Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 381/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 4, 10
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant sekr.sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dochodu za 2003 r. 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi [...] od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 749,00 zł (siedemset czterdzieści dziewięć złotych) obejmującą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

A.M. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lutego 2007r. utrzymującej w mocy decyzję organu l instancji.

W sprawie był następujący stan faktyczny.

W dniu 26 kwietnia 2006r. Pan A.M. złożył w Pierwszym Urzędzie Skarbowym korektę zeznania o wysokości osiągniętego w 2003 roku dochodu wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty. Korekta dotyczyła zmiany sposobu opodatkowania z indywidualnego na preferencyjny przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dzieci.

W dniu [...] czerwca 2006r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego wydał decyzję nr [...], w której określił podatnikowi dochód za 2003 rok w wysokości 15.515,00 zł, który nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego i jest analogiczny do zeznania podatkowego (korekta) PIT-37 za 2003 rok, złożonego w dniu 27 lutego 2004r.

Decyzją z dnia [...] września 2006r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił ww. decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na niewszczęcie przez organ l instancji postępowania w sprawie określenia podatnikowi wysokości dochodu za 2003 rok. Wskazał, iż w świetle art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia, którego w przedmiotowej sprawie nie wydano.

Postanowieniem z dnia [...] września 2006r. nr [...], organ l instancji wszczął postępowanie w spawie określenia Panu A.M. wysokości dochodu za 2003 rok. W wyniku jego przeprowadzenia Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego wydał decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], określającą podatnikowi dochód za 2003 rok w wysokości 15.515,00 zł, który nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że podatnikowi nie przysługuje prawo do złożenia przedmiotowej korekty zeznania za 2003 rok, pomimo spełnienia warunków do opodatkowania dochodów za 2003 rok jako osoba samotnie wychowująca dzieci, ponieważ w zeznaniu podatkowym (korekcie) za 2003 rok, złożonym w dniu 27 lutego 2004r., wybrał indywidualny sposób opodatkowania.

Sygn. akt l SA/Go 381/07

Pismem z dnia 30 listopada 2006r. Pan A.M. złożył odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], w którym wniósł o jego wnikliwe rozpatrzenie. Podniósł, że powodem złożenia przedmiotowej korekty zeznania za 2003 rok dopiero w 2006 roku było uzyskanie błędnej informacji udzielonej mu przez pracownika organu podatkowego, co do braku możliwości wyboru preferencyjnego sposobu opodatkowania.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu wskazał, że Podatnikowi nie przysługuje prawo do dokonania zmiany wyboru sposobu opodatkowania z indywidualnego na preferencyjny dla osób samotnie wychowujących dzieci po terminie do złożenia zeznania podatkowego za rok 2003, tj. po dniu 30 kwietnia 2004r.

Na wyżej wskazaną decyzję podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2007r. nr [...] Pan A.M. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i wniósł o jej uchylenie oraz uznanie zaistnienia możliwości wyboru preferencyjnego sposobu opodatkowania wyrażonego w złożonej korekcie zeznania z uwagi na okoliczności, które spowodowały, że podatnik nie dotrzymał ustawowego terminu w powyższym zakresie.

W uzasadnieniu skargi podatnik podnosi, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia rzeczywistego powodu dokonanej przez niego korekty, polegającej na dokonaniu zmiany sposobu opodatkowania z indywidualnego na preferencyjny przysługujący osobie samotnie wychowującej dzieci. Pan A.M. wskazuje, że został oszukany przez urząd skarbowy, wprowadzony w błąd i pozbawiony przysługujących preferencji podatkowych. W dniu 5 lutego 2002 r. w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w pokoju nr 103 otrzymał bowiem błędną informację dotyczącą braku możliwości rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca dzieci. W powyższym przekonaniu podatnik pozostawał do grudnia 2005 roku, kiedy to informację co do przysługującego mu prawa do preferencyjnego opodatkowania za 2003 rok uzyskał z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zdaniem podatnika istotne w przedmiotowej sprawie jest to, że niedotrzymanie terminu do

Sygn. akt l SA/Go 381/07

dokonania wyboru preferencyjnego sposobu opodatkowania za 2003 rok nie nastąpiło z jego winy.

Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji określił podatnikowi osiągnięty przez niego w 2003r. dochód w wysokości 15.515,00 zł, który nie powodował powstania zaległości podatkowej. Stwierdzając, że pomimo spełnienia warunków do opodatkowania dochodów za 2003 rok jako osoba samotnie wychowująca dziecko w zeznaniu rocznym złożonym 27 lutego 2004r. wybrał indywidualny sposób opodatkowania, zatem złożona przez niego 26 kwietnia 2006r. korekta zeznania za 2003 rok, dotycząca zmiany sposobu opodatkowania z indywidualnego na preferencyjny przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci nie mogła zostać uwzględniona. To stanowisko organu l instancji zostało podtrzymane przez organ odwoławczy.

Wniesiona do sądu skarga jako zarzut wskazywała wprowadzenie skarżącego w błąd poprzez uzyskanie, jak sam twierdzi, nieprawidłowej informacji od pracownika Pierwszego Urzędu Skarbowego . Zdarzenie to miało miejsce 5 lutego 2002 r., z uzyskanej informacji wynikało, że nie mógł rozliczać się z PIT-37 za rok 2001 na zasadach samotnie wychowujących dzieci, z tego powodu został zmuszony do nadpłaty podatku w wysokości ulgi podatkowej za lata 2001 -2004.

Sąd, rozpoznając sprawę, podzielił pogląd organów podatkowych, że koniecznym warunkiem skorzystania z preferencji podatkowej w 2003r. było złożenie stosownego wniosku do dnia 30 kwietnia 2004 r., czego skarżący nie zrobił.

Inną natomiast kwestią, ale nie mającą żadnego znaczenia dla ustalenia w prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego, byty motywy działania skarżącego.

W tym postępowaniu nie rozstrzyga się kwestii dotyczących wad oświadczenia woli, spowodowanych działaniem pod wpływem błędu, wywołanego na skutek informacji uzyskanej co do obowiązującego prawa.

Sygn. akt l SA/Go 381/07

Należało podzielić stanowisko organów, że zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnikowi, jako osobie samotnie wychowującej dzieci, przysługuje prawo do preferencyjnego opodatkowania uzyskanych dochodów, jednak ten sposób opodatkowania następuje na wniosek podatnika, który musi być złożony do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym (w rozpoznawanej sprawie do 30 kwietnia 2004 r.) - art. 6 ust. 10 wyżej wskazanej ustawy. Jest to termin prawa materialnego, co oznacza, że nie podlega on przywróceniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. Skargę należało na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 marca 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.