Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1955/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a, art. 157
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi P.S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia P. S., na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...], znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...], znak: [...] nakazującej E. W. i A. W. wykonanie przy budynku inwentarskim na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] przy ul. [...], w terminie do dnia 31 sierpnia 2013 r., określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego - budynku inwentarskiego do stanu zgodnego z prawem - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

2. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej budynku inwentarskiego zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] nakazał E. W. i A. W. wykonanie przy spornym budynku inwentarskim - w terminie do dnia 31 sierpnia 2013 r. - robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami poprzez: 1) wykonanie podestu umożliwiającego wejście na poddasze, podest należy zabezpieczyć barierką lub ruchomą linką, łańcuchem; 2) zabezpieczenie otworów okiennych na poddaszu poprzez osadzenie stolarki (ślusarki) okiennej lub zamurowanie otworów; 3) orynnowanie dachu elewacji tylnej od strony granicy.

Pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r., doprecyzowanym pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. P. S. wystąpiła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o unieważnienie decyzji organu stopnia powiatowego z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. We wniosku podniosła, że przedmiotowy obiekt inwentarski stanowi dla niej uciążliwość, ze względu na wydobywające się z budynku nieprzyjemne zapachy, trujące związki chemiczne i odpady niebezpieczne.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] nakazującej E. W. i A. W. wykonanie przy budynku inwentarskim na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] przy ul. [...], w terminie do dnia 31 sierpnia 2013 r., określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego - budynku inwentarskiego do stanu zgodnego z prawem.

Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] maja 2014 r., w terminie, do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła P. S..

3. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia P.S., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał treść art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Wskazał, że o tym czy jest się stroną postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, ale stwierdzenie, że istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny".

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w rozpatrywanej sprawie działki należące do P.S. o nr ewid. [...] i [...]położone w [...] przy ul. [...] nie sąsiadują bezpośrednio z działką o nr [...], gdzie zlokalizowana jest sporna inwestycja. Z ekspertyzy technicznej załączonej do akt sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt (budynek inwentarski wraz z częścią gospodarczą, w którym prowadzony jest chów sezonowy trzody chlewnej) znajduje się w odległości 14,50 m od budynku mieszkalnego i w odległości 12,00 m od budynku gospodarczego, znajdujących się na sąsiedniej działce o nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...].

Stosownie do § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, nie może być sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że skoro sporny obiekt budowlany oddalony jest od zabudowań P. S. znacznie ponad odległość wskazaną w § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w rozpatrywanej sprawie nie istnieje przepis prawa, który mógłby stanowić źródło interesu prawnego skarżącej – P. S.. Sama okoliczność bycia właścicielem nieruchomości będącej w okolicy (nie sąsiadującej z działką, na której znajduje się obiekt budowlany objęty przedmiotową decyzją), nie daje podstaw do wywiedzenia statusu strony postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] nakazującą E. W. i A. W. wykonanie przy budynku inwentarskim na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] przy ul. [...] określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego - budynku inwentarskiego do stanu zgodnego z prawem.

W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że P. S. nie jest uprawniona do złożenia skutecznego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu powiatowego z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...].

Zdaniem organu, złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przez podmiot nie legitymujący się przymiotem strony, co ma miejsce w omawianej sprawie, stanowi przesłankę o charakterze podmiotowym, skutkującą odmową wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że P. S. jest bezpośrednio zainteresowana stwierdzeniem nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...]. Nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji, co wskazuje, że ma ona w sprawie wyłącznie interes faktyczny. Interes faktyczny - dający się nawet racjonalnie uzasadnić - nie powoduje jednak po stronie dysponującego nim podmiotu uzyskania statusu strony danego postępowania administracyjnego.

Zdaniem organu, słusznie zauważył organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że to sądy cywilne, a nie organy nadzoru budowlanego są uprawnione do oceny, czy w danej sprawie mamy do czynienia z powstaniem immisji pośrednich, o których mowa w art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), zakłócających korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno - gospodarczego korzystania z nieruchomości i stosunków miejscowych. Podzielił również stanowisko wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego, że organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do rozstrzygania kwestii związanych z ewentualnym zanieczyszczeniem środowiska.

Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego nie zgodził się z P. S., że jej interes prawny w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności wynika z art. 144 Kodeksu cywilnego oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.).

Stwierdził zatem, że prawidłowo [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie uznając, że P. S. nie posiada przymiotu strony.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła P. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie:

1. art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie posiada interesu prawnego, a co za tym idzie - nie jest stroną postępowania, podczas gdy skarżąca legitymuje się interesem prawnym określonym w art. 144 k.c. w zw. z art. 140 k.c., a także w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie jakichkolwiek czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2013 r., w którym Sąd stwierdził, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego należącej do każdej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego (sygn. akt II OSK 889/12, LEX nr 1375645). Wobec tego, nawet gdyby przyjąć, że interes prawny skarżącej wywodzi się jedynie z ww. przepisów Kodeksu cywilnego, należy stwierdzić, że skarżąca jako osoba doznająca immisji mających swoje źródło na nieruchomości E. i A. W., jest stroną postępowania w niniejszej sprawie. Nie jest uprawnione stwierdzenie, że to sąd cywilny, a nie organ nadzoru budowlanego, winien ustalić czy przedmiotowy budynek inwentarski oddziaływuje na nieruchomość skarżącej.

Zdaniem skarżącej istotna jest również treść art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Regulacja ta wprowadza zasadę, iż "wolność" zagospodarowania terenu nie może naruszać praw przysługującym innym osobom, wynikającym m. in. z prawa własności. Naruszenie takie ma jednak miejsce w niniejszej sprawie albowiem oddziaływanie chlewni należącej do małżonków W. istotnie wpływa na warunki bytowe na nieruchomości skarżącej. Wybudowanie przez E. i A. W. chlewni stanowi całkowite "złamanie" ładu istniejącego w przedmiotowej okolicy, budynek ten kompletnie nie wpasowuje się w dotychczasową zabudowę - w przeważającej części mieszkalną.

Pozbawienie skarżącej przymiotu strony w niniejszym postępowaniu stanowi próbę obejścia przepisów zarówno art. 28 k.p.a., jak i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Gdyby przy budowie chlewni została zachowana wymagana przepisami prawa procedura, P. S., z uwagi na oddziaływanie budynku inwentarskiego na jej nieruchomość, byłaby zarówno stroną postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jak i stroną postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] nakazującej E. W. i A. W. wykonanie przy budynku inwentarskim na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] przy ul. [...], określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego - budynku inwentarskiego do stanu zgodnego z prawem.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżone jak również poprzedzające je postanowienie nie naruszają przepisów prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

3.1. Pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r., doprecyzowanym pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. P. S. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...]nakazującej E. W. i A. W. wykonanie przy budynku inwentarskim na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] przy ul. [...], określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego - budynku inwentarskiego do stanu zgodnego z prawem.

3.2. Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jeśli zaś żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania stosownie do art. 61a § 1 k.p.a.

Stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, a mieć interes prawny, to ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania.

Z akt sprawy wynika, że sporne przedsięwzięcie dotyczy wykonania przy budynku inwentarskim na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] przy ul. [...]określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego - budynku inwentarskiego do stanu zgodnego z prawem. Skarżąca P. S. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...]. Skarżąca wywodzi swój interes prawny w niniejszej sprawie z faktu bycia właścicielką działek o nr ewid. [...]i [...], położonych w [...] przy ul. [...]. We wnioskach skarżąca podniosła, że przedmiotowy obiekt inwentarski stanowi dla niej uciążliwość, ze względu na wydobywające się z budynku nieprzyjemne zapachy.

Słusznie organ uznał, że nieruchomość skarżącej nie sąsiaduje bezpośrednio z działką o nr ewid. [...], na której posadowiony jest budynek, w odniesieniu do którego wydana została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...]z dnia [...] lutego 2013 r. Z ekspertyzy technicznej, załączonej do akt sprawy, wynika, że przedmiotowa inwestycja, tj. budynek inwentarski wraz z częścią gospodarczą, w którym prowadzony jest chów sezonowy trzody chlewnej, znajduje się w odległości 14,50 m od budynku mieszkalnego i w odległości 12,00 m od budynku gospodarczego, znajdujących się na sąsiedniej działce o nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...]. Powyższe oznacza, że nieruchomość należąca do skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Budynek ten nie powoduje żadnych ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowania działki skarżącej, co szczegółowo i właściwie, w oparciu o stosowne przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) zostało wyjaśnione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Jak słusznie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stosownie do § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, nie może być sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 stycznia 2011 r. II OSK 338/10 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) stwierdził, że nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności.

Zdaniem Sądu, takie skutki funkcjonowania inwestycji jak nieprzyjemny zapach, kurz, hałas, wzmożony ruch samochodowy, zniszczenie nawierzchni drogi publicznej – nie decydują o statusie strony właścicieli działek na nie narażonych. Tylko bowiem osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu, są stronami danego postępowania.

3.3. Prawidłowo również organ wskazał, ustosunkowując się do zarzutu skarżącej, że nie stanowi materialnoprawnej podstawy interesu prawnego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - art. 144 Kodeksu cywilnego oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem Sądu, słusznie zauważył organ, że to sądy cywilne, a nie organy nadzoru budowlanego są uprawnione do oceny, czy w danej sprawie mamy do czynienia z powstaniem immisji pośrednich, o których mowa w art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, zakłócających korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno - gospodarczego korzystania z nieruchomości i stosunków miejscowych. Organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do rozstrzygania kwestii związanych z ewentualnym zanieczyszczeniem środowiska.

Słusznie organ stwierdził, że P. S. nie wykazała, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się, aby skarżąca miała interes prawny w kwestionowaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. To na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Nawet w przypadku nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem, na którym planowana jest inwestycja, właściciel działki ma obowiązek wykazania istnienia własnego, obiektywnie uzasadnionego interesu prawnego.

Zdaniem Sądu P.S. jest bezpośrednio zainteresowana stwierdzeniem nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...]. Nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji, co wskazuje, że ma ona w sprawie wyłącznie interes faktyczny. Interes faktyczny - dający się nawet racjonalnie uzasadnić - nie powoduje jednak po stronie dysponującego nim podmiotu uzyskania statusu strony danego postępowania administracyjnego.

IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne.

V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.

VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.