Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1430/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 214 § 1, art. 220 § 1, art. 230 § 1 i 2, art. 231, art. 233, art. 184, art. 198, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i M. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II SO/Op 17/15 o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia w sprawie ze skargi D.W., M.W., M. W. i J.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 23 kwietnia 2015 r., I OW 78/15 NSA wyznaczył WSA w Opolu do rozpoznania wniosku D. i M. W. o wyłączenie sędziów WSA we Wrocławiu od orzekania w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wr 399/14.

Postanowieniem z 11 maja 2015 r., II SO/Op 17/15 WSA w Opolu oddaliło wniosek o wyłączenie sędziów WSA we Wrocławiu od orzekania w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wr 399/14.

Od tego postanowienia D. i M. W. wnieśli zażalenie.

Zarządzeniem z 24 czerwca 2015 r., II SO/Op 17/15 Przewodniczący Wydziału w WSA w Opolu wezwał D. i M. W. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od tego zażalenia, w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.

Od tego zarządzenia skarżący wnieśli zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.

Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 p.p.s.a). Pisma, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie, to w myśl art. 230 § 2 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne; w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Stosownie do delegacji ustawowej zawartej w art. 233 p.p.s.a. wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).

W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie sądu. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych wpis wynosi 100 zł. W świetle powyższego, należy uznać, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego, wzywające do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł było prawidłowe.

Odnosząc się zaś do argumentów zażalenia wskazać trzeba, że prowadzenie wielu spraw sądowych nie zwalania skarżących automatycznie z konieczności uiszczania kosztów sądowych. Sąd zaś wielokrotnie prawomocnie odmawiał skarżącym przyznania prawa pomocy ze względu na to, że nie spełniają oni przesłanek zwolnienia od kosztów sądowych.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 198 i art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.