Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 90/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6551
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 129 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska – Szary (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... listopada 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia... listopada 2009 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika R. M. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia ... stycznia 2009r. o stwierdzeniu nieważności, odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, iż fakt uchybienia terminu do złożenia odwołania spowodowany był okolicznościami wyłączającymi winę. W ocenie organu wysłanie odwołania do niewłaściwego organu tj. Sądu Okręgowego zamiast do Z. Oddziału Regionalnego ARiMR nie jest okolicznością wyłączającą winę, a pełnomocnik strony zobowiązany był do zachowania należytej staranności w sprawie.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł pełnomocnik R. M., zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pomyłka polegająca na skierowaniu na prawidłowy adres nieprawidłowego pisma świadczy o winie skarżącego i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, ze decyzja Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia... stycznia 2009r. stwierdzająca nieważność decyzji o przyznaniu R. M. renty strukturalnej została doręczona skarżącej w dniu ... stycznia 2009r. skarżąca w ustawowym terminie złożyła odwołanie od tej decyzji. Odwołanie zostało przesłane za pośrednictwem organu I instancji. W kancelarii pełnomocnika skarżącej, przez pomyłkę sekretariatu, odwołanie skarżącej zostało skierowane do Sądu Okręgowego w Koszalinie. Pracownik sekretariatu przez omyłkę włożył odwołanie do koperty zaadresowanej do Sądu Okręgowego a pismo skierowane do Sądu Okręgowego – do koperty zaadresowanej do ARiMR w S. O zaistniałej pomyłce pełnomocnik skarżącej powziął informację w dniu ... lutego za pośrednictwem Sądu Okręgowego w K., który odesłał odwołanie jako mylnie wysłane. W dniu ... lutego 2009r. ARiMR w S. odesłała do Kancelarii przesyłkę, która powinna być skierowana do Sądu. W ocenie pełnomocnika skarżącej w okolicznościach sprawy zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu, skoro odwołanie zostało sporządzone w terminie, a tylko przez pomyłkę pracownika doszło do nieprawidłowego wysłania korespondencji. Skarżący powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11.07.1935 r. w sprawie III C 1146/34. Skarżący podkreślił także, że nie można obarczać skarżącej konsekwencjami pomyłki pracownika sekretariatu jej pełnomocnika

Prezes ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Podstawą prawną do wydania postanowienia w niniejszej sprawie stanowił art. 58 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego treścią przywrócenie terminu jest możliwe na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W niniejszej sprawie przywrócenie terminu dotyczyło odwołania od decyzji Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia ... stycznia 2009r. o stwierdzeniu nieważności.

Zgodnie z art. 129 §§ 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej ( art. 57 § 5 k.p.a.) . Pismo to musi być oczywiście zaadresowane do właściwego organu. W żadnym wypadku "sporządzenie odwołania w terminie" nie może być uznane za równoznaczne z wniesieniem tego środka odwoławczego do właściwego organu, co zdaje się sugerować skarżący.

Z przywołanego art. 58 § 1 i 2 k.p.a. wynikają następujące przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie, a mianowicie: uchybienie terminu musi nastąpić bez winy zainteresowanego; brak winy zostanie uprawdopodobniony; zainteresowany złoży wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu oraz zainteresowany dopełni czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

Oceniając brak winy zainteresowanego, organ administracji publicznej powinien przyjąć "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" (M. Jędrzejewska, [w:] "Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego", Warszawa 1999, s. 322). Wynika z tego, a także z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż strona obowiązana jest do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. post. NSA, sygn. I SA/Gd 560/00; wyrok NSA, sygn. I SA/Gd 794/99; wyrok NSA, sygn. III SA 7432/98).

W niniejszej sprawie - podzielając stanowisko zawarte w postanowieniu Prezesa ARiMR - należy przyjąć, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie przez niego terminu spowodowane było okolicznościami wyłączającymi winę. Skarżący pełnomocnik R. M. przyznał, iż przesyłka zawierająca odwołanie została zaadresowana do niewłaściwej instytucji i wysłana pod niewłaściwy adres. Wskazał przy tym, że odpowiedzialność za to ponosi pracownik jego kancelarii prawnej i konsekwencje tej omyłki nie mogą odnosić się do strony postępowania reprezentowanej przez pełnomocnika.

W ocenie Sądu stanowisko prezentowane przez skarżącego jest nietrafne. Zaniedbanie osoby ( adwokata ), którą posłużyła się strona obciąża samą stronę, dlatego pełnomocnik nie może twierdzić, że jego zaniedbania nie obciążają R. M.

O braku winy w niedokonaniu w ustawowym terminie określonej czynności można mówić tylko w razie uprawdopodobnienia przez stronę, iż dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia. Za przeszkodę taką nie można uznać braku właściwego nadzoru nad pracownikami zatrudnionymi przez pełnomocnika strony w sekretariacie jego kancelarii. Adwokat prowadzi działalność gospodarczą, zatrudnia pracowników, odpowiada za właściwą organizację pracy w sekretariacie jego kancelarii, zatem uchybienia pracowników nie usprawiedliwiają niewykonania czynności procesowej i obciążają pracodawcę. ( por. post. SA w Krakowie, sygn. akt II AKa 118/05, post. NSA OZ/109/2004). Wina w uchybieniu terminu przez pełnomocnika wywołuje negatywne skutki dla reprezentowanego. Tak więc strona postępowania, która ustanowiła pełnomocnika ponosi konsekwencje uchybienia terminowi przez jej pełnomocnika. Wynika to z istoty pełnomocnictwa.

Prawidłowo zatem uznano w zaskarżonym postanowieniu, że wysłanie odwołania pod niewłaściwy adres z uwagi na błąd popełniony przez nadawcę w określeniu adresata przesyłki jest niedochowaniem należytej staranności w sprawie, co jest jednoznaczne z przypisaniem mu winy, co w konsekwencji wyłącza zastosowanie treści art. 58 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.