Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2635/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie NSA Irena Kamińska AWSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Miasta K. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy komunalizacji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2002 r. , nr [...], 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3) zasądza na rzecz Gminy Miasta K. od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 300 (trzysta) zł.


UZASADNIENIE

I SA 2635/02

U Z A S A D N I E N I E

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...], utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2002 r., nr [...], którą odmówiono nabycia z mocy prawa przez Gminę K., nieodpłatnie, prawa własności do nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej K., oznaczonej nr [...] , opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości nr [...].

Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że treść karty inwentaryzacyjnej nr [...], sporządzonej według stanu na dzień 27 maja 1990 r. wskazuje, iż przedmiotowa nieruchomość obejmująca działkę nr [...] pozostawała we władaniu Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. Jednostka ta była w tym dniu podporządkowana Prezydentowi Miasta K. na podstawie statutu Urzędu Miasta K. ustalonego zarządzeniem nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 1998 r.

Zgodnie z art. 123 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego (Dz. U. z 1998 r. Nr 26, poz. 183 z późn. zm.), a także treścią § 1 powołanego wyżej statutu Urzędu Miasta K. Prezydent Miasta K. pełnił funkcje terenowego organu administracji państwowej o właściwości ogólnej stopnia wojewódzkiego. Zadania do jakich powołany był Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K., miały zatem charakter zadań z zakresu administracji rządowej w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Zgodnie z tym przepisem składniki mienia stanowiącego własność Skarbu Państwa, o których mowa w art. 5 ust. 1-3, nie stały się mieniem komunalnym, jeżeli służyły wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej.

W skardze na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej Miasto K. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że nie zostało wykazane w decyzjach organów obu instancji by przedmiotowa nieruchomość służyła, w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10.05.1990 r., wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej.

I SA 2635/02

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona .

Wydając decyzję o odmowie komunalizacji przedmiotowej nieruchomości organy uznały, że nieruchomość ta podlega wyłączeniu z komunalizacji na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10.05.1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Przepis ten, w odniesieniu do stanu prawnego nieruchomości, przyjętego w zaskarżonej decyzji, stanowi, że składniki mienia państwowego, o których mowa w art. 5 ust. 1-3 ustawy, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej.

Zostało przyjęte w ustaleniach faktycznych zaskarżonej decyzji, że przedmiotowa nieruchomość pozostawała w dniu 27 maja 1990 r. we władaniu Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K., który był wówczas podporządkowany Prezydentowi Miasta K..

Rację ma skarżący, podnosząc w uzasadnieniu skargi, że zarówno w decyzji Wojewody jak też i w decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej nie zostało wykazane, że nieruchomość ta służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości, wskazanych w art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy, organów. Zarówno bowiem, materiał dokumentacyjny jak i uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie zawierają wyjaśnienia na czym polegało służenie wykonywaniu zadań publicznych, w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10.05.1990 r. Nie wynika jakie zadania wykonywał Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. i czy mieszczą się one w pojęciu zadań publicznych o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie. Nie jest również wiadome w jaki sposób przedmiotowa nieruchomość służyła wykonywaniu powyższych zadań. Z powodu wskazanych braków nie jest możliwe dokonanie oceny, czy wyłączenie z komunalizacji nieruchomości na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10.05.1990 r. jest zgodne z tym przepisem.

Ponownie rozpoznając sprawę organ szczegółowo wykaże istnienie przesłanek z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10.05.1990 r. w odniesieniu do

I SA 2635/02

przedmiotowej nieruchomości, a stanowisko swoje uzasadni zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 107 § 3 kpa.

Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c., art. 152 i art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.