Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 412/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, asesor WSA Jacek Fronczyk, Protokolant Łukasz Pilip, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2005 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Wa 412/04

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] Burmistrz Miasta J., na podstawie art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960), orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego T. M. z budynku przy ul. [...] w J.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na wniosek Z.M. zostało wszczęte postępowanie o wymeldowanie T.M. z budynku przy ul. [...] w J.. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że wyżej wymieniony opuścił miejsce stałego pobytu. W czasie składania wyjaśnień w Urzędzie Miasta J. w dniu [...] sierpnia 2003 r., sam zainteresowany przyznał, że nie zamieszkuje w budynku przy ul. [...] w J. od 1989 r. W tej sytuacji zachodzą podstawy do wymeldowania T. M. , na podstawie przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960).

W następstwie odwołania złożonego przez T. M., decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że wszczęte na wniosek Z. M. postępowanie w przedmiocie wymeldowania byłego męża –T. M. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w J., zakończone zostało w dniu [...] października 2003 r decyzją o wymeldowaniu. W uzasadnieniu wskazano, iż wypełniona została przesłanka z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. opuszczenie lokalu bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. W trakcie prowadzonego postępowania T. M. dołączył do akt sprawy postanowienie Sądu Rejonowego w O. Wydział [...] Cywilny z dnia [...] października 2002 r. sygn. akt [...] o podziale majątku dorobkowego. Na mocy niniejszego postanowienia T. M. stał się wyłącznym właścicielem spornej nieruchomości. W konsekwencji Z.M. nie posiada żadnych uprawnień względem przedmiotowego lokalu, a zatem nie jest strona niniejszego postępowania i nie może toczyć się na jej wniosek postępowanie w przedmiocie wymeldowania byłego męża. W tej sytuacji organ I instancji powinien dokonać umorzenia prowadzonego postępowania i zbadać zasadność jego dalszego prowadzenia urzędu. Ze względu na fakt, że w sprawie niniejszej zapadło rozstrzygnięcie, decyzję należało uchylić i umorzyć postępowanie w I instancji jako bezprzedmiotowe.

Skargę na powyższą decyzję złożyła Z. M. i wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podała, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził fakt opuszczenia przez T, M, miejsca stałego pobytu w 1989 roku. T. M. sam tę okoliczność potwierdził. Następnie skarżąca podniosła, że organy administracji wydając decyzję administracyjną o wymeldowaniu w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, badają wyłącznie kwestię opuszczenia lokalu. W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości fakt spełnienia przez T. M. przesłanki opuszczenia stałego miejsca pobytu w J. przy ul. [...], a istota ewidencji ludności polega na rejestracji danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie , podtrzymując argumenty i stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast, zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga nie jest zasadna. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.

W toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ administracji ustalono, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] października 2002 r. sygn. akt [...] w przedmiocie podziału majątku dorobkowego byłych małżonków M., na wyłączną własność T. M. została przyznana nieruchomość położona w J. przy ul. [...]. Na podstawie wyżej wymienionego postanowienia, Sąd Rejonowy w O. Wydział Ksiąg Wieczystych w księdze wieczystej Nr [...] jako właściciela nieruchomości położonej w J. przy ul. [...] wpisał T.M..

Wobec powyższych okoliczności Wojewoda [...] prawidłowo ustalił, że Z. M. utraciła przymiot strony w niniejszym postępowaniu, co w konsekwencji musiało skutkować uchyleniem decyzji i umorzeniem postępowania w I instancji.

Zgodnie z treścią art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego – stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto, żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny występuje wówczas gdy istnieje norma prawna przyznająca ochronę danemu podmiotowi. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny. Interes faktyczny nie jest prawnie chroniony i jego nieuwzględnienie jest prawnie dopuszczalne. Interes prawny można określić jako kwalifikowany interes faktyczny. Interes prawny wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. O charakterze strony nie może decydować jedynie wola strony , ale musi istnieć przepis prawa materialnego, który by chronił jej interes.

Orzeczenie Sądu Rejonowego w O. w przedmiocie podziału majątku dorobkowego byłych małżonków M., przyznając na własność T. M. nieruchomość położoną w J. przy ul. [...], dało ochronę prawną T. M. wynikającą z prawa materialnego, jaka przysługuje właścicielowi. Jednocześnie, w konsekwencji orzeczenie to pozbawiło interesu prawnego skarżącą byłą żonę T.M. Skarżącej może przysługiwać najwyżej interes faktyczny który jest pozbawiony ochrony prawnej.

Wobec wyżej wskazanych okoliczności Z.M. nie może być stroną niniejszego postępowania i nie może się toczyć się na jej wniosek postępowanie o wymeldowanie byłego męża z lokalu którego jest jedynym właścicielem.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.