Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 715/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14 g
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi T. R. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 10 grudnia 2019 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek pana T. R. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

W związku z faktem, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) organ interpretacyjny, pismem z dnia 7 lutego 2020 r., działając na podstawie art. 13 § 2a i art. 169 § 1 w związku z art. 14h wskazanej ustawy, wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków, w terminie 7 dni

od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia poprzez doprecyzowanie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego,

tj. wyjaśnienie:

"Jaki podmiot wypłacił Panu wskazaną we wniosku zapomogę, czy środki zostały wypłacone np. przez komendę Policji, związki zawodowe lub inny podmiot - należy wskazać jaki?".

Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku doręczono wnioskodawcy, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, w dniu 10 lutego 2020 r. W dniu 14 lutego 2020 r. do Dyrektora KIS wpłynęło pismo nadane w dniu 13 lutego 2020 r., w którym wnioskodawca wskazał, że: "zapomoga wskazana

we wniosku została wypłacona ze środków "Funduszu Prewencyjnego utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego POLICJA 2015 ". Zgodnie z paragrafem 7 ust. 11, "Regulaminu Funduszu Prewencyjnego utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego POLICJA 2015" powstałego na podstawie wcześniej przytoczonej umowy prewencyjnej, z dnia 27 września 2016 r.: Przewodniczący Komisji (w tym przypadku przedstawiciel NSZZ Policjantów) po rozpatrzeniu przez komisję wniosków o przyznanie pomocy i sporządzeniu protokołu przedkłada

go kierownikowi jednostki w celu wydania dyspozycji do wypłaty. W moim przypadku taka dyspozycja została skierowana do Komendy Wojewódzkiej Policji w G. jako należność dodatkowa i wypłacona mi jako funkcjonariuszowi Policji pełniącemu służbę w Komendzie Powiatowej Policji w K. podległej KWP w G.".

Postanowieniem z dnia 12 marca 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, działając na podstawie art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, z uwagi na niewystarczające "uzupełnienie" opisu stanu faktycznego.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek złożonego zażalenia, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, postanowieniem z dnia 1 czerwca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu, ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ wszystkich niezbędnych czynności koniecznych do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz niewłaściwą ocenę dowodów w sprawie oraz pisma wnioskodawcy oraz uznanie, że nie stanowiło ono realizacji wezwania Dyrektor wyjaśnił, że w toku postępowania interpretacyjnego nie ustala się faktów a jedynie dokonuje wykładni przepisów prawa podatkowego. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści art. 14h Ordynacji podatkowej, odsyłającym do odpowiedniego stosowania przepisów normujących postępowanie podatkowe, wśród których brak jest art. 122, wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej.

W postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny nie jest uprawniony do ingerencji w opisany stan faktyczny/zdarzenie przyszłe zawarte we wniosku ojej wydanie. Jego rolą jest ocenić stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Istotą interpretacji jest dokonanie podatkowej kwalifikacji konkretnego bądź abstrakcyjnego, a przy tym wyczerpującego zdarzenia opisanego przez wnioskującego.

Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia organu, muszą być - stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej - przedstawione wyczerpująco. Opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) powinien zawierać wszelkie elementy istotne dla jego oceny prawnej w kontekście postawionego pytania i przepisu wskazanego jako przedmiot interpretacji. Przy czym obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ciąży

na osobie składającej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna powinna być wydana tylko w sytuacji, gdy stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku nie budzi wątpliwości. Podany we wniosku wyczerpujący stan faktyczny (lub zdarzenie przyszłe) wyznacza bowiem granice rozpoznania, jak również granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne.

W ocenie organu interpretacyjnego udzielona w piśmie z dnia 13 lutego 2020 r. odpowiedź nie zawiera jednoznacznej odpowiedzi na pytanie jaki podmiot wypłacił wnioskodawcy zapomogę. Informacja ta, stanowiąca odpowiedź na szczegółowo sformułowane w wezwaniu pytanie, była niezbędna do określenia czy zapomoga została otrzymana ze źródła, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) i w konsekwencji ustalenia czy w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie lit. a czy lit. b tego artykułu.

Za bezzasadny uznał w związku z powyższym Dyrektor KIS zarzut naruszenia art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pozostawienie wniosku wnioskodawcy bez rozpatrzenia, ponieważ wniosek nie został wystarczająco uzupełniony,

co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Skoro istotne okoliczności sprawy nie zostały przedstawione wyczerpująco

i jednoznacznie to wydanie interpretacji indywidualnej było niemożliwe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan T. R. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 czerwca 2020 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 12 marca 2020 r. a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to błędne zastosowanie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 239 i 14b § 3 oraz art. 14g polegające na utrzymaniu wadliwej decyzji wydanej w I instancji, podczas gdy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej rozpoznając zażalenie skarżącego, powinien zastosować art. 233 § 2 w zw. z art. 239 i 14b § 3 oraz art. 14g. uchylić postanowienie wydane w I instancji i oraz rozstrzygnąć merytorycznie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej złożony przez skarżącego. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych m. in. poprzez niewłaściwą ocenę pisma stanowiącego uzupełnienie braków formalnych i uznanie go za niewystarczające, podczas gdy zawiera ono odpowiedź na zadane pytanie, tym bardziej że informacje i dokumenty przedstawione przez skarżącego umożliwiały organowi podatkowemu ustalenie prawdy materialnej.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisk, jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa wskutek wadliwego ustalenia, że strona nie uzupełniła braku formalnego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Nie jest okolicznością sporną, że w piśmie z 7 lutego 2020 r. wskazane zostały braki formalne wniosku. Pismo doręczono skarżącemu ze skutkiem na dzień 10 lutego 2020 r. Przedmiotem zobowiązania było wskazanie podmiotu, który wypłacił skarżącemu zapomogę opisaną we wniosku o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego.

Pan T. R. w piśmie z 13 lutego 2020 r., w odpowiedzi

na wezwanie, wskazał, że "dyspozycja została skierowana do Komendy Wojewódzkiej Policji w G. i wypłacona". W zażaleniu skarżący ponownie stwierdził, że zapomoga została wypłacona przez Komendę Wojewódzką Policji w G.

W wezwaniu do usunięcia braków formalnych przykładowo wymieniono podmioty ewentualnie dokonujące wypłaty środków: komendę Policji, związki zawodowe lub inny podmiot. Skarżący precyzyjnie wskazał podmiot dokonujący wypłaty. Dodatkowe informacje zawarte w piśmie dotyczące Funduszu Prewencyjnego nie wpływają na ocenę uzupełnienia przez skarżącego braku formalnego wniosku.

Wobec powyższego, skoro strona w terminie uzupełniła brak formalny, organ nieprawidłowo ustalił, że wniosek nie może być rozpoznany jako wadliwy formalnie. Wyjaśnienia organu odnośnie innych form uzyskania informacji podatkowej (infolinia KIS) nie stanowi okoliczności uzasadniającej pozostawienie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego bez rozpatrzenia.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1. wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wskazanej ustawy.