Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 654/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 134 , art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 84 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2004 nr 241 poz 2416
law: Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r.  o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1595
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Agnieszka Sotnicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi D. W. na orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 24.04.2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju skargę oddala


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 stycznia 2010r.

Pismem z dnia 28 stycznia 2009r. Wojskowa Komenda Uzupełnień skierowała szeregowego rezerwy D. W. na badania do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej celem ustalenia zdolności do służby wojskowej.

W dniu 3 lutego 2009r. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska, działając na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 151, poz. 1595 z późn. zm.), wydała orzeczenie Nr [...], w którym stwierdziła, iż szer. rez. D. W. jest niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju (kat. D – załącznik nr 1 Grupa II). Powołano się na wyniki przeprowadzonych przez Komisję badań, w których rozpoznano u D. W. przebytą, leczoną operacyjnie korekcję przyparcia bocznego rzepki i niestabilność stawu kolanowego prawego z zanikiem mięśnia czworogłowego uda o 3 cm – upośledzające sprawność ruchową (§ 77 pkt 3 załącznika do w/w rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej) oraz wzrost powyżej 185 cm (§ 1 pkt 1 załącznika do w/w rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej). Zdaniem Komisji, schorzenia te nie pozostają w związku ze służbą wojskową.

Od powyższego orzeczenia D. W. wniósł odwołanie, w którym wyjaśnił, iż kontuzji prawego stawu kolanowego nabawił się w styczniu 2004r. podczas treningu piłkarskiego na zgrupowaniu sportowym. Natomiast w styczniu 2005r. w Szpitalu Klinicznym [...] przeprowadzono u niego zabieg operacyjny kolana prawego z usunięciem mikrozłamań. Odwołujący się podniósł, iż po zakończeniu leczenia specjalistycznego odzyskał sprawność ruchową stawu kolanowego, czego wynikiem jest zaświadczenie lekarskie z dnia 20 maja 2006r. oraz zaświadczenie z dnia 20 stycznia 2009r. z zaleceniem zdolności do wznowienia treningów piłkarskich oraz pełnienia służby wojskowej wydane przez specjalistę chirurgii i ortopedii traumatologa z Szpitala Klinicznego [...]. Ponadto D. W. nadmienił, iż Komisja Poborowa, przed którą stanął przed powołaniem go do służby wojskowej, otrzymała pełną dokumentację medyczną wraz z historią choroby i nie znalazła żadnych przeciwwskazań, które by mu uniemożliwiały służbę w wojsku, określając jednocześnie stopień jego zdolności do służby wojskowej w przedziale kategorii A, czyli zdolny do służby wojskowej. D. W. wyjaśnił, iż nie odwoływał się od orzeczenia decyzji komisji lekarskiej, ponieważ chciał służyć w wojsku w charakterze żołnierza zawodowego. Dodatkowo odwołujący się stwierdził, iż nie odczuwa żadnych dolegliwości związanych z urazem, który nabył w dzieciństwie. Jego zdaniem, nie ma zatem żadnych przeciwwskazań by nie mógł służyć w wojsku.

Orzeczeniem z dnia 24 kwietnia 2009r. Nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska, działając na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 Kpa w związku z § 22 oraz § 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 151, poz. 1595 z późn. zm.), uchyliła orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej Nr [...] z dnia [...] 2009r. w części ustalonych rozpoznań i orzekła, że szer. rez. D. W. jest niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju (kat. D – wg załącznika nr 2 Grupa II w/w rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej). Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska rozpoznała u D. W. przewlekłą pourazową niestabilność przednią II/IIIº stawu kolanowego prawego z chondromalacją stawu rzepkowo-udowego i zanikiem mięśnia czworogłowego uda prawego o 3 cm, upośledzającą sprawność ruchową (§ 77 pkt 6) oraz wzrost powyżej 185 cm (§ 1 pkt 1). Schorzenia te nie pozostają w związku ze służbą wojskową.

W uzasadnieniu decyzji Komisja wyjaśniła, iż z dokumentacji wynika, że w styczniu 2005r. z powodu bocznego przyparcia i chondromalacji IIIº rzepki prawej z niestabilnością przednią I/IIº stawu kolanowego prawego D. W. przebył zabieg artroskopowy stawu kolanowego prawego. Orzeczeniem Powiatowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] 2007r. został uznany za zdolnego do czynnej służby wojskowej (kat. A). W dniu 5 listopada 2008r. D. W. został wcielony do czynnej służby, a już 24 listopada 2008r. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska rozpoznała u niego duże zaniki mięśniowe w obrębie prawego uda oraz znacznego stopnia chondromalację chrząstki rzepki prawego stawu kolanowego po dawno przebytym urazie (§ 64 pkt 2 i § 75 pkt 2) i określiła kategorię D – niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju (orzeczenie Nr [...]). Komisja stwierdziła, że od w/w decyzji D. W. nie odwołał się, co, jej zdaniem oznacza, że zgadzał się zarówno co do treści rozpoznań jak i ustalonej kategorii zdrowia.

W dalszej kolejności Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska podniosła, że w celu zobiektywizowania aktualnego stanu zdrowia w aspekcie zdolności do czynnej służby wojskowej D. W. został wezwany do badań w trybie odwoławczym. Wynik badania ortopedycznego wskazuje na istnienie u niego przewlekłej pourazowej niestabilności przedniej II/IIIº stawu kolanowego prawego z chondromalacją stawu rzepkowo-udowego i zanikiem mięśnia czworogłowego prawego o 3 cm. Komisja wyjaśniła, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, następstwa przebytych urazów należy kwalifikować wg § 77 pkt 5 lub 6. Przypis szczegółowy do tego paragrafu stanowi bowiem, że: "pkt 5 i 6. Kwalifikować następstwa przebytych uszkodzeń wewnątrzstawowych (wiązadeł, łąkotek) powodujące niestabilność, ograniczenie ruchów i upośledzenie sprawności dynamicznej oraz chondromalacją – potwierdzone w badaniach USG, MRI, CT lub RTG". Mając powyższe na względzie Komisja wskazała, że D. W. przebył uraz stawu kolanowego prawego, skutkujący w obserwacji odległej dużego stopnia niestabilnością (II/IIIº), chonodromalacją rzepki i upośledzeniem sprawności dynamicznej, objawiające się zanikiem mięśnia czworogłowego uda prawego o 3 cm. D. W. był leczony operacyjnie i rehabilitacyjnie, jednakże badania wskazują na większe niż nieznaczne upośledzenie sprawności ustroju. A zatem zgodnie z obowiązującymi przepisami konieczne jest, zdaniem Komisji, zastosowanie kwalifikacji wg § 77 pkt 6, gdzie ustawodawca przewidział tylko kat. D – niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju.

Komisja podkreśliła przy tym, że D. W. pełnił już czynną służbę wojskową (1 miesiąc), jednakże obciążenia fizyczne służby uniemożliwiły jej dalsze pełnienie z powodu dysfunkcji prawego stawu kolanowego objawiające się dużymi zanikami mięśniowymi w obrębie prawego uda oraz znacznego stopnia chondromalacją chrząstki rzepki prawego stawu kolanowego. W obecnym postępowaniu poza również stwierdzonymi dużymi zanikami mięśni i chonodromalacją rzepki, stwierdzono znacznego stopnia niestabilność (II/IIIº) prawego stawu. Powyższe, zdaniem Komisji, upośledza sprawność ustroju w aspekcie czynnej służby wojskowej, związanej z maksymalnymi obciążeniami fizycznymi i powoduje niezdolność do tej służby. Jednocześnie z uwagi na konieczność uszczegółowienia treści rozpoznania Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska uchyliła orzeczenie organu I instancji w tej części z utrzymaniem kategorii D.

Z powyższym orzeczeniem nie zgodził się D. W. i pismem z dnia 6 czerwca 2009r. wniósł na nie skargę do sądu administracyjnego w części odnoszącej się do uznania go za niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju. W swojej skardze skarżący powtórzył argumenty podnoszone w odwołaniu i ponownie opisał okoliczności nabycia urazu prawego stawu kolanowego oraz przebieg leczenia i rehabilitacji. Skarżący stwierdził również, że zarówno decyzja Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, jak i orzeczenia Terenowej oraz Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej o uznaniu go niezdolnym do służby wojskowej w czasie pokoju są dla niego krzywdzące i działają na jego szkodę, gdyż nie odczuwa żadnych dolegliwości związanych z nabytym w dzieciństwie urazem. Zdaniem skarżącego, nie ma żadnych przeciwwskazań by nie mógł służyć w wojsku. Skarżący wyjaśnił, iż obecnie czuje się zdrowy, posiada prawo jazdy kategorii B, kieruje pojazdami samochodowymi, uprawia sport, chodzi na siłownię i nie odczuwa z tego tytułu żadnych dolegliwości. Przed wstąpieniem do służby wojskowej skarżący pracował w charakterze ochroniarza w biurowcu w K. Skarżący uważa, że w związku z zaistniałą sytuacją zamknięto mu drogę nawet w pracy cywilnej i jest on osobą bezrobotną bez praw do zasiłku.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o oddalenie skargi. Komisja podniosła, iż kwalifikacji do określonej kategorii zdrowia dokonano w oparciu o obowiązujące przepisy – rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej ż dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Zgodnie z w/w rozporządzeniem skutki przebytych urazów wojskowa komisja lekarska kwalifikuje wg § 77 pkt 5 lub 6 w zależności od stopnia nasilenia upośledzenia sprawności ruchowej. Przy braku lub nieznacznym upośledzeniu sprawności ruchowej wojskowa komisja lekarska kwalifikuje wg § 77 pkt 5 z określeniem kat. A – zdolny do czynnej służby wojskowej. Przy upośledzeniu sprawności lub znacznym upośledzeniu sprawności ruchowej kwalifikuje wg § 77 pkt 6 z określeniem kat. D – niezdolny do czynnej służby wojskowej. Kwalifikacja do określonego stopnia upośledzenia sprawności ruchowej dokonywana jest w oparciu o dostępną dokumentację, badania obrazujące stopień nasilenia zmian poszczególnych struktur stawu (RTG, CT, MRI), badania kliniczne zakresu czynności stawu (badanie przedmiotowe ortopedyczne). Decydujące znaczenie w kwalifikacji mają nie tyle stwierdzane zmiany w badaniach dodatkowych (RTG, CT, MRI - np. chondromalacja i inne), ale przede wszystkim następstwa ich występowania powodujące zaburzenia czynności stawu – niestabilności stawu, ograniczenie ruchomości, niewydolność dynamiczna. Komisja stwierdziła, że decydujące dla Wojskowych Komisji Lekarskich w ocenie stopnia upośledzenia sprawności ruchowej jest nie to co zostało uszkodzone, ale to jak uszkodzony staw funkcjonuje.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska podniosła, iż w przedmiotowej sprawie stwierdzono u skarżącego niestabilność II/IIIº stawu kolanowego prawego, chonodromalację stawu rzepkowo-udowego i zaniki mięśniowe prawego uda do 2-3 cm. Zgodnie z wiedzą medyczną już sam fakt istnienia niestabilności stawu kolanowego niezależnie od jej stopnia świadczy o upośledzeniu sprawności ruchowej, powoduje "oszczędzanie" kończyny i jej niewydolność dynamiczną. Miernikiem tej niewydolności są zaniki mięśniowe. Istniejąca niestabilność stanowi potencjalne ryzyko kolejnych urazów ze wszystkimi ich konsekwencjami. Niestabilność II lub III stopnia potęguje to ryzyko. W przedmiotowej sprawie istniejące schorzenie rozpatrywane było w aspekcie większego niż w życiu codziennym ryzyka kolejnych urazów, a takie niesie długotrwała służba związana z maksymalnymi, często niefizjologicznymi obciążeniami układu ruchu (długotrwały wymarsz z pełnym 40 kg obciążeniem w nierównym terenie, skoki spadochronowe itp.). U skarżącego w badaniu ortopedycznym stwierdzono znacznego stopnia niestabilność II/IIIº z dużymi zanikami mięśni uda prawego do 2-3 cm. Zdaniem Komisji, powyższe odnosi się do zaburzeń czynności stawu, o których mowa w przypisie szczegółowym do § 77 pkt 5 i 6, i z całą pewnością upośledza sprawność ruchową w stopniu wyższym niż nieznacznie. Natomiast dowodem obiektywnym upośledzenia sprawności ruchowej skarżącego jest historia jego schorzenia. W dniu 4 listopada 2008r. został wcielony do czynnej służby wojskowej, a już [...] 2008r. orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej Nr [...] został zwolniony z niej z rozpoznaniem dużych zaników mięśniowych w obrębie prawego uda oraz znacznego stopnia chondromalacją chrząstki rzepki prawego stawu kolanowego po dawno przebytym urazie. Zdaniem Komisji, stopień nasilenia zmian – chondromalacja i duże zaniki mięśniowe, świadczyły już wówczas o długim okresie ich powstawania liczonym co najmniej w miesiącach i potwierdzają, że doszło do nich jeszcze przed wcieleniem do czynnej służby wojskowej. Komisja podniosła również, że stwierdzona wówczas niestabilność I/IIº stawu z całą pewnością nie powstała samoistnie, lecz była skutkiem urazu lub urazów, które mogły być nieudokumentowane lub skarżący takiej dokumentacji nie przedstawił. Niezależnie od tego, istniejące zmiany w obrębie prawego stawu kolanowego uniemożliwiły sprostanie obciążeniom czynnej służby wojskowej już na samym jej początku i po upływie 3 tygodni jej pełnienia były powodem zwolnienia skarżącego z jej odbywania.

Komisja stwierdziła również, iż w obecnym postępowaniu przeprowadzone badania, poza wcześniej stwierdzanymi zmianami, wykazały większą niż w 2008r. niestabilność stawu opisywaną przez konsultującego jako II/IIIº. Powyższe oznacza, zdaniem Komisji, że stopień nasilenia zmian nie uległ poprawie lecz jest jeszcze większy niż uprzednio i uniemożliwia skarżącemu pełnienie czynnej służby wojskowej. Ponadto stwierdzane w 2008r. inne zmiany w obrębie stawu – chondromalacja rzepki i zaniki mięśniowe nadal się utrzymują, co oznacza, że upośledzenie funkcji stawu ma charakter utrwalony.

W ocenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej powyższe dowodzi, że stan stawu kolanowego prawego skarżącego upośledza sprawność ruchową ustroju i stanowi przeciwwskazanie do czynnej służby wojskowej ze względu na zbyt duże ryzyko pogorszenia stanu już istniejącego, a zatem zgodnie z obowiązującymi przepisami nakazuje kwalifikację wg § 77 pkt 6, gdzie ustawodawca przewidział kat. D.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie z dniu 19 stycznia 2010r. skarżący dodatkowo wyjaśnił, że przyczyną zgłoszenia się do lekarza w trakcie odbywania czynnej służby wojskowej było poparzenie nóg i w związku z tym zdarzeniem zostało zainicjowane postępowanie w sprawie oceny zdolności do służby wojskowej, od którego się nie odwoływał, bo doradzono mu w dowództwie, że lepiej się odwoływać będąc w cywilu. Dodatkowo podkreślił sprzeczność zaskarżonej decyzji z treścią zaświadczenia wydanego przez lekarza ze szpitala MSWiA.

Pełnomocnik organu podniósł, że treść tego zaświadczenia lekarskiego, wydanego przez lekarza który leczył skarżącego po kontuzji w 2005r., nie została poparta wynikami żadnych obiektywnych badań lekarskich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 134 i 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że jeżeli wydana w granicach sprawy której dotyczy skarga decyzja administracyjna narusza prawo w sposób określony w art. 145 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega uchyleniu bez względu na to, czy skarga formułuje zarzuty o naruszeniu prawa.

W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie organu I instancji wydane zostały zgodnie z prawem.

W ramach orzekania przez wojskową komisję lekarską ustala się kategorię zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej. W takim orzeczeniu należy zatem uwzględnić całokształt okoliczności faktycznych, a więc uwzględnić wszystkie elementy stanu zdrowia badanego wpływające na jego zdolność do służby wojskowej. Wydawane na użytek postępowania w sprawie ustalenia zdolności do służby wojskowej orzeczenia lekarskie są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 kpa i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Na organie administracyjnym spoczywa zatem obowiązek dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa. Organ nie może bowiem oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonującego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Jeżeli organ administracyjny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, zobowiązany jest do uzupełnienia postępowania dowodowego albo poprzez wezwanie biegłych lekarzy, którzy przeprowadzali badania do uzupełnienia tych badań lub diagnozy, albo poprzez zlecenie ponownych badań i opinii, bądź też poprzez podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego.

Jak wynika ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, organ I instancji wydał decyzję na podstawie diagnozy lekarskiej wydanej w oparciu o przeprowadzone na zlecenie organu badania lekarskie przez lekarza specjalistę. Postępowanie dowodowe zostało następnie uzupełnione na etapie postępowania drugoinstancyjnego. Organ II instancji zlecił bowiem przeprowadzenie kolejnych badań przez lekarza specjalistę ortopedę na okoliczność występowania u skarżącego schorzenia. Wynik badania ortopedycznego wskazuje na istnienie u skarżącego przewlekłej pourazowej niestabilności przedniej II/IIIº stawu kolanowego prawego z chondromalacją stawu rzepkowo-udowego i zanikiem mięśnia czworogłowego prawego o 3 cm.

W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracyjne stwierdzając u skarżącego niezdolność do służby wojskowej z powodu rozpoznanego u niego schorzenia stawu kolanowego oraz rzepkowo-udowego prawego, prawidłowo uznały te orzeczenia lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia. Diagnozy lekarskie, na których podstawie organy administracyjne następnie oparły swe rozstrzygnięcia, w ocenie Sądu spełniają wskazane powyżej wymogi, w szczególności zawierają przekonujące i jednoznaczne uzasadnienie. Potwierdzają też wyniki wcześniejszych badań lekarskich przeprowadzonych u skarżącego w czasie odbywania przez niego zasadniczej służby wojskowej.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, następstwa przebytych urazów należy kwalifikować wg. § 77 pkt 5 lub 6. Skoro zatem organ administracyjny w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego stwierdził, że D. W. przebył uraz stawu kolanowego prawego, skutkujący w obserwacji odległej dużego stopnia niestabilnością (II/IIIº), chonodromalacją rzepki i upośledzeniem sprawności dynamicznej, objawiające się zanikiem mięśnia czworogłowego uda prawego o 3 cm oraz że był leczony operacyjnie i rehabilitacyjnie, jednakże badania wskazują na większe niż nieznaczne upośledzenie sprawności ustroju, to prawidłowo dokonał kwalifikacji tego schorzenia według § 77 pkt 6 cyt. rozporządzenia. Należy podkreślić, że zakwalifikowanie rozpoznanego u skarżącego schorzenia jako schorzenia z § 77 pkt 6 cyt. rozporządzenia powoduje po stronie organu obowiązek uznania skarżącego za niezdolnego do służby wojskowej. Ustawodawca nie postawia bowiem w tym wypadku organowi administracyjnemu żadnego zakresu uznaniowości, przewidując w odniesieniu do grupy, według której jest kwalifikowany skarżący, tylko jedną możliwość - kategorię D czyli "niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju".

Podsumowując należy zatem stwierdzić, że postępowanie administracyjne przeprowadzone w niniejszej sprawie było prawidłowe. W sposób należyty wyjaśniono stan faktyczny, w pełni czyniąc zadość wymaganiom zawartym w art. 7, 77 § 1 i art. 80 i art. 84 §1 K.p.a., a wydane decyzje są prawidłowo uzasadnione, odpowiadając wskazaniom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Nie doszło także w niniejszej sprawie do naruszenia prawa materialnego, organy administracyjne prawidłowo zastosowały bowiem stanowiące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia przepisy ustawy z 25 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonawczego do niej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 151, poz. 1595 z późn. zm.). Podnoszone przez skarżącego zarzuty nie znajdują zatem uzasadnienia.

Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).