Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 485/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 7, art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent (spr.) sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. – T. Sp. z o. o. w T. na decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty oprocentowania od dokonanego zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2017 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz M. – T. Sp. z o. o. w T. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. decyzją z dnia [...]. odmówił skarżącej spółce wypłaty oprocentowania od dokonanego zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2017 r. w kwocie [...]zł, obliczonego za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. tj. do dnia dokonania ww. zwrotu. Według organu z uwagi na fakt, że spółka uznała w całości ustalenia kontroli i w ich następstwie w dniu [...] r. złożyła korektę deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2017 r., rozpoczął się bieg nowego 60 dniowego terminu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc grudzień 2017 r. upływający w dniu [...] r. Poprzez złożenie korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. spóła oświadczyła, że skonkretyzowane zobowiązanie podatkowe uległo zmianie. Wobec powyższego organ stwierdził, że korekta deklaracji podatkowej, która zmienia treść uprzednio złożonej deklaracji, stanowi rozliczenie o nowym brzmieniu. Tak więc skorzystanie przez spółkę z instytucji korekty deklaracji spowodowało, że złożona deklaracja korygująca zastąpiła deklarację korygowaną pozbawiając ją mocy prawnej. Zatem bieg terminu na zwrot różnicy podatku od towarów i usług należało liczyć od momentu jej złożenia. Organ pierwszej instancji dochował więc terminu na realizację zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2017 r. dokonując go niezwłocznie w dniu [...] r.

Rozpoznając wniesione odwołanie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie toczyła się kontrola celno-skarbowa. Zatem należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 768 ze zm.) – dalej jako: "k.a.s.". Zgodnie z art. 82 ust. 3 tej ustawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyniku kontroli kontrolowany może skorygować w zakresie objętym kontrolą celno-skarbową uprzednio złożoną deklarację podatkową. Korekta deklaracji złożona po upływie tego terminu, a przed doręczeniem postanowienia, o którym mowa w art. 83 ust. 3, nie wywołuje skutków prawnych. Spółka skorzystała z tej możliwości i złożyła korektę deklaracji dla podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. uwzględniającą ustalenia kontroli. Nie ulega również wątpliwości, że skutecznie złożona korekta deklaracji niejako "zastępuje" pierwotną deklarację czy też ostatnio złożoną korektę - poprzednia deklaracja traci swój byt, zostaje wyeliminowana z obrotu prawnego. Odnosi się to również do deklaracji VAT-7 za grudzień 2017 r. złożonej przez Spółkę w dniu [...] r., uwzględniającej ustalenia pokontrolne, która to korekta "zastąpiła" korektę deklaracji złożoną przez Spółkę w dniu [...] r. Wskutek złożenia korekty deklaracji w dniu [...] r. poprzednia deklaracja została wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ wskazał, że powyższe ma wpływ zarówno na termin zwrotu różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018r. poz. 2174) – dalej jako; "u.p.t.u." jak i w konsekwencji powyższego - naliczanie oprocentowania. W ocenie organu skoro złożenie przez spółkę korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiąc grudzień 2017 r. skutkowało wyeliminowaniem z obrotu prawnego wcześniejszej korekty z dnia [...] r., to tym samym od dnia [...] r. biegł 60 dniowy termin, wskazany w art. 87 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o podatku od towarów i usług, na dokonanie zwrotu różnicy podatku wynikającej z ww. korekty.

Organ podkreślił, że organ podatkowy w dniu [...] r. dokonał zwrotu podatku naliczonego na podstawie ww. korekty deklaracji, a zatem przewidziany w art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług 60 dniowy termin na dokonanie zwrotu został zachowany. W związku z powyższym Dyrektor IAS stwierdził brak podstaw do naliczania odsetek na podstawie art. 87 ust. 2 i ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Kwota wypłaconego przez organ pierwszej instancji oprocentowania w wysokości [...] zł jest nienależna.

W złożonej skardze skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie art. 87 ust. 2 i art. 87 ust. 7 u.p.t.u. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że z uwagi na złożenie w dniu [...] r. deklaracji korygującej, skarżącej spółce nie należy się wypłata jakiegokolwiek oprocentowania od dokonanego na jej rzecz zwrotu różnicy w podatku VAT za miesiąc grudzień 2017 r. w kwocie [...]zł, obliczonego za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., tj. do dnia dokonania zwrotu, mimo, że zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zwrot różnicy w podatku VAT, a wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy potwierdziły, że termin do wypłaty oprocentowania w przypadku spółki był niezasadnie i bezpodstawnie przedłużany przez organ podatkowy; art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r. poz. 900) - dalej jako: "O.p." poprzez nadużycie prawa (w tym sprzeczność z konstytucyjnie chronionymi zasadami zasadą zaufania obywateli wobec prawa, zasadami demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej), polegające na prowadzeniu postępowania o zwrot podatku VAT w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych i celowe przedłużanie tego postępowania w celu osiągnięcia skutku w postaci złożenia przez stronę kolejnej korekty deklaracji, aby uniknąć odpowiedzialności za niemal dwuletnie opóźnienie w wypłacie zwrotu VAT wraz z należnym oprocentowaniem; art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r. poz. 256) – dalej jako: "k.p..a" w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325) – dalej jako: "p.p.s.a." i art. 170 p.p.s.a. poprzez całkowity brak odniesienia się do zarzutów stawianych przez stronę w odwołaniu i stanowisku końcowym i pominięcie argumentacji strony w zakresie zapadłych już wyroków przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy, jak również pominięcie argumentacji strony w zakresie tego, że korekta deklaracji złożona dnia [...] r. obejmowała mniejszą kwotę do zwrotu.

Skarżąca podniosła, że zanim doszło do zakończenia kontroli celno-skarbowej organ zajmował zupełnie inne stanowisko w niniejszej sprawie. Według pierwszej wersji organu oprocentowanie było należne skarżącej spółce za okres od [...]. do dnia [...]. w kwocie [...]zł (według stawki 8% oraz omyłkowo wyliczonej przez system 75% stawki odsetek za zwłokę, zamiast 100% odsetek za zwłokę). Zatem gdyby nie błąd systemu, stronie zostałaby wypłacona kwota [...]zł). Następnie według kolejnej wersji organu, odsetki należały się jedynie za okres od dnia [...] r. do dnia [...]. i wynosiły [...] zł, dlatego organ wzywał do zwrotu części oprocentowania. Ostatecznie dopiero w momencie, kiedy wszystkie korzystne dla Skarżącej spółki wyroki zapadłe przed WSA w Bydgoszczy zdążyły się uprawomocnić, nagle organ stanął na stanowisku, że należy zakończyć kontrolę celno-skarbową i stwierdzić, że złożenie nowej korekty całkowicie wyklucza wypłatę jakiegokolwiek oprocentowania. Tym samym, organ próbuje przerzucić na spółkę jako podatnika konsekwencje swoich wcześniejszych postanowień, w których niewłaściwie zastosowano prawo (a konkretnie niewłaściwie zastosowano instytucję przedłużenia terminu do zwrotu podatku) i "sanować" swoje błędy stwierdzeniem, że doszło do złożenia nowej korekty deklaracji, która całkowicie zastąpiła starą. Zatem swoim stanowiskiem organ podatkowy próbuje zniweczyć doniosłe skutki prawne wynikające z prawomocnych wyroków zapadłych przed tutejszym Sadem: wyroku z dnia 5 lutego 2019 r. (sygn. akt I SA/Bd 929/18), wyroku z dnia 19 marca 2019 r. (sygn. akt I SA/Bd 35/19), wyroku z dnia 15 października 2019 (sygn. akt I SA/Bd 469/19). Pomija również, że postanowieniem z dnia 17 czerwca 2019 r. uchylił zaskarżone przez spółkę postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku do dnia [...] r., stwierdzając, że przedłużenie to nastąpiło rzeczywiście niezasadnie. W ocenie spółki złożenie kolejnej korekty dnia [...] r. nie niweczy obowiązku wypłaty przez organ podatkowy zaległego oprocentowania. W dotychczasowej korespondencji kierowanej do organów podatkowych spółka zaznaczała wyraźnie, że do opóźnienia w wypłacie zwrotu różnicy w VAT doszło z przyczyn od spółki niezależnych i że spółka przedkładała w toku kontroli celno-podatkowej wszystkie niezbędne dokumenty, podczas gdy organ wzywało przedkładanie dokumentów, które już znajdowały się w aktach kontroli. Kontrola celno-skarbowa była bezspodstawnie przedłużana, podobnie jak po [...] r. bezspodstawnie był wydłużany termin do zwrotu różnicy w VAT. Spółka dokonała wprawdzie korekty deklaracji stosownie do wyników kontroli, ale korekta ta obniżyła różnicę w podatku VAT do zwrotu, a nie ją podwyższyła, do której to kwestii organ w ogóle się nie odniósł. Kontrola była celowo przedłużana, aby doszło do złożenia przez spółkę kolejnej korekty deklaracji VAT, dzięki czemu organ chciał "uratować" swoje wcześniejsze uchybienia w zakresie niedozwolonego przedłużania terminu do zwrotu VAT.

Strona skarżąca nadal stoi na stanowisku, zgodnie z którym stronie przysługują dwa rodzaje odsetek i raz jeszcze przytacza stanowisko doktryny (J.Martini, P.Skorupa, M.Wojda, Podatek od towarów i usług. Komentarz, 2014 r., Wyd. 1, stan prawny na 24.06.2017 r.), które w pełni popiera i zgodnie z którym: 1) w przypadku gdy przeprowadzone postępowanie wykaże zasadność deklarowanego przez podatnika zwrotu, urząd skarbowy zobowiązany jest do wypłacenia należnej kwoty wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej, stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Wysokość tych odsetek wynosi połowę wysokości odsetek za zwłokę, naliczonych z tytułu zaległości podatkowych (tj. jest równo wysokości stopy lombardowej ustalonej przez NBP); 2) natomiast w przypadku, gdy wbrew przepisom zwrot podatku nie jest dokonany w odpowiednich terminach, oprocentowanie równe jest temu, jakie podatnik płaci z tytułu zaległości podatkowych. Odsetki za opóźnienie w zwrocie podatku są naliczane począwszy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin 60 dni określony dla zwrotu (zob. art. 87 ust. 2 zd. 2.); 3) warto też zaznaczyć, że odsetki należne są podatnikowi również, jeśli w wyniku postępowania wyjaśniającego kwota zwrotu okaże się niższa niż wskazana w deklaracji VAT.

Reasumując, zdaniem spółki, to organ winien ponieść skutki przekroczenia terminu do zwrotu podatku VAT, zamiast próbować przerzucać je na podatnika. Przyjęcie interpretacji, że złożenie korekty deklaracji w dacie [...] r. przerwało dotychczasowy bieg 60-dniowego terminu na zwrot, jest zdaniem strony nieprawidłowe i rażąco krzywdzące.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 - t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 – t.j., dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd dopatrzył się naruszenia art. 87 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018r. poz. 2174) – dalej jako: "u.p.t.u.".

Poza sporem pozostaje to, że chodzi o nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za grudzień 2017r. WSA przyjął ustalony w sprawie stan faktyczny w całości. M. Sp. z o.o. z siedzibą w T. złożyła wniosek z dnia [...] r. o zwrot różnicy podatku VAT wraz z odsetkami za okres od [...]. do dnia zwrotu. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. decyzją z dnia [...]. nr [...] odmówił wypłaty oprocentowania, ponieważ skarżący uznał w całości ustalenia kontroli i w ich następstwie w dniu [...] r. złożył korektę deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2017r.

Jak argumentowano, moment złożenia korekty deklaracji w maju 2019r. rozpoczął się bieg nowego 60 dniowego terminu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc grudzień 2017r. upływający w dniu [...].

Sąd wyjaśnia, iż postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego. W sprawie ustalenia stanu faktycznego nie pozwalały na postawienie tezy, jaką starano się wykazać w zaskarżonej decyzji.

Jak słusznie wskazano w decyzji w myśl art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywane w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Stosownie natomiast do treści art. 87 ust. 7 u.p.t.u., różnicę podatku niezwróconą przez urząd skarbowy w terminach, o których mowa w ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 5a, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej.

W przepisie tym przywołano zatem termin 60 dniowy, lub przedłużony, tak, jak chce tego art. 87 ust. 2 u.p.t.u. W powyższym przepisie wprowadzono mechanizm zabezpieczający podatnika przed nieterminowym zwrotem, polegający na obciążeniu urzędu skarbowego odsetkami za dokonanie zwrotu po terminie (por. T. Michalik, VAT. Komentarz, wyd. 10, C.H.BECK, W-wa 2014, s. 822).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za terminowy zwrot podatku należy uznać zwrot podatku w terminie, o jakim mowa w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. i jedynie zgodne z prawem przedłużenie terminu w ramach art. 87 ust. 2 u.p.t.u. może mieć wpływ na odejście od 60 dniowego terminu, o jakim mowa w tym przepisie. Wynika to nie tylko z językowej wykładni przepisu, ale poparte jest tym, że zwrot podatku, o jakim mowa w art. 87 ust. 2 u.p.t.u., to element systemu VAT, zasady neutralności.

Odczytując powyższe należy wskazać, że przepisy odwołują się do daty złożenia rozliczenia przez podatnika, co jest kluczowe dla rozstrzygnięcia wniosku skarżącego inicjującego postępowanie zakończone kontrolowaną decyzją i jako takie, bez dalszego odesłania prze ustawodawcę, powinno być postrzegane przede wszystkim w ramach obowiązków wynikających z regulacji prawnych dotyczących VAT. To "rozliczenie podatku" pozostaje w najbliższym sąsiedztwie z zapisem art. 86 ust. 1 u.p.t.u., a więc z prawem do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, oraz z zapisem art. 87 ust. 1 u.p.t.u., co w przypadku skarżącego odnosi się do prawa do zwrotu różnicy kwot na rachunek bankowy. Nie ma żadnego odniesienie do ewentualnego złożenia deklaracji (korekty) po upływie terminu, o jakim mowa w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. czy tego, że do przedłużania się kontroli rozliczenia doszło z przyczyn leżących po stronie skarżącego. Jak słusznie wskazano w skardze, prawo do odsetek usankcjonowane jest przez prawo unijne.

Powyższe dla Sądu wyznacza wyraźne granice kontroli możliwości pozbawienia prawa do odsetek w przypadku przekroczenia terminu zwrotu, tylko w sytuacjach jasno nakreślonych w ustawie.

W ocenie WSA, w stanie faktycznym sprawy, termin zwrotu podatku, o jakim mowa w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. upłynął [...]., gdyż jedynie wydane w trybie tego przepisu postanowienie z dnia [...]. dotyczyło biegnącego terminu. Nie można postrzegać jako skutecznego prawnie dla przedłużenia terminu, o jakim mowa w art. 87 ust. 2u.p.t.u., postanowienia sprzecznego z prawem w rozumieniu art. 145 p.p.s.a. Nie ma też podstaw prawnych do uznania, że postanowienie wydane w trybie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. dotyczące przedłużenia terminu, którego bieg zakończył się przed wydaniem takiego orzeczenia, skutkuje wyznaczeniem innej daty zwrotu. Tymczasem zwrot nastąpił [...]. czyli prawie rok po ustawowym terminie wyznaczonym na zwrot pieniędzy. Sprawa zwrotu podatku jest zakorzeniona w podstawowej zasadzie podatku obrotowego, mianowicie jego neutralności. Skoro zdaniem ustawodawcy do wstrzymania zwrotu podatku nie wystarczy samo prowadzenie kontroli rozliczenia podatkowego, a postanowienie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. nie ma jedynie charakteru informacyjnego, to skoro do [...]. nie zwrócono różnicy podatku, należało ją potraktować jako nadpłatę podlegającą oprocentowaniu. Przecząca takiemu postrzeganiu prawa do oprocentowania argumentacja organu, polegająca na przywołaniu korekty deklaracji z maja 2019r., czy przyczynieniu się skarżącego do długości kontroli podatkowej, nie ma znaczenia z punktu widzenia ustawodawcy krajowego.

Nie sposób w tym miejscu pominąć tego, że z Wyniku kontroli Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z [...]. (k. 101) kwota do zwrotu według deklaracji to [...] zł, a według organu [...] zł, co daje różnicę [...] zł (k. 85).

Zatem zdaniem WSA organ nie naliczając oprocentowania od różnicy podatku niezwróconej przez urząd skarbowy w terminie do [...]. naruszył art. 87 ust. 7 u.p.t.u. i w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, wskazaniem, jest by zastosował się do tego przepisu.

Mając na względzie powyższe oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i nast. p.p.s.a.