Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1277/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 146 par. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 34 ust. 2, art. 14 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 349
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020
article: art. 8 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2013 poz 1169
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. sprawy ze skargi G. z siedzibą w S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie, 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz G. z siedzibą w S. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] lutego 2017 r. znak [...] Agencja Restrukturyzacji i Rozwoju Rolnictwa – [...] Oddział Regionalny poinformowała G. z siedzibą w S., że odmawia przyznania pomocy w odniesieniu do wniosku o przyznanie pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych". Odmowa nastąpiła na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich 2014-2020 (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 349 i 1888 dalej ustawa o wspieraniu) oraz ze względu na zaistnienie okoliczności określonych w § 2 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" (dalej jako rozporządzenie z 21 sierpnia 2015 r.).

Organ w uzasadnieniu pisma wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. został złożony przez wnioskodawcę G., wniosek o przyznanie pomocy w zakresie działania "Inwestycje w środki trwałe" poddziałanie "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" typ operacji "Modernizacja gospodarstwa rolnych".

W wyniku weryfikacji, Agencja pismem z [...] września 2016 r. poinformowała wnioskodawcę o konieczności uzupełnienia wniosku, złożenia poprawnych dokumentów oraz wyjaśnień. W przedmiotowym piśmie wskazano, jakie dokumenty należy dostarczyć oraz jakie wyjaśnienia należy złożyć.

Wnioskodawca, jak wskazał organ nie odebrał ww. pisma a termin na uzupełnienie minął w dniu 17 października 2016 r. W tym terminie wnioskodawca nie dostarczył do ARiMR żadnych dokumentów.

W związku z powyższym w dniu [...] listopada 2016 r. wysłane zostało pismo ponownie wzywające do uzupełnienia wniosku. Termin przysługujący wnioskodawcy na dokonanie uzupełnienia minął w dniu 24 listopada 2016 r.

W dniu [...] listopada 2016 r. do [...] OR ARiMR wpłynęły uzupełnienia wnioskodawcy, które po przeprowadzonej weryfikacji nie mogły zostać uznane za kompletne. Wnioskodawca pomimo dwukrotnego wezwania nie dostarczył dokumentu potwierdzającego dokonanie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego najpóźniej do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy.

Agencja wskazała, że w trakcie rozpatrywania wniosku o przyznanie pomocy wnioskodawca zwrócił się do organu w sprawie zmiany interpretacji przepisów rozporządzenia wykonawczego MRiRW w ramach operacji typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" odnoszących się do osób prawnych (w szczególności kościelnych osób prawnych), które nie podlegają wpisowi do rejestru w Krajowym Rejestrze Sądowym i w oparciu o uzyskane stanowisko Instytucji Zarządzającej uzyskał następujące wyjaśnienia, że § 2 ust. 6 rozporządzenia z 21 sierpnia 2015 r - zawiera dodatkowy warunek w odniesieniu do wymogów, jakie powinien spełniać rolnik będący osobą prawną albo spółką osobową w rozumieniu k.s.h., tak jak to ma miejsce odpowiednio w ust. 2 i 3 w odniesieniu do rolnika będącego osobą fizyczną oraz w ust. 7 do rolnika będącego wspólnikiem spółki cywilnej. Wobec tego, jeżeli rolnik jest osobą prawną, ale nie jest wpisany do rejestru przedsiębiorców w KRS, nie można mu przyznać pomocy na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych".

Od przedmiotowego rozstrzygnięcia (aktu) Skarżący złożył do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu tym Skarżący podkreślił, że nie ma możliwości ubiegania się o uzyskanie wpisu w KRS i tym samym przedstawienia dokumentu potwierdzającego dokonanie takiego wpisu. Ponadto, jak dodał regulacje prawa unijnego nie uzależniają statusu rolnika od uzyskania wpisu w jakimkolwiek rejestrze. W związku z czym nieuprawnione jest zawężanie przez polskiego ustawodawcę kręgu podmiotów mogących się starać o uzyskanie pomocy.

Pismem z [...] maja 2017 r. nr [...], Agencja stwierdziła, że w sprawie wszczętej wnioskiem Skarżącego nie doszło do naruszenia prawa przez ARiMR, w związku z czym brak jest podstaw do zmiany rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy. Wyjaśniła, że G. nie spełnia definicji podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy na operację typu "Modernizacja gospodarstw rolnych", bowiem pomoc może zostać przyznana rolnikowi będącemu osobą prawną albo spółką osobową w rozumieniu ustawy z 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, jeżeli spełnia on wymóg w zakresie wpisania do rejestru przedsiębiorców w KRS, co najmniej od dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy.

Od rozstrzygnięcia ARiMR z [...] maja 2017 r. G. z siedzibą w S. złożyło skargę.

W skardze zarzucono naruszenie:

• prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. błędne zastosowanie art. 35 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów wiejskich 2014-2020 w zw. § 2 ust. 6 rozporządzenia z 21 sierpnia 2015 r. na skutek przyjęcia, że Skarżący nie spełnił warunków określonych w ww. rozporządzeniu.

• § 2 ust. 6 rozporządzenia z 21 sierpnia 2015 r. poprzez błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że w ww. norma znajduje zastosowanie w przypadku osób prawnych, które wedle przepisów prawa nie mogą zostać wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego, co jest sprzeczne z wykładnią systemową i celowościową ustawy WROW oraz przepisami Unijnymi, a nadto prowadzi do nieuzasadnionej dyskryminacji tego rodzaju podmiotów prawa.

W związku z postawionymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia w całości i uznanie, że G. jako kościelna osoba prawna, zarejestrowana zgodnie z przepisami ustawy z 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej Polskiej nie ma obowiązku załączenia do wniosku o pomoc przyznaną w trybie Ustawy WROW, odpisu przedsiębiorców z Krajowego Rejestru Sądowego z uwagi na niemożliwość spełnienia tego wymogu z racji braku istnienia podstawy prawnej umożliwiającej wpis Skarżącego do rejestru przedsiębiorców prowadzonych przez Krajowy Rejestr Sądowy. Ponadto wniósł o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Jak podał Skarżący jest on Opactwem, będącym stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 8 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła kościelną osobą prawną Wedle art. 13 ust. 1 ww. ustawy kościelne jednostki organizacyjne nabywają osobowość prawną z chwilą powiadomienia właściwego organu administracji państwowej o ich utworzeniu przez władzę kościelną, jeżeli ratyfikowane umowy nie stanowią inaczej. G. jako kościelna osoba prawna, zarejestrowana zgodnie z przepisami ustawy o stosunku Państwa do Kościoła nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego. Zatem w stosunku do opactwa jako kościelnej osoby prawnej brak jest normy prawnej, która przewidywałaby obowiązek wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego.

Autor skargi jest przekonany, że ustawodawca nie może zawężać kręgu podmiotów mogących starać się o uzyskanie pomocy z unijnych środków. Ustawa z 20 lutego 2015 r. określająca zadania wynikające z rozporządzenia unijnego nr 1305/2013 nie mogła i nie powinna wprowadzić żadnych ograniczeń podmiotowych w stosunku do osób ubiegających się o przyznanie pomocy finansowej ze środków unijnych. W przypadku pomocy przyznawanej na wniosek osoby prawnej w ustawie tej nie przewidziano ograniczenia pozwalającego na przyjęcie, iż chodzi tutaj wyłącznie o osobę prawną wpisaną do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.

W ocenie Skarżącego ograniczenie beneficjentów tego programu tylko do podmiotów posiadających osobowość prawną rejestrowanych w KRS, bezprawnie dyskryminuje kościelne osoby prawne i inne osoby prawne zarejestrowane w innym trybie niż poprzez wpis do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a co więcej nie posiada żadnego logicznego uzasadnienia. Opactwo ma prawo do prowadzenie działalności rolniczej i z tego powodu odmowa przyznania pomocy mającej na celu lepsze i efektywniejsze wykonywanie obowiązków z uwagi na niespełnienie warunku, którego opactwo nie może zrealizować po pierwsze z uwagi na brak podstawy prawnej w polskim porządku prawnym, po drugie na brak takiego wymogu w porządku prawa unijnego stanowi naruszenie zasady równości podmiotów wobec prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art.1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracyjnej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa na co wskazuje treść art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a").

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno akty jak i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniający skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, to jest oceniając czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego Sąd zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie, zaznaczenie wymaga, że kwestie przyznawania pomocy finansowej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 w zakresie działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" mają swoje źródło w stosownych regulacjach podjętych przez Unię Europejską, natomiast w zakresie przepisów krajowych kwestie te określa ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 ( t.j. Dz. U.z 2017 r. , poz.. 562 ze zm. zwana w dalszej części uzasadnienia w skrócie "ustawy o wspieraniu") oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 lipca 2015 r w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1371 ze zm., zwanego w dalszej części uzasadnienia w skrócie "rozporządzeniem").

W rozstrzyganej sprawie przedmiotem skargi jest akt z zakresu administracji publicznej o jakim mowa w przywołanym już w uzasadnieniu wyroku art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przedmiotowy akt dotyczy odmowy przyznania pomocy w ramach działania "inwestycje w środki trwałe", o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu zgodnie z którym program (Program Rozwoju Obszarów Wiejskich – dopisek Sądu) jest realizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje między innymi wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych

Należy wskazać, że zaskarżony akt wymaga uzasadnienia zgodnie z art. 35 ust.1 ustawy o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę w formie pisemnej o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy.

W myśl art. 34 ust. 2 powołanej ustawy, do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy (czyli postępowań w ramach programu modernizacji gospodarstw rolnych, zgodnie z art. ust. ustawy o wspieraniu – dopisek Sądu) prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników, organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 35 ustawy o wspieraniu określa sposób załatwienia sprawy. Mianowicie, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania prawa pomocy, podmiot wdrążający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej o odmowie jej przyznania. Na negatywne rozstrzygnięcie zgodnie z art. 35 ust. 2 wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu pomoc finansowa jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej , osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli są spełnione warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1.

W § 2 pkt 6 rozporządzenia wydanego na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu sprecyzowano, że o pomoc może ubiegać się osoba prawna jeżeli między innymi jest wpisana do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym co najmniej od dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy.

Spór stron w rozstrzyganej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przeszkodą w uzyskaniu pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" jest brak odpisu z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, w sytuacji gdy strona skarżąca takim odpisem nie dysponuje.

Skarżąca jest Opactwem, będącym stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej Polskiej ( t.j. Dz.U. z 2013 r. poz.1169 ze zm. ) kościelną osobą prawną. Wedle art. 13 ust. 1 ww. ustawy kościelne jednostki organizacyjne nabywają osobowość prawną z chwilą powiadomienia właściwego organu administracji państwowej o ich utworzeniu przez władzę kościelną, jeżeli ratyfikowane umowy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowy Rejestrze Sądowym (Dz. U. tekst jednolity z 2017 r. poz. 700 zwanej dalej w skrócie "ustawą o KRS") rejestr obejmuje podmioty, na które przepisy ustaw nakładają obowiązek uzyskania wpisu do tego Rejestru. W myśl art. 36 ustawy o KRS przepisy Rozdziału 2 Rejestr przedsiębiorców stosuje się do podmiotów (spółek jawnych, europejskich zgrupowań interesów gospodarczych, spółek partnerskich, spółek komandytowych, spółek komandytowo-akcyjnych, spółek z ograniczona odpowiedzialnością, spółek akcyjnych, spółek europejskich, spółdzielni, spółdzielni europejskich, przedsiębiorstw państwowych, jednostek badawczo-rozwojowych, przedsiębiorców określonych w przepisach o zasadach prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, innych osób prawnych, jeżeli wykonują działalność gospodarczą i podlegają obowiązkowi wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2, oddziałów przedsiębiorców zagranicznych działających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, głównych oddziałów zagranicznych zakładów ubezpieczeń). Tak więc Opactwo nie podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Z treści ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego wyraźnie wynika, że przepisy szczególne określają charakter, strukturę i sposób działania podmiotów im podlegających, w tym strony skarżącej i czynią to w sposób kompletny oraz odrębny. Na tym tle

wyrażony został w doktrynie następujący pogląd : "Jeżeli jakiś podmiot, zgodnie przepisami ustawy regulującej zasady jego funkcjonowania, podlega obowiązkowi uzyskania wpisu do rejestru pozostającego poza KRS, a nie podlega obowiązkowi uzyskania wpisu do KRS w zakresie któregokolwiek z jego podrejestrów , nie jest objęty wpisem do rejestru przedsiębiorców, mimo, iż prowadzi działalność gospodarczą. Do wyłączenia tego podmiotu od wpisu do rejestru przedsiębiorców nie jest potrzebny przepis, który wyraźnie postanawia o takim wyłączeniu. Obowiązuje tu zasada odwrotna. To do istnienia obowiązku wpisu danego podmiotu do rejestru przedsiębiorców konieczny jest przepis, który wyraźnie postanawia o takim obowiązku." (artykuł pt "Kościelne osoby prawne jako przedsiębiorcy" R. Skubisz , PPH 2002/3/8).

Zgodnie z art. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ustawa określa:

1) zadania oraz właściwość organów i jednostek organizacyjnych w zakresie dotyczącym wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zwanego dalej "programem", określonym w:

a) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia,

b) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1306/2013", oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia,

c) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1303/2013", oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia;

2) warunki i tryb przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej:

a) w ramach działań i poddziałań objętych programem, zwanej dalej "pomocą",

b) na realizację zadań określonych w art. 59 rozporządzenia nr 1303/2013 oraz w art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, zwanej dalej "pomocą techniczną"

- w zakresie nieokreślonym w przepisach, o których mowa w pkt 1, lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 2 pkt 2 mającej w niniejszej sprawie zastosowanie ustawie o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich użyte w ustawie wyrażenie beneficjent oznacza beneficjenta w rozumieniu art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 1303/2013. Rozporządzenie przez "beneficjenta" każe rozumieć podmiot publiczny lub prywatny oraz - wyłącznie do celów rozporządzenia w sprawie EFRROW i rozporządzenia w sprawie EFMR - osobę fizyczną, odpowiedzialnych za inicjowanie lub inicjowanie i wdrażanie operacji; w kontekście programów pomocy państwa, w rozumieniu pkt 13 niniejszego artykułu, "beneficjent" oznacza podmiot, który otrzymuje pomoc; w kontekście instrumentów finansowych na mocy części drugiej tytuł IV niniejszego rozporządzenia "beneficjent" oznacza podmiot, który wdraża instrument finansowy albo, w stosownych przypadkach, fundusz funduszy.

Tak więc tym rozporządzeniem pojęcie "beneficjenta" (podmiotu otrzymującego wsparcie) zostało określone bardzo szeroko, przy czym jeżeli chodzi o przedsiębiorstwa publiczne lub prywatne nie wprowadzono żadnych ograniczeń, jeżeli chodzi o wymóg wpisu do jakiegokolwiek rejestru. Nie wprowadza też takich ograniczeń rozporządzenie 1305/2013 – zgodnie z art. 17 ust. 2 wparcia w ramach działania Inwestycje w środki trwałe udziela się rolnikom lub grupom rolników.

Nie powinno przy tym budzić wątpliwości, iż wskazana na wstępie niniejszych rozważań ustawa z dnia 20 maja 2015 r., określając zadania wynikające z rozporządzenia Rady (WE) nr 1303/2013 , nie mogła wprowadzić żadnych ograniczeń podmiotowych w stosunku do osób ubiegających się o przyznanie pomocy .

Takich ograniczeń też nie wprowadziła, gdyż zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. W przypadku pomocy przyznawanej na wniosek osoby prawnej nie przewidziano w tej ustawie ograniczenia pozwalającego na przyjęcie, iż chodzi tutaj wyłącznie o osobę prawną wpisaną do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Takich ograniczeń nie mogło też wprowadzić rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej (...) , w którym przewidziano wymóg, iż o pomoc może ubiegać się osoba prawna, jeżeli jest wpisana do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, a niedołączenie wypisu z takiego rejestru skutkuje nieprzyznaniem pomocy na podstawie § 15 ust. 2 tego rozporządzenia, to stwierdzić należy, iż rozporządzenie to zostało wydane w ramach delegacji zawartej w art. 45 omawianej ustawy.

W art. 45 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) ustawy minister właściwy do spraw rozwoju wsi został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych działań, w szczególności:

a) tryb składania wniosków o przyznanie pomocy,

b) szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie pomocy lub wnioski o płatność

Tak więc na podstawie powyższego upoważnienia minister właściwy do spraw rozwoju wsi był upoważniony jedynie do określenia szczegółowych warunków (trybu składania wniosków) i wymagań jakim powinny odpowiadać wnioski. Nie mógł zatem regulować w sposób odmienny od przewidzianego w ustawie oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1303/2013 zasad przyznawania pomocy, w tym określać podmiotów uprawnionych do ubiegania się o udzielenie pomocy.

Stąd też uznać należy, iż zawarta w § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. regulacja, iż o pomoc może ubiegać się osoba prawna, jeżeli jest wpisana do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym pozostaje w sprzeczności z przedstawionym wyżej upoważnieniem ustawowym, oraz z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, w którym stwierdzono, że pomoc przyznawana jest na wniosek osoby prawnej, a więc każdej osoby prawnej bez względu na to, czy podlega, czy też nie wpisowi do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie zaś powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu.

W tej sytuacji, gdy w § 2 ust. 6 omawianego rozporządzenia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wykroczył poza zakres spraw przekazanych mu do uregulowania, to przepis ten w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania. Zamiast tego przepisu ma wprost zastosowanie art. 14 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym pomoc jest przyznawana na wniosek osoby prawnej. W sprawie zaś było bezsporne, że strona skarżąca posiada przymiot osoby prawnej.

Analogiczny pogląd prawny wyraził Naczelny Sąd Administracyjny na tle poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( Dz. U. nr 193 poz. 1397 ze zm. ) w wyroku z dnia 1.02.2011 r. sygn. akt II GSK 136/10.

Przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organ dokonując interpretacji § 2 ust. 6 rozporządzenia powinien kierować się poglądem prawnym wyrażonym w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a