Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 529/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-08-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi G.W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych związanych z uszczelnieniem przewodów kominowych oraz montażem systemów kominowych postanawia oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W dniu 19 maja 2014 r. pełnomocnikowi G. W. – J. W. doręczono decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]

w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych związanych z uszczelnieniem przewodów kominowych oraz montażem systemów kominowych wraz z pouczeniem, że przysługuje od niej w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, którą należy wnieść za pośrednictwem organu.

W dniu 3 lipca 2014 r. pełnomocnik G. W. wniósł skargę do tut. Sądu na powyższą decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Ponadto, w dniu 25 sierpnia 2014 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Z treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wynika, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną z uchybieniem terminu Sąd odrzuca postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.).

Określony w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin do złożenia skargi jest terminem ustawowym, co oznacza, iż niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez Sąd. Jest nadto terminem prekluzyjnym, a zatem jego upływ Sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę.

W niniejszej sprawie - wbrew pouczeniu zawartemu w zaskarżonej decyzji o 30 dniowym terminie do wniesienia skargi, liczonym od daty doręczenia rozstrzygnięcia organu odwoławczego, tj. od dnia 19 maja 2014 r. - pełnomocnik skarżącego złożył skargę z uchybieniem terminu, który to upłynął wraz z dniem 18 czerwca 2014 r.

Skoro zatem w realiach niniejszej sprawy strona skarżąca złożyła skargę z uchybieniem terminu zasadnym jest oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na zasadzie art. 247 p.p.s.a. Zachodzi bowiem przesłanka oczywistej jej bezzasadności, którą należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Skoro zatem warunkiem koniecznym skutecznego wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym jest złożenie skargi w przewidzianym prawie terminem, to uznać należy, że w sytuacji zaniechania spełnienia tegoż warunku, w stosunku do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy zastosowanie znajduje przepis z art. 247 p.p.s.a. stanowiący o niedopuszczalności przyznania prawa pomocy w razie oczywistej bezzasadności skargi. Powyższe regulacja normatywna może bowiem znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 cyt. ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2006 r. , sygn. akt I OZ 413/06 ), a więc i w sytuacji takiej jak rozważana.

Mając zatem powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji postanowienia.