Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 36/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Podatek od towarów i usług
Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 26
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 623
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne
article: art. 2 par. 2, art. 3 par. 1 pkt 2 i 8, art. 209 par. 1 pkt 1 i par. 2, art. 85 par. 1, art. 65, art. 83 par. 1, art. 64
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
article: par. 233 ust. 1 pkt 14
journal: Dz.U. 2001 nr 117 poz 1250
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Jyż, Asesor WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Ref. Anna Tymowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2008 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez "A" S.A. w B. w dniu [...] r. nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu wino musujące zakupione we [...] firmie "B" z siedzibą w C. o nazwach handlowych – [...] w ilości [...] butelek oraz [...] w ilości [...] o pojemności [...] litra.

Dla towaru tego strona zadeklarowała kod PCN 220410191 obejmujący pozostałe wina musujące o rzeczywistej mocy alkoholu nie mniejszej niż 8,5% objętości ale nie większej niż 22% objętości i stawkę celną 0%w ramach kontyngentu taryfowego.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej zapisu w polu 3, 5, 31 ( opakowania i opis towaru), 38 (masa netto), 41 (uzupełniająca j.m.), 42 (wartość pozycji), 44 (wartość wykropkowana), 46 (wartość statystyczna) i 47 (obliczenie opłat) w pozycji 1 formularza SAD oraz w polu 31, 38, 41 i 42, 44 i 46 i 47 pozycji 4 formularza 2/3SAD – BIS i jednocześnie określił kwotę wynikająca z długu celnego oraz kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnych ujawniono u importera certyfikat analiz wina o nazwie handlowej [...] nr [...] z dnia [...] r., zawierający informację o potencjalnej zawartości alkoholu 10,26% i rzeczywistej zawartości alkoholu 7,06% alkoholu.

Biorąc ten fakt pod uwagę Naczelnik Urzędu Celnego w [...] zaklasyfikował importowany towar - wino [...] w ilości [...] butelek do kodu PCN 220410990, obejmującego pozostałe z pozostałych win musujących – pozostałe, dla których ustanowiona została stawka celna obniżona 20% (min. 42 EUR/hl) i stawka podatku od towarów i usług w wysokości 22%.

W konsekwencji określił kwotę cła wynikającą z długu celnego, kwotę podatku akcyzowego oraz kwotę podatku od towarów i usług, a także odsetek wyrównawczych

Jako podstawę prawna swej decyzji wskazał: art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 623), art. 13 § 1 i 5, art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt. 2 lit. b i c, art. 83 § 1 i 3, art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. nr 226,poz. 1885 ze zm.), część pierwszą A ust. 1b załącznika do wymienionego rozporządzenia, art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 3, art. 11c ust. 1 i ust. 2, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 36 ust. 2 i ust. 2c, art. 37 ust. 1 pkt 5, art. 54 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm.)

W odwołaniu od tej decyzji spółka wniosła o jej zmianę i umorzenie postępowania w sprawie zarzucając organowi celnemu:

- naruszenie przepisów postępowania poprzez nieczytelność decyzji w części dotyczącej określenia długu celnego i należności podatkowych;

- oparcie decyzji na domniemaniach związanych z certyfikatem z [...] r., a więc wystawionym na kilka miesięcy przed sprowadzeniem towaru do Polski;

- naruszenie art. 220 Kodeksu celnego poprzez przekroczenie terminu zaksięgowania należności celnych.

Zarzuty te spółka uzasadniła w następujący sposób:

- importer dołączył do zgłoszenia celnego wszystkie wymagane dokumenty, a wskazany kod PCN był prawidłowy;

- certyfikat został wystawiony cztery miesiące przed zgłoszeniem celnym i nie miały związku z tym zgłoszeniem;

- zmiana kodu PCN nastąpiła jedynie na podstawie domniemania organu celnego, iż towar importowany był tożsamy z towarem badanym przez producenta [...] kilka miesięcy przed wysyłką z [...],

- organ celny wszczął postępowanie dopiero po dwóch miesiącach od ujawnienia certyfikatu, co oznacza, że przekroczono terminy wynikające z art. 219 i art. 220 Kodeksu celnego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], powołując się na art. 233 § 1 pkt 2a, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a, art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 13 § 3, art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 2, art. 54 § 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. Nr 11, poz. 50 ze zm.), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257 ze zm.), art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, iż dla części towaru ujętego w poz. 4 dokumentu SAD nr [...], tj. dla wina [...] został nieprawidłowo zadeklarowany kod PCN 220410191. Kod ten obejmuje pozostałe wina musujące o rzeczywistej mocy alkoholu nie mniejszej niż 8,5% obj., ale nie większej niż 22 % obj. Z ujawnionego certyfikatu wynikało, że rzeczywista zawartość alkoholu w tych winach wynosi 7,06%, a więc jest mniejsza niż 8,5%. Zatem, jak podkreślił organ odwoławczy, ustalona przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] klasyfikacja jest prawidłowa i zgodna z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej oraz z uwagą dodatkową nr 2a do działu 22 Taryfy celnej.

Odnosząc się do zarzutu oparcia decyzji organu I instancji na domniemaniach związanych z dokumentem nie opisującym stanu wina [...] wskazał, iż strona w piśmie z [...] r. przedstawiła sposób interpretowania poszczególnych parametrów zawartych w certyfikacie. Zgodnie z wyjaśnieniami produkt był badany w trakcie procesu fermentacji. Zawartość alkoholu wynosiła wówczas 7,06%. W dalszym procesie produkcji cukier, który znajdował się w produkcie w procesie dalszej fermentacji zmieniał się w alkohol, co spowodowało, iż finalny produkt posiadał już 10,26% alkoholu. Zatem certyfikat nie stwierdził faktycznej zawartości alkoholu rozlanego już do butelek. Jednak w ocenie organu celnego z wyjaśnień strony wynikało, że potencjalna zawartość alkoholu wynosiła 10,26 % a rzeczywista 7,06%. Ponieważ dla klasyfikacji taryfowej istotna była rzeczywista zawartość alkoholu, tę drugą wartość przyjęto za podstawę klasyfikacji.

Następnie uznał za bezzasadne powoływanie się na rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r., bowiem dotyczy ono jedynie strony [...], a Polska w dacie zgłoszenia celnego ([...]r.) nie była członkiem Unii Europejskiej. Analogicznie wskazał, iż art. 220 Kodeksu celnego nie miał w sprawie zastosowania. W końcowej części uzasadnienia stwierdził, iż organ pierwszej instancji prawidłowo określił zobowiązania podatkowe z tytułu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej i decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając:

- naruszenie przepisów proceduralnych: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1-3 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa;

- pominięcie oświadczenia dostawcy "[...]" o zmianie zawartości alkoholu w winie;

- naruszenie art. 187 § 1-3 w związku art. 197 § 1–3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w sprawie rzeczywistej zawartości alkoholu w importowanym winie;

- obrazę art. 83 § 1 i 2 oraz art. 65 § 4 Kodeksu celnego poprzez dokonanie weryfikacji zgłoszenia celnego w sytuacji, gdy brak było nowych faktów i dowodów, nieznanych organowi w dniu dokonania zgłoszenia celnego.

Uzasadniając zarzuty spółka "A" podtrzymała co do zasady swe stanowisko wyrażone w tym zakresie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie skarżącej:

- zgłoszenie celne z było prawidłowe, a dokumenty do niego dołączone kompletne, co potwierdziła rewizja celna towaru, a sporny certyfikat z dnia [...] r. nie miał związku z przedmiotową dostawą,

- sporne wino jest produkowane przez [...] dostawcę w dużych ilościach, badania są przeprowadzane w różnych okresach produkcji i nie można wykluczyć pomyłki,

- tylko biegły mógł stwierdzić, czy procesy jakim poddawane jest wino mogły podważać oświadczenia producenta,

- ujawniony przez organ celny certyfikat tylko pozornie stanowił przesłankę do wszczęcia postępowania weryfikacyjnego, a w sprawie nie wystąpiły nowe fakty i dowody uzasadniające wszczęcie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji.

Strona w całości powtórzyła argumenty przytoczone już w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, akcentując zasady klasyfikacji towarów w Scalonej Nomenklaturze. Zaakcentował też, iż w toku postępowania strona nie występowała z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, a zebrane dowody potwierdzają słuszność ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem należy stwierdzić, że zarzuty strony skarżącej nie są zasadne.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne – (Dz. U. Nr 68, poz.623 ze zm.) w rozpatrywanej sprawie należało zastosować, tak jak to uczyniły organy celne, materialne przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jedn. w Dz. U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.).

Jedną z podstawowych zasad wynikających z przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.) jest zasada powszechności cła. Art. 2 § 2 tej ustawy stanowi, że "Wprowadzenie towaru na polski obszar celny (...) powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego (...). Zgodnie z art. 3 § 1 pkt. 2 i 8 dług celny stanowi powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych, którymi są cła i inne opłaty związane z przywozem towarów. Według art. 209 § 1 pkt. 1 i § 2 dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Wartość celna towarów określana jest w celu ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny (art. 21). Zgodnie z przepisem art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

Równocześnie Kodeks celny wprowadził do prawa celnego konstrukcję prawną samoobliczania należności celnych ze wskazaniem w art. 65 przypadków, w których następuje to w drodze wydania decyzji przez organy celne. Z konstrukcji prawnej szeroko rozumianego postępowania celnego wynika, że strona kwestionująca prawidłowość zgłoszenia celnego dokonanego w formie samoobliczenia, swój wniosek wszczynający postępowanie administracyjne winna oprzeć na ustaleniach, których dokonała po dniu zgłoszenia celnego, a przed upływem trzech lat od jego przyjęcia. Z kolei organy celne we wskazanym okresie są uprawnione do kontroli zgłoszenia celnego (art. 83 § 1 ustawy Kodeks celny), a w razie ustalenia naruszenia przepisów procedury celnej mają obowiązek właściwego zastosowania przepisów prawa celnego z uwzględnieniem nowych danych. Należy podkreślić, że pojęcie nowych danych dotyczy również zgłaszającego. Chodzi w tym wypadku bowiem o ustalenie (po dniu przyjęcia zgłoszenia celnego) przez stronę lub przez organ celny, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty. Mając na uwadze tę konstrukcję należy zatem stwierdzić, że organy celne w pełni wykazały, iż przepisy regulujące procedurę celną wszczętą zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty.

Jak to już wskazano, zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów (art. 64 ustawy Kodeks celny).

Mając na uwadze prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, Sąd nie może zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej, w myśl których klasyfikacja taryfowa importowanego towaru została przez nią zadeklarowana prawidłowo w SAD, że odpowiadała ona faktycznym cechom towaru (rzeczywista zawartość alkoholu w objętości, potencjalna zawartość alkoholu w objętości importowanego wina). Bezspornym bowiem w tej sprawie jest, że strona skarżąca tak w dniu kontroli, jak również od dnia wprowadzenia importowanego towaru na polski obszar celny, jako odbiorca towaru była w posiadaniu certyfikatu analizy wina nr [...] z [...] r. jednak nie przedstawiła tego dokumentu organom celnym dokonując zgłoszenia towaru w procedurze dopuszczenia go na polski obszar celny.

Z dokumentu tego wynika, że strona skarżąca sprowadziła na polski obszar celny wino, w ilościach oraz o cechach w nim określonych, a zatem bez znaczenia dla klasyfikacji taryfowej importowanego towaru są okoliczności, które podnosi strona skarżąca, a dotyczące odstępu czasowego pomiędzy wystawieniem certyfikatu, a dokonaniem importu wina do Polski. Należy przy tym podkreślić, iż sporny certyfikat towarzyszył importowanym towarom i był przedstawiane przez skarżącą zarówno w toku kontroli zdrowotnej, jak kontroli jakości. Natomiast argument o tym, że rzeczywista zawartość alkoholu w towarze była taka jak zadeklarowana przez Stronę nie został poparty żadnymi dowodami. Takim dowodem na pewno nie są wyjaśnienia producenta wina złożone [...] r., a więc ponad trzy lata po sprowadzeniu wina do Polski, podczas gdy sprowadzeniu towaru towarzyszył certyfikat stwierdzający rzeczywistą zawartość alkoholu 7,06%.

Tak więc mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie należy stwierdzić, że importowany towar winien być klasyfikowany według kodu PCN wskazanego przez organy celne, a nie według kodu, który w zgłoszeniu celnym zadeklarowała strona skarżąca. Ewentualne zwiększenie zawartości alkoholu w wyniku np. postępującego procesu fermentacji, winno być znane polskiemu kontrahentowi z rozmów handlowych, co z kolei powodowałoby, że w celu prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru polski importer już w dniu dokonywania zgłoszenia celnego powinien był wystąpić o jego weryfikację ze względu na sprzeczność -co do faktycznej zawartości alkoholu w importowanym winie - między innymi poprzez zastosowania badania towaru przez biegłego, a to po uprzednim wszczęciu administracyjnego postępowania celnego, które co do zasady nie jest postępowaniem administracyjnym od chwili dokonania zgłoszenia celnego. Przeradza się ono bowiem w postępowanie administracyjnego dopiero z chwilą złożenia wniosku o uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe lub nieprawidłowe przez osobę, która dokonała zgłoszenia celnego lub, też z inicjatywy organu celnego, który zgłoszenie celne wcześniej przyjął i posiada wątpliwości, co do jego prawidłowości na skutek uzyskania nowych danych.

Obowiązująca w prawie celnym zasada samoobliczania należności celnych oraz analiza zasad dokonywania zgłoszeń celnych zawarta w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.) prowadzi do wniosku, że importer ponosi nie tylko ryzyko handlowe związane z importowanym towarem, lecz także opowiada za prawdziwość danych dotyczących towaru. Zasady zwarte w tym rozporządzeniu wyraźnie zobowiązują go do podania wszelkich informacji i złożenia wszelkich dokumentów niezbędnych do ustalenia klasyfikacji taryfowej towaru. § 233 ust. 1 pkt 14 tego rozporządzenia wymagał dołączenia do zgłoszenia celnego certyfikatu wystawionego przez producenta lub uprawnioną do tego placówkę badawczą, zawierającego skład chemiczny i surowcowy towaru (do 100 %) oraz informacje wymagane uwagami do poszczególnych działów Taryfy celnej, jeżeli dokument taki jest niezbędny dla ustalenia klasyfikacji taryfowej towaru. W tym więc przypadku należy zgodzić się z organem, że skarżąca była zobowiązana zarówno do ujawnienia nie tylko faktur, ale również będących w jej posiadaniu certyfikatów dotyczących przywożonego wina, czego nie uczyniła.

Dowody zgromadzone w toku tego postępowania zostały poddane ocenie przez organ odwoławczy, który uznał ostatecznie, że nie było podstaw do przyjęcia prawidłowości klasyfikacji taryfowej oraz deklarowanej kwoty długu celnego, a tym samym wymiaru podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Ustaleń tych organ odwoławczy dokonał w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego. Zgodnie z tym przepisem "Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też było w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego dowody i okoliczności podnoszone przez skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia, że wartością celną towaru jest ta, wskazana w JDA SAD. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń. Tak, więc Dyrektor Izby Celnej trafnie podkreślił, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, sporny certyfikat z dnia [...] r. dotyczył towaru importowanego na polski obszar celny w dniu [...] r.

Skoro zatem organy celne ustaliły inną wartość długu celnego, niż deklarowała to strona skarżąca, który z kolei podwyższa podstawę opodatkowania, to zostały spełnione przesłanki do określenia kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.

Ponadto, Sąd nie podzielił zarzutów strony skarżącej o naruszeniu przepisów postępowania – art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187,Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja organu odwoławczego, a wcześniej organu pierwszej instancji oparte są na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. W istocie strona skarżąca nie wskazuje dowodów, których nie przeprowadzono, a które były celowe i konieczne do wyjaśnienia istotnych dla wyniku sprawy faktów. Przeprowadzanie w chwili obecnej dowodu z opinii biegłego co do stanu towaru sprowadzonego w [...] r. mija się z celem. Dla kwestii celnych decydujący jest stan towaru z chwili zgłoszenia celnego.

Sąd bierze pod uwagę fakt, iż organ pierwszej instancji ustosunkował się do złożonych przez stronę wyjaśnień, co świadczy o podjęciu niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebraniu i rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego. Wyjaśnień strony które, zawierają ocenę dowodów i wykładnię znajdujących zastosowanie przepisów prawa, organ administracyjny nie ma obowiązku podzielić. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji rozpatrzył ją po raz drugi merytorycznie. Rozpatrzył zatem wszystkie żądania strony i ustosunkował się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę oddalił.