Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 743/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu 10 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z (...) lutego 2017 r. Nr (...) w przedmiocie zabezpieczenia wykonania oraz określenia przybliżonej kwoty kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji –


UZASADNIENIE

Skarżąca spółka w skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że za zasadnością wniosku przemawia w pierwszej kolejności nieprawidłowość wydanej decyzji wobec technicznego charakteru regulacji zawartej w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Ponadto zaznaczył, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzyskiwane przez spółkę dochody – nawet w ujęciu rocznym – nie pozwalają bowiem na "uiszczenie wymaganej decyzją kwoty" bez wystąpienia poważnego uszczerbku na majątku "Skarżącego i jego rodziny".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc dotychczasowe rozważania do badanej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Stąd zarzuty dotyczące charakteru przepisów u.g.h. nawet nie stanowiących podstawy wydanej decyzji, nie mogą być skutecznie użyte jako argument przy rozpoznawaniu niniejszego wniosku.

Lektura wniosku każe zresztą przypuszczać Sądowi, że pełnomocnik Spółki nie jest do końca świadomy okoliczności sprawy, w której występuje. Błędnie określa on zarówno przedmiot decyzji, jak i stronę postepowania, twierdząc, że wobec bliżej nieokreślonego "Skarżącego" została już wymierzona kara, której wykonanie uniemożliwi jemu i "jego rodzinie" egzystencję na minimalnym poziomie.

W tym miejscu należy przypomnieć, że sprawa niniejsza, tocząca się wobec osoby prawnej jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, dotyczy decyzji orzekającej o zabezpieczeniu i określeniu przybliżonej kwoty ewentualnej kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, która to decyzja rodzi zupełnie inne skutki niż właściwe wymierzenie takiej kary.

Wykonanie decyzji o zabezpieczeniu następuje bowiem dobrowolnie bądź przymusowo. W przypadku dobrowolnego wykonania organ podatkowy przyjmuje, na wniosek strony, zabezpieczenie w jednej z form określonych w art. 33d § 2 Ordynacji podatkowej. Pozwala to stronie wybrać najdogodniejszą i najmniej uciążliwą dla niej formę zabezpieczenia, wśród których, obok bezpośrednich świadczeń pieniężnych, jest także m.in. możliwość ustanowienia zastawu. Z kolei wykonanie przymusowe następuje w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zakładając, że wykonanie zaskarżonej decyzji nastąpi w formie świadczenia pieniężnego, należy pamiętać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do upadłości Spółki, konieczne jest odniesienie kwoty ciążących na niej zobowiązań do jej kondycji majątkowej i możliwości płatniczych (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). W tym celu Spółka winna rzetelnie i przejrzyście zobrazować swoją sytuację finansową, a twierdzenia poprzeć odpowiednimi dokumentami.

W ocenie Sądu, pełnomocnik Spółki w swoim wniosku nie uczynił nic w kierunku takiego przedstawienia sytuacji reprezentowanego przez siebie podmiotu, który pozwoliłby na dokonanie przez Sąd oceny możliwości wystąpienia takiego zagrożenia. Nie przedstawiono bowiem żadnych dowodów i dokumentów świadczących o sytuacji majątkowej skarżącej Spółki (co nie może dziwić, zważywszy na błędne określenie przez pełnomocnika podmiotu, w imieniu którego występuje) i ograniczono się jedynie do skromnych i ogólnych oświadczeń.

Reasumując stwierdzić należy, iż skoro nie uprawdopodobniono niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Podkreślić wypada, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu aby ten, niejako wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.