Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 427/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2006-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.), Sędziowie asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Starosta działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, b, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104, art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (tekst. jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) orzekł o uchyleniu w całości decyzji Starosty z dnia:

- [...] lipca 2002 r. nr [...] o uznaniu T.S. z dniem [...] lipca 2002 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku,

- [...] sierpnia 2003 r., nr [...] o utracie przez T.S. prawa do zasiłku od dnia [...] lipca 2003 r. z powodu upływie maksymalnego okresu jego pobierania,

- [...] lutego 2004 r. nr [...] o utracie przez T.S. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego 2004 r. z powodu niestawienia się do urzędu w wyznaczonym terminie oraz o odmowie uznania T.S. za osobę bezrobotną z dniem [...] lipca 2002 r. i odmowie przyznania T.S. prawa do zasiłku od dnia [...] lipca 2002 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] T.S. została uznana za osobę bezrobotną i przyznano jej zasiłek dla bezrobotnych na okres nieprzekraczający 12 miesięcy. Na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] T.S. pobierała zasiłek dla bezrobotnych do dnia [...] lipca 2003 r. W dniu [...] lutego 2004 r. T.S. utraciła status osoby bezrobotnej z powodu niestawienia się do urzędu pracy w wyznaczonym terminie – decyzja nr [...]. Starosta podał, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2003 r. sygn. akt: IV P 149/03 T.S. została przywrócona do pracy na poprzednich warunkach w pozwanym Miejskim Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej i zasadzona na jej rzecz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Organ wskazał, iż T.S. zaliczono do stażu pracy okres pozostawania bez p[racy od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia [...] marca 2004 r. Od [...] kwietnia 2004 r. T.S. ponownie podjęła pracę w Miejskim Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej. Organ I instancji powołując się na treść art. 51 § 1 k.p. uznał, że przywrócenie do pracy doprowadziło do powstania stosunku pracy, jaki istniał przed zakwestionowanym rozwiązaniem umowy o pracę. Status bezrobotnego przysługuje zaś zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osobie niezatrudnionej, w konsekwencji prawo do zasiłku przysługuje osobie posiadającej status osoby bezrobotnej.

Od powyższej decyzji złożyła odwołanie T.S.. Skarżąca podniosła, iż dopiero na podstawie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. akt: II PK 353/04 została przywrócona do pracy. W ocenie skarżącej pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej jest bezzasadne, gdyż na dzień [...] lipca 2002 r. była osobą niepracującą, długotrwałe postępowanie w sprawie przywrócenia do pracy nie gwarantowało jej powrotu do pracy. Skarżąca podniosła, iż ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przewidywała możliwości cofnięcia statusu bezrobotnego i zwrotu pobranego zasiłku po przywróceniu do pracy na mocy wyroku sądowego.

Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i argumentację prawną organu I instancji. Organ podkreślił, iż T.S. po przywróceniu do pracy w wyniku prawomocnego wyroku sądu, nie była osobą bezrobotną od dnia [...] lipca 2002 r., ponieważ została przywrócona do pracy wraz ze wszystkimi konsekwencjami nieprzerwanego zatrudnienia. Będąc osobą zatrudnioną w okresie od [...] lipca 2002 r. do [...] lutego 2004 r. nie mogła być jednocześnie w wymienionym okresie osobą bezrobotną.

W imieniu T.S. skargę do sądu administracji złożył radca prawny R.S., który podniósł, iż faktyczne podjecie pracy przez skarżącą mogło nastąpić po wydaniu wyroku przez Sąd Najwyższy w dniu 7 lipca 2005 r. i do tego czasu winno być bezsporne, że pozostawała ona bez pracy. Pełnomocnik zarzucił błędną wykładnię art. 51 § 1 k.p. Jego zdaniem przepis ten reguluje wyłącznie sprawy związane ze stażem pracy i rzutujące na określanie okresów zatrudnienia niezbędnych do nabywania uprawnień związanych ze stosunkiem pracy. Nie jest więc możliwe przenoszenie jego treści na użytek ustawy o promocji zatrudnienia.

W konkluzji skargi jej autor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o kosztach postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest bezsporny. Skarżąca po ustaniu stosunku pracy w wyniku wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę tj. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej, z dniem [...] lipca 2002 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy.

Na podstawie decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] T.S. z dniem [...] lipca 2002 r. została uznana za osobę bezrobotną i przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2003 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w sprawie IV P 149/03 przywrócił skarżącą do pracy na poprzednich warunkach oraz zasadził na jej rzecz wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy na podstawie art. 47 zd. 2 k.p., z uwagi na pełnienie przez nią funkcji w zarządzie zakładowej organizacji związkowej. W wyniku apelacji pozwanych Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia z dnia 15 lipca 2004 r., w sprawie IV Pa 197/04 zmienił zaskarżony wyrok i powództwo T.S. oddalił. W wyniku rozpoznania kasacji Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie II PK 353/04 zmienił wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że oddalił apelację stron pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu pracy z dnia [...] grudnia 2003 r. sygn. akt: IV P 149/03.

W wyniku powzięcia wiadomości o wyroku Sądu Rejonowego przywracającym T.S. do pracy, Starosta postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie uznania skarżącej za osobę bezrobotną i w konsekwencji wydał decyzję pozbawiającą ją tegoż statusu, która została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy.

W niniejszej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia stanowi odpowiedź na pytanie, jakie znaczenie wywiera orzeczenie sądu przywracające osobę posiadającą status bezrobotnego do pracy dla ewentualnego wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w przedmiocie przyznanego statusu bezrobotnego. Koniecznym staje się dokonanie analizy charakteru prawnego orzeczenia przywracającego pracownika do pracy, w szczególności określenia skutków jakie to orzeczenie wywołuje tj. wstecz (ex tunc) czy na przyszłość (ex nunc). W ścisłym związku z orzeczeniem sądu przywracającym pracownika do pracy pozostaje regulacja zawarta w art. 51 k.p., który w całkowicie odmienny sposób interpretują organy administracji oraz pełnomocnik skarżącej.

Już na wstępie należy zauważyć, iż problem charakteru i skutków orzeczenia o przywróceniu do pracy nie jest nowy i stał się przedmiotem rozważań przedstawicieli doktryny i wypowiedzi orzecznictwa.

W judykaturze przeważa pogląd, iż orzeczenie o przywróceniu do pracy ma konstytutywny charakter. Orzeczenie to doprowadza bowiem do nawiązania (restytucji) nowego stosunku pracy, o takiej treści jaki istniał przed rozwiązaniem umowy o pracę. Sąd Najwyższy wskazuje także, że orzeczenie o przywróceniu do pracy na poprzednich warunkach ma charakter mieszany konstytutywno-deklaratoryjny. Konstytutywny charakter tego orzeczenia wyraża się w tym, że doprowadza ono do powstania stosunku pracy, jaki istniał przed zakwestionowanym rozwiązaniem umowy o pracę, deklaratywny zaś, że zobowiązuje zakład pracy do zatrudnienia pracownika. W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy stwierdził ponadto, że oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku pracy, choćby dokonane z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu umów o pracę lub nieuzasadnione, prowadzi do rozwiązania stosunku pracy. Zważywszy więc na to, że stan prawny sprzed rozwiązania umowy przestaje istnieć – ponieważ stosunek pracy uległ rozwiązaniu – żądane przywrócenia do pracy jest powództwem o ukształtowanie, o stworzenie nowego stanu prawnego, z tym, że na warunkach takich, jak poprzednio (vide: uchwała Sądu Najwyższego składu siedmiu sędziów – zasada prawna z dnia 28 maja 1976 r., V PZP 12/76, OSNCP 1976 z. 9, poz. 187, uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 22 grudnia 1998 r., III ZP 35/98, OSNP 1999, nr 21, poz. 674).

W orzecznictwie zwraca się również uwagę na to, że wyrok przywracający do pracy wywiera skutek w postaci restytucji stosunku pracy na przyszłość i warunkowo. Warunkiem tym jest zgłoszenie przez pracownika, w terminie nie dłuższym niż 7 dni od przywrócenia do pracy, gotowości niezwłocznego jej podjęcia (art. 48 § 1 k.p.) - zdarzenie przyszłe, niepewne (vide: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z

12 lipca 2005 r., II PK 360/04, OSNP 2006, nr 7-8, poz. 110).

Również w doktrynie przeważa pogląd o konstytutywnym charakterze orzeczenia o przywróceniu do pracy. Uzasadniany jest on tym, że wskutek wymienionego orzeczenia rozwiązany stosunek pracy powstaje na nowo, na warunkach dawnej umowy o pracę. Restytucja stosunku pracy na podstawie orzeczenia przywracającego pracownika do pracy nie następuje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia, lecz dopiero po spełnieniu dodatkowej przesłanki, którą jest zgodnie z art. 48 § 1 k.p. zgłoszenie przez pracownika gotowości niezwłocznego podjęcia pracy w ciągu 7 dni od przywrócenia do pracy lub nawet po tym terminie, jeżeli jego przekroczenie nastąpi z przyczyn niezależnych od pracownika. Termin ten biegnie od dnia prawomocności orzeczenia przywracającego pracownika do pracy. Jeżeli wspomniana przesłanka się spełni, stosunek pracy powstaje na nowo. Tak rozumiane ponowne zatrudnienie nie jest równoznaczne z zawarciem nowej umowy o pracę o treści identycznej jak poprzednia. Orzeczenie przywracające pracownika do pracy nie działa zatem ex tunc, nie unieważnia bezprawnego oświadczenia pracodawcy z mocą wsteczną od momentu, w jakim oświadczenie to zostało złożone, lecz restytuuje stosunek pracy ex nunc, tj. od dnia, w którym się ziścił się ustawowy warunek w postaci zgłoszenia przez pracownika gotowości do pracy w związku z prawomocnym orzeczeniem (vide: L.Florek, w: Kodeks Pracy. Komentarz, pod red. T.Zielińskiego 4 wyd. Warszawa s. 386, M.Gersdorf, Charakter prawny i skutki orzeczeń o bezskuteczności wypowiedzenia i o przywróceniu do pracy, Państwo i Prawo 1978, z.3, s. 49-51).

Bardzo ważne jest dostrzeżenie, że bezprawne wypowiedzenie umowy o pracę jest czynnością ważną (skuteczną), powoduje zatem zawsze rozpoczęcie biegu okresu wypowiedzenia, a z chwilą upływu tego okresu – ustanie stosunku pracy (vide:

T. Zieliński, Prawo Pracy. Zarys systemu, część II, PWN 1986r., str. 87-89).

Wobec powyższego w rozpoznawanej sprawie należało przyjąć, że wskutek ustania stosunku pracy T.S. w dniu [...].07.2002r. była osobą niezatrudnioną, co warunkowało nabycie statusu osoby bezrobotnej.

Należało również przyjąć, że orzeczenie przywracające skarżącą do pracy nie działa ex tunc, lecz restytuuje stosunek pracy ex nunc, to jest od dnia, w którym ziścił się ustawowy warunek w postaci zgłoszenia przez pracownika do pracy. W konsekwencji oznacza to, iż pomiędzy chwilą rozwiązania umowy pracę a momentem skutecznego zgłoszenia przez skarżącą oświadczenia o gotowości do podjęcia pracy stosunek pracy między stronami nie istniał.

Przy rozstrzyganiu spornego zagadnienia rozważeniu podlegało znaczenie

art. 51 k.p. Zgodnie § 1 tego przepisu pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. Okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia, nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia.

Pracownikowi, któremu przyznano odszkodowanie, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, odpowiadający okresowi, za który przyznano odszkodowanie (§ 2 art. 51 k.p.).

Przepis ten kreuje tzw. fikcję prawną, która pozwala wliczać do stażu pracy okresy faktycznych przerw w zatrudnieniu.

W orzecznictwie wskazuje się, że okres za który zasądzono pracownikowi odszkodowanie na podstawie art. 56 k.p. i który zgodnie z art. 51 § 2 k.p. i 61 k.p. wlicza się do okresu zatrudnienia, jest okresem pozostawania bez pracy. Wynika to jednoznacznie z treści tegoż właśnie art. 51 § 2 k.p. Zasądzenie takiego odszkodowania nie powoduje więc przedłużenia czasu trwania stosunku pracy o okres, za który zostało ono przyznane. Artykuł 51 § 2 k.p. poleca jedynie wliczenie tego okresu do okresu zatrudnienia. Nie tworzy natomiast fikcji prawnej, że jest on takim okresem. Skoro więc okres, za który zasądzono odszkodowanie z art. 56 k.p., jest okresem pozostawania bez pracy, to nie można w czasie tego okresu nabyć prawa do urlopu wypoczynkowego (uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 28 września 1990 r., III PZP 15/90, OSNC 1991, poz. 4, nr 45)

Również w literaturze analizując art. 51 k.p. podniesiono, że okres pozostawania bez pracy po nieuzasadnionym lub niezgodnym z prawem wypowiedzeniu przez pracodawcę umowy o pracę nie może być uważany za okres zatrudnienia, nawet jeżeli pracownik został przywrócony do pracy i zasądzono na jego rzecz wynagrodzenie za pracę. W tym okresie pracownik nie nabywa uprawnień do świadczeń pracowniczych uzależnionych od pozostawania w stosunku pracy. Nie nabywa więc w tym okresie urlopu wypoczynkowego ani nie może wykorzystać nabytego wcześniej uprawnienia urlopowego (A.Świątkowski, Komentarz do Kodeksu Pracy. Warszawa 2006, s. 232).

W świetle przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 ze zm.) obowiązującej w trakcie rejestracji skarżącej, podstawową przesłanką – mającą istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie – umożliwiającą nabycie statusu bezrobotnego było "niezatrudnienie i niewykonywanie innej pracy zarobkowej" (art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy). Analogiczną przesłankę zawiera przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). W pełni uprawniony jest wniosek, iż stan "niezatrudnienia" musi istnieć w chwili wydawania stosownej decyzji przez organ administracji.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił stanowisko o konstytutywnym charakterze wyroku sądowego przywracającego pracownika do pracy, wywierającego skutki prawne (ex nunc) oraz wykładnię art. 51 k.p. sprowadzającą się do tezy, iż okres pozostawania bez pracy po nieuzasadnionym lub niezgodnym z prawem wypowiedzeniu przez pracodawcę umowy o pracę nie może być uważany za okres zatrudnienia, nawet jeżeli pracownik został przywrócony do pracy i zasądzono na jego rzecz wynagrodzenie za pracę. W tym miejscu należy ponownie wyeksponować, że wskutek bezprawnego, ale jednocześnie ważnego (skutecznego) wypowiedzenia istniejący wcześniej stosunek pracy pomiędzy stronami przestał istnieć, a w wyniku orzeczenia o przywróceniu do pracy, stosunek pracy powstał na nowo.

Wobec powyższego nie można zgodzić się z oceną organu odwoławczego, że T.S. była zatrudniona od dnia [...] lipca 2002 r., ponieważ została przywrócona do pracy wraz ze wszystkimi konsekwencjami nieprzerwanego zatrudnienia. Stanowisko organów administracji opiera się na błędnej wykładni art. 51 k.p. wynikającej z wadliwego rozumienia charakteru prawnego i skutków orzeczenia sądowego przywracającego bezrobotnego (byłego pracownika) do pracy.

Zdaniem Sądu bardzo istotnym argumentem przeciwko rozstrzygnięciu organów a tworzącym spójną, logiczną całość z prezentowanym stanowiskiem stanowi również fakt, iż ustawodawca uregulował kwestię nienależnego zwrotu zasiłku dla bezrobotnych w związku z orzeczeniem sądu przywracającym pracownika do pracy (art. 28 ust. 2 pkt 5 ustawy o przeciwdziałaniu i zatrudnieniu bezrobociu).

Wymaga podkreślenia, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż wskazany przepis stanowi samoistną podstawę do zwrotu zasiłku, bez potrzeby uchylania decyzji przyznających status bezrobotnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 1992 r., SA/Wr 795/92 z glosą aprobującą J.Borkowskiego OSP 1995, nr 6 s. 263, wyrok Sądu Najwyższego z 5 października 2000 r., III RN 20/00, OSNP 2001, nr 12, poz. 403).

W ocenie Sądu nie było przeszkód, aby ustawodawca ustanowił również normę prawną umożliwiającą uchylenie decyzji o nadaniu statusu bezrobotnego w przypadku orzeczenia sądu przywracającego pracownika (bezrobotnego) do pracy. Skoro prawodawca tego nie uczynił, to zdaniem sądu brak podstaw do osiągnięcia tego celu poprzez swoistą wykładnię art. 51 k.p.

W konsekwencji należało uznać, że stanowisko organu odwoławczego leżące u podstaw zaskarżonej decyzji narusza również art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zarówno w orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest bowiem pogląd, że istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji oraz być nieznane organowi, który wydał decyzję. Pojawienie się zatem nowych dowodów po wydaniu ostatecznej decyzji, może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, nie można natomiast w tej sprawie wznawiać postępowania (vide: Cz. Martysz, w: G.Łaszczyca. Cz.Martysz, A.Matan, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz t. II Zakamycze 2005 s. 312).

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, według którego wznowienie postępowania na podstawie okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1985 r., III SA 1051/84, GAP 1987, nr 6, s. 46).

W realiach sprawy nie może zaś budzić najmniejszych wątpliwości, że w chwili orzekania przez organ I instancji w sprawie nadania T.S. statusu osoby bezrobotnej, nie istniał prawomocny wyrok przywracający skarżącą do pracy. Natomiast przedstawiony wyżej charakter orzeczenia przywracającego do pracy na poprzednich warunkach oraz przewidziane w art. 51 k.p. skutki prawne takiego orzeczenia – nie dają podstaw do przyjęcia, że w myśl art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wcześniej wydał decyzję o uznaniu strony za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku.

Poza sporem winno pozostawać także, iż instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma charakter szczególny i z tego względu winna podlegać ścisłej wykładni.

W konkluzji należało zatem stwierdzić, że uchylenie decyzji nadającej stronie status bezrobotnego w drodze wznowienia postępowania administracyjnego, z uwagi na późniejszy wyrok sądu przywracający ją do pracy jest niezgodne z prawem.

Z tych wszystkich względów, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podzielił odmiennego stanowiska wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1998 r., II SA 1170/98 (LEX nr 4184).

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) uchylił i stwierdził, iż nie podlega ona wykonaniu (art. 152 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.