Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 581/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 255
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 1013/09 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi A. Z. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Go 1013/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, odmówił przyznania A. Z. prawa pomocy w sprawie ze skargi A. Z. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że brak spójności pomiędzy oświadczeniami skarżącego, a treścią przedłożonych przez niego dokumentów oraz nieudzielanie wyczerpujących informacji dotyczących ponoszonych comiesięcznych wydatków, powoduje, że należało uznać, iż A. Z. nie wykazał w sposób wystarczający, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. Z. podnosząc, że uprzednio nie mógł przedstawić dokumentów wskazujących na jego sytuację materialną albowiem "był to termin świąt wielkanocnych i urzędy były nieczynne". Wskazując na powyższe autor zażalenia wniósł o przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Prawo pomocy polega na tym, że strona zostaje zwolniona przez sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu przez sąd adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia jego wynagrodzenia i wydatków (art. 244 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.)). Przewidziana możliwość przyznania prawa pomocy może być udzielona w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Prawo to przyznaje się, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym polega natomiast na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego względnie rzecznika patentowego.

Z przytoczonych przepisów wynika, że ubiegającego się o to prawo obciąża obowiązek wykazania, iż znajduje się w określonej sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym bądź częściowym.

Istotnym jest, że w sytuacji gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi poważne wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji podjął czynności o których mowa w art. 255 p.p.s.a., zobowiązując skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez:

– przedłożenie informacji odnośnie źródeł i wysokości dochodów skarżącego wraz z dokumentami potwierdzającymi wskazane okoliczności,

– przedłożenie rachunków potwierdzających ponoszone koszty związane z utrzymaniem mieszkania oraz dojazdami do pracy,

– przedłożenie rachunków potwierdzających ewentualnie ponoszone koszty zakupu leków (leczenia),

– przedłożenie informacji dotyczących źródeł i wysokości dochodów żony skarżącego wraz z dokumentami potwierdzającymi wskazane okoliczności,

– przedłożenie stosownego dokumentu potwierdzającego obowiązek płacenia przez skarżącego alimentów,

pod rygorem oddalenia wniosku, lecz skarżący nie wykonał prawidłowo zarządzenia Sądu z dnia 24 marca 2010 r. (k.55).

Skarżący złożył w dniu [...] kwietnia 2010 r. dokumenty w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu, z którego wynika, że osiągane przez niego wynagrodzenie netto wynosi 2011,52 zł a także kserokopię protokołu posiedzenia jawnego Sądu Rejonowego w Żaganiu podczas którego zawarto ugodę z mocy której A.Z. zobowiązał się łożyć tytułem alimentów na rzecz małoletnich: J. Z., E. Z. i E.Z. po 300 zł miesięcznie, jednakże nie wykonał zarządzenia w pozostałym zakresie. Nawet po dosłaniu wraz z zażaleniem dokumentów w postaci zaświadczenia z Urzędu Pracy w Ż. o zarejestrowaniu żony skarżącego jako osoby bezrobotnej – bez prawa do zasiłku oraz dowodu przelewu na rzecz I. Z. kwoty 800 zł z tytułu alimentów, stwierdzić należy, iż skarżący nie uczynił zadość wezwaniu sądu z dnia 24 marca 2010 r. W szczególności A. Z. nie przedłożył dokumentów potwierdzających ponoszone koszty związane z utrzymaniem mieszkania oraz dojazdami do pracy.

W konsekwencji strona nie może skutecznie kwestionować prawidłowości postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy skoro nie wykonała w sposób prawidłowy wezwania Sądu do uzupełnienia danych podanych we wniosku.

Jedynie na marginesie wskazać należy, A. Z. w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że uzyskiwany przez niego miesięczny dochód brutto wynosi 2370 zł miesięcznie, podczas gdy z zaświadczenia jego pracodawcy wynika, że dochód ten kształtuje się na poziomie 2011 zł netto, rodzi to uzasadnioną wątpliwość co do wiarygodności danych podanych we wniosku.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił zażalenie oddalić.