Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1628/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 a § 1, art. 157 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Marian Wolanin (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 285/14 w sprawie ze skargi A.Z. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej uposażenia zasadniczego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 285/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.Z. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej uposażenia zasadniczego.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. A.Z. wystąpił do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. o stwierdzenie nieważności następujących decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B., wydanych w przedmiocie uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym: decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], znak [...]; decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], znak [...]; decyzji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], znak [...]; decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], znak [...]. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., Nr [...], Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. odmówił stwierdzenia nieważności powołanych decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B.. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej w W, po rozpatrzeniu odwołania A.Z., utrzymał w mocy powołaną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2010 r., ale wyrokiem z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 567/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi A.Z., uchylił wskazane decyzje organów obu instancji wskazując, że jedna z decyzji, objętych wnioskiem o stwierdzenie nieważności, została poddana kontroli instancyjnej, w tym także kontroli sądowoadministracyjnej. Decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...] czerwca 2009 r. i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 710/09, oddalił skargę A.Z. na tę decyzję. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 1543/09 oddalił skargę kasacyjną od powołanego wyroku z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 710/09. Sąd w wyroku z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 567/11 wskazał, że organy obu instancji nie wyjaśniły tej kwestii, nie zwracając uwagi, że tego rodzaju fakty mają istotne znaczenie nie tylko z punktu widzenia treści rozstrzygnięcia, ale nade wszystko właściwości organu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Skoro bowiem decyzja ta została poddana kontroli instancyjnej, to postępowanie w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności, jakie skarżący zainicjował, powinno obejmować obie decyzje, co w takiej sytuacji nie pozostaje bez wpływu na właściwość organu. Skoro zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 710/09, oddalił skargę A.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...], a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 1543/09, oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku, to w kwestii rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zastosowanie znajduje uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, w której uznano, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione poprzez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 157 § 3 kpa. Organy obu instancji pominęły ten aspekt sprawy, co ma znaczenie także w kontekście pozostałych decyzji, objętych wnioskiem o stwierdzenie nieważności.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., w punkcie pierwszym odmówił stwierdzenia nieważności: decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], znak [...]; decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], znak [...]; decyzji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], znak [...] oraz w punkcie drugim odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], znak [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej, po rozpatrzeniu odwołania A.Z., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. w części dotyczącej jej punktu pierwszego o odmowie stwierdzenia nieważności wskazanych w tym punkcie decyzji oraz uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. w części dotyczącej jej punktu drugiego o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Następnie Dyrektor Generalny Służby Więziennej w dniu [...] maja 2012 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 61a i art. 156 § 1 kpa, wydał postanowienie nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1302/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi A.Z., stwierdził nieważność pkt 2 decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2012 r. i pkt 2 decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz uchylił pkt 1 powołanej decyzji z dnia [...] maja 2012 r. i pkt 1 powołanej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., a także stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2012 r. Sąd w powołanym wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1302/12 wskazał, że jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy sprawa była zakończona decyzją ostateczną w drugiej instancji, to wniosek taki powinien być z urzędu potraktowany przez organ jako wniosek o wszczęcie postępowania nieważnościowego w sprawie zakończonej decyzją organu odwoławczego. Zdaniem Sądu, organ powinien był zatem z urzędu potraktować wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2010 r. w tej części, jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia[...] kwietnia 2009 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Dopiero takie założenie prowadzi do prawidłowego ustalenia, według reguł określonych w art. 157 § 1 kpa, organu właściwego do rozpoznania przedmiotowego wniosku w tym zakresie. W niniejszej sprawie odwołanie od decyzji dyrektora aresztu śledczego rozpoznał wyższy przełożony, tj. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, zatem organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. był Dyrektor Generalny Służby Więziennej jako organ pierwszej instancji, od decyzji którego przysługiwało stronie odwołanie do Ministra Sprawiedliwości. Tymczasem w niniejszej sprawie decyzję w pierwszej instancji wydał Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, a następnie, po rozpoznaniu odwołania, decyzję w drugiej instancji wydał Dyrektor Generalny Służby Więziennej. Takie działanie organu wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 1 kpa i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności obu tych decyzji w zakresie ich punktów drugich. Powodem uchylenia zaś powołanych decyzji w ich punktach pierwszych było naruszenie przez organy orzekające w sprawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – dalej ppsa, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W wyroku z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 567/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając poprzednio wydane w sprawie decyzje, wyraźnie bowiem wskazał na powzięcie z urzędu informacji o tym, że jedna z decyzji, objętych wnioskiem o stwierdzenie nieważności, została poddana kontroli instancyjnej, w tym także kontroli sądowoadministracyjnej. Sąd podkreślił wówczas, że orzekające w sprawie organy Służby Więziennej w żaden sposób nie wyjaśniły tej kwestii (i to zarówno co do wskazanej przez Sąd, jak i co do pozostałych decyzji objętych wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności) i nie zwróciły uwagi, że tego rodzaju fakty mają istotne znaczenie nie tylko z punktu widzenia treści rozstrzygnięcia, ale nade wszystko właściwości organu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji. Jeśli bowiem dana decyzja została poddana kontroli instancyjnej, to postępowanie w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności, jakie skarżący zainicjował, winno obejmować obie decyzje, co w takiej sytuacji nie pozostaje bez wpływu na właściwość organu. Tymczasem, ponownie rozpoznając sprawę po powołanym wyroku z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 567/11, organy obu instancji w dalszym ciągu nie wskazały, czy inne decyzje, poza decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], o których stwierdzenie nieważności wnosił skarżący, były poddane kontroli instancyjnej w trybie administracyjnym. Organy w ogóle się do tego nie odniosły, skupiając się wyłącznie na merytorycznym załatwieniu sprawy. Faktu tego nie można również domniemywać z treści rozstrzygnięcia zaskarżonych decyzji, bowiem to, że organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], z uwagi na prawomocne oddalenie przez sąd administracyjny skargi na decyzję utrzymującą ją w mocy, w żaden sposób nie świadczy a contrario o tym, że skoro odmówił stwierdzenia nieważności pozostałych decyzji objętych wnioskiem skarżącego, to znaczy to, że decyzje te były ostateczne i nie były poddane kontroli organu odwoławczego. Orzekające w sprawie organy powinny były tę okoliczność sprawdzić i dać temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyraźny, czego nie uczyniły, a tym samym nie wykonały wytycznych, zawartych w wyroku Sądu z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 567/11. Ponadto, w ocenie Sądu, treść postanowienia Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2012 r. nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć organu odwoławczego, określonym w art. 138 kpa, dlatego również podlegało stwierdzeniu nieważności.

Po wydaniu powołanego wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r., Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] maja 2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], ale po rozpatrzeniu odwołania A.Z., Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. uchylił powołaną decyzję z dnia [...] maja 2013 r. i przekazał sprawę Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej do ponownego rozpoznania podnosząc, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej wydając decyzję w postępowaniu nieważnościowym, powinien również z urzędu objąć rozstrzygnięciem decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...] czerwca 2009 r.

Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., Nr [...], Dyrektor Generalny Służby Więziennej, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], dotyczącej przyznania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za lata 1998-2009 oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia A.Z., Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...] utrzymał w mocy powołane postanowienie z dnia [...] października 2013 r.

Oddalając skargę A.Z. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1302/12. Ponieważ decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...] czerwca 2009 r. to właściwym organem do stwierdzenia nieważności obu decyzji jest Dyrektor Generalny Służby Więziennej. Zgodnie z wytycznymi Sądu, organ z urzędu potraktował wniosek A.Z. z dnia [...] lipca 2010 r., jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. i w oparciu o powyższe prawidłowo ustalił właściwość organu do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji. Skoro zaś przedmiotowe decyzje były poddane kontroli sądu administracyjnego, to w kwestii rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia ich nieważności znajduje zastosowanie uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, w której uznano, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione poprzez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 157 kpa. Wobec jednak uchylenia art. 157 § 3 kpa z dniem 11 kwietnia 2011 r., organ prawidłowo na podstawie art. 61a w zw. z art. 157 kpa wydał postanowienie.

W skardze kasacyjnej od omawianego wyroku z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 285/14, A.Z. zarzucił naruszenie:

- art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – dalej ppsa, które polegało na zaniechaniu odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze przez A.Z.,

- art. 141 § 4 ppsa, które polegało na sporządzeniu uzasadnienia nie zawierającego wszystkich elementów wymaganych przez powołaną normę procesową.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd pierwszej instancji odniósł się jedynie do dwóch zarzutów wywiedzionych w skardze A.Z, tj. do zagadnienia właściwości orzekających w postępowaniu administracyjnym organów oraz do zagadnienia rodzaju orzeczenia wydanego w postępowaniu administracyjnym. Nie zajął się natomiast podniesionymi w skardze zarzutami naruszenia w postępowaniu administracyjnym, wskazanych przez A.Z., norm proceduralnych zawartych w przepisach art. 6 - art. 10 § 1, art. 61, art. 77 i art. 80 kpa. W rezultacie powyższego zaniechania doszło do naruszenia przede wszystkim art. 134 § 1 ppsa, który w korelacji z art. 141 § 4 ppsa, nakłada na Sąd rozpoznający obowiązek rozpoznania sprawy w jej granicach, nie stanowi natomiast o zwolnieniu Sądu od obowiązku ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze, a wykładnia taka została przedstawiona w wyroku NSA z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 291/07. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił, że "brak związania Sądu pierwszej instancji zarzutami i wnioskami skargi nie może być rozumiany jako prawo Sądu do pominięcia kwestii podnoszonych przez stronę lub do wybiórczego potraktowania zarzutów - poprzez rozpoznanie tylko niektórych z nich, przy jednoczesnym braku odniesienia się do pozostałych. Powinnością Sądu, niezależnie od przyjętego kierunku rozstrzygnięcia - jest rozważenie wszystkich zarzutów strony i dokonanie oceny ich zasadności na gruncie danej sprawy". Przytoczone rozumienie art. 134 § 1 ppsa znajduje potwierdzenie w treści art. 141 § 4 ppsa. Nie miałby bowiem żadnego znaczenia obowiązek przedstawienia w uzasadnieniu wyroku zarzutów podniesionych w skardze w sytuacji, w której nie towarzyszył by temu obowiązek ustosunkowania się do tych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niewystarczające do uchylenia tego wyroku.

Jakkolwiek brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze skierowanej do tego Sądu oznacza, że uzasadnienie to nie jest wyczerpujące, to jednak jest wystarczające dla wyniku rozstrzygnięcia zawartego w tym wyroku.

W rozpatrywanej sprawie z wniosku A.Z. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], znak [...], wydane zostały dotychczas dwa prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 567/11 oraz z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1302/12.

Z mocy art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powołanych wyrokach wiążą w sprawie organy oraz sądy. Z mocy zaś art. 170 ppsa, powołane wyroki wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że organy rozpatrujące sprawę z wniosku A.Z. zobowiązane były prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 567/11 oraz z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1302/12, do objęcia swoim rozstrzygnięciem nie tylko powołanej wyżej decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], znak [...], ale również decyzji organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2009 r. wydanej przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O., ponieważ postępowanie w sprawie zostało zakończone dopiero powołaną decyzją organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2009 r. Ze względu zaś na okoliczność, że ostateczną decyzją w sprawie była decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...] czerwca 2009 r., to według wiążących wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, opartych na treści art. 157 § 1 kpa, organem nadzoru właściwym do rozpatrzenia wniosku A.Z. z dnia [...] lipca 2010 r. był Dyrektor Generalny Służby Więziennej. Prawidłową zaś formą rozstrzygnięcia sprawy z powołanego wniosku z dnia [...] lipca 2010 r. było postanowienie wydane na podstawie art. 61a § 1 kpa, co również wynika nie tylko z tego przepisu, ale także z wiążącej oceny prawnej i wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonych w powołanych wyżej prawomocnych wyrokach.

Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji, wbrew zarzutom kasacyjnym, oddalił skargę A.Z. w niniejszej sprawie, skoro zobowiązany był dokonać oceny zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych w granicach wyznaczonych prawomocnymi wyrokami z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 567/11 oraz z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1302/12, zgodnie z art. 153 i art. 170 ppsa.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.