Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 317/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z "(...)" listopada 2018 r. nr "(...)" Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Prezes NFZ"), działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1510, dalej: "ustawa o świadczeniach") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. dalej: "K.p.a."), w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), po rozpatrzeniu odwołania P. J. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję dyrektora "(...)" Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "(...)" OW NFZ) z "(...)" lutego 2015 r., stwierdzającą objęcie Strony obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w "(...)" pismem z 20 lutego 2014 r., zwrócił się do "(...)" OW NFZ z wnioskiem o zajęcie stanowiska i wydanie decyzji w sprawie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej "(...)" obecnie "(...)" dla Strony.

Rozpatrując ww. wniosek dyrektor "(...)" OW NFZ decyzją nr "(...)" z "(...)" lutego 2015 r., wydanej na podstawie art. 107 ust. 5 pkt 16 oraz art. 109 ustawy o świadczeniach w związku z art. 8 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 6 lutego 1997 roku o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 z późn. zm.), art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 23 stycznia 2003 roku o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 z późn. zm.), art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach oraz w związku z art. 104 § 1 K.p.a., stwierdził objęcie Strony obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności: "(...)" S.C. Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe G.C., P. J., M.M., w okresie od 20 września 1999 r. do 28 grudnia 2001 r., i jako wspólnik spółki jawnej "(...)" następnie "(...)", w okresie od 29 grudnia 2001 r. do 5 grudnia 2007 r.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji I instancji, Prezes NFZ wskazał, że w okresie objętym decyzją organu I instancji miały zastosowanie przepisy trzech kolejnych ustaw tj.: art. 8 pkt 1 lit. c i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, obowiązującej do 31 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 28, poz. 153, z późn. zm., dalej: "ustawa o ubezpieczeniu zdrowotnym"), art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, obowiązującej do 30 września 2004 r. (Dz. U. Nr 45. poz. 391, z późn. zm., dalej: "ustawa o ubezpieczeniu w NFZ") oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, które w związku z art. 8 ust. 6 pkt 1 i art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778 z póżn. zm., dalej: "ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych"), obejmowały obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych – od dnia rozpoczęcia do dnia zaprzestania wykonywania takiej działalności.

Organ wskazał następnie, że jak wynika z "Rejestru-wykreślonego" wydanego przez Urząd Miejski w "(...)" Wydział Przedsięwzięć Gospodarczych i Usług Komunalnych 23 czerwca 2014 r., Strona w okresie od 20 września 1999 r. do 28 grudnia 2001 r. prowadziła pozarolniczą działalność "(...)" s.c. Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe G. C., P. J., M. M. zarejestrowaną pod numerem wpisu "(...)" i kontynuowana pod numerem wpisu "(...)". Jak wynika z "Odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego" numer KRS "(...)" wg stanu na 29 stycznia 2014 r., wyżej wymienieni dokonali przekształcenia prowadzonej przez nich spółki cywilnej w spółkę jawną, która z 29 grudnia 2001 r. została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. 6 grudnia 2007 r. ww. spółka została wykreślona z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. ZUS Oddział w "(...)" w swoim wniosku z 20 lutego 2014 r. poinformował, że Strona z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności dokonała zgłoszenia do obowiązkowych ubezpieczeń od 11 października 1999 r., złożyła dokumenty rozliczeniowe za okres od października 1999 r. do marca 2005 r., natomiast składki na ubezpieczenie zdrowotne opłaciła za okres od października 1999 r. do kwietnia 2003 r. Strona z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności zatrudniała pracowników w okresie od lutego 2000 r. do lutego 2005 r. Strona w okresie od 20 września 1999 r. do 31 października 1999 r. i od 1 września 2003 r., z uwagi na inny tytuł do ubezpieczeń spełnia warunki do wyłączenia z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności. Natomiast w okresie od 1 listopada 1999 r. do 31 sierpnia 2003 r. Strona podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności.

ZUS Oddział w "(...)" przekazał również informacje. że wspólnik Strony, G. C. w okresie od 11 października 1999 r. do 6 grudnia 2007 r. dokonał zgłoszenia do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności. Ponadto ww. złożył dokumenty rozliczeniowe za okres od października 1999 r. do grudnia 2007 r. W okresie od 11 października 1999 r. do 31 sierpnia 2003 r. podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności, natomiast w okresie od 1 września 2003 r. do 6 grudnia 2007 r. spełniał warunki do wyłączenia z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych z ww. tytułu.

Organ wskazał następnie, że jak wynika z pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w "(...)" z 23 września 2009 r., Strona figurowała w ewidencji podatników jako wspólnik spółki jawnej "(...)" w okresie od 4 września 1999 r. do 6 grudnia 2007 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w "(...)" poinformował, że Strona w latach 1999-2006 rozliczała się jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność, natomiast w złożonych zeznaniach podatkowych za lata 2007-2008 ww. nie wykazała żadnych przychodów z działalności.

Prezes NFZ wskazał również, że Strona w piśmie z 28 lipca 2014 r. oświadczyła, że "(...) W dniu 13 lipca 2005 r. nastąpiło wyrejestrowanie płatnika składek drukiem ZUS P ZWPA (...). Jednocześnie nadmieniam, iż "(...)" spółka jawna, której zmieniono nazwę na "(...)" spółka jawna od 2005 do 2007 r. nie przynosiła żadnego przychodu ani dochodu. Ponadto nadmieniam, iż "(...)" s.c. w wyniku przepisów prawa musiała zostać przekształcona w "(...)" spółka jawna, a następnie została zmieniona nazwa na "(...)" spółka jawna." Strona przekazała kopię druku ZUS P ZWPA (data wypełnienia 13 lipca 2005 r.), z którego wynika, iż 28 lutego 2005 r. spółka dokonała wyrejestrowania jako płatnik składek. Dodatkowo Strona przesłała do "(...)" OW NFZ kopie "Zaświadczeń" nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)" wydanych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w "(...)" z 25 września 2014 r. Z przedmiotowych dokumentów wynika, że Strona w złożonych zeznaniach podatkowych za lata 2005 - 2007 nie wykazał przychodów, dochodów oraz kosztów z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności.

Zdaniem Prezesa NFZ, biorąc jednak pod uwagę fakt, iż wspólnik Strony, G. C. w okresie od 11 października 1999 r. do 6 grudnia 2007 r. dokonał zgłoszenia do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność oraz składał dokumenty rozliczeniowe, nie można uznać, iż spółka jawna "(...)" była prowadzona do 12 lipca 2005 r.

Prezes NFZ podkreślił, że zgodnie z art. 84 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. 2017 poz. 1577. z późn. zm., dalej: "K.s.h."), rozwiązanie spółki następuje z chwilą wykreślenia jej z rejestru. Zatem końcową datą objęcia Strony obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego jako wspólnika spółki jawnej jest 5 grudnia 2007 r. tj. data poprzedzająca dzień wykreślenia z rejestru KRS.

Organ stwierdził, że czas objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego tych, a więc także ubezpieczeniem zdrowotnym, jest tożsamy z czasem prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o przepisy o działalności gospodarczej lub inne przepisy szczególne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył decyzję Prezesa NFZ z "(...)" listopada 2018 r. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 35 § 1 i § 4, art. 7, art. 8 oraz art. 12 § 1

K.p.a., a także art. 79 ust.2 ustawy o świadczeniach, jak również art. 24 § 4 ustawa o systemie ubezpieczeń.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że w toku postępowania udowodnił jednoznacznie, iż w okresie od 2005 r. do 2007 r., zgodnie z wcześniej złożonymi dokumentami nie osiągał żadnych przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem Skarżącego, art. 79 ust. 2 ustawy o świadczeniach narusza konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej, zasadę równości, a także zasadę proporcjonalności w nakładaniu obowiązków daninowych. W zakresie uiszczania składek na ubezpieczenie zdrowotne, osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą, znajdują się w gorszej sytuacji niż pracownicy. Osoby takie obowiązane są uiszczać składki na ubezpieczenie zdrowotne w okresie pobierania zasiłku chorobowego z tytułu niezdolności do pracy, podczas gdy pracownicy są z takiego obowiązku zwolnieni. Wysokość składki pracowników jest uzależniona od osiąganych przychodów. W związku z tym pracownik, który nie przepracował pełnego miesiąca, zapłaci składkę niższą ze względu na niższą podstawę wymiaru składki. Podstawa wymiaru składki osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą ma charakter sztywny i nie jest uzależniona od faktycznych efektów działalności. Składka nie podlega zmniejszeniu ani w wypadku gdy zobowiązany do jej uiszczenia objęty jest ubezpieczeniem zdrowotnym przez część miesiąca, ani nawet wtedy gdy jest nim objęty przez cały miesiąc. Na obowiązek opłacania składki nie wpływa ani wysokość uzyskiwanego przychodu, ani to, czy w ogóle przedsiębiorca uzyskuje jakikolwiek przychód. Tak więc, taka osoba jest zobowiązana do uiszczenia składki na ubezpieczenie zdrowotne także w okresie pobierania zasiłku chorobowego, nawet jeżeli w tym czasie nie uzyskuje przychodów. Ustawodawca naruszył zasadę sprawiedliwości społecznej poprzez nierównomierne obciążenie zobowiązanych składką zdrowotną.

Zdaniem Skarżącego, w tym przypadku, nieuzasadnionym ekonomicznie było ponoszenie kosztów, jeżeli nie było przychodów, czego Prezes NFZ w wydanej decyzji nie wziął pod uwagę. Skarżący dodał, że w stanie prawnym obowiązującym w tamtym okresie nie można było zawiesić działalności gospodarczej.

Zdaniem Skarżącego, system prawny nie może prowadzić do zubożania swoich obywateli, którzy nie podejmują żadnych czynności, ani gospodarczych, ani prawnych, jest to niezgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący dodał, że fakt, iż wspólnik Skarżącego w tamtym okresie dokonywał zgłoszenia obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego, jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność, nie ma żadnego znaczenia, bo jak wynika z dokumentów, spółka nie przynosiła żadnych przychodów i w tym przypadku nie ma żadnego znaczenia, że nie została wykreślona z krajowego rejestru sądowego.

Skarżący ponadto zwrócił uwagę na fakt, że postępowanie administracyjne toczyło się z uchybieniem ustawowych terminów. W tym przypadku - niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Skarżący dodał też, że ewentualne zobowiązania wynikające ze składki zdrowotnej uległy przedawnieniu na mocy przepisów art. 24 § 4 ustawy o systemie ubezpieczeń.

Prezes NFZ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Sąd stwierdza, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu dającym podstawy do uwzględnienia skargi.

Zarzuty skargi sprowadzają się do zakwestionowania systemu prawnego regulującego zasady uiszczania składek na ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących pozarolniczą działalność oraz do zakwestionowania ustalonego przez organ stanu faktycznego w zakresie dotyczącym ustaleń prowadzenia przez Skarżącego pozarolniczej działalności w okresie od 2005 r do 2007 r. Skarżący nie kwestionuje ustaleń organów dotyczących prowadzenia przez Skarżącego pozarolniczej działalności w okresie od 20 września 1999 r do końca 2004 r.

Skarżący podniósł, że w okresie od 2005 r do 2007 r. nie uzyskiwał żadnych przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 8 pkt 1 lit. c ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby objęte ubezpieczeniem społecznym lub ubezpieczeniem społecznym rolników, z zastrzeżeniem art. 2, które są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność lub osobami z nimi współpracującymi.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o ubezpieczeniu w NFZ, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniem społecznym lub ubezpieczeniem społecznym rolników, z zastrzeżeniem art. 6 i 7, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi.

Zgodnie natomiast z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego unormowany powyższymi przepisami, powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych, co regulują odpowiednio przepisy w art. 11 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym, art. 12 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ oraz art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach.

Zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2008 r., obowiązek ubezpieczenia dla osób prowadzących pozarolniczą działalność, powstawał od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności.

Definiując działalność pozarolniczą, bądź osobę prowadzącą działalność pozarolniczą, zarówno ustawa o ubezpieczeniu zdrowotnym (art. 7 pkt 18), ustawa o ubezpieczeniu w NFZ (art. 5 pkt 18), jak i ustawa o świadczeniach (art. 5 pkt 21), odwoływały się do definicji z art. 8 ust. 6 ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych (art. 8 ust. 6 pkt 1). Od 1 stycznia 2003 r. również za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej (art. 8 ust. 6 pkt 4).

Skarżący rozpoczął działalność gospodarczą jako "(...)" s.c. Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe G. C., P. J., M. M., w trakcie obowiązywania ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41. poz. 324 z późn zm.) Zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy, podjęcie działalności gospodarczej przez osoby fizyczne i jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej wymaga, z zastrzeżeniem art. 9-11, zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, zwanej dalej "ewidencją". Powyższa działalność została przekształcona 29 grudnia 2001 r. w spółkę jawną i wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, kiedy obowiązywała ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101. poz. 1178 z późn. zm.), której art. 7 stanowił, że przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców. Zasady wpisu do rejestru przedsiębiorców określają przepisy odrębnej ustawy. Powyższa spółka jawna, początkowo pod nazwą "(...)", następnie "(...)", została wykreślona z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego 6 grudnia 2007 r. Zgodnie z obowiązujący wówczas art. 84 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. 2017 poz. 1577. z późn. zm.), rozwiązanie spółki następuje z chwilą wykreślenia jej z rejestru.

W świetle powyższej regulacji prawnej Skarżący w okresie od 20 września 1999 r. do 5 grudnia 2007 r. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z racji prowadzonej pozarolniczej działalności we wskazanych powyżej formach (do 28 grudnia 2001 r. – spółka cywilna i do 5 grudnia 2007 r. – spółka jawna).

Jak wynika z akt sprawy, Skarżący z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności dokonał zgłoszenia do obowiązkowych ubezpieczeń od 11 października 1999 r., złożył dokumenty rozliczeniowe za okres od października 1999 r. do marca 2005 r., natomiast składki na ubezpieczenie zdrowotne opłacił za okres od października 1999 r. do kwietnia 2003 r. Skarżący z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności zatrudniał pracowników w okresie od lutego 2000 r. do lutego 2005 r.

Skarżący w piśmie z 28 lipca 2014 r. podniósł, że spółka od 2005 do 2007 r. nie przynosiła żadnego przychodu, ani dochodu.

Ponadto z kopii druku ZUS P ZWPA wypełnionego 13 lipca 2005 r., wynika, iż 28 lutego 2005 r. spółka dokonała wyrejestrowania jako płatnik składek, a z kopii zaświadczeń nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)" wydanych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w "(...)" z 25 września 2014 r., wynika, że Skarżący w złożonych zeznaniach podatkowych za lata 2005 - 2007 nie wykazał przychodów, dochodów oraz kosztów z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności.

W tym miejscu należy podkreślić, że regulacja prawna na podstawie której wspólnik spółki jawnej podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, nie łączy tego obowiązku z uzyskaniem z tego tytułu dochodu lub przychodu. Obowiązek ten ustawodawca uzależnił od posiadania statusu wspólnika spółki jawnej, brak natomiast uzyskiwania z tego tytułu dochodów lub przychodów nie wpływa w żaden sposób na ten status. Osobą prowadzącą pozarolniczą działalność w świetle art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, jest wspólnik spółki jawnej. Oznacza to, że na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 5 pkt 21 ustawy o świadczeniach i w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlega spełniający warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, wspólnik spółki jawnej.

Słusznie zatem uznał Prezes NFZ w zaskarżonej decyzji, jak i organ I instancji, że Skarżący również w okresie lat 2005 – 2007, do chwili wykreślona spółki jawnej "(...)" z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia art. 79 ust. 2 ustawy o świadczeniach oraz art. 24 ust. 4 ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, należy podkreślić, że przepisy te nie stanowiły podstawy rozstrzygnięć zapadłych w obu instancjach w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem tego postępowania nie była kwestia wymiaru należnych składek ubezpieczeniowych. Tymczasem art. 79 ust. 2 ustawy o świadczeniach, stanowi o niepodzielności miesięcznej składki, natomiast art. 24 ust. 4 ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, stanowi o przedawnienia należności z tytułu składek. Przedmiotowe postępowanie dotyczyło rozstrzygnięcia kwestii podlegania Skarżącego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W art. 109 ust. 1 ustawy o świadczeniach, ustawodawca jednoznacznie stwierdził, że dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego, a do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń. W ust. 2 tego artykułu, ustawodawca ustanowił, że do spraw, o których mowa w ust. 1, nie należą sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych. Z powyższych względów bezprzedmiotowe są w niniejszej sprawie zarzuty dotyczące niekonstytucyjności art. 79 ust. 2 ustawy o świadczeniach i art. 24 ust. 4 ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, jak również bezprzedmiotowe byłyby ewentualne rozważania Sądu w tej kwestii. Na marginesie zatem Sąd zauważa, na co wskazał również organ w odpowiedzi na skargę, że w kwestii zgodności z Konstytucja art. 79 ust. 2 ustawy o świadczeniach, wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4 grudnia 2018 r. sygn. akt P 12/17.

Odnośnie zarzutu naruszenia przez Prezesa NFZ art. 35 § 1 i § 4, art. 7, art. 8 oraz art. 12 § 1 K.p.a., dotyczącego przewlekłości postepowania odwoławczego, Sąd wskazuje, że przewlekłość postępowania administracyjnego może być przedmiotem odrębnej skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, po wcześniejszym wniesieniu ponaglenia do właściwego organu – art. 53 § 2b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "P.p.s.a."). W niniejszej sprawie natomiast, Sąd stwierdza, że zarzucana przewlekłość nie miała istotnego wpływu na rozstrzygniecie sprawy, które nie narusza przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.