Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 125/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: par. 12 ust. 1, par. 13 ust. 1 i 2, par. 14
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
article: par. 12, par. 271 ust. 12 pkt 1 w zw. z par. 232
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24.10.1974r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., nakazał A. W. dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku, położonego na działce o nr [...] w R., wykorzystywanego jako budynek tartaczny.

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. W., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 21.07.2006r. organ I instancji przeprowadził na w/w nieruchomości kontrolę, w trakcie której ustalono, iż znajduje się na niej od strony wschodniej drewniany budynek o wymiarach zewnętrznych 4,96 x 22,0 m z dachem jednospadowym, konstrukcji drewnianej, kryty eternitem, ze spadkiem połaci w kierunku zachodnim. Ściany wschodnia i zachodnia posadowione są na fundamentach betonowych natomiast ściany boczne fundamentów nie posiadają. Narożniki ścian posadowione są na stopach betonowych. Obudowę ścian stanowią deski. Od strony podwórka w ścianie budynku znajdują się dwa otwory o szerokości 5,75 m i 7,77 m i wysokości 2 m., zaś od strony północnej otwór o szerokości 1,90 m i wysokości 2 m. Budynek posiada instalację elektryczną gniazd siły i oświetlenia. Wyposażenie budynku stanowią piła taśmowa, obrzynarka i wielopiła, a także wózek maszynowy do przewozu drewna. Właścicielem obiektu od 10.10.2001r. jest A. W., który do protokołu kontroli oświadczył, iż w chwili wejścia w posiadanie działki znajdował się na niej od strony wschodniej budynek gospodarczy wybudowany przez jego nieżyjącego ojca S. W. około 1992r. Jednocześnie dodał, iż nie dysponuje żadnymi dokumentami dotyczącymi tego budynku. Natomiast działalność gospodarczą związaną z produkcją wyrobów tartacznych rozpoczął w tym obiekcie dopiero 1.08.1998r. Z kolei S. C., na wniosek której przeprowadzono kontrolę, oświadczyła, że przedmiotowy budynek został wybudowany przez A. W. prawdopodobnie w 1998r., kiedy to rozpoczął działalność gospodarczą.

Organ odwoławczy podniósł, iż w toku całego postępowania strony podtrzymywały twierdzenia dotyczące daty powstania przedmiotowego budynku jak również osoby inwestora. Stanowisko A. W. potwierdzili świadkowie J. W., J. W., M. W. Z pisma Urzędu Gminy w P., wynika, iż po sprawdzeniu zasobów archiwalnych nie stwierdzono wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, jak również faktu wystąpienia przez S. W. lub A. W. z wnioskiem o wydanie decyzji o zmianie sposobu użytkowania obiektu. W kolejnym piśmie z dnia 4.04.2007r. Urząd Gminy poinformował, iż w okresie sporządzania planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy P. brak było jednoznacznej definicji usług podstawowych, nieuciążliwych. Uciążliwość charakteryzowana była w oparciu o ówcześnie obowiązujące przepisy ochrony środowiska, sanitarne i budowlane.

W konsekwencji takich ustaleń Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż do przedmiotowego obiektu mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. Jak wynika bowiem z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994r. w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zrealizowana bez pozwolenia na budowę i zakończona przed 1.01.1995r. – a więc także w stosunku do przedmiotowego budynku – mają zastosowanie przepisy dotychczasowej ustawy Prawo budowlane z 1974r. Z materiału dowodowego wynika, iż obiekt powstał w latach 1992 – 1993, a po sprawdzeniu zasobów archiwalnych z lat 1987-1998r, nie stwierdzono, aby wydawane było pozwolenie na jego budowę czy też decyzja o zmianie sposobu użytkowania budynku. Z kolei zgodnie z obowiązującym w dacie budowy art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r., roboty budowlane można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe organ II instancji, przytaczając treść art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz art. 40 Prawa budowlanego z 1974r.oraz § 12 ust. 1, § 13 ust. 1 i 2, § 14 obowiązującego w dacie budowy obiektu rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62), wskazał, że obiekt został wykonany samowolnie, z naruszeniem wymienionych przepisów techniczno – budowlanych, stanowiąc zagrożenie pożarowe i powodując niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Obiekt nie posiada ściany oddzielenia przeciwpożarowego, wykonano go w całości z drewna, przykryty jest dachem o konstrukcji drewnianej, pokrytym eternitem falistym, a w ścianie od strony granicy posiada otwór okienny. Zarówno konstrukcja, jak i usytuowanie tego budynku powodują niebezpieczeństwo dla znajdujących się w bliskiej odległości budynków na sąsiedniej działce tj. 4,90 m od budynku gospodarczego i 6,20 m od stodoły.

Natomiast dalsze istnienie i użytkowanie przedmiotowego obiektu zależy od zgodności z przepisami obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – stosownie do § 207 ust. 2 tego rozporządzenia. Jednakże również i te przepisy, a mianowicie § 12 oraz § 271 ust. 12 pkt 1 w związku z § 232 rozporządzenia, zostały naruszone. Budynek gospodarczy jest bowiem drewniany, w ścianie od strony granicy posiada otwór okienny, a ponadto wybudowano go w odległości 0 – 1 m od granicy działki. Tym samym, nie spełnia w/w wymagań oraz stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia oraz niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych sąsiedniej działki przez stworzenie strefy zagrożenia pożarowego spowodowanej brakiem ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Organ odwoławczy wskazał także na brak możliwości dokonania zmian lub przeróbek przedmiotowego budynku, doprowadzających go do zgodności z przepisami określonymi w art. 40 Prawa budowlanego z 1974r., albowiem przeróbki te sprowadzałyby się do wykonania nowego obiektu od podstaw i z innym jego usytuowaniem, co z kolei wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Mając na uwadze okoliczność, iż teren, na którym położona jest działka nr [...] znajduje się w obszarze oznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminny P. (obowiązującym w dacie budowy obiektu) zapisem - tereny zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej oraz towarzyszące usługi nieuciążliwe, organ II instancji uznał za niedopuszczalne świadczenie na takim obszarze usług o funkcjach mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także takich jak: bazy, magazyny hurtowe, zakłady stolarskie i ślusarskie, rzeźnie, przetwórnie, składowiska materiałów wtórnych.

Ponadto w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy P. działka, na której wybudowano przedmiotowy obiekt znajduje się w strefie ochronnej (otulinie) Parku Krajobrazowego i podlega z tego względu umiarkowanie wzmożonej ochronie. Z kolei zgodnie z uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...]. w sprawie ustanowienia zespołu Parków Krajobrazowych w strefie ochronnej Parku Krajobrazowego zakazuje się lokalizacji nowych i rozbudowy istniejących zakładów przemysłowych uciążliwych dla środowiska przyrodniczego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. W., domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił przedmiotowemu rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa, a to:

- przepisów prawa materialnego - art. 37 ust. 1 i 2, art. 39 i 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r., § 12 ust. 1 i 2, § 13 ust. 1 i 2, § 14 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki - poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego, jak również art. 3 ust. 1 – 5 i art. 4 ustawy z dnia 10.05.2007r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw – poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, mimo spełnienia w tym zakresie warunków i istnienia możliwości uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego,

- przepisów k.p.a., a to: art. 7, 10, 28, 75 § 1, art. 77 § 1 – 3, art. 84 § 1 poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego przedmiotowego budynku, pominięcia jako strony postępowania M. W. - której interesu prawnego dotyczy rozstrzygnięcie sprawy, a nadto "niedopuszczenia wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w szczególności dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, co spowodowałoby wyczerpujące rozpatrzenie całości materiału dowodowego pod kątem możliwości dalszego użytkowania budynku".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega, po pierwsze – prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, a po drugie – trafność wykładni tych przepisów. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na podnoszony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 10, 28, 75 § 1, art. 77 § 1 – 3, art. 84 § 1 k.p.a. - kontrola legalności poddanego pod osąd aktu administracyjnego sprowadzać się będzie w pierwszym rzędzie do oceny, czy organy - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. - podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi dowody zebrane w aktach sprawy pozwalały organom na poczynienie ustaleń skutkujących wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie budzi wątpliwości, iż przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany w latach 1992 – 1993. Ustalenia w tym zakresie znajdują potwierdzenie nie tylko w wyjaśnieniach skarżącego A. W. ale także w zeznaniach świadków J. W., J. W., M. W. oraz G. B. Natomiast, co do wyjaśnień S. C., dotyczących wybudowania tego obiektu w 1998r. oraz jego późniejszej rozbudowy, organy zasadnie odmówiły im przymiotu wiarygodności. Pozostają one bowiem w sprzeczności nie tylko z zeznaniami w/w świadków, ale również z wynikami oględzin przeprowadzonych przez organ w dniu 26.02.2007r., w trakcie których stwierdzono, iż deski, którymi obite są ściany zewnętrzne budynku mają jednakowy wygląd, a pokrycie dachu z eternitu falistego jest jednakowo zużyte w związku z upływem czasu. Wobec twierdzeń skarżącego, iż nie posiada żadnych dokumentów związanych z budową obiektu czy też ze zmianą sposobu jego użytkowania - organ I instancji w oparciu m.in. o nadesłane informacje z Urzędu Gminy w P. ustalił, że obiekt ten został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Po sprawdzeniu zasobów archiwalnych nie stwierdzono także wydania decyzji o zmianie sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu.

Ustalenia poczynione przez orzekające w sprawie organy, iż przedmiotowy obiekt stanowi samowolę budowlaną są prawidłowe i wbrew zarzutom skargi znajdują pełne potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w aktach sprawy.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 24.10.1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Stosownie natomiast do art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne nie stosuje się art. 48 ustawy z 1994r. – dotyczącego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Do takich obiektów stosuje się natomiast przepisy dotychczasowe. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z 1974r., który obowiązywał w dacie budowy przedmiotowego budynku, roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Trafne jest zatem stanowisko organów, iż wybudowanie przedmiotowego obiektu w latach 1992 – 1993 bez uzyskania pozwolenia na jego budowę skutkuje koniecznością zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r., a to z uwagi na brzmienie art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r.

Zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminny P., obowiązującym w dacie budowy przedmiotowego obiektu, położony jest on na terenie oznaczonym symbolem "MN, MR" określonym jako tereny zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i zagrodowej. Natomiast, jak wynika z części opisowej planu – "Ustalenia generalne", zabudowa i ewentualne usługi podstawowe, nieuciążliwe mogą być dopuszczone jedynie w bezkolizyjnych plombach, stosownie do zakresu uzyskanej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych. Sąd podziela w całości stanowisko organu, iż przez pojęcie usługi podstawowe, nieuciążliwe należy rozumieć nieprodukcyjne funkcje usługowe, nieuciążliwe dla otoczenia, o strukturze drobnej i zasięgu obsługi ograniczonym głównie do obszaru miejscowości. Przykładowo będą to zatem funkcje z zakresu handlu detalicznego, drobnej i nieuciążliwej produkcji, oświaty, gastronomii i kultury, przy czym wymagane jest by uciążliwość mierzona zgodnie z przepisami odrębnymi nie przekraczała swym zasięgiem granic terenu działki nie wymagała stałej obsługi transportowej. Słusznie organ odwoławczy zauważył, iż na takim obszarze niedopuszczalne jest świadczenie usług o funkcjach mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także takich jak: bazy, magazyny hurtowe, zakłady stolarskie i ślusarskie, rzeźnie, przetwórnie, składowiska materiałów wtórnych. Prawidłowo także wskazano na zapis planu miejscowego, zgodnie z którym działka [...] znajduje się w strefie ochronnej (otulinie) Parku Krajobrazowego i podlega z tego względu umiarkowanie wzmożonej ochronie. Ponadto, jak wynika z uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] nr [...] w sprawie ustanowienia zespołu Parków Krajobrazowych, w strefie ochronnej Parku Krajobrazowego zakazuje się lokalizacji nowych i rozbudowy istniejących zakładów przemysłowych uciążliwych dla środowiska przyrodniczego.

Organy orzekające prawidłowo powołały również przepis § 12 ust. 1 obowiązującego w dacie budowy obiektu rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62), zgodnie z którym budynki gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta mogła być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie posiadała otworów okiennych lub drzwiowych. Natomiast zgodnie z przepisem § 13 ust. 1 cyt. rozporządzenia dopuszczalne jest sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem, o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na terenach zabudowy zagrodowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych zgodę na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy wyrażał terenowy organ administracji państwowej, właściwy w sprawach pozwoleń na budowę. Z kolei zgodnie z § 13 ust. 2 w wypadkach określonych w ust. 1, ściany budynku gospodarczego, graniczące z działką sąsiednią, nie powinny mieć okien i drzwi (...). Stosownie zaś do § 14 cyt. rozporządzenia minimalna odległość miedzy budynkiem gospodarczym o ścianach z materiałów palnych i dachu o pokryciu z materiałów niepalnych, nie zabezpieczonym ścianą oddzielenia przeciwpożarowego od budynku o ścianach z materiałów niepalnych i dachu o pokryciu z materiałów niepalnych wynosi 10 m – ze względu na potrzebę zapewnienia ochrony przeciwpożarowej.

Mając na uwadze treść powołanych powyżej przepisów nie budzi wątpliwości Sądu, iż przedmiotowy budynek został wykonany samowolnie z naruszeniem przepisów techniczno – budowlanych obowiązujących w dacie jego realizacji – § 12 ust. 1, § 13 oraz § 14 cyt. rozporządzenia. Oczywistym jest, iż obiekt ten stanowi zagrożenie pożarowe powodując niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Został bowiem wykonany w całości z drewna, posiada dach o konstrukcji drewnianej pokrytej eternitem falistym, nie posiada własnej ściany oddzielenia przeciwpożarowego, a ponadto w ścianie od strony granicy posiada otwór okienny. Konstrukcja budynku, jak i jego usytuowanie stanowią zatem zagrożenie pożarowe nie tylko dla tego obiektu ale również dla znajdujących się w bliskiej odległości budynków na działce sąsiedniej tj. 4.90 m od budynku gospodarczego i 6,20 od stodoły.

Takie usytuowanie obiektu, jak również jego konstrukcja, narusza także przepisy § 12 oraz § 271 ust. 12 pkt 1 w związku z § 232 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obiekt ten bowiem usytuowany w odległości 0-1 m od granicy działki, posiadający w drewnianej w ścianie od strony granicy otwór okienny nie

spełnia wymagań określonych w/w przepisami rozporządzenia, powodując niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia oraz niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych sąsiedniej działki przez stworzenie strefy zagrożenia pożarowego spowodowanej brakiem ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Niejako ubocznie wymaga wskazania, na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, iż brak jest możliwości dokonania zmian i przeróbek obiektu niezbędnych do doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r.), albowiem przeróbki i zmiany sprowadzałyby się do wykonania nowego obiektu od podstaw, z innym jego usytuowaniem, co wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutu skargi o pominięciu M. W. jako strony postępowania należy stwierdzić, że jest on bezzasadny. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że właścicielem nieruchomości, na której położony jest przedmiotowy budynek, jest wyłącznie skarżący A. W. Zatem to skarżący, a nie oboje małżonkowie, winni być stroną postępowania.

Ubocznie podnieść trzeba, iż M. W. była obecna podczas kontroli w dniu 21.07.2006r., oględzin w dniu 26.02.2007r., brała także udział w rozprawach administracyjnych w dniu 11.08.2006r. i 26.02.2007r., a w konsekwencji faktycznie brała udział w postępowaniu.

Niezasadne są także zarzuty A. W. o naruszeniu przepisów art. 3 ust. 1 – 5 i art. 4 ustawy z dnia 10.05.2007r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 99, poz. 665). Przepis art. 3 ust. 1 tej ustawy znajduje bowiem zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy budowa określonego obiektu budowlanego została zakończona po dniu 31.12.1994 r., a przed dniem 11.07.1998r. Tymczasem, jak wynika z prawidłowych ustaleń organów, niekwestionowanych w tym zakresie przez skarżącego, przedmiotowy obiekt powstał w latach 1992 – 1993, a zatem przed upływem terminu, o jakim mowa w cyt. art. 3 ust. 1.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.