Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3041/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt. 8, art. 45 ust. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 367/15 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE:

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 367/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił skargę M.S. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Komendant Miejski Policji w [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687), zwanej dalej: "ustawą", zwolnił sierż. szt. M.S., zwanym dalej: "skarżącym" ze służby w Policji z dniem 7 marca 2015 r. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej: "k.p.a.", organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2015 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] przedstawił skarżącemu zarzut, że w dniu 6 marca 2015 r. w [...] na ul. [...], w ruchu lądowym kierował samochodem marki [...] o nr rej. [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości tj. o czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Organ I instancji wyjaśnił, że badania krwi wykazały 1,67 promila alkoholu etylowego u skarżącego przy jego zatrzymaniu do kontroli. Organ uznał, iż popełnienie przez skarżącego przestępstwa było oczywiste, a jego popełnienie uniemożliwia pozostanie w służbie. Zaznaczył, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji podyktowane jest wymogami interesu społecznego wyrażającego się statusem i zadaniami realizowanymi przez Policję. W interesie państwa i obywateli leży jak najszybsze usunięcie z Policji funkcjonariusza, którego czyn uniemożliwia dalsze pełnienie służby. Organ I instancji wyjaśnił jednocześnie, że z uwagi na ważny interes społeczny nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od ww. rozkazu personalnego skarżący wniósł o jego uchylenie. Wskazał, że w przypadku ziszczenia się przesłanek wskazanych art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Decyzja taka powinna więc uwzględniać zarówno interes społeczny jak również własny interes policjanta. Ponadto popełnienie czynu musi być oczywiste, a więc muszą istnieć określone dowody na jego zaistnienie, a nie tylko uprawdopodobnienie. Te przesłanki w ocenie skarżącego nie zostały spełnione w przedmiotowej sprawie, a decyzja nie uwzględnia własnego interesu policjanta. W ocenie skarżącego sprawa nie została należycie wyjaśniona, co stanowiło naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., a sama decyzja nie jest prawidłowo uzasadniona. Skarżący zaznaczył, że nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, a ponadto złożył wnioski dowodowe, które w przypadku potwierdzenie zdekompletują materiał dowodowy w taki sposób, że nie będzie mogło być mowy o przestępstwie z art. 178a §1 Kodeksu karnego. Zakwestionował wyniki badań krwi, bowiem w jego ocenie nie zachowano obiektywnych warunków przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2014 r. w sprawie wykazu środków działających podobnie do alkoholu oraz warunków i sposobu przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie. Krew powinna być bowiem przechowywana i transportowana w specjalnych chłodzących pojemnikach, których nie posiada Komenda Miejska Policji w [...]. Zakwestionował też czas w jakim krew została przekazana do badania. Z tych powodów dowód z badania krwi w ocenie skarżącego jest niewiarygodny i nie można uważać popełnienia przez niego przestępstwa za oczywiste. Zaznaczył również, że świadek zdarzenia zeznał, iż nie czuł od skarżącego woni alkoholu.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i w tym zakresie orzekł o zwolnieniu ze służby z Policji z dniem [...] marca 2015 r., w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, jest regulacją wyjątkową, a jego wprowadzenie podyktowane było troską o autorytet Policji. Możliwość zastosowania art. 42 ust. 2 pkt 8 ustawy, uzasadniona jest społeczną rolą Policji, charakterem powierzonych zadań i kompetencji oraz związanym z funkcjonowaniem tej formacji publicznym zaufaniem. Przepis ten służy jak najszybszemu eliminowaniu ze struktur Policji funkcjonariuszy podpadających w konflikt z prawem, którego przestrzegania mają kontrolować oraz przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej.

W ocenie organu odwoławczego oczywistość popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego nie budzi wątpliwości. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 25 ust 1 ustawy, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Dlatego też zdaniem organu odwoławczego nie możliwa jest realizacja zadań przez policjanta, na którym ciążą zarzuty popełnienia tak godnego potępienia przestępstwa, co uzasadnia zwolnienie go ze służby.

W ocenie organu odwoławczego skarżący swoim zachowaniem dał wyraz ignorancji obowiązującego prawa, przez co utracił zaufanie społeczne, a tym samym nie może nadal być funkcjonariuszem Policji, który ma egzekwować przestrzeganie prawa przez obywateli. Dlatego też Komendant Wojewódzki Policji za prawidłową uznał decyzję organu I instancji o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy.

Komendant Wojewódzki Policji zaznaczył, że organ I instancji przez wydaniem decyzji na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zasięgnął opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji organ I instancji naruszył art. 110 k.p.a. Wyjaśnił, że organ jest związany decyzją od momentu doręczenia lub ogłoszenia. Doręczenie decyzji skarżącemu nastąpiło w dniu 11 marca 2015 r., gdy tymczasem skarżący został zwolniony ze służby z dniem 7 marca 2015 r., Dlatego też organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o zwolnieniu skarżącego ze służby z dniem 11 marca 2015 r.

Organ odwoławczy zaznaczył również, że argumenty zawarte w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie oraz że prawidłowym było nadanie przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił wyrażenie błędnego i dowolnego poglądu, że popełnienie czynu przez skarżącego jest oczywiste i uniemożliwia mu pozostanie w służbie, podczas gdy na obecnym etapie postępowania, gdzie skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, zgłosił istotne zastrzeżenia, co do zebranego materiału dowodowego w oparciu, o który przedstawiono mu zarzuty, takie ustalenia organu i ocena są nieuprawnione. Zarzucił również organowi bark wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu skargi w całości powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ [...] Wojewódzki Komendant Policji w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, stwierdził, że kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności uznaniowych decyzji administracyjnych, jest w stosunku do takich decyzji ograniczona. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Sąd wskazał, ze niezbędnym jest, aby oczywistość popełnienia przez policjanta czynu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, mogła być przez organ ustalona samodzielnie, na podstawie okoliczności konkretnego zdarzenia, co w przedmiotowej sprawie zachodzi.

W ocenie Sądu I instancji, zebrany przez organy materiał dowodowy wskazuje, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, co zarazem zostało w sposób przekonujący wskazane przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pierwsza przesłanka została spełniona, bowiem w sposób niebudzący wątpliwości organ ustalił, że skarżący w dniu 6 marca 2015 r. prowadził samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...] będąc w stanie nietrzeźwości, co wypełnia przesłanki z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Fakt prowadzenia przez skarżącego ww. pojazdu został potwierdzony przez świadka zdarzenia drogowego z udziałem skarżącego - S. K. Natomiast obecność alkoholu we krwi skarżącego potwierdzona została w sprawozdaniu z badania krwi nr HE-5480-1100/2015 z dnia 7 marca 2015 r. Ze sprawozdania tego wynika, że w pobranej próbce krwi stwierdzono 1,67 ‰ alkoholu etylowego. Ponadto w protokole pobierania krwi z dnia 6 marca 2015 r. lekarz L. R. stwierdził, że przeprowadzone obserwacje i wywiad wskazują, iż skarżący znajdował się pod wpływem alkoholu. W aktach znajduje się również notatka urzędowa sporządzona przez nadkom. S. W., z której wynika, iż podczas luźno prowadzonej rozmowy skarżący przyznał, że po zakończonej służbie w dniu 6 marca 2015 r., o godz. 15.00 spożył 200g alkoholu w postaci wódki. Bez znaczenia pozostaje przy tym, że jak zeznał świadek zdarzenia – S. K. – od skarżącego nie było czuć woni alkoholu, bowiem zasadnicze znaczenie dla udowodnienia powyższej okoliczności ma sprawozdanie z badania krwi, które wykazało obecność alkoholu we krwi skarżącego. Ponadto w ocenie Sądu I instancji nie mogły odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku zarzuty dotyczące naruszenia przez organ administracji przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2014 r. w sprawie wykazu środków działających podobnie do alkoholu oraz warunków i sposobu przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie, bowiem argumenty skarżącego są gołosłowne i nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami.

W ocenie Sądu I instancji, organ prawidłowo wykazał również wystąpienia drugiej przesłanki, bowiem w sposób przekonujący uzasadnił powody, dla których niemożliwym jest pozostanie skarżącego w służbie. Przede wszystkim organ zaznaczył, że popełniony przez skarżącego czyn, jest szczególnie nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Organ zaznaczył również, że funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego. Sąd I instancji wskazał też, że organ słusznie zwrócił uwagę, że, zgodnie z art. 25 ustawy, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Dlatego też nie jest możliwe realizacja zadań powierzonych Policji przez osobę, na której ciążą zarzuty tego typu przestępstwa. Sąd I instancji zaznaczył, że jak wynika z informacji udzielonej organowi I instancji przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], w dniu [...] marca 2015 r. skarżącemu postawione zostały zarzuty popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego.

W ocenie Sądu I instancji, dopuszczalnym było również skorzystanie przez organ I instancji z rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadanie takiego rygoru w przypadku decyzji o zwolnieniu ze służby w związku z popełnieniem przestępstwa przez funkcjonariusza Policji uzasadnione było na ważnym interesem społecznym (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 792/14).

Ponadto Sąd I instancji w pełni podzielił argumentację organu II instancji w zakresie niezbędności uchylenia decyzji organu I instancji w zakresie daty zwolnienia skarżącego ze służby i z uwagi na treść art. 110 k.p.a. określenia tej daty na dzień 12 marca 2015 r., skoro decyzja organu I instancji doręczona została skarżącemu w dniu 11 marca 2015 r.

W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszenia przepisów w stopniu wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.". Sąd I instancji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Skarżący, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) rażące naruszenie przepisu prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie;

2) naruszenie art. 41 u 1 pkt 1 ustawy, poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, oczywistość popełnienia przestępstwa musi być tak samo rozumiana w postępowaniu służbowym i karnym, przytaczając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 marca 2010 r., o sygn.. akt II SA/Kr 668/09, jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 1208/12.

Stwierdzono, że nie można skutecznie stanowić o tym, iż w niniejszej sprawie można mówić o "oczywistości" popełnienia czynu w świetle powołanego wyżej orzecznictwa.

Zarzucono, ze mając powyższe na względzie, słuszny interes skarżącego oraz jego rodziny w żadnej mierze nie został uwzględniony przy wydawaniu zaskarżonego wyroku.

Podniesiono, że na kanwie analogicznego stanu faktycznego został już wydany judykat Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 348/13). którym to uchylono orzeczenie WSA w Poznaniu wydane w sprawie o sygn. akt II Sa/Po 837 12.

Wywodzono, ze kierując się wykładnią systemową i funkcjonalną należało przyjąć, że z wyraźnej woli ustawodawcy przypadki uzasadniające zwolnienie wymienione w ust. 1 traktowane być powinny, jako "wyprzedzające" możliwość zwolnienia z przyczyn fakultatywnych. Ponadto argumentowano, że art. 41 ust. i pkt 1 ustawy, sformułowany jest kategorycznie i nie daje przełożonemu możliwości uznaniowego potraktowania sprawy. W tych warunkach sądowa kontrola legalności decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego z policjantem ogranicza się do zbadania, czy istotnie kwestia stanu zdrowia i zdolności do służby, będąca podstawą jego zwolnienia, została rozstrzygnięta w formie prawomocnego orzeczenia o trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby (zob. wyrok NSA : dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt l OSK 882/11.

Wyjaśniono, ze w trakcie procedury odwoławczej skarżący został skierowany na komisję lekarską w celu ustalenia czy spełnia przesłanki do nabycia renty z tytułu niezdolności do służby, co ma istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy, a co zostało w ogolę pominięte w trakcie niniejszego postępowania sądowo administracyjnego.

Skarżący w dniu 18.02.2016 r., złożył orzeczenie Komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu ds wewnętrznych w [...], z dnia [...].02.2016 r. o nr [...], stwierdzającym całkowitą niezdolność do służby w Policji skarżącego od 12.03.2015 r. oraz pismo procesowe z dnia 16 lutego 2016 r., stanowiące uzupełnienie skargi kasacyjnej.

W powyższym piśmie wskazano, że ww. orzeczenie lekarskie zostało wydane w dniu [...].02.2016 r., co sprawia, że skarżący nie miał możliwości przeprowadzenia dowodu z ww. orzeczenia na wcześniejszym etapie postępowania, a dowód ten ma istotne znaczenie dla podniesione w skardze kasacyjnej zarzutu niewłaściwego zastosowania w sprawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w stanie faktycznym sprawy.

Wywodzono, że wbrew poglądowi wyrażonemu przez Sąd I instancji, fakt nadania rozkazowi personalnemu o zwolnieniu skarżącego ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności oraz data wydania i zakres czasowy orzeczenia o niezdolności do służby nie niweczą możliwości uwzględnienia tego orzeczenia o ile zostało ono wydane jeszcze w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego.

Podniesiono, ze nadanie rygoru na podstawie przepisu art. 108 § 1 k.p.a. wywołuje skutki wyłącznie w sferze tymczasowej wykonalności decyzji a nie w zakresie jej ostateczności i nie powoduje żadnych skutków dla trybu i sposobu przeprowadzenia postępowania przez organ odwoławczy na skutek wniesionego przez stronę odwołania.

Argumentowano, że w orzecznictwie sądowym utrwalił się przy tym pogląd, że organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy, zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji.

W świetle powyższego pomimo nadania zaskarżonemu rozkazowi personalnemu Komendanta Miejskiego Policji rygoru natychmiastowej wykonalności obowiązkiem organu odwoławczego jest uwzględnienie zmiany stanu faktycznego sprawy, a w szczególności orzeczenia komisji lekarskiej stwierdzającego niezdolność strony do służby w Policji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.

Oba wyartykułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego nie są zasadne.

Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy, który sprowadza się do zakwestionowania ziszczenia się przesłanki tego przepisu w postaci oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa.

Należy stwierdzić, że Sąd I instancji zasadnie uznał, iż w przedmiotowej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości organ ustalił, że skarżący w dniu 6 marca 2015 r. prowadził samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...] będąc w stanie nietrzeźwości, co wypełniło przesłanki z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Świadczy o tym wynik badania krwi nr HE-5480-1100/2015 z 7 marca 2015 r. Ze sprawozdania tego badania wynika, że w pobranej próbce krwi strony stwierdzono 1,67 ‰ alkoholu etylowego. Należy jednak podkreślić, że wiarygodność tego wyniku potwierdza ponadto szereg innych dowodów. Po pierwsze, protokół pobrania krwi zawiera adnotację o wyczuwalnej woni alkoholu z ust skarżącego (vide: k. 28 akt administracyjnych). Po drugie, notatka urzędowa sporządzona przez nadkom. S. W., zawiera informację, że podczas luźno prowadzonej rozmowy skarżący przyznał, że po zakończonej służbie w dniu 6 marca 2015 r., o godz. 15.00 spożył 200 g alkoholu w postaci wódki. Po trzecie, z notatki sporządzonej przez asp. K. T. w dniu 7 marca 2015 r., wynika, że skarżący potwierdził, że w dniu zdarzenia spożywał alkohol ( vide: k. 3 ww. akt). Po czwarte, wreszcie, z relacji asp. K. T. z dnia 7 marca 2015 r., wynika, że skarżący po zatrzymaniu, nie chciał sie poddać badaniom na obecność alkoholu we krwi (vide: k. 4 ww. akt). Ta ostatnia okoliczność, jakkolwiek nie potwierdza stanu nietrzeźwości, to jednak uzupełnia materiał dowodowy o informację świadczącą o braku woli skarżącego w ujawnieniu stanu jego trzeźwości, co wpływa w pośredni sposób na ocenę wcześniej wskazanych dowodów.

Skarżący tymczasem nie przedłożył żadnego dowodu, który wykluczyłby ustaloną przez organy okoliczność, nietrzeźwości strony podczas prowadzenia samochodu w dniu 6 marca 2015 r. Jakkolwiek powołał się na fakt, że świadek S. K. zeznał, iż nie czuł woni alkoholu od skarżącego, jednakże treść tej wypowiedzi nie może zakwestionować ww. ustaleń organów, skoro nie spytano świadka, w jakiej odległości stał od skarżącego, co mogłoby zweryfikować możliwość wyczucia woni alkoholu od strony, a ponadto ten sam świadek zeznał, że po wyjściu z samochodu, skarżący zataczał się. Co się natomiast tyczy twierdzeń skarżącego o nieprawidłowościach w przechowywaniu pobranej od niego krwi, to twierdzenia te, jak trafnie podkreślił Sąd I instancji były gołosłowne.

W konsekwencji powyższego, należało uznać, że organy miały podstawy do przyjęcia oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa i dlatego też w oparciu o tą przesłankę art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, doszły do konkluzji o niemożliwości pozostania skarżącego w służbie, nie przekraczając granic uznania administracyjnego, jak trafnie ocenił to Sąd I instancji.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej, naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez jego niezastosowanie, to należy stwierdzić, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnieniem dla zastosowania tego przepisu w sprawie była okoliczność, że skarżący legitymuje się orzeczeniem Komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu ds wewnętrznych w [...], z dnia [...].02.2016 r. o nr [...], stwierdzającym całkowitą niezdolność do służby w Policji skarżącego od 12.03.2015 r., które przedłożył w dniu 18.02.2016 r.

Stwierdzić jednakże należy, że ww. orzeczenie zawiera dwie części. Pierwsza z nich stwierdza, co prawda okoliczność całkowitej niezdolności do służby w Policji skarżącego, lecz nie wskazuje, od kiedy ona powstała. Druga część kwalifikuje skarżącego natomiast czasowo do trzeciej grupy inwalidzkiej ze stwierdzeniem zdolności do pracy i wskazaniem, że orzeczone inwalidztwo istnieje od 12 marca 2015 r. Przedłożony dokument nie potwierdza więc twierdzeń skargi kasacyjnej, że niezdolność do służby w Policji skarżącego istnieje od 12.03.2015 r. Ponadto należy podkreślić, że skarżący ww. orzeczenie przedłożył 18 lutego 2016 r., po wydaniu zaskarżonej decyzji, a więc w konsekwencji po zakończeniu już postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, wcześniej nie podnosząc w toku postępowania administracyjnego, w tym w odwołaniu, okoliczności starania się o uzyskanie orzeczenia komisji lekarskiej.

Trzeba więc stwierdzić, że orzeczenie o niezdolności skarżącego do służby, w dacie wydania rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2015 r. o zwolnieniu ze służby, na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, jak też utrzymującego go w mocy, rozkazu z dnia [...] kwietnia 2015 r., jeszcze nie istniało. Wyklucza to wiec możliwość zwolnienia skarżącego ze służby z przyczyny niezdolności do pracy. Zarzut niezastosowania art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy byłby zasadny, w sytuacji, stwierdzenia niezdolności do służby w tracie trwania postępowania odwoławczego, co podkreśla się w orzecznictwie, w tym w cytowanym w skardze kasacyjnej wyroku NSA z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 348/13).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.