Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1194/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.), , Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi H. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz H. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Decyzja z dnia [...] marca 2017 r., została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W wyniku wniosku H. Sp. z o.o., Starosta [...] ww. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. odmówił wnioskodawcy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wraz z zabudową usługową, obiektów infrastruktury technicznej oraz urządzeń budowlanych związanych z projektowaną inwestycją - na terenie działki o nr ew. [...] w obrębie [...], gmina W.

W wyniku odwołania H. Sp. z o.o. od decyzji organu pierwszej instancji, Wojewoda [...] powołaną decyzją z dnia [...] marca 2017 r., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Wojewoda stwierdził, że organ administracji architektoniczno-budowlanej w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", nakłada postanowieniem (na podstawie art. 35 ust. 3 tej ustawy) obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości i określa termin ich usunięcia. Jeżeli inwestor w terminie wyznaczonym w postanowieniu nie doprowadzi projektu do zgodności z obowiązującymi przepisami, organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku o wydanie decyzji na wyżej opisane zamierzenie inwestycyjne, wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę po tym jak inwestor nie uzupełnił projektu budowlanego w sposób wskazany w postanowieniu z dnia [...] lipca 2014 r. (nie przedłożył do wniosku kompletnej i właściwie sporządzonej dokumentacji). Zawarte w niezaskarżalnym postanowieniu obowiązki, są konkretne i wynikają z obowiązujących przepisów prawa. Wojewoda podniósł, że inwestor wprawdzie w terminie przedstawił poprawiony projekt budowlany, jednak jego uzupełnienie nie zostało dokonane w sposób wskazany w ww. postanowieniu i obowiązujących przepisach prawa.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji trafnie ustalił, iż nieruchomość, na której usytuowana jest projektowana inwestycja, tj. działka ewidencyjna o nr [...] w Obrębie [...], gmina W., znajduje się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Obszar chronionego krajobrazu jest jedną z form ochrony przyrody wymienioną w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2015, poz. 1651), dalej: "u.o.p.". Organ wydający pozwolenie na budowę musi uwzględnić zakazy wynikające z Rozporządzenia nr 3 Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. (Dz. Woj. [...] z 2007 r., Nr [...], poz. [...] ze zm.), wydanego w oparciu o delegację z tej ustawy. Powyższe rozporządzenie wprowadziło w § 6 ust. 1 pkt 5 zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową odbudowa naprawa lub remontem urządzeń wodnych. Jak wskazał Wojewoda, powyższy przepis nie przewiduje zakazu realizacji obiektów budowlanych, czy też wykonywania robót budowlanych na terenie. Co do zasady inwestor może bowiem uzyskać pozwolenie na budowę na zasadach określonych przepisami prawa. Zakazy w tym zakresie ograniczono do ściśle określonych przypadków wskazując przedmiot ochrony, który nie powinien doznać uszczerbku wskutek działań człowieka, poprzez zabudowę, czy też wykonywanie prac budowlanych, które z istoty swojej pociągają za sobą różnego rodzaju ingerencję w rzeźbę terenu. Organ odwoławczy podkreślił, że wykonywanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu nie może być automatycznie utożsamiane z jakimkolwiek rodzajem ingerencji człowieka w rzeźbę terenu, gdyż taka wykładnia tego pojęcia faktycznie prowadziłaby do uznania, że rozporządzenie ustanawia faktycznie zakaz zabudowy Obszaru. W przypadku, gdy na gruncie można realizować inwestycję na istniejącym terenie zabudowa jest jak najbardziej możliwa. Roboty budowlane związane z budową obiektów budowlanych, np. wykop pod fundamenty nie będą stanowić zmiany rzeźby terenu, nie są zakazane. Jednakże, w ocenie Wojewody, w przedmiotowej sprawie zakres ingerencji w rzeźbę terenu nastąpi oraz powoduje jej trwałe zniekształcenie. W przypadku bowiem, gdy teren nie jest przystosowany do zabudowy (nie można prowadzić inwestycji bez uprzedniego podniesienia terenu/zmiany jego rzeźby) zabudowa nie jest możliwa. Dostosowanie nieruchomości do stanu umożliwiającego zabudowę (podniesienie terenu) powoduje złamanie zakazu. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z analizy dokumentacji projektuje się wykonanie prac ziemnych polegających na podwyższeniu rzędnej terenu maksymalnie do 2 metrów, co w ocenie organu niewątpliwie będzie skutkować zmianą rzeźby terenu. Inwestor w treści odwołania i jego uzupełnieniach wskazuje, że podniesienie terenu będzie wynosić zasadniczo 60-80 cm, co gdyby nawet przyjąć że tak jest w rzeczywistości, stanowi ingerencję, która wpływa na zmianę ukształtowania terenu.

W konsekwencji, Wojewoda [...] stwierdził, że prace ziemne związane z podniesieniem terenu spowodują trwałe zniekształcenie rzeźby terenu, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Jego zdaniem są to działania prowadzące do zaburzenia stosunków wysokościowych (zmiana rzędnych terenu) oraz układu nachyleń i przebiegu naturalnej granicy rzeźby, czego skutkiem towarzyszącym jest także utrata określonych cech morfologicznych danego typu rzeźby (tj. zmiana struktury gruntu i jego właściwości fizycznych w wyniku nadsypywania materiału, zniszczenie warstwy gleby i przerwanie procesów glebotwórczych).

Organ drugiej instancji podniósł, że w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] wskazano (co potwierdził pełnomocnik inwestora w złożonym odwołaniu i na spotkaniu w dniu 23 marca 2017 r), że teren planowanej inwestycji stanowi teren podmokły, położony w zwartym kompleksie łąk i nieużytków, na których bez konieczności podniesienia terenu, a co za tym idzie zmiany stosunków wodnych nie byłoby możliwe wprowadzenie zabudowy.

Jednocześnie Wojewoda [...] dokonał pouczenia, że jeżeli inwestor złoży nowy wniosek z prawidłowo opracowanym projektem, oraz spełni inne wymagania zawarte w obowiązujących przepisach, to organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji ma obowiązek wydać pozytywną decyzję o pozwoleniu na budowę.

H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez adw. A. J., pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] dnia [...] marca 2017 r.

Strona skarżąca zarzuciła decyzji organu drugiej instancji naruszenie:

1) art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przypadku, w którym inwestor w terminie usunął wskazane w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nieprawidłowości;

2) § 6 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia nr 3 Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, "dalej: "Rozporządzenie w sprawie [...]", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przypadku, w którym nieruchomość, na której miała być realizowana inwestycja, nie stanowi "wyróżniającego się krajobrazu o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowego ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych" będącego przedmiotem ochrony zgodnie z § 1 Rozporządzenia w sprawie [...] w związku z art. 23 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody i nie charakteryzuje się przymiotem naturalnej rzeźby terenu;

3) § 6 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia nr 3 Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dostosowanie nieruchomości do stanu umożliwiającego zabudowę (podniesienie terenu) powoduje trwałe zniekształcenie rzeźby terenu;

4) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zaniechaniu zbadania istniejącego stanu przekształcenia terenu przeznaczonego pod inwestycję skarżącej w stosunku do jego naturalnego ukształtowania oraz zaniechaniu wyjaśnienia zakresu planowanego podwyższenia rzędnej terenu w szczególności poprzez niezweryfikowanie przez organ, w których miejscach i w jakim zakresie nastąpić ma podniesienie terenu, co doprowadziło organ do nieprawdziwego wniosku, że planowane prace ziemne "niewątpliwie będą skutkować zmianą rzeźby terenu".

W konsekwencji, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 26 czerwca 2017 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uzupełnienie skargi w przedmiotowej sprawie, wskazując na naruszenie przepisów postępowania, tj:

1) art. 7, 75 i 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny tj. jakoby teren inwestycji znajdował się na terenie podmokłym a realizacja zamierzenia inwestycyjnego naruszyłaby stosunki wodne, co rzekomo Skarżąca potwierdziła w odwołaniu od Decyzji Starosty, a co nie znajduje poparcia w materiale dowodowym przedmiotowej sprawy, a także rzekomej wypowiedzi przedstawiciela Spółki potwierdzającej, że teren inwestycji stanowi teren podmokły, która to wypowiedź nie miała miejsca i również nie znajduje poparcia w materiale dowodowym przedmiotowej sprawy;

2) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zaniechaniu zbadania opisu planowanej inwestycji zawartego w raporcie oceny oddziaływania na środowisko dla projektu deweloperskiego, składającego się z budowy zespołu budynków mieszkalnych wraz z zabudową usługową i obiektów infrastruktury technicznej oraz urządzeń budowlanych związanych z projektowaną inwestycją na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie sektora [...], gmina W., z dnia 24 września 2012 i przygotowanej przez A. Sp. z o.o. ("Raport Środowiskowy") oraz nieuwzględnieniu w toku postępowania zawartej w Raporcie Środowiskowym oceny wpływu inwestycji na środowisko gruntowo - wodne (vide Raport Środowiskowy strona 39).

Na rozprawie sądowej w dniu 27 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że dokumentacja projektowa została uzupełniona przez skarżącą, a prace budowlane, które mają być prowadzone nie zniekształcą terenu. Zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika prace ziemne mają polegać na podniesieniu terenu o 60-80 cm.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu skarga jest uzasadniona.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...]

Wniosek H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wydanie pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wraz z zabudową usługową, obiektów infrastruktury technicznej oraz urządzeń budowlanych związanych z projektowaną inwestycją na terenie działki o nr ew. [...] w obrębie [...], gmina W. uruchomił postępowanie, w którym właściwy organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 - 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania, a następnie dokonać jego sprawdzeń, stosownie do art. 35 ust. 1 tej ustawy. W razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem, organ obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Zdaniem organów obu instancji przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami wyżej powołanego Rozporządzenia nr 3 Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Jak wynika z projektu budowlanego (z dołączonej dokumentacji geotechnicznej warunków gruntowo-wodnych podłoża) w związku z poziomem wód gruntowych na obszarze planowanej inwestycji na głębokości 0,6 m oraz możliwością podwyższenia wody w okresie wiosennym i letnim o około 0,5 - 1 m, w celu zabezpieczenia fundamentów przed wodami gruntowymi alternatywnym rozwiązaniem jest podwyższenie poziomu terenu przez wykonanie nasypu. W ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. zawarto zapisy dopuszczające podniesienie rzędnej poziomu terenu, o ile nie stanowi ono przekształcenia naturalnej rzeźby terenu. W konsekwencji organy uznały, że wskutek prowadzenia koniecznych prac ziemnych dojdzie do zniekształcenia rzeźby terenu, czyli naruszenia zakazu, o którym mowa § 6 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia w sprawie [...]. Zniesienia tego zakazu nie uzasadnia także, w ich ocenie, okoliczność, że inwestycja nie będzie w sposób znaczący negatywnie oddziaływać na środowisko. Skoro więc (zdaniem Wojewody) w wyznaczonym terminie w postanowieniu z dnia [...] lipca 2014 r. H. Sp. z o.o. nie usunęła wskazanych przez organ nieprawidłowości, to po jego bezskutecznym upływie organ miał podstawy do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3).

Powyższe stanowisko, zdaniem składu orzekającego, jest przedwczesne.

I tak, Rozporządzenie w sprawie [...] w § 2 wyróżnia: 1) strefę szczególnej ochrony ekologicznej, 2) strefę ochrony urbanistycznej, oraz 3) strefę zwykłą. Nie ulega wątpliwości, że teren planowanej inwestycji zlokalizowany jest w strefie zwykłej. Dla każdej ze stref przewidziano szereg ograniczeń i zakazów, przy czym niektóre z nich są wspólne dla każdej ze stref [...]. Jedną z zasad ochrony [...] obowiązującą na całym obszarze jest zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem praz związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Dla strefy zwykłej zakaz ten wynika z § 6 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia. Jak słusznie zauważyły organy administracji oraz strona skarżąca zarówno przepisy Rozporządzenia w sprawie [...] jak i ustawa o ochronie przyrody, stanowiąca podstawę do jego wydania, nie precyzują co należy rozumieć przez "prace ziemne trwale zniekształcające rzeźbę terenu" jak również nie definiują pojęcia "rzeźby terenu".

W konsekwencji, w ocenie Sądu, przyjęcie przez Wojewodę jednoznacznego stanowiska (za organem pierwszej instancji), że planowana inwestycja narusza powyższy zakaz - bez podjęcia jakiejkolwiek próby wykładni przepisu § 6 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia w sprawie [...] oraz odniesienia się do zgromadzonego materiału dokumentacyjnego w sprawie – jest na tym etapie nieuprawnione. Słusznie skarżąca podniosła, że dla prawidłowej wykładni ww. przepisu należy odnieść się do przepisów ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.o.p. obszar chronionego krajobrazu jest jedną z form ochrony przyrody. W myśl zasad określonych w art. 23 ust. 1 u.o.p. powinno to następować w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: 1) krajobraz powinien wyróżniać się zróżnicowanymi ekosystemami; 2) powinny być one alternatywnie wartościowe ze względu na możliwość zaspokojenia potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnić funkcję korytarzy ekologicznych. W pojęciu chronionego krajobrazu określone zostały jednocześnie cele, którym ta forma ochrony powinna służyć. Z jednej strony może to być zaspokajanie potrzeb wypoczynku i turystyki, z drugiej natomiast funkcja korytarzy ekologicznych w znaczeniu art. 5 pkt 2 u.o.p. W każdym razie art. 23 ust. 1 u.o.p. jest jednym z tych przepisów, w których skonkretyzowane zostały cele ochrony przyrody określone w art. 2 ust. 2 u.o.p. Jak wskazuje się w doktrynie "krajobraz obejmowany ochroną na obszarze chronionego krajobrazu powinien wyróżniać się zróżnicowaniem ekosystemów. O spełnieniu tego warunku będzie można mówić w sytuacji, gdy na stosunkowo małym obszarze wystąpi duże zróżnicowanie rzeźby terenu, wód, warunków klimatycznych oraz świata roślinnego i zwierzęcego" (tak Krzysztof Gruszecki, Komentarz do art. 23 ustawy o ochronie przyrody, LEX/el. 2017).

Jak wynika z akt sprawy (i na co zwracała uwagę strona skarżąca) obecnie na terenie nieruchomości przeznaczonej pod planowaną inwestycję znajdują się: stacja gazowa oraz transformatorowa, przeznaczone do rozbiórki fundamenty domów oraz dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej, również przeznaczone do rozbiórki, podziemne instalacje, w tym energii elektrycznej i wodociągi, przeznaczone dla uprzednio zatwierdzonej inwestycji (która miała powstać w przeszłości w tym miejscu), infrastruktura kanalizacyjna, istniejąca podstacja elektryczna i kanalizacja sanitarna. Ponadto w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna wskazująca na to, że krajobraz znajdujący się w sąsiedztwie planowanej inwestycji został już znacząco przekształcony poprzez sąsiadującą zabudowę i istotne zmiany w ukształtowaniu terenu – poprzez podniesienie poziomu gruntu (np. teren [...] Szpitala Onkologicznego w W. czy Hotel N. w S.). Pomimo tego, powyższe okoliczności (z uwzględnieniem odniesienia się także do art. 23 ust. 1 u.o.p.) w ogóle nie zostały poddane ocenie przez Wojewodę [...].

Zauważenia także wymaga, że w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego trudno odnaleźć jakiekolwiek odniesienie do wniosków końcowych wynikających z opinii rzeczoznawcy prof. Dr hab. A. G., sporządzonej w przedmiocie wyjaśnienia (na potrzeby przedmiotowego postępowania) pojęcia "naturalnej rzeźby terenu" oraz określenia "trwałego zniekształcenia istniejącej rzeźby terenu". Wskazano w niej, że "równomierne podniesienie poziomu terenu na działce przeznaczonej pod planowaną inwestycję w takim zakresie, aby umożliwić zgodne z polskimi przepisami posadowienie obiektów budowlanych nie powinno być klasyfikowane jako trwałe zniekształcenie istniejącej rzeźby terenu. Należy zapewnić zgodne z prawem odprowadzenie z przedmiotowego terenu wód opadowych". Wojewoda nie ocenił czy w kontekście niniejszej sprawy, wnioski rzeczoznawcy zawarte w tej opinii mają znaczenie i są istotne, a jeżeli nie to dlaczego zasadne jest przyjęcie przez Wojewodę odmiennej oceny. Jak stanowi art. 75 § 1 k.p.a. w zdaniu pierwszym "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. "Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Szczecinie w wyroku z dnia 21 czerwca 2001 r., SA/Sz 2290/99, stwierdził, że "(...) powołany przepis (art. 75 § 1 k.p.a.) nie nakazuje dyskwalifikowania opinii biegłego przez to, że przygotował on tę opinię na zlecenie strony. Opinia biegłego, tak jak każdy dowód w sprawie podlega swobodnej ocenie organu, który sam decyduje, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.)" (LEX nr 657702). Teza tego wyroku może być nieco myląca, gdyż za opinię biegłego uznaje ekspertyzę przygotowaną na zlecenie strony przez osobę posiadającą wiadomości specjalne, tym niemniej za poprawną należy uznać zasadniczą myśl tej tezy, że na gruncie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. również taka ekspertyza podlega, jako dowód w sprawie, ocenie organu.

Ponadto, podkreślenia wymaga, że na terenie [...] obowiązuje bezwzględny zakaz budowy czy rozbudowy obiektów budowlanych ale jedynie: 1) w strefie szczególnej ochrony ekologicznej w pasie szerokości 100 m, 2) w strefie ochrony urbanistycznej i zwykłej w pasie szerokości 20 m od linii brzegów, rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (tak np. § 6 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia). W omawianej sprawie przepis ten nie ma więc zastosowania. A skoro tak, roboty ziemne związane z budową obiektów budowlanych nie są zakazane pod warunkiem wynikającym z § 6 ust. 1 pkt 5. Jak wskazał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. w piśmie z dnia 28 stycznia 2015 r. nr [...] skierowanym do Wójta Gminy W. w sprawie dopuszczalności podniesienia rzędnej terenu w obszarze chronionego krajobrazu – podwyższenie i wyrównanie terenu, m.in.: kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji deszczowej, sieci wodociągowej, sieci gazowej i energetycznej oraz budowa dróg wewnętrznych nie stanowi naruszenia ograniczeń wynikających z utworzenia na danym terenie obszaru chronionego krajobrazu. W swojej ocenie Wojewoda także całkowicie pominął stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. przedstawione w wyżej przywołanym piśmie. Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostawił także Wojewoda fakt, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znaczącego negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu i jak wskazał, zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, inwestycja może być realizowana.

Skoro więc wszystkie braki i nieprawidłowości w dokumentacji projektowej zostały w toku postępowania przez stronę uzupełnione (tak też stwierdziły organy obu instancji), to w sytuacji uczynienia przez organ jako przyczynę odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę podniesienia rzędnej terenu (traktowane przez organy jako niedopuszczalne przekształcenie naturalnej rzeźby terenu) – stanowisko w tym zakresie powinno być przez Wojewodę czytelne i zaprezentowane z odniesieniem się do wszystkich aspektów wyżej podniesionych, a przede wszystkim zgromadzonego materiału dokumentacyjnego.

W konsekwencji, Sąd podzielił zarzuty skargi.

Tym samym, wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło powstałych wątpliwości, Sąd uznał, że zapadła decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 138 1 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 7, 75, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda uwzględni stanowisko przedstawione w niniejszym uzasadnieniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku (pkt 1). Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania Sąd oparł na podstawie art. 200 i 205 § 2 powołanej ustawy (pkt 2).