Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1170/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (spr.), Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędzia NSA del. Krystyna Chustecka, Protokolant Magdalena Gródecka, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Anieli M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt I SA/Łd 429/04 w sprawie ze skargi Anieli M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 6 kwietnia 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1999 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) nakazuje wypłacić pełnomocnikowi Skarżącej - adwokatowi Maciejowi B. - z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 90 zł /słownie: dziewięćdziesiąt złotych/ wraz z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2005 r., I SA/Łd 429/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Anieli M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 6 kwietnia 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia 4 lutego 2004 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1999 r. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, organy podatkowe ustaliły, iż Skarżąca jest właścicielką nieruchomości położonej w Ł. przy ul. D. 21. Organy podatkowe ustalając wysokość należnego podatku powołały się na art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /t.j. Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./ - określającego grunty jako przedmiot opodatkowania w podatku od nieruchomości - oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy statuujący właścicieli nieruchomości /osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne - w tym spółki - nie posiadające osobowości prawnej,/ jako podmioty zobowiązane do jego zapłaty. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /t.j. Dz.U. 2002 nr 100 poz. 1086 ze zm./, podstawę wymiaru podatków /zarówno co do przedmiotu, jak i podmiotu opodatkowania/ stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z nią /według stanu na dzień 2 sierpnia 2001 r./ właścicielką wskazanej powyżej nieruchomości jest Aniela M. W skardze do Sądu podniesiono, iż bezumownym użytkownikiem gruntu są Wanda i Bogdan K., Skarżąca nie posiada środków finansowych na wyegzekwowanie swoich praw, a w Sądzie Rejonowym dla Ł.-Ś. toczy się postępowanie z wniosku Wandy K. o stwierdzenie zasiedzenia spornej nieruchomości.

Sąd wojewódzki oddalając skargę podkreślił, iż w myśl art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży m.in. na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem. Zgodnie natomiast z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, powinna być utrzymywana w stałej aktualności co do stanu faktycznego i prawnego, a więc dokonywanie jakichkolwiek zmian w stanie prawnym zapisanym w tej ewidencji jest możliwe na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych. W rozpoznawanej sprawie z rejestru ewidencji gruntów wynika, że to Skarżąca jest właścicielką spornego gruntu /co potwierdza wpis w księdze wieczystej/, a zatem jest ona osobą zobowiązaną do zapłaty należnego podatku na mocy art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd podkreślił, iż organy podatkowe nie mają tytułu prawnego do obciążenia obowiązkiem podatkowym od tej nieruchomości innych osób, skoro istnieją dokumenty potwierdzające czyją własnością jest nieruchomość.

Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi kasacyjnej, w której Skarżąca wniosła o jego uchylenie, rozpoznanie skargi oraz uchylenie spornej decyzji. Opierając się na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, dalej p.p.s.a., Strona zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. poprzez "jego niezastosowanie, pomimo iż przepis ten wskazuje jako podatnika podatku od nieruchomości jej samoistnego posiadacza, jeżeli nie jest on właścicielem tej nieruchomości". Uzasadniając powyższy zarzut Skarżąca podniosła, iż Sąd nie oparł swojego rozstrzygnięcia na powołanym przepisie, mimo że to ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w sposób wyczerpujący /bez odwoływania się do przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego/ wskazuje krąg podmiotów będących podatnikami podatku od nieruchomości. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, powoływany przez Sąd art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków tylko w zakresie wymiaru podatków są wiążące dla organów podatkowych. Określenie zaś podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku nie może opierać się wyłącznie na informacji o osobie właściciela nieruchomości w sytuacji, gdy organom podatkowym wiadomo, że nie jest on jej posiadaczem samoistnym. W takim bowiem wypadku decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia będą miały przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazujące na obowiązek podatkowy samoistnego posiadacza. Powyższe twierdzenia, w ocenie Skarżącej, potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 września 1995 r., W 20/94 /OTK 1995 nr 1 poz. 6/, w którym stwierdzono, iż art. 2 pkt 1 ustawy z o podatkach i opłatach lokalnych nie daje podstaw do wyboru podatnika przez organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości, a w sytuacji gdy samoistny posiadacz nie jest właścicielem nieruchomości albo obiektu budowlanego nie złączonego trwale z gruntem, określony w tym przepisie obowiązek podatkowy ciąży na samoistnym posiadaczu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 par. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ cytowanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny, poza przypadkami nieważności postępowania, jest związany granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że podniesione przez skarżącego zarzuty wyznaczają zakres sądowej kontroli legalności zaskarżonego wyroku. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do rozpatrywania sprawy wyłącznie w ramach sformułowanych przez stronę podstaw kasacyjnych. Jeżeli zatem skarżący wskaże konkretne przepisy prawa materialnego lub prawa procesowego, które - jego zdaniem - zostały naruszone, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy nie doszło w danym przypadku do uchybienia innym przepisom. Niedopuszczalne jest również samodzielne precyzowanie, uściślanie lub korygowanie przez Sąd zarzutów kasacyjnych /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r., GSK 10/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 9 str. 392; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2004 r., FSK 102/04 - nie publ./.

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że wniesiona skarga kasacyjna zawiera jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego, a zatem - skoro Strona nie wskazuje zarzutów opartych na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - ustalony w wyroku z dnia 19 kwietnia 2005 r. stan faktyczny jest poprawny, a Sąd I instancji nie uchybił obowiązujących go przepisów procesowych /por. por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 181/04 - ONSAiWSA 2004 nr 2 poz. 36, wyrok NSA z dnia 30 września 2005 r., I FSK 133/05 - Lex 173149/. W kontekście tych rozważań za bezzasadny uznać zatem należy zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /t.j. Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. poprzez "jego niezastosowanie, pomimo iż przepis ten wskazuje jako podatnika podatku od nieruchomości jej samoistnego posiadacza, jeżeli nie jest on właścicielem tej nieruchomości". Sąd wojewódzki rozpatrywał bowiem w niniejszej sprawie jedynie, czy obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości spoczywa /tj. czy może spoczywać/ na jej właścicielu. Nie zajął natomiast stanowiska w kwestii, kogo obciąża ten podatek w sytuacji, gdy sporną nieruchomością włada samoistny posiadacz. Nie można zatem twierdzić, jak to uczyniono w skardze kasacyjnej, iż Sąd I instancji wskazuje - w przypadku gdy samoistny posiadacz nie jest właścicielem nieruchomości - jako podmiot zobowiązany właściciela spornej nieruchomości. Na obecnym etapie postępowania, autor skargi kasacyjnej powinien sformułować zarzuty o charakterze procesowym skierowane przeciwko uzasadnieniu wyroku z dnia 19 kwietnia 2005 r. Zarzut naruszenia prawa materialnego /art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych/ jest bowiem przedwczesny i nie daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, będącemu związanym granicami skargi kasacyjnej, możliwości skutecznego zweryfikowania poprawności i zasadności wyroku Sądu I instancji.

Wobec wykazania, iż zarzuty powołane w skardze kasacyjnej okazały się bezzasadne, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu rozstrzygnięto w oparciu o par. 19, par. 18 ust. 1 pkt 2 lit. "a" w zw. z par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z par. 6 pkt 1 i par. 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1348 ze zm./.