Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1177/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono indywidualną interpretację
Powołane przepisy: article: art.41 ust.1.
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art.14 b § 1 i § 6.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi "A" S. A. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona indywidualna interpretacja nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez A S.A. jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z [...] wydana w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej. Indywidualna interpretacja dotyczyła udzielenia odpowiedzi na następujące pytanie – jaką stawkę podatku od towarów i usług należy zastosować przy sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego użytkowania z części wspólnej nieruchomości tj. określonego miejsca postojowego, określonej komórki lokatorskiej, określonego pomieszczenia zaplecza motoryzacyjnego.

Strona formułując powyższe pytanie, przedstawiła stan faktyczny, z którego wynikało, że jest w trakcie realizacji inwestycji budowlanej zespołu pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym w kondygnacji podziemnej znajdują się m.in. hale garażowe, które stanowią jednocześnie dojście do komórek lokatorskich, pomieszczeń pomocniczych, pomieszczeń zaplecza motoryzacyjnego i gospodarczych związanych z obsługą danego budynku. Przedmiotem planowanej sprzedaży są lokale mieszkalne wraz z udziałem w częściach wspólnych nieruchomości, w tym prawa do wyłącznego użytkowania miejsca postojowego, komórki lokatorskiej i innych. Jak podkreślono, prawo do wyłącznego użytkowania miejsca postojowego nie jest samodzielnym przedmiotem obrotu, gdyż może być nabywane i zbywane wyłącznie z lokalem mieszkalnym, przy czym skarżąca zapewnia możliwość zakupu miejsc postojowych wszystkim nabywcom lokali mieszkalnych. Miejsca postojowe uznane są przez spółkę, tak w umowach przedwstępnych sprzedaży lokali jak i w planowanych aktach notarialnych, za element części wspólnych nieruchomości, zaś sposób korzystania z poszczególnych miejsc parkingowych przez wszystkich mieszkańców zostanie określony w przyszłości. Strona stwierdziła, że miejsca postojowe nie zostaną wydzielone jako samodzielny lokal w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 80, poz. 903 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o własności lokali", a poszczególni nabywcy nie kupują udziału w prawie własności tego lokalu. W umowach przedwstępnych podawana jest wartość brutto przedmiotu umowy i kalkulacja czynników składających się na przedmiot umowy tj. wartość m2 lokalu mieszkalnego, ilość m2, wartość prawa do wyłącznego użytkowania określonych części wspólnych np. miejsca postojowego komórki lokatorskiej lub zaplecza motoryzacyjnego. Natomiast w aktach notarialnych spółka zamierza zamieścić jedną wartość, tj. wartość lokalu mieszkalnego oraz wymienione prawa nabywcy lokalu, takie jak prawo do wyłącznego korzystania z określonej części nieruchomości wspólnych. Wartość przedmiotu umowy skalkulowana jest jako suma elementów składowych, tj. wartość 1 m2 lokalu mieszkalnego x ilość m2, wartość prawa do wyłącznego korzystania z określonych części wspólnych tj. miejsca postojowego, komórki lokatorskiej czy zaplecza motoryzacyjnego.

Przedstawiając własne stanowisko w przedmiocie zadanego pytania strona stwierdziła, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz prawem do wyłącznego użytkowania części wspólnych nieruchomości tj. określonego miejsca postojowego, komórki lokatorskiej czy pomieszczenia zaplecza motoryzacyjnego opodatkowane jest jednolitą stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7%, właściwą dla sprzedaży obiektów budownictwa mieszkaniowego, niemożliwa jest bowiem sprzedaż prawa do wyłącznego użytkowania części wspólnej nieruchomości (w tym miejsca postojowego) w oderwaniu od sprzedawanego lokalu, gdyż kondygnacja podziemna, gdzie znajdują się miejsca postojowe, nie stanowi samodzielnego lokalu użytkowego.

W wydanej [...] indywidualnej interpretacji działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego przedstawione przez stronę stanowisko jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 41 ust. 1, 12b i 12c ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej "ustawą o VAT" oraz § 5 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz. 970 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem z 27 kwietnia 2004 r." oraz zmieniającego go § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 28 listopada 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 212, poz. 1336), zwanego dalej "rozporządzeniem z 28 listopada 2004 r." Organ wskazał ponadto definicję lokalu zawartą w ustawie o własności lokali, oraz definicję lokalu użytkowego wynikającą z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690), zwanego dalej "rozporządzeniem z 2002 r."

Biorąc powyższe przepisy pod uwagę organ stanął na stanowisku, że podziemna kondygnacja budynku mieszkalnego, w której znajdują się konkretne, oznakowane miejsca do garażowania, nie mieści się ani w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani pomieszczenia gospodarczego, w związku z czym stanowi lokal użytkowy. Natomiast piwnice (komórki lokatorskie), które co do zasady mogą przynależeć do lokalu mieszkalnego, nie powinny być traktowane jako lokal użytkowy, gdyż stanowią pomieszczenie gospodarcze lokalu mieszkalnego służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, dla przechowywania materiałów, przedmiotów, opału lub produktów żywnościowych użytkowników lokalu.

Organ podkreślił, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż przedmiotem sprzedaży będzie lokal mieszkalny wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku, z jednoczesnym określeniem sposobu korzystania z poszczególnych miejsc przez wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych korzystanie w ramach podziału quo ad usum. Zdaniem organu będzie to umowny podział tej części wspólnej budynku, który nie oznacza zniesienia współwłasności. Na skutek tego podziału część ta zostaje tymczasowo podzielona na oznaczone części fizyczne, które przypadają poszczególnym nabywcom lokali mieszkalnych do wyłącznego korzystania. Prawo to jest ściśle związane ze sprzedawanym nabywcom lokali mieszkalnych, udziałem w tej części wspólnej nieruchomości, którą stanowi część podziemna budynku. W ocenie organu udziały współwłaścicieli, jako prawa do rzeczy wspólnej mieszczą się w zakresie pojęcia "części obiektów budowlanych". Udział wyraża bowiem zakres uprawnień współwłaściciela względem rzeczy wspólnej i jest z reguły określony odpowiednim ułamkiem. Tak więc właściciel udziału jest równocześnie właścicielem części ułamkowej wspólnego prawa (prawa własności). W przypadku zbycia udziału w nieruchomości, dotychczasowy współwłaściciel przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania tą nieruchomością jak właściciel, w zakresie, w jakim uprawniała go do tego wysokość jego udziału. W rozpatrywanym przypadku organ przyjął, że sprzedaż udziału w części wspólnej budynku wraz z prawem do korzystania z konkretnego miejsca garażowego znajdującego się w tym samym obiekcie budowlanym co mieszkanie, który sprzedawany jest łącznie z lokalem mieszkalnym stanowi sprzedaż części lokalu użytkowego, co oznacza że nie jest objęta preferencyjną stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7%.

Reasumując, organ stwierdził, że sprzedaż w części lokalu mieszkalnego wraz z przynależną komórką lokatorską (piwnicą) podlega opodatkowaniu 7% stawką podatku od towarów i usług, natomiast w części dotyczącej udziału w części wspólnej, tj. w podziemnej kondygnacji tego budynku wraz z prawem do wyłącznego korzystania z oznakowanych miejsc do garażowania, podlega opodatkowaniu 22% stawką podatku. Preferencyjną stawką podatku nie jest objęty również garaż (miejsce postojowe) będący lokalem użytkowym. Chociaż garaż może stanowić część składową lokalu mieszkalnego, to nie jest pomieszczeniem pomocniczym, ponieważ nie jest przeznaczony na stały pobyt ludzi i nie zaspokaja ich potrzeb mieszkaniowych.

Wezwanie strony do usunięcia naruszenia prawa okazało się bezskuteczne, bowiem organ odwoławczy nie stwierdził podstaw do zmiany wydanego orzeczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka wniosła o uchylenie interpretacji w całości z powodu naruszenia:

1) art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12a ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że do sprzedaży znajdujących się w budynku wielomieszkaniowym lokali mieszkalnych sprzedawanych wraz miejscem postojowym we wspólnej hali garażowej oraz komórką lokatorską nie stosuje się jednorodnej - 7% stawki podatku od towarów i usług, a w szczególności, że do sprzedaży miejsc postojowych zastosowanie będzie mieć 22% stawka podatku od towarów i usług;

2) § 3 pkt 14 rozporządzenia z 2002 r. poprzez błędne przyjęcie, że miejsca we wspólnej hali garażowej znajdujące się na wspólnej dolnej kondygnacji pięciu budynków wielomieszkaniowych budowanych przez spółkę, są częścią składową lokalu użytkowego (hali garażowej) a nie częścią składową wspólnej nieruchomości należącej do nabywców lokali mieszkalnych;

3) art. 2 i 3 ustawy o własności lokali poprzez błędne przyjęcie, że miejsce do parkowania we wspólnej hali garażowej jest tożsame z garażem (częścią obiektu budowlanego) i jako takie jest częścią lokalu użytkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 251/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę A S.A. na powyższą interpretację indywidualną.

Wskazując na motywy oddalenia skargi Sąd pierwszej instancji powołując m.in. art. 41 ust. 12a ustawy o VAT oraz § 3 pkt 14 rozporządzenia 2002 r. stwierdził, że miejsce postojowe w garażu wielostanowiskowym jako oddzielnym od lokalu mieszkalnego - lokalu użytkowym, nie jest pomieszczeniem przynależnym (nie jest ograniczone ścianami), nie jest też urządzeniem w rozumieniu ustawy o własności lokali, zatem nie jest przyporządkowane w sensie prawnym do lokalu mieszkalnego. Skoro miejsce postojowe należy do części wspólnej budynku, to tym samym nie może być przynależne do lokalu mieszkalnego. Nabywca lokalu mieszkalnego nabywa jednocześnie udział we współwłasności lokalu niemieszkalnego (garażu wielostanowiskowego), z możliwością korzystania z przyznanego mu miejsca parkingowego. W takim przypadku sprzedaż (wraz z lokalem mieszkalnym objętym stawką VAT 7%) udziału w lokalu niemieszkalnym (użytkowym), jakim jest hala garażowa, z przeznaczeniem do korzystania z tej hali garażowej poprzez garażowanie samochodu na oznaczonym i przydzielonym miejscu postojowym - winno być opodatkowane stawką 22%. Z kolei sprzedaż (wraz lokalem mieszkalnym objętym stawką 7%) garażu, który spełnia warunki o jakich mowa w § 102 rozporządzenia z 2002 r., a więc garażem jednostanowiskowym, przeznaczonym dla jednego samochodu, stanowiącym część przynależną do lokalu mieszkalnego, jako jednego przedmiotu sprzedaży - winna być również opodatkowana stawką 7% VAT; sprzedaż (wraz z lokalem mieszkalnym objętym stawką 7% VAT) przynależnej komórki lokatorskiej (to znaczy piwnicy) czy też wraz z pomieszczeniem określonym jako zaplecze motoryzacyjne, która to piwnica i zaplecze stanowią część przynależną do lokalu mieszkalnego (są to pomieszczenia gospodarcze lokalu mieszkalnego), jako jednego przedmiotu sprzedaży - winna być również , jak i lokal mieszkalny, opodatkowana stawką 7% VAT.

Na powyższe orzeczenie strona, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wyrokiem z dnia 24 września 2010 r., sygn. akt I FSK 1637/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kluczowa dla rozstrzygnięcia spornej kwestii, dotyczącej właściwej stawki podatku VAT dla sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonego miejsca parkingowego usytuowanego w hali garażowej w budynku mieszkalnym, jest wykładnia art. 41 ust. 12 i 12a ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2008 r.). Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT stawkę podatku, o której mowa w ust. 2 (7%), stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Z kolei z art. 41 ust. 12a i 12b tej ustawy wynika, że do obiektów budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym, zalicza się m.in. obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części z wyłączeniem lokali użytkowych, czyli uwzględniając definicję obiektów budownictwa mieszkaniowego zawartą w art. 2 ust. 12 ustawy - budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB 11 lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2, a także budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2.

Sąd wskazał, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku dla samochodu osobowego, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. Wyodrębnione miejsca postojowe nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych, ze względu na fakt, że nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie budynku. Sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego. Nie można dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Miejsce postojowe w tym przypadku nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu własności.

Przywołując orzecznictwo sądowe Naczelny Sąd Administracyjny w rozpatrywanej sprawie stwierdził, że jeżeli wraz z prawem własności lokalu mieszkalnego przedmiotem sprzedaży będzie prawo do wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego o konkretnej powierzchni (miejsce postojowe) lub garaż, który nie został wyodrębniony jako samodzielny lokal użytkowy i jest integralnie związany z prawem własności konkretnego lokalu mieszkalnego, to sprzedaż tego lokalu wraz z prawem do korzystania z wyodrębnionego miejsca parkingowego lub garażu znajdującego się w danym budynku (jak i poza jego obrębem, lecz w ramach tej samej nieruchomości gruntowej) podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług, która jest właściwa dla lokalu mieszkalnego. Sąd podkreślił, że stanowisko powyższe pozostaje bez zmian, niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z miejscami parkingowymi znajdującymi się w halach garażowych pod budynkiem, czy z miejscami parkingowymi naziemnymi (lub garażami), znajdującymi się na terenie nieruchomości wspólnej – w tym samym budynku, co lokal mieszkalny, czy poza nim. Nie ulega bowiem zmianie podstawowa dla wykładni spornych w sprawie przepisów prawa materialnego okoliczność, czyli brak wyodrębnienia dostawy prawa do korzystania z miejsca postojowego od dostawy lokalu mieszkalnego.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Rozpoczynając rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej interpretacji w pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez stronę skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 24 września 2010 r. sygn. akt I FSK 1637/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku.

W związku z powyższym w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.

Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania.

W judykaturze i doktrynie zwraca się również uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak-Molczyk (w:) H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005). Taka jednak sytuacja, która uzasadniałaby odstąpienie od wykładni zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2010 r. wydanym w niniejszej sprawie, nie wystąpiła.

Przypomnieć należy, że sprawa niniejsza dotyczyła pytania zadanego przez stronę we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, dotyczącego tego, jaką stawkę podatku od towarów i usług należy zastosować przy sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego użytkowania z części wspólnej nieruchomości tj. określonego miejsca postojowego, określonej komórki lokatorskiej, określonego pomieszczenia zaplecza motoryzacyjnego. Odpowiedź na to pytanie uzależniona była od wykładni art. 41 ust. 12 i 12a ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2008 r., przyjęcie bowiem, że sporne prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego ze względu na brak wyodrębnienia zaliczyć należy wraz ze związanym z nim prawem własności lokalu mieszkalnego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, skutkować będzie uznaniem prawidłowości jednej stawki opodatkowania podatkiem od towarów i usług (7%) dla dostawy obejmującej wskazane składniki, podczas gdy uznanie odrębności omawianych elementów transakcji spowoduje, iż uprawniona będzie teza organu o możliwości odrębnego ich opodatkowania według odmiennych stawek (7 i 22%).

We wskazanym wyżej wyroku z dnia 24 września 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wiążącej w tej sprawie wykładni art. 41 ust. 12 i 12a ustawy o VAT i przesądził, że w sytuacji, gdy wraz z prawem własności lokalu mieszkalnego przedmiotem sprzedaży będzie prawo do wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego o konkretnej powierzchni (miejsce postojowe) lub garaż, który nie został wyodrębniony jako samodzielny lokal użytkowy i jest integralnie związany z prawem własności konkretnego lokalu mieszkalnego, to sprzedaż tego lokalu wraz z prawem do korzystania z wyodrębnionego miejsca parkingowego lub garażu znajdującego się w danym budynku (jak i poza jego obrębem, lecz w ramach tej samej nieruchomości gruntowej) podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług, która jest właściwa dla lokalu mieszkalnego (7%). Nie ma przy tym znaczenia, czy mamy do czynienia z miejscami parkingowymi znajdującymi się w halach garażowych pod budynkiem, czy z miejscami parkingowymi naziemnymi (lub garażami), znajdującymi się na terenie nieruchomości wspólnej – w tym samym budynku, co lokal mieszkalny, czy poza nim. Nie ulega bowiem zmianie podstawowa dla wykładni spornych w sprawie przepisów prawa materialnego okoliczność, czyli brak wyodrębnienia dostawy prawa do korzystania z miejsca postojowego od dostawy lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu NSA wskazał, że "Kwestia będąca istotą sporu w niniejszej sprawie była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazać można na wyrok z 22 czerwca 2005 r., I FSK 103/05, w którym Sąd ten wyraził pogląd, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku dla samochodu osobowego, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. Wyodrębnione miejsca postojowe nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych, ze względu na fakt, że nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie budynku. Sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego. Nie można dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Miejsce postojowe w tym przypadku nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu własności. Natomiast w wyroku z 8 stycznia 2009 r., I FSK 1798/07, Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie dotyczącej dostawy prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni znajdującego się w części podziemnej budynku, które jest integralnie związane i razem sprzedawane z lokalem mieszkalnym oraz garażu sprzedawanego łącznie z lokalem mieszkalnym w budynku w zabudowie szeregowej, przyległego do tego lokalu i stanowiącego konstrukcyjnie z nim jedną bryłę, stwierdził, że nie tylko miejsce parkingowe nie może być uznane za lokal użytkowy (jego część). Również garaże w domach w zabudowie szeregowej, które nie zostały wydzielone jako osobne lokale użytkowe i ich dostawa jest dokonywana razem ze sprzedażą całego budynku, nie mogą zostać uznane za takie lokale i opodatkowane odrębną stawką, niż przewidziana dla lokali mieszkalnych. Posługując się wykładnią funkcjonalną, zarówno statyczną jak dynamiczną, sąd uznał, że posiadanie miejsca do parkowania samochodu osobowego w pierwszej dekadzie XXI wieku jest związane integralnie z budownictwem mieszkaniowym, tak jak posiadanie piwnicy czy dostęp do suszarni, i powinno być kojarzone z obiektami budownictwa mieszkaniowego lub ich częściami, na które wskazał ustawodawca w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o VAT. Dodatkowo powołano się na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 6 lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise w pkt 15 i 27, w którym wskazano, że państwo członkowskie w żadnym wypadku nie może poddawać jednej dostawy towarów różnym stawkom podatku oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2006 r., I FSK 945/05, z którego wynika, że przy czynnościach o charakterze kompleksowym, jak wskazane w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 2 i w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, na które składa się czynność podstawowa, będąca celem umowy zawartej przez podatnika z klientem, a także czynności pomocnicze niezbędne do wykonania czynności podstawowej, ustalając właściwą stawkę podatku od towarów i usług należy przyjmować jednolitą stawkę dla całego kompleksu czynności, biorąc pod uwagę charakter czynności podstawowej. Zdaniem Sądu, powyższe pozwala na wyprowadzenie wniosku, że w świetle art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o VAT, przy czynnościach dostawy towaru w postaci przeniesienia własności lokalu mieszkalnego, któremu towarzyszy sprzedaż prawa do korzystania z miejsca postojowego na samochód osobowy, ze względu na trudności w wyodrębnieniu od czynności podstawowej, należy zastosować 7% preferencyjną stawkę podatkową. Podobne stanowisko należy zająć odnośnie niewyodrębnionych garaży znajdujących się w budynkach mieszkalnych.".

Mając na uwadze powyższe rozważania i dokonaną przez NSA wykładnię prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżona interpretacja narusza art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12a ustawy o VAT przez przyjęcie, że do sprzedaży miejsc postojowych w hali garażowej wielostanowiskowej, w opisanym przez wnioskodawcę stanie faktycznym, zastosowanie będzie mieć stawka podatku VAT w wysokości 22% jak dla lokali użytkowych.

Ponownie rozpatrując sprawę organ podatkowy uwzględni wykładnię prawa dokonaną powyżej.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną interpretację.

Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana.

W trzecim punkcie wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądził od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.