Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1484/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 15  ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewy Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej do celu sportowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Komendant Wojewódzki Policji w [...] (zwany dalej: "KWP") w decyzji z [...] marca 2020r. nr [...] odmówił P.S. (zwany dalej: "Skarżącym") zmiany decyzji KWP z [...] grudnia 2016r. nr [...], zmienionej decyzjami KWP z [...] listopada 2018r. i [...] stycznia 2019r. – w zakresie ilości broni przez przyznanie prawa do posiadania dodatkowych 3 egzemplarzy broni palnej do celów sportowych, w tym broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm, centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm oraz gładkolufowej.

W podstawie prawnej KWP powołał art. 155 i art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096 ze zm., zwana dalej "k.p.a.").

W uzasadnieniu KWP wskazał, że ww. decyzją z [...] grudnia 2016r. wydał Skarżącemu pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Skarżący ma obecnie prawo do posiadania 13 egzemplarzy broni palnej do celów sportowej w postaci broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm, broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm oraz broni gładkolufowej.

Skarżący 26 marca 2019r. wniósł o zmianę ww. decyzji z [...] grudnia 2016r. w trybie art. 155 k.p.a., wskazując, że wykorzystał wszystkie promesy na zakup broni, a posiadane egzemplarze nie zaspokajają w pełni jego potrzeb. Nie ma też możliwości użyczenia interesujących go jednostek broni, a chce porównywać balistykę pocisków wybranych kalibrów oraz uczestniczyć w zróżnicowanych konkurencjach strzeleckich z użyciem różnych rodzajów broni. W konkurencjach pistoletowych interesuje go kaliber 32 S&W, a z broni historycznej kai. 22 LR, 7,62x25, 7,62x39 i 7,62x54R. Zamierza też rozwijać zainteresowanie sportem strzeleckim przez aktywne uczestnictwo w zawodach strzeleckich. We wniosku przedstawił wykaz dotyczący udziału w zawodach strzeleckich marzec - listopad 2018r. Skarżącego przesłuchany w charakterze strony podtrzymał informacje zawarte we wniosku.

KWP ustalił, że Skarżący posiada niezbędne kwalifikacje sportowe, warunkujące otrzymanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych przyznane przez PZSS (patent strzelecki z [...] października 2015r. nr [...], licencję zawodniczą nr [...] na uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa, ważną na 2019r.). Skarżący nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym Ministerstwa Sprawiedliwości, a Komendant Komisariatu Policji [...] wydał pozytywną opinię o Skarżącym, po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego i uznał, że nie stanowi on zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. KWP sprawdził sposób przechowywania posiadanej broni palnej, w wyniku którego nie stwierdził nieprawidłowości.

KWP decyzją z [...] czerwca 2019r. odmówił zmiany ww. decyzji KWP z [...] grudnia 2016r., podnosząc, że Skarżący nie udokumentował niekwestionowanej potrzeby posiadania dodatkowych 3 sztuk broni palnej do celów sportowych. Skarżący w celu wykazania swojej aktywności strzeleckiej przedstawił, co prawda cztery komunikaty z zawodów strzeleckich, ale tylko jedne zawody odbyły się po uzyskaniu poprzedniego rozszerzenia pozwolenia na broń. Aktywność strzelecka, na którą powołuje się Skarżący we wniosku miała miejsce przed uzyskaniem pozwolenia na kolejne 3 sztuki broni. Zaangażowanie Skarżącego w strzelectwo sportowe, na tle jednego nowego komunikatu z zawodów strzeleckich nie wydaje się być na tyle duże, aby było argumentem przemawiającym za przyznaniem prawa do posiadania kolejnych jednostek broni palnej do celów sportowych. Skarżący dysponuje już 13 jednostkami broni palnej i posiada po kilka jednostek tego samego rodzaju, które wykorzystuje do tych samych konkurencji, bądź ich jeszcze nie wykorzystał w żadnych zawodach. Skarżący, dokonując zakupu poszczególnych jednostek broni w warunkach pełnej autonomii wyboru, nie powinien uzasadniać konieczności zakupu kolejnych jednostek faktem, że dotychczas kupione jednostki broni nie spełniają jej oczekiwań.

Skarżący w odwołaniu wniósł o zmianę ww. decyzji KWP z [...] czerwca 2019r. i uwzględnienie wniosku z 26 marca 2019r., ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania KWP z udzieleniem wytycznych, co do sposobu załatwienia sprawy. Zarzucił KWP błędne ustalenia faktyczne, polegające na przyjęciu, że Skarżący podczas zawodów mógłby korzystać z broni użyczonej i nie korzysta z broni w sposób uzasadniający uwzględnienie jego wniosku. KWP przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów i zastąpił ją dowolnością i kierował się pozaustawowymi przesłankami przy wydaniu decyzji oraz wszechstronnie nie rozpatrzył sprawy i nie odniósł się do argumentów z piśmie z 21 czerwca 2019r. Zarzucił też naruszenie art. 10 ustawy z 21 maja 1999r. o brani i amunicji (Dz.U. z 2019r., poz. 284, ze zm., zwana dalej "u.b.a.") przez wydanie decyzji odmownej, gdy Skarżący spełnił wszystkie przesłanki ustawowe uzasadniające uwzględnienie wniosku.

Komendant Główny Policji (zwany dalej: "KGP") decyzją z [...] września 2019r. uchylił ww. decyzję KWP z [...] czerwca 2019r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że naruszono prawa strony wynikające z art. 10 § 1 i art. 79a k.p.a. Jednocześnie KGP podtrzymał argumentację KWP, że Skarżący, chcąc rozszerzenia prawa do broni, winien udowodnić, że posiadane dotychczas jednostki broni są mu niezbędne do uprawiania sportu strzeleckiego. Skarżący decyduje o zakupie konkretnych jednostek i w każdym czasie może którąś sprzedać, a na jej miejsce zakupić broń do zawodów, w których chce obecnie uczestniczyć. Konkurencji strzeleckich jest dość duża liczba, co nie oznacza, że do każdej z nich Skarżący musi posiadać odrębną jednostkę.

KWP ponownie przeanalizował zebrany materiał dowodowy i uwzględniając uwagi KGP, pismem z 25 września 2019r. poinformował Skarżącego, że postępowanie nie toczy się w ramach art. 10 u.b.a., a w trybie art. 155 k.p.a. Zgodnie z zaleceniem KGP, poinformował Skarżącego o jego prawach wynikających z art. 10 § 1 i art. 79a k.p.a. i podtrzymał stanowisko, że Skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na kolejne 3 egzemplarze broni palnej do celów sportowych. Skarżący posiada już pozwolenie na 13 sztuk broni sportowej, ma więc możliwość swobodnego dopasowania egzemplarzy broni do aktualnych potrzeb. KWP wezwał Skarżącego do wykazania, że wszystkie posiadane jednostki broni sportowej są wykorzystywane w strzelectwie sportowym przez udokumentowanie wykorzystywania ich w zawodach strzeleckich.

Do KWP 9 października 2019r. wpłynęło pismo Skarżącego, że podtrzymuje wniosek z 26 marca 2019r., a KWP wzywając go do wykazania uzasadnionej potrzeby rozszerzenia pozwolenia na broń do celów sportowych nałożył obowiązki, które nie wynikają z ustawy. Stwierdził też, że uczestnictwo w zawodach sportowych nie jest warunkiem niezbędnym do uznania aktywności za sportową. Podstawą do rozszerzenia pozwolenia na broń do celów sportowych jest posiadanie licencji sportowej, a Skarżący ją przedłożył. KWP nie odniósł się do argumentów zawartych w poprzednich pismach, a zwłaszcza do tego z 21 czerwca 2019r. Skarżący zobowiązał się dostarczyć do organu zaświadczenie ze strzelnicy sportowej, potwierdzające aktywność sportową i oświadczenie właściciela tej strzelnicy o niedostępności typów broni, o które wnosi. Zastrzegł, że na dostarczenie ww. dokumentów będzie potrzebował więcej czasu niż 7 dni.

KWP 16 października 2019r. skierował do Skarżącego pismo informujące o zakończeniu postępowania dowodowego i poinformował o prawach z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 i 2 k.p.a. KWP, odnosząc się do dotychczasowych argumentów Skarżącego, zwłaszcza zawartych w piśmie z 9 października 2019r. podtrzymał stanowisko w sprawie i wskazał, że niedopuszczalnym jest stosowanie rozszerzającej definicji sportu przytoczonej przez Skarżącego jako argumentu za rozszerzeniem pozwolenia o kolejne jednostki broni sportowej. Dowodem na konieczność startowania w zawodach strzeleckich jest możliwość corocznego przedłużania licencji sportowych na podstawie startów w zawodach sportowych. KWP podważył argument Skarżącego, że do uprawiania strzelectwa sportowego niepotrzebne jest startowanie w zawodach. Wolą organu nie jest negowanie prawa Skarżącego do uprawiania strzelectwa sportowego, bo postępowanie nie dotyczy podtrzymania bądź cofnięcia Skarżącemu prawa do uprawiania strzelectwa sportowego, wniosku o zwiększenie ilości posiadanych jednostek broni palnej do celów sportowych. KWP przytoczył argumentację z decyzji KGP z [...] września 2019r., że wykorzystanie przez Skarżącego promes na zakup jednostek broni nie oznacza automatycznego rozszerzenia prawa do broni o kolejne jednostki. Skarżącego pismem z 3 czerwca 2019r. wezwano do przedstawienia dokumentów, potwierdzających udział w zawodach strzeleckich, czy wyjaśnień co do specyfikacji poszczególnych konkurencji strzeleckich i wymagań sprzętowych uniemożliwiających wymienne stosowanie posiadanej broni. Skarżący w pismach nadesłanych nie odniósł się do ww. argumentów, zaś załączone 3 komunikaty z zawodów strzeleckich nie wnosiły nowych okoliczności do sprawy, bo przedstawiono je we wcześniejszych postępowaniach administracyjnych prowadzonych pod koniec 2018r. i na początku 2019r. KWP wezwał Skarżącego do wykazania, że wnioskowane jednostki broni są niezbędne do uprawiania strzelectwa sportowego, a zwłaszcza, że posiadane jednostki broni są wykorzystywane w strzelectwie sportowym - w zawodach strzeleckich. Niedostarczenie ww. dokumentów, wyjaśnień co do specyfikacji poszczególnych konkurencji strzeleckich i ich wymagań sprzętowych uniemożliwiających wymienne stosowanie posiadanej broni, czy też innych argumentów uzasadniających rozszerzenie pozwolenia w żądanej ilości będzie skutkowało wydaniem decyzji odmownej w trybie art. 155 k.p.a.

Do KWP wpłynęło 16 października 2019r. pismo z 2 października 2019r., które Skarżący otrzymał z Centrum Strzeleckiego "[...]", że strzelnica nie posiada na stanie ani nie zamierza w najbliższym czasie zakupić 7 różnych jednostek broni palnej. Do pisma dołączono zaświadczenie potwierdzające regularne korzystanie przez Skarżącego ze strzelnicy, wskazując daty 2 treningów Skarżącego ([...] października i [...] czerwca 2019r.).

KWP zauważył, że spośród 7 jednostek broni nieosiągalnych na ww. strzelnicy, tylko jedna pokrywa się z bronią, o jaką wnioskuje Skarżący (rewolwer kal. 357 Magnum). Poza tym trudno uznać za odbycie dwóch treningów stanowi dowód regularnego korzystania ze strzelnicy sportowej.

Do KWP wpłynęło 14 listopada 2019r. pismo Skarżącego, w którym podtrzymał ww. wniosek i zarzucił deprecjonowanie jego osiągnięć sportowych. Powołał się na czołowe miejsca w zawodach sportowych, bądź osiąganie dobrych wyników punktowych i przytoczył sytuację z jednodniowych zawodów strzeleckich z [...] października 2019r. kiedy zgłosił swój udział do 14 konkurencji, a aktywnie uczestniczył w 11 z nich, właśnie z powodu nieposiadania broni. Skarżący załączył komunikat potwierdzający, że brał udział w 14 konkurencjach w trakcie ww. zawodów. Skarżący dostarczył też do komunikat z 9 listopada 2019r. potwierdzający udział w 8 konkurencjach, pokrywających się ze startami z [...] października 2019r.

KWP, analizując ww. komunikaty, zauważył, że jest to dopiero trzeci komunikat, potwierdzający starty Skarżącego w zawodach sportowych od czasu poprzedniego rozszerzenia pozwolenia na broń palną do celów sportowych i ponownie wezwał Skarżącego do złożenia wyjaśnień w formie przesłuchania.

Skarżący 17 grudnia 2019r. zeznał do protokołu, że w 2019r. startował tylko w trzech zawodach strzeleckich, gdyż zawody w [...] są organizowane raz w miesiącu. W maju i lipcu Skarżący przebywał za granicą, a w maju, czerwcu i sierpniu startował w zawodach szybowcowych, które trwają po 10 dni. Skarżącemu brakuje czasu na udział w zawodach strzeleckich, ze względu na obowiązki zawodowe i rodzinne, ale podtrzymał żądanie co do rozszerzenia pozwolenia na broń palną do celów sportowych o 3 kolejne egzemplarze.

KWP pismem z 23 grudnia 2019r. poinformował Skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie zmiany pozwolenia na broń palną do celów sportowych i o uprawnieniach Skarżącego wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 i 2 k.p.a.

Zdaniem KWP Skarżący uczestniczy w zawodach strzeleckich sporadycznie - udokumentował 3 starty w zawodach w okresie od poprzedniego rozszerzenia pozwolenia. Dodatkowo Skarżący, mając 13 jednostek broni, może swobodnie nini dysponować i dostosowywać do aktualnych potrzeb. Skarżący, mimo licznych wezwań do uzasadnienia potrzeby posiadania kolejnych jednostek broni przez wykazanie specyfikacji technicznych uniemożliwiających wymienne stosowanie posiadanych jednostek, nie zadośćuczynił wezwaniom organu. Wobec tego wezwano Skarżącego do przedstawienia konkretnych argumentów, uzasadniających wnioskowaną potrzebę z pouczeniem, że niewskazanie takich okoliczności będzie skutkowało rozpatrzeniem sprawy w oparciu o zebrany materiał dowodowy.

Do KWP wpłynęło 17 stycznia 2020r. stanowisko Skarżącego, w którym podtrzymał wniosek i stwierdził, że wykazuje dużą aktywność sportową. W ciągu roku startował w 43 konkurencjach strzeleckich, a twierdzenie KWP, że startował w trzech zawodach strzeleckich jest nieprawdziwe, bo przeczą temu ww. komunikaty, oświadczenie Skarżącego złożone do protokołu z [...] grudnia 2019r. Potwierdzeniem aktywności strzeleckiej Skarżącego są zawody strzeleckie z [...] października 2019r., kiedy wykorzystał 11 z 13 posiadanych przez siebie sztuk broni.

Zdaniem KWP powyższe oświadczenie stanowi kolejny dowód na niewykorzystywanie wszystkich możliwości, jakie Skarżący posiada - 13 jednostek broni do celów sportowych. Skarżący, mimo wielokrotnych wezwań, nie wykazał, aby w pełni wykorzystywał je wszystkie do zawodów strzeleckich. Skarżący posiada też pozwolenie na 10 szt. broni palnej sportowej do celów kolekcjonerskich i dokonywał już zmian przeznaczenia ww. jednostek, przerejestrowując broń sportową na kolekcjonerską i odwrotnie, także podczas ww. postępowania. Świadczy to o ogromnych, wciąż niewykorzystywanych przez Skarżącego możliwościach swobodnego dysponowania posiadanymi egzemplarzami broni, w zależności od potrzeb, niekoniecznie wymagających rozszerzenia ilości posiadanych jednostek broni sportowej.

KWP, odnosząc się do argumentu Skarżącego, że na zawodach spotyka zawodników posiadających więcej jednostek broni, stwierdził, że wnioski rozpatrywane są indywidualnie, a organ nie opiera decyzji w zakresie pozwolenia na broń na porównywaniu ilości jednostek broni, posiadanych przez innych sportowców, a na faktycznych i obiektywnie udowodnionych okolicznościach.

KWP, odnosząc się do zarzutu, że postępowanie toczy się już ok. 10 miesięcy i z tego powodu Skarżący nie mógł startować w 3 konkurencjach, stwierdził, że przedłużanie się postępowania nie jest winą organu. KWP w toku czynności wielokrotnie wzywał Skarżącego do wykazania argumentów przemawiających za potrzebą rozszerzenia pozwolenia, m.in. w pismach z: 10 maja, 3 czerwca, 16 października i 23 grudnia 2019r., jak też przedstawienia okoliczności uniemożliwiających Skarżącemu wymienne używanie broni do poszczególnych konkurencji. Skarżący nie uczynił zadość ww. wezwaniom, pozostawiając zapytania bez odpowiedzi i przesyłając stanowiska, które nie zmieniały ustalonego stanu faktycznego, a miały na celu jedynie prowadzenie z organem niekończącej się polemiki. Brak ustosunkowania się Skarżącego do zagadnień wskazanych przez KWP w kolejnych stanowiskach uniemożliwiał szybsze zakończenia postępowania.

Znamienne jest i to, że Skarżący wystąpił o rozszerzenie ww. pozwolenia dwa miesiące po uzyskaniu poprzedniej decyzji rozszerzającej z 10 na 13 egzemplarzy broni (uzyskanej [...].01.2019r.). W tym czasie nie startował w zawodach strzeleckich, a zatem argument o potrzebie posiadania kolejnych sztuk broni nie znajduje pokrycia w rzeczywistości. Każdy kolejny wniosek Skarżącego o rozszerzenie pozwolenia jest tożsamy co do treści. Skarżący niezmiennie podkreśla potrzebę zakupu broni w kalibrach m.in. 32 S&W, 22-250, 5,5x45, 7,62x54R, przy czym od czasu uzyskania uprawnień na broń sportową w grudniu 2016r. pozwolenie rozszerzał dwukrotnie, najpierw z 5 sztuk broni na 10, a następnie z 10 do 13. W takim czasie nic nie stało na przeszkodzie, aby te potrzeby w pełni zrealizować.

KWP wezwał Skarżącego pismem z 29 stycznia 2020r. do przedstawienia aktualnej licencji strzeleckiej, bo poprzednia licencja zawodnicza wygasła. Skarżący przedstawił ww. dokument 25 lutego 2020r.

Zdaniem KWP, jakkolwiek Skarżący spełnia wymagania formalne do posiadania pozwolenia na broń palną do celów sportowych, ale brak jest podstaw faktycznych do rozszerzenia pozwolenia o 3 kolejne egzemplarze. Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że uzyskanie prawa do posiadania dodatkowych egzemplarzy broni jest absolutnie konieczne do rozwoju strzelectwa sportowego. Skarżący, posiadając 13 egzemplarzy broni sportowej ma możliwość dostosowania posiadanych egzemplarzy do swoich potrzeb. Skarżący uzasadniając wniosek wskazał na chęć startów w szerokim wachlarzu konkurencji, ale pomimo wielokrotnych wezwań do wykazania, że wszystkie posiadane jednostki broni sportowej są wykorzystywane w strzelectwie sportowym, Skarżący tego nie wykazał.

KWP odwołał się do stanowiska KGP, że przedmiotem postępowania wszczętego w trybie nadzwyczajnym, w celu zamiany decyzji na mocy art. 155 k.p.a. jest ustalenie istnienia przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej. Kierunkowe dyrektywy konsekwencji prawnych wyrażone w tym przepisie wyrażają się w obowiązku uwzględnienia wymagań "interesu społecznego" lub "słusznego interesu strony", jak też konieczność kierowania się zasadą ogólną wyrażoną w art. 7 k.p.a. - wyważenia racji obu tych interesów. Organ administracyjny działa więc w ramach ograniczonego uznania administracyjnego i ocenia, czy powinien wzruszyć decyzje czy pozostawić ją w obrocie prawnym bez zmian. Określenie "słuszny interes strony", aczkolwiek niezdefiniowane, wskazuje, że nie chodzi w nim o każdy interes, zgodny z wolą strony, ale wyłącznie o interes zgodny, przede wszystkim, z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja stosunku administracyjnoprawnego ukształtowanego ostateczną decyzją, przez jego zmianę bądź zniesienie, musi być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel, jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony.

Wykorzystania wolnych miejsc w pozwoleniu nie obliguje organu do zmiany decyzji, co do ilości broni. Postępowanie dotyczy broni do celów sportowych, więc aspekt dotyczący możliwości wykorzystywania posiadanych jednostek broni w odniesieniu do konkretnych konkurencji strzeleckich odgrywa tu rolę nadrzędną. Posiadany arsenał broni w zupełności wystarcza Skarżącemu do realizacji i rozwoju jego pasji strzeleckiej. Skarżący nie powołał okoliczności, które w niekwestionowany sposób potwierdzą potrzebę posiadania broni palnej w żądanej ilości 3 egzemplarzy. Skarżący nie przekonał organu Policji o konieczności zmiany uprawnień na broń i nie wykazał, że za zmianą decyzji przemawia jego słuszny interes. Zmiana decyzji przez przyznanie uprawnień na dodatkowe jednostek broni nie leży więc w interesie społecznym.

2. Skarżący w odwołaniu wniósł o zmianę ww. decyzji KWP z [...] marca 2020r. i uwzględnienie jego wniosku, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania KWP z udzieleniem wytycznych, co do sposobu załatwienia sprawy. Skarżący zarzucił błędne ustalenia faktyczne, polegające na przyjęciu, że nie korzysta on z broni w sposób uzasadniający zmianę pierwotnej decyzji w zakresie ilości sztuk broni, a także brak wszechstronnego rozpoznania sprawy i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i zastąpienie jej dowolnością. Zarzucił też naruszenie art. 155 k.p.a. przez wydanie decyzji odmownej, gdy spełniono wszystkie przesłanki ustawowe, uzasadniające uwzględnienie wniosku. Skarżący do odwołania dołączył komunikaty z uczestnictwa w zawodach sportowych [...] grudnia 2019r. i [...]stycznia 2020r.

3. KGP decyzją z [...] czerwca 2020r. nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję KWP z [...]marca 2020r., podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną oraz powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a.

Zdaniem KGP okoliczności powoływane przez Skarżącego nie przekonują o potrzebie posiadania dodatkowo 3 egzemplarzy broni palnej do celu sportowego. Skarżący dysponuje pozwoleniem na trzynaście jednostek broni palnej i może dowolnie modyfikować zakup każdej sztuki. Żadne przepisy prawa nie wskazują także, że do każdej z konkurencji strzeleckich, których jest dość duża liczba, powinna być osobna jednostka broni. Nie może też za tym przemawiać okoliczność, że zawodnicy, z którymi Skarżący spotyka się na zawodach, posiadają więcej jednostek broni, niż strona. Każda sprawa jest bowiem rozpatrywana indywidualnie, w oparciu o zebrany materiał dowodowy. KGP, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych m.in. wyroki NSA z 2 lipca 2013r. sygn. akt II OSK 1945/12, II OSK 1948/12 oraz II OSK 1985/12, (Legalis nr 793988, 764269 i 764283) stwierdził, że w przypadku wydania pozwolenia na broń palną, na mocy art. 10 u.b.a., organy Policji mają pełną swobodę w zakresie określenia liczby egzemplarzy broni, nie będąc przy tym związanymi żądaniem wnioskodawcy. Strona nie może więc żądać przyznania jej pozwolenia na dodatkowe jednostki broni tylko dlatego, że inne osoby mają ich więcej. Organy Policji, rozstrzygając o ilości jednostek broni, uwzględniać muszą potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i szeroko rozumianego porządku publicznego oraz reglamentacyjny charakter u.b.a. Liczba egzemplarzy broni palnej winna być uzależniona od wykazania okoliczności uzasadniających ich posiadanie (np. wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2018r. sygn. akt II SA/Wa 431/18, Legalis nr 2298579).

Zdaniem KGP za zasadnością wniosku Skarżącego nie może też świadczyć zrealizowanie promes na zakup broni. Pozwolenie na broń do celu sportowego nie służy bowiem gromadzeniu broni, do tego jest cel kolekcjonerski, a pozwolenie w tym celu również strona posiada. Niezrozumiałe jest też twierdzenie Skarżącego, że KWP próbuje namawiać go do "obchodzenia prawa" przez dokonywanie przesunięć - przerejestrowania jednostek broni posiadanych do celu sportowego i kolekcjonerskiego, skoro sama takich czynności dokonywała (wniosek z 9 kwietnia 2019r.).

KGP stwierdził też, że nie bez znaczenia jest także okoliczność, że Skarżący pozwolenie na broń palną do celu sportowego uzyskał [...] grudnia 2016r. i po raz trzeci składa wniosek o rozszerzenie ilości posiadanych jednostek broni. Skarżący w każdym wniosku: z 14 sierpnia 2018r., 29 listopada 2018r. i 26 marca 2019r. powtarza te same argumenty o chęci startu w konkurencjach z karabinu centralnego zapłonu klasa open i standard serni-auto i broni historycznej, a we wnioskach z: 29 listopada 2018r. i 26 marca 2019r.: pistoletu maszynowego strzelającego ogniem pojedynczym.

Skarżący, mimo pozytywnego rozpatrzenia dwóch poprzednich wniosków, w dalszym ciągu broni tego rodzaju nie zakupił. W postępowaniu z wniosku z 29 listopada 2018r., Skarżący wskazywał na chęć zakupu rewolweru centralnego zapłonu, pistoletu maszynowego i karabinu centralnego zapłonu setni-auto, ale po otrzymaniu [...] styczni 2019r. pozytywnej decyzji w tym zakresie tej broni nie kupił, a wnioskiem z 25 marca 2019r. - po 2 miesiącach - wystąpił o kolejne zwiększenie ilości broni, podnosząc te same argumenty, te same konkurencje, w których chciałby uczestniczyć i wskazując te same zawody, w których brał udział w 2018r. Wniosek Skarżącego z 25 marca 2019r. pokrywa się z wnioskiem z 29 listopada 2018r. Skoro Skarżący nie wywiązał się z deklaracji wskazywanych w poprzednich wnioskach, brak jest podstaw by uznać zasadność pozytywnego rozpatrzenia kolejnego wniosku.

W przypadku żądania rozszerzenia uprawnień, wynikających z pozwolenia na broń, to osoba wnioskująca o kolejne jednostki broni winna przekonać organ, że dodatkowe jednostki są jej niezbędne. Postępowanie w trybie art. 155 k.p.a., jest odrębne od postępowania w trybie przepisów u.b.a. Brak zatem istnienia przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.b.a. nie oznacza, iż każde żądanie zmiany decyzji winno być rozpatrzone pozytywnie.

KWP nie naruszył więc prawa, żądając od Skarżącego przedstawienia argumentów na potwierdzenia zasadności wniosku. Organy Policji, przyznając prawo do dysponowania bronią, nie kierują się wyłącznie oświadczeniami, czy deklaracjami osób zainteresowanych jej posiadaniem (w takim przypadku ich rola sprowadzałaby się do legalizowania wskazanej przez te osoby liczby jednostek broni), ale badają, w jakim zakresie faktycznie uprawiają one sport strzelecki. Skoro Skarżący nie przekonał organu o konieczności rozszerzenia uprawnień, co do kolejnych trzech jednostek broni palnej i nie zrealizowała oświadczeń składanych przy poprzednich wnioskach - organ nie mógł orzec o zmianie przyznanej ilości jednostek broni do celu sportowego, opierając się ponownie na - tych samych - złożonych przez niego oświadczeniach.

Zdaniem KGP o zasadności rozszerzenia Skarżącemu prawa do broni nie może też świadczyć argument, że nie chce On pozbywać się posiadanych jednostek. Skarżący dysponuje, np. 4 pistoletami o tym samym kalibrze (9x19mm), a z pistoletu H&K nie strzela na zawodach, gdyż jest mniej celny od zakupionych później (oświadczenie z 17 grudnia 2019r.). Skoro Skarżący zamierza startować w konkurencjach, do których potrzebne są mu inne jednostki broni, a o które wnioskował już w poprzednich postępowaniach, to może rozważyć sprzedaż ww. pistoletu, czy też jednostek, do których ma ułatwiony dostęp w klubie i z których mógłby brać udział w zawodach (np. pistolet sportowy, pistolet centralnego zapłonu). Wskazywanie przez Skarżącego w piśmie z 12 listopada 2019r. na ponoszenie dodatkowych kosztów użyczenia broni i zakupu amunicji obiektowej, nie świadczy na korzyść strony. Posiadanie broni i chęć uczestnictwa w zawodach strzeleckich, tak jak każde hobby, wiąże się z ponoszeniem kosztów i strona winna być tego świadoma. Preferencje w zakresie konkurencji strzeleckich, które Skarżący chce uprawiać mogą się zmieniać, czego konsekwencją będzie zmiana potrzeb dotyczących rodzajów i ilości modeli broni. Nie oznacza to, że za każdym razem Skarżący winien uzyskiwać pozwolenie na więcej jednostek broni. Przy posiadaniu pozwolenia na 13 sztuk broni, bez podziału na określone jej rodzaje, Skarżący może tak dobrać konkretne jednostki, by w pełni realizować się w sporcie strzeleckim. Tym bardziej, że brak prywatnej broni nie uniemożliwia mu startu w konkurencjach z pistoletu maszynowego, czy też historycznego karabinu sportowego, co wynika z przedłożonych do postępowania komunikatów.

KGP stwierdził więc, że interes Skarżącego w uzyskaniu dodatkowych 3 egzemplarzy broni palnej do celu sportowego, musi ustąpić na rzecz interesu społecznego, dla którego - zważywszy na reglamentacyjny charakter u.b.a. - jest istotne, aby rozszerzenie posiadanego przez stronę pozwolenia o kolejne jednostki broni było uzasadnione obiektywnymi okolicznościami, wskazującymi na konieczność przyznania prawa do większej niż dotychczas liczby egzemplarzy broni. Racje interesu społecznego przejawiają się w tym, aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się broni więcej, niż wynika to z rzeczywistej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie przyznano. Skarżący nie udowodnił istnienia okoliczności świadczących o konieczności zmiany posiadanego uprawnienia, w zakresie ilości posiadanej broni o kolejne 3 jednostki. Zmiana dotychczasowej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. w tym zakresie nie jest zatem możliwa.

4. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji KGP z [...] czerwca 2020r. i poprzedzającej ją decyzji KWP, z uwagi na naruszenie:

a) art. 155 k.p.a. polegające na niewydaniu decyzji zgodnej z żądaniem strony, gdy spełniono wszystkie cztery przesłanki ustawowe do zmiany decyzji dotychczasowej, a nie zachodzi i nie została wykazana przez organ sprzeczność słusznego interesu strony z przepisami prawa lub interesem publicznym;

b) brak uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia w zakresie istnienia ewentualnego interesu publicznego, sprzeciwiającego się uwzględnieniu wniosku strony, co skutkuje de facto niemożnością zweryfikowania procesu decyzyjnego;

c) rozstrzygnięcie w oparciu o przesłanki pozaustawowe i odwoływanie się do kryteriów ocen niewłaściwych (i nieznanych) postępowaniu prowadzonemu na podstawie art. 155 k.p.a.;

d) przekroczenie zasady swobodnej oceny i zastąpienie jej dowolnością.

Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że KGP lakonicznie uzasadnił zaskarżoną decyzję, powołując się wyłącznie na przesłanki odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na broń, wynikające z przepisów u.b.a., a nie na przesłanki z art. 155 k.p.a. Z tego powodu za chybione uznał również przywołane przez KGP wyroki NSA z 2 lipca 2013r. Wprawdzie w każdym z tych orzeczeń uznawana jest zasada pewnej swobody decyzyjnej organu, ale w każdym z nich wyraźnie określano granice uznaniowości. KGP ponadto bardzo wybiórczo przeanalizował ww. orzeczenia, pomijając te fragmenty, które nie dawały się pogodzić z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. NSA w pierwszym z wyroków o sygn. akt II OSK 1945/12 wskazał, że "w przypadku określenia "liczby egzemplarzy" broni danego rodzaju, organ dysponuje luzem decyzyjnym, ale "swoboda decyzyjna w tym zakresie nie może jednak stanowić podstawy do wydania decyzji negatywnej". NSA w kolejnym wyroku o sygn. akt II OSK 1948/12 podkreślił, że "pomiędzy formą faktycznego uprawiania sportu strzeleckiego, a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem, winna istnieć korelacja", a podstawą odmowy był brak wykazania przez zainteresowanego uzyskaniem pozwolenia na broń faktycznego udziału w zawodach sportowych dla rodzajów (kategorii) broni, o której uwzględnienie w pozwoleniu wnosił.

Zdaniem Skarżącego taka sytuacja nie zachodzi w sprawie, co dostrzegł poniekąd organ, sugerując wypożyczanie broni do udziału w zawodach we wszystkich interesujących kategoriach. W tym przypadku KGP powielił zakwestionowaną i nieznajdującą podstaw prawnych argumentację KWP.

Również wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1985/12 nie ma zastosowania do postępowania z art. 155 k.p.a. i okoliczności sprawy, ale ustalenia w nim zawarte są warte wypunktowania w kontekście uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. NSA wskazał, że "ustawodawca nie wprowadził normy kompetencyjnej, która uzależniałaby przyznanie pozwolenia na broń do celów sportowych od spełnienia uprzednio przez wnioskodawcę warunku np. osiągnięcia wybitnych wyników w strzelectwie sportowym, częstotliwości startów w zawodach, czy wykazania potrzeby posiadania określonej ilości egzemplarzy broni danego rodzaju". Tego typu kryteria nie znajdują oparcia w u.b.a. i nie mogą przesądzać o wydaniu bądź odmowie wydania, przez właściwy organ Policji, pozwolenia, o którym stanowi dyspozycja art. 10 ust. 3 pkt 3 u.b.a.

KGP nie wskazał przepisów prawa, które miałyby stanowić podstawę odmownego rozstrzygnięcia wniosku Skarżącego o zmianę decyzji o pozwoleniu na broń, polegającą na zwiększeniu ilości posiadanych jednostek broni. KGP nie wskazał, jaki interes publiczny lub zasady współżycia społecznego sprzeciwiają się uprawianiu strzelectwa sportowego przez Skarżącego. KGP zobligowany był do wskazania konkretnych norm, zasad lub interesów, które stanowią okoliczność relewantną w procesie decyzyjnym. KGP nie wskazał także, w jaki sposób zmiana decyzji polegająca na zwiększeniu ilości broni przez Skarżącego pozostawałaby w sprzeczności z określonym interesem publicznym. Jedyną argumentacją było "pozostawanie nieprzekonanym co do zasadności zmiany".

Skarżący podkreślił, że uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni nie jest okolicznością całkowicie irrelewantną. Wprawdzie nie można stosować wprost przesłanek z art. 10 i art. 15 u.b.a., ale uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni potwierdza istnienie słusznego interesu strony i brak zagrożenia dla interesu publicznego w posiadaniu tejże broni przez Skarżącego.

Organ administracyjny pozostaje w błędzie, co do przesłanek aksjologicznych, leżących u podstaw regulacji posiadania broni palnej przez obywateli. Istotą zapewnienia bezpieczeństwa publicznego przez reglamentację posiadania broni nie jest ograniczenie ilości broni posiadanej przez obywateli. Cel ten realizowany jest przez ograniczenie dostępu do broni obywatelom, którzy nie dają gwarancji bezpiecznego z niej korzystania. Reglamentacja nie dotyczy ilości broni, tylko dostępu do niej. W tym kontekście nie sposób nie zauważyć, że zarówno w świetle weryfikacji na etapie wniosku o uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni do celu sportowego, jak i w toku korzystania (niezakłóconego jakimikolwiek incydentami) z niej przez ponad 3 lata Skarżący daje gwarancję nie kolidowania z jakkolwiek określonym interesem publicznym. Zaskarżona decyzja nie znajduje więc faktycznego uzasadnienia, a w świetle podniesionych zarzutów winna być oceniona jako przekraczająca zakres swobody ograniczonego uznania administracyjnego.

5. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga jest niezasadna.

2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2021r. Zgodnie bowiem z obowiązującym w dniu wydania ww. zarządzenia art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sąd w tych sprawach orzeka na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Ww. przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Prawo do jawnej rozprawy nie jest prawem o charakterze absolutnym, więc może podlegać ograniczeniom. Takie ograniczenia mogą wynikać z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym wskazano warunki, jakie należy spełnić by móc ograniczyć korzystanie z konstytucyjnych wolności i praw. Po pierwsze ograniczenie powinno być wprowadzone do obrotu prawnego na poziomie ustawy. Po drugie ograniczenie musi być konieczne w demokratycznym państwie, np. dla ochrony zdrowia. Po trzecie, ograniczenie winno być proporcjonalne do chronionej wolności w sensie ścisłym. Skoro celem stosowania przepisów zawartych w ww. ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, zaś organy wymiaru sprawiedliwości, mając na uwadze, że pandemia nie ustąpiła, winny uwzględniać w orzekaniu normy wynikające z powyższych przepisów, to Przewodniczący Wydziału II WSA w Warszawie, z ww. powodów, skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

3. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm., zwana dalej "P.u.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.).

W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał decyzję administracyjną, którą zaskarżył Skarżący, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a.

4. Sąd - oceniając w świetle wskazanych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję KGP, na mocy której utrzymano w mocy decyzję ww. KWP z [...] marca 2020r. - uznał, że nie naruszała ona wskazanych przez Skarżącego w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji KGP był art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie, za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Przepis art. 155 k.p.a. jest stosowany na zasadzie uznania administracyjnego, co wynika z użycia w nim słowa "może". Okoliczność ta ma istotne znaczenie przy określeniu dopuszczalności posłużenia się nim przez organ administracyjny, w celu zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. Organ rozpatrujący sprawę w trybie art. 155 k.p.a. ma więc obowiązek rozważyć celowość uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznej, a więc "wyważyć" interes publiczny i interes indywidualny. Nie wszystkie decyzje ostateczne muszą być zmienione w trybie ww. przepisu - art. 155 k.p.a. Zależy to bowiem od uznania organu, który w sposób należyty powinien umotywować swoje stanowisko z tego zakresu.

Do zmiany lub uchylenia decyzji administracyjnej w trybie art. 155 k.p.a. niezbędne jest spełnienie czterech przesłanek:

- istnienia decyzji ostatecznej,

- istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony przemawiającego za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej,

- zgody strony na zmianę lub uchylenie decyzji,

- brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych.

Obowiązkiem organu w związku z tym jest zatem ustalenie istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony w konkretnej sprawie. Dopiero wówczas decyzja administracyjna uzyskuje zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy Również zawarta w art. 155 k.p.a. przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony, powinna podlegać ocenie organu administracyjnego, według zasady prawdy obiektywnej, wynikającej z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz zasady swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, stosownie do art. 80 k.p.a. Oznacza to, że organ właściwy i uprawniony przez przepisy prawa do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w kolizji z interesem społecznym. Pojęcie "słuszny interes strony", a zatem interes kwalifikowany, szczególny w rozumieniu obiektywnym, to interes usprawiedliwiony okolicznościami sprawy, akceptowany w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz racji interesu społecznego. Pojęcie "słuszny interes strony" nie oznacza jednak samej woli, czy chęci strony do uchylenia decyzji. Wyrażenie to należy rozumieć wyłącznie jako interes prawny, a nie faktyczny. Słuszny interes strony nie może być sprzeczny z interesem społecznym.

Zdaniem Sądu, KGP w zaskarżonej decyzji słusznie uznał, że okoliczności wynikające ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, jak również powoływane przez Skarżącego w toku rozpoznawanej sprawy, nie są przekonujące do uznania za uzasadnioną potrzeby Skarżącego posiadania dodatkowych trzech egzemplarzy broni palnej do celu sportowego. Organy obu instancji trafnie zauważyły, że Skarżący dysponuje pozwoleniem na trzynaście jednostek broni palnej i może dowolnie modyfikować zakup każdej poszczególnej sztuki. Żadne przepisy prawa nie wskazują także, że do każdej z konkurencji strzeleckich, których jest dość duża liczba, powinna być osobna jednostka broni.

Racjonalne, a zarazem mieszczące są w zasadzie swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. były też oceny organów obu instancji, że za posiadaniem przez Skarżącego dodatkowych egzemplarzy broni nie może przemawiać okoliczność, że zawodnicy, z którymi Skarżący spotyka się na zawodach, posiadają więcej jednostek broni, niż Skarżący. Każda sprawa jest bowiem rozpatrywana indywidualnie, w oparciu o zebrany w niej materiał dowodowy i to w oparciu o ten materiał, właściwy Komendant Wojewódzki Policji wydaje pozwolenie na określoną liczbę egzemplarzy broni palnej. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w przypadku wydania pozwolenia na broń palną, tj. na podstawie art. 10 u.b.a., organy Policji mają pełną swobodę w zakresie określenia liczby egzemplarzy broni, nie będąc przy tym związanymi żądaniem wnioskodawcy (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2013r., wydane w sprawach sygn. akt II OSK 1945/12, II OSK 1948/12 oraz II OSK 1985/12, Legalis nr 793988, 764269 i nr 764283). Analogiczne stanowisko należy też wyrazić w zakresie decyzji już wydanych na mocy ww. przepisu art. 10 u.b.a., co których strona wnosi o ich zmianę w trybie art. 155 k.p.a.

Tym samym należało przyjąć, że prawidłowe były twierdzenia przyjęte w sprawie przez organy administracyjne obu instancji, że Skarżący nie może żądać przyznania mu pozwolenia na dodatkowe jednostki broni, w trybie art. 155 k.p.a., tylko dlatego, że inne osoby mają więcej przyznanej broni przez organ. Organy Policji, rozstrzygając o ilości jednostek broni, uwzględniać muszą potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i szeroko rozumianego porządku publicznego oraz reglamentacyjny charakter u.b.a., jak również badać konkretne okoliczności w sprawie, w tym ważyć istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony, które mogą przemawiać za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. Sąd podziela więc stanowisko prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie, że liczba egzemplarzy broni palnej winna być uzależniona od wykazania okoliczności uzasadniających ich posiadanie (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 listopada 2018r. sygn. akt II SA/Wa 431/18, Legalis nr 2298579). Z treści uzasadnień wydanych w sprawie decyzji, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, wynika, że doszło do wnikliwego uzasadnienia stanowiska prezentowanego przez organy w tym zakresie, a odmowa zmiany decyzji ostatecznej, już wcześniej dwukrotnie zmienianej i rozszerzającej liczbę sztuk broni posiadanych przez Skarżącego miała uzasadnienie w stanie faktycznym sprawy. Nie bez znaczenia w sprawie była okoliczność podnoszona przez organy obu instancji, że Skarżący przed wystąpieniem z kolejnym wnioskiem o rozszerzenie posiadanego pozwolenia na broń, w trybie art. 155 k.p.a., po dwóch wcześniejszych zmianach decyzji w trybie art. 155 § 1 k.p.a., sporadycznie uczestniczył w zawodach strzeleckich.

Racjonalna i zarazem mieszcząca się w ramach uznania administracyjnego była też ocena KGP, że za zasadnością wniosku Skarżącego, złożonego w trybie art. 155 k.p.a. nie świadczyło także zrealizowanie promes na zakup broni. Pozwolenie na broń do celu sportowego nie służy bowiem gromadzeniu broni. Skarżący uzyskał również pozwolenie na posiadanie broni w celach kolekcjonerskich, które może umożliwić Skarżącemu realizację gromadzenia broni.

Sąd stwierdza ponadto, że trafnie KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że w sprawie nie bez znaczenia jest także okoliczność, że Skarżący pozwolenie na broń palną do celu sportowego uzyskał [...] grudnia 2016r. (k.45-46 akt administracyjnych) i po raz trzeci złożył wniosek o rozszerzenie ilości posiadanych jednostek broni. Przy tym, w każdym wniosków z: 14 sierpnia 2018r., 29 listopada 2018r. i 26 marca 2019r. (k. 124, 225 i 275 akt administracyjnych), powtarza argumenty o chęci startu w konkurencjach z karabinu centralnego zapłonu klasa open i standard semi - auto oraz broni historycznej, zaś w dwóch wnioskach z 29 listopada 2018r. i 26 marca 2019r. powtarza argumenty co do pistoletu maszynowego strzelającego ogniem pojedynczym.

Dodatkowo organ odwoławczy prawidłowo zauważył w zaskarżonej decyzji, że Skarżący, mimo pozytywnego rozpatrzenia przez KWP dwóch poprzednich wniosków – w trybie art. 155 k.p.a. o rozszerzenie prawa do posiadania broni - nie zakupił w dalszym ciągu broni tego rodzaju, a ponadto nie zrealizował zamiarów, które komunikował organowi, jako przesłanki uzasadniające rozszerzenie przyznanego prawa do posiadania broni palnej do celów sportowych. Skarżący w postępowaniu z wniosku z 29 listopada 2018r. wskazywał na chęć zakupu rewolweru centralnego zapłonu, pistoletu maszynowego i karabinu centralnego zapłonu semi-auto (k. 255 akt administracyjnych), ale po otrzymaniu pozytywnej decyzji w tym zakresie 23 stycznia 2019r. tego rodzaju broni nie kupił, a kolejnym wnioskiem z 26 marca 2019r. – czyli po dwóch miesiącach wystąpił o kolejne zwiększenie ilości broni, podnosząc te same argumenty, te same konkurencje, w których chciałby uczestniczyć oraz wskazując te same zawody, w których brał udział w 2018r. (k. 275 i 225 akt administracyjnych).

W tym kontekście uznanie przez KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że Skarżący w kolejnym wniosku o zwiększenie ilości broni nie wykazał swojego interesu w rozumieniu art. 155 § 1 k.p.a., który jest niezbędny do zmiany ww. ostatecznej decyzji wydanej wobec Skarżącego [...] grudnia 2016r. i zmienionej ww. decyzjami z [...] listopada 2018r. i [...]stycznia 2019r. Skoro bowiem Skarżący nie wywiązał się z deklaracji składanych w poprzednich wnioskach, to brak jest podstaw by uznać zasadność pozytywnego rozpatrzenia kolejnego wniosku Skarżącego w tym samym przedmiocie, z uwagi na te same przesłanki.

Sąd nie znalazł też podstaw do zakwestionowania stanowiska KGP, że w przypadku żądania rozszerzenia uprawnień wynikających z pozwolenia na broń, to osoba wnioskująca o kolejne jednostki broni, powinna przekonać organ administracyjny, że dodatkowe jednostki są jej niezbędne. Postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. jest bowiem odrębne od postępowania w trybie przepisów u.b.a. Brak zatem istnienia po stronie wnioskodawcy przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.b.a. nie oznacza, że każde żądanie zmiany decyzji winno być rozpatrzone pozytywnie. W tym kontekście bezzasadne były zarzuty skargi o naruszeniu przez organy Policji: KGP i KWP prawa, w związku ze skierowaniem do Skarżącego żądań o przedstawienie argumentów, które mogłyby potwierdzić zasadności ww. wniosku Skarżącego z 26 marca 2019r. To Skarżący zna najlepiej swoje potrzeby i dysponuje argumentami, które powinien zaprezentować organowi administracyjnemu, który ma obowiązek je ocenić, z uwagi na przesłanki wskazane w art. 155 § 1 k.p.a. Organy Policji, przyznając prawo do dysponowania bronią, nie kierują się jednakowoż wyłącznie oświadczeniami, czy deklaracjami osób zainteresowanych posiadaniem broni (w takim przypadku ich rola sprowadzałaby się do legalizowania wskazanej przez te osoby liczby jednostek broni), ale z uwagi także na interes publiczny badają, w jakim zakresie konkretne osoby faktycznie uprawiają sport strzelecki, jaka jest intensywność działań i czy w związku z tym może to uzasadniać przyznanie kolejnych jednostek broni palnej. Brak zrealizowania przez Skarżącego poprzednio składanych oświadczeń również podlega ocenie organów administracyjnych w trybie art. 155 k.p.a.

Zdaniem Sądu racjonalne w kontekście art. 155 § 1 k.p.a. było rozważenie przez organ administracyjny, czy Skarżący w ramach posiadanych jednostek broni ma możliwość pozbywania się ich, tym bardziej, że Skarżący nie zrealizował wcześniejszych oświadczeń, które zdecydowały o rozszerzeniu pierwotnie przyznanej ilości broni w dwóch ww., zmienionych decyzjach administracyjnych w trybie art. 155 § 1 k.p.a. Ponadto możliwa była przez organy administracyjne w ramach trybu, o którym mowa w art. 155 § 1 k.p.a. analiza, jakiego rodzaju broń posiada Skarżący, jak również wskazanie, że są cztery pistolety o tym samym kalibrze - 9x19mm, a z pistoletu H&K nie strzela na zawodach, gdyż jest mniej celny od zakupionych później (oświadczenie Skarżącego z 17.12.2019r. - k. 441/verte akt administracyjnych). Stanowi to bowiem, wbrew twierdzeniom skargi, o właściwym zastosowaniu zarówno zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak również zasady swobodnej oceny dowodów (art. 8 § 1 k.p.a.), a także świadczy o prawidłowym zrealizowaniu zasady przekonywania, która wynika z art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Dodatkowo nie sposób w kontekście ww. zasad jak również zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) zakwestionować ocen KGP zawartych w zaskarżonej decyzji, z punktu widzenia art. 155 § 1 k.p.a., w zakresie uznania, że preferencje Skarżącego w zakresie konkurencji strzeleckich, które chce uprawiać, mogą się zmieniać, czego konsekwencją może być zmiana potrzeb dotyczących rodzajów i ilości konkretnych modeli broni. Nie oznacza to jednak, że za każdym razem Skarżący winien uzyskiwać pozwolenie na więcej jednostek broni. Przy posiadaniu pozwolenia na 13 sztuk broni, bez podziału na określone jej rodzaje, Skarżący może bowiem, tak dobrać konkretne jednostki, by w pełni realizować się w sporcie strzeleckim. Tym bardziej, że brak prywatnej broni nie uniemożliwia Skarżącemu startu w konkurencjach z pistoletu maszynowego, czy też historycznego karabinu sportowego, co wynika z przedłożonych do postępowania komunikatów o uczestnictwie w zawodach. W tym kontekście przyjęcie przez KGP, że nie zaszła przesłanka przemawiająca za zmianą ww. decyzji KWP z [...] grudnia 2016r. w trybie art. 155 § 1 k.p.a. było prawidłowe i nie naruszało żadnego z wskazanych w skardze przepisów.

Ocenę KGP, że interes Strony w uzyskaniu dodatkowych trzech egzemplarzy broni palnej do celu sportowego, musi ustąpić na rzecz interesu społecznego, dla którego - zważywszy na reglamentacyjny charakter u.b.a. - jest istotne, aby rozszerzenie posiadanego przez Skarżącego pozwolenia o kolejne jednostki broni było uzasadnione obiektywnymi okolicznościami, wskazującymi na konieczność przyznania prawa do większej niż dotychczas liczby egzemplarzy broni, należało uznać za prawidłową. Racje interesu społecznego przejawiają się bowiem w tym, aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się więcej broni, niż wynika to z rzeczywistej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie przyznano.

Z całokształtu obszernych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Skarżący nie uprawdopodobnił istnienia okoliczności świadczących o konieczności zmiany posiadanego uprawnienia, w zakresie ilości broni o kolejne 3 jednostki. Organy Policji, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, przeprowadziły wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, uwzględniając zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony oraz rozpatrzyły sprawę w kontekście art. 155 k.p.a., mając przy tym na względzie zasady wyrażone w art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. To, że zaskarżoną decyzją KGP nie przekonał Skarżącego o słuszności racji obiektywnie istniejących w sprawie, nie oznacza, że naruszył art. 155 k.p.a., lub którekolwiek przepisy wskazane w skardze. Powoływane przez Skarżącego tezy z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogły mieć pełnego zastosowania w sprawie, gdyż przedmiotem tych spraw była odmowa wydania pozwolenia na broń sportową, a rozpoznawana sprawa dotyczyła odmowy zmiany decyzji w zakresie ilości broni, przez przyznanie prawa do posiadania dodatkowych 3 egzemplarzy broni palnej do celów sportowych.

5. Sąd, mając powyższe na względzie, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.