Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 592/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 3 sierpnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz, p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2004 roku na rozprawie ze skargi J. J., W. D., Z. C., K. F., W. J., M. C., J.B., J. J., A. K., G. G., R. K., R. M., M. G., T. K., A.K;, M. S., W. D., na decyzję Wojewody [...] z [...], Nr [...] [...] Nr [...] [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego 1) oddala skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] [...] i decyzję z dnia [...] Nr [...] 2) stwierdza nieważność decyzji z dnia [...] nr [...] 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących J. J., W. D., Z. C., K. F., W.J., M. C., J. B., J. J., A. K., G. G., R. K., R.M., M. G., T.K., A. K., M. S.; i W. D. kwoty po złotych 10 (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...]:

- decyzją z dnia [...], Nr [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...], Nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...], [...],

- decyzją z dnia [...], Nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], Nr [...],

- decyzją z dnia [...], Nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydent Miasta P. z dnia [...], Nr [...].

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...], Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla Przedsiębiorstwa Remontowo - Budowlanego "K." Sp. z o. o. z siedzibą w T., pozwolenia na budowę stacji paliw w standardzie D. z myjnią samochodową obejmującą budynek stacji z myjnią (pow. zabudowy 265,58 m2, pow. użytkowa 236,59 m2, kubatura 1037,63 m3), wiatę (pow. zabudowy 216,03 m2, kubatura 1112,54 m3) i magazyn opakowań (pow. zabudowy 16,80 m2, pow. użytkowa 15,40 m2, kubatura 40,30 m3), sieci wodociągowej, kanalizację sanitarną, kanalizację deszczową, układ drogowy i instalację klimatyzacyjną dla stacji paliw.

Natomiast decyzją z dnia [...], Nr [...] Prezydent Miasta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Przedsiębiorstwa Remontowo - Budowlanego "K." sp. z o. o. z siedzibą w T. obejmującą pawilon handlowy, sieć wodociągową, kanalizacyjną, sanitarną i deszczową, przyłącze wodociągowe, kanalizację sanitarną i deszczową, układ drogowy, przebudowę gazociągu w ulicy A - B., przyłącze gazu, wewnętrzną instalację c. o., instalację wentylacji mechanicznej oraz zasilania w energię elektryczną wraz z przebudową oświetlenia w ulicy A.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta P. odmówił wznowienia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę kompleksu handlowo - usługowego zlokalizowanego u zbiegu ulic B., A. i C. zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] udzielającą pozwolenia na budowę stacji paliw D. z myjnią i niezbędną infrastrukturą.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż strony postępowania oznaczone w decyzji o pozwoleniu na budowę nie złożyły odwołania od tej decyzji w przysługującym terminie, dlatego stała się ona ostateczna z dniem [...] Wnioskodawcy, czyli A. D., J. J., W. D., Z. C., K. F., W. J., M. C., J. B., J. J., A. K., G. G., R. M., R. K., I. G., M. G., H. G., T. K., A. K. i W. D. wykazują się prawem do dysponowania budynkami mieszkalnymi w zabudowie szeregowej przy ul. C., budynki są usytuowane na terenach Spółdzielni Mieszkaniowej im. J. S. Projektowana stacja paliw, nie będzie usytuowana przy granicy którejkolwiek z działek zajmowanych przez wnioskodawców, bądź w odległości mniejszej od tych działek niż określona w § 12 ust. l i 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46 ze zm.). Wnioskodawcy powołali się na uzasadnienie wyroku z dnia 22 października 1987 r. sygn. akt IV SA 590/87 (ONSA z 1987 r., Nr 2, poz. 71), w którym stwierdzono m. in., że osoby, których dotyczy art. 54 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., mają przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie planu realizacyjnego danego obiektu budowlanego i o wydanie pozwolenia na jego budowę. Do osób tych należą przede wszystkim właściciele nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z działką, na której ma być wzniesiony projektowany obiekt budowlany. Tymczasem działki zajmowane przez osoby zainteresowane nie graniczą z działką przeznaczoną pod inwestycję, sam zaś obiekt stacji paliw ma być usytuowany w pobliżu ulicy A, a więc po przeciwnej stronie i w znacznej odległości od ulicy C., przy której zamieszkują wnioskodawcy. Mieszkańcy budynków w zabudowie szeregowej nie byli i nie są stroną postępowania w sprawie budowy stacji paliw. Uznanie, że żądający wznowienia postępowania nie mają przymiotu strony w rozumieniu art. 147 w związku z art. 28 kpa, pozbawia ich legitymacji do skutecznego wniesienia podania o wznowienie.

W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawcy wnieśli o uchylenie decyzji z dnia [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wywodząc, iż organ naruszył unormowanie przepisu art. 28 kpa poprzez błędną interpretację i przyjęcie, iż nie mają

oni interesu prawnego w sprawie oraz naruszenie regulacji art. 5 ust. 2 pkt 3 i 4 prawa budowlanego przez nieuwzględnienie uzasadnionego interesu strony. W treści uzasadnienia odwołania wnioskodawcy powołali się na liczne niedogodności związane z sąsiedztwem stacji, co ich zdaniem dowodzi istnienia interesu prawnego wnioskodawców w sprawie.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił rozstrzygnięcie z dnia [...] i umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę. Doręczenie decyzji nastąpiło w dniu [...] Skoro wskazane jako "strony" w decyzji podmioty otrzymały ją w dniu [...], to decyzja ta mogła stać się ostateczna dopiero w dniu [...]. W tym stanie rzeczy wniesione dnia [...] pismo zatytułowane "wniosek o wznowienie postępowania", wyraźnie kwestionujące decyzję o pozwoleniu na budowę stacji paliw "D.", należało zakwalifikować jako odwołanie. W związku z czym wykluczona jest weryfikacja pozwolenia na budowę w trybie wznowieniowym przed zakończeniem trybu odwoławczego. Zaskarżoną decyzję o odmowie wznowienia postępowania należało zatem uchylić i umorzyć postępowanie w przedmiocie wznowienia jako bezprzedmiotowe.

Natomiast decyzją z dnia [...], Nr [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], Nr [...]. W motywach organ podał, iż odwołanie może być skutecznie wniesione jedynie przez stronę postępowania (art. 129 kpa). W orzecznictwie dominuje pogląd, że interes prawny można wyprowadzić tylko z przepisów prawa materialnego, czyli podmiot, dla którego z prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki, nie ma przymiotu strony. Pismo właścicieli budynków szeregowych przy ul. C. w P. wskazuje na to, iż prawo bycia stroną w postępowaniu opierają na interesie faktycznym. Osoby te powołując się na regulację prawa budowlanego i przepisów wykonawczych nie wskazały, który przepis stanowi dla nich źródło uprawnień lub obowiązków, czyli który przepis przyznaje im przymiot strony. Stan interesu prawnego musi istnieć w kategoriach obiektywnych, a nie subiektywnych. Wobec czego organ uznał za celowe umorzenie postępowania odwoławczego.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], Nr [...].

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. J., W. D., Z. C., K. F., W. J., M.

C., J. B., J. J., A. K., G. G., R. K., R. M., M. G., T. K., A. K. i W. D. wnieśli o uwzględnienie argumentów podniesionych w trakcie postępowania administracyjnego zawartych w pismach kierowanych do organów orzekających. Zdaniem strony naruszono unormowanie art. 28 kpa, poprzez nieuwzględnienie ich interesu w sprawie. Unormowanie art. 42 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, czyli tych na których nieruchomości warunki określone w decyzji mogą mieć wpływ. W dalszej części skargi strona opisała negatywne skutki związane z umieszczeniem w bliskim sąsiedztwie stacji paliw oraz kompleksu handlowego. Wykonany w trakcie postępowania administracyjnego raport oddziaływania inwestycji na środowisko jest nierzetelny. W trakcie prowadzonego postępowania organy orzekające naruszyły przepisy dotyczące terminów, a zawarte w przepisach regulujących procedurę administracyjną. Realizację inwestycji rozpoczęto przed uprawomocnieniem się decyzji o pozwoleniu na budowę. W sprawie nie było przeprowadzonych żadnych konsultacji społecznych.

W odpowiedzi na skargi strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z regulacją art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po myśli art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem

materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § l pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ocenie składu orzekającego, organ prowadzący postępowanie, przy wydawaniu decyzji z dnia [...], Nr [...] oraz decyzji datowanej na dzień [...], Nr [...] nie naruszył unormowania prawa materialnego ani reguł procedury administracyjnej, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kontestowanego aktu.

Na gruncie przedmiotowej sprawy konieczność eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji wynikała z tego, iż nie można było umorzyć postępowania odwoławczego z uwagi na to, że pismo skarżących było niewłaściwie rozpoznane. Organ orzekający nie powinien umarzać postępowania, ale uchylić kwestionowaną decyzję i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania lub uchylić decyzję i umorzyć postępowanie przed organem I instancji. Umorzenie postępowania odwoławczego w stanie faktycznym sprawy skutkowało tym, iż decyzja I instancji stała się ostateczna, a to dodatkowo w sytuacji umorzenia postępowania wznowieniowego poskutkowało pozbawieniem danych osób możliwości działania. Wszystkie te powody po odniesieniu do unormowania art. 156 § 2 pkt 2 kpa spowodowały konieczność stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], Nr [...].

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 145 § l pkt 2, art.151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 55 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), przy zastosowaniu art. 97 § 2 w/w przepisów wprowadzających.