Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2406/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6o ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1439
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
article: art. 3 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 992
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

1. Prezydent [...] W. (Prezydent, Organ pierwszej instancji) decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. określił L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej zwanej Spółką, Stroną) opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. w wysokości:

1) 9.778 zł miesięcznie począwszy od 1 maja do 31 grudnia 2015 r.,

2) 9.788 zł miesięcznie począwszy od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r.,

3) 8.971 zł miesięcznie począwszy od 1 stycznia do 31 grudnia 2017 r.,

4) 5.497 zł miesięcznie począwszy od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r.,

5) 9.173 zł miesięcznie począwszy od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r.,

6) 9.173 zł miesięcznie począwszy od 1 stycznia 2019 r. do 31 stycznia 2020 r.,

7) 9.173 zł miesięcznie począwszy od 1 lutego 2020 r.

Organ pierwszej instancji uznał, że zadeklarowana przez Spółkę ilość odpadów komunalnych w poszczególnych miesiącach (w latach 2015 do 2020) była zaniżona. W decyzji podniesiono, że Spółka zadeklarowała dla nieruchomości od maja 2015 r. dwa i sześć opróżnień pojemnika 1100 l w miesiącu i nieselektywny sposób ich zbiórki. Deklaracjami od marca i kwietnia 2019 r. zwiększono wysokość opłaty deklarując docelowo 60 opróżnień pojemnika 1100 l zbieranego nieselektywnie. Zadeklarowanie dla budynku tych rozmiarów budzących wątpliwości wywozów pojemnika przeznaczonego na odpady komunalne (w obrębie nieruchomości mieszczą się powierzchnie biurowe i usługowe na wynajem; liczbę opróżnień zwiększono dopiero w początkiem 2019 r.), jak też przeprowadzone na nieruchomości kontrole, wstępne szacunki w oparciu o zawarte w uprzednio obowiązującym Regulaminie utrzymania porządku i czystości na terenie m. st. W. ogólne wytyczne minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych dla nieruchomości (z uwzględnieniem powierzchni użytkowej budynku oraz liczby zatrudnionych osób, wyliczono odpowiednio m.in. 78/22 opróżnienia pojemnika 1100 l miesięcznie), analiza nieruchomości podobnych i składanie dla nich deklaracji (oszacowano większą niż deklarowana liczbę opróżnień pojemników w miesiącu) wykazały nieprawidłowości w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi oraz wypełnienie przez Spółkę deklaracji niezgodnie z ustalonymi wymaganiami, tj. zadeklarowanie dla budynku biurowo - usługowego zbyt małej liczy opróżnień pojemnika przeznaczonego na odpady komunalne w miesiącu, przyjęcie błędnej klasyfikacji odpadów umożliwiającej przekazywanie selektywnie zabranych odpadów komunalnych innemu podmiotowi niż wyłonionemu w przetargu przez [...] W. (nieruchomość wyposażono w pojemniki będące własnością innego przedsiębiorcy), nieuwzględnienie przez właściciela nieruchomości, tj. Spółkę, w składanej deklaracji odpadów komunalnych generowanych przez najemcę nieruchomości, mając na uwadze zapisy art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6h oraz 6m ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r., poz. 1439 ze zm., dalej także "u.c.p.g."), które to regulacje przesądzają, że to właściciel - a nie najemca czy użytkownik - obowiązany jest złożyć deklarację za nieruchomość. Prezydent wskazał, że dla nieruchomości zorganizowane zostało jedno miejsce gromadzenia odpadów POO 408535 pod adresem ul. [...] , przy czym pozyskany przez organ pierwszej instancji Raport odbioru odpadów komunalnych nie pozwala na rzetelne zweryfikowanie prawidłowości gospodarowania odpadami komunalnymi dla niniejszego obiektu (całość odczytu oznaczona żółtym lub czerwonym kolorem). Wskazano, że dopiero od października 2019 r. nowo wybrany operator potwierdził utworzenie na nieruchomości dwóch punktów odbioru odpadów. Stwierdzono, że pomimo prawidłowego wezwania organu podatkowego, Spółka nie złożyła korygującej deklaracji uwzględniającej rzeczywistą ilość odpadów komunalnych wytwarzanych na terenie nieruchomości, więc organ wszczął z urzędu postępowanie mające na celu określenie wysokości opłaty, której wysokość ustalono w oparciu o art. 6o u.c.p.g.

2. Od decyzji organu pierwszej instancji Strona wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie

1) przepisów prawa procesowego:

- art. 122, art. 187 § 1, art. 180 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej także "O.p.") poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nieprzeprowadzenie odpowiednich dowodów mogących się przyczynić do wyjaśnienia sprawy oraz prawidłowej oceny całego materiału dowodowego,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 992) poprzez jego nieprawidłową i zbyt szeroką wykładnię, która prowadzi do tego, że wszystkie odpady z prowadzonej działalności gospodarczej w budynku biurowym przy ul. [...] w W. kwalifikowane są jako odpady komunalne w przypadku, gdy odpady powstające w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej nie wykazują cech pozwalających na uznanie ich za podobne do odpadów komunalnych, zarówno z uwagi na ich charakter, jak i skład,

- art. 6j ust. 3 u.c.p.g. oraz § 15 ust. 1 pkt 1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie [...] W. z dnia [...] stycznia 2013 r. (uchwała nr [...] Rady [...] W.) oraz Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie [...] W. z dnia [...] lipca 2015 r. (uchwała nr [...] Rady [...] W.) oraz § 15 ust. 2 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie [...] W. z dnia [...] lutego 2018 r. (uchwała Rady [...] W. nr [...]) m.in. poprzez nieuwzględnienie wytycznych ww. Regulaminów przy dokonywaniu oceny prawidłowości składnych przez Spółkę deklaracji D-N za lata 2015-2020 w zakresie ilości produkowanych na przedmiotowej nieruchomości odpadów komunalnych,

- art. 6o u.c.p.g. poprzez błędy w zastosowaniu metody szacowania poprzez wyliczenie średniej ilości odpadów komunalnych powstającej na jednostce powierzchni w oparciu o wyłącznie dwa podobne budynki, które nie mogły zostać uznane za podobne ze względu na ich powierzchnię użytkową jak i funkcję, co służyło do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w budynku strony skarżącej,

- art. 6o ust. 1 u.c.p.g. przez posłużenie się metodą szacowania, pomimo że organ miał możliwość uwzględnienia obiektywnie dostępnych danych oraz informacji dotyczącej ilości i rodzaju odpadów komunalnych,

- art 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6j ust. 3 u.c.p.g. poprzez uzależnienie wysokości naliczonej opłaty od częstotliwości opróżnień pojemników, podczas gdy ustawa nie przewiduje takiego kryterium,

- art 120 Ordynacji podatkowej w związku z § 5 pkt 1 lit. e regulaminu poprzez naliczenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, pomimo braku zaistnienia zdarzeń (opróżnień pojemników ponad wynikające z deklaracji), od których faktycznej realizacji regulamin uzależnia wysokość opłaty ponoszonej przez podatnika,

- art. 6c ust. 2c u.c.p.g. w zw. z art. 27 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw poprzez pominięcie i objęcie decyzją okresu po [...] września 2019 r. mimo braku zgody właściciela nieruchomości wyrażonej w formie pisemnej na przystąpienie do zorganizowanego przez gminę systemu gospodarowania odpadami komunalnymi,

- art 6m ust. 1 oraz art. 6m w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. poprzez przyjęcie, że obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz obowiązek ponoszenia na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi mogą być wykonywane wyłącznie przez właściciela nieruchomości, podczas gdy prawodawca wprost przewidział, że obowiązki określone w przepisach u.c.p.g. mogą być wykonywane również przez współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub w użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością, czyli również najemców czy użytkowników,

- art 77, art 79 oraz art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 6 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1291 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia na dowodach uzyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z naruszeniem zasad określonych w ww. ustawie, .

- art 6o w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu decyzji "otwartej", podczas gdy decyzja ta jest decyzją określającą, a brak podania okresu na jaki została określona opłata (brak podania daty końcowej) powoduje, że decyzja ta jest niewykonalna i sprzeczna z prawem z uwagi na swoją niekonkretność. Decyzja taka nie może zastąpić deklaracji.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie (art 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej), alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji (art. 233 § 2 Ordynacji Podatkowej).

3. Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (Kolegium, SKO, Organ drugiej instancji) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie. W uzasadnieniu SKO wskazało, że Spółka powołała się na decyzję SKO w W. z [...] października 2019 r. sygn. [...] i [...] z [...] marca 2019 r., w których z kolei Kolegium powołało się na dokument-opinię zatytułowany "Badanie składu morfologicznego odpadów wytwarzanych i selektywnie zbieranych na terenie obiektu K./.../ zlokalizowanego w W. przy ul. /.../" sporządzoną przez Zespół Gospodarki Odpadami Katedry Ochrony i Kształtowania Środowiska Wydziału Instalacji Budowlanych Hydrotechniki i Inżynierii Środowiska Politechniki W. z sierpnia 2019 r., który to dokument Kolegium postanowiło dopuścić jako dowod w ww. sprawach, jak i w przedmiotowej sprawie. W opinii wskazano, że nieruchomość składa się z sześciu kondygnacji naziemnych i dwóch kondygnacji podziemnych, a ponadto obiekt dysponuje w części podziemnej 502 miejscami parkingowymi oraz w części naziemnej 26 miejscami parkingowymi. Budynek jest przeznaczony pod najem powierzchni użytkowo - biurowej, wykorzystywanej w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Na jego powierzchni znajduje się niewynajęta przestrzeń pod działalność usługową (kawiarnia, restauracja, klub fitness, centrum medyczne). Jak podano w opinii: "Na terenie obiektu /.../obowiązuje selektywne gromadzenie odpadów/.../: opakowania z papieru i tektury (15 01 01), opakowania z tworzyw sztucznych (15 01 02), opakowania z metali (15 01 04), opakowania wielkomateriałowe (15 01 05), produkty spożywcze przeterminowane lub nienadające się do spożycia (16 03 80), zmieszane odpady z budowy i remontów (17 09 04), odpady pozostałe, odpady komunalne (niebędące przedmiotem niniejszych badań)". We wnioskach ww. opinii podano: "/.../badane frakcje selektywnie zbieranych odpadów wytwarzane są w wyniku prowadzonej w obiekcie przy ul. /.../ działalności gospodarczej oraz, że na terenie obiektu zbierane są (w wydzielonych pojemnikach) zmieszane odpady komunalne. Skład morfologiczny odpadów pochodzących w obiektu K. /.../ jest niż skład morfologiczny odpadów komunalnych selektywnie zbieranych wytwarzanych w gospodarstwach domowych czy innych budynkach infrastrukturalnych. Reasumując: w selektywnie zbieranych odpadach komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych w składzie odpadów z tworzyw sztucznych dominują typowe opakowania z tworzyw twardych PET, HDPE (butelki po napojach, chemii gospodarczej i kosmetykach) stanowiące ponad 60% wszystkich odpadów z tworzyw sztucznych. Tworzywa sztuczne w postaci folii występują w niewielkich ilościach - zaledwie około 5% i są to tworzywa o niskiej jakości (np. cienkie torby foliowe, reklamówki, często kolorowe), stanowią one ponadto mieszaninę różnych gatunków tworzyw sztucznych (różne polimery). Z punktu widzenia recyklingu są one mało atrakcyjne, w dużej mierze nie nadają się do dalszego przetwarzania. Skład morfologiczny odpadów z tworzyw sztucznych z obiektu K. /.../ potwierdza natomiast bardzo dużą ilość (ok. 39,82 %) folii opakowaniowej, poprodukcyjnej i przemysłowej. Jest to w odróżnieniu od folii pochodzenia komunalnego surowiec czysty, jednorodny, w znacznej części bezbarwny. Z punktu widzenia recyklingu jest to surowiec bardzo atrakcyjny, ponieważ nadaje się do dalszego przetwarzania minimalizując jego koszty. Różnica między odpadami komunalnymi wytwarzanymi w obiektach zamieszkałych, a odpadami wytwarzanymi w wyniku działalności gospodarczej w obiekcie K. /.../ jest szczególnie widoczna w przypadku odpadów z papieru i tektury. Odpady te mają zupełnie inny skład, charakter i postać fizyczną. W odpadach komunalnych pochodzących z obiektów zamieszkałych dominuje papier (ok. 54 %), ale jest to papier, głównie opakowaniowy niskiej jakości. Pozostała część to tektura, również głównie niskiej jakości w postaci małych pudeł ze słabszej jakościowo tektury (płaskiej), często mocno zadrukowanej. Odpady z papieru i tektury zbierane w obiekcie K. /.../ stanowią papier powstający w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej, świadczonych usług i handlu (często ze zmienioną postacią fizyczną, poprzez użycie niszczarek do dokumentów), jest to głównie makulatura biała niezanieczyszczona, niezadrukowana czy barwiona oraz tzw. tektura mocna w postaci dużych kawałków-dużych pudeł. W odpadach wytwarzanych w obiekcie K. /.../ występują odpady, które są charakterystyczne dla obiektów niezamieszkałych i nie występują, lub występują w sposób marginalny w odpadach komunalnych. Należy do nich zaliczyć: ścinkę papierową i kartonową, papier faxowy, komputerowy, kreślarski, teczki, segregatory, folia poprodukcyjna, przemysłowa, plastikowe odpady z bindowania i laminowania, plastikowe kuwety, segregatory, dozowniki, taśmy i druty metalowe (opakowania), metalowe pudła, zbiorniki, kosze, dozowniki, opakowania papierowo-metalowe, przyrządy i urządzenia biurowe, szkło nieopakowaniowe. W odpadach wytwarzanych w obiekcie K. /.../ zaobserwowano tendencje do obniżenia udziału odpadów spożywczych, zwiększonego udziału tworzyw sztucznych, zwiększonego udziału stłuczki szklanej, obniżoną zawartość metali /.../. Odpad jest czysty, wolny od zanieczyszczeń występujących w odpadach komunalnych, ponadto nadaje się do bezpośredniego przekazania do przetworzenia po uprzednim doczyszczeniu (w niewielkim stopniu) na linii mechanicznej. Przeprowadzone badania jednoznacznie wykazały, że badane frakcje odpadów nie zawierają odpadów niebezpiecznych i nie są ze względu na swój charakter i skład podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Badane odpady charakteryzują się diametralnie różną morfologią od odpadów komunalnych zbieranych selektywnie. Zostały wytworzone z surowców o innych charakterze, lepszych właściwościach fizyko-chemicznych, innej gramaturze oraz grubości niż frakcje odpadów komunalnych zbieranych selektywnie. Wobec powyższego odpady wytwarzane i selektywnie gromadzone na terenie obiektu nie powinny być klasyfikowane jako odpady komunalne. Nie posiadają one podobnego składu jak odpady wytwarzane w gospodarstwach domowych i powstają w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej podmiotów wynajmujących powierzchnię użytkową w zarządzanym przez spółkę budynku. Są to odpady, które powinny być klasyfikowane (zgodnie z katalogiem odpadów) do innych niż odpady komunalne zbierane selektywnie (grupa 20) z uwagi na możliwe procesy ich odzysku i recyklingu oraz miejsce powstawania. Odpady powstające na terenie obiektu K. /.../ zbierane selektywnie, a jednocześnie powstałe w wyniku prowadzonej tam działalności gospodarczej, należy sklasyfikować jako odpady inne niż komunalne z grupy 15. Odpady selektywnie zbierane z obiektu K. /.../ należy gromadzić oddzielnie od odpadów komunalnych i przekazywać właściwym (posiadającym stosowne zezwolenia) podmiotom do dalszego gospodarowania, ponieważ występuje w nich zwiększony udział odpadów przydatnych do recyklingu i ponownego wykorzystania w procesach produkcyjnych /.../.". Zdaniem Kolegium, ww. wyniki opinii należy uznać za mogące służyć do odtworzenia sposobu gospodarowania odpadami na ww. nieruchomości. Ponadto, w ocenie Kolegium, wyniki te nie podważają przedłożonych deklaracji. Wyników kontroli przeprowadzonych przez Organ pierwszej instancji na przedmiotowej nieruchomości, nie można uznać za jednoznacznie wskazujące, że w pojemnikach firmy zewnętrznej były umieszczane odpady komunalne. Same zdjęcia załączone do protokołu kontroli nie dowodzą, że pokazane na nich odpady mają charakter odpadów komunalnych. Wniosek, że odpadów odbieranych poza systemem odbierania odpadów komunalnych nie można zakwalifikować jako odpady komunalne, należy uznać za zasadny, bo oparty na ww. wiarygodnych dokumentach. W tym stanie sprawy, zdaniem SKO, nie sposób zakwestionować stanowiska odwołania, ze odpady odbieranie przez firmę zewnętrzną (B.) nie były odpadami komunalnymi. Stąd naliczenie w zaskarżonej decyzji opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z przedmiotowej nieruchomości w podanej tamże wysokości za poszczególne okresy należało uznać za niezasadne.

4. Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prokurator Okręgowy w W. (Prokurator), zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:

- naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez samodzielne ustalenie okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy, a co za tym idzie naruszenie zasady instancyjności,

- naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnej oceny wybranego cząstkowo materiału dowodowego i oparcie tym samym rozstrzygnięcia jedynie na treści Opinii, która dotyczyła zupełnie innej nieruchomości i została sporządzona w odmiennym stanie faktycznym oraz brak dokonania wszechstronnej oceny całości materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało uznaniem, że Spółka nie wytwarza odpadów komunalnych w ilości określonej przez Organ,

- naruszenie art. 3 ust. 1 pkt. 6 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 3 ust. 1 pkt. 7 ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie, tj. uznanie, że Spółka nie wytwarza odpadów komunalnych w ilości określonej przez Organ, co jest sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Mając na uwadze ww. zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu Prokurator podniósł, że SKO oparło swoje rozstrzygnięcie jedynie na ustaleniach poczynionych przez osobę sporządzającą Opinię, która nie została sporządzona na potrzeby przedmiotowego postępowania oraz nie sporządził jej ustanowiony w sprawie biegły, a tym samym SKO nie powinno opierać się w orzekaniu tylko i wyłącznie na ww. Opinii, której treść miała zasadniczy wpływ na orzeczenie SKO. Niezależnie od zasadniczej kwestii, że Opinia dotyczyła innej nieruchomości, to oparcie rozstrzygnięcia SKO jedynie na jednostronnej Opinii, która a priori wyklucza badanie odpadów powstających na nieruchomości niezamieszkałej pod kątem podobieństwa charakteru odpadów, koncentrując się wyłącznie na podobieństwie składu frakcji odpadów wybranych dowolnie przez autora Opinii, narusza art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zdaniem Prokuratora, nie sposób bowiem wskazać, czy odpowiedni był zakres przeprowadzonego badania, czy badanie dotyczyło jedynie pewnych grup, wybranych w celu sporządzenia opinii o określonych wnioskach. Nie jest również wiadome, w jakim okresie były wykonywane badania w celu sporządzenia Opinii. Ale jeśli przyjąć, że zostały wykonane w określonym przedziale czasu, to Opinia mogłaby stanowić wyznacznik składu wytwarzanych odpadów przez Spółkę wyłącznie za ten okres i w danej nieruchomości. Jednak Opinia koncentruje się wyłącznie na podobieństwie frakcji odpadów wybranych dowolnie przez jej autora i wyklucza badanie odpadów powstających na nieruchomości niezamieszkałej pod kątem podobieństwa charakteru odpadów. Nie jest także wiadome, co było celem Opinii, zatem nie sposób potwierdzić z całą pewnością, że przedmiotem badania nie były niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne gromadzone w pojemnikach, które Spółka władająca tą nieruchomością zgłosiła w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wyrażając tym samym wolę zbierania odpadów komunalnych w sposób nieselektywny. Ponadto w Opinii opisano jedynie badania następujących grup odpadów: opakowania z papieru i tektury (15 01 01), opakowania z tworzyw sztucznych (15 01 02) , opakowania z metali (15 01 04), opakowania wielomateriałowe (15 01 05), produkty spożywcze przeterminowane lub nie nadające się do spożycia (16 03 80), zmieszane odpady z budowy i remontów, odpady pozostałe. Oznacza to, że w ogóle nie wzięto pod uwagę innych odpadów powstających na nieruchomości, w szczególności odpadów komunalnych, co wprost wynika z Opinii. Tym samym - co oczywiste - zasadny jest jej wniosek, jakoby na nieruchomości w ogóle nie powstawały odpady komunalne, skoro nie były w ogóle przedmiotem badań. Powyższe budzi poważne zastrzeżenia co do wartości merytorycznej Opinii. Spółka wskazała, że zgłosiła w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne gromadzone w pojemnikach, wyrażając tym samym wolę zbierania odpadów komunalnych w sposób nieselektywny. Spółka zatem wytwarzała i nadal wytwarza odpady komunalne. Nieuzasadnione jest zatem bezrefleksyjne podzielanie wniosków Opinii, że wytwarzane przez Spółkę odpady nie są ze względu na swój charakter i skład podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych, dlatego nie są odpadami komunalnymi, skoro tego rodzaju odpady znalazły się poza badaniami na potrzeby Opinii uwzględnionej przez SKO, a dotyczącej innej nieruchomości. Abstrahując od samej wartości merytorycznej Opinii, Prokurator wskazał, że nie stanowi ona dokumentu, na którym SKO powinno opierać swoje rozstrzygnięcia, gdyż jest to dokument o charakterze prywatnym, niemający cech obiektywnej opinii biegłego. Opinia, na której rozstrzygnięcie oparło SKO, została sporządzona do innej sprawy, w innych okolicznościach i przede wszystkim dotyczy innej nieruchomości. Opierając się wyłącznie na tej Opinii SKO samodzielnie ustaliło okoliczności danej sprawy tym samym naruszając zasadę instancyjności, o której stanowi art. 127 Ordynacji podatkowej. SKO a priori przyjęło Opinię ją za dowód, który można wykorzystać na gruncie tego postępowania, choć nie dotyczy tej nieruchomości. W aktach nie znajduje się Opinia, w oparciu o którą SKO wydało zaskarżaną decyzję, nie powołała się na nią wprost także Spółka w odwołaniu od decyzji Organu. W sytuacji, gdy SKO nie dołączyło do akt sprawy żadnego nowego materiału dowodowego, powołanie się na dowód z Opinii stanowiło naruszenie zasad procedowania. Dalej w odniesieniu do Opinii Prokurator wskazał, że nie jest wiadome, jaka była metodologia przeprowadzenia badań. Nie jest ustalone, w jakim okresie i ile razy zostały pobrane próbki do badań. Już powyższa informacja powinna wzbudzić uzasadnione wątpliwości co do jakości przeprowadzanego badania. Nie można również wykluczyć sytuacji, że osoba sporządzająca opinię uprzednio poinformowała spółkę o dniach pobrania próbek do opinii, co pozwalałoby na dokonanie odpowiedniej selekcji odpadów na potrzeby postępowania podatkowego. Nie jest także wiadome, na czyje zlecenie została sporządzona Opinia, na którą powołało się SKO, a zatem czy nie miała charakteru stricte prywatnego. Nie zostało także ustalone, do jakiej nieruchomości odwołuje się Opinia, jaka jest kubatura budynku stanowiącego przedmiot badań i czy w ogóle można mówić o jakichkolwiek podobieństwach porównywanych nieruchomości. Nadto zdaniem Prokuratora, SKO nie wyjaśniło w sposób wyczerpujący motywów, jakie legły u podstaw powołania się na Opinię, nie dokonało jej oceny pod kątem zupełności, wiarygodności i niesprzeczności, a także w zasadzie w ogóle nie odniosło się do dowodów zgromadzonych w toku postępowania przed Organem pierwszej instancji, wskazując jedynie, że wyników badań przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji na nieruchomości nie można uznać za jednoznacznie wskazujące, że w pojemnikach firmy zewnętrznej były umieszczane odpady komunalne. Prokurator podniósł, że nie jest możliwe wywnioskowanie z lakonicznego uzasadnienia SKO, na jakiej podstawie odmówiło wiarygodności dowodom zgromadzonym w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji, a na jakiej taki przymiot nadało Opinii niedotyczącej w ogóle nieruchomości należącej do Spółki, ani też podjęcie rzeczowej polemiki z zapadłą w sprawie decyzją.

Prokurator wskazał ponadto, że SKO w decyzji błędnie przyjęło założenie, że Spółka wytwarzała jedynie taką ilość odpadów komunalnych, jaką zadeklarowała, przyjmując za Opinią podmiotu trzeciego, że inne odpady powstające na nieruchomości nie stanowią odpadów komunalnych. Opinia została przez SKO uznana za miarodajną i niebudzącą wątpliwości. Opinia z założenia przyjmuje prowadzoną przez Spółkę segregację odpadów na zabudowanej nieruchomości jako prawidłową i wyklucza z tego tytułu badanie poszczególnych frakcji tych odpadów w zakresie ustalenia ich podobieństwa do odpadów komunalnych. Prokurator wskazał, że źródło pochodzenia odpadów komunalnych jest zasadniczym kryterium klasyfikacji odpadów. W przypadku odpadów komunalnych owo źródło wprost wynika z definicji odpadów komunalnych: nie jest ważne, jaki podmiot jest wytwórcą odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy o odpadach), natomiast ważne jest podobieństwo odpadu do takiego, który powstaje w gospodarstwach domowych. Występuje zatem wzajemna korelacja pomiędzy ustawową definicją odpadu komunalnego, która wskazuje na źródło w przepisach rozporządzenia w sprawie klasyfikacji odpadów. Opinia, na której oparł się Organ II instancji (w przytoczonych w decyzji fragmentach) zawiera istotne przemilczenia co do opisu frakcji odpadów wytwarzanych przez Spółkę. W Opinii nie wskazano również, o ile mniej odpadów spożywczych jest wytwarzane przez Spółkę (a przecież to może być w dalszym ciągu istotny procent). Opinia, a tym samym uzasadnienie decyzji SKO, ogranicza się do lakonicznych stwierdzeń, że odpady nie są podobne do tych powstających w gospodarstwach domowych, jak również, że charakteryzują się diametralnie różną morfologią od odpadów komunalnych zbieranych selektywnie. Autor Opinii opisując papier lub tekturę jednoznacznie przypisuje te frakcje do odpadów powstających w wyniku wykonywania działalności gospodarczej. Czyni to wbrew przepisom rozporządzenia w sprawie katalogu odpadów, które dla frakcji "papier i tektura'' (kod 19 12 01) wskazuje jednoznaczne źródło, jakim jest działalność polegająca na mechanicznej obróbce odpadów (czyli w instalacji do przetwarzania odpadów, zgodnie z opisem grupy 19 – "Odpady z instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów, z oczyszczalni ścieków) oraz z uzdatniania wody pitnej i wody do celów przemysłowych"), a nie u przedsiębiorcy wykonującego działalność (przykładowo) usługowo-biurową. Klasyfikowane odpadów, które powstają w wyniku np. niszczenia w biurze dokumentów/akt papierowych pod kodem 19 12 01 jest nieprawidłowe. Prawidłową klasyfikacją jest kod 20 01 01. Autor Opinii natomiast szeroko opisuje rodzaje frakcji, które niewątpliwie są wytwarzane w ramach wykonywania działalności, ale również w gospodarstwie domowym (np. folia opakowaniowa). Wskazując na powyższe, SKO naruszyło także przepisy postępowania, tj. art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnej oceny wybranego częściowo materiału dowodowego, co w konsekwencji prowadziło do błędnej oceny, że Opinia w całości przesądza o niezasadności decyzji wydanej przez Organ pierwszej instancji.

5. W odpowiedzi na skargę Organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

6. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia 8 marca 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875).

7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.a") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

8. Niniejsza sprawa jest już kolejną rozpoznawaną przez tutejszy Sąd sprawą ze skargi Prokuratora na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. uchylającą w całości decyzję Prezydenta [...] W. określającą przedsiębiorcy wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i umarzającą postępowanie (por. wyroku WSA w Warszawie o sygnaturach akt: III SA/Wa 2526/19, III SA/Wa 970/20 czy III SA/Wa 1960/20). W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd powoła się na argumentację wyrażoną w ww. orzeczeniach, którą Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela i przyjmuje za swoją. Jest to tym bardziej uzasadnione, że skargi w ww. sprawach zostały wniesione przez Prokuratora, a stany fatyczne tych spraw mają pewne wspólne elementy:

– decyzja organu pierwszej instancji określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została wydana wobec przedsiębiorcy będącego właścicielem budynku wykorzystywanego komercyjnie,

– przedsiębiorca ten składał deklaracje, o których owa w art. 6m u.c.p.g., lecz jednocześnie korzystał z usług innego podmiotu odbierającego odpady, który nie uczestniczył w programie realizowanym przez gminę na podstawie stosownych przepisów prawa miejscowego,

– w postępowaniu przed organem drugiej instancji przedsiębiorca złożył opinię prywatną sporządzoną przez Zespół Gospodarki Odpadami Katedry Ochrony i Kształtowania Środowiska, Wydziału Instalacji Budowlanych, Hydrotechniki i Inżynierii Środowiska Politechniki W. , z której to opinii wynikało, że odpady powstające na terenie budynku należy zakwalifikować jako odpady inne niż odpady komunalne,

– opierając się na tej opinii złożonej przez odwołującego się przedsiębiorcę organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie, wskazując, że wytwarzane przez przedsiębiorcę odpady nie mają charakteru odpadów komunalnych.

9. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że Spółka jest właścicielem nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., na którym ciążą przewidziane w niej obowiązki, w tym przede wszystkim obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Poza sporem pozostaje również, że Spółka, jako właściciel nieruchomości, była obowiązana do złożenia deklaracji, o której mowa w art. 6m tej ustawy. Deklaracje takie Spółka składała. Jednocześnie Spółka korzystała z usług innego podmiotu odbierającego odpady, który nie uczestniczył w programie realizowanym przez gminę na podstawie stosownych przepisów prawa miejscowego.

10. Stosownie do treści art. 6o ust. 1 u.c.p.g., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Zgodnie z definicją odpadów komunalnych zawartą w treści art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach, przez odpady komunalne rozumie się odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych; niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne pozostają niesegregowanymi (zmieszanymi) odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczący ich właściwości. Wskazać należy (przytaczając uzasadnienie wyroku tutejszego Sądu z 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1915/19), że jak widać, zasadniczym komponentem takiej definicji jest powstawanie odpadów w gospodarstwach domowych. Te odpady, które powstają normalnie w takich gospodarstwach, są odpadami komunalnymi. Stwierdzić można, że ta część definicji ustawowej opiera się na kryterium podmiotowym – typowy odpad wytwarzany w gospodarstwie domowym (podmiot) ma charakter komunalny ipso iure. Druga część definicji opiera się już na kryterium przedmiotowym – odpadami komunalnymi są także (niezależnie od odpadów mających charakter komunalny ze względów podmiotowych) te, które są fizycznie podobne do komunalnych ze względu na swój charakter lub skład. Zdaniem Sądu, dla ustalenia czy odpady powstające na danej nieruchomości stanowią odpady komunalne, konieczne jest ich porównanie do odpadów powstających w gospodarstwie domowym. Na tle przedstawionej wyżej definicji odpadów komunalnych nie jest możliwe stosowanie automatyzmu. Analogiczny pogląd został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 2555/19. Sąd stwierdził w tym orzeczeniu, odwołując się do definicji odpadów komunalnych, że odpady komunalne to nie tylko odpady gospodarstw domowych. Należy też zgodzić się z poglądem – wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym orzeczeniu – że nie można przyjąć, aby na gruncie obowiązującej ustawy o odpadach odpady powstałe w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej mogły a priori zostać uznane za odpady niemieszczące się w zakresie odpadów komunalnych (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 marca 2018 r., sygn. akt V ACa 131/17, Lex nr 2531587). Ponadto w wyroku z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1915/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że podobieństwo podmiotowo ujętych odpadów komunalnych do takich odpadów ujętych przedmiotowo zachodzić bowiem może tylko ze względu na dwie wyżej wskazane cechy odpadów: charakter lub skład. Zatem, te cechy są oddzielone od siebie spójnikiem "lub", co oznacza, że niezależnie od dyskusyjnej kwestii pojęcia "charakter", odnoszącego się do odpadów, komunalne są te z nich, które ze względu na skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Zatem w ocenie Sądu, na nieruchomości niezamieszkałej, na której prowadzona jest działalność gospodarcza powstają także odpady pochodzące z bytowania ludzi, jak też odpady wynikające wyłącznie z tej działalności. Odpady komunalne z nieruchomości niezamieszkałych to takie odpady, które powstają w związku z okresowym pobytem na tych nieruchomościach ludzi np. pracowników i klientów, najemców, którzy wytwarzają odpady komunalne. Natomiast do odpadów powstałych w wyniku działalności gospodarczej zakwalifikować należy np. kartony i opakowania z towarów, którymi przedsiębiorca handluje, opakowania z materiałów, których używa w procesie produkcji oraz odpady produkcyjne - odpady tego rodzaju można przekazać przedsiębiorcy, który posiada stosowne zezwolenia na ich odbiór. Niedopuszczalne jest przy tym takie klasyfikowanie selektywnie zebranych odpadów komunalnych, pozwalające na przypisanie ich do innego kodu (rodzaju) odpadów zgodnie z klasyfikacją odpadów określoną w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923), a następnie przekazywanie, poza gminnym systemem gospodarowania odpadami komunalnymi podmiotom, które nie zostały wyłonione przez miasto stołeczne do odbioru odpadów komunalnych z terenu gminy. Nie można zatem było zgodzić się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, które w ocenie Sądu błędnie zastosowało przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd natomiast w pełni podzielił stanowisko Prokuratora Okręgowego w W., że skoro Spółka składała deklaracje dotyczące odpadów komunalnych zbieranych w sposób nieselektywny, to niezasadne jest przyjęcie z góry, że na nieruchomości takie odpady nie powstawały. Ponadto wskazać należy, że skład odpadów powstających na przedmiotowej nieruchomości jest podobny do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Tytułem przykładu należy wskazać, że w zakresie odpadów określonych jako "opakowania z papieru i tektury" nie ma takich rodzajów odpadów, które nie powstają w gospodarstwie domowym. Powstają w nim bowiem odpady w rodzaju przykładowo opakowań papierowych, tektur i kartonów (np. po dokonanych zakupach), foldery, prospekty i katalogi, czy segregatory i teczki (związane z przechowywaną prywatną dokumentacją). Ta sama uwag dotyczy odpadów określonych jako "opakowania z tworzyw sztucznych". Typowym odpadem powstającym w każdym, nawet najmniejszym gospodarstwie domowym są odpady określone w opinii jako obierki, resztki posiłków niedojedzonych, produkty niespożyte przed końcem okresu ich przydatności do spożycia zaklasyfikowane w Opinii jako "produkty spożywcze przeterminowane lub nienadające się do spożycia". Zdaniem Sądu jedyne co odróżnia analizowane w opinii (i przykładowo wskazane wyżej) odpady powstające na nieruchomości Spółki od odpadów powstających w gospodarstwie domowym, to ich ilość. Jednakże wyłącznie taka różnica nie jest wystarczająca dla wyłączenia odpadów powstających na nieruchomości Spółki z kategorii odpadów komunalnych. Sąd w pełni zgadza się z argumentacją odnoszącą się do tego zagadnienia przytoczoną w powoływanym już wyroku tutejszego Sądu w sprawie III SA/Wa 1915/19. Ustawowa definicja odpadów komunalnych całkowicie pomija kwestię ilości odpadów wytwarzanych w innych miejscach niż gospodarstwo domowe. Zatem upatrywanie w ilości odpadów jakiegokolwiek znaczenia normatywnego jest po prostu bezpodstawne i zmierza do nadania tej definicji jakiejś nowej, pozaprawnej treści. Taką wykładnię art. 7 ust. 3 ustawy o odpadach należy więc zdecydowanie odrzucić. Poza tym odrzucenie takiej wykładni jest konieczne także ze względu na praktyczną trudność w ustaleniu, jaka ilość odpadów podobnych, a nawet identycznych, jak odpady powstające w gospodarstwie domowym, kwalifikowałaby się do uznania, że mamy do czynienia z odpadami komunalnymi. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje powyższe stanowisko za własne.

11. Sąd wskazuje – na co słusznie zwrócił uwagę Prokurator Okręgowy w Warszawie - że opinia, na którą powołuje się organ odwoławczy została przedstawiona w innym postępowaniu, a jednocześnie z uzasadnienia nie wynika nawet na czyje zlecenie została wykonana (tj. czy była to ekspertyza prywatna czy też opinia biegłego powołanego w toku postępowania). W związku z tym, nie ulega wątpliwości, że dokument powołany w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie jest opinią biegłego, a jedynie dokumentem prywatnym, który wyraża stanowisko jego autora w określonej kwestii. Organ odwoławczy wskazał, że z racji podobieństwa świadczonych usług (wynajem powierzchni biurowej i usługowej) na przedmiotowej nieruchomości oraz na nieruchomości, której dotyczył ten dokument, wnioski płynące z tego dokumentu mają zastosowanie do rozpoznania niniejszej sprawy. Z takim stanowiskiem organu odwoławczego nie można się zgodzić z wielu powodów. Po pierwsze opinia została jedynie fragmentarycznie przytoczona w uzasadnieniu skarżonej decyzji, a więc nie ma możliwości całościowego odniesienia się do tez w niej zawartych ani tym bardziej przeanalizowania prawidłowości wnioskowania autora tego dokumentu. Po drugie, dokument odnosi się do oceny dokonanej przez nieokreślone osoby, dotyczącej odpadów pochodzących z nieznanej nieruchomości, bez sprecyzowania zasad przyjętej metodologii, bez omówienia sposobu i wyników badań. W związku z tym, taka opinia - wydana przez nieznaną osobę - w żadnym stopniu nie może zostać poddana weryfikacji, a tym bardziej nie jest możliwe stwierdzenie, że wnioski z niej płynące można w drodze analogii przenieść na grunt niniejszej sprawy. W związku z tym, stanowiska organu odwoławczego nie można było zaakceptować. Ponadto, z przytoczonych w uzasadnieniu fragmentów tego dokumentu wynika, że autor uważa, że w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na nieznanej nieruchomości, wytwarzane są odpady w postaci opakowań plastikowych i tekturowych, które mają wyższą jakość (z punktu widzenia możliwości recyklingu) niż wytwarzane w gospodarstwach domowych. Nie powielając powyżej wskazanych zarzutów, dotyczących niemożliwości pełnej weryfikacji tez zawartych w tym dokumencie, dodatkowo wskazać należy, że w dalszym ciągu takie opakowania, spełniają kryterium podobieństwa składu lub charakteru do tych wytwarzanych w gospodarstwach domowych, a tym samym twierdzenia autora dokumentu pozostają bez wpływu na ocenę prawną, której organ odwoławczy powinien dokonać samodzielnie. Natomiast co do innych rodzajów odpadów, które zostały wymienione jako typowo pochodzące zdaniem autora dokumentu z działalności biurowej, w niniejszej sprawie pozostają bez znaczenia, albowiem w niniejszej sprawie nie zostało ustalone, aby takie odpady były rzeczywiście wytwarzane na nieruchomości należącej do Spółki. Na marginesie zauważyć także należy, że nawet gdyby przyjąć rzetelność i prawidłowość wniosków wynikających z tego dokumentu, to dotyczą one wyłącznie odpadów pochodzących ze wskazanej w tym dokumencie nieruchomości. Natomiast generalizowanie tych wniosków i przenoszenie ich na każdą podobną nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy jest nieuprawnione, tym bardziej, że organ dysponował dowodem, dotyczącym odpadów pochodzących z nieruchomości, której niniejsza sprawa dotyczy i na tym dowodzie przede wszystkim powinien bazować, dokonując ustaleń w niniejszej sprawie. Dowodem, o którym mowa, jest protokół kontroli na przedmiotowej nieruchomości, wraz z załączonymi do niego zdjęciami zawartości kontenerów. Na podstawie zdjęć jednoznacznie można stwierdzić, że Spółka składowała w dwóch kontenerach innego podmiotu segregowane odpady w postaci opakowań foliowych (plastikowych) i tekturowych, a więc odpady, które swoim składem i charakterem są podobne do odpadów pochodzących z gospodarstw domowych. Ponadto, w kontenerze na odpady budowlane znajdowały się także inne odpady, których powstanie bez wątpienia związane było z bytowaniem na nieruchomości ludzi (butelki szklane i plastikowe, puszki po napojach, opakowania po żywności itp.), a więc również odpady komunalne. Powyższy dowód w sposób oczywisty wskazuje na obecność odpadów komunalnych w kontenerach innego podmiotu, a w konsekwencji na usuwanie odpadów przez ww. spółkę poza zorganizowanym przez gminę systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. W ocenie Sądu organ odwoławczy bezpodstawnie odrzucił ten dowód, powołując się na wnioski płynące z dokumentu, dotyczącego innej nieruchomości. Takie stanowisko organu odwoławczego jest sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania, bowiem organ odrzucił wnioski wprost płynące z dowodu na okoliczność faktycznej zawartości kontenerów na przedmiotowej nieruchomości, a zamiast tego uznał, że zastąpi oczywiste fakty domniemaniami o podobieństwie składu i charakteru odpadów wytwarzanych na innej nieruchomości. Ponadto należy wskazać, że złożona w toku postępowania odwoławczego Opinia została sporządzona na zamówienie spółki, która wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji określającej jej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W związku z tym jest to opinia prywatna. SKO ograniczyło się do zacytowania w zaskarżonej obecnie decyzji obszernych fragmentów tej Opinii oraz wskazania, że oceny zawarte w tej Opinii uznało za wiarygodne i mogące stanowić podstawę odtworzenia sposobu gospodarowania odpadami na nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. w badanym okresie, nie precyzując przy tym, czy ma na myśli okres objęty decyzją organu pierwszej instancji, czy też okres, w którym biegły badał odbierane odpady. W ocenie Sądu charakter Opinii nie pozwalał na tak bezkrytyczne przyjęcie tej Opinii, jak to zrobiło SKO. Tymczasem Kolegium, zamiast bezkrytycznie dać wiarę tej Opinii, mogło i powinno (jeżeli zamierzało się oprzeć na opinii) zlecić sporządzenie opinii osobie (ewentualnie zakładowi) mającemu status biegłego. Wtedy, będąc podmiotem zlecającym sporządzenie takiej opinii, mogłoby ustalić warunki jej sporządzenia i wykluczyć wpływ osób trzecich na stwierdzenia zawarte w opinii. Tym samym, o ile SKO będzie chciało oprzeć się na opinii biegłego, winno wziąć pod uwagę, że sporządzenie takiej opinii powinien zlecić organ. Jednocześnie, o ile opinia taka miałaby stać się – jak to miało miejsce – podstawowym dowodem, na jakim organ oparł swoje rozstrzygnięcie, to z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania SKO winno w trybie art. 233 § 2 O.p. uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wskazując, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części oraz dając wskazówki co do okoliczności faktycznych, jakie miałaby pomóc wyjaśnić opinia biegłego. W tym miejscu, odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd wskazuje, że w świetle powyższego za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 127 O.p oraz zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 233 O.p.

12. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 191 w zw. z art. 235 O.p. Sąd wskazuje, że sama okoliczność, że odpady komunalne powstające na nieruchomości Spółki zostały pogrupowane i zgromadzone w pojemnikach, których sposób oznaczenia odpowiadał danej grupie odpadów, nie wyłącza tych odpadów z kategorii odpadów komunalnych. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku tutejszego Sądu z 2 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1232/19. Sąd stwierdził w tym orzeczeniu, że niedopuszczalne jest takie klasyfikowanie selektywnie zebranych odpadów komunalnych, pozwalające na przypisanie ich do innego kodu (rodzaju) odpadów zgodnie z klasyfikacją odpadów określoną w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923), a następnie przekazywanie, poza gminnym systemem gospodarowania odpadami komunalnymi podmiotom, które nie zostały wyłonione przez miasto stołeczne do odbioru odpadów komunalnych z terenu gminy. W konsekwencji, w ocenie Sądu, jako w pełni zasadny należy ocenić postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej. Przy czym – zdaniem Sądu – nie może budzić wątpliwości, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu, powyższe naruszenie skutkowało także naruszeniem przez SKO przepisu art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach, co słusznie zarzuca prokurator w skardze. W ocenie Sądu, przedstawione wyżej naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik postępowania w niniejszej sprawie. Powodowało to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z 18 maja 2020 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu. Nadto, organ odwoławczy poczyni ustalenia, czy w sprawie miały miejsce okoliczności mające wpływ na bieg terminu przedawnienia zobowiązania będącego przedmiotem sprawy i także ten aspekt uwzględni przy rozpoznaniu sprawy.

13. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzekł jak w sentencji wyroku. Z uwagi na przepis art. 239 pkt 2 p.p.s.a. powodujący nieuiszczanie przez prokuratora wpisu, nie istniała potrzeba rozstrzygania o kosztach sądowych.