Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 155/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. określił W. Ł. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie [...]zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w B., rozpoznając sprawę na skutek odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie [...]zł.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] grudnia 2015 r. została poddana kontroli sądowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który wyrokiem z 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 95/16 oddalił skargę W. Ł.. Wyrok ten z dniem 9 stycznia 2019 r. stał się prawomocny, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem o sygn. akt II FSK 3644/16 oddalił skargę kasacyjną strony.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2021 r., uzupełnionym pismami z dnia [...] sierpnia 2021 r. i [...] września 2021 r., skarżący wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. Jako podstawę wniosku o wznowienie powołał przepis art. 240 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."), wskazując, iż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Skarżący wskazał, że zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], jak i Dyrektor Izby Skarbowej w B. w wydanych przez siebie decyzjach podatkowych uznali, że zakup wierzytelności związanej z budynkiem przy ul. [...] w [...], nie był wydatkiem związanym z prowadzoną przez skarżącego w 2012 r. działalnością gospodarczą i uzyskaniem przez niego przychodów. Niemniej jednak, po 9 latach od tego okresu bezsprzecznym jest, iż stanowisko to było błędne, bowiem już w 2007 r. skarżący prowadził w tym budynku działalność gospodarczą, a zakup ten miał na celu utrzymanie źródła przychodów i płacenie podatków. Tym samym dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Ponadto skarżący podniósł, że uzasadnione jest wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzją ostateczną, która w sposób rażący odstaje od stanu faktycznego. Zdaniem strony okoliczność prowadzenia w wymienionym budynku działalności gospodarczej jest nową okolicznością w sprawie, stanowiącą podstawę do zmiany ww. decyzji.

Po analizie przedmiotowego wniosku, uzupełnionego ww. pismami, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż w niniejszej sprawie zaistniały formalne podstawy do wydania postanowienia o wznowienie postępowania, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając jako organ podatkowy pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] października 2021 r., wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r., gdyż z nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1 i 5 tej ustawy.

W wyniku wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu

pierwszej instancji. Organ wskazał, że wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 O.p. ograniczone jest wystąpieniem łącznie następujących warunków:

po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie podatkowej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu,

po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu,

- po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.

W ocenie organu odwoławczego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2021 r. organ podatkowy słusznie stwierdził, iż w sprawie nie można mówić o oczywistości sfałszowania dowodu. Nie stwierdzono by dowody, na podstawie których ustalono okoliczności faktyczne okazały się fałszywe.

Organ odwoławczy podkreślił, że warunkiem koniecznym uchylenia decyzji na postawie art. 240 § 1 pkt 1 O.p. jest uprzednie stwierdzenie prawomocnym orzeczeniem sądu, iż miało miejsce sfałszowanie dowodu. Poza tym w orzecznictwie sformułowano pogląd, że w przypadku, gdy na podstawie omawianej przesłanki wznowienia postępowania żąda strona, to ona powinna przedłożyć organowi odpowiednie orzeczenie w tej sprawie.

W ocenie organu drugiej instancji analiza materiału dowodowego w sprawie nie potwierdziła istnienia wskazanej przez skarżącego przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, iż nie ma dowodów na to, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną doszło do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie fałszywych dowodów. Organ stwierdził, że wobec nieistnienia orzeczenia sądowego potwierdzającego sfałszowanie dowodu istotnego dla zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2015 r. sprawy określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 1 O.p.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej trafnie organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła również podstawa wznowienia postępowania określona w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zdaniem organu odwoławczego powołana przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania nowa okoliczność, tj. prowadzenia od 2007 r. w budynku, przy ul. [...] w [...] działalności gospodarczej – nie daje również podstaw do wzruszenia decyzji w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż okoliczności te były znane i ocenione przez organy podatkowe. Dlatego też organ uznał, że bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej kwestii pozostają przedłożone przez skarżącego zaświadczenia z [...] września 2021 r. oraz z [...] października 2021 r., wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], informujące o siedzibie firmy skarżącego.

Organ wskazał, że ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. wydana została w dniu z [...] grudnia 2015 r., natomiast przedłożone przez skarżącego zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] potwierdzające fakt prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w biurowcu przy ul. [...] w [...], sporządzone zostały w dniach [...] września 2021 r. i [...] października 2021 r., tj. po upływie pięciu lat od daty wydania wymienionej decyzji ostatecznej. Dowód ten nie istniał zatem w dacie wydania wymienionej decyzji ostatecznej, jak tego wymaga przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Ponadto przedstawione dowody w postaci zaświadczeń Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] potwierdzające fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w biurowcu przy ul. [...] w [...] oraz wynikające z tego dowodu okoliczności faktyczne, zdaniem organu, nie potwierdzają takich okoliczności, iż zakup wierzytelności bezpodstawnie ujęty w kosztach podatkowych ma związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, dlatego też nie może mieć wpływu na wydanie odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej wymienioną decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2015 r.

Organ stwierdził, że skarżący nie przedstawił także żadnych innych nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, uzasadniających wzruszenie decyzji ostatecznej. W świetle powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem prawidłowo ocenił, że przedłożone przez skarżącego dowody, tj. ww. zaświadczenia nie spełniały wymogów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Organ podał też, że z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 95/16 jednoznacznie wynika, że zakup wierzytelności nie miał związku z uzyskaniem przez stronę przychodów, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Tym samym potwierdzono stanowisko organów podatkowych w zakresie niewykazania przez skarżącego związku zakupu wierzytelności z przychodami oraz nieuznania omawianego wydatku za koszt w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W niniejszej sprawie budynek, przy ul. [...] stanowił własność osoby trzeciej, której z tytułu dzierżawy skarżący płacił czynsz umowny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. i umorzenie ww. postępowania nią wywołanego, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prawdy materialnej stypizowanych w art. 191 i 187 O.p. poprzez dowolną i wybiórczą oceną dowodów przedstawionych przez skarżącego, brak dążenia do zgromadzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie, że nie stwierdzono istnienia przesłanek do wznowienia postępowania;

2) naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, podczas gdy skarżący takie dowody w postaci zaświadczeń organu I instalacji przedłożył.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ odwoławczy, w wyniku powyżej wskazanych uchybień procesowych, doszedł do błędnej konkluzji o braku przesłanek do wznowienia postępowania bez zbadania, czy zaistniały nowe okoliczności i dowody, które nie zostały wcześniej wzięte pod uwagę.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie. Sąd oddalił wniosek strony o przeprowadzenie rozprawy. W piśmie z dnia [...] marca 2022 r. poinformowano skarżącego o tym, że obecnie obowiązujące przepisy prawa wykluczają możliwość przeprowadzenia rozprawy w siedzibie Sądu z udziałem stron postępowania. Wskazać też należy, że organ nie wyraził zgody i nie złożył oświadczenia o możliwościach technicznych udziału w rozprawie zdalnej.

Kontroli sądu poddana została zatem decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym – wznowienia postępowania podatkowego. Podkreślić należy, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 O.p. Podkreślenia wymaga, że wznowienie postępowania stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 O.p. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Wznowienie postępowania nie jest też środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, niezależnie od stopnia tej wadliwości (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2687/16).

Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie odmówił skarżącemu uchylenia decyzji ostatecznej, z uwagi na brak istnienia przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. By przywołana podstawa wznowienia mogła mieć zastosowanie, muszą zatem zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) powinny wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) są one istotne dla sprawy, 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję, 4) istniały w dniu wydania decyzji. Użyty w art. 240 § 1 pkt 5 łącznik "lub" ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody") wskazuje jednoznacznie na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki tego przepisu (por. wyrok SN z dnia 6 marca 2002 r., III RN 75/01). Jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania. W takim przypadku podstawą wznowienia postępowania nie będzie "nowy dowód", lecz "nowa okoliczność faktyczna" (por. B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2011, s. 837). W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że nowymi faktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element faktyczny rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA z dnia 9 czerwca 2004 r., III SA 424/03; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85), przy czym muszą one istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi. Natomiast pod pojęciem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał pierwotną decyzję rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2008 r., I FSK 1163/07; wyrok NSA z dnia 31 lipca 2014 r., I GSK 82/13). Ponadto, nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, tj. dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenia prawne, a więc wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2005 r., FSK 2470/04).

W rozpatrywanej sprawie wznowienie postępowania odnosi się do ostatecznej decyzji wydanej wobec W. Ł. przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. określającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie [...]zł. Z zaskarżonej decyzji wynika, że w postępowaniu wymiarowym m.in. zakwestionowano, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej wydatek w kwocie [...]zł.

W tym kontekście należy wskazać, że W. Ł. był poręczycielem kredytu zaciągniętego przez jego żonę na zakup budynku położonego w [...] przy ul. [...]. Zabezpieczeniem kredytu stanowiła powyższa nieruchomość. Jako poręczyciel, po wezwaniu przez bank do spłaty kredytu, zlecił on A. Ł. zakup wierzytelności od banku i przekazał mu pieniądze (750.000 zł), za co ten pobrał opłatę (1 zł). Skarżący ujął ten wydatek w kosztach podatkowych, gdyż w powyższym budynku dzierżawił lokal od firmy [...] M. Ł. i z tego tytułu uiszczał czynsz. Kwestionując zaliczenie tego wydatku do kosztów uzyskania przychodu, organ wskazał, że skarżący nie wykazał, iż zakup wymienionej wierzytelności miał związek z uzyskiwanymi przez niego przychodami. Budynek bowiem przy ul. [...] w [...] stanowił własność osoby trzeciej i to ta osoba z tytułu dzierżawy uzyskiwała przychody. Na powyższą decyzję została wniesiona skarga do WSA w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2016 r., I SA/Bd 95/16 oddalił skargę. Natomiast wyrokiem z dnia 9 stycznia 2019 r., II FSK 3644/16 NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji.

W ocenie skarżącego podstawę wznowienia postępowania podatkowego, w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., stanowi okoliczność, że w budynku przy ul. [...] w [...] prowadził on działalność gospodarczą, co było podważane w trakcie postępowań zakończonych ostateczną decyzją. Ma dowód tego wskazał na zaświadczenia z dnia [...] września 2021 r. i z dnia [...] października 2021 r. przedłożone w toku postępowania wznowieniowego (k. 65 i 66 akt adm.), potwierdzające - jego zdaniem - okoliczność wykonywania tam działalności. Według strony są to istotne dla sprawy, nowe okoliczności. W ocenie skarżącego, wydatek na zakup wskazanej wierzytelności pozwolił mu na utrzymanie nieruchomości niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej i zabezpieczył źródło przychodów, co oznacza, że powinien on stanowić koszt uzyskania przychodów.

Podkreślenia jednak wymaga, że okoliczność prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w budynku przy ul. [...] w [...] nie jest okolicznością ani nową, ani nieznaną organowi. Wskazać należy W. Ł. podczas przesłuchania z dnia [...] stycznia 2015 r. zeznał (k. 1-3 akt adm.), że wydatek na zakup wierzytelność ujął w kosztach, ponieważ istnieje ścisły związek z prowadzoną przez niego działalnością, gdyż siedziba jego firmy mieści się w budynku przy ul. [...] w [...]. Fakt prowadzenia pod tym adresem działalności gospodarczej wynika także z protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w [...] wobec skarżącego (k. 4-21 akt adm.), w którym to protokole jako adres prowadzenia działalności W. Ł. wskazano: [...], ul. [...]. Okoliczności te znajdują też odzwierciedlenie w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r., jak i w poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. W decyzjach tych bowiem przytoczono powyższą wypowiedź W. Ł. podczas przesłuchania z dnia [...] stycznia 2015 r., oraz wskazano, że dzierżawił on lokal w budynku przy ul. [...] w [...] od firmy [...] M. Ł.. Z decyzji tych nie wynika, aby organ kwestionował wykonywanie działalności gospodarczej przez skarżącego pod tym adresem.

W świetle powyższego rację ma organ, że okoliczność prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w budynku przy ul. [...] w [...] nie może być podstawą wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż nie zostały spełnione przesłanki, od których zależy zastosowanie tego przepisu. Tym samym nie mają też wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przedłożone przez skarżącego zaświadczenia z dnia [...] września 2021 r. i z dnia [...] października 2021 r.

Słusznie przy tym skarżący zauważył, że sam fakt sporządzenia tych zaświadczeń po wydaniu decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. nie może ich dyskwalifikować, gdyż ujawniają one okoliczności, które miały miejsce w przeszłości. Jednakże w zaskarżonej decyzji wyraźnie stwierdzono, że okoliczności faktyczne dotyczące prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w budynku przy ul. [...] w [...] (siedziba firmy) były znane i ocenione przez organy podatkowe, z czym – zdaniem Sądu – należy się bez wątpienia zgodzić.

Skarżący podnosi także, że organ w postępowaniu wymiarowym w ogóle nie oceniał zakupu wierzytelności w kontekście prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w wymienionej nieruchomości. Z treści jednak decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. wynika, że organ ocenił sporny wydatek z punku widzenia art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i uznał, że nie miał on związku z przychodami podatnika, gdyż budynek przy ul. [...] w [...] stanowił własność osoby trzeciej i to ta osoba z tytułu dzierżawy uzyskiwała przychody. Stanowisko to zostało zaakceptowane przez tut. Sąd w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r. I SA/Bd 95/16, a NSA oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Fakt, że obecnie skarżący nie zgadza się z tą oceną i wskazuje na pominięcie przez organ okoliczności (znanej organowi) prowadzenia przez niego w wymienionym budynku działalności gospodarczej, nie może być podstawą do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Skarżący zarzuca też organowi, że nie zbadał, czy oprócz zaświadczeń istnieją inne dowody czy okoliczności, które nie zostały wzięte wcześniej pod uwagę, jednakże tych dowodów i okoliczności nie wskazał, co powoduje, że zarzut ten nie może być uwzględniony.

Organ nie naruszył również art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Organ podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i sposób wyczerpujący rozpatrzył zebrany materiał dowodowy. Okoliczność, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest dla podatnika niekorzystna, nie oznacza, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest nieprawidłowa. Podniesiony przez skarżącego zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.