracy urządzenia MAHA , to materiał dowodowy sprawy potwierdził , że urządzenie to uzyskało pozytywne badanie okresowej kontroli eksploatacyjnej , metrologicznej i dozoru technicznego . Ustalenia w tym zakresie nie zostały skutecznie podważone, a zatem brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowej pracy tego urządzenia.

Dopuszczalny błąd w pomiarze wagi na ww. urządzeniu MAHA wynosi 2% i pozostaje on stały dla obliczenia nacisku przedniej i tylnej osi , dlatego nie mogła odnieść zamierzonego skutku argumentacja skargi dotycząca sumowania tego wskaźnika.

Końcowo należy zauważyć , że w wydanym przez skarżącego załączniku do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym przedmiotowego pojazdu niewłaściwie wpisano dopuszczalna masę całkowitą pojazdu , określając ten parametr na 3900 kg , bowiem było to niezgodne z dopuszczeniem homologacyjnym producenta pojazdu , co wynika z opinii dodatkowej z dnia 30.10.2011r. do opinii rzeczoznawcy J. D. z dnia 12.04.2011r.

W ocenie Sądu , w rozpatrywanej sprawie organy w wystarczającym stopniu zebrały materiał dowodowy i nie zachodziła koniczność przeprowadzenia kolejnych dowodów wnioskowanych przez skarżącego . Celem prowadzonego w rozpatrywanej sprawie postępowania – wbrew zarzutom skargi – nie było ustalenie rzeczywistej masy własnej pojazdu w dniu przeprowadzonego badania technicznego przez skarżącego , ale ustalenie , czy badanie to zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Jak wyżej wykazano , w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 84 ust.3 pkt. 2 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym , bowiem w wydanym przez skarżącego zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym przedmiotowego pojazdu została wpisana masa własna pojazdu nie zgodnie ze stanem faktycznym. Stwierdzenie tej okoliczności obligowało organ – Starostę - do wydania decyzji cofającej skarżącemu uprawnienia diagnosty.

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ww. ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu , jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień , brak jest zatem wystarczających podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji W tym stanie rzeczy , Sąd działając na podstawie art.151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.