Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 59/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędziowie: WSA Alina Dominiak NSA Jacek Hyla ( spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 28 listopada 2006 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 września 2006 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...], wskazując jako podstawę prawną art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60), art. 20 ust. 1 – 3, art. 67, art. 68, art. 71, art. 214 ust. 1, art. 222 ust. 1 pkt a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE nr L 302 ze zm.), rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1789/2003 z dnia

11 września 2003 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE nr L 281), art. 248 ust. 2 i art. 308a – 308c rozporządzenia Komisji (EWG)

nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 32/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. otwierającego i ustanawiającego zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi przyjętymi w ramach GATT oraz niektórymi innymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i ustanawiające szczegółowe zasady dostosowywania kontyngentów

i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1808/95 (Dz. Urz. WE nr L 5 ze zm.), § 2, § 4, § 5 ust. 3 i § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie postępowania z wnioskami o zaliczenie towarów na poczet kontyngentu taryfowego oraz trybu przekazywania informacji w zakresie rejestrowania i sprawowania kontroli przywozu towarów objętych procedurą nadzoru przywozu (Dz. U. nr 87, poz. 828), art. 23 ust. 2 oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622), art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 2 i ust. 4, art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. nr 94, poz. 902 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wszczętego przyjęciem zgłoszenia celnego w dniu 21 lipca 2006 r. i zaewidencjonowanego pod nr [...] określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 41.148,00 zł oraz podatek od towarów i usług w kwocie 15.065,00 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż w dniu 4 maja 2006 r. "B" Sp. z o.o. z siedzibą w G., działając z upoważnienia "C" Sp. z o.o. złożyła zgłoszenie celne SAD deklarując objęcie procedurą składu celnego towar "tuńczyk z gatunku Katsuwonus Pelamis" – kawałki w sałatce meksykańskiej i w sałatce egzotycznej, w puszkach metalowych według kodu 1604 14 18 95. Następnie złożono zgłoszenie celne SAD dla tego samego towaru, deklarując objęcie go procedurą celną dopuszczenia do obrotu; dla towaru zadeklarowano tym razem kod 1604 20 70 95 ze stawką celną w wysokości 0 % określoną zgodnie z zapisem pola nr 39 SAD, wg kontyngentu taryfowego 090704 oraz stawką podatku VAT wynoszącą 7 %.

W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego [...] identyfikacja sprowadzanego towaru pozwoliła na wykluczenie możliwości zastosowania stawek "kontyngentowych", tym bardziej, że towar ten jako wyprowadzony ze składu celnego uprzednio zgłaszany był przez importera wg kodu 1604 14 18 95, którego kontyngent nie obejmuje. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 847/2006 z dnia 8 czerwca 2006 r. otwarty został roczny kontyngent taryfowy nr 090704 obejmujący zwolnienie z należności celnych przywozu przetworzonych lub zakonserwowanych tuńczyków, bonito lub pozostałych ryb z rodzaju Euthynnus inne niż całe lub w kawałkach objętych kodem CN 1604 20 70. Strona dla przedmiotowego towaru zadeklarowała w zgłoszeniu celnym kod 1604 20 70 obejmujący swą treścią "pozostałe przetwory lub konserwy z ryb".

Z dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego jak i z rewizji próbek towaru wynika jednak, iż towar stanowi "sałatkę z tuńczyka meksykańską" i "sałatkę z tuńczyka egzotyczną" – rybę w kawałkach w warzywach i tym samym winien być klasyfikowany jako ryby, całe lub w kawałkach, ale niemielone, które są przetworzone lub zakonserwowane. Zmiana dokonanej klasyfikacji spowodować zaś musiała zastosowanie stawki celnej podstawowej – 24 % oraz odmienne określenie kwoty długu celnego, jak i kwoty podatku od towarów i usług.

Po rozpoznaniu odwołania importera Dyrektor Izby Celnej [...] decyzją

z dnia 28 listopada 2006 r. nr [...], powołując się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej, wskazując, iż zamiast rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1789/2003 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej winno być rozporządzenie Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej; jednocześnie organ drugiej instancji zaskarżoną decyzję w pozostałej części utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał,

iż Naczelnik Urzędu Celnego [...] prawidłowo określił, iż importowany towar – tuńczyk

z gatunku "Katsuwonus Pelamis" (w kawałkach w sałatce meksykańskiej i w sałatce egzotycznej w puszkach metalowych) winien być zaklasyfikowany do kodu Taric 1604 14 18 95. Wskazywane przez stronę jako pominięte rozporządzenie Rady (EWG) 1536/92 ustanawia bowiem jedynie wspólne normy handlowe w odniesieniu do konserwowanego tuńczyka i bonito; jest przy tym istotne, iż cel rozporządzenia pozostaje całkowicie bez uszczerbku dla klasyfikacji towarów jak i preferencyjnego traktowania przy przywozie do Wspólnoty. W świetle zaś rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 (błędnie niewskazanego przez organ I instancji), w tym Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz not wyjaśniających termin filety rybne stosowany w rozumieniu taryfy celnej, pozwala na zaliczenie objętych nimi towarów do podpozycji 1604 14, ryb całych lub w kawałkach, ale niemielonych, vide 1604 14 16

i nie powoduje zaliczenia do pozostałych przetworów lub konserw z ryb, tj. do podpozycji 1604 20. Z kolei ustalenia zawarte w protokole kontroli Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych pokrywają się

z wynikiem raportu rewizji celnej próbek towaru pobranych do w/w zgłoszenia celnego. W wyniku kontroli stwierdzono bowiem: "sałatka z tuńczyka, egzotyczna, sałatka

z tuńczyka meksykańska" "pasy mięsa z płatów brzusznych warzywami, fragmenty mięsa powyżej 1,2 cm"; z kolei w następstwie rewizji stwierdzono puszkę metalową

z napisem "sałatka z tuńczyka meksykańska" oraz "sałatka z tuńczyka egzotyczna", zawierającą kawałki ryby w warzywach.

Dalej Dyrektor Izby Celnej [...] podniósł, iż analiza porównawcza treści rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej

w językach czeskim, francuskim, niemieckim, angielskim i polskim wykazuje,

iż zawierają one analogiczne zapisy dotyczące klasyfikacji towarów. Niezależnie zaś od stosowania nazwy rodzajowej Euthynnus lub Katsuwonus należy je traktować jako tuńczyka w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 1536/92.

Nie mają zaś znaczenia wyjaśnienia dotyczące wcześniejszego, błędnego klasyfikowania towaru przez stronę, która posłużyła się anglojęzyczną wersją rozporządzenia Komisji (WE) nr 847/2006. Zarówno bowiem w wersji angielskiej jak

i polskiej określono, iż kontyngent obejmuje ryby inne niż całe lub w kawałkach. Żądanie pobrania zaś 2 kompletów prób, ze względu na brak związku ze sprawą pozostawić należało bez rozpatrzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "E" Sp. z o.o. decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 31 TWE w zw. z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1536/92 poprzez jego pominięcie i nie zastosowanie w toku podejmowania i wydawania przedmiotowej decyzji; nadto skarżąca podniosła zarzut oparcia rozstrzygnięcia wyłącznie w oparciu

o zapisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z pominięciem innych aktów prawa wspólnotowego uszczegóławiających podstawy wydania decyzji.

Odnośnie naruszenia przepisów postępowania skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 125 i art. 187 w zw. z art. 122 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ustawy – Prawo celne poprzez: wydanie przez organ celny II instancji decyzji z pominięciem przepisów prawa, jednokierunkowe działanie profiskalne, nastawione na uzyskanie korzyści finansowych Skarbu Państwa kosztem podmiotu skarżącego, pominięcie w toku prowadzonego postępowania wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego będącego podstawą wydania przedmiotowej decyzji, dopuszczenie się długotrwałej bezczynności w sprawie oraz pominięcie wniosków o przeprowadzenie dodatkowej kontroli towaru.

Nadto "F" Sp. z o.o. zarzuciła obrazę art. 107 § 3 k.p.a. wobec pominięcia w uzasadnieniu decyzji oceny faktów podanych przez stronę w trakcie postępowania oraz faktów na których oparto rozstrzygnięcie jak i naruszenie art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ II instancji wbrew brzmieniu cytowanego przepisu.

W reasumpcji powyższych zarzutów skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jak i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zastosowana przez Dyrektora Izby Celnej podstawa prawna rozstrzygnięcia oparta o rozporządzenie Komisji (WE) nr 1719/2005 jest w całości błędna, gdyż nie uwzględnia art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 1536/92 ustanawiającego wspólne normy handlowe w odniesieniu do konserwowanego tuńczyka i bonito – aktu będącego lex specialis w odniesieniu do rozporządzenia Komisji (WE) nr 847/2006.

Nadto klasyfikacja dokonana przez organy celne winna być uznana za niewłaściwą. Organy celne nie uwzględniły bowiem specyfiki towaru sprowadzanego przez skarżącą w postaci puszek tuńczyka w sosie pomidorowym. Przeprowadzona przez funkcjonariuszy celnych rewizja towaru w rzeczywistości wykazała bowiem,

iż sprowadzony towar to puszki metalowe z napisem "sałatka z tuńczyka meksykańska" i "sałatka z tuńczyka egzotyczna", po otwarciu której stwierdzono rybę w kawałkach

w warzywach. Tym samym analiza i klasyfikacja towaru przeprowadzona przez organ administracji celnej mogłaby być uznana za prawidłową wyłącznie do ryb w całości lub kawałkach, ale nie mielonych i nie przetworzonych. Sprowadzony zaś przez skarżącą towar wypełnia w całości przesłanki kwalifikacyjne określone przez podgrupę o kodzie 1604 20 przeznaczoną dla pozostałych przetworów lub konserw z ryb. Jak wykazała bowiem kontrola z dnia 11 lipca 2006 r. towar zapakowany był w puszkach metalowych i miał charakter produktu przetworzonego ("ryba w strzępach, płatkach z warzywami"). Co istotne, organy nie uwzględniły rozróżnienia między formą "kawałki", odnoszącej się łącznie do wielkości fragmentów mięsa i zawartości płatków do 30 % ogólnej wagi ryby, a formą "filety" (części wyprodukowanych z płatków brzusznych o ciemniejszej strukturze mięsa); klasyfikacja towaru odpowiada zaś opisowi "filety [...]: płatki: fragmenty mięsa o zachowanej początkowej strukturze mięśniowej i o ujednoliconych wymiarach; tuńczyk rozdrobniony w strzępach: oddzielne cząstki mięsa

o równomiernych wymiarach, nie tworzące konsystencji pasty", zawartemu w art. 3 ust 1 pkt (iii) pkt b, pkt (iv), pkt (v) rozporządzenia Rady (EWG) .

Dalej skarżąca, przywołując orzecznictwo sądowoadministracyjne podniosła naruszenie przez organy celne ogólnych zasad postępowania zawartych w rozdziale I działu IV ustawy – Ordynacja podatkowa, tj. zasady legalizmu i praworządności określonej w art. 120 w/w aktu normatywnego, zasady pogłębiania zaufania obywateli wyrażonej w art. 121 w/w ustawy, zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 ustawy; nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 187 ustawy – Ordynacja podatkowa przejawiające się w nienależytej staranności organów celnych w zakresie dogłębnego ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów oraz błędnej subsumcji obowiązujących przepisów prawa unijnego. W konkluzji skarżąca podniosła, iż dokonanie błędnych ustaleń faktycznych było przyczyną wadliwości uzasadnienia faktycznego kwestionowanej decyzji, a w konsekwencji błędnego oznaczenia podstawy prawnej. Z kolei błędne oznaczenie podstawy prawnej jako wada istotna decyzji stanowi podstawę stwierdzenia jej nieważności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej [...] wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione w skardze zarzuty za niezasadne; nadto organ II instancji podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo organ wskazał, iż Nomenklatura Scalona nie dzieli kawałków ryby na dalsze kategorie, tak jak to poczyniono we wskazanym przez skarżącą rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1536/92. Co istotne, dla potrzeb klasyfikacji w Nomenklaturze Scalonej nie ma znaczenia, czy kawałki ryby zawarte w konserwach rybnych posiadają kształt ujednolicony (tzw. płatki) czy też mają formę mniej jednolitych kawałków. Z kolei poprzez kawałki ryby należy rozumieć filety oraz cząstki mięsa ryby powstałe poprzez pocięcie filetów, niezależnie od ich formy. Tym samym importowanych przez skarżącą konserw nie można klasyfikować do podpozycji 1604 20 Wspólnej Taryfy Celnej, ponieważ zawierają one w składzie mięso ryby, które nie zostało poddane procesowi rozdrabniania większemu niż pocięcie filetów rybnych na kawałki (płatki).

Na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył,

że powołany w skardze art. 31 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską nie pozostaje w związku z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 1536/92.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego.

Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) W myśl art. 135 § 1 przedmiotowego aktu normatywnego sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej

i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej. Sąd podziela stanowisko organów,

że będący przedmiotem sporu w niniejszej sprawie towar, zgodnie z zasadami Nomenklatury Scalonej winien zostać zaklasyfikowany do kodu TARIC 1604 14 18 95 obejmującego: Ryby przetworzone lub zakonserwowane; kawior i namiastki kawioru przygotowane z ikry rybiej: Ryby, całe lub w kawałkach, ale niemielone: Tuńczyki, bonito i pelamida (Sarda spp.): - - - Pozostałe: --- Pozostałe.

Towary objęte kodem 1604 14 18 95 to przetwory i konserwy z ryb całych lub

w kawałkach, ale niemielonych. Natomiast podpozycja 1604 20 Wspólnej Taryfy Celnej obejmuje: Ryby inaczej przetworzone lub zakonserwowane: Pozostałe: z tuńczyków, bonito lub pozostałych ryb z rodzaju Euthynnus. Materiał dowodowy zebrany w sprawie (opis produktu zawarty w protokole kontroli nr WI.22-KO rp. 411- 2597/06 z dnia 11.07.2006 r. sporządzony przez starszego specjalistę do spraw kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych przywożonych z zagranicy a także opis zawarty w raporcie z przeprowadzonej rewizji celnej z dnia 18.08.2006 r. udokumentowany zdjęciami wykonanymi podczas oględzin próbek towaru – akta adm. dołączone do sprawy III SA/Gd 57/07) wskazuje jednoznacznie, że importowane przez skarżącą konserwy zawierają mięso ryby nie rozdrobnione bardziej niż poprzez podział filetów rybnych na elementy różnej wielkości zachowujące jednak strukturę mięsa – niewątpliwie niemielone.

Za całkowicie nietrafny uznać należy zarzut skarżącej, że organy dokonując klasyfikacji taryfowej pominęły przepis art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 1536/92 z dnia 9 czerwca 1992 r. ustanawiającego wspólne normy handlowe

w odniesieniu do konserwowanego tuńczyka i bonito (Dz. Urz. WE nr L z 17 czerwca 1992 r.).

Podkreślić należy, że podział produktów na odpowiednie podpozycje

w Nomenklaturze Scalonej nie zawsze odpowiada podziałom towarów dokonywanym

w innych celach. Aby uniknąć błędów w tym zakresie, zaleca się dokładną analizę preambuł aktów wspólnotowych. Omawiane rozporządzenie już w określeniu przedmiotu wskazuje na cel regulacji. Otóż na jego mocy Rada (EWG) ustanowiła wspólne normy handlowe w odniesieniu do konserwowanego tuńczyka i bonito,

aby zapewnić jasność w opisie handlowym danych produktów oraz przejrzystość rynku oraz ułatwienia funkcjonowania handlu opartego na zasadach uczciwej konkurencji.

Preambuła niniejszego aktu wyjaśnia w sposób nie budzący wątpliwości,

iż "celem rozporządzenia jest określenie przeznaczenia handlowego danych produktów; pozostaje to całkowicie bez uszczerbku dla ich klasyfikacji i traktowania taryfowego przy przywozie do Wspólnoty, w szczególności dla przyznawania ustaleń preferencyjnych". Niewątpliwie zatem omawiane rozporządzenie dotyczy sposobu obrotu towarami na rynku wspólnotowym, a nie klasyfikacji taryfowej towarów wprowadzanych dopiero

w drodze importu na tenże rynek.

Zauważyć należy, iż Zintegrowana Taryfa Celna Wspólnoty (TARIC) nie dzieli kawałków ryby na dalsze kategorie, jak poczyniono to w powołanym przez skarżącą rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1536/92. Jak wcześniej wskazano podpozycja 1604 14 obejmuje "Ryby, całe lub w kawałkach, ale niemielone". Tymczasem towar sprowadzony przez skarżącą nie wykazuje cech większego rozdrobnienia niż pocięcie filetów rybnych na kawałki tj. elementy różnej wielkości - nawet jeśli mają postać płatków lub strzępów. Tak więc zasadnie organy przyjęły, iż towar klasyfikowany być powinien do kodu 1604 14 18, czego konsekwencją jest prawidłowe ustalenie o braku podstaw do zaliczenia importowanego towaru w poczet kontyngentu taryfowego ustanowionego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 847/2006 z dnia 8 czerwca 2006 r. Jak wynika bowiem z art. 1 ust. 1 w/w rozporządzenia, kontyngent taryfowy obejmujący zwolnienie z należności celnych, został ustanowiony na przywóz zakonserwowanych tuńczyków, bonito lub pozostałych ryb z rodzaju Euthynnus, innych niż całe lub w kawałkach, objętych kodem CN 1604 20 70.

Na marginesie jedynie dodać należy, że dla oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia bez znaczenia pozostaje twierdzenie strony skarżącej jakoby Agencja Celna dokonująca w jej imieniu zgłoszenia celnego popełniła błąd klasyfikując zgłoszony towar do pozycji 1604 14 18 95. Faktycznie bowiem, zgodnie z powyższymi rozważaniami takie zgłoszenie nie było obciążone błędem.

Z tych względów Sąd na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 r. oddalił wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z dokumentów na okoliczność ustalenia podjętych przez skarżącego działań celem sprostowania błędu i wskazania jego zdaniem prawidłowej klasyfikacji.

Niezależnie od oświadczenia pełnomocnika skarżącej, złożonego na rozprawie

w dniu 13 kwietnia 2007 r. cofającego zarzut naruszenia art. 31 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1536/92 poprzez jego pominięcie i nie zastosowanie w toku podejmowania

i wydawania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, iż powołany przepis Traktatu nie znajduje zastosowania w omawianej sprawie, gdyż jego celem jest wykluczenie wszelkiej dyskryminacji między obywatelami Państw Członkowskich w zakresie warunków zaopatrzenia i zbytu. Tymczasem dokonywane przez organy celne ustalenia na podstawie obowiązującej wszystkie państwa członkowskie wspólnej taryfy celnej mają na celu zapewnienie stosowania identycznych stawek celnych za taki sam towar niezależnie od tego z jakiego kraju członkowskiego pochodzi importer oraz organ celny którego kraju członkowskiego Unii Europejskiej odprawia importowany towar.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca powołując przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa nie wykazała na czym w danym przypadku polega naruszenie. Konkluzja zarzutów sprowadza się de facto do polemiki w zakresie oceny materialno-prawnej ustalonego stanu faktycznego, którego prawidłowości skarżąca nie podważyła albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci próbek towaru i ustalenia dokonane podczas rewizji są zbieżne

z ustaleniami poczynionymi podczas kontroli produktów z uwagi na ich jakość handlową a zatem nie było wątpliwości jaki towar podlegał procedurze celnej.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji wyroku.