Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 89/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 459
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3  ust. 2,  art. 58  par. 1  pkt 1,  art. 58  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 89/05

UZASADNIENIE

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem nr [...] z dnia [...]2004 r., powołując się na ustawę z 21.11.1967 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 205 z późn. zm.) i rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 25.06.2004 r. (Dz. U. Nr 15, poz. 1595) stwierdziwszy u A. M. padaczkę częściową z napadami złożonymi wtórnie uogólnionymi, nadużywanie alkoholu, osobowość nieprawidłową, pourazowe skrzywienie przegrody nosa nie upośledzające drożności nosa oraz braki w uzębieniu, kwalifikując to z § 65 p. 2, § 72 p. 1, § 68 p. 1, § 26 p. 3, § 24 p. 1 zał. nr 2 gr. II jako kategorię zdrowia D uznała, że A. M. jest niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, a powołując się na rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 31.03.2003 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 566) stwierdziła, że schorzenia te nie pozostają w związku ze służbą wojskową, ponieważ nie miała ona wpływu na ich powstanie.

Odwołanie od powyższego orzeczenia złożył A. M., wnosząc o skierowanie na badania przez komisję lekarską, celem ustalenia faktycznego stanu jego zdrowia oraz zmianę orzeczenia komisji i przyznanie uprawnień do renty inwalidzkiej.

Uzasadniając swoje odwołanie A. M. wskazał, że nie może zgodzić się z tym orzeczeniem, ponieważ przed powołaniem go do odbycia zasadniczej służby wojskowej Wojskowa Komisja Lekarska w I. stwierdziła u niego osobowość nieprawidłową, a po przeprowadzeniu badań wielospecjalistycznych przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w B. nie stwierdzono u niego żadnych schorzeń i przyznano mu kategorię A. Schorzenia ujawniły się w czasie służby wojskowej po upływie 10 miesięcy, a więc twierdzenia, że schorzenia nie mają związku z odbywaniem służby wojskowej są błędne, wobec czego zachodzi konieczność szczegółowego badania przez Komisję Lekarską dla ustalenia ścisłego związku odbywania służby wojskowej z powstałymi schorzeniami.

Organ drugiej instancji - Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. w dniu [...]2004 r. powołując się na art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst Dz. U. Nr 21 z 2002 r., poz. 205 z późn. zm.), ustawę z dnia 29.10.2003 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. RP Nr 210, poz. 2036) rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25.06.2004 r. (Dz. U. Nr 151, poz. 1594 i poz. 1595) i art. 138 kpa, wydała orzeczenie nr [...], którym utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.

Uzasadniając swoje orzeczenie organ odwoławczy stwierdził, że TWKL uwzględniła przedłożoną przez badanego dokumentację z leczenia i przeprowadziła wszystkie niezbędne badania specjalistyczne potrzebne do określenia faktycznego stanu jego zdrowia i stopnia nasilenia rozpoznawanych z dokumentacji schorzeń. Uzyskane wyniki badań nie kłóciły się z danymi z dokumentacji leczenia. Uzyskane wyniki badań komisyjnych i dokumentacja z leczenia wskazywały, że skarżący choruje na padaczkę i występuje u niego skrzywienie przegrody nosa oraz braki uzębienia po przebytych urazach związanych z napadami padaczkowymi. Rozpoznano u badanego ponadto badaniem psychiatrycznym osobowość nieprawidłową i nadużywanie alkoholu. Osobowość nieprawidłowa i braki uzębienia były rozpoznawane już przed wcieleniem do służby wojskowej w orzeczeniu nr [...] z dnia [...]1997 r. wydanym przez RWKL w B. (obecna TWKL w B.). Z oświadczenia odwołującego się, jakie RWKL uzyskała od niego w związku z rozpatrywaniem sprawy wynika, że pełnił on służbę wojskową na stanowiskach nie związanych ze szczególnymi warunkami lub właściwościami. Z dokumentacji z leczenia i ze wspomnianego oświadczenia wynika, że badany nie doznał wypadków związanych ze służbą wojskową, a doznawane urazy były następstwem napadów padaczkowych. Z całości dokumentacji zaś nie wynika, aby w czasie służby wojskowej zaistniały czynniki mogące wpłynąć na uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego (toksyczne lub urazowe) powodujące powstanie padaczki. W związku z tym nie ma podstaw do uznania istnienia związku przyczynowego rozpoznanej padaczki ze służbą wojskową, a co się z tym wiąże do uznania istnienia takiego związku z następstwami urazów, jakich badany doznawał podczas napadów padaczkowych. Zdaniem RWKL samo ujawnieni się schorzenia w czasie służby wojskowej nie jest jednoznaczne z istnieniem związku przyczynowego tej służby z takim schorzeniem. Wykaz schorzeń, które mogą być uznane za związane ze służbą wojskową i warunków lub właściwości służby wojskowej, które musiały zaistnieć, aby można było ustalić taki związek, zawarty jest w załącznikach do rozporządzenia MON z dnia 31.03.2003 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 566). Czynniki takie nie zaistniały. Osobowość nieprawidłowa jest zaburzeniem o charakterze osobniczym, a ponadto rozpoznawana była przed wcieleniem do służby wojskowej, nie może zatem być uznana za związaną ze służbą wojskową. Podobnie nadużywanie alkoholu z oczywistych względów nie jest związane z tą służbą. Stopień nasilenia rozpoznanych schorzeń i ich kwalifikacja do poszczególnych paragrafów zostały określone przez TWKL prawidłowo i zgodnie z przepisami (Grupa II, załącznik nr 2 do rozporządzenia MON z dnia 25.06.2004 r.- Dz. U. Nr 151, poz. 1595) prawidłowo określono stopień zdolności do służby wojskowej. RWKL wskazała też, że organem kompetentnym do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej w przypadku odwołującego się jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, gdzie należy zwrócić się z odpowiednim wnioskiem.

Skargę na orzeczenie organu drugiej instancji złożył A. M., wnosząc o:

1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i skierowanie go na badania przez komisję lekarską celem ustalenia faktycznego stanu jego zdrowia i przyczyn jego utraty lub

2. uchylenie zaskarżonego orzeczenia komisji i przekazanie do ponownego rozpatrzenia,

3. zwolnienie od kosztów sądowych.

Uzasadniając swoją skargę stwierdził, że nie może się z nią zgodzić, gdyż przed powołaniem go do wojska, jak i po wcieleniu był szczegółowo badany i nie stwierdzono u niego żadnych schorzeń przyznając kategorię A.

Schorzenia ujawniły się w czasie służby wojskowej po upływie 10 miesięcy, a więc twierdzenia, że schorzenia nie mają związku z odbywaniem służby wojskowej są błędne, wobec czego zachodzi konieczność szczegółowego badania przez komisję lekarską dla ustalenia ścisłego związku odbywania służby wojskowej z powstałymi schorzeniami. Padaczka nie mogła istnieć wcześniej, gdyż jej objawy wystąpiłyby we wcześniejszym okresie czasu.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazano, że organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od orzeczenia TWKL nie widział potrzeby wykonywania dodatkowych badań, gdyż stan zdrowia badanego został dokładnie wyjaśniony przez TWKL i prawidłowo ustalono kategorię zdrowia, a stan jego zdrowia oraz stopień zdolności do służby wojskowej nie był powodem odwołania orzekanego - domagał się on określenia istnienia związku schorzenia ze służbą wojskową. Wskazano też - nawiązując do dodatkowego oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie złożonym w toku postępowania odwoławczego - że z tego oświadczenia wynikało, że nie pełnił on służby w warunkach szczególnych lub zaistniały zdarzenia w czasie tej służby, które mogłyby przyczynić się do powstania lub ujawnienia rozpoznanych schorzeń, zaś samo ujawnienie się schorzenia w czasie służby wojskowej nie jest jednoznaczne z istnieniem jego związku przyczynowego z tą służbą. In fine swej odpowiedzi organ stwierdził, że podtrzymuje swoje stanowisko szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Z treści skargi oraz wystąpienia pełnomocnika skarżącego na rozprawie (jak i wcześniej z treści odwołania) nie wynika, żeby skarżący kwestionował decyzję w zakresie stwierdzonych schorzeń, jak i orzeczenia o jego niezdolności do służby wojskowej.

Skarżący kwestionując decyzję w zakresie rozstrzygnięcia o braku związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową, domaga się przyznania mu renty inwalidzkiej.

W związku z tym należy stwierdzić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87 z późn. zm.) prawo do świadczeń pieniężnych przewidzianych tą ustawą ustalają i świadczenia wypłacają właściwe do spraw rent organy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Tamże więc winien wystąpić ze stosownym wnioskiem skarżący, na co zresztą prawidłowo wskazał in fine swego uzasadnienia organ drugiej instancji.

Rozstrzygnięcia zaś w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, lecz zgodnie z art. 459 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) sądu powszechnego. Rozstrzygnięcia w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Nie są też jakimkolwiek innym rozstrzygnięciem wyrażonym w/w przepisie podlegającym kontroli w drodze postępowania sądowo-administracyjnego.

W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 w/w ustawy z 30 sierpnia 2002 r. należało skargę odrzucić, bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.