Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 55/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Uzasadnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażaleń: 1. Wojewody Lubuskiego, 2. Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim, na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Go 856/21 w zakresie sprostowania oczywistej niedokładności w wyroku w sprawie ze skargi Miasta Gorzów Wielkopolski na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubuskiego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Nr XXXVIII/686/2021 Rady Miasta Gorzowa Wielkopolskiego z dnia 23 czerwca 2021 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania w Gorzowie Wielkopolskim, stawek opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, określenia wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

I

Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Go 856/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie ze skargi Miasta Gorzów Wielkopolski na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubuskiego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Nr XXXVIII/686/2021 Rady Miasta Gorzowa Wielkopolskiego z dnia 23 czerwca 2021 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania w Gorzowie Wielkopolskim, stawek opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, określenia wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania, sprostował oczywistą niedokładność w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Go 856/21. Sąd stwierdził, że w punkcie I tiret piąte sentencji wyroku z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Go 856/21, doszło do oczywistej niedokładności w oznaczeniu jednostek redakcyjnych uchwały Rady Miasta Gorzowa Wielkopolskiego z dnia 23 czerwca 2021 r., będącej przedmiotem kontrolowanego w sprawie rozstrzygnięcia nadzorczego. Zamiast bowiem "§ 1 ust. 5, § 1 ust. 6 wraz z załącznikiem nr 4 z wyłączeniem § 4 pkt 2 i pkt 3 lit. b),c),d),e), pkt 5 lit. b),c) tego załącznika" wpisano "§ 1 ust. 5 wraz z załącznikiem nr 4 z wyłączeniem § 4 pkt 2 i pkt 3 lit. b),c),d),e), pkt 5 lit. b),c) tego załącznika". Sąd wyjaśnił, że z analizy powyższej uchwały wynika, że § 1 ust. 5 nie odsyła do załącznika nr 4 do uchwały. Takie odesłanie zawiera natomiast § 1 ust. 6 uchwały i zamysłem składu orzekającego było wskazanie w sentencji wyroku właśnie tej jednostki redakcyjnej, co jednoznacznie wynika z rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 listopada 2021 r. Sprostowania WSA w Gorzowie Wielkopolskim dokonał na wniosek Rady Miasta Gorzowa Wielkopolskiego.

Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim złożył Wojewoda Lubuski, który zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 144 i 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") poprzez dokonanie zaskarżonym postanowieniem istotnej i merytorycznej zmiany treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 listopada 2021 r. o sygn. akt II SA/Go 856/21, podczas gdy przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, a w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie sposób uznać, że zachodzi przesłanka niedokładności w wyroku o charakterze oczywistym, zaś zmiana przedmiotowego wyroku jest możliwa wyłącznie na skutek wniesienia i rozpoznania środka odwoławczego.

Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od Rady Miasta Gorzowa Wielkopolskiego na rzecz Wojewody Lubuskiego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim złożył także Prokurator Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim zarzucając naruszenie przepisów prawa postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 156 § 1 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

II

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenia zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu lub czynności (daty, znaku, sygnatury) lub nazwy organu, który wydał zaskarżony akt albo podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienie NSA z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II GZ 633/14). Wskazuje się również, że sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia i powinno dotyczyć omyłek o charakterze oczywistym, które nie wpływają w żaden sposób na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1120/14 i z dnia 3 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1401/14).

Uwzględniając powyższe zasady należy zatem zgodzić się z wyrażonym w zażaleniach stanowiskiem, zgodnie z którym sprostowanie sentencji wyroku z "§ 1 ust. 5, § 1 ust. 6 wraz z załącznikiem nr 4 z wyłączeniem § 4 pkt 2 i pkt 3 lit. b),c),d),e), pkt 5 lit. b),c) tego załącznika" na "§ 1 ust. 5 wraz z załącznikiem nr 4 z wyłączeniem § 4 pkt 2 i pkt 3 lit. b),c),d),e), pkt 5 lit. b),c) tego załącznika", stanowi istotną zmianę treści rozstrzygnięcia Sądu, wykraczającą poza dopuszczalny zakres sprostowania przewidziany w art. 156 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze należy uznać dokonane przez WSA sprostowanie wyroku za niemieszczące się w granicach dopuszczalnego sprostowania wyznaczonego treścią art. 156 § 1 p.p.s.a. Nie stanowi ono bowiem jedynie sprostowania błędu pisarskiego, lecz prowadzi do merytorycznej zmiany treści wyroku. To zaś jest niedopuszczalne w drodze przewidzianej w art. 156 § 1 p.p.s.a. rektyfikacji.

W doktrynie podkreśla się, że nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Oczywistość wadliwości ma bowiem wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 156, pkt 8). Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje także, że "wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, Warszawa 1978, t. 1, s. 440).

W rozpoznawanej sprawie, jak to wykazano powyżej, dokonując sprostowania wyroku, Sąd nie wykazał oczywistości prostowanych omyłek. Sąd nie wykazał bowiem, że to sprostowanie nie prowadzi do merytorycznej modyfikacji wyroku. Sąd wyjaśnił jedynie, że analiza przedmiotowej uchwały wykazała, że § 1 ust. 5 nie odsyła do załącznika nr 4 do uchwały, zaś odesłanie takie zawiera natomiast § 1 ust. 6 uchwały i zamysłem składu orzekającego było wskazanie w sentencji wyroku właśnie tej jednostki redakcyjnej, co jednoznacznie wynikało z rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 listopada 2021 r.

Zdaniem NSA dokonane w zaskarżonym postanowieniu sprostowanie wyroku jest niezgodne z prawem. Wykracza bowiem poza dopuszczalne granice rektyfikacji przewidziane w art. 156 § 1 p.p.s.a. gdyż nie stanowi ona "niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki" w rozumieniu tego przepisu. Z tego powodu dokonane w zaskarżonym postanowieniu sprostowanie podlegało uchyleniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżone postanowienie na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.