Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 792/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: uchylono zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134, art. 135, art. 145 , art. 152, art. 153, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 32
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Bożenna Blitek Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 11 kwietnia 2016 r. nr [....] w przedmiocie przeniesienia i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w N. z dnia [....] 2015 r. nr [....], II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 11 kwietnia 2016 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpoznaniu odwołania skarżącego J. S. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2015 roku w sprawie przeniesienia skarżącego z urzędu do pełnienia służby w Komisariacie Policji i mianowania na stanowisko asystenta Zespołu do spraw Wykroczeń tej jednostki z dniem 1 stycznia 2016 roku, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2015 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska asystenta Zespołu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego z dniem 31 grudnia 2015 r. i z dniem 1 stycznia przeniósł go z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji w R oraz mianował na stanowisko asystenta Zespołu do spraw Wykroczeń w 5 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,55 kwoty bazowej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy wynoszącej 1523,29 zł z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2360 zł oraz z dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości. W uzasadnieniu organ wskazał, że Rozkazem Organizacyjnym nr [...] z dnia [...] 2015 r. Komendant Powiatowy Policji dokonał zmian organizacyjnych, w szczególności poprzez likwidację komórki organizacyjnej o nazwie Wydział Prewencji oraz Wydział Ruchu Drogowego i utworzenie Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego. Jednocześnie Komendant Komisariatu Policji wrócił się z wnioskiem o zasilenie Zespołu do spraw Wykroczeń.

Od powyższej decyzji wniósł odwołanie skarżący, podnosząc że mimo iż organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu rozkazu personalnego na równorzędność obydwu stanowisk co do zaszeregowania i uposażenia, to - według skarżącego - stanowisko asystenta Zespołu Obsługi Zdarzeń Drogowych nie jest tożsame ze stanowiskiem asystenta Zespołu do spraw Wykroczeń. Skarżący podniósł, że stanowiska te posiadają inną specyfikę oraz diametralnie inny zakres obowiązków, podczas gdy o równorzędności stanowisk można mówić jedynie w sytuacji, gdy warunki służby, określone w karcie opisu stanowiska pracy, na każdym z nich są jednakowe. Jeżeli zaś zmiana warunków jest istotna, to zdaniem skarżącego nie można mówić o jednakowych, równorzędnych stanowiskach. Podniósł także, że został przeniesiony na inne stanowisko do miejscowości oddalonej od miejsca jego zamieszkania o około 30 kilometrów, co oznacza dla niego dużą uciążliwość w związku z długimi dojazdami. Stwierdził, że swoje przeniesienie odczuwa jako dyskryminację jego osoby, w jego ocenie ma ono związek z przebywaniem na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Dodał, iż do chwili obecnej nie zakończył leczenia, a jego powrót do służby, z uwagi na stan zdrowia, nie jest oczywisty. Wskazał także, iż powoływanie się na rozkaz organizacyjny Komendanta Powiatowego Policji, dotyczący reorganizacji jednostki, a będący podstawą uzasadnienia decyzji o jego przeniesieniu, stanowi naruszenie prawa materialnego. Dodał, iż całkowicie pozbawiono go przysługującego mu, jako stronie, prawa czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym jego przeniesienia. Skarżący wniósł o uchylenie w całości rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2015 roku.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Komendant Powiatowy Policji wskazał, iż jako przełożony właściwy w sprawach osobowych i bezpośrednio odpowiedzialny za utrzymanie szeroko rozumianego stanu bezpieczeństwa na podległym sobie terenie, dysponuje swobodą w zakresie prowadzenia takiej polityki kadrowej, która ma zagwarantować, w sposób najpełniejszy, osiągnięcie celu nadrzędnego, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa publicznego. Nadmienił, iż zaskarżony rozkaz personalny jest przykładem kreowania wspomnianej polityki, realizowanej w tym przypadku przez przeniesienie, z urzędu, skarżącego, zajmującego dotychczas stanowisko asystenta Zespołu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji do Komisariatu Policji i mianowanie na równorzędne stanowisko asystenta Zespołu do spraw Wykroczeń tej jednostki. Organ stwierdził, iż uzasadnienie wydanego rozkazu personalnego wyraźnie wskazuje, jakie powody legły u podstaw wydania decyzji o zwolnieniu policjanta z dotychczasowego stanowiska. Nadmienił, iż równorzędność stanowisk nie oznacza ich tożsamości. Stanowiska równorzędne w Policji to stanowiska, które charakteryzuje taki sam rodzaj wypełnianych zadań ustrojowych oraz taka sama wartość uzyskiwanych składników uposażenia o charakterze stałym. Podniósł, iż pierwszy z warunków należy uznać za spełniony, gdyż czynności służbowe na obu stanowiskach są rodzajowo tożsame, służą realizacji zadań ustrojowych Policji związanych z bezpieczeństwem ludzi oraz zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Również drugi z warunków został spełniony poprzez mianowanie policjanta na stanowisko służbowe o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego. Nadmienił, że załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 roku w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe określa minimalne wskazania dla poziomu wykształcenia, kwalifikacji zawodowych oraz liczby lat służby dla każdego ze stanowisk służbowych w Policji. Stwierdził ponadto, że policjant spełnia wszelkie wymogi formalne warunkujące możliwość mianowania go na wskazane w rozkazie personalnym stanowisko służbowe. Ponadto dodał, iż przyczyną nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności był interes służby, tożsamy z interesem społecznym, przejawiający się w konieczności zapewnienia natychmiastowej i właściwej realizacji zadań ustawowych Policji w Zespole do spraw Wykroczeń Komisariatu Policji. W tym stanie rzeczy Komendant Powiatowy Policji wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy stwierdził, iż analizując zgromadzone w sprawie materiały należy stwierdzić, że skarżący do służby został przyjęty z dniem 1 września 1991 roku. Od dnia 1 września 2010 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku zajmował stanowisko asystenta Zespołu Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji, a następnie z dniem 1 stycznia 2016 roku został przeniesiony, z urzędu, do Komisariatu Policji i mianowany na równorzędne stanowisko służbowe asystenta Zespołu do spraw Wykroczeń tej jednostki. W wyniku zmian organizacyjno - etatowych w Komendzie Powiatowej Policji, wprowadzonych rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2015 roku, zaszła konieczność dokonania zmian w strukturze komórek tej jednostki, jak również obsadzenia w nich etatów. W dniu 21 grudnia 2015 r. Komendant Komisariatu Policji wystąpił z wnioskiem do Komendanta Powiatowego Policji, w którym zwrócił się o zasilenie podległego mu komisariatu doświadczonym policjantem, który mógłby pełnić służbę w tamtejszym Zespole Wykroczeń, w związku z planowanym przejściem na emeryturę policjanta dotychczas pełniącego służbę na tym stanowisku. Organ podniósł, że wytypowany został skarżący, który przez swojego bezpośredniego przełożonego został uznany za odpowiedniego funkcjonariusza do mianowania na tym stanowisku, gdyż posiada on długoletnie doświadczenie zdobyte w Wydziale Ruchu Drogowego i mógłby prowadzić postępowania w sprawach o wykroczenia, a w szczególności związane z wykroczeniami popełnianymi w ruchu drogowym. Organ odwoławczy podniósł, że przejawem szczególnej podległości służbowej są, wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, uprawnienia właściwego przełożonego do mianowania na równorzędne stanowisko służbowe. Przeniesienie policjanta na inne stanowisko pozostawione zostało uznaniu organu, który powinien się kierować kryteriami potrzeb służby, jej interesem oraz koniecznością zapewnienia sprawnego i optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić zarówno na stanowisko równorzędne względem poprzednio zajmowanego, jak również na stanowisko wyższe. W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie ma charakteru dowolności, ponieważ jest konsekwencją potrzeb służby - Komisariatu Policji i miało na celu właściwe rozdysponowanie i dostosowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania Komendy Powiatowej Policji. Stanowisko to charakteryzuje się takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. W ocenie organu odwoławczego łącznie zostały spełnione wszystkie przesłanki równorzędności stanowiska.

Zdaniem organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia argument dotyczący słusznego interesu policjanta, bo nawet jeśli przeniesienie do innej komórki organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji wiązać się będzie z pewnymi niedogodnościami (problemy z dojazdem), to nie może to być równoważne z potrzebami służby. Podkreślenia bowiem wymaga, że słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy skarżącego oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego. W kontekście podniesionego argumentu utrudnień w dojazdach do miejsca pełnienia służby organ odwoławczy podniósł, że skarżący nie jest jedynym policjantem borykającym się z problemem utrudnień w dojazdach do miejsca pełnienia służby, jednakże dynamiczna zmiana miejsca pełnienia służby nieodłącznie wiąże się ze specyfiką służby w Policji i policjant nie może oczekiwać, że przez cały okres pełnienia służby w Policji będzie ją pełnić na tym samym stanowisku, w tej samej komórce organizacyjnej Policji.

Na powyższe rozstrzygnięcie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący J. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, orzeczenie, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów ustawy o Policji, w szczególności art. 32 ust. 1 i 2 i art. 36 ust. 1 i 2 poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów k.p.a., w szczególności art. 7 i 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie, na czym w ocenie organu administracyjnego polega stwierdzenie, iż w realiach przedmiotowej sprawy stanowisko asystenta Zespołu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego w KPP jest równorzędne ze stanowiskiem asystenta Zespołu do Spraw Wykroczeń Komisariatu Policji, art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków w celu przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego i dokładnego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia i stanu faktycznego sprawy, art. 11 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w całym postępowaniu i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, art. 13 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie prawa strony do zawarcia ugody administracyjnej oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych sprawy.

W ocenie skarżącego na organie wydającym decyzję spoczywa obowiązek wykazania równorzędności nowego stanowiska służbowego, a także zasadności i celowości przeniesienia na to nowe stanowisko, czemu winien dać wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. To z uzasadnienia decyzji powinno wynikać, że organ przeanalizował wszystkie istotne w sprawie kwestie mające wpływ na treść decyzji. W ocenie skarżącego uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zostało sporządzone z zachowaniem wymogów prawa, tym bardziej, iż organ pominął argumenty podnoszone dotychczas przez skarżącego. W ocenie skarżącego stanowiska służbowe nie są równorzędne, gdyż przy ocenie równorzędności stanowisk organ oprócz uposażenia, kwalifikacji, wykształcenia stażu pracy, jak i nazwy stanowiska powinien poddać ocenie także warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego. Jeśli zmiana tych warunków jest istotna, to w takiej sytuacji nie można mówić o jednakowych, równorzędnych stanowiskach pracy. Skarżący podniósł, iż organy orzekające w niniejszej sprawie niezasadnie uznały, iż stanowisko asystenta Zespołu Obsługi Zdarzeń Drogowych WRD KPP i stanowisko asystenta Zespołu do spraw Wykroczeń w Komisariacie Policji są równorzędne, gdyż charakteryzują się takim samym rodzajem wypełnianych zadań ustrojowych Policji (służą one realizacji zadań Policji związanych z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym) oraz taką samą wartością uzyskiwanych składników uposażenia o charakterze stałym. Z uzasadnień rozstrzygnięć wydanych w sprawie nie wynika, aby organy obu instancji poddały ocenie warunki służby na obu tychże stanowiskach. Z zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego z nie wynika także, w jakim systemie rozkładu czasu pracy pracował i miałby pracować skarżący odpowiednio na dotychczasowym i nowym stanowisku.

Zdaniem skarżącego rzeczywiste powody przeniesienia go na inne stanowisko były odmienne od tych, na które powołują się organy administracyjne obu instancji. Zdaniem skarżącego rzeczywista podstawa przeniesienia skarżącego to długi okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, nie zaś - jak podnosi się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - faktyczne potrzeby funkcjonowania Komendy. Skarżący podkreślił, że będąc na zwolnieniu lekarskim spowodowanym wypadkiem na służbie, a polegającym na uszkodzeniu kręgosłupa, został przeniesiony na inne, nie tożsame stanowisko z zajmowanym wcześniej i jeszcze dodatkowo w miejscowości położonej w znacznej odległości od miejsca, gdzie dotychczas wykonywał pracę. Takie postępowanie w ocenie skarżącego jest dyskryminujące, tym bardziej, iż są inni funkcjonariusze przebywający na znacznie dłuższych lub podobnych zwolnieniach lekarskich i nikt ich nie przenosił. Skarżący zarzucił, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji w żaden sposób nie odniósł się do kwestii stanu zdrowia skarżącego, jako możliwej rzeczywistej przyczyny jego przeniesienia, a podnoszonej przez skarżącego w odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Powołana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są uzasadnione. Bezzasadny jest w szczególności zarzut naruszenia art. 13 k.p.a., gdyż sprawa administracyjna nie mogła być załatwiona w formie ugody administracyjnej, gdyż nie występowały w niej strony o spornych interesach.

Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzja – rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 11 kwietnia 2016 r., którym utrzymano w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2015 roku w sprawie przeniesienia skarżącego, z urzędu, do pełnienia służby w Komisariacie Policji i mianowania na stanowisko asystenta Zespołu do spraw Wykroczeń tej jednostki, z dniem 1 stycznia 2016 roku.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 powyższej ustawy do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany przepis jest normą kompetencyjną, która stwarza dla właściwego przełożonego podstawę prawną do podjęcia decyzji o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko w ramach pełnionej służby. Policjant, bez jego zgody, może być zatem przeniesiony na inne równorzędne stanowisko, przy czym decyzja o takim przeniesieniu jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, iż organ administracji ma swobodę rozstrzygnięcia, ale nie dowolność w sposobie załatwienia sprawy. Rozstrzygnięcie organu w ramach uznania administracyjnego powinno być właściwie uzasadnione, jak również poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. Organ administracji winien podjąć niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrać wszystkie konieczne dowody w sprawie. Rozstrzygnięcie winno w sposób czytelny przedstawiać tok rozumowania oraz wyjaśniać wszystkie przesłanki wnioskowania. Uzasadnienie decyzji winno zatem zawierać motywy potwierdzające przyjęcie takiego a nie innego rozstrzygnięcia, natomiast kontrola sądowa ogranicza się do badania poprawności przeprowadzenia postępowania, w tym zwłaszcza postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia, czy decyzja organu nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Sam natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądową (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 1868/00, z 14 listopada 2000r. sygn. akt I SA 1257/99, z 11 września 1996 r. sygn. akt I SA/Ka 1543/95 i z 23 października 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 225/97 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 35/10)

W przypadku przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko ramy uznania administracyjnego wyznacza przepis art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny, czyli interes służbowy Policji oraz słuszny interes policjanta. W każdej takiej sprawie niezbędne jest wykazanie, że zaszła konieczność przeniesienia policjanta na inne stanowisko i że nowe stanowisko jest równorzędne. Konieczne jest także wykazanie, iż został uwzględniony słuszny interes policjanta oraz odniesienie się do wszystkich istotnych argumentów podniesionych przez stronę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 436/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2007 r., sygn. akt I OSK 100/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 89/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2074/06 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1247/06).

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie wyjaśniły w dostateczny sposób, iż przeniesienie skarżącego na nowe stanowisko było uzasadnione interesem służbowym Policji.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ podniósł, iż w wyniku zmian organizacyjno - etatowych w Komendzie Powiatowej Policji, wprowadzonych rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2015 roku, zaszła konieczność dokonania zmian w strukturze komórek tej jednostki, jak również obsadzenia w nich etatów. W dniu 21 grudnia 2015 roku Komendant Komisariatu Policji wystąpił z wnioskiem do Komendanta Powiatowego Policji, w którym zwrócił się o zasilenie podległego mu komisariatu doświadczonym policjantem, który mógłby pełnić służbę w tamtejszym Zespole Wykroczeń, w związku z planowanym przejściem na emeryturę policjanta dotychczas pełniącego służbę na tym stanowisku.

Organ zauważył jedynie, że wytypowany został skarżący, który przez swojego bezpośredniego przełożonego został uznany za odpowiedniego funkcjonariusza do mianowania na proponowanym stanowisku. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że posiada on długoletnie doświadczenie zdobyte w Wydziale Ruchu Drogowego i mógłby prowadzić postępowania w sprawach o wykroczenia, a w szczególności związane z wykroczeniami popełnianymi w ruchu drogowym.

Nie zostało natomiast wyjaśnione, dlaczego akurat skarżący, a nie inny policjant, został przeniesiony do zespołu do spraw Wykroczeń, zwłaszcza, że skarżący podnosi, iż są inne osoby które wyrażają chęć przejścia do KP.

Sąd zaznacza, iż przy decyzjach personalnych organów policji poza kontrolą sądu pozostaje polityka kadrowa kierownictwa policji i kwestia przesunięć kadrowych funkcjonariuszy policji. Organy administracji są jednak zobowiązane do wykazania, iż zaszły rzeczywiste potrzeby przesunięcia konkretnego funkcjonariusza na inne stanowisko. Swoboda w prowadzeniu polityki kadrowej nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć. Kwestia przesunięcia skarżącego na stanowisko w Zespole do spraw Wykroczeń nie została dokładnie wyjaśniona w uzasadnieniach rozkazów organów pierwszej i drugiej instancji.

Organy administracji obu instancji nie wyjaśniły również kwestii równorzędności stanowiska dotychczas zajmowanego przez skarżącego i stanowiska asystenta w Zespole do spraw Wykroczeń. Organ wskazał, iż czynności służbowe na obu stanowiskach są rodzajowo tożsame, gdyż służą one realizacji zadań Policji związanych z bezpieczeństwem ludzi oraz zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a stanowisko służbowe ma identyczne parametry uposażenia zasadniczego.

Zdaniem Sądu pojęcie realizacji zadań Policji związanych z bezpieczeństwem ludzi oraz zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest pojęciem bardzo szerokim i nieprecyzyjnym, gdyż w szeroko rozumianym sensie wszystkie stanowiska w Policji służą temu celowi.

Zaznaczyć należy, iż w trybie określonym w art. 32 ust.1 ustawy o Policji można przenieść policjanta tylko na stanowisko równorzędne. Organ administracji winien zatem wykazać, że nowe stanowisko jest istotnie równorzędne. O równorzędności stanowisk nie decydują wyłącznie parametry uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego. Dla oceny, czy oba stanowiska są równorzędne, konieczne jest porównanie charakterystyki obu stanowisk, zakresu zadań i obowiązków na obu stanowiskach czy też wymogów w zakresie dyspozycyjności policjanta na każdym stanowisku. Należy także uwzględnić usytuowanie stanowiska w strukturze organizacyjnej jednostki oraz wymagane kwalifikacje i predyspozycje. Organy administracji przenosząc skarżącego na nowe stanowisko tych kwestii nie rozważyły. Brak rozważań w tym zakresie uniemożliwia skontrolowanie legalności zaskarżonego rozkazu co do tego, czy skarżący rzeczywiście został przeniesiony na stanowisko równorzędne.

Rację ma skarżący, iż z zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu pierwszej instancji nie wynika np. w jakim systemie rozkładu czasu pracy pracował i miałby pracować skarżący odpowiednio na dotychczasowym i nowym stanowisku.

Organy administracji nie wykazały także, iż przenosząc skarżącego na nowe stanowisko uwzględniły jego słuszny interes. Skarżący podkreślał, iż będzie miał problem z dojazdem do miejsca pełnienia służby oraz wskazywał na swoje dolegliwości zdrowotne tj. uszkodzenie kręgosłupa, którego doznał na służbie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji w żaden sposób nie odniósł się do kwestii stanu zdrowia skarżącego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy rozważyć możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, dokonać jego wnikliwej analizy, a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Należy także odnieść się do zarzutów skarżącego, dotyczących jego przeniesienia, podniesionych w skardze.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.

Organy administracji nie wyjaśniły w dostateczny sposób przyczyn przeniesienia skarżącego na nowe stanowisko i nie odniosły się do kwestii równorzędności stanowisk: dotychczas zajmowanego przez niego i stanowiska, na które został przeniesiony. Nie wykazano także, iż przy podjęciu rozstrzygnięcia uwzględniony został słuszny interes skarżącego. Stanowi to naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2015 r. mając na uwadze treść art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., na koszty postępowania złożyła się kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego.