Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 317/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 pkt 3, art. 40a ust. 1 pkt 2, ust. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 187 poz 1577
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity
article: art. 8
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 113 § 1, art. 133 § 1 zd. 1, art. 141 § 4, art. 174 pkt 1 i 2, art. 176, art. 183 § 1-2, art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Karol Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1300/12 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za utrudnianie przeprowadzenia kontroli 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. K. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA w W. lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 24 października 2012 r., sygn. VI SA/Wa 1300/12 oddalił skargę M. K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: Inspektor) z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:

W dniach [...] maja 2011 r. Inspektor P. Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w G. przeprowadził kontrolę doraźną w zakresie prawidłowości wprowadzenia do obrotu nawozów w prowadzonym przez M. K. [...] w B. Ustalono wówczas, że przedsiębiorca wprowadza do obrotu towar o nazwie handlowej "obornik bydlęcy granulowany" i nie dysponuje zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na taką działalność. Wobec tego wezwano stronę do przedłożenia w terminie do [...] maja 2011 r., faktur zakupu surowca do produkcji gotowego wyrobu i jego sprzedaży w celu rozliczenia obrotu surowcem i wyrobem za okres objęty postępowaniem kontrolnym od dnia [...] stycznia 2010 r. do [...] maja 2011 r. W dniu [...] maja 2011 r. zabezpieczono partię [...] sztuk gotowego wyrobu o zadeklarowanej przez przedsiębiorcę wartości [...] zł. W związku z toczącą się równolegle kontrolą skarbową M. K. oświadczył, że nie może przedłożyć żądanych przez organ dokumentów, które zobowiązał się dostarczyć po zakończeniu kontroli skarbowej. Natomiast w protokole wyjaśnień z dnia [...] maja 2011 r. oświadczył m.in., że Urząd Skarbowy zwrócił mu całość dokumentacji znajdującej się dotychczas w posiadaniu tego organu i zadeklarował ich przekazanie po konsultacji prawnej do dnia [...] czerwca 2011 r., przy czym strona wnioskowała następnie o zmianę terminu zakończenia kontroli celem skompletowania niezbędnych dokumentów, zgłaszając jednocześnie wnioski dowodowe. Termin ten przedłużano, ostatecznie do [...] czerwca 2011 r., po czym sporządzono protokół z kontroli podpisany wyłącznie przez przedstawiciela organu. Jego odpis wydano pełnomocnikowi strony w dniu [...] lipca 2011 r. Uprzednio, w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. pełnomocnik strony stwierdził, że żądanie przedłożenia dokumentów jest przedwczesne z powodu nieokreślenia przez organ podstawy prawnej działania i kategorii zajętego nawozu. Z kolei w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za utrudnianie kontroli i wezwał do przedłożenia informacji o wielkości obrotów osiągniętych w 2010 r. zgodnie z księgami rachunkowymi.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] organ I instancji nałożył na M. K. karę pieniężną w wysokości 16125 zł za utrudnianie kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy poprzez nieudostępnienie dowodów zakupu surowca do produkcji nawozu oraz dowodów sprzedaży nawozu i odmowę sporządzenia uwierzytelnionych zestawień z tych dokumentów. Uznał, że zachowanie przedsiębiorcy wyczerpało dyspozycję art. 40a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j.:. Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577), dalej: u.j.h. Inspekcja sprawuje bowiem nadzór nad wprowadzaniem nawozów do obrotu i jest uprawniona do ich inwentaryzacji, przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących obrót nawozami oraz żądania okazania dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, które nie zostały udostępnione.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Inspektor uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty spawy, wymierzając M. K. karę pieniężną w wysokości 6449,96 zł w związku z utrudnianiem przeprowadzenia kontroli.

Organ odwoławczy powołując się na art. 24 u.j.h. podał, że pracownicy inspekcji są upoważnieni do żądania okazywania w toku prowadzonej kontroli dokumentów związanych z jej przedmiotem. Dokumenty związane z wprowadzonym przez stronę do obrotu towarem w postaci "obornika bydlęcego granulowanego" były konieczne do ustalenia, czy i komu sprzedawano produkt oraz jakie osiągano z tego tytułu korzyści oraz, czy czynności tych dokonywano zgodnie z prawem. Do tego celu konieczne było ustalenie odbiorcy dystrybuowanych towarów i to niezależnie od ustalenia typu nawozu wprowadzanego do obrotu. Nawóz naturalny, jak deklarowała strona, może być zbywany bez zezwolenia, którego nie posiadał przedsiębiorca, ale tylko do bezpośredniego rolniczego wykorzystania i wyłącznie na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej pod rygorem nieważności, stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 147, poz. 1033 ze zm.), dalej: u.n.n. Tymczasem odwołujący się jeszcze przed zakończeniem kontroli w dniu [...] maja 2011 r., pomimo posiadania przedmiotowych dokumentów, nie udostępnił ich organowi, chociaż organ na żądanie strony kilkakrotnie przedłużał termin zakończenia kontroli celem dostarczenia dokumentów. Do dnia wydania decyzji przez organ I instancji strona nie wywiązała się z tego obowiązku, czyniąc to dopiero w dniu [...] grudnia 2011 r. tj. po upływie 5 miesięcy od zwrócenia ich przez Urząd Skarbowy w W. Organ podkreślił przy tym, że przedsiębiorca jest zobowiązany do współdziałania w toku prowadzonej kontroli w niezbędnym zakresie, a nie jedynie ograniczania się do znoszenia działań uprawnionych podmiotów. Dlatego też nieudostępnienie przedmiotowej dokumentacji wypełniło dyspozycję utrudniania prowadzenia kontroli, co z kolei wymagało zastosowania art. 40a ust. 1 pkt 2 u.j.h. i wymierzenia kary pieniężnej. Stopień społecznej szkodliwości zachowania strony oceniono jako znaczny, ponieważ przedmiotowe kontrole są prowadzone w celu ochrony takich dóbr jak życie i zdrowie człowieka, ochrona środowiska naturalnego, pewność i rzetelność obrotu. Podobnie oceniono zakres naruszenia, a zachowanie strony oceniono jako umyślne. Organ odwoławczy uznał jednak, że kwota wymierzonej kary powinna być niższa, dlatego zreformował decyzję organu I instancji stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: k.p.a.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez M. K. do WSA w W. Skarżący zarzucił, że organ kontrolny wadliwie przeprowadził postępowanie nie przestrzegając wymaganej kolejności podejmowanych działań i nie dążył do ustalenia legalności wprowadzania nawozów do obrotu. W jego ocenie organ I instancji w osób nierzetelny, niepełny i niewyczerpujący udzielił mu informacji o podstawie prawnej swoich żądań. Z kolei naruszenia art. 40a ust. 1 pkt 2 u.j.h. upatrywał w przyjęciu, że utrudniał przeprowadzanie kontroli, a art. 40a ust. 5 i ust. 8 tej ustawy w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) przez niezasadne przyjęcie, że jego działania nosiły cechy winy umyślnej i wymierzenie kary pieniężnej nieodpowiadającej wysokości osiąganych przez niego obrotów.

W ocenie skarżącego kluczowe znaczenia dla niniejszego postępowania ma decyzja Inspektora z dnia [...] marca 2012 r., którą uchylono w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2011 r. zakazującą skarżącemu wprowadzania do obrotu "obornika bydlęcego granulowanego". Postępowanie w tamtej sprawie ma na celu wykazanie, czy produkt ten jest nawozem, a zatem czy skarżący naruszył prawo wprowadzając produkt do obrotu. W toku postępowania zgłaszał wnioski dowodowe o przebadanie produktu, aby przed udostępnieniem dokumentacji ustalić, czy jest on nawozem. Tymczasem wnioski dowodowe były przez organy pomijane. Ponadto żądane dokumenty nie miałyby wpływu na ustalenie rodzaju nabywanego towaru, a organy nie wykazały ich związku z przedmiotem kontroli. Ponad wszelką wątpliwość ustalono dostawcę surowca, a na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 2 u.j.h. nie miał obowiązku dostarczać organom uwierzytelnionych zestawień obrotu surowcem i wyrobem gotowym. Brak było również podstawy do uznania opisanego przez organy zachowania strony jako umyślnego, ponieważ zmierzał on jedynie do wykazania, czy przedmiotowy surowiec był nawozem. Jego zamiarem nie było utrudnianie postępowania, a tylko nie zgadzał się ze sposobem jego prowadzenia przez organy. Karę uznał zaś za nadal zbyt wysoką, zwłaszcza że zajęcie towaru pozbawiło go źródła dochodu.

W odpowiedzi na skargę Inspektor wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę opisanym na wstępie wyrokiem WSA w W. podał, że stosownie do art. 40a ust. 1 pkt 2 u.j.h., kto utrudnia organowi inspekcji lub organowi inspekcji handlowej przeprowadzanie kontroli, o których mowa w ustawie lub kontroli przeprowadzanych na podstawie przepisów odrębnych, podlega karze pieniężnej w wysokości do piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. Ustalając wysokość kary organ powinien uwzględnić okoliczności, o których mowa w art. 40a ust. 5 tej ustawy. Mając to na względzie Sąd I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że nie utrudniał przeprowadzenia kontroli. Podstawę jej przeprowadzenia stanowił art. 30 ust. 1 u.n.n., w myśl którego Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych sprawuje nadzór nad wprowadzeniem do obrotu nawozów, nawozów oznaczanych znakiem "NAWÓZ WE" i środków wspomagających uprawę roślin w sposób określony w przepisach o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Przeprowadzając kontrolę upoważnieni przez organ pracownicy uprawnieni są m.in. do żądania okazywania dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, o czym traktuje art. 24 pkt 3 u.j.h. Tak więc, skoro skarżący deklarował w dokumentach zakładowych, że wprowadza do obrotu nawóz organiczny "obornik bydlęcy granulowany", organ I instancji był uprawniony do żądania od niego dokumentów dotyczących przedmiotu kontroli tj. prawidłowości wprowadzenia do obrotu tego nawozu. Oceny tej nie zmieniło stanowisko strony, że przedmiotem sprzedaży był nawóz naturalny, ponieważ w myśl art. 3 ust. 3 u.n.n., nawozy naturalne mogą być zbywane do bezpośredniego rolniczego wykorzystania, wyłącznie na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej pod rygorem nieważności. W przypadku zaś innych nawozów, jak stanowi art. 4 ust. 1 tej ustawy, wymagane jest pozwolenie na wprowadzenie ich do obrotu.

W ocenie Sądu I instancji brak jest przepisu, który nakazywałby organom kontroli w pierwszej kolejności ustalać rodzaj sprzedawanego nawozu, jak tego żądał skarżący. Bezsporne jest przy tym, że przedmiotowe dokumenty były w jego posiadaniu od [...] maja 2011 r. i na jego prośbę organ przesuwał terminy ich udostępnienia, co ostatecznie nastąpiło dopiero w grudniu 2011 r., po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Zwlekanie z udostępnieniem dokumentów przez ponad pół roku mieści się więc w pojęciu utrudniania kontroli. W związku z tym konieczne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, ponieważ dyspozycja art. 40a ust. 1 pkt 2 u.j.h. nie ma charakteru fakultatywnego. W razie stwierdzenia faktu utrudniania kontroli organ zobowiązany jest do zastosowania sankcji w nim przewidzianej, przy uwzględnieniu kryteriów określonych w przepisach art. 40a, z czego organ odwoławczy się wywiązał wyjaśniając w uzasadnieniu decyzji podjęte rozstrzygnięcie. Sąd stwierdził przy tym, że skoro kara ta ma represyjny i prewencyjny charakter, to jej wysokość nie może być symboliczna, a tej wymierzonej skarżącemu nie można było uznać za rażąco wygórowaną. Jej wysokość wyniosła dwukrotność przeciętnego wynagrodzenia, co stanowi 13,33 % kary maksymalnej. Ponadto, wbrew stanowisku skarżącego, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania organ I instancji poinformował go o podstawie prawnej żądania złożenia określonych dokumentów. Nie były one organom niezbędne jedynie do ustalenia wysokości kary, lecz również podmiotów, którym skarżący sprzedawał towar objęty kontrolą.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 24 października 2012 r. wniósł M. K., zaskarżając wyrok w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) prawa materialnego, art. 24 pkt 3 w zw. z art. 40a ust. 1 pkt 2 u.j.h. przez przyjęcie, że skarżący umyślnie utrudniał postępowanie kontrolne oraz przypisanie jego zachowaniu znacznej społecznej szkodliwości, uznanie że organ odwoławczy przeanalizował wszystkie czynniki mające wpływ na wysokość kary oraz, że organ prowadził postępowanie w sposób prawidłowy żądając dowodów sprzedaży w celu ustalenia nabywców nawozu naturalnego,

2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 8 k.p.a. przez przyjęcie, że organ odwoławczy nie naruszył zasady pogłębiania zaufania do organów państwa,

b) art. 133 § 1 zd. 1 w zw. z art. 113 § 1 w zw. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. przez nierozpatrzenie zarzutu wymierzenia kary pieniężnej nieodpowiadającej wysokości obrotów skarżącego oraz nieodniesienie się do niego w uzasadnieniu wyroku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ponowiono argumentację o braku podstaw do przypisania skarżącemu umyślnego utrudniania kontroli, ponieważ zmierzał on jedynie do ustalenia rodzaju towaru, który wprowadzał do obrotu, a przez to, czy potrzebował zezwolenia na prowadzenie takiej działalności. Organ tymczasem miał dążyć jedynie do zgromadzenia dowodów, które pozwoliłyby mu na ustalenie wysokości kary za rzekome przewinienie strony. Z tego względu nie było uprawnione uznanie wysokiego stopnia społecznej szkodliwości takiego zachowania, a wysokość wymierzonej kary nie uwzględniała dotychczasowego sposobu prowadzenia działalności oraz spadku obrotów spowodowanego zajęciem partii nawozów. Nieodniesienie się przez Sąd do zarzutów skargi świadczy o nierozpoznaniu istoty sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Inspektor wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. skutkujące nieważnością postępowania, zatem zaistniały podstawy do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Tylko te rodzaje naruszeń mogą być podstawą kwestionowania wyroku, zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna M. K. nie ma uzasadnionych podstaw. Strona wnosząca ten środek prawny opiera swoje zarzuty na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W tej sytuacji NSA w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów wskazujących na naruszenie przepisów postępowania, gdyż kontrola poprawności wyroku WSA w W. z punktu widzenia naruszeń przepisów prawa materialnego może być dokonana tylko w sytuacji, gdy zarzuty naruszenia przepisów formalnych okażą się nieskuteczne.

Strona wnosząca skargę kasacyjną twierdzi, że Sąd I instancji naruszył art. 8 k.p.a., bo działał z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania do organów państwa. Tak postawiony zarzut skargi kasacyjnej nie spełnia wymogów formalnych, określonych w art. 176 p.p.s.a. Skarga kasacyjna to sformalizowany środek prawny, którego sporządzenie wymaga profesjonalnego działania. Skutkiem tego jest wymóg jednoznacznego określenia naruszeń jakich dopuścił się Sąd I instancji prowadząc kontrolę zaskarżonych decyzji. Zatem strona w zarzucie kasacyjnym ma określić przepisy, które zostały naruszone przez Sąd I instancji, a nie przez organy w postępowaniu administracyjnym. Wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, gdy w podstawie skargi kasacyjnej strona nie wymienia takich przepisów, ale z jej uzasadnienia wynika o jakie przepisy chodzi. W rozpoznawanej sprawie wnoszący skargę kasacyjną nie odnosi się w uzasadnieniu do naruszeń przepisów p.p.s.a. stosowanych przez WSA w W., a tylko twierdzi, że Sąd I instancji działał niezgodnie z dyspozycją art. 8 k.p.a., czym naruszył przepisy postępowania. Konsekwencją tego powinno być uchylenie wyroku, bo Sąd I instancji dokonał kontroli decyzji objętych skargą z naruszeniem art. 8 k.p.a. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu stwierdzić należy, że nie znajduje on uzasadnienia. Art. 8 k.p.a. to norma, którą mają obowiązek stosować organy administracji publicznej, a nigdy sąd administracyjny, bo przecież ten sąd nie działa na podstawie k.p.a. Odwołanie się do naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej mogłoby mieć miejsce tylko wówczas, gdyby strona wskazywała na naruszenie konkretnego przepisu p.p.s.a., skutkiem którego byłaby akceptacja przez Sąd I instancji postępowania wadliwie prowadzonego, z naruszeniem art. 8 k.p.a. przez organy administracji. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera takiego zarzutu, to w tym zakresie nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Podkreślić należy, że Sąd II instancji będąc związany zarzutami skargi kasacyjnej nie może domniemywać ani rodzaju naruszenia, a tym bardziej jego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Te elementy skargi kasacyjnej obciążają stronę korzystającą z takiego środka prawnego, a przez to Sąd II instancji nie może uwzględnić skargi kasacyjnej, jeżeli strona nie wskazuje podstawy do takiego działania.

Drugim z zarzutów procesowych sformułowanych przez M. K. jest naruszenie art. 133 § 1 zd. 1 w zw. z art. 113 § 1 p.p.s.a. w łączności z art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną naruszenie tych przepisów polega na nierozpoznaniu przez WSA w W. zarzutu skargi określonego w jej pkt 4 lit. b), czyli wymierzenia kary nieodpowiadającej wysokości obrotów skarżącego i nieodniesienie się do tego w uzasadnieniu wyroku. Ten zarzut w ocenie NSA jest także prawnie nieskuteczny. Analiza uzasadnienia wyroku objętego skargą kasacyjną prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji rozważał kwestię podniesioną w zarzucie, stwierdzając że orzeczona kara nie jest niewspółmierna do okoliczności w jakich została zastosowana, zatem ten element pojawił się w uzasadnieniu, przez co nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wprawdzie Sąd I instancji nie odnosi się do zarzutu skargi łączącego wysokość kary z wysokością obrotu i jest to uchybienie, jednak nie ma ono żadnego wpływu na wynik sprawy, skoro przepisy będące podstawą wymierzenia kary pieniężnej nie łączą jej wysokości z wielkością obrotu. Poza tym stawianie zarzutu naruszenia art. 133 § 1 zd. 1 w zw. z art. 113 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. wymagało wykazania, że przewodniczący składu orzekającego nie prowadził i nie zamknął rozprawy, a poczynione w jej ramach ustalenia nie były podstawą wyrokowania. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie dowodzi, że takie fakty miały miejsce, a przez to jej twierdzenia w tym zakresie są tym bardziej niezasadne, że pozostają w sprzeczności z ustaleniami wynikającymi z akt sprawy. W kontekście tych uwag niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako pochodna naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 113 § 1 p.p.s.a. Wymienione w tym zarzucie przepisy odnoszą się do różnych elementów postępowania sądowoadministracyjnego, mogą być naruszane przez sądy, ale nigdy w takiej relacji jak wskazuje skarga kasacyjna, która dodatkowo w uzasadnieniu nie wyjaśnia wskazanego związku.

Zdaniem NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Strona twierdzi, że naruszenie tych przepisów polega na wadliwym stosowaniu art. 24 pkt 3 w zw. z art. 40a ust. 1 pkt 2, 5 i 8 u.j.h. W ramach zarzutu strona wnosząca skargę kasacyjną nie precyzuje na czym polega naruszenie, a więc czy jest związane z wadliwą ich wykładnią, czy niewłaściwym zastosowaniem. Z uzasadnienia zarzutu daje się przyjąć, że w ocenie M. K. WSA w W. naruszył te przepisy, gdyż zaaprobował sposób ich wykładni dokonany przez organy, zwłaszcza przyjął, że wysokość kary jest konsekwencją umyślnego działania skarżącego kasacyjnie i wynika z istniejących po jego stronie okoliczności, które uzasadniają określenie jej wysokości w sposób przyjęty przez organy. Odnosząc się do tego zarzutu NSA stwierdza, że WSA w W. prawidłowo ocenił postępowanie i sposób wymierzenia kary, w tym jej wysokość. Sąd uczynił to z punktu widzenia treści art. 40a ust. 5 u.j.h. i dał temu wyraz w uzasadnieniu wyroku. Skarga kasacyjna nie kwestionuje tej podstawy prawnej działania Sądu I instancji. Analiza akt sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że skarżący kasacyjnie utrudniał prowadzenie kontroli organu Inspekcji, zatem ta okoliczność jako podstawa wymierzenia kary została przez organy trafnie ustalona, a jej zaakceptowanie przez WSA w W. nie narusza przepisów wskazanych w zarzucie. Poza tym dodać należy, że art. 40a ust. 1 u.j.h. nie ma pkt 8, na który wskazuje skarga, a pkt 5 tego przepisu nie miał w sprawie zastosowania.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. należało oddalić skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 204 pkt 1 p.p.s.a.