Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 154/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Ośrodka Transportu Leśnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zapisu w dowodzie rejestracyjnym rodzaju pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Skarbu Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Ośrodek Transportu Leśnego, utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektora Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] o odmowie zmiany zapisu w dowodzie rejestracyjnym rodzaju pojazdu z "ciągnik samochodowy" na "samochód ciężarowy", wskazując na prawidłowość dokonanego zapisu.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] marca 2014 r., adresowanym do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta, Ośrodek Transportu Leśnego, domagał się zmiany zapisu w Dowodzie Rejestracyjnym rodzaju pojazdu, marki [...] oznaczonego numerem identyfikacyjnym [...] oraz numerem rejestracyjnym [...], z "ciągnik samochodowy" na "samochód ciężarowy". Do wniosku załączono opinię techniczną rzeczoznawcy samochodowego z dnia [...] marca 2014 roku. W uzasadnieniu opinii wskazano, iż "obecne parametry techniczne i sposób użytkowania badanych pojazdów pozwalają na wnioskowanie o zmianę wpisów rodzaju pojazdu w dowodach rejestracyjnych z ciągnik samochodowy na samochód ciężarowy".

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], Prezydent Miasta odmówił sprostowania błędnego zapisu rodzaju ww. pojazdu.

Po rozpatrzeniu odwołania Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Ośrodek Transportu Leśnego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Na skutek ponownego rozpoznania sprawy, organ I instancji wystąpił pisemnie do firmy V Sp. z o.o. celem wyjaśnienia treści oświadczenia firmy V Sp. z o.o. podpisanego przez P.W., którego kserokopię przedłożono w organie wraz z pismem przedstawiciela strony z dnia [...] listopada 2015 r. dotyczącego zastrzeżeń do opinii biegłego. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. organ otrzymał informację, że oświadczenie to dotyczy korekty wyciągu ze świadectwa homologacji wystawionego na podwozie samochodu ciężarowego oznaczonego numerem identyfikacyjnym [...] jedynie w zakresie pkt 2 wyciągu ze świadectwa homologacji, czyli w zakresie liczby osi napędowych - zamiast cyfry "2" powinna być cyfra "3", co jest bez znaczenia dla sprawy dotyczącej zmiany rodzaju przedmiotowego pojazdu.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektor Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta orzekł o odmowie zmiany zapisu w dowodzie rejestracyjnym rodzaju pojazdu z "ciągnik samochodowy" na "samochód ciężarowy".

Organ I instancji wskazał, że w rubryce dowodu rejestracyjnego "rodzaj pojazdu" wpisuje się rodzaj pojazdu zgodnie z klasyfikacją zawartą w załączniku numer 4 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 431). Organ wyjaśnił, że w dniu 14 stycznia 2008 r. w imieniu Ośrodka Transportu Leśnego złożony został wniosek o rejestrację pojazdu marki [...] oznaczonego numerem identyfikacyjnym [...]. Do wniosku załączono m.in. wyciąg ze świadectwa homologacji dla pojazdów niekompletnych numer PL*3617*01, oświadczenie firmy PPHU T z dnia [...] listopada 2007 r., fakturę VAT numer [...] z dnia [...] listopada 2007 r., kartę pojazdu nr [...] oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym numer [...] z dnia [...] listopada 2007 r. wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu oraz opisem zmian dokonanych w pojeździe. Osoba składająca wniosek o rejestrację swoim podpisem na karcie informacyjnej zawierającej informacje, że rodzaj przedmiotowego pojazdu to ciągnik samochodowy potwierdziła, że dane i informacje w karcie informacyjnej są zgodne ze stanem faktycznym. Również z zaświadczenia o przeprowadzonym pierwszym badaniu okresowym wykonanym w okręgowej stacji kontroli pojazdów P.T.L. T Sp. z o.o. uprawniony diagnosta ustalił dane niezbędne do rejestracji pojazdu, w tym rodzaj pojazdu jako ciągnik samochodowy. Dodatkowo na złożonym wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu w rubryce "rodzaj pojazdu i przeznaczenie" wnioskodawca wpisał, że jest to "ciągnik samochodowy inny". Dalej organ, powołując się na § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach wskazał, że zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje identyfikację pojazdu, w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Jednocześnie organ I instancji zauważył, że przy składaniu wniosku o wymianę dowodu rejestracyjnego z powodu braku miejsca na zapisy w dotychczasowym dokumencie sporządzono również kartę informacyjną, którą osoba występująca w imieniu właściciela przedmiotowego pojazdu podpisała potwierdzając, że zamieszczona w niej informacja wskazująca, że przedmiotowy pojazd to ciągnik samochodowy jest zgodna ze stanem faktycznym.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania zebrał dokumenty wskazujące, że przedmiotowy pojazd jest ciągnikiem samochodowym, jak i dokumenty wskazujące, że pojazd jest samochodem ciężarowym. Ponieważ pojazd nie może funkcjonować jednocześnie jako ciągnik samochodowy i samochód ciężarowy, organ zobowiązany jest do rozstrzygnięcia sprawy i jednoznacznego wskazania rodzaju przedmiotowego pojazdu.

Organ podał również, że dokumentami wskazującymi, że pojazd jest ciągnikiem samochodowym są: oświadczenie firmy PPHU "T" z dnia [...] listopada 2007 r., karta pojazdu nr [...], faktura VAT numer [...] z dnia [...] listopada 2007 r., zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym numer [...] z dnia [...] listopada 2007 r. wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu nowego typu wyprodukowanego lub importowanego w ilości jednej sztuki oraz opisem zmian dokonanych w pojeździe, wniosek o rejestrację pojazdu z dnia [...] stycznia 2008 r., zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] z dnia [...] października 2013r., protokół odbioru numer [...] z dnia [...] listopada 2007 r., protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] lutego 2008 r., wpis w Centralnej Ewidencji Pojazdów zawierający informację, że przedmiotowy ciągnik samochodowy marki [...] został poddany okresowym badaniom technicznym również w dniach [...] października 2013 r. oraz [...] października 2014 r. oraz [...] października 2015 r. podczas, których uprawniony diagnosta potwierdził spełnienie wymagań technicznych dopuszczając ten pojazd do ruchu jako ciągnik samochodowy i wyznaczając termin następnego badania technicznego odpowiednio na dzień [...] października 2014r. oraz na dzień [...] października 2015r. i [...] października 2016r. Według organu dokumentami wskazującymi, że pojazd jest samochodem ciężarowym są: opinia techniczna z dnia [...] marca 2014 r. wraz z wyjaśnieniem uzupełniającym z dnia [...] marca 2014 r., opinia techniczna z dnia [...] maja 2016 r. numer [...]. Organ wyróżnił również grupę dokumentów nie wskazujących na rodzaj pojazdu, do których zaliczył: wyciąg ze świadectwa homologacji dla pojazdów niekompletnych numer PL*3617*00 oraz oświadczenie firmy V Sp z .o. z dnia [...] października 2015 r. Jednocześnie organ podniósł, że załączony do akt sprawy dokument rozliczenia kosztów zakupu numer [...] na dzień [...] lutego 2008 r. nie może zostać wzięty pod rozwagę ponieważ z treści tego dokumentu nie wynika jednoznacznie, że dotyczy on przedmiotowego pojazdu.

W ocenie organu, trudno jest przyjąć, że ustalenie rodzaju pojazdu funkcjonującego przez wiele lat w systemie prawnym oraz w ruchu drogowym jako "ciągnik samochodowy", a także wielokrotnie badanego przez profesjonalistów jakimi są uprawnieni diagności znający przepisy prawne oraz budowę pojazdów, nagle na podstawie dwóch protokołów przekazania oraz dwóch opinii technicznych, w tym jednej opinii technicznej z dnia [...] maja 2014 r. wadliwie wykonanej, w kontrze do pozostałych dokumentów miałoby okazać się nieprawidłowe, tym bardziej, że przedmiotowy pojazd stale jest poddawany badaniom technicznym jako "ciągnik samochodowy". W ocenie organu prawidłowym dokumentem jest zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym numer [...] z dnia [...] listopada 2007 r. wydane po przeprowadzeniu pierwszego badania technicznego pojazdu poparte kolejnymi badaniami technicznymi, ustalające rodzaj pojazdu jako "ciągnik samochodowy", ponieważ prawidłowość wykonania pierwszego badania technicznego jest co roku potwierdzana przez kolejne badania techniczne wykonane przez kolejnych uprawnionych diagnostów. Gdyby ustalenia uprawnionego diagnosty dokonującego pierwszego badania technicznego były nieprawidłowe to zostałyby one zakwestionowane przez kolejnego uprawnionego diagnostę wykonującego kolejne badania okresowe przedmiotowego pojazdu. Organ dodał też, że opinia techniczna numer [...], której wykonanie zlecił zgodnie z wolą strony, aby jednoznacznie rozstrzygnąć sprawę i ustalić rodzaj pojazdu również wskazuje, że pojazd jest ciągnikiem samochodowym.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł reprezentowany przez pełnomocnika Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Ośrodek Transportu Leśnego. Strona zarzucając naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i błędne zastosowanie oraz art. 2 pkt 42a ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie, wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy.

Uzasadniając swoje stanowisko strona podała, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów regulujących postępowanie poprzez uznanie za prawidłową i nadającą się jako dowód w sprawie opinię biegłego z dziedziny techniki samochodowej, mimo zasadnych zastrzeżeń strony do wydanej w sprawie opinii stojącej w sprzeczności ze złożoną przez stronę opinią techniczną nr [...]. W ocenie odwołującego, biegły powołany przez organ w wydanej opinii dokonał niejako wykładni obowiązujących przepisów prawa, mimo że przedmiotem opinii biegłego mogą być tylko i wyłącznie okoliczności dotyczące stanu faktycznego, a nie jego ocena prawna. Strona wyjaśniła, że zgodnie z art. 2 pkt 42a ustawy Prawo o ruchu drogowym ciągnikiem samochodowym jest pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem "wyłącznie", oznacza, że pojazd, który oprócz ciągnięcia nie może służyć do innych celów i nie ma znaczenia czy ten cel ma charakter technologiczny czy też jakikolwiek inny, nie może być uznany za ciągnik samochodowy. Ponadto ustawodawca wyraźnie wskazał, że określenie obejmuje ciągnik siodłowy oraz balastowy, a zatem nie dopuścił, w ramach ustawowej definicji innych rodzajów ciągników, bowiem nie posłużył się wyrażeniem "w szczególności". W ocenie odwołującego opinia biegłego w zakresie ustalenia rodzaju pojazdu zawiera ewidentne sprzeczności, bowiem nie można z jednej strony ustalić, że samochód jest wykorzystywany do transportu (przewozu) wózka (przyczepy), a z drugiej stwierdzić, że pojazd służy wyłącznie do ciągnięcia przyczepy i na koniec jeszcze stwierdzić, że jest to jego "zasadniczym przeznaczeniem" a "(...) transport wózka (przyczepy) jest czynnością technologiczno-zabezpieczającą powyżej przedstawione zasadnicze przeznaczenie pojazdu. Niezależnie od powyższego, biegły prawidłowo ustalił, że pojazd jest pozbawiony siodła, jest przystosowany do przewozu na sobie wózka (przyczepy) oraz został wyposażony w urządzenie załadunkowe (HDS), co jednoznacznie wyklucza uznanie go za ciągnik samochodowy. Biegły podsumował, że jest to "ciągnik samochodowy inny", nie uwzględniając jednak treści definicji ustawowej.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2016 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności stwierdził, że z uwagi na istnienie w aktach sprawy dokumentacji wskazującej zarówno, że przedmiotowy pojazd [...] należy uznać za ciągnik samochodowy, jak również, że jest on samochodem ciężarowym organ, na wniosek skarżącego, zwrócił się o opinię biegłego sądowego w zakresie techniki samochodowej i ruchu drogowego z listy Prezesa Sądu Okręgowego o dokonanie ustalenia rodzaju przedmiotowego pojazdu, który według dokumentów został zarejestrowany jako "ciągnik samochodowy inny", a według właściciela pojazdu powinien być zarejestrowany jako "samochód ciężarowy". We wnioskach opinii nr [...] z dnia [...] października 2015 r. biegły stwierdził, że przedstawiony do oględzin pojazd po pierwszym dopuszczeniu do ruchu nie podlegał kolejnym przebudowom mogącym wpłynąć na zmianę rodzaju pojazdu, a parametry techniczne ustalone podczas czynności przy pierwszej rejestracji pozostają aktualne. Nadto, biegły ten uznał, że uwzględniając przeznaczenie pojazdu - jego zasadniczą funkcję jako do przewozu dłużycy - prawidłowa jest kwalifikacja jako ciągnik samochodowy inny w momencie jego pierwszej rejestracji oraz aktualnie. Po zgłoszeniu uwag do sporządzonej opinii, biegły podtrzymując wydane w niej stanowisko podkreślił, że opiniowany samochód nie posiada skrzyń ładunkowych czy też innego wyposażenia umożliwiającego przewóz ładunku i jest przystosowany jedynie do przewozu (technologicznego) wózka transportowego, który wraz z tymi samochodami tworzy zespół pojazdów do załadunku dłużycy jako zespołu pojazdów połączonych poprzez przewozowy ładunek. Biegły zwrócił również uwagę, że w zamieszczonym w dokumentacji pojazdu "wyciągu z homologacji" pojazdów niekompletnych pojazd jest co prawda zapisany jako "podwozie samochodu ciężarowego terenowego", jednakże w toku kolejnego etapu kompletacji został zabudowany między innymi obrotnicą z kłonicami w celu przewozu dłużnicy w połączeniu (poprzez ładunek) z wózkiem transportowym i po zakończeniu kompletacji pojazdu został on zmieniony na ciągnik samochodowy inny. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu II instancji, przedmiotowy pojazd należało uznać za ciągnik samochodowy.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, którego celem było ustalenie rzeczywistego rodzaju pojazdu będącego przedmiotem sporu. Organ w sposób jasny i pełny odniósł się do zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, w tym obszernej dokumentacji obejmującej m.in. badania techniczne pojazdu przeprowadzane przez uprawnionego diagnostę. Nadto, jako dowód w sprawie dopuszczona została opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, której ustalenia i wnioski można uznać za wyczerpujące i jasne. Biegły ten ustosunkował się również do zarzutów strony skarżącej i jeszcze raz uzasadnił swoje stanowisko z perspektywy specjalisty technika, właśnie o opinię biegłego z takiej specjalności zwróciła się sama strona skarżąca. W niniejszej sprawie organ I instancji bez wątpienia oparł się na opinii biegłego, jednakże nie można uznać, że opinia ta zwolniła organ z oceny pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, bowiem organ dokonał oceny całego materiału zgromadzonego w sprawie zgodnie z art. 80 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, że przedmiotowy pojazd nie służy wyłącznie do ciągnięcia przyczepy organ odwoławczy zauważył, że przeznaczeniem tego pojazdu, ale dopiero w połączeniu z wózkiem (przyczepą bez dyszla) jest przewóz dłużnicy. Sam pojazd służy wyłącznie do ciągnięcia przyczepy, z którą jest połączony poprzez przewożony ładunek. Zdaniem organu właśnie w kontekście rozważania czy dany pojazd jest ciągnikiem samochodowym czy też może innym rodzajem pojazdu zasadne jest uwzględnienie aspektów funkcjonalnych, które pozwolą na określenie jego przeznaczenia. W ocenie Kolegium nie przekreśla możliwości uznania przedmiotowego pojazdu za ciągnik samochodowy jego definicja ustawowa zawarta w art. 2 pkt 42a ustawy Prawo o ruchu drogowym, zaś objęcie tym pojęciem ciągnika balastowego i siodłowego nie wyklucza możliwości wyróżnienia ciągnika samochodowego niebędącego ciągnikiem siodłowym i balastowym. Możliwe może być bowiem wyodrębnienie pojazdów służących wyłącznie do ciągnięcia przyczepy, których nie można byłoby jednak zaliczyć do kategorii ciągnika siodłowego i balastowego. Prawidłowo zatem organ I instancji uznał pojazd marki [...] za ciągnik samochodowy, a zatem wniosek o zmianę zapisu w dowodzie rejestracyjnym nie zasługuje na uwzględnienie.

Od powyższej decyzji Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Ośrodek Transportu Leśnego wniósł skargę. Skarżący zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa proceduralnego, tj.:

– art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie i nie rozważanie wszechstronnie zebranego materiału dowodowego;

– art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. art. 140 k.p.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieodniesienie się przez organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu;

– art. 79 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 14 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, mimo iż organ I instancji przeprowadził nieformalne, telefoniczne przesłuchanie świadka P.W., nie zawiadamiając o tym skarżącego i uniemożliwiając mu udział w przeprowadzeniu przedmiotowego dowodu, naruszając tym samym podstawowe zasady postępowania administracyjnego;

– art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie j niedopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z dziedziny techniki samochodowej, mimo złożenia takiego wniosku przez skarżącego, który przedłożył zastrzeżenia do wydanej w sprawie opinii stojącej w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym oraz złożoną wcześniej przez skarżącego opinią techniczną nr [...];

– art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, tj. niewydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na fakt, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, względnie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art.6 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji w całości i nie orzeczenie co do istoty sprawy.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 42a ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż sporny pojazd spełnia definicję zawartą w przytoczonej regulacji.

W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sąd może również stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 punkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy organy prawidłowo ustaliły rodzaj pojazd marki [...] oznaczonego numerem identyfikacyjnym [...] oraz numerem rejestracyjnym [...].

Organy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego uznały, że wspomniany pojazd jest "ciągnikiem samochodowym innym", a nie "samochodem ciężarowym".

W konsekwencji organy odmówiły uwzględnienia wniosku skarżącego o dokonanie zmiany zapisu w dowodzie rejestracyjnym rodzaju pojazdu z ciągnika samochodowego na samochód ciężarowy.

Zważyć trzeba, że z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważania, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego (B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 69, wyrok NSA z dnia 2 marca 2017 r., I GSK 1855/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie należy zatem mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 128, dalej p.r.d.) i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1088, dalej rozporządzenie).

W artykule 2 p.r.d. wprowadzono szereg definicji ustawowych dotyczących określeń używanych w ustawie i tak w odpowiednio wskazanych punktach zdefiniowano:

33) pojazd samochodowy – pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego;

35) pojazd członowy – zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą;

36) pojazd specjalny – pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczoną do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji;

42a) ciągnik samochodowy – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy;

49) zespół pojazdów – pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość; nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania;

50) przyczepa – pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem;

52) naczepa – przyczepę, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy zgromadziły obszerny i kompletny materiał dowodowy, pozwalający na ustalenie faktów, które są istotne z punktu widzenia właściwych przepisów prawa materialnego. Organy wzięły bowiem pod uwagę wszystkie dokumenty, które mogły mieć znaczenie dla ustalenia rodzaju spornego pojazdu. Organ I instancji wskazał i omówił dokumenty z których wynika, że pojazd [...] oznaczony numerem identyfikacyjnym [...] oraz numerem rejestracyjnym [...] został zakwalifikowany jako ciągnik siodłowy.

Za takie dokumenty zostały uznane:

-oświadczenie firmy PPHU "T" z dnia [...] listopada 2007 r.,

- karta pojazdu nr [...],

- faktura VAT numer [...] z dnia [...] listopada 2007 r.,

- zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym numer [...] z dnia [...] listopada 2007r. wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu nowego typu wyprodukowanego lub importowanego w ilości jednej sztuki oraz opisem zmian dokonanych w pojeździe,

- wniosek o rejestrację pojazdu z dnia [...] stycznia 2008 r.,

- zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] z dnia [...] października 2013 r.,

- protokół odbioru numer [...] z dnia [...] listopada 2007 r.,

- protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] lutego 2008 r.,

- wpis w Centralnej Ewidencji Pojazdów zawierający informację, że przedmiotowy ciągnik samochodowy marki [...] został poddany okresowym badaniom technicznym również w dniach [...] października 2013r. oraz [...] października 2014r. i [...] października 2015r. podczas, których uprawniony diagnosta potwierdził spełnienie wymagań technicznych dopuszczając ten pojazd do ruchu jako ciągnik samochodowy i wyznaczając termin następnego badania technicznego odpowiednio na dzień [...] października 2014 r. oraz na dzień [...] października 2015 r. i [...] października 2016 r.

Jednocześnie organy przedstawiły dokumenty wskazujące, że pojazd jest samochodem ciężarowym, tj.

- opinia techniczna z dnia [...] marca 2014 r. wraz z wyjaśnieniem uzupełniającym z dnia [...] marca 2014 r.,

- opinia techniczna z dnia [...] maja 2016 r. numer [...].

Nadto organy wyróżniły grupę dokumentów nie wskazujących na rodzaj pojazdu, do których zostały zaliczone:

- wyciąg ze świadectwa homologacji dla pojazdów niekompletnych numer PL*3617*00,

- oświadczenie firmy V sp. z.o.o. z dnia [...] października 2015 r. Jednocześnie organ podniósł, że załączony do akt sprawy dokument rozliczenia kosztów zakupu numer [...] na dzień [...] lutego 2008 r. nie może zostać wzięty pod rozwagę ponieważ z treści tego dokumentu nie wynika jednoznacznie, że dotyczy on przedmiotowego pojazdu.

Należy dodać, że autentyczność i treść powyższych dokumentów nie była sporna.

Z uwagi na istniejące wątpliwości co do rodzaju pojazdu marki [...] organ I instancji zwrócił się o wydanie opinii przez biegłego z zakresu techniki samochodowej (opinia z dnia [...] października 2015 r.).

W konkluzji opinii biegły stwierdził, że pojazd marki [...] jest ciągnikiem samochodowym innym. Biegły podał, że tabela w załączniku nr 4 do rozporządzenia uwzględnia między innymi:

- samochód ciężarowy – inny – przewóz innych ładunków (kod 06 99 399),

- ciągnik samochodowy – inny (kod 08 99).

Biegły wskazał, że "Inny – pojazd, który na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub zaświadczenia z badania technicznego zakwalifikowano do danego podrodzaju lub przeznaczenia nie określonego w zasadniczym podziale".

W uzasadnieniu opinii biegły stwierdził, że podstawowym przeznaczeniem pojazdu w połączeniu z wózkiem (przyczepą bez dyszla) jest przewóz dłużycy. Transport wózka (przyczepy) jest czynnością technologiczną – zabezpieczającą zasadnicze przeznaczenie pojazdu. W przedmiotowym pojeździe nie występuje element sprzęgający z przyczepą czy też naczepą – jego zasadniczym przeznaczeniem jest ciągnięcie wózka transportowego (przyczepy). W związku z tym pojazd spełnia definicję ciągnika samochodowego innego.

Nadto z opinii wynika, że pojazd nie spełnia definicji samochodu ciężarowego, ponieważ jako samodzielna jednostka transportowa nie jest przystosowany do transportu jakiegokolwiek ładunku – poza technologicznym przewozem wózka transportowego (przyczepy).

Zdaniem Sądu trafne jest stanowisko organu II instancji, że dla określenia rodzaju pojazdu istotne jest uwzględnienie aspektów funkcjonalnych. Przeznaczeniem spornego pojazdu, ale dopiero w połączeniu z wózkiem (przyczepą bez dyszla) jest przewóz dłużycy. Sam zaś pojazd służy wyłącznie do ciągnięcia przyczepy, z którą jest połączony przez przewożony ładunek.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że organ dopuścił się naruszenia przepisów procesowych poprzez niedopuszczenie w sprawie dowodu z opinii innego biegłego. Zdaniem pełnomocnika sporządzona opinia biegłego pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym oraz złożoną wcześniej przez skarżącego opinią techniczną nr [...].

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela powyższego zarzutu.

Odnosząc się do powyższej kwestii należy podkreślić, że opinia biegłego jak każdy dowód podlega ocenie organu, ale tylko wówczas gdy zawiera ona istotne błędy, może zostać zdyskwalifikowana jako dowód w sprawie. Dopiero w takiej sytuacji organ ma obowiązek uzyskania kolejnej opinii biegłego. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją.

Biegły ustosunkował się do zastrzeżeń do opinii wniesionych przez pełnomocnika skarżącego. Biegły zwrócił uwagę, że w zamieszczonym w dokumentacji pojazdu "wyciągu z homologacji" pojazdów niekompletnych pojazd jest co prawda zapisany jako "podwozie samochodu ciężarowego terenowego", jednakże w toku kolejnego etapu kompilacji został zabudowany między innymi obrotnicą z kłonicami w celu przewozu dłużycy w połączeniu (poprzez ładunek) z wózkiem transportowym i po zakończeniu kompletacji pojazdu został on zmieniony na ciągnik samochodowy inny.

Nieuprawnione jest również twierdzenie zawarte w skardze, że opinia biegłego stoi w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Wręcz przeciwnie, zebrane w sprawie dowody w postaci dokumentów w zdecydowanej większości potwierdzają wnioski płynące z przedmiotowej opinii biegłego. W szczególności należy zwrócić uwagę na zaświadczenie z dnia [...] listopada 2007r. numer [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym wydane po przeprowadzeniu pierwszego badania technicznego pojazdu ustalające rodzaj pojazdu jako "ciągnik samochodowy". Wymaga podkreślenia, że prawidłowość wykonania pierwszego badania technicznego była co roku potwierdzana przez kolejne badania techniczne wykonane przez kolejnych uprawnionych diagnostów. Również w treści faktury VAT numer [...] z dnia [...] listopada 2007 r. (nabycie pojazdu [...] przez skarżącego) oraz we wniosku strony o rejestrację pojazdu z dnia [...] stycznia 2008 r. zostało zawarte sformułowanie "ciągnik samochodowy inny" a nie "samochód ciężarowy".

Bezzasadny jest również zarzut pełnomocnika, iż biegły dokonał wykładni przepisów prawa. Przywołane w opinii przepisy prawa materialnego zostały jedynie przytoczone w celu dokonania właściwej kwalifikacji rodzaju pojazdu.

Zdaniem Sądu opinia biegłego jest wyczerpująca, spójna, a wnioski z niej wypływające są logiczne. W konsekwencji należy stwierdzić, że ocena opinii biegłego dokonana przez orzekające w sprawie organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) i w konsekwencji trafnie opinia biegłego została uznana przez organy za pełnowartościowy dowód w sprawie.

Podzielić również należy ocenę organów co do tego, że przedłożona przez stronę opinia techniczna nr [...] jest niewiarygodna. Zważyć trzeba, że dołączenie przez stronę prywatnej opinii rzeczoznawcy jest w istocie przedstawieniem własnego poglądu strony przy podkreśleniu, że ten pogląd odpowiada stanowisku rzeczoznawcy. W powyższej opinii wskazano, że sporny pojazd jest samochodem ciężarowym i jednym z argumentów uzasadniających taką ocenę stanowiła treść świadectwa homologacji. Trafnie organ podniósł, że świadectwo homologacji zawiera jedynie informację, że zostało ono wydane na "podwozie samochodu ciężarowego terenowego". Organ zwrócił uwagę, że nazwa "podwozie samochodu ciężarowego terenowego" zgodnie z tabelą nr 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia nie została ujęta w klasyfikacji rodzajowej pojazdów.

Nadto Sąd uznał, że nie stanowi uchybienia procesowego nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka P.W., który w imieniu V sp. z o.o. złożył pisemne oświadczenie (pismo z dnia [...] czerwca 2016 r.).

Z przywołanego pisma wynika bowiem jedynie, iż w "wyciągach homologacji" błędnie zapisano liczbę osi 2 zamiast 3. Wskazać trzeba, że organ nie jest obowiązany przeprowadzać dowodów na okoliczności nie mających znaczenia do rozstrzygnięcia sprawy. Stanowiłoby to naruszenie zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a. W ocenie Sądu organy w sposób prawidłowy, wyczerpujący zgromadziły materiał dowodowy w rozpoznawanej sprawie (art. 77 § 1 k.p.a.) i dokonały jego prawidłowej oceny (art. 80 k.p.a.).

Biorąc wszystkie powyżej względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że na gruncie niniejszej sprawy organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.