Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 128/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-06-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o przewrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzją P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia grupy zaszeregowania postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 128/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. N. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia grupy zaszeregowania.

Podstawą odrzucenia skargi było uchybienie terminu do jej wniesienia. Jak wynika

z uzasadnienia, decyzję doręczono skarżącemu w dniu 21 grudnia 2007 r., podczas gdy skarga została złożona w dniu 22 stycznia 2008 r., a więc z jednodniowym opóźnieniem.

W terminie 7 dniu od dnia doręczenia powyższego postanowienia skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, dołączając do niego skargę.

W uzasadnieniu wskazał, że skargę złożył drogą służbową zgodnie z poleceniem Specjalisty Zespołu Kadr i Szkolenia w KPP – J., w przewidzianym do tego terminie tj. w dniu 10 stycznia 2008 r., w Komendzie Powiatowej Policji w J.

W dniu 15 stycznia 2008 r. skarga została mu zwrócona z informacją o możliwości złożenia z pominięciem drogi służbowej. W dniu 15 stycznia 2008 r. złożył skargę

w kancelarii ogólnej Komendy Powiatowej Policji w J., adresując ją do Komendanta Wojewódzkiego Policji w R., niżej wskazując adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarga ta została zwrócona

z Komendy Wojewódzkiej Policji w R. z adnotacją, że należy przesłać ją za pośrednictwem Poczty Polskiej a nie przez KPP .

W związku z powyższym M. N. w dniu 21 stycznia 2008 r. złożył skargę bezpośrednio w sekretariacie Komendy Wojewódzkiej Policji w R.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Policji

w R. w przedmiocie ustalenia grupy zaszeregowania.

Kwestię przywrócenia terminu reguluje art. 86 i n. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2004 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. )

Zgodnie z art. 87 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu,

w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.( § 1) W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu( § 2). Wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi(§ 3) Równocześnie

z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie(§ 4) .

Zatem dla skutecznego domagania się przywrócenia terminu konieczne jest zachowanie wskazanego terminu, uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu oraz prawidłowe dokonanie samej czynności. Wszystkie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie, brak którejkolwiek z nich czyni wniosek bezzasadnym.

W przedmiotowej sprawie skarżący dochował 7 – dniowego terminu do złożenia wniosku, który rozpoczął swój bieg w dniu 26 maja 2008 r. tj. w dacie doręczenia postanowienia o odrzuceniu jego skargi, nadając swój wniosek w dniu 29 maja 2008 r. Skarżący spełnił również drugą z koniecznych przesłanek wniosku o przywrócenie terminu, a mianowicie dokonał czynności, której terminowi uchybił, tj. złożył skargę.

Pozostaje zatem do rozstrzygnięcia ostatnia kwestia, a mianowicie czy wskazana przyczyna uchybienia terminu, nie była przez niego zawiniona.

Analiza akt sprawy skłania Sąd do przekonania, że skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Wprawdzie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wskazywało wyraźnie, że skargę należy złożyć za pośrednictwem P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w R., ale ze względu na specyfikę stosunków służbowych panujących w Policji, Sąd przyjął, że twierdzenia skarżącego dotyczące informowania go przez przełożonych

o konieczności złożenia skargi drogą służbową polegają na prawdzie.

Ponadto negatywnymi skutkami uchybienia terminu nie można obarczać samego skarżącego w sytuacji, gdy i organ dopuścił się nieprawidłowości, mających wpływ na uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi. Organ wskazuje wprawdzie, że w dniu 15 stycznia 2008 r. poinformował skarżącego o braku konieczności składania skargi drogą służbową, jednak KPP w J. podejmując się przekazania skargi zaadresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. dał skarżącemu poczucie prawidłowości dokonanej przez siebie czynności i sprawił, że skarżący pozostawał w nieświadomości co do bezskutecznie upływającego terminu.

Skarżący poinformowany w dniu 21 stycznia 2008 r. o konieczności przesłania skargi za pośrednictwem Poczty Polskiej a nie Komendy Powiatowej Policji w J., dokonał tego niezwłocznie tj. w dniu 22 stycznia 2008 r.

Zajętego przez Sąd stanowiska nie może podważać twierdzenie organu, iż skarżący nie może zasłaniać się nieznajomością przepisów regulujących, co podlega zachowaniu drogi służbowej a co nie, gdyż jak wynika z dokumentów pewności co do tego nie miał sam organ.

W świetle powyższego Sąd uznał, iż uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi nie było przez niego zawinione, co mając na uwadze orzekł jak w sentencji postanowienia, działając przy tym na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.