Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 593/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2012 roku sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 593/12

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 149 § 3 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.) odmówił wznowienia postępowania "zakończonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...]"

Organ w uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] nakazał M. F., ówczesnemu właścicielowi nieruchomości, dokonanie rozbiórki budynku mieszkalnego (ganku od strony podwórza) oraz wznoszonego łącznika między budynkiem inwentarskim a mieszkalnym, przeznaczonego na kotłownię, na działce we wsi M. nr 46, gm. C.. Decyzja jest ostateczna.

Na podstawie aktu notarialnego rep. A Nr [...] z dnia [...]. właścicielem nieruchomości został A. Z.. Podczas kontroli przeprowadzonej przez organ w dniu 12 lutego 2008r. stwierdzono, że obowiązek dokonania rozbiórki budynku mieszkalnego nałożony decyzją z dnia [...], nie został wykonany. Uczestniczył w niej właściciel A. Z..

W toku postępowania egzekucyjnego, postanowieniem nr [...] z dnia [...] nałożono na A. Z. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym i wezwano do wykonania tego obowiązku w terminie do dnia 31 grudnia 2008r.. Stało się ono ostateczne z upływem dnia 3 listopada 2008r. A. Z., mimo skutecznego wyegzekwowania od niego grzywny, uchylał się od wykonania ciążącego na nim obowiązku rozbiórki. Dopiero w trakcie kolejnej kontroli, dokonanej w dniu 7 lipca 2010r., stwierdzono, że rozbiórkę obiektu wykonano.

W związku z powyższym, postanowieniem nr [...] z dnia [...] organ umorzył postępowanie egzekucyjne, wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...].

Następnie organ nadzoru budowlanego ostatecznymi rozstrzygnięciami odmówił zwrotu i grzywny i kosztów postępowania egzekucyjnego.

Organ dodał, że w dniu 23 stycznia 2012r., przy piśmie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wpłynął wniosek A. Z. z dnia 3 listopada 2011r., uzupełniony pismem z dnia 3 stycznia 2012r., o "wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. NR [...] z dnia [...]". We wniosku jako podstawę wznowienia postępowania strona wskazała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., podając jako nowe okoliczności faktyczne i dowody treść protokołu kontroli z dnia 12 lutego 2008r. oraz "opis techniczny do projektu na bud. łącznika w związku z bud. bud. mieszkalnego" z lipca 1969r. Według twierdzeń strony po otrzymaniu pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. dnia [...] powzięła ona wiadomość, że grzywna w celu przymuszenia naliczona została w oparciu o protokół kontroli z dnia 12 lutego 2008r., który zawiera nieprawidłowe ustalenia odnośnie wymiarów obiektów objętych nakazem rozbiórki. Strona zakwestionowała zwłaszcza powierzchnię łącznika między budynkiem inwentarskim a mieszkalnym, przeznaczonego na kotłownię, twierdząc, że rozbiórce podlegał mniejszy jego fragment.

Organ podniósł, że A. Z. brał czynny udział w kontroli dokonanej przez w dniu 12 lutego 2008r. i treść protokołu z tej kontroli jest mu znana od dnia kontroli, a obmiary ganku i łącznika dokonane zostały zgodnie ze stanem faktycznym na gruncie. Organ dodał, że gdyby nawet uznać luty 2011r. za datę powzięcia przez A.Z. wiadomości, w jaki sposób została obliczona grzywna w celu przymuszenia, to i tak nie zachował on wymogu koniecznego, wynikającego z art. 148 §1 k.p.a., bowiem wniosek o wznowienie postępowania wniosła z uchybieniem terminu tj. w dniu 9 listopada 2011r. Ponadto, sposób i podstawa prawna obliczenia grzywny w celu przymuszenia podane zostały w uzasadnieniu postanowienia nr [...] z dnia [...] Sprawę wymiarów obiektów objętych nakazem rozbiórki, jak i dokumentacji z 1969r., A. Z. podnosił już w skardze z dnia 6 grudnia 2010r., na którą [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. udzielił odpowiedzi uznając skargę za bezzasadną. Te same kwestie, tj. obiektów objętych nakazem rozbiórki oraz projektu budowlanego z 1969r., podnosił też w odwołaniu z dnia 19 sierpnia 2000r. od decyzji nakazującej rozbiórkę z dnia [...] poprzedni właściciel nieruchomości i zarówno w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...]., jak i w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Sygn. akt II SA/Łd 1773/00 z dnia 4 listopada 2003r., odniesiono się już do tych kwestii.

Organ podkreślił, że wymiary ganku i łącznika między budynkiem inwentarskim a mieszkalnym (kotłowni), ani też projekt budowlany, w tym opis techniczny do tego projektu, z 1969r., nie stanowią nowych okoliczności faktycznych ani też nowych dowodów istniejących w dniu wydania postanowienia nr [...] z dnia [...], nie znanych organowi. Wskazał też, że postanowienie organu nr [...] z dnia [...] nie jest postanowieniem kończącym jakiekolwiek postępowanie, jest jedynie orzeczeniem wydanym w toku postępowania egzekucyjnego, zakończonego postanowieniem tut. organu nr [...] z dnia [...] i w związku z tym brak jest jakichkolwiek przesłanek do "wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...]".

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. Z., podnosząc, że dwa dokumenty "stworzone przez PINB w Ł. powinny być wyeliminowane z obrotu prawnego ponieważ stanowią obrazę tego obrotu i prawa", tymi dokumentami są protokół kontroli z dnia 12 lutego 2008 r., w którym dane dotyczące powierzchni podlegającej rozbiórce są nieprawdziwe oraz postanowienie z dnia [...], Nr [...], w którym wysokość grzywny została nieprawidłowo wyliczona tj. zawyżona.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że ma obowiązek badać oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych-tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu. W rozpatrywanej sprawie wniosek z dnia 3 listopada 2011r. o wznowienie postępowania administracyjnego wniesiony został przez stronę postępowania. Wnioskodawca we wniosku podał jako przesłankę wznowienia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem organu złożony wniosek jest spóźniony, bowiem A. Z. brał udział w czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w dniu 12 lutego 2008r, a zatem zapoznał się z ustaleniami organu I instancji co do wymiarów obiektu, zawartymi w treści protokołu co potwierdza jego podpis. Dodał, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w uzasadnieniu zawierało dokładny sposób obliczenia wysokości grzywny w celu przymuszenia.

Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. Z.i, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił obrazę przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8 i art. 77 § 1, 147, 148 § 1 k.p.a.. Skarżący podniósł, że PINB nakładając w [...] postanowieniem nr [...] grzywnę opierał się na błędnych danych faktycznych, dokonując błędnych pomiarów ganku i łącznika, zawyżając powierzchnie tychże obiektów. Podniósł, że gdy postępowanie egzekucyjne zostało zakończone, podjął działania zmierzające do pozyskania szczegółowej dokumentacji potwierdzającej błędy w działaniach PINB. W istocie strona dowiedziała się z pisma z dnia 16 lutego 2011 r., że grzywna w celu przymuszenia naliczona została w oparciu o ustalenia zawarte w protokole z przeprowadzonych dnia 12 lutego 2008 r. czynności kontrolnych, a uzyskanie tego dokumentu przez stronę trwało przez okres kilku miesięcy, a zatem nie można uznać, że złożyła wniosek po terminie. Skarżący stwierdził, że zarówno PINB, jak i WINB już po wydaniu postanowienia nr [...] posiadały wiedzę, że naliczenie grzywny było dokonane na podstawie błędnych danych pomiarowych, w związku z tym miały obowiązek wznowić postępowanie w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Zarzucił, że organy błędnie ustaliły i oceniły fakty, co doprowadziło do niewłaściwego stosowanie przepisów procedury administracyjnej. Podniósł, że pozbawiono go możliwości ochrony słusznego interesu, naruszając zasady współżycia społecznego i naruszono zasadę zaufania obywatela do organów Państwa poprzez nie uwzględnienie jego interesów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw.

W niniejszej sprawie skarżący domaga się wznowienia postępowania w sprawie nałożenia na niego grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki rozbudowanego o ganek budynku mieszkalnego oraz wybudowanego łącznika budynku z pomieszczeniem gospodarczym. Jak przesądził NSA w wyroku z dnia 4.11.2003 r. (II SA/Łd 1773/00), poprzedni właściciel budynku dopuścił się samowoli budowlanej.

Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że można wznowić postępowanie w sprawie postanowienia nierozstrzygającego co do istoty, jeśli przysługiwało na nie zażalenie. Od przedmiotowego postanowienia przysługiwało zażalenie, tak więc wznowienie jest dopuszczalne, wbrew wywodom zawartym w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 października 2011 roku w sprawie II SA/Wr 207/11)

A. Z. wnosi o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., podając jako nowe okoliczności faktyczne i dowody treść protokołu kontroli z dnia 12 lutego 2008r. oraz "opis techniczny do projektu na bud. łącznika w związku z bud. bud. mieszkalnego" z lipca 1969r., które to dokumenty mają dowodzić nietrafności kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Skarżący kwestionuje wysokość grzywny, twierdząc, że organ błędnie ustalił wymiary obiektów, objętych nakazem rozbiórki. Sposób obliczenia grzywny, jak i wymiary obiektów podlegających rozbiórce, stanowiące podstawę obliczeń zostały wyjaśnione w uzasadnieniu postanowienia PINB w Ł. z dnia [...] Istotnie, jak twierdzi skarżący uzasadnienie to nie odwołuje się wprost do treści protokołu kontroli przeprowadzonej na miejscu późniejszej rozbiórki w lutym 2008 roku. Uzasadnienie to jednak zawiera dane, ustalone podczas kontroli przeprowadzonej w lutym 2008 roku, w której skarżący bez wątpienia uczestniczył i ustalenia której przyjął bez zastrzeżeń, podpisując tenże protokół bez uwag. Należało zatem przyjąć, że ustalone wymiary obiektu przeznaczonego do rozbiórki były skarżącemu znane najpóźniej w dacie otrzymania postanowienia z dnia 24 października 2008r., znany był również w tej dacie sposób wyliczenia kwoty grzywny. Sąd podziela w pełni ocenę organów nadzoru budowlanego.

Stosownie do art. 148 § 1. k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Trafnie zatem organy nadzoru budowlanego uznały, że skarżący wniósł o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu wskazanego w przytoczonym przepisie. Skoro przesłanką faktyczną wznowienia miałoby być wadliwe wyliczenie wysokości grzywny wynikające z przyjęcia błędnie ustalonych wymiarów obiektu, to stwierdzić należy, że te dane znane były skarżącemu już w 2008 roku i nie zostały podważone przed rozebraniem obiektu. Nie są to dane z pewnością nowym dowodem, czy nową okolicznością nieznaną organowi w dacie orzekania o grzywnie (art. 145 § 1 pkt 5 . k.p.a.). Z porównania wymiarów obiektu zawartych zarówno w protokole, jak i w uzasadnieniu decyzji wynika, że są tożsame. Należy przy tym podkreślić, ze jedyną bazę obliczeń mogły stanowić ustalenia, fizycznie dokonane pomiary przed rozbiórką, nie zaś dane wynikające z dokumentacji z 1969 roku,. na którą powołuje się skarżący we wniosku o wznowienie.

Reasumując - okoliczności, które w jego ocenie stanowią podstawę wznowienia były już i skarżącemu organowi znane w dacie orzekania o grzywnie. Złożenie wniosku o wznowienie po upływie bez mała trzech lat jest oczywiście spóźnione. Z uwagi na powyższe sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

a.tp.