Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 274/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 1482
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda Śląski decyzją z [...]r. nr [..] na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. b ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1482 ze zm. dalej: ustawa) w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ( t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 256, ze zm. dalej: kpa) po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej: strona, skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta C. (dalej: organ I instancji) z [...]r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]r. na okres 180 dni.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Strona została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. 19 maja 2019r. uzyskując status osoby bezrobotnej, której odmówiono prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Stronie wydano 10 grudnia 2019r. skierowanie do pracy na stanowisko tapicera meblowego w ,,A’’ sp. z o.o. Sp.k. w R. (potencjalny pracodawca) w celu zgłoszenia się na rozmowę w ramach giełdy pracy organizowanej przez Urząd. Strona zgłosiła się na rozmowę 11 grudnia 2019r., w wyniku której w poz. Nr 19 w części B zleceniodawca odnotował, że kandydat odmówił przyjęcia zatrudnienia ze względu na stan zdrowia. Powyższe skarżący potwierdził w czasie rozmowy z pracownikiem Urzędu 11 grudnia 2019r. odmowę uzasadniając stanem zdrowia, nie możnością noszenia ciężkich elementów. Stronie wydano skierowanie na badania lekarskie. Lekarz medycyny pracy 19 grudnia 2019r. wydał zaświadczenie stwierdzając, że skarżący jest zdolny do pracy na stanowisku tapicera meblowego, a strona o tym została powiadomiona w Urzędzie 27 grudnia 2019r. w czasie wyznaczonej obecności. Wobec powyższego organ I instancji [...]r. wydał decyzje o utracie statusu bezrobotnego z dniem [...]r.

Pismem z 28 stycznia 2020r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że strona nie odmówiła podjęcia pracy, jedynie po zapoznaniu się z zaprezentowanym charakterem pracy wskazała na zdrowotne przyczyny, (kręgosłup, noga) dla których nie będzie mógł tej pracy wykonywać. Pozbawienie go statusu bezrobotnego spowoduje niemożność kontynuowania leczenia.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji powołał się na art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, z którego wynika, ze bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującej w danym zawodzie. Starosta pozbawia (art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy) statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, 180 dni w przypadku drugiej odmowy, 270 dni w przypadku trzeciej odmowy i każdej kolejnej.

Skarżący będąc zarejestrowanym jako osoba bezrobotna od 6 marca 2017r. utracił ten status 2 października 2018r. na okres 120 dni z powodu odmowy po raz pierwszy bez uzasadnionej przyczyny podjęcia propozycji odpowiedniej pracy na stanowisku pracownika sprzątającego.

Odpowiednia praca w myśl art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniu społecznemu i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny okres dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za prace w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

W złożonej ofercie potencjalny pracodawca oferował stanowisko tapicera meblowego na podstawie umowy zlecenia z wynagrodzeniem miesięcznym od 1.700 zł brutto (tj. 100 godzin miesięcznie x 17 zł brutto za godz.) w wykształceniem niepełnym podstawowym lub bez niego, wskazując na możliwość przyuczenia do montażu mebli tapicerowanych, obsługa pistoletów tapicerskich. Odwołujący ma wykształcenie podstawowe, nie wykazał zdrowotnych przeciwskazań do pracy (niekwestionowane przez stronę zaświadczenie lekarskie z 19.12.2019r.). Organ ustalił, że łączny czas dojazdu strony z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu publicznego nie przekracza 3 godzin.

Organ odwoławczy biorąc pod uwagę powołane okoliczności stwierdził, że przedstawiona stronie propozycja była odpowiednia w rozumieniu powołanych przepisów, odwołujący się miał odpowiednie kwalifikacje do pracy na proponowanym mu stanowisku. Odwołujący uzyskał stosowne pouczenia co do konsekwencji nieuzasadnionej odmowy podjęcia zatrudnienia. Odmowa przyjęcia zatrudnienia nie może być spowodowana subiektywnym przekonaniem bezrobotnego o jej nieodpowiedzialności. Art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy jako bezwzględnie obowiązujący nakłada na organ obowiązek orzeczenia utraty statusu osoby bezrobotnej na okres 180 dni w przypadku drugiej odmowy przyjęcia oferty pracy. Jednocześnie nie zaistniały żadne szczególne okoliczności uzasadniające odmowę przyjęcia oferty zatrudnienia. Odwołujący w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy potwierdził swoja zdolność i gotowość do podjęcia pracy, zaakceptował zasady uzyskiwania statusu bezrobotnego i konsekwencje ich naruszenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 67 ust. 4 ustawy z 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wskazuje, że prawo do świadczeń opieki zdrowotnej ustaje po upływie 30 dni od dnia wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia społecznego. Prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego przysługuje na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej, a w kwestii tej orzeka wójt gminy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy. Odwołujący może dokonać rejestracji w Urzędzie Pracy jako osoba poszukująca pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł konstytucyjne uprawnienia do ochrony zdrowia oraz spoczywający na nim obowiązek poinformowania pracodawcy o zdrowotnych przeszkodach w podjęciu zatrudnienia. Proponowana mu praca stała w jawnej sprzeczności z zaleceniami leczącego go lekarza. Organ nie może jego kosztem obniżać statystyk bezrobocia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydawania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 punkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia zgodnie ze wskazanymi powyżej kryteriami, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że nie narusza ono przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego w stopniu powodującym konieczność usunięcia jej z obrotu prawnego.

Decyzje organów obydwu instancji wydane zostały na podstawie art. 33 ust. 4 punkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że jeśli bezrobotny odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, 180 dni w przypadku drugiej odmowy, Organy obu instancji przyjęły ziszczenie się warunków do pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego w oparciu o wskazaną powyżej regulację.

Bezspornym jest, że w toku rozmów z potencjalnym pracodawcą 11 grudnia 2019r. skarżący ze względów zdrowotnych nie przyjął propozycji zatrudnienia, mimo że była zgodna z poziomem posiadanych przez niego kwalifikacji. Lekarz medycyny pracy 19 grudnia 2019r. wydał orzeczenie o zdolności skarżącego do wykonywania proponowanej mu pracy. Skarżący został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z od 6 marca 2017r. na okres 120 dni w związku z niezasadną odmową przyjęcia pracy.

"Uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy to przede wszystkim okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu. Należą do nich na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nadzwyczajne zdarzenie losowe typu pożar, powódź, które uniemożliwia bezrobotnemu przyjęcie zaproponowanej formy pomocy (wyrok WSA w Gliwicach z 21.01.2020r. sygn. akt III SA/Gl 1061/19, wszystkie powołane na: orzeczeniansa.gov.pl). Tym samym nie może ulegać wątpliwości, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód może być uznany za "uzasadnioną przyczynę". Ustawa o promocji zatrudnienia nie definiuje wskazanego zwrotu, nie zawiera wskazań dotyczących sposobu interpretacji tego pojęcia. Treść tego niedookreślonego pojęcia musi ustalić organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W orzecznictwie od dawna przyjmuje się, że za uzasadnione przyczyny mogą być uznane tylko okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu i którym nie mógł zapobiec nawet przy dołożeniu należytej staranności. W niniejszej sprawie organ zweryfikował przesłankę odmowy przyjęcia zatrudnienia ze względu na stan zdrowia poprzez ocenę przez lekarza medycyny pracy, który stwierdził, że skarżący był zdolny do podjęcia pracy na stanowisku tapicera w warunkach wskazanych przez potencjalnego pracodawcę. Skarżący ocenie tej nie przeciwstawił dowodów pozwalających na odmienna ocenę. Powyższa okoliczność była zatem podstawą do uznania odmowy przyjęcia zatrudnienia za niezasadną. Organy obu instancji dokonały wszechstronnej analizy stanu faktycznego sprawy, w tym okoliczności, na które powoływał się skarżący dotyczące stanu zdrowia. "Uzasadniona przyczyna" musi poddawać się weryfikacji. Ustalenie jej wystąpienia należy do organu prowadzącego postępowanie. Obowiązkiem organu administracji jest ustalenie w sposób obiektywny jej wystąpienia, bądź nie w konkretnym stanie faktycznym sprawy (wyrok WSA w Olsztynie z 31.12.2019 r. sygn. akt II SA/Ol 806/19). W tym miejscu należy podkreślić, że całkowity brak gotowości do podjęcia zatrudnienia bądź całkowity brak możliwości podjęcia pracy z przyczyn zdrowotnych jest równoznaczny z brakiem możliwości posiadania statusu osoby bezrobotnej. Tylko bowiem osoby zdolne i gotowe do podjęcia zatrudnienia taki status mogą posiadać (wyrok WSA w Szczecinie z 18.06.2020r. sygn. akt II SA/Sz 369/20).

Wskazać należy, że w myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązane są przy tym w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 k.p.a.). Dopiero bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ winien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Powyższe winno znaleźć odzwierciedlenie w treści decyzji organu, albowiem zgodnie art. 107 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżona decyzja spełnia powyższe kryteria, a podnoszone przez skarżącego zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.