Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 100/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uwzględniono skargę w części, stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu
oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 36 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 24 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1428
law: Ustawa z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji w przedmiocie wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2018r. (wpływ do organu [...].10.2018r.) A. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wojewody w sprawie załatwienia jej wniosku z [...] sierpnia 2017r. o przyznanie świadczenia wychowawczego na córki A. R., K. R., N. R. i N. R. na okres zasiłkowy 2017/2018. Organowi zarzuciła naruszenie art. 12, 35 §1 w zw. z art. 37 §1 i art. 36 k.p.a., wnosząc o zobowiązanie Wojewody do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w terminie wyznaczonym przez Sąd, nie dalszym niż 60 dni od wydania wyroku, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej [...] zł oraz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że po rozpatrzeniu ponaglenia postanowieniem z [...] lutego 2018r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wyznaczyło Wojewodzie jako organowi właściwemu od 1 stycznai 2018r. dodatkowy termin na załatwienie sprawy tj. 60 dni od daty doręczenia postanowienia i terminu tego Wojewoda nie dochował. Podniosła, że od połowy czerwca 2018r., kiedy to poinformowano ją o braku możliwości załatwienia sprawy w związku z brakiem decyzji Familienkasse, nie otrzymała żadnych nowych informacji odnośnie stanu sprawy. Uzasadniając wnioski skargi skarżąca podniosła, że bezczynność ma charakter rażący – organ ignoruje wnioski i ponaglenia skarżącej, a wszelkie czynności, jak m.in. monity do Familienkasse, wykonuje dopiero na skutek działań skarżącej. Podniosła, iż nawet wobec wątpliwości organu co do okresu zasiłkowego 2016/2017, nie ma przeszkód aby rozpoznać wnioski na okres zasiłkowy 2017/2018, gdyż rodzina nie podlegała wówczas pod niemiecki system Kindergeld.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości. Organ opisał chronologię postępowania w sprawie. Wskazał, że o ile okresy aktywności zawodowej skarżącej nie budzą wątpliwości, to wątpliwości te dotyczą sytuacji zawodowej jej męża – okresów prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w [...] i w [...], uzyskiwanych z tego tytułu dochodów. Organ podkreślił sprzeczności w powyższej kwestii wynikające z oświadczeń skarżącej i jej męża, konfrontowanych m.in. z zaświadczeniami ZUS. Przywoławszy treść art. 59 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz art. 68 ust. 1 i art. 68 ust. 3(a) rozporządzenia (WE) 883/2004, organ wskazał, że w okresach [...] kwietnia 2016r. – [...] stycznia 2017r. i [...] kwietnia 2017 r. – [...] maja 2017r. właściwą do ustalenia prawa do świadczeń na dzieci była instytucja niemiecka. Stwierdził, że wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego został przekazany [...] września 2016r. wraz z drukiem wspólnotowym F006 do niemieckiej instytucji Familienkasse, a w obliczu braku odpowiedzi wysłano dodatkowe monity F026 w dniach [...] lutego 2017r. oraz [...] czerwca 2016r. Dalej organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2017r. do ROPS wpłynęła dokumentacja z niemieckiej Familienkasse Sachsen, z którego tłumaczenia wynikało, że wszystkie świadczenia niemieckie wypłacone mężowi skarżącej od marca 2015r. do czerwca 2017r. na ich dzieci zostały nadpłacone i podlegają zwrotowi, a czego powodem miał być "brak dowodów potwierdzających roszczenie o niemiecki zasiłek na dzieci" oraz "naruszenie niemieckiej ustawy o podatku dochodowym". Stwierdził, że powyższe informacje wzbudziły wątpliwości co do legalności działalności prowadzonej przez męża skarżącej i w związku z tym organ skierował do Familienkasse monity w dniach 1 lutego, 25 czerwca oraz [...] września 2018r. o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji, albowiem od tego, czy działalność była legalna, zależało zastosowanie w sprawie przepisów o koordynacji (przy legalnym prowadzeniu działalności strona polska byłaby właściwa do załatwienia przedmiotowego wniosku za okresy [...] lutego 2017r. – [...] marca 2017r. i [...] czerwca 2017r. – [...] września 2017r.) – wskazał dodatkowo, że kwestia legalności miała wpływ na kwestie doliczania uzyskanych dochodów do dochodu rodziny skarżącej. Wojewoda podniósł, że w sprawie nie poprzestano na wysyłaniu wskazanych monitów, ale podjęto szereg czynności mających na celu pozyskanie informacji istotnych w sprawie – wymienił pisma wzywające skarżącą do składania wskazanych wyjaśnień, zapytania kierowane do ZUS, informacje wysyłane skarżącej o stanie sprawy. Podkreślił, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 2017r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz.U. z 2017r., poz. 1428) z dniem 1 stycznia 2018r. organem właściwym w sprawach związanych z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego stał się wojewoda, w związku z czym od października do grudnia 2017r. trwały czynności związane z przekazaniem obszernej dokumentacji archiwalnej i bieżącej do uzyskującego właściwość organu, w tym dokumentacji w sprawach skarżącej. Przedstawiwszy tok czynności podjętych w sprawie po wpłynięciu do organu ponaglenia z dnia [...] stycznia 2018r. organ powtórzył, że bez wyjaśnień instytucji niemieckiej w sprawie nie ma możliwości wydania decyzji przez organ polski; przyznał jednocześnie, że postępowanie w sprawach skarżącej jest długotrwałe i skomplikowane.

W piśmie z dnia [...] listopada 2018r. Wojewoda poinformował, że właściwa instytucja niemiecka przesłała informację, zgodnie z którą brak jest dowodów na samozatrudnienie męża skarżącej na terenie [...], w związku z czym odpadła możliwość stosowania w sprawie przepisów o koordynacji systemu zabezpieczenia społecznego i organem właściwym w sprawie stał się Burmistrz T., co wymaga potwierdzenia w drodze właściwego tłumaczenia dokumentu. Powyższe organ potwierdził w piśmie z dnia [...] grudnia 2018r. informując jednocześnie o przekazaniu sprawy organowi właściwemu – Burmistrzowi T..

Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2019 r. skarżąca oświadczyła, że wnioskowane świadczenie wychowawcze zostało jej przyznane decyzją Burmistrza T. z dnia [...] stycznia 2019r., nr [...]; decyzję okazała Sądowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Merytoryczne rozpatrzenie skargi na bezczynność organu przed wojewódzkim sądem administracyjnym uzależnione jest od uprzedniego stwierdzenia dopuszczalności jej wniesienia. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym, zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Powyższy środek zaskarżenia bezczynności organu wynika z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 2017r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1257 ze zm. – dalej "k.p.a."). Przepis ten uprawnia stronę postępowania do wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 §1 (art. 37 §1 pkt 1 w zw. z art. 37 § 3 pk1 k.p.a.). Wskazać przy tym należy, że okoliczność nieuwzględnienia zażalenia nie ma wpływu na rozpoznanie skargi wniesionej do sądu administracyjnego, a po drugie prawo do jej wniesienia nie jest ograniczone terminem. Istotny jest fakt wyczerpania przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a.

Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2018r. wniosła do Marszałka Województwa – Regionalnego Ośrodka P. Społecznej w T. ponaglenie, które przekazane zostało Wojewodzie, by następnie za pośrednictwem tego organu trafić do organu wyższego stopnia – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T..

Postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej z [...] sierpnia 2017r. dotyczyło ustalenia uprawnienia do świadczenia wychowawczego, a zatem instytucji regulowanej przepisami ustawy z dnia [...] lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (dalej "u.p.w."). Jako że w toku postępowania z uprzedniego, jak i niniejszego wniosku skarżącej składała ona oświadczenia, iż jej mąż w danych okresach prowadził działalność gospodarczą na terenie [...] uzyskując z tego tytułu dochód, a rodzina skarżącej uzyskiwała świadczenia rodzinne przyznane niemieckimi rozstrzygnięciami administracyjnymi, zachodziła konieczność ustalenia czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, co podlegało właściwości marszałka województwa art. 16 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt u.p.w. w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia tego wniosku.

Zgodnie z przepisem art. 15 pkt 19 ustawy z dnia [...] lipca 2017r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz.U. poz. 1428) organem właściwym w zakresie zbadania zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, stał się wojewoda (art. 16 u.p.w. w nowym brzmieniu). Nowelizacja weszła w życie z dniem [...] stycznia 2018r., tj. w toku wszczętego postępowania z wniosku skarżącej, zgodnie zaś z art. 24 ustawy zmieniającej postępowania w sprawie świadczenia wychowawczego realizowanego w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego wszczęte przed dniem [...] stycznia 2018r., w tym wszystkie czynności podjęte w ramach tych postępowań, są kontynuowane przez wojewodę (art. 24 ust. 1 in principio ustawy zmieniającej).

Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy zmieniającej, w sprawach z wniosków o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego realizowanego w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego, złożonych przed dniem [...] stycznia 2019r., organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze.

Ponaglenie z [...] stycznia 2018r. związane z bezczynnością organu w załatwieniu sprawy z wniosku z [...] sierpnia 2017r. skierowane zostało do działającego z upoważnienia Marszałka Województwa Regionalnego Ośrodka P. Społecznej (data wpływu [...] stycznia 2018r.). Mimo zmiany właściwości organu z dniem [...] stycznia 2018r., organem wyższego stopnia, zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy zmieniającej u.p.w. było jednak nadal Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Niesporne w sprawie pozostaje również, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2018r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. stwierdziło bezczynność Marszałka Województwa i wyznaczyło Wojewodzie, jako organowi właściwemu od dnia [...] stycznia 2018 r. dodatkowy termin na załatwienie sprawy.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż skarżąca przed wniesieniem skargi wyczerpała tryb zaskarżenia bezczynności organu administracji.

Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności wniesionej skargi wskazać należy, że od [...] czerwca 2017r. w art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zdefiniowano pojęcie bezczynności, która zachodzi wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Aktualne zostaje wypracowane uprzednio przez orzecznictwo sądów administracyjnych oraz doktrynę stanowisko, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane lub dokonane. Podkreślić nadto należy, że rolą sądu jest ocena stanu rzeczy na dzień wniesienia skargi, a więc ewentualne późniejsze okoliczności związane z podjęciem przez organ nakazanej czynności, powzięciem rozstrzygnięcia lub utratą właściwości, nie będą miały znaczenia dla orzeczenia o jego ewentualnej bezczynności.

Zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W stanie prawnym od [...] czerwca 2017r. organ winien również pouczyć o prawie do wniesienia ponaglenia. Obowiązek ten ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do stwierdzenia, że zasadnie skarżąca zarzuca, iż Wojewoda dopuścił się w tym postępowaniu bezczynności, albowiem do dnia wniesienia skargi na bezczynność (tj. [...] października 2018r.) nie załatwił sprawy w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a. ani też postanowienia SKO z dnia [...] lutego 2018r., nie dopełniając przy tym czynności z art. 36 k.p.a.

Wskazać należy, iż skarżąca wnioskiem z [...] sierpnia 2017r. (wpływ do organu [...] sierpnia 2017r.) zwróciła się do Marszałka Województwa - Regionalnego Ośrodka P. Społecznej w T. (ROPS) o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na czworo dzieci: A. R., K. R., N. R. oraz N. R., w okresie zasiłkowym 2017/2018. Do wniosku dołączyła oświadczenie, że od [...] lutego 2017r. podjęła pracę w Sofa Service sp. z o.o. i od [...] września 2017r. nadal będzie tam zatrudniona; wraz z mężem i dziećmi w okresie od [...] lipca 2017r. do chwili składania wniosku mieszkają w miejscowości B., powiat tucholski; mąż nie przebywa i nie pracuje za granicą z powodu ciężkiej choroby; od lipca 2014 r. otrzymuje rentę z [...]; ale firma męża w [...] nie jest zamknięta; oraz że z dniem [...] lipca 2017r. utraciła prawo do niemieckiego zasiłku rodzinnego z powodu niezłożenia wniosku. Do wniosku dołączyła nadto niepodpisane oświadczenie o uzyskaniu dochodu w 2016r. przez członka jej rodziny poza granicami [...] i o tym, że ubiegała się o przyznanie świadczeń rodzinnych dla dzieci poza granicami [...], a także oświadczenie męża skarżącej, że od lipca 2014r. otrzymuje rentę, przebywa w [...], działalność gospodarcza w [...] nie jest wymeldowana i nie osiąga z niej żadnych dochodów, a także oświadczenie syna skarżącej Macieja, ur. w 1997r., zgodnie z którym jest on osobą bezrobotną, niezarejestrowaną w Urzędzie Pracy, na utrzymaniu rodziców i mieszkającą wraz z nią.

Pismem z [...] września 2017r., ROPS w związku z rozpatrywaniem wniosków o przyznanie świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2017/2018 oraz zasiłku rodzinnego wraz dodatkami na okres 2017/2018, wezwał o przedłożenie zaświadczenia lub odręcznego oświadczenia o całkowitej kwocie netto renty wypłaconej mężowi skarżącej za rok 2016 oraz jego całkowitych dochodach netto z tytułu niemieckiej Gewerbe za rok 2016. W odpowiedzi skarżąca złożyła oświadczenia, iż całkowita kwota netto z tytułu Gewerbe za rok 2016 wyniosła [...] zł, zarobek z tytułu pracy wykonywanej na rzecz PW Łuczniczka za luty 2017 wyniósł [...] zł, całkowita kwota netto renty męża za rok 2016 r. wyniosła [...] zł.

Pismem z [...] stycznia 2018r. skarżąca wystosowała do Marszałka Województwa ponaglenie w sprawach z wniosków o świadczenie wychowawcze za okres zasiłkowy 2016/2017, 2017/2018. oraz o zasiłek rodzinny wraz z dodatkami z lipca i sierpnia 2017 r. Zarzuciła, że od ostatniego pisma organu z [...] września 2017 r. do dnia złożenia ponaglenia nie dostała żadnej informacji o sposobie załatwienia wniosków, powodach przedłużenia sprawy i terminie jej zakończenia.

Ponaglenie zostało przekazane do Wojewody w dniu [...] stycznia 2018r., który to pismem z dnia [...] lutego 2018 r. przekazał je Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w T.. Organ wyjaśnił jednocześnie, że z uwagi na specyfikę postępowania w sprawie – zawiły stan faktyczny oraz problemy z uzyskaniem od niemieckiej instytucji Familienkasse Chemnitz jednoznacznego stanowiska dotyczącego sytuacji zawodowej męża skarżącej oraz uprawnień rodziny skarżącej do niemieckich świadczeń rodzinnych od roku 2014, w sprawie zachodzi możliwość, iż powinna być ona rozstrzygnięta na poziomie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i bez wyjaśnienia tej kwestii nie jest możliwe wydanie decyzji merytorycznych dotyczących prawa do świadczeń wychowawczych i rodzinnych.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło bezczynność Marszałka Województwa, będącego organem właściwym do załatwienia sprawy do dnia [...] grudnia 2017 r., wyznaczyło Wojewodzie, jako organowi właściwemu do załatwienia sprawy od dnia [...] stycznia 2018 r., dodatkowy termin na załatwienie sprawy, tj. 60 dni, licząc od daty doręczenia postanowienia oraz zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności. Postanowienie powyższe doręczono zostało Wojewodzie w [...] lutego 2018r. (k. 181 akt adm.).

Pismem z [...] marca 2018r. Wojewoda poinformował skarżącą, że w sprawach z jej wniosków o ustalenie prawa do świadczeń wychowawczych na okres zasiłkowy 2016/2017 i 2017/2018 oraz o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku na okresy zasiłkowe 2016/2017 i 2017/2018 istnieje konieczność wyjaśnienia przez niemiecką instytucję Familienkasse kwestii związanych z sytuacją zawodową męża skarżącej na terenie [...], a nadto kwestii uprawnień jej rodziny do niemieckich świadczeń Kindergeld. Treść odpowiedzi Familienkasse pozostaje lakoniczna, wynika z niej, że na szóstkę dzieci Kindergeld nie przysługuje (pomimo dokonywanych jeszcze w 2016 i 2017 płatności). Stwierdzono, że od marca 2015r. beka jest dowodów potwierdzających roszczenie o ww. świadczenie, jednocześnie mowa jest o zawieszeniu płatności, jak również co istotne o nadpłacie Kindergeld w latach 2015-2017. Przyczyna tego stanu rzeczy nie została wyjaśniona w sposób zrozumiały i nie budzący wątpliwości. Biorąc to pod uwagę nie można wykluczyć, że sprawa nie powinna być rozpatrywana na poziomie koordynacji. Organ wyjaśnił, że z uwagi na brak jednoznacznego stanowiska wyjaśniającego tak istotna zmianę poprzedniej decyzji i związanych z tym wątpliwości co do istnienia w sprawie w okresach przypisanych do zwrotu właściwości Wydziału Koordynacji Świadczeń, nie jest możliwe wydanie decyzji bez jednoznacznych wyjaśnień niemieckiej Familienkasse, o co poproszono drukiem m.in. [...] lutego 2018r. Końcowo organ poinformował, że dalsze czynności zostaną podjęte niezwłocznie po otrzymaniu ostatecznej, pełnej i prawidłowej decyzji Familienkasse.

Skarżąca pismem z [...] maja 2018r. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zarzucając dalszą bezczynność Wojewody mimo upływu wyznaczonego terminu. Organ ten bowiem, poza pismem z [...] marca 2018r., nie poinformował o sposobie załatwienia sprawy ani nie wyjaśnił przyczyn zwłoki w jej załatwieniu. Podniosła, że nie ma przeszkód, by rozpoznać sprawę z wniosków za okres 2017/2018, gdyż wtedy rodzina skarżącej nie podlegała już pod niemiecki system Kindergeld.

Odnosząc się do powyższego organ w piśmie do Kolegium z [...] czerwca 2018r. wskazał, że w sprawie zachodzą duże trudności w ustaleniu stanu faktycznego, podnosząc nadto, iż w dniu [...] marca 2018r. wpłynęła informacja z instytucji niemieckiej wskazująca na brak możliwości udzielenia odpowiedzi w sprawie w terminie dwumiesięcznym. Wojewoda ponownie wskazał, że czynności w sprawie zostaną podjęte niezwłocznie po otrzymaniu jednoznacznych informacji od instytucji niemieckiej, kolejny monit w sprawie zostanie sporządzony w czerwcu 2018r., oraz że organ nie ma możliwości przyspieszenia procedury niemieckiej. Pismo przekazano do wiadomości skarżącej.

Pismem z [...] czerwca 2018r. Kolegium poinformowało skarżącą, że w sprawie została już stwierdzona bezczynności organu - postanowieniem z [...] lutego 2018r., którym wyznaczono dodatkowy termin załatwienia sprawy. Wyczerpuje to środki przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, wobec czego możliwe jest jedynie wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę.

Właściwość w sprawie z wniosku skarżącej Wojewoda [...] uzyskał z mocy prawa z dniem [...] stycznia 2018r. Od tego dnia stał się on zobowiązany do kontynuacji postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem skarżącej z [...] sierpnia 2017r. i załatwienia sprawy w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Na skutek ponaglenia z [...] stycznia 2018r., kierowanego do ROPS, a dalej za pośrednictwem Wojewody przekazanego Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] organ odwoławczy, wskazanym postanowieniem z [...] lutego 2018r. stwierdził bezczynność Marszałka Województwa, wyznaczył Wojewodzie, jako organowi właściwemu w sprawie, dodatkowy termin na załatwienie sprawy (60 dni od daty doręczenia postanowienia organowi). Postanowienie powyższe doręczono zostało Wojewodzie w [...] lutego 2018r. (k. 179 akt adm.).

O bezczynności Wojewody, w ocenie Sądu, świadczy przede wszystkim przekroczenie terminu ustalonego postanowieniem SKO z dnia [...] lutego 2018r. Licząc od daty otrzymania postanowienia (22 lutego 2018r.) 60-dniowy termin na załatwienie sprawy mijał [...] kwietnia 2018r. Mimo tego organ, do dnia zaskarżenia bezczynności, tj. do [...] października 2018r. (data wpływu skargi do organu) nie załatwił sprawy skarżącej, poprzez wydanie decyzji administracyjnej lub w inny przewidziany przepisami sposób. Nadto, mimo upływu terminów określonych w art. 35 § 1 k.p.a Wojewoda, działając od [...] stycznia 2018r. jako właściwy w sprawie, nie zastosował się do wymogów określonych w art. 36 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym od [...] czerwca 2017r., czyli nie poinformował strony o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy, oraz nie pouczył o prawie do wniesienia ponaglenia. Podkreślenia wymaga, iż także niedopełnienie tego obowiązku przez pierwotnie właściwy organ I instancji, nie zwalniało Wojewody od jego dopełnienia w sprawie. Wskazać nadto przyjdzie, że nawet po wniesieniu przez stronę ponaglenia, mimo upływu wyznaczonego przez organ wyższego stopnia dodatkowego 60-o dniowego na załatwienie sprawy, Wojewoda nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 36 k.p.a. Pismem z [...] marca 2018r. pierwszym kierowanym do skarżącej, organ poinformował o przyczynach braku możliwości wydania decyzji kończącej postępowanie, podkreślając skomplikowany charakter sprawy i zasadnicze znaczenie nieuzyskanych do tego czasu wyjaśnień odpowiedniej instytucji niemieckiej. Pismo powyższe zakończono co prawda przywołaniem art. 36 k.p.a., jednak stwierdzono jedynie, że dalsze czynności "zostaną podjęte niezwłocznie po otrzymaniu ostatecznej, pełnej i prawidłowej decyzji Familienkasse".

Sąd zważył, że pismo informacyjne wojewody z [...] marca 2018r. wypełniło jedynie część normy art. 36 k.p.a. Wskazując przyczyny zwłoki organ nie określił nowego terminu załatwienia sprawy, a przez to skutecznie nie prolongował terminu jej załatwienia. Zawiadomienie strony o nowym terminie załatwienia sprawy, przy jednoczesnym wskazaniu przyczyn zwłoki w jej załatwieniu, jest jedynym instrumentem uwalniającym organ od zarzutu bezczynności (por: Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019), przy czym winien on być wyznaczony zgodnie przepisami art. 12 § 2 i art. 35 § 1 k.p.a., a zatem jako możliwie najkrótszy (vide: wyrok NSA z dnia 11 lipca 2018r., sygn. akt II OSK 10/18 LEX nr 2524675). Za nieprawidłowe w świetle art. 36 k.p.a. uznać należy opatrzenie pisma klauzulą, zgodnie z którą organ uzależnia podjęcie czynności w sprawie (w tym wydanie rozstrzygnięcia) od okoliczności przyszłej pewnej lub niepewnej (vide: wyrok NSA z 22 grudnia 2000r., III SAB 75/00).

Reasumując stwierdzić należy, że Wojewoda w przedmiotowej sprawie – nie załatwiając sprawy skarżącej w terminie określonym w art. 35 i 36 k.p.a., a następnie w terminie określonym w postanowieniu SKO z dnia [...] lutego 2018r. i skutecznie go nie przedłużając w drodze art. 36 k.p.a., pozostawał w bezczynności, która trwała również w momencie wniesienia skargi do Sądu.

Mimo jednak stwierdzonej bezczynności, a tym samym naruszenia wskazanych w skardze przepisów, tj. art. art. 8 § 1, 12 § 1, 35 § 1 i 3 oraz 36 § 1 i 2 k.p.a., brak jest w ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy wystarczająco uzasadnionych podstaw, by kwalifikować ją jako mającą charakter rażącego naruszenia prawa. Z takim bowiem szczególnym kwantyfikatorem bezczynności mamy do czynienie wówczas, gdy zasadniczym czynnikiem determinującym jej powstanie jest swoista "zła wola" organu, a więc celowe i intencjonalnego odsuwanie w czasie załatwienia sprawy, mimo braku obiektywnie weryfikowalnych przeszkód uniemożliwiających zakończenie postępowania. Nie jest więc wystarczającym do uznania rażącego naruszenia prawa li tylko sam fakt niedotrzymania terminów w jakich co do zasady postępowanie administracyjne winien on zakończyć, czy też skala ich przekroczenia. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie sposób zaś nie dostrzec, że istotnym czynnikiem rzutującym na tempo jej procedowania przez wojewodę, nie była chęć uniknięcia załatwienia sprawy, ale zmiana właściwości rzeczowej organu z dniem [...] stycznia 2018r. w sprawach, w których mogły mieć zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Oczywistym jest natomiast, że konieczność przekazania szeregu spraw i zgromadzonych w nich dokumentów dotychczas zawisłych przed jednym organem do organu, który stał się w nich właściwy musi rzutować na tempo ich rozpatrywania. Wynika to choćby z konieczności weryfikowania przez uzyskujący kompetencje organ dotychczas zgromadzonej dokumentacji czy kompletności przekazanych mu akt – na co zwracał uwagę Wojewoda w odpowiedzi na skargę. Okoliczności te nie uwalniają wprawdzie organu przejmującego do rozpoznania sprawy od zarzutu pozostawania w nich bezczynnym, jednakże nie mogą być pomijane przy ocenie stopnia naruszeń przezeń zasad ogólnych procedury administracyjnej.

Na brak rażącego charakteru stwierdzonej bezczynności wpływ na także niewątpliwie wysoki poziom skomplikowania sprawy skarżącej, w tym konieczność współdziałania z organami zagranicznymi w ustalaniu okoliczności mających istotne i determinujące znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że zasadnicze znaczenie w sprawie miało precyzyjne ustalenie okoliczności związanych z przebywaniem męża skarżącej na terenie [...], prowadzenia tam przez niego działalności gospodarczej (Gewerbe), uzyskiwania dochodu, jego wysokości i, okoliczności prowadzenia przez męża skarżącej na terenie [...] działalności gospodarczej. Te okoliczności, wobec treści przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, z pewnością wymagały wyjaśnienia stanowiąc podstawę obligującą organ do wyjaśnienia kwestii związanych ze stosowaniem lub nie tych przepisów. Nie sposób nie dostrzec co prawda zbyt małej aktywności organu, w szczególności Marszałka Województwa właściwego do [...] grudnia 2017r. w wyjaśnieniu okoliczności sprawy i całkowitego zaniechania obowiązkowi poinformowania strony o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy oraz nowym terminie jej załatwienia. Z akt tych wynika również, że utrudniony pozostawał kontakt ze stroną niemiecką, a dopiero w dniu [...] listopada 2018r. do Wojewody wpłynęło pismo właściwej instytucji jednoznacznie przesądzające o braku stosowania w sprawie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ta okoliczność, zgodnie z dyspozycją art. 16 ustawy, wyłączała właściwość wojewody (a wcześniej marszałka) w sprawie i uzasadniała przekazanie sprawy do rozstrzygnięcia Burmistrzowi T..

Wbrew oczekiwaniu skarżącej, wynikająca z akt sprawy okoliczność i wątpliwości co do stosowania przepisów o koordynacji, a tym samy właściwości organów w sprawie, które powstały już w zakresie uprzedniego wniosku z maja 2016r. (na okres zasiłkowy 2016/2017) miały nierozerwalny zarazek z załatwieniem wniosku dotyczącego świadczeń na okres zasiłkowy 2017/2018, dla którego okresem bazowym jest rok 2016. W tym miejscu Sąd zauważa, iż skarga nie dotyczyła przewlekłości lecz bezczynności organu, a niejednoznaczne oświadczenia skarżącej i męża oraz nieuregulowanie sytuacji prawnej co do działalności prowadzonej na terenie [...], stanowiło okoliczności niezawinionego przez organy przedłużenia postępowania.

Zauważyć należy, że w związku ze stwierdzeniem, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego Wojewoda przekazał sprawę organowi właściwemu (burmistrzowi), wypełniając dyspozycję art. 16 ust. 8 pkt 1 u.p.w., o powyższym poinformował skarżącą pismem z dnia [...] grudnia 2018r. Nadto na rozprawie skarżąca okazała decyzję Burmistrza T. z [...] stycznia 2019r., nr [...]., przyznająca świadczenie w wyniku rozpoznania przedmiotowego wniosku. Tym samym w dacie orzekania przez Sąd, odpadła podstawa Wojewody do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie administracyjnej o przyznanie świadczenia wychowawczego. Ze względu zatem na powyższe okoliczności bezprzedmiotowe stało się orzekanie o zobowiązaniu skarżonego organu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, w tej części postępowanie podlegać musi umorzeniu na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Stwierdzając jak wyżej, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego zamierzonego, a długość postępowania związana była ze skomplikowanym charakterem sprawy, niejednoznacznością oświadczeń strony i jej męża i koniecznością wyjaśnienia czy w sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące koordynacji zabezpieczenia społecznego, brak jest także uzasadnionych podstaw do wymierzenia organowi z tego tytułu grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a oraz nałożenia nań obowiązku wypłaty na rzecz skarżącej żądanej sumy pieniężnej. Przewidziane w tym przepisie środki prawne winny być bowiem stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki, tj. takich, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez ich zastosowanie (lub jednego z nich) nadal nie będzie on respektować obowiązków wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Z tych przyczyn w tej części skarga podlega oddaleniu.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził bezczynność organu, która nie miała rażącego charakteru (punkt drugi). Na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił zaś skargę w części dotyczącej zobowiązania organu do wypłacenia kwoty pieniężnej (punkt trzeci). Strona nie poniosła kosztów postępowania sądowego.