Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 861/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 ,51  ust. 1  pkt 1,  art. 51  ust. 7  art. 103  ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz sędzia del. WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. B. i J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 497/07 w sprawie ze skargi M. B. i J. K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zamurowania otworu okiennego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 497/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. B. i J. K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lutego 2007 r. Nr WOA.APAN.5110-06-155-05 w przedmiocie nakazu zamurowania otworu okiennego.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] listopada 1998 r., wydaną na podstawie art. 51 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, z późn. zm.), nakazał J. K. i M. B. zamurowanie otworu okiennego na I piętrze (mieszkalne poddasze) budynku przy ul. [...], w ścianie południowej, w terminie do 31 marca 1999 r. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że umieszczenie otworu okiennego w granicy działki stanowi naruszenie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązujących zarówno w chwili wydania tej decyzji, jak i przed jej wydaniem. Ponadto, organ podniósł, że właścicielki budynku przy ul. [...] nie przedstawiły dowodów, że otwory te zostały wykonane legalnie.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 1999 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną przez J. K. i M. B. decyzję, podtrzymując argumentację organu I instancji i wskazując jednocześnie, że wykonanie nakazanych robót, tj. zamurowania otworu okiennego pozwoli na doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami prawa.

Na decyzję powyższą J. K. i M. B. złożyły skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, podnosząc, że budynek przy ul. [...] został zbudowany w latach 1930-1932, i według ich wiedzy od samego początku posiadał otwór okienny w pokoju mieszkalnym na poddaszu od strony południowej i nigdy nie był on zamurowany. Wyrokiem z dnia 22 grudnia 1999 r., sygn. akt II SA/Kr 1045/99, Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej nie zapewniły stronom czynnego udziału w postępowaniu, bowiem, jak wynikało z akt sprawy, nie ustalono następców prawnych właścicielki budynku przy ul. [...], dokonując jednocześnie bez ich udziału oględzin przedmiotowej nieruchomości i na ich podstawie sporządzono protokół, który posłużył jako podstawa rozstrzygnięć w obu instancjach. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy muszą ustalić nie budzący wątpliwości stan faktyczny i przedstawić go w należycie sporządzonym uzasadnieniu.

Decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wydania nakazu zamurowania otworu okiennego na I piętrze (poddasze mieszkalne) w budynku przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że przedłożony przez strony materiał dowodowy nie pozwolił w sposób jednoznaczny ustalić prawdy obiektywnej, co do istnienia otworu okiennego przed 1994 r., jednocześnie organ nie znalazł podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, oraz obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, jako że przewidziane przepisami powyższego rozporządzenia odległości między budynkiem przy ul. [...] a budynkiem sąsiednim od strony południowej, były zachowane.

Od powyższej decyzji pismem z dniu 8 sierpnia 2000 r. G. i S. W. wnieśli odwołanie do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnosząc o uchylenie powyższej decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy przez nakazanie zamurowania otworu okiennego. Decyzją z dnia [...] września 2001 r., Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznana przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62) nie ma zastosowania, bowiem zgodnie z § 12 pkt 1 tego rozporządzenia, przepis ten znajduje zastosowanie do budynków bez otworów okiennych od strony sąsiednich zabudowań. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że wykonanie otworu okiennego bez pozwolenia na budowę nie jest budową w rozumieniu art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 2990/01, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję z dnia [...] września 2001 r. W opinii Sądu, nie zostały spełnione przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., na podstawie którego organ odwoławczy wydał tzw. decyzję kasacyjną. Jednocześnie Sąd zauważył, że w sytuacji, gdy organ II instancji stał na stanowisku, że powołana przez organ I instancji podstawa prawna decyzji jest wadliwa, to fakt ten również nie stanowił wystarczającej przyczyny do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2000 r. nakazując właścicielkom budynku J. K. i M. B. zamurowanie otworu okiennego na pierwszym piętrze budynku mieszkalnego przy ul. [...] w terminie do 31 marca 2007 r. W uzasadnieniu organ uznał za mało wiarygodne zeznania J. K. i M. B. w zakresie, w jakim utrzymywały one, że otwór okienny w budynku przy ul. [...] istniał nieprzerwanie od 1932 r., przyjmując za prawdziwe wyjaśnienia S. W.a oraz przedstawioną przez niego fotografię przedmiotowego budynku z 1960 r., z których wynika, że otwór okienny był zamurowany. W konkluzji organ stwierdził, że otwór okienny został wykonany najprawdopodobniej między 1984 r. a 1994 r., zaznaczając zarazem, że dokładna data jego powstania nie ma znaczenia, bowiem skoro warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki z 1980 r. i 1994 r. nie dopuszczały istnienia jakichkolwiek otworów w ścianie budynku od strony sąsiedniej działki, zlokalizowanego w odległości 3 metrów od granicy, to tym bardziej zakaz taki obowiązuje w sytuacji, gdy w przypadkach wyjątkowych przepisy zezwalają pod pewnymi warunkami na zbliżenie budynku na odległość mniejszą niż 3 metry.

Od powyższej decyzji J. K. i M. B. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który ją oddalił stwierdzając w uzasadnieniu, że w jego ocenie nie zachodzą powoływane przez skarżące przesłanki do stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego przy wydaniu decyzji przez organ II instancji i z tego powodu skarga nie może odnieść skutku. Sąd podkreślił, że zasadnie organ odwoławczy przyjął za podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 51 ust.1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Przewidziane tam przepisy stosuje się co do zasady w okresie ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, niemniej jednak zgodnie z dyspozycją art. 51 ust. 7 przepis ten znajduje zastosowanie również do robót budowlanych już zakończonych. Nie mają także racji skarżące podnosząc konieczność oparcia decyzji w rozpatrywanej sprawie na podstawie przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., bowiem odesłanie z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy odnosi się do decyzji wydanych na podstawie jej art. 48, to jest nakazu rozbiórki, który w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania.

Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w zakresie w jakim odnoszą się do daty ponownego wykonania otworu okiennego na I piętrze w ścianie południowej budynku przy ul. [...] w Krakowie uznając, że nie przekraczają one granic swobodnej oceny dowodów i nie są dowolne. W myśli powyższych ustaleń, można było jedynie przyjąć, że otwór okienny w budynku przy ul. [...] został ponownie wykonany nie później niż w 1994 r. Ustalenie dokładnej daty powstania otworu okiennego nie ma w tej sprawie kluczowego znaczenia, gdyż przepisy określające warunki, jakim powinny odpowiadać budynki, określone w odpowiednich rozporządzeniach, obowiązujących w czasie, w którym ponownie wybito otwór okienny, nie różniły się w zakresie dopuszczalności istnienia jakichkolwiek otworów w ścianie budynku od strony sąsiedniej działki, zlokalizowanego w odległości 3 metrów od jej granicy. W konsekwencji należy uznać, że zasada ta, zgodnie z argumentacją a minori ad maius, ma tym bardziej zastosowanie do budynku zlokalizowanego w granicy sąsiedniej działki. Ustalona natomiast w toku postępowania dziesięciometrowa odległość między budynkiem stanowiącym własność skarżących, a budynkiem przy ul. [...], nie usprawiedliwia w świetle § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. istnienia otworu okiennego w ścianie od granicy sąsiedniej działki.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyły J. K. i M. B. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.

U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), tj. art. 103 § 2, polegające na zważeniu, że

odesłanie z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy odnosi się do

decyzji wydanych na podstawie jej art. 48, tj. nakazu rozbiórki, który w

przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51

ust. 7, polegające na zważeniu (jako konsekwencji wykładni art. 103 § 2), że

organ odwoławczy zasadnie przyjął za podstawę prawną rozstrzygnięcia art.

51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7, a także przepisu § 12

rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony

Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. przez jego błędną wykładnię, poprzez zważenie, że ustalona w toku postępowania dziesięciometrowa odległość między budynkiem stanowiącym własność skarżących, a budynkiem przy ul. [...], nie usprawiedliwia w świetle tego przepisu istnienia otworu okiennego w ścianie od granicy

sąsiedniej działki,

2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik

sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), polegające na nierozpoznaniu zarzutu skargi, wniesionego w piśmie przygotowawczym z dnia 9 października 2007 r. (w ustosunkowaniu się do odpowiedzi na skargę organu), iż w okolicznościach faktycznych w niniejszej sprawie, to G. i S. W., przystępując do budowy budynku mieszkalnego na działce zakupionej w 1984 r. - gdy w granicy z działką skarżących istniał już budynek z oknem w ścianie szczytowej - zobowiązani byli do usytuowania swojego budynku zgodnie z § 12 rozporządzenia, a także naruszenie wyżej wymienionych przepisów o postępowaniu polegającego na zważeniu (w związku z opisanym nierozpoznaniem zarzutu skargi), że ustalenie dokładnej daty powstania otworu okiennego nie ma w niniejszej sprawie kluczowego

znaczenia.

Skarżące podniosły, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął jako bezsporną okoliczność, że "otwór okienny został wykonany nie później niż w 1994 r.". W świetle zaś Prawa budowlanego obowiązującego przed jego nowelizacją, dokonaną poprzez ustawę z dnia 27 marca 2003 r., która przesuwa pojęcie przebudowy z kategorii budowy do kategorii robót budowlanych, wykonanie otworu okiennego, należące niewątpliwie do kategorii "przebudowy", jako zmiana parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu budowlanego (lub jego części), należało zarazem do kategorii "budowy" - art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o z mianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726). A zatem rozbiórka przedmiotowego okna, którego wykonanie (w warunkach samowoli budowlanej) należało do kategorii "budowy" wypełnia hipotezę art. 48 Prawa budowlanego i w konsekwencji tego do przedmiotowego otworu okiennego powinny być stosowane "przepisy dotychczasowe", tj. przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Przepisy natomiast art. 51 Prawa budowlanego, które stanowią kontynuację rozwiązań legalizacyjnych przyjętych w art. 50, powinny być interpretowane i stosowane wespół z przepisami tegoż art. 50. Redakcja zaś przepisu art. 50 ust. 1 pkt 1 obejmuje samowolne realizowanie robót budowlanych nie będących budową. W tej sytuacji, uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 obowiązującego Prawa budowlanego za zasadną podstawę prawną zaskarżonej decyzji dowodzi, że przepisy te zostały niewłaściwie zastosowane przez ten Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił również, w ocenie skarżących, na jakiej podstawie uznał, że "ustalona w toku postępowania dziesięciometrowa odległość między budynkiem stanowiącym własność skarżących a budynkiem przy ul. [...], nie usprawiedliwia, w świetle § 12 powołanego rozporządzenia, istnienia otworu okiennego w ścianie od granicy sąsiedniej działki. Zdaniem skarżących usytuowanie budynku G. i S. W. w odległości co najmniej 4 m od granicy i 8 m od budynku na sąsiedniej działce (§12 ust. 2 rozporządzenia), a w rzeczywistości 10 m, dopuszcza istnienie przedmiotowego otworu okiennego. W treści § 12 rozporządzenia nie ma bezwzględnego zakazu lokowania okien w budynku od strony sąsiedniej działki. W uzasadnieniu wyroku brak również choćby próby odzwierciedlenia procesu myślowego (rozumowania) sędziów, który by uzasadniał akceptację wykładni § 12 rozporządzenia dokonanej przez organ, która powinna była być dokonana z perspektywy sytuowanego budynku G. i S. W., a nie budynku skarżących wybudowanego w 1932 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem podniesione w niej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego i materialnego nie są trafne. Brak jest podstaw do przyjęcia zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 48, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7 i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.). Organy nadzoru budowlanego nakazując w niniejszej sprawie zamurowanie otworu okiennego w budynku przy ul. [...] prawidłowo działały w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, co wyklucza zastosowanie w tej sprawie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego.

Z dniem 1 stycznia 1995 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) . Reguły normujące kwestię stosowania nowego prawa do stosunków powstałych pod rządami prawa dotychczasowego zostały zamieszczone w przepisie przejściowym, tj. w art. 103 tej ustawy. W ustępie 1 tego artykułu przyjęto, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy a nie- zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy nowej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 . Natomiast w ustępie 2 tego artykułu wskazano, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub, w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do tych obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

W powołanym wyżej przepisie przejściowym ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przyjęto zatem, że regułą podstawową wynikającą z art. 103 ust. 1 jest stosowanie nowej ustawy. Obejmuje to nie tylko sprawy w których postępowanie administracyjne jest wszczynane już po wejściu jej w życie, ale także sprawy wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, tj. dniem 1 stycznia 1995 r. Wyjątek od tej zasady został zamieszczony w art. 103 ust. 2 omawianej ustawy i dotyczy wyłączenia stosowania Prawa budowlanego z 1994 r. po dniu 1 stycznia 1995 r. w odniesieniu do budowy obiektów, o której mowa w art. 48 tej ustawy i wyłącznie wówczas, gdy przed dniem 1 stycznia 1995 r. budowa obiektu została zakończona lub, gdy w stosunku do takiego obiektu wszczęto postępowanie administracyjne.

Skoro więc przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. odnosi się do stanów zastanych w dniu wejścia w życie ustawy, które wypełniły hipotezę art. 48 tej ustawy to, nie można stosować wykładni rozszerzającej i rozciągać go również na inne sytuacje wskazane w przepisach Prawa budowlanego z 1994 r., a w szczególności stosować go do robót budowlanych, których dotyczy niniejsza sprawa. Nie mamy bowiem w niej do czynienia z samowolnym wybudowaniem obiektu budowlanego lub jego części, lecz samowolnym wybiciem okna w istniejącym budynku, a sprawa jest prowadzona nie w przedmiocie rozbiórki takiego obiektu lecz zamurowania okna, czyli w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., który to artykuł dotyczy innych przypadków niż określone w art. 48 ust. 1 lub 49 b ust. 1 tej ustawy.

Baz znaczenia jest ponadto powoływanie się przez skarżące na art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną art. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o z mianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726), która weszła w życie z dniem 24 grudnia 1997 r. Zgodnie z art. 6 tej ustawy, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym tą ustawą. Skoro zatem zmienione przepisy mają zastosowanie do postępowań administracyjnych niezakończonych do dnia 24 grudnia 1997 r., to tym bardziej przepisy te należy stosować do postępowań administracyjnych wszczętych po tej dacie, a więc już w trakcie ich obowiązywania. Postępowanie w sprawie wybicia okna w przedmiotowym budynku zostało natomiast wszczęte w dniu 18 września 1998 r., a zatem po wejściu w życie powołanej wyżej ustawy zmieniającej.

Błędny jest również pogląd skarżących, że usytuowanie budynku G. i S. W. w odległości co najmniej 4 m od granicy i 8 m od budynku na sąsiedniej działce (§ 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62), a w rzeczywistości 10 m, dopuszcza istnienie przedmiotowego otworu okiennego. Przepis powyższy nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Przewiduje on bowiem możliwość zmniejszenia odległości ustalonych w § 12 ust. 1, jeżeli na sąsiedniej działce istnieje już zabudowa w odległości większej niż 4 m od granicy działki, a odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym wynosi co najmniej 8 m. Jak wynika jednak jednoznacznie z § 12 ust. 1, zmniejszenie odległości budynku od granicy działki poniżej 4 m jest dopuszczalne jedynie w przypadku, gdy ściana budynku od strony działki sąsiedniej nie ma otworów okiennych lub drzwiowych.

Również zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), nie daje podstaw do przyjęcia, że ustalenia faktyczne dokonane przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w zakresie w jakim odnoszą się do daty ponownego wykonania otworu okiennego na I piętrze budynku przy ul. [...] w Krakowie, przekraczają granice swobodnej oceny dowodów lub są dowolne. Oddalenie skargi wyrokiem zaskarżonym nastąpiło po całościowej ocenie materiału dowodowego sprawy. Wyprowadzone wnioski Sądu I instancji znajdują uzasadnienie w treści przedstawionej oceny. W ramach dokonanych ustaleń można było przyjąć, że otwór okienny w budynku przy ul. [...] został ponownie wykonany w latach 1984-1994 r., a zatem w okresie obowiązywania powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. Skarżące nie wykazały w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy ze skutkiem mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.