Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 1224/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Hanna Kamińska, Sędziowie sędzia NSA Krystyna Chustecka, sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.), Protokolant Łukasz Duda, po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2004 r. sprawy ze skargi F. w W. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że Urząd Skarbowy W. decyzją Nr [...] z dnia [...].07.2001 r. określił dla F. zobowiązanie i zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł. Z uwagi, że F. nie uregulowała powyższej zaległości, Urząd Skarbowy wszczął postępowanie egzekucyjne.

F. na postanowienia Urzędu Skarbowego W.: z dnia [...].01.2002 r.- odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego i z dnia [...].06.2002r.- odmawiającego odblokowania rachunków bankowych, wniosła zażalenia z dnia 22.02.2002 r. i 21.06.2002 r. w których podnosiła, że podatek dochodowy od osób prawnych za 1997 r. nie powinien być naliczany, ponieważ nie zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku podatkowego. F. w pismach tych zwróciła się z prośbą o nie naliczanie bądź umorzenie odsetek.

Powyższe pisma zawierały zdaniem organu braki formalne i nie precyzowały jasno żądań F. w zakresie umorzenia zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę. Ponadto dotyczyły prowadzonej egzekucji. W związku z tym Urząd Skarbowy pismem z dnia 30.09.2002 r. wezwał na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej Stronę do:

* pisemnego skonkretyzowania zakresu żądania objętego złożonym wnioskiem tj. określenie kwoty i rodzaju podatku oraz wskazanie okresu jakiego dotyczy należność objęta wnioskiem, jak również wskazanie rozmiaru wnioskowanej ulgi,

* przedłożenia pisemnej informacji dotyczącej pomocy publicznej, udzielonej wnioskodawcy w okresie trzech kolejnych lat poprzedzających dzień złożenia wniosku.

W odpowiedzi z dnia 15.10.2002 r. Podatnik zawnioskował o przywrócenie zwrotu kwoty ściągniętej przez zajęcie rachunku kwoty [...] zł, w tym [...] zł na zaległość główną, [...] zł na odsetki i pozostałą kwotę na koszty egzekucyjne. Jednocześnie Podatnik podniósł, że w okresie ostatnich trzech lat F. nie otrzymała żadnej pomocy publicznej.

Urząd Skarbowy W. decyzją z dnia [...].10.2002 r. Nr [...] pozostawił bez rozpatrzenia pisma F. z dnia 22.02.2002 r. i z dnia 21.06.2002 r. w sprawie zastosowania ulgi w zakresie zaległego podatku dochodowego od osób prawnych za 1997r.

W opinii Urzędu wezwanie z dnia 30.09.2002 r. o usunięcie braków formalnych w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej nie zostało załatwione w obowiązującym terminie 7 dni.

Od powyższej decyzji F. wniosła odwołanie z dnia 18.12.2002r. uzupełnione pismem z dnia 23.01.2003 r., w którym strona wnosiła o unieważnienie decyzji i wydanie decyzji o charakterze merytorycznym.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...].04.2003r. – Nr [...] Izba Skarbowa podtrzymała stanowisko Urzędu Skarbowego stwierdziła, że z przedłożonych dowodów sprawie wynika, że :

zażalenie z dnia 22.02.2002 r. zostało wniesione na postanowienie Urzędu

Skarbowego W. z dnia [...].01.2002 r. Nr [...] i dotyczyło odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego,

zażalenie z dnia 21.06.2002 r. odnosi się do postanowienia Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].06.2002 r. Nr [...] odmawiającego wyłączenia spod egzekucji zajętych rachunków bankowych.

Powyższe zażalenia dotyczyły toczącego się postępowania egzekucyjnego w sprawie zaległości podatkowej i należnych odsetek za 1997 r. wynikających z decyzji Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].07.2001 r. Nr [...].

Zdaniem Izby Skarbowej fakt, iż strona podniosła, że podatek dochodowy za 1997 r. w ogóle nie powinien być naliczany i zasadnym w przedmiotowej sprawie byłoby odstąpienie przez organ podatkowy zarówno od pobrania podatku jak i karnych odsetek nie kwalifikuje tych zażaleń jako wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej za 1997 r.

Z przedłożonych zażaleń wynika, że zawierają one uchybienia formalne, gdyż nie precyzują jasno wniosku Strony i nie podają przyczyn umorzenia, o których mowa w art. 67 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Izby Skarbowej, Urząd Skarbowy słusznie zwrócił się w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej z wezwaniem z dnia 30.09.2002 r. do podatnika o usunięcie braków, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania.

Faktem bezspornym jest, że wezwanie Urzędu Skarbowego z dnia 30.09.2002 r. zostało doręczone dnia 08.10.2002 r., a termin uzupełnienia wniosku upłynął dnia 15.10.2002 r. Odpowiedź F. wpłynęła do Urzędu Skarbowego dnia 23.10.2002 r., a pismo Strony z datą 15.10.2002 r. zostało nadane w Urzędzie Pocztowym dnia 17.10.2002 r.

W tej sytuacji Izba Skarbowa stwierdziła, że zaistniały przesłanki do pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Zaskarżona decyzja Urzędu Skarbowego została wydana zgodnie z przepisami prawa.

W skardze do Sądu strona skarżąca wniosła o uznanie zobowiązania podatkowego jako nienależnego. Stwierdziła, że organy podatkowe uznały , że świadczenie wykonane przez F. na rzecz spółki H. Sp. z o.o. stanowi pożyczkę i pomimo przedstawienia przez Fundację organom podatkowym dowodów na to, że charakter podstawy prawnej świadczenia został skorygowany (Fundacja nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej) przez strony pożyczki, na dofinansowanie. Nie rozpatrzenie przez organy podatkowe dowodów tj. oświadczenia zarządu spółki i dokumentów księgowych Fundacji, świadczy zdaniem strony skarżącej o naruszeniu artykułu 7 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należało przypomnieć, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Ocenie Sądu podlega zatem zgodność wydanych aktów - w tym wypadku

postanowień administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Oceniając zaskarżone postanowienie z tego punktu widzenia stwierdzić należy, iż zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego i to w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie Izba Skarbowa w świetle zgromadzonych dowodów zasadnie podtrzymała stanowisko organu pierwszoinstancyjnego pozostawiając bez rozpatrzenia pisma podatniczki w sprawie zastosowania ulgi podatkowej.

Analiza treści skargi w sposób jednoznaczny wskazuje, iż jest ona wyrazem błędnej oceny stanu faktycznego sprawy. Skarga została złożona na decyzję Izby Skarbowej w W. utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2002r. Nr [...] pozostawiającej bez rozpatrzenia pismo F. w sprawie zastosowania ulgi podatkowej.

A więc zarówno decyzja zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna nie są decyzjami wymiarowymi.

Tymczasem skarżąca F. domaga się, sądząc po treści uzasadnienia skargi wzruszenia decyzji wymiarowej. Powołuje w skardze jako decyzję organu I instancji, decyzję Urzędu Skarbowego W. Nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe za 1997r. w podatku dochodowym od osób prawnych i stawia wobec tej decyzji zarzuty merytoryczne, które w ocenie podatniczki świadczą o jej niezgodności z prawem.

Ww. decyzja Urzędu Skarbowego wobec nie wniesienia odwołania stała się decyzją ostateczną i stanowiła podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał oraz brak jakichkolwiek argumentów skarżącej, iż narusza ona prawo wskazuje, że skarga jest oczywiście niezasadna.

Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.