Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2494/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Anna Apollo Asesor WSA Barbara Orzepowska-Kyć Protokolant Joanna Spadek po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2005 r. przy udziale- sprawy ze skargi C. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. orzekł, że u C. R. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci zawodowego uszkodzenia narządu słuchu, wskazanej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Jako podstawę prawną decyzji wskazał: art. 1 pkt. 2, art. 4 pkt. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575), § 1,7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). W uzasadnieniu wyjaśnił, że istotnym warunkiem dla stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez jednostkę służby zdrowia. C. K. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Obie placówki nie rozpoznawały u badanego choroby zawodowej. Organ I instancji przypomniał, że C. K. w latach 1976-1982 pracował jako nastawiacz tłoczni w Fabryce A S.A. w S.. Podczas pracy był narażony na działanie hałasu ponadnormatywnego, pracował zatem w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Skoro jednak placówki diagnostyczne obu stopni nie rozpoznały u badanego choroby zawodowej, brak było podstaw do jej stwierdzenia - wyjaśnił na końcu organ I instancji.

Od tej decyzji odwołał się C. K. wyjaśniając, że słuch utracił na skutek wypadku przy pracy, do którego doszło poprzez wybicie tłoka w maszynie.

Decyzją z [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., powołując się na art.138 § 1 pkt. 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że C. K. w latach 1976-1982 pracował w Fabryce B w S., gdzie hałas w środowisku pracy był istotnym zagrożeniem dla narządu słuchu. Pracował zatem w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego urazu akustycznego. Odnosząc się do zarzutu odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że w toku dochodzenia epidemiologicznego nie potwierdzono, że w 1979 r. doszło do wybicia tłoka przez sprężone powietrze. Następnie powołując się na wyniki badań przeprowadzonych przez placówki diagnostyczne obu stopni wyjaśnił, że u badanego C. R. rozpoznano obustronnie niedosłuch mieszany, który nie jest typowy dla przewlekłego urazu akustycznego pochodzenia zawodowego. Przypomniał jednocześnie, że tylko rozpoznanie obustronnego ubytku słuchu typu odbiorczego umożliwia rozpoznanie choroby zawodowej. W przypadku badanego C. R. rozpoznane schorzenie było skutkiem udziału czynników pozazawodowych. Wobec braku rozpoznania choroby zawodowej - w rozumieniu § 1 pkt. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych - przez orzeczników kompetentnych placówek diagnostycznych, brak było podstaw do uwzględnienia odwołania, stwierdził na końcu organ administracji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego C. K. podtrzymał zarzuty zaprezentowane w odwołaniu wnosząc o pozytywne rozpatrzenie skargi. Dodatkowo wyjaśnił, że wypadek miał miejsce [...] r., a następnie był badany w szpitalu. Na końcu wniósł o zasądzenie odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Skarga C. R. nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do § 1 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze, zm.), za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że w przypadku pozytywnego ustalenia, że rozpoznane u pracownika schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, a wykonywana przez niego praca odbywała się w warunkach narażających na jej powstanie, to istnieje domniemanie związku przyczynowego miedzy schorzeniem będącym chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie. W prowadzonym przez właściwego inspektora sanitarnego postępowaniu w tym przedmiocie należy więc zebrać w pierwszej kolejności dane dotyczące stopnia, rodzaju i czasu narażenia zawodowego, sposobu wykonywania pracy (§ 1 ust. 2 tego rozporządzenia), a następnie poddać pracownika badaniom w wyspecjalizowanych jednostkach diagnostycznych powołanych do rozpoznania chorób zawodowych, które orzeczenia wydają nie tylko w oparciu o własne badania kliniczne i dostępną dokumentację lekarską, ale również na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych i wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy (§ 7 ust. 1 i 4 rozporządzenia). Dopiero wyniki dochodzenia epidemiologicznego oraz orzeczenia lekarskie jednostek diagnostycznych stanowią podstawę do oceny zebranego materiału dowodowego, przeprowadzenia rozważań, w konsekwencji wydania decyzji o stwierdzeniu bądź braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (§ 10 ust. 1 rozporządzenia, art. 77 i art. 80 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie wyniki dochodzenia epidemiologicznego wykazały, że C. K. pracując w latach 1976-1982 w Fabryce B w S. był narażony na hałas ponadnormatywny.

Orzeczenia lekarskie w sprawie choroby zawodowej po dokonaniu oceny stanu zdrowia badanego wydały: [...] r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. oraz [...] r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., stwierdzając brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. W uzasadnieniach orzeczeń podano, że rozpoznano niedosłuch mieszany obustronnie o poziomie UP-61 dB, UL- głęboki niedosłuch o wartości nieoznaczalnej. Charakter niedosłuchu uznano za nietypowy dla skutków działania hałasu.

Zatem istota sporu w tej sprawie sprowadza się do ustalenia czy te orzeczenia lekarskie, mające charakter opinii biegłych w rozumieniu art. 84 K.p.a. (por. wyrok NSA z 19 lutego 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1452/97, opubl. w Pr. Pracy 1999/11/39) są opiniami pełnymi, jasnymi i nie zawierającymi żadnych sprzeczności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 80 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem: "Organ administracji państwowej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że:

-należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania,

-materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie,

-ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy,

(tak B. Adamiak w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 r. str. 376-378).

Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też było w niniejszej sprawie.

Organy administracji rozważyły wnikliwie zebrany w sprawie materiał dowodowy, jak również przeprowadziły wszystkie dowody niezbędne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Materiał dowodowy jest jednoznaczny w swej wymowie. Wynika z niego, że u skarżącego nie stwierdzono niedosłuchu odbiorczego. Zarzuty postawione organom administracji w skardze nie stanowią w ocenie Sądu o naruszeniu przez te organy art. 80 k.p.a. To, że organy administracji sanitarnej dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżący nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów.

Należy podkreślić, że obie placówki diagnostyczne uzasadniły jakimi metodami posłużyły się wydając swoje orzeczenia.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy zauważyć, że skarżący wyraził pogląd, iż kwestionuje ustalenia faktyczne dotyczące zaistnienia wypadku w 1979 r. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić, ponieważ organ odwoławczy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy prawidłowo ustalił, iż rozpoznane u skarżącego schorzenie nie jest następstwem takiego niepotwierdzonego zdarzenia.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).