Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 448/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-07-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. Z. o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

C. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie opłaty planistycznej.

W skardze zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącego wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków gospodarczych w przypadku egzekwowania należności na drodze przymusu. Strona podkreśliła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, zaś operat rzeczoznawcy majątkowego zawiera liczne błędy. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności, które pozwoliłyby na spłatę kwoty 19 000 zł. Uiszczenie takiej kwoty wiązałoby się z koniecznością zaciągnięcia kredytu, bądź też licytacją majątku Skarżącego, co mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna.

W przedmiotowej sprawie określono Skarżącemu obowiązek zapłaty kwoty 19 000 zł tytułem opłaty planistycznej. Zdaniem Sądu wysokość tej kwoty, w powiązaniu z brakiem oszczędności lub innego majątku, który można byłoby łatwo spieniężyć, wskazują na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie tego aktu spowoduje na tyle trwałą zmianę (konieczność zaciągnięcia kredytu, licytacja majątku) że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, byłby znacznie utrudniony.

Końcowo zaznaczyć jedynie należy, że podnoszone we wniosku okoliczności związane z niezgodnością z prawem wydanej decyzji nie mogą rzutować na zasadność lub też nie wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie może poddawać jej oceny pod kątem zgodności z prawem.

W związku z powyższym uzasadnione jest udzielenie Skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 przywołanej ustawy procesowej.