Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1794/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 104 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 155 poz 1095
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: § 2, § 4 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2008 nr 139 poz 883
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty  pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata  2007-2013.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędziowie NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 maja 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 409/13 w sprawie ze skargi A. I. na odmowę przyznania prawa pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej zawartą w informacji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. nr [...] oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 maja 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 409/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. I. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu 9 lipca 2010 r. A. I. (skarżący) złożył w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013.

Po uzupełnieniu wniosku pod względem formalnym, skarżący został wezwany do wykazania, że posiada maszyny i urządzenia, które będą stanowiły zaplecze do planowanej w ramach wniosku działalności (budowa wiaty magazynowej). W odpowiedzi załączył list intencyjny dotyczący wydzierżawienia maszyn i urządzeń od przedsiębiorstwa W. Spółki z o.o.

Organ prowadzący postępowanie ustalił, że wnioskodawca, prowadzący działalność jako osoba fizyczna, jest również wspólnikiem W. Spółki z o. o. (zajmującej się sprzedażą maszyn i urządzeń tartacznych), od której planuje użyczyć maszyny i L. Spółki z o. o. (zajmującej się m.in. budową domów z drewna) oraz jest powiązany poprzez wspólników ww. spółek z przedsiębiorstwem L. s.c.

Po złożeniu przez skarżącego wyjaśnień dotyczących powiązań gospodarczych z innymi podmiotami, organ pismem z dnia [...] października 2012 r., w oparciu o art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), poinformował skarżącego o odmowie przyznania pomocy finansowej, z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu, przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.; dalej: rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r.).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że W. Sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem zależnym od L. s.c. z uwagi na fakt, iż jej właściciel posiadał w okresie referencyjnym 50,29% jej udziałów. W konsekwencji spółki te należy traktować jako podmioty powiązane osobowo. Ponadto L. Sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem zależnym od W. Sp. z o.o. z uwagi na fakt, że dwóch wspólników W. Sp. z o.o. posiada łącznie 2/3 udziałów w spółce L. Sp. z o.o., zatem są to spółki powiązane osobowo.

ARiMR wskazała, że L. s.c. jest przedsiębiorstwem zależnym od L. Spółki z o.o. z uwagi na fakt, iż jeden ze wspólników, będący wspólnikiem L. Sp. z o.o. posiada połowę udziałów w spółce L. s.c. W konsekwencji, spółki te należy traktować jako podmioty partnerskie. Jednakże z uwagi na fakt, iż L. s.c. oraz W. Sp. z o.o. to podmioty związane oraz L. Sp. z o.o. i W. Sp. z o.o. również mają status podmiotów zależnych, należy łącznie traktować je jako grupę podmiotów powiązanych. Organ podniósł także, że pomiędzy wnioskodawcą prowadzącym własną działalność gospodarczą pod nazwą P.U.H. I. A. I., a przedsiębiorstwem W. Sp. z o.o., występują również powiązania gospodarcze z uwagi na fakt, iż przedsiębiorstwa te funkcjonują i prowadzą swoją działalność na rynku właściwym/rynkach sąsiednich.

Jak podkreślił organ, wnioskodawca należy do grupy podmiotów powiązanych (zarówno w aspekcie osobowym jak i gospodarczym). Przy ustalaniu jego statusu mikroprzedsiębiorcy uwzględnić należy w całości średnioroczne stany zatrudnienia występujące w każdym z badanych przedsiębiorstw. Mając powyższe na uwadze, w całym okresie referencyjnym, z uwagi na poziom zatrudnienia, wnioskodawca nie spełniał warunków do zaklasyfikowania go jako mikroprzedsiębiorcy. W konsekwencji w roku 2007, 2008 oraz 2009 wnioskodawca posiadał status przedsiębiorstwa małego (zatrudnienie, w przedziale 10-50 osób).

W dniu 23 października 2012 r. skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. ARiMR podtrzymała wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy.

Skargę na rozstrzygnięcie ARiMR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł A. I.

Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi wskazał, że organ właściwie wywiódł, czego skutecznie nie podważyła skarga, iż skarżący nie posiada statusu mikroprzedsiębiorstwa ze względu na przekroczony poziom zatrudnienia w latach 2007, 2008 i 2009, a okoliczność ta wynika z powiązań występujących pomiędzy wnioskodawcą, W. Sp. z o.o., L. Sp. z o.o. i L. s.c.

WSA przyznał rację skarżącemu, że ani w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz. U. UE Nr L 214 z dnia 9 sierpnia 2008 r., str. 3) ani w Zaleceniach Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczących definicji małych i średnich przedsiębiorstw nie występuje pojęcie "przedsiębiorstwo zależne", którym posłużył się organ, zaś mowa jest o przedsiębiorstwach związanych lub powiązanych. Sąd I instancji przyjął jednak, że na gruncie rozpoznawanej sprawy pojęcia te mogły być użyte zamiennie bez wypaczenia ich merytorycznych treści.

Sąd uznał także, że na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji organ uprawniony był do ustalenia, że A. I., prowadząc działalność jako osoba fizyczna, jest również wspólnikiem W. Spółki z o.o., która zajmuje się sprzedażą maszyn i urządzeń tartacznych, i od którego planuje użyczać maszyny oraz wspólnikiem L. Spółki z o.o., która zajmuje się budową domów z drewna. Nadto skarżący pełni w tych przedsiębiorstwach funkcję członka zarządu i z tej funkcji wynika jego prawo do samodzielnej reprezentacji tych podmiotów w zakresie podejmowanych decyzji gospodarczych. Poprzez wspólników tych spółek jest powiązany z przedsiębiorstwem L. s.c. Procentowe wyliczenia udziałów organ wykazał w zaskarżonym rozstrzygnięciu i Sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania.

Podsumowując WSA uznał, że organ prawidłowo ustalił, iż A. I. należy do grupy podmiotów powiązanych zarówno w aspekcie osobowym jak i gospodarczym. Ze złożonych przez skarżącego dokumentów wynika, że przywołane przedsiębiorstwa zajmują się działalnością polegającą na pozyskiwaniu, przetwarzaniu i produkcji elementów z drewna w procesie budowlanym, a więc komplementarnymi działalnościami obejmującymi te same rynki zbytu lub sąsiednie.

W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, iż wszystkie przedsiębiorstwa prowadzą część swej działalności na tym samym rynku właściwym – w tej samej branży. W świetle art. 3 ust. 3 akapit 4 zał. Nr 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r., działanie przedsiębiorstw na tym samym właściwym rynku, bądź rynku pokrewnym jest dodatkową przesłanką, wskazującą na istnienie powiązania, o którym wyżej mowa, a które, zdaniem Sądu, ma miejsce w sprawie.

Sąd uznał za prawidłowe wykazanie przez organ, iż skarżący, należąc do grupy podmiotów powiązanych, winien przy ustalaniu statusu mikroprzedsiębiorcy, zgodnie z art. 6 ust. 2 Zalecenia Komisji 2003/361/WE, uwzględnić w całości średnioroczne stany zatrudnienia występujące w każdym z badanych przedsiębiorstw. Te w latach 2007, 2008, 2009 mieściły się w przedziale 10-50 osób a zatem poziom zatrudnienia dyskwalifikował go z zakwalifikowania jako mikroprzedsiębiorcy.

Obowiązkiem skarżącego było wykazanie we wniosku swojego statusu oraz wskazanie zachodzących powiązań z innymi przedsiębiorstwami. Skarżący nie uczynił tego w sposób jednoznaczny, a informacje wynikające w tym zakresie z przedstawionych dokumentów dawały organowi podstawę do zajęcia zaskarżonego stanowiska.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. I. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnie, tj.:

- § 2 i § 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 3 Załącznika do Zaleceń Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji małych i średnich przedsiębiorstw i przyjęcie w efekcie, że w ustalonym stanie faktycznym skarżący nie posiadał statusu mikroprzedsiębiorstwa;

2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze m.; dalej: p.p.s.a.) przez brak dokonania należytej kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wskazania przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte i dlaczego wraz z oceną ich pod względem zgodności z prawem, w tym w szczególności w odniesieniu do definicji zawartych w Zaleceniu Komisji;

- art. 146 § 2 p.p.s.a. przez brak stwierdzenia przez Sąd, że zaskarżony akt jest niezgodny z przepisami wymienionymi w pkt 1 zarzutów oraz brak ustalenia przysługującemu skarżącemu uprawnienia wynikającego z tych przepisów.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że skarżący nie neguje w ogóle faktu występowania pewnych powiązań, lecz powiązania te są tego rodzaju, że nie powodują utraty przez skarżącego statusu mikroprzedsiębiorstwa w rozumieniu Zalecenia Komisji. Ustalony stan faktyczny nie dawał podstaw do twierdzenia, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą jako osoba fizyczna jest powiązany z innymi przedsiębiorstwem poprzez to, że działa na tym samym rynku właściwym lub rynku sąsiednim. Skarżący przedstawił szczegółowo wszelkie powiązania z innymi wspólnikami i przedsiębiorcami. Skarżący i H. Z. nie prowadzą działalności na tym samym rynku, czy też rynku sąsiednim w stosunku do L. Spółki z o.o., W. Sp. z o.o. i L. s.c. WSA w powyższym zakresie nie przeprowadził żadnej oceny. Skarżący przyznał, że powiązanie L. Sp. z o.o. z W. Sp. z o.o. nastąpiło, ale dopiero od 15 lipca 2009 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną ARiMR wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej, ewentualnie o jej oddalenie jako niezasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 art. 183 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Tym samym wyrok Sądu I instancji podlegał kontroli pod kątem ustalenia, czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami sformułowanymi w skardze kasacyjnej.

Prawem przewidziane podstawy skargi kasacyjnej (art. 174 p.p.s.a.) to: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia oznacza przy tym niewłaściwe odczytanie treści przepisu, niewłaściwe zastosowanie zaś to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Zatem każdy zarzut postawiony w skardze kasacyjnej powinien być uzasadniony w taki sposób, aby z treści uzasadnienia podstaw kasacyjnych w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, z jakich przyczyn skarżący zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie wskazanych przepisów prawa procesowego lub materialnego. Skarżący powinien w szczególności dokonać wykładni przepisów prawa, których naruszenie zarzuca sądowi oraz porównać wyniki dokonanej przez siebie wykładni z interpretacją przyjętą w zaskarżonym wyroku. Ponadto, gdy chodzi o zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), uzasadnienie skargi powinno wyjaśniać, w jaki sposób zdaniem skarżącego takie uchybienie Sądu I instancji miało wpływ na wynik sprawy.

Uwzględniając powyższe NSA stwierdził, że podstawy skargi kasacyjnej nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Za zasadny nie może być uznany zarzut naruszenia § 2 i § 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 3 Załącznika do Zaleceń Komisji 2003/361/WE.

Formułując ten zarzut wskazano na błędną wykładnię powołanych przepisów. Jednakże twierdzenie, że ich naruszenie miało miejsce przez (błędne) przyjęcie, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy skarżący nie posiadał statusu mikroprzedsiebiorstwa świadczy o tym, że kwestionowane jest tez zastosowanie przepisów.

Jak wynika ze sposobu skonstruowania zarzutu i jego uzasadnienia, zarzut błędnej wykładni dotyczy tylko objętego skargą kasacyjną art. 3 ust. 3 akapit trzeci Załącznika do Zaleceń Komisji 2003/361/WE i wywodu Sądu I instancji, że pojęcie "przedsiębiorstwo zależne" może być użyte zamiennie z pojęciem przedsiębiorstwo związane lub powiązane – bez wypaczenia ich merytorycznej treści.

Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy wskazać, że art. 3 ust. 3 powołanego Załącznika, definiuje przedsiębiorstwa związane – m.in. przez wskazanie w akapicie pierwszym rodzajów związków. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 "przedsiębiorstwo niezależne" oznacza każde przedsiębiorstwo, które nie jest zakwalifikowane jako przedsiębiorstwo partnerskie w rozumieniu ust. 2 lub też jako przedsiębiorstwo związane w rozumieniu ust. 3. Z treści przepisu wynika zatem wprost, że w przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorstwo należy zakwalifikować jako partnerskie lub związane – to nie stanowi ono przedsiębiorstwa niezależnego. Użycie zatem dla określenia przedsiębiorstw partnerskich i związanych zwrotu "przedsiębiorstwa zależne" (choć nie użyto go w powołanej regulacji) - dla przeciwstawienia przedsiębiorstwom "niezależnym" - w istocie nie wypacza znaczenia tych pojęć.

Nie można się też zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że w sprawie wadliwie zastosowano § 2 i § 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w zw. z art. 3 ust. 3 akapit trzeci Załącznika do Zaleceń Komisji 2003/361/WE.

Poza sporem zgodnie z § 4 pkt 1 lit. a wskazanego aktu wykonawczego o pomoc może ubiegać się osoba fizyczna, która podejmuje albo wykonuje we własnym imieniu jako mikroprzedsiębiorca działalność w określonym przepisem zakresie. Mikroprzedsiębiorstwo definiuje przy tym § 2 ww. rozporządzenia stanowiąc, że za mikroprzedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który prowadzi mikroprzedsiębiorstwo w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji małych i średnich przedsiębiorstw /.../. Z kolei art. 1 i 2 Zaleceń wskazuje, że przy definiowaniu mikroprzedsiebiorstw zaleca się przestrzeganie Załącznika nr 1 do tego Zalecenia.

W myśl wskazanego w podstawach kasacyjnych art. 3 ust. 3 akapit 3 Załącznika do Zaleceń Komisji 2003/361/WE, przedsiębiorstwa pozostające w którymś ze związków opisanych w akapicie pierwszym z jednym lub kilkoma innymi przedsiębiorstwami lub też inwestorzy, o których mowa w ust. 2, są również traktowani jako związani.

Jednakże należy mieć na względzie, że według akapitu czwartego tego załącznika przedsiębiorstwo pozostaje w jednym z takich (jak określono w akapicie pierwszym lit. a-d) związków z osobą fizyczną lub grupą osób fizycznych działających wspólnie również są traktowane jak przedsiębiorstwa związane, jeżeli prowadzą swoją działalność lub cześć swojej działalności w tym samym lub odnośnym rynku lub na rynkach pokrewnych.

Wiążącej wykładni tego przepisu dokonał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wskazując w wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., C–110/13, że artykuł 3 ust. 3 akapit czwarty załącznika do zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwa można uważać za "powiązane" w rozumieniu tego artykułu, jeżeli z analizy nawiązanych między nimi stosunków prawnych i gospodarczych wynika, iż za pośrednictwem jednej osoby fizycznej lub grupy osób fizycznych działających łącznie stanowią one jeden podmiot gospodarczy, nawet jeśli formalnie nie pozostają w jednej z relacji, o których mowa w art. 3 ust. 3 akapit pierwszy tego załącznika. Za działające łącznie w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit czwarty tego załącznika uważa się osoby fizyczne, które porozumiewają się w celu wywierania wpływu na decyzje handlowe danych przedsiębiorstw, co wyklucza, aby te przedsiębiorstwa mogły być uważane za niezależne gospodarczo od siebie. Realizacja tego warunku zależy od okoliczności sprawy i nie musi być koniecznie podporządkowana istnieniu więzów umownych między tymi osobami ani stwierdzeniu ich zamiaru obejścia definicji przedsiębiorstw mikro, małych lub średnich w rozumieniu powyższego zalecenia.

Tak więc zarzut zastosowania art. 3 ust. 3 akapit czwarty – mimo braku przesłanek z art. 3 ust. 3 akapit pierwszy – nie jest trafny.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostają ustalenia faktyczne, dokonane przez organ i niekwestionowane przez Sąd I instancji, co do powiązań skarżącego i spółek z o.o. W. i L. oraz spółki cywilnej L. Jak wynika z akt sprawy, w tym z uzasadnienia kwestionowanej informacji o odmowie przyznania pomocy, ustalono mianowicie, że wspólnikami spółki z o.o. L. do 15 lipca 2009 r. byli: skarżący – A. I., R. P., H.Z. - po 33,33 % udziałów a po 15 lipca 2009 r. W. spółka z o.o. – 96,71 % udziałów oraz A. I., R. P., H. Z. – po 1,1 % udziałów. Z kolei wspólnicy W. spółka z o.o. to W. C. – 50,29% udziałów, A. I. – 33,33,% udziałów, H. Z. – 20,23 % udziałów. Wspólnicy L. spółka cywilna to R. P., W. C. (po 50%). Ustalono, że W. Sp. z o.o. zajmuje się sprzedażą maszyn i urządzeń tartacznych, spółka z o.o. L. zajmuje się budową domów z drewna. Ustalono nadto, że skarżący – A. I., we wskazanych spółkach z o.o. pełnił funkcje członka zarządu uprawnionego do samodzielnej reprezentacji tych przedsiębiorstw.

W tym niepodważanym skargą kasacyjną stanie sprawy brak podstaw by zarzucić Sądowi I instancji, że błędnie uznał, iż powołane okoliczności faktyczne świadczą o istnieniu powiązań, o których mowa w art. 3 ust. 3 akapit czwarty załącznika do zaleceń. W konsekwencji chybiony jest też zarzut braku podstaw do odmowy przyznania pomocy finansowej z uwagi na brak statusu mikroprzedsiębiorcy, który to status jest wymagany zgodnie z § 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. O braku statusu mikroprzedsiebiorcy świadczył zaś fakt przekroczenia granicy średniomiesięcznego zatrudnienia określonego dla mikroprzedsiebiostw. Zgodnie bowiem z art. 104 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095) za mikroprzedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który m.in. w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników. Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 6 ust. 2 akapit trzeci Załącznika do Zaleceń Komisji, do danych, w tym dotyczących zatrudnionych osób, dodaje się 100% danych każdego przedsiębiorstwa, które jest bezpośrednio lub pośrednio związane z danym przedsiębiorstwem /.../.

Wniosku o uchylenia zaskarżonego wyroku nie uzasadnia też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Niewątpliwie zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie /.../. Jednakże nie każde - ewentualne - uchybienie temu przepisowi może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną. Przepis ten jest bowiem przepisem prawa procesowego i zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być skuteczną podstawą kasacyjną, jeżeli jego uchybienie mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy – co wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać.

Odnośnie oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. skład orzekający w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie NSA pogląd, że art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. ma charakter przepisu ustrojowego, który sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 2/08). Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie miała natomiast miejsca. Stwierdzić trzeba, że wadliwej wykładni czy też wadliwego zastosowania przez sąd przepisów prawa materialnego lub procesowego nie można utożsamiać z zarzutem zastosowania przy kontroli kryterium innego niż kryterium zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 1 p.p.s.a. jest jednym z przepisów wyznaczających zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Analogicznie do tego, co wyżej zostało już powiedziane, ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Wadliwe ich zastosowanie jest kwestią odrębną.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, nie mając usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.