Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1125/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Jerzy Bujko (spr.) Sędziowie del. Sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon Bożena Walentynowicz Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 152/05 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz K. M. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2006 r. uchylającego decyzję skarżącego z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta R. z dnia [...] nakazującą K. M. wykonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanego ogrodzenia działki nr [...] wzdłuż ulicy S. w R. Do wydania tych decyzji doszło w następujący stanie faktycznym:

Pismem z dnia 6 kwietnia 2002 r. I. i B. K. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta R. o wyjaśnienie sprawy budowy ogrodzenia wzdłuż ulicy S. w R. przy nieruchomości należącej do L. M. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w dniu 24 kwietnia 2002 r. K. M. zgłosiła zamiar wymiany istniejącego ogrodzenia działek [...] i [...] w R. przy ul. S. do Urzędu Miasta R., informując o rozpoczęciu prac w dniu 30 kwietnia 2002 r. W dniu 17 maja 2002 r. Prezydent Miasta R. zgłosił sprzeciw w sprawie budowy tego ogrodzenia i nałożył na wnioskującą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę ogrodzenia wzdłuż ulicy S. w R.

W dniu 22 maja 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta R. przeprowadził oględziny na wskazanych działkach w R., należących do K. M., w trakcie których stwierdził, że budowę fundamentu pod ogrodzenie rozpoczęto pod koniec kwietnia 2002 r. przesuwając je 1 m w kierunku ulicy S. Nadto potwierdzono, że budowa ogrodzenia naruszyła dotychczasowe stosunki wodne i doprowadziła do powstania bezodpływowej niecki we wschodniej części działki [...], należącej do państwa K. W ich opinii został zasypany rów odprowadzający te wody do rzeki M., a istniejący przepust pod ulicą S. przy obfitych opadach wody nie jest w stanie odprowadzić ich na drugą stronę ulicy.

Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta R. decyzją z dnia 28 czerwca 2002 r., przywołując w podstawie prawnej art. 48 i art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał K. M. wykonanie rozbiórki ogrodzenia zrealizowanego na parceli [...] wzdłuż ulicy S.

Decyzja ta została uchylona decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2003 r. wydaną w uwzględnieniu odwołania K. M. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wobec zmiany obowiązujących przepisów i wejścia w życie w dniu 11 sierpnia 2003 r. nowelizacji ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wymaga wyjaśnienia, czy nowe przepisy mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie co wymaga przeprowadzenia ponownie postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 14 listopada 2003 r. nakazał inwestorce K. M. przedłożenie szeregu dokumentów m.in. zaświadczenia organu architektoniczno-budowlanego o zgodności budowy ogrodzenia z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwentaryzacji zagospodarowania działki [...] zawierającej uzgodnienia i opinie w zakresie bezkolizyjności zrealizowanej inwestycji z istniejącymi sieciami (wodociągową, gazową, telekomunikacyjną, elektryczną) oraz dokumentów określonych w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyznaczając jej termin 30 dni od doręczenia postanowienia. W obszernym uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zmienione przepisy prawa budowlanego przewidują w sytuacji samowolnych prac budowlanych postępowanie legislacyjne. Dlatego też, wobec potwierdzenia samowoli budowlanej, zobowiązano inwestorkę do przedstawienia niezbędnych dokumentów w celu rozważenia możliwości zalegalizowania wykonanych prac przy budowie ogrodzenia.

W celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości związanych z budową ogrodzenia działki [...] zrealizowanego wzdłuż ulicy S. w R, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta R. przeprowadził w dniu 4 marca 2004 r. rozprawę administracyjną, w której uczestniczył P. M. jako pełnomocnik inwestorki K. M. oraz przedstawiciele Wydziału Dróg i Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu Miasta R., a także przedstawiciel Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w R. Rozprawa ta nie wyjaśniła jednak podstawowej wątpliwości, a mianowicie bezkolizyjności ogrodzenia z sieciami infrastruktury. Z przedstawionych w sprawie dokumentów wynika jednak, że Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w R. nie uzgodniło przebiegu przedmiotowego ogrodzenia, gdyż musi ono być od kolektora usytuowane zgodnie z przepisami – tzn. należy zachować strefę ochronną i nie wyraziło zgody na przebieg ogrodzenia, który koliduje z istniejącym uzbrojeniem – kanalizacją sanitarną. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. nakazał K. M. rozbiórkę zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej ogrodzenia na parceli nr [...] wzdłuż ulicy S. w R.

W podstawie prawnej przywołał przepis art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wobec rozpoczęcia prac przy rozbiórce i budowie ogrodzenia pod koniec kwietnia 2002 r. podczas gdy zamiar wykonania tych prac został zgłoszony dopiero w dniu 6 maja 2002 r. (z datą pisma 24 kwietnia 2002 r.) stwierdzono, że przedmiotowe ogrodzenie wybudowane zostało w warunkach samowoli budowlanej, gdyż na podstawie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego do wykonania robót budowlanych przystąpić można, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu. Podkreślił, że na podstawie obowiązujących przepisów przeprowadzono próbę legalizacji przedmiotowego ogrodzenia i w tym celu postanowieniem zobowiązano inwestorkę do przedstawienia niezbędnych dokumentów. Złożona przez zainteresowaną w dniu 16 grudnia 2003 r. dokumentacja nie czyniła zadość wymaganiom wynikającym z postanowienia z dnia 14 listopada 2003 r. i pomimo zobowiązania do jej uzupełnienia, brakujące dokumenty nie zostały przedstawione, nie okazano też oryginałów dokumentów już przedłożonych. Wątpliwości nie wyjaśniła także rozprawa administracyjna z dnia 4 marca 2004 r. Natomiast analiza zgromadzonych dokumentów wykazała istniejącą kolizję przedmiotowego ogrodzenia z siecią uzbrojenia – kanalizacją sanitarną. Dlatego też zgodnie z zapisem art. 49b ust. 3 w związku z ust. 2 Prawa budowlanego, orzeczono rozbiórkę obiektu.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. M. wniosła o jej uchylenia z powodu naruszenia art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, nadto zgłaszając wniosek o przesłuchanie świadka oraz ustalenie przez biegłego, czy istniejące ogrodzenie pozostaje w kolizji z siecią kanalizacyjną. W uzasadnieniu podniosła, że sprawa nie została w sposób jednoznaczny wyjaśniona, a organ orzekający wydając decyzję oparł się na wybiórczej analizie dokumentów. Stwierdziła, że wprawdzie na terenie działki [...] znajduje się sieć kanalizacyjna, to jednak została ona zbudowana niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w formie samowoli budowlanej, co potwierdziła decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 kwietnia 2003 r. Podkreśliła, że na działce było już ogrodzenie, które nie kolidowało wtedy z żadną siecią kanalizacyjną. Wyjaśniła także, że decyzja organu pierwszej instancji narusza przede wszystkim art. 49b Prawa budowlanego. Twierdziła, że wymagana dokumentacja została przedłożona organowi w dniu 16 grudnia 2003 r., dlatego wydanie zaskarżonej decyzji było nieuzasadnione. Wobec przedłożenia niezbędnych dokumentów żądała legalizacji ogrodzenia.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] przywołując w podstawie prawnej decyzji art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że inwestorka nie wykonała obowiązków nałożonych na nią postanowieniem z dnia 14 listopada 2003 r., gdyż przedstawione przez nią dokumenty nie odpowiadały wymogom tego postanowienia. W takim przypadku, wobec niespełnienia przez inwestorkę nałożonego obowiązku, zgodnie z art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ powinien nakazać przymusową rozbiórkę obiektu budowlanego powstałego w warunkach samowoli budowlanej. Dlatego też organ nie uznał za zasadne złożonych przez inwestorkę w odwołaniu wniosków.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K.M., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77, art. 75 § 1 w zw. z art. 136 oraz art. 7 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, wniosła o uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że przeprowadzone postępowanie nie wyjaśniło wątpliwości podnoszonych w sprawie, organ nie przeprowadził zawnioskowanych dowodów, a zatem naruszył przepisy dotyczące procedury administracyjnej. W jej odczuciu naruszony został także przepis prawa materialnego – tzn. art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż składając wymagane dokumenty w dniu 16 grudnia 2003 r., a następnie w dniu 4 lutego 2004 r. spełniła nałożone na nią obowiązki. Nie było zatem podstaw do stosowania sankcji w postaci nakazu rozbiórki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 8 lutego 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję, a także poprzedzającą ją decyzję PINB dla miasta R. z dnia [...] i zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżącej 755 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W motywach tego orzeczenia Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Za udowodnione uznał Sąd, iż sporne ogrodzenie zostało zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej. Inwestorka naruszyła bowiem przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wpierw przystępując do budowy, a dopiero następnie w dniu 6 maja 2002 r. zgłaszając zamiar budowy ogrodzenia, co do którego właściwy organ wniósł sprzeciw. Za nieuzasadnione uznał także WSA twierdzenie inwestorki co do tego, że wykonywane przez nią prace stanowiły tylko remont istniejącego już ogrodzenia, a nie budowę nowego. Jednocześnie w uzasadnieniu wyroku wskazano, że wobec zmiany stanu prawnego po dniu 11 lipca 2003 r. ustawodawca dopuścił możliwość legalizacji dokonanej wcześniej samowoli budowlanej. Warunkiem tego jest wykonanie nałożonych na inwestora, w trybie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, obowiązków złożenia odpowiednich dokumentów stwierdzających, iż stan zaistniały na skutek samowoli budowlanej nie narusza obowiązującego prawa.

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie powyższych obowiązków, stosuje się przepis art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem organ orzeka rozbiórkę obiektu budowlanego. W rozpatrywanej sprawie skarżąca została zobowiązana do przełożenia wskazanych powyżej dokumentów, w tym także uzgodnień w zakresie funkcjonujących sieci uzbrojenia terenu – m.in. sanitarnej, kanalizacyjnej. Skarżąca nie przedstawiła żądanych uzgodnień. Do akt sprawy dołączone zostały pisma odmawiające uzgodnienia w tym zakresie, wobec faktu kolidowania wybudowanego ogrodzenia z istniejącym uzbrojeniem – kanalizacją sanitarną.

Dlatego też organ nadzoru budowlanego, przywołując wym. powyżej art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, orzekł o rozbiórce zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej ogrodzenia na parceli [...] wzdłuż ulicy S. w R.

Jednakże, jak stwierdził WSA, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wydaje się, że nie było podstaw do orzeczenia w niniejszej sprawie rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia, przynajmniej na obecnym etapie postępowania taka decyzja jest przedwczesna. Mając bowiem na uwadze zgłaszane przez skarżącą okoliczności wykonania przedmiotowej kanalizacji sanitarnej w warunkach samowoli budowlanej, co zdaje się potwierdzać decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2003 r., trudno powoływać się na brak uzgodnienia z Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji z uwagi na istniejącą sieć sanitarną, podczas gdy sieć ta została także wybudowana w warunkach samowoli budowlanej. Z dostępnych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, by w sprawie tej prowadzone było jakieś postępowanie legalizacyjne, nie wiadomo więc czy zakończyło się ono zalegalizowaniem przedmiotowej sieci kanalizacyjnej. Trudno zatem uznać za powód odmowy legalizacji wybudowanego ogrodzenia brak uzgodnień w zakresie przebiegu linii kanalizacji sanitarnej, podczas gdy została ona również wybudowana w warunkach samowoli budowlanej.

Konkludując, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Gliwicach stwierdził, że decyzje organów obu instancji zapadły bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy do ostatecznego rozstrzygnięcia, z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wymieniony wyrok zaskarżył wskazaną na wstępie skargą kasacyjną Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Wyrokowi temu zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 49b ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.),

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego.

W związku z tymi zarzutami skarżący wnosił o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi, który wydał zaskarżony wyrok lub rozpoznanie sprawy,

2) rozstrzygnięcie o kosztach postępowania stosownie do treści wyroku oraz o kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący organ szczegółowo przedstawił przebieg postępowania w sprawie i wskazał, że w celu zalegalizowania samowolnie wybudowanego ogrodzenia K. M. została zobowiązana do złożenia szeregu dokumentów wymienionych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia 14 września 2003 r. W dniu 16 grudnia 2003 r. zobowiązana złożyła wprawdzie kilka dokumentów, lecz wśród nich nie było żądanych przez organ:

- zaświadczenia organu administracji architektoniczno-budowlanej o zgodności przedsięwzięcia z planem zagospodarowania przestrzennego,

- inwentaryzacji zagospodarowania nieruchomości oznaczonej nr [...],

- dokumentu określającego zasady, zakres i sposób wykonania robót budowlanych,

- oświadczenia o posiadanym prawie do nieruchomości na cele budowlane.

Skarżący stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyczerpująco zebrał dowody niezbędne do pełnego wyjaśnienia konsekwencji popełnionej samowoli budowlanej i niewypełnienia przez zobowiązaną obowiązków warunkujących legalizację ogrodzenia, zgodnie z wymogami art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. Pełną odpowiedzialność za niemożność spełnienia warunków legalizacji ponosi zobowiązania strona, która nie złożyła koniecznych dokumentów. Skarżący organ wskazał, iż kolizja z istniejącymi urządzeniami kanalizacyjnymi jest tylko jednym z elementów uniemożliwiających uzyskanie uzgodnień co do lokalizacji ogrodzenia, warunkujących jego legalizację. K. M. nie spełniła natomiast większości obowiązków wynikających z postanowienia PINB łącznie z brakiem przedmiotowych uzgodnień a nie wyłącznie tego obowiązku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik K. M. zakwestionował fakt niewykonania przez inwestorkę ogrodzenia obowiązków nałożonych na nią postanowieniem z dnia 14 listopada 2003 r. Wskazał na niemożliwość uzyskania uzgodnienia z właścicielem sieci wodociągowej, skoro sieć ta została wybudowana w warunkach samowoli budowlanej. Wobec tego wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawową przyczyną uchylenia wydanych w tej sprawie decyzji administracyjnych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2006 r. było stwierdzenie przez Sąd, iż decyzje organów obu instancji zapadły bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy do ostatecznego rozstrzygnięcia, z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd stwierdził przy tym, iż nie przesądzając o wyniku postępowania zaskarżoną decyzję nakazującą rozbiórkę uznaje, w przedstawionych okolicznościach sprawy, za przedwczesną. Skarga kasacyjna nie podważa skutecznie zasadności tej oceny. Należy bowiem wskazać, iż spełnienie ustawowego obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozważenia treści zebranego w sprawie materiału winno wyrażać się w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi wskazane przepisem art. 107 § 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu odwoławczego winna szczegółowo wskazywać nie tylko jakie obowiązki zmierzające do zalegalizowania skutków samowoli budowlanej zostały nałożone na K. M., ale i jak ona wywiązała się z tych obowiązków. Nadto, wobec stanowiska reprezentowanego przez zobowiązaną w toku postępowania i ostatecznie wyrażonego przez nią w odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ winien był ustosunkować się do jej twierdzeń o wykonaniu obowiązków nałożonych postanowieniem z 14 listopada 2003 r. służących legalizacji samowolnie wybudowanego ogrodzenia. Wymogów tych nie spełniło uzasadnienie zaskarżonej decyzji, która nie zawiera szczegółowych wywodów wykazujących, że inwestorka rzeczywiście nie wykonała nałożonych na nią obowiązków, wobec czego konieczne było nałożenie na nią obowiązku rozbiórki. Stwierdzić należy przy tym, iż wymogu należytego uzasadnienia decyzji nie mogą zastąpić wywody zawarte w uzasadnieniu skargi czy skargi kasacyjnej albo w odpowiedzi na takie pisma. Tylko bowiem uzasadnienie decyzji wskazuje na to jakie przesłanki legły u jej wydania i czym kierował się organ w tym czasie.

Skoro więc organ odwoławczy, podobnie jak i organ I instancji, nie uzasadniał należycie swojej decyzji, to Sąd I instancji miał podstawy do przyjęcia wniosku, iż została ona wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i bez rozważenia zebranego w sprawie materiału. Stanowiło to uzasadnioną podstawę do uchylenie tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji nie naruszył więc przepisów procesowych, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), ani przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Nie naruszył również przepisu art. 49b ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Skarga kasacyjna nie wykazała, by Sąd dokonał wadliwej wykładni tych przepisów, a uchylając decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, przepisów tych nie zastosował, a więc nie mógł ich naruszyć przez wadliwe zastosowanie.

Z powyższych względów na podstawie przepisów art. 184 i 204 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.