Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 339/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. Sp. z o.o. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1329/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. postanowieniem z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1329/15, odmówił F. G. C. Sp. z o.o. w O. M. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2015 r. o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

I

W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że F. G. C. sp. z o.o. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. na powyżej wskazaną decyzję zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku spółka podała, że kara pieniężna w wysokości 12.000 zł stanowi dla niej znaczną dolegliwość i spowoduje utratę płynności finansowej, oraz konieczność wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, których skutków w przyszłości nie da się odwrócić, bądź których odwrócenie będzie nader uciążliwe. Spółka przytoczyła orzeczenia sądów, w których dokonano interpretacji pojęcia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wniosku załączono sprawozdanie finansowe za 2013 r. sporządzone 22 marca 2014 r., wykazujące stratę w wysokości 149.368,31 zł, porównanie pasywów z 31 grudnia 2014 r. i 31 grudnia 2013 r., które wskazywało na wzrost, oraz aktywów, które uległy zmniejszeniu.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie, którego wstrzymania domaga się skarżąca spółka, ma charakter pieniężny, a skutki jego wykonania są co do zasady odwracalne. Zapłacona w wyniku wykonania decyzji kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi.

Sąd podniósł, że skarżąca w złożonym wniosku nie przedstawiła okoliczności, które uzasadniałyby potrzebę skorzystania z instytucji ochrony tymczasowej. Dowodem na to nie mogą być przedstawione przez spółkę dokumenty finansowe, gdyż są to dokumenty sporządzone na dzień 22 marca 2014 r., zaś skarga jest z sierpnia 2015 r. Nie sposób zatem na ich podstawie ocenić aktualnej kondycji finansowej spółki oraz stwierdzić, czy w rzeczywistości znajduje się ona na granicy upadłości. Ponadto na podstawie tych dokumentów nie można ocenić faktycznej sytuacji finansowej Spółki. Wykazana strata, będąca wynikiem przyjętej na potrzeby podatkowe różnicy przychodów i kosztów ich uzyskania, nie przesądza bowiem o wynikach prowadzonej działalności. Z analizy dokumentów nadesłanych przez stronę wynika, że spółka za lata 2013 i 2014 dokonała odpisów amortyzacyjnych w wysokości 283.418 zł i 519.316 zł, przekraczających wysokość strat. Z dokumentów tych wynika również wzrost wartości środków trwałych.

Nadto WSA stwierdził, że z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, iż w deklaracji na poczet podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2015 r. skarżąca zadeklarowała dokonanie dostawy towarów i świadczenia usług na kwoty odpowiednio: 679.992 zł i 548.733 zł, co świadczy o tym, że wbrew twierdzeniom nie utraciła płynności finansowej.

Mając na uwadze powyższe okoliczność Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż wykonanie decyzji przez zapłatę określonej w niej kwoty 12.000 zł spowoduje konieczność ogłoszenia upadłości spółki, a tym samym że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

II

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła F. G. C. Sp. z o.o. w O. M., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego zmianę w całości poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów w postaci protokołów zajęcia ruchomości – na okoliczność prowadzenia wobec skarżącej spółki egzekucji z jej nieruchomości.

Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu, że w sprawie w razie wykonania zaskarżonej decyzji nie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co też skutkowało odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że uwadze Sądu I instancji uszło, iż o ile zapłata oznaczonej w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej ma charakter odwracalny, to w przypadku przeprowadzenia egzekucji z ruchomości spółki (automatów do gier) i ich sprzedaży egzekucyjnej, dojdzie do trwałego i nieodwracalnego skutku w postaci definitywnego pozbawienia spółki istotnego składnika jej mienia. Obawa przeprowadzenia w oparciu o zaskarżoną decyzję egzekucji z ruchomości nie jest zaś bezpodstawna, gdyż wobec skarżącej już prowadzone są liczne egzekucje z ruchomości.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tych przyczyn podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, nie można podzielić stanowiska skarżącej, że kary pieniężne nałożone na spółkę, w sposób znaczący przekraczają jej możliwości finansowe. Dla zobrazowania swojej sytuacji finansowej spółka przedstawiła m.in. sprawozdanie finansowe za 2013 r., sporządzone 22 marca 2014 r. i wykazujące stratę w wysokości 149.368,31 zł. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącej spółki wielokrotnie przewyższa wysokość nałożonej kary.

Analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazuje, że Sąd dokonał prawidłowej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. WSA trafnie przyjął, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, jakie mogą powstać w związku z wykonaniem wydanej w sprawie decyzji, należy oceniać w kontekście aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej.

W niniejszej sprawie wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej dotyczył decyzji o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

Sąd uznał, że wniosek nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ skarżąca spółka nie wykazała okoliczności uzasadniających przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zdaniem NSA, dokonana przez Sąd ocena wniosku spółki jest prawidłowa. Sąd wziął pod rozwagę załączone do wniosku dokumenty, tj.: sprawozdania finansowe za 2013 i 2014 r. i zasadnie przyjął, że dokumenty te nie obrazują aktualnej sytuacji skarżącej. WSA miał też na uwadze, że z deklaracji na poczet podatku od towarów i usług za pierwszy i drugi kwartał 2015 r. wynikało, że w tym okresie spółka nadal prowadziła działalność gdyż dokonała dostawy towarów i świadczyła usługi na łączną kwotę odpowiednio 679.992 zł oraz 548.733 zł. Ponadto Sąd I instancji zasadnie przyjął, że załączone do wniosku dokumenty nie obrazują aktualnej sytuacji skarżącej. WSA miał też na uwadze, że z "Rachunku zysków i strat" na dzień 31 grudnia 2014 r. wynika, że w ramach kosztów działalności operacyjnej na "usługi obce" spółka wydatkowała kwotę 1.112.860,65 zł, a na dzień 31 grudnia 2013 r. kwotę 244.474,94 zł.

Powyższe niepełne dane nie pozwalają na przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Do zażalenia skarżąca załączyła protokoły zajęcia i odbioru ruchomości w postaci automatów – ostatnie z grudnia 2015 r. (5 szt.), listopada 2015 r. (3 szt.), września 2015 r. (14 szt.). Powyższe nie zmienia jednak faktu, że w istocie aktualna sytuacja finansowa skarżącej pozostaje dla Sądu nieznana. Trzeba mieć na uwadze, że zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącą karę pieniężną, która ze swojej istoty, jak to już wspomniano, nie jest nieodwracalna, chyba że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Nic nie stało na przeszkodzie, by skarżąca do zażalenia załączyła dokumenty uzasadniające przyjęcie że uiszczenie kary w wysokości 12.000 zł takie niebezpieczeństwo na nią sprowadzi. Stosownych dokumentów w tym zakresie nie złożono. Wobec powyższego nie sposób wnioskować o możliwości spowodowania w majątku skarżącej trudnych do odwrócenia skutków jedynie z uwagi na odpisy protokołów zajęć automatów w innych sprawach i twierdzeniu o potencjalnej egzekucji z automatu spornego w sprawie.

Podsumowując, w związku z niewykazaniem okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek o jej wstrzymanie nie mógł zostać uwzględniony. Podzielając stanowisko Sądu dodać należy, że dokumenty te nie uprawdopodobniają twierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do upadłości spółki – jak to sugerowano we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, natomiast dokumenty załączone do zażalenia, nie uzasadniają żądania uchylenia kontrolowanego postanowienia i wstrzymania wykonania decyzji.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjnny postanowił jak w sentencji.