Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 454/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 225
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na czynność Wójta Gminy z dnia [...] r. w przedmiocie wstrzymania wypłaty zasiłku stałego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Z. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na czynność Wójta Gminy z dnia [...] r. polegającą na wstrzymaniu wypłaty zasiłku stałego.

Z przekazanych sądowi akt administracyjnych wynika, że skarżący, przed złożeniem ww. skargi, w piśmie z dnia [...] r. wezwał organ do wypłaty przedmiotowego zasiłku, przyznanego decyzją z dnia [...] r., nr [...], od dnia [...] r. do dnia wydania decyzji nr [...], uchylającej ww. decyzję z dnia [...] r.

Odpowiedzi na powyższe wezwanie Wójt Gminy udzielił w piśmie z dnia [...] r. Organ stwierdził, że żądanie to pozbawione jest podstawy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3).

W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił czynność Wójta Gminy polegającą na wstrzymaniu wypłaty zasiłku stałego, co miało miejsce w dniu [...] r. Skarżący nie wskazał przy tym daty, w której dowiedział się o podjęciu zaskarżanej czynności. Z akt sprawy wynika jednak, że o wstrzymaniu wypłaty zasiłku stałego skarżący dowiedział się najpóźniej z treści decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Wprawdzie akta sprawy nie zawierają informacji na temat daty doręczenia stronie tej decyzji, jednak skarżący na jej treść dotyczącą wstrzymania wypłaty zasiłku, powoływał się w załączonym do akt zażaleniu z dnia [...] r. W związku z powyższym uzasadnione jest przyjęcie, że o podjęciu zaskarżonej czynności skarżący dowiedział się najpóźniej w dniu [...] r.

Tymczasem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego kwestionowaną czynnością zostało przez skarżącego złożone dopiero w dniu [...] r., a więc – co nie może budzić wątpliwości – z uchybieniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wskazał przy tym żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o braku jego winy w uchybieniu tego terminu.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga Z. W. została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 i 3 p.p.s.a. Wobec uchybienia ustawowego terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną czynnością, uznać bowiem trzeba, że skarżący przed wniesieniem skargi w istocie nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w administracyjnym toku instancji. Powyższe okoliczności stanowią podstawę do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.