Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 75/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

26 lutego 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie WSA: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2009r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżąca M. S. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy dla Miasta T. w dniu 16 października 2008r. jako osoba bezrobotna. Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta T. orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na niespełnienie przesłanek zawartych w art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) – zwana dalej ustawą o promocji zatrudnienia.

Wojewoda [...]po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...]., nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Organ II instancji w swym uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z przepisem art.71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku, jeżeli w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy łącznie przez co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego nie ma znaczenia wymiar etatu, w jakim pracownik jest zatrudniony, istotna jest jedynie wysokość uzyskiwanego przez niego wynagrodzenia. Organ podał, że z zaświadczenia wystawionego przez Sąd Rejonowy w T. w dniu 16 października 2008r. wynika, iż osiągane przez skarżącą wynagrodzenie za pracę w okresie zatrudnienia w miesiącu styczniu i lutym 2008r. oraz od kwietnia do sierpnia 2008r. było niższe od wynagrodzenia minimalnego.

Reasumując organ stwierdził, że skarżąca mimo, iż była zatrudniona łącznie ponad 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP, nie spełnia warunków do nabycia prawa do zasiłku. Minimalne wynagrodzenie wynosiło od 01 stycznia 2008r. - 1126 zł., podczas gdy skarżąca jedynie w miesiącu marcu i wrześniu 2008r. osiągnęła wynagrodzenie przekraczające tę kwotę. Wyliczając 18 miesięcy wstecz, licząc od dnia poprzedzającego dzień rejestracji w PUP tj. od dnia 15 kwietnia 2007r. do uprawnień zasiłkowych można zaliczyć jedynie okres zatrudnienia od 15 kwietnia 2007r. do dnia 31 grudnia 2007r. oraz dnia 01 marca 2008r. do 31 marca 2008r. i od dnia 01 września 2008r. do dnia 30 września 2008r., tj. łącznie 322 dni, bowiem wówczas uzyskane przez skarżącą wynagrodzenie wynosiło kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w tym czasie.

W skardze do tutejszego Sądu na wyżej wskazaną decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że spełniła jedną z przesłanek art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia tj. w okresie 15 miesięcy poprzedzających rejestrację pozostawała w stosunku pracy. Natomiast w odniesieniu do drugiej przesłanki, osiągania minimalnego wynagrodzenia uznała, że należy posłużyć się zasadą wyrażoną w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. nr 200, poz. 1679 ze zm.). Podała, że w okresie od 10 lipca 2007r. do 30 września 2007r. była zatrudniona na 3/5 etatu, a następnie w okresie od 1 października 2007r. do 30 września 2008r. na 2/5 etatu w Sądzie Rejonowym w T. Stwierdziła, że sposób obliczania wynagrodzenia dla osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy wskazuje art. 8 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę i tym samym spełniła wymagania stawiane przez przepisy ustawy o promocji zatrudnienia. Powołała się przy tym na orzeczenie NSA z dnia 18 lipca 2006r., sygn. akt I OSK 175/06, w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, że co najmniej minimalne miesięczne wynagrodzenie za pracę, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia nie odnosi się do każdego wymiaru czasu pracy, w jakim zatrudniony jest pracownik, lecz tylko do tego, który jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Sposób ustalania wysokości minimalnego wynagrodzenia dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy określa art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

Skarżąca załączyła ponadto kserokopię pisma z dnia 22 września 2008r. o przyznaniu jej z dniem 1 stycznia 2008r. wynagrodzenia w kwocie 1.158 zł miesięcznie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Ponadto odnosząc się do załączonego do skargi kserokopii pisma z dnia 22 września 2008r. wskazał, że zostało ono złożone dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego i organy administracyjne nie mogły się w swym postępowaniu do niego ustosunkować. Zaś na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe wydanie decyzji w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę skarżąca podała, że przez cały okres zatrudnienia pracodawca odprowadzał od jej wynagrodzenia wszelkie wymagane składki, w tym na Fundusz Pracy i że dotyczy to także wyrównania wynagrodzenia za okres od stycznia do września 2008r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego, nie wkraczając przy tym w uprawnienia organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, że nie uchybia ona prawu.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią niewątpliwie przepisy ustawy o promocji zatrudnienia.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy oraz, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniami nie dotyczącymi niniejszej sprawy.

Z treści powyższego przepisu wynika, iż warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest uzyskiwanie w powyższym okresie, wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy.

W sprawie bezsporne jest, że skarżąca w okresie od 10 lipca 2007r. do 30 września 2007r. była zatrudniona na 3/5 etatu, a następnie w okresie od 1 października 2007r. do 30 września 2008r. na 2/5 etatu w Sądzie Rejonowym oraz to, że w wymaganym okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację tj. od 15 kwietnia 2007r. przez okres ponad 365 dni pozostawała w zatrudnieniu. Przedmiotem sporu jest to czy można przyjąć, że w wymaganym okresie skarżąca osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia. Z zaświadczenia wystawionego przez Sąd Rejonowy w T. w dniu 16 października 2008r. wynika, iż osiągane przez skarżącą wynagrodzenie za pracę w okresie zatrudnienia w miesiącu styczniu i lutym 2008r. oraz od kwietnia do sierpnia 2008r. było niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę i nie wyniosło 1126 zł, tj. tyle ile wynosiła kwota wynagrodzenia minimalnego obowiązującego w 2008r. W konsekwencji słusznie organ odwoławczy na podstawie tego dokumentu uznał, że skarżąca przepracowała spośród ponad 365 dni łącznie, tylko 322 dni z wynagrodzeniem uprawniającym do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, co oznacza, że skarżąca nie spełniła drugiego z warunków od którego zależy uzyskanie zasiłku dla bezrobotnych.

Odnosząc się do zarzutu skargi o nieuwzględnieniu przez organ przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę stwierdzić należy, że nie definiuje on pojęcia minimalnego wynagrodzenia za pracę, gdyż wysokość i sposób jego ustalania, jako określonej kategorii prawnej, zostały wyczerpująco określone w art. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Przepis ten reguluje wyłącznie sposób liczenia tego wynagrodzenia w przypadku zatrudnienia pracownika w niepełnym wymiarze czasu pracy. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 listopada 2006 r. (sygn. akt II SA/Op 509/06 nie publik), zgodnie z którym celem regulacji wprowadzającej wymóg uzyskiwania wynagrodzenia w określonej wysokości nie mogło być stworzenie możliwości uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobom, które uzyskują wynagrodzenie proporcjonalne do wymiaru czasu pracy, liczone na podstawie art. 8 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. W praktyce bowiem każde wynagrodzenie osób zatrudnionych przez pracodawcę stosującego się do powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy, w tym także zatrudnienie w minimalnym wymiarze czasu pracy, rodziłoby uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż byłoby ono pochodną umownie przyjętego wymiaru czasu pracy i wyliczenia dokonanego na podstawie art. 8 ust. 1 cyt. ustawy. Podkreślić należy, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia ma charakter przepisu ograniczającego, którego celem jest wyeliminowanie z kręgu osób uprawnionych do zasiłku dla bezrobotnych, tych zatrudnionych, którzy nie mogą wylegitymować się uzyskaniem wynagrodzenia w wysokości (a nie proporcjonalnej wysokości), odpowiadającej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę stanowiącemu odpowiednią kategorię prawną a nie faktyczną. Literalne brzmienie wskazanego przepisu jest jednoznaczne, zatem nie zachodzi konieczność sięgania do innych rodzajów wykładni. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2006 r. sygn. akt I OSK 333/06 stwierdził, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia nie daje żadnych podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobie, która przez wymagany okres nie otrzymywała miesięcznie, co najmniej najniższego wynagrodzenia. Przy czym chodzi o wynagrodzenie faktycznie otrzymywane, a nie to, które pracownik mógł otrzymywać, będąc zatrudnionym w innym, wyższym wymiarze czasu pracy.

Ponadto odnosząc się do przedłożonego przez skarżącą wraz ze skargą pisma z dnia 22.09.2008r. o przyznaniu jej z dniem 1.01.2008r. wynagrodzenia w kwocie 1158 zł miesięcznie, podkreślić należy, że dokument ten nie był znany organowi administracji w chwili orzekania o prawie skarżącej do zasiłku dla bezrobotnych. czego skarżąca nie neguje. Wskazać należy, że sąd dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć podjętych przez organ administracji według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonych decyzji. Skoro zatem ani organ I ani II instancji w dniu wydania decyzji nie znał dokumentu o zmianie wysokości wynagrodzenia skarżącej, to sąd kontrolując legalność tych decyzji, nie może uznać, że ze względu na nieuwzględnienie w tych decyzjach zmiany wysokości wynagrodzenia skarżącej wydane one zostały błędnie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

A. Klotz G. Malinowska - Wasik M. Włodarska