Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 334/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 35 w związku z art. 33 .
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Referent-stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi B.C. -M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. B. S.- M. oraz Z. M. – Praktyka Lekarska wystąpili o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z pokojami hotelowymi wraz z niezbędnymi instalacjami.

W wyniku prowadzonego w tym zakresie postępowania, postanowieniem z dnia [...]r., działający w imieniu Starosty Powiatu M., Naczelnik Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej wezwał inwestorów do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (m.in. przedstawienia uzgodnienia wjazdu na działkę oraz uzgodnienia lokalizacji parkingu, uzgodnienia lokalizacji bramy wjazdowej, przedłożenia ekspertyzy geologicznej i dokumentacji garażu w granicy działki) wyznaczając termin ich usunięcia na dzień [...]r. W dniu [...]r., działający w imieniu inwestorów, pełnomocnik wniósł o zawieszenie postępowania, a wnioskiem z dnia [...]r. kolejnym wnioskiem zwrócił się o "wznowienie zawieszonego postępowania".

Rozpatrując złożony wniosek, działający w imieniu Starosty Powiatu M., Członek Zarządu Powiatu M. decyzją nr [...] z dnia [...]r., przywołując w podstawie prawnej art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.), odmówił inwestorom zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego z pokojami hotelowymi wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz budową i modernizacją ogrodzenia przy ulicy [...] w M. (na działkach nr [1] i [2]). W uzasadnieniu wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdził nieprawidłowości w przedstawionym w projekcie budowlanym, a mianowicie brak zaplanowania odpowiedniej liczby miejsc parkingowych, brak uzgodnienia odstępstwa z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w K. oraz nie usunięcie braków wskazanych w pkt 8 i 9 wyżej wymienionego postanowienia. Dodając, iż złożona dokumentacja, uzupełniona i poprawiona jest nieczytelna a projektant dołączył do niej podwójne rysunki, co jest niezgodne ze spisem rysunków w dokumentacji, stwierdził, że uzasadnia to odmowę zatwierdzenia złożonego projektu budowlanego oraz udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę.

Odwołania od powyższej decyzji złożyli inwestorzy B. S. – M. i Z. M. . Podnieśli, iż obowiązujący plan miejscowy nie definiuje wymaganej ilości miejsc parkingowych, nie ma więc podstaw do stwierdzenia niezgodności przedłożonego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dodali, że organ mylnie przywołał swoje postanowienie z dnia [...]r., podczas gdy postanowienie takie wydane zostało w dniu [...]r., a nadto wyjaśnili, że inwestor posiada decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. wyrażającą zgodę na odstępstwo. Podkreślili także, że przedłożona dokumentacja projektowa została uzupełniona o wymagane dokumenty, rysunki i uzgodnienia.

Wojewoda [...] rozpatrując złożone odwołanie, decyzją z dnia [...]r., działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ przyznał, że w przypadku spełnienia wymogów określonych w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a organ prowadzący postępowanie nie posiada uprawnień do nakładania na inwestora dodatkowych obowiązków. Wskazał, iż usuwanie nieprawidłowości i braków może dotyczyć jedynie zakresu wskazanego w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tymczasem organ pierwszej instancji wydanym w sprawie postanowieniem zakwestionował zarówno zawartość wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę (art. 33 ust. 2 ustawy), jak i zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaganą art. 35 ust. 1 ustawy, przy czym nakładając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy obowiązek doprowadzenia do stanu zgodności z planem, organ nie określił dokładnie w jakim zakresie przedłożony projekt narusza jego postanowienia, nie oznaczył nawet danych identyfikujących ten plan. Organ odwoławczy nie znalazł uzasadnienia dla żądania dotyczącego zapewnienia "odpowiedniej liczby miejsc parkingowych", podkreślając, iż z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego taki wymóg nie wynika. Nadto w ocenie organu obowiązki nałożone na inwestora postanowieniem z dnia [...]r. dotyczące treści projektu budowlanego wykraczają poza dyspozycję art. 35 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego, a organ administracji architektoniczno- budowlanej nie ma możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego – ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie Prawo budowlane. Dlatego też, uwzględniając powyższe argumenty orzeczono jak na wstępie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] , decyzją nr [...] z dnia [...] r., przywołując w podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. S.- M. i Z .i M. pozwolenia na budowę budynku usługowego z pokojami hotelowymi wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz budowę i modernizację ogrodzenia przy ulicy [...] w M. ( na działkach [1] i [2]). W udzielonym pozwoleniu określił warunki prowadzonej budowy (zgodnie z art. 36 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i ust. 3 ustawy). W uzasadnieniu, po opisaniu dotychczasowego postępowania, organ stwierdził, iż po ponownym przeanalizowaniu zapisów miejscowego planu oraz sprawdzeniu kompletności przedłożonego projektu budowlanego ustały przyczyny odmowy, stąd wydanie pozytywnej decyzji w tej sprawie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. C. – M., zarzucając decyzji organu pierwszej instancji naruszenie: art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (Dz.U Nr 199, poz. 1227) w związku z § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U Nr 257, poz. 2573), art. 147 Kodeksu cywilnego, art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 33 ust. 1 oraz art. 103 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 27, poz. 96). W uzasadnieniu, w pierwszej kolejności zarzuciła niewyjaśnienie przez organ wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Podkreśliła, iż w sprawie nie przedstawiono informacji o środowisku i jego ochronie w trybie wskazanego powyżej art. 73 ustawy z dnia 3 października 2008 r. W ocenie odwołującej się cechy zamierzonego przedsięwzięcia, a szczególności olbrzymi wykop o głębokości ok. 5 m i powierzchni o wymiarze ok. 28m na 10m – w dodatku przy różnicy poziomów leżących obok siebie działek, wskazuje na konieczność dokonania prawidłowej oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, zwłaszcza w zakresie zbadania stabilności gruntu (obawa przed osunięciem się gruntu działki sąsiedniej) oraz jego oddziaływania na dom odwołującej się położony na sąsiedniej działce. Dodała, że organ badając sprawę nie uwzględnił zapisu art. 147 Kodeksu cywilnego, naruszając także art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniosła, że w sprawie nie przedłożono projektu prac geologicznych wymaganych art. 33 i art. 103 oraz art. 32 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, zaś dołączona do akt sprawy opinia w tym zakresie nie została oparta o przeprowadzone odwierty (na tę okoliczność odwołująca się wskazała świadków). W końcu zarzuciła, że w projekcie planowanej inwestycji (dwie restauracje na około 300 miejsc, kilkadziesiąt miejsc noclegowych) nie przewidziano wystarczającej liczby miejsc parkingowych, ograniczając się jedynie do kilku miejsc postojowych. Wobec faktu, iż inwestycja będzie realizowana przy najkrótszej ulicy M. (ok. 250 m), w samym centrum miasta, przy zabudowie jedno lub dwurodzinnej, skutki tego braku będą bardzo odczuwalne. Dodała także, że planowana inwestycja obejmująca prawie całą działkę, będzie kłócić się z dotychczasowym układem urbanistycznym.

Rozpatrując odwołanie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. Nr [...]utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, iż po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego podziela w pełni stanowisko organu pierwszej instancji, uznając zarzuty odwołania za niezasadne. Wyjaśnił, iż inwestor przedstawił dokumentację geotechniczną dla inwestycji, która została sporządzona w zakresie dotyczącym celów jakim ma służyć. Zarzut złożenia nieprawdziwego oświadczenia przez jej autora nie może być uznany przez organ, jeżeli strona nie przedstawiła wyroku sądu powszechnego potwierdzającego zasadność tego zarzutu. Organ administracyjny nie ma bowiem podstaw prawnych do kwestionowania zawartości merytorycznej sporządzonych w sprawie dokumentacji i ekspertyz. Zakres ich powinien być dostosowany do potrzeb projektu, a odpowiedzialność za całość spoczywa na projektantach i sprawdzających, dysponujących stosownymi kwalifikacjami i uprawnieniami. Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniać poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Projektanci i sprawdzający projekt zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, złożyli oświadczenie, że projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej i na nich spoczywa odpowiedzialność za zawartość merytoryczną projektu.

W oparciu o powyższe zasadnie organ stwierdził, że projekt budowlany spełnia wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133).

W odniesieniu do zgłoszonych zarzutów organ dodatkowo wyjaśnił, iż w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, wymóg taki nie wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym nie ma podstawy do nakładania takiego wymogu na inwestora.

Nadto organ odwoławczy wskazał, iż w postępowaniu dopuszczone zostały wszelkie zgłoszone dowody, postępowanie prowadzone było przy udziale wszystkich stron, które mogły swobodnie wyrażać swe opinie i uwagi. Nie został tym samym naruszony art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli podstawowa zasada postępowania – zasada prawdy obiektywnej.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisów z zakresu ochrony środowiska, organ odwoławczy wyjaśnił, iż przedmiotowa inwestycja nie może być zaliczona do obiektów uciążliwych czy mogących spowodować uciążliwość dla środowiska, stąd też nie mają do niej zastosowania wskazywane wyżej przepisy, podobnie jak i przepisy prawa górniczego, które nie mają związku z pracami ziemnymi prowadzonymi w ramach wykonywanych prac budowlanych.

W końcu organ podniósł, że art. 147 Kodeksu cywilnego mówi, że "właścicielowi nie wolno dokonywać robót ziemnych w taki sposób, żeby groziło to nieruchomościom sąsiednim utratą oparcia", co oznacza, że w tym konkretnym przypadku sporządzający projekt budowlany jest odpowiedzialny za to, ażeby właściciele sąsiednich nieruchomości nie ponieśli szkody. W tym zakresie projektant powinien przewidzieć odpowiednie zabezpieczenie wykopu ziemnego – w przedmiotowym projekcie przewidziano dla zabezpieczenia wykopu przed osuwaniem się – tzw. ściankę Larsena. Natomiast na etapie realizacji inwestycji, zgodnie z obowiązującymi przepisami, odpowiedzialnym za prawidłowe wykonanie obiektu, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i poszanowaniem interesów osób trzecich, w tym bezpośrednich sąsiadów, będzie ustanowiony kierownik budowy.

W związku z powyższym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia złożonego odwołania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła B. C.- M.. Zaskarżając decyzję Wojewody [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła tej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowanego oraz przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając skargę podkreśliła, iż decyzja wydana została bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z rażącym naruszeniem zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedstawione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji konkretne okoliczności, świadczące o przedłożonej w sprawie ekspertyzie geologicznej zostały zupełnie pominięte przez organ odwoławczy, a dowody na okoliczność wykonanych odwiertów do przedłożonej ekspertyzy nie zostały przeprowadzone. Został tym samym pominięty słuszny interes skarżącej, bo zgłaszane nieprawidłowości postępowania przed organem pierwszej instancji nie zostały w ogóle zauważone i rozpatrzone. Nie dość dokładnie zajęto się różnicą poziomów pomiędzy działkami, co jest istotne z uwagi na możliwość osunięcia się terenu w wyniku prowadzonych prac budowlanych. Nadto strona skarżąca podniosła, że organy uchybiły obowiązkowi wynikającemu z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zwolnienie inwestora z obowiązku przedstawienia układu komunikacyjnego, w tym parkingowego. Podkreśliła, że ulica [...] w M. jest ulicą krótką jednokierunkową, a inwestor na potrzeby hotelu i restauracji zajął praktycznie całą działkę, przewidując jedynie 4-5 miejsc parkingowych, co niewątpliwie spowoduje zakłócenie układu komunikacyjnego w tej centralnej części miasta.

W piśmie procesowym z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci projektu budowlanego na okoliczność jego nieczytelności. Wskazał, iż naniesione na projekcie poprawki czynią go nieczytelnym i niejasnym, nie wskazując dokładnie, które karty projektu są aktualne. Podniósł także, iż zaskarżona decyzja narusza § 18.1, § 22.1 i § 23.1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. Dodał, że decyzja nie zawiera projektu organizacji placu budowy, co spowoduje dezorganizację komunikacji samochodowej i pieszej w newralgicznym punkcie miasta. Nie złożono także projektu komunikacyjnego dotyczącego ruchu w obrębie ulicy [...] na czas budowy, co także należy uznać za uchybienie. Nie rozważono też wpływu przewidzianego w zaprojektowanej kotłowni inwestycji "kotła węglowo- ekologicznego" na czystość powietrza. Pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność ujemnego oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie działki.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, że projekt architektoniczno-budowlany inwestycji, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie podlega weryfikacji przez organ administracji udzielający pozwolenia. W tym zakresie odpowiedzialność za przyjęte rozwiązania i zastosowania ponoszą projektanci. Kontroli podlega natomiast, czy projekt został sporządzony przez uprawnione osoby, co w sprawie pozytywnie zweryfikowano. Sprawa parkingów i obsługi komunikacji inwestycji została wyjaśniona na etapie odwoławczym, gdzie jednoznacznie stwierdzono, że plan miejscowy nie nakłada na inwestora obowiązku zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych.

Odpowiedź na skargę złożyli także uczestnicy postępowania – B. S. – M. i Z. M., wnosząc o oddalenie skargi. Podnieśli, że rozpatrując sprawę organy dysponowały pełnym i kompletnym materiałem dowodowym, a złożony projekt w pełni uwzględnia obowiązujące przepisy oraz zasady wiedzy technicznej oraz interes osób trzecich. Wskazali, iż działka objęta inwestycją jest terenem usług centrotwórczych, a przed przystąpieniem do prac budowlanych została zbadana przez fachowców, co zostało uwidocznione w złożonym projekcie budowlanym. Powołując się na art. 4 Prawa budowlanego podnieśli, iż chroni on prawo do zabudowy posiadanej nieruchomości.

Na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał zarzuty skargi, akcentując, iż skarżąca co do zasady nie sprzeciwia się realizacji spornej inwestycji, ale domaga się zapewnienia bezpieczeństwa własnego mienia. Kwestionuje rzetelność opinii geotechnicznej oraz kompletność i czytelność projektu budowlanego. Dodatkowo podniósł, że przy realizacji samej ściany Larsena może dojść do zagrożenia z uwagi na sposób wykonywania tych robót.

Pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w złożonych pismach procesowych. Wyjaśnił, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w M. toczy się postępowanie dotyczące legalności budowy muru oporowego pomiędzy działkami. Odnosząc się do zarzutów skierowanych do projektu budowlanego i złożonej opinii geotechnicznej stwierdził, iż są one gołosłowne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa

Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.)). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani przepisów procedury.

Zakres obowiązków organu w zakresie prowadzonego postępowania administracyjnego o pozwolenie na budowę określa art. 35 ustaw z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W ramach tego postępowania organ musi dokonać szeregu czynności, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego. Wyraża się to przede wszystkim w ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Negatywny wynik ustaleń co do tej zgodności właściwie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji w sprawie. W analizowanej sprawie okoliczności spełnienia przez inwestora wymagań w tym zakresie są bezsporne. Inwestorzy przedłożyli organowi projekt budowlany dotyczący budowy budynku usługowego z pokojami hotelowymi na działkach nr [1] i [2] w M. wraz z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi. Wymienione powyżej działki zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. (uchwała Nr [...]Rady Miejskiej w M. z dnia [...]r.) znajdują się na terenie określonym w planie symbolem UC - tereny usług centrotwórczych, co oznacza, że inwestycja zgodna jest z zapisami planu. Wobec położenia działek objętych inwestycją, w myśl przywołanego powyżej planu, w strefie ochrony konserwatorskiej, przedłożony projekt został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Ochrony Zabytków w K.

Następnie art. 35 ust. 1 pkt 3 wymienionej ustawy nakłada na organ obowiązek sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji sporządzonej przez projektanta, a dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o członkostwie projektanta we właściwej izbie samorządu zawodowego. Także w tym zakresie projekt zawiera wymagane załączniki, w tym uzgodnienie lokalizacji zjazdu publicznego z ulicy [...] w M. na przedmiotowe działki oraz zezwolenie na dwa miejsca postojowe na działce [1] (decyzja Burmistrza M. z dnia [...]r.), czy zgodę na odstępstwa w pomieszczeniach piwnic – zgodę na obniżenie poziomu podłogi poniżej otaczającego terenu dla wskazanych pomieszczeń przy zachowaniu dokładnie określonych warunków (decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r.), a także zaświadczenia o przynależności do właściwiej izby samorządu zawodowego.

W końcu ostatni etap to sprawdzenie, czy został wykonany obowiązek sprawdzenia projektu budowlanego przez inną osobę, posiadającą uprawnienia budowlane lub rzeczoznawcę budowlanego, a jego zakres określa art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego. Także pod tym względem projekt nie budzi zastrzeżeń.

Wymienione w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wymogi powinny być przedmiotem rzetelnego sprawdzenia przez organ, a w razie niekompletności wymaganej dokumentacji organ nakłada na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu, czego w przedmiotowej sprawie przy kompletności przedłożonego projektu nie stosowano.

W pierwotnym dostarczonym projekcie budowlanym dokonano jednak pewnych zmian, a to wobec braku zgody, obecnie skarżącej, na uwzględniony w przedłożonym projekcie budynek gospodarczy- typu garaż w granicy działek (tj. działki [3] i działki [1]), projekt został poprawiony, a mianowicie naniesione zostały w nim poprawki poprzez skreślenie danych dotyczących tego budynku i w to miejsce zaprojektowanie miejsc postojowych. Podobnie postąpiono w przypadku zaprojektowanych miejsc postojowych od ulicy [...], wskutek braku zgody Burmistrza Miasta M. na taką lokalizację parkingu. Poprawki zostały naniesione odręcznie, a następnie opisane i podpisane, w miarę potrzeby zostały dodane nowe rysunki w miejsce szkiców anulowanych. Po tym uzupełnieniu orzekający w sprawie organ pierwszej instancji – Starosta M. uznał, iż złożony projekt budowlany jest pełny i kompletny, zawiera wszystkie niezbędne uzgodnienia, a zamierzona inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wobec powyższego zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na jego realizację. Organ odwoławczy podzielił to stanowisko. Jednocześnie oba organy odnosząc się do złożonych zastrzeżeń strony skarżącej uznały je za nieuzasadnione.

W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości. Organy dokonały prawidłowego sprawdzenia przedłożonego w sprawie projektu budowlanego, nie stwierdzając w tym zakresie żadnych uchybień. Zachowane zostały wymagania dotyczące formy projektu budowlanego zawarte w rozporządzeniu wykonawczym, czyli rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Do projektu dołączony został projekt zagospodarowania działki odpowiadający wymogom wskazanym w § 8 cytowanego rozporządzenia. Nie można podzielić argumentu strony skarżącej o nieczytelności złożonego projektu. Wprawdzie wskutek prowadzonej procedury inwestor dokonał licznych zmian w przedłożonym pierwotnie projekcie budowlanym, które w praktyce odnosiły się do dwóch kwestii, a mianowicie rezygnacji z zamiaru budowy budynku garażowego w granicy, w bezpośrednim sąsiedztwie takiego budynku na działce strony skarżącej oraz innego rozwiązania zjazdu z ulicy [...] na posesję. Zmiany te wymuszone zostały na inwestorze konkretną potrzebą, a mianowicie brakiem zgody skarżącej na budynek garażowy w granicy działek oraz brakiem zgody Burmistrza M. na miejsca postojowe od ulicy [...]. Wymuszone zmiany wprowadzone zostały w projekcie poprzez ich skreślenie innym kolorem oraz opisanie i podpisanie. Anulowano także w ten sposób niepotrzebne tym samym rysunki, wprowadzając w ich miejsce w miarę potrzeby nowe. Wszystko to jednak dokładnie zostało opisane i ostemplowane. Trudno uznać, iż przedłożony z takimi poprawkami projekt jest nieczytelny, zwłaszcza, iż obwiązujące w tym zakresie przepisy ( w tym także wymienione rozporządzenie) nie precyzują w sposób wyraźny i jednoznaczny sposobu wprowadzania zmian w projekcie. Przyjąć więc trzeba w tym zakresie, że obowiązują ogólnie przyjęte zasady – które sprowadzają się w zasadzie do czynności dokonanych w przedmiotowych projekcie- skreślenia błędnego rozwiązania, jego poprawienia i dokładnego opisania. Trudno wymagać od inwestora, aby sporządzał wobec takiej sytuacji całkiem nowy projekt.

Nie sposób podzielić zarzutów skarżącej, że naruszone zostały w przeprowadzonym postępowaniu przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a to art. 7, czy art. 77 i art. 80. Tym bardziej, iż skarżąca odnosi te naruszenia do przedłożonej w sprawie opinii geotechnicznej, zarzucając, iż potwierdza ona nieprawdę, wobec nie dość dokładnego zbadania przedmiotowego terenu. W ocenie skarżącej przygotowujący kwestionowaną opinię nie przeprowadzili wymaganych odwiertów, wskutek czego nie można takiej opinii uznać jako w pełni miarodajny dowód w sprawie, a organy przyjmując tak wykonaną opinię jako dowód w sprawie nie zachowały wymaganej dokładności i dociekliwości, czym naruszyły wymienione przepisy procedury administracyjnej. Dodała, że zgłaszani przez stronę skarżącą świadkowie, mający potwierdzić brak wykonania odwiertów na działce przewidzianej do zabudowy, nie zostali przez organ odwoławczy przesłuchani. W ocenie skarżącej stanowisko organów w tej sprawie jest błędne i nie przyjęcia, gdyż dla zachowania pełnego bezpieczeństwa jej nieruchomości, kwestie związane z podłożem i jego wytrzymałością działki sąsiedniej, przewidzianej do zabudowy tak dużym budynkiem powinny być wyjaśnione w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości. Orzekające w sprawie organy odpierając ten zarzut zwróciły uwagę na fakt przygotowania przedmiotowej opinii przez fachowców, którzy za przedstawione w niej oceny biorą pełną odpowiedzialność, przedstawiając zresztą sprawy i zagadnienia ściśle specjalistyczne. W ocenie składu orzekającego należy podzielić w tym zakresie stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy. Prowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego należy uznać za zbędne, gdyż za przygotowaną w sprawie opinię geotechniczną bierze odpowiedzialność osoba lub osoby ją przygotowujące, będące w pełni odpowiedzialne za zawarte w niej opinie, oceny i stwierdzenia. Jak wynika z załączonej do sprawy "dokumentacji geotechnicznej dla inwestycji budynek restauracyjno -hotelowy z infrastrukturą towarzyszącą w M. przy ulicy [...]" przygotowana została przez specjalistyczne biuro "A", a potwierdzone przez uprawnionego geologa mgr inż. T. C.. Nie sposób zatem polemizować z twierdzeniami osób, które będąc specjalistami w swojej dziedzinie przygotowują w sprawie specjalistyczną opinię z tego zakresu.

Nie można tez podzielić zarzutu strony skarżącej, iż nie została w postępowaniu wzięta pod uwagę różnica poziomów pomiędzy sąsiadującymi działkami skarżącej, a terenem przedmiotowej inwestycji, leżącym znacznie niżej. Przedstawiony projekt budowlany przewiduje bowiem dla zabezpieczenia stabilności sąsiednich gruntów budowę tzw. ściany Larsena. Z kolei obawa, iż wykonanie przedmiotowej ściany, które z racji przeprowadzanych kolejno robót budowlanych doprowadzi m.in. do zwiększonych wstrząsów i spowoduje osunięcie przedmiotowej działki, nie mogą być uznane za uzasadnione. Do wykonawcy – a dokładnie wskazanego kierownika budowy, należy bowiem takie prowadzenie przewidzianych projektem prac budowlanych, aby nie doprowadzić do szkód w sąsiedztwie z uwzględnieniem aktualnej wiedzy technicznej i praktyki budowlanej. .

W końcu argument strony skarżącej, iż zatwierdzając przedłożony projekt budowlany, organy nie zbadały sprawy w sposób wyczerpujący pod względem przygotowania i wykonania wymaganych rozwiązań komunikacyjnych oraz nie zobowiązały inwestorów do przedstawienia wymaganego układu komunikacyjnego, także nie może być uznany za zasadny. Organ pierwszej instancji zobowiązał inwestorów do przedstawienia uzgodnienia w zakresie lokalizacji zjazdu z ulicy [...]w M. oraz lokalizacji ogólnodostępnych miejsc postojowych, co ten uczynił dołączając do akt sprawy decyzję Burmistrza M. z dnia [...]r. Decyzją tą zezwolono na lokalizację zjazdu publicznego z ulicy [...]w M. do dwóch miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr [1] oraz określono szczegółowe warunki i parametry techniczne tej inwestycji. Strona skarżąca stwierdziła, że dwa miejsce postojowe przewidziane w projekcie to zbyt mało jak dla tak dużej inwestycji. Jej zdaniem projekt powinien przewidywać lokalizację większej liczby miejsc parkingowych dla tej inwestycji, mając na uwadze przede wszystkim liczbę przyszłych odwiedzających ten obiekt (restaurację czy hotel). W tym zakresie jednak, jak wskazał organ odwoławczy, wyjaśniono sprawę już na etapie postępowania odwoławczego. Wskazano wówczas, że wymóg zagwarantowania odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, o którym mowa w § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie wynika z wymagań ustalonych w decyzji warunkach zabudowy terenu i zagospodarowania terenu. W analizowanej sprawie, wobec objęcia terenu inwestycji obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (cytowana już powyżej uchwala Rady Miejskiej w M. z [...]r.) decyzja tak nie była potrzebna i nie została w sprawie wydana. Zatem ewentualna sprawa nałożenia na inwestora obowiązku zaplanowania odpowiedniej ilości miejsc postojowych powinna znaleźć odniesienie i wynikać właśnie z postanowień wymienionego powyżej planu. Jego dokładna analiza musi prowadzić do potwierdzenia stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez orzekające organy, iż wymóg zagwarantowania takiej ilości miejsc parkingowych nie wynika z jego postanowień. Skoro zatem postanowień w tym zakresie nie zawiera obowiązujący plan, nie ma tym samym podstawy do zobowiązywania inwestora do określenia tych miejsc w przygotowanym projekcie. Zgodzić się przyjdzie ze stroną skarżącą, iż budowany obiekt, w centrum miasta, może spowodować określone trudności, tym niemniej nie można zobowiązywać inwestora do obowiązków nie wynikających wprost z przepisów prawa. Tym bardziej, że jak wykazała dokładna analiza przedłożonego w sprawie projektu budowlanego, to na stronie 40 tego projektu wskazano, iż teren inwestycji przylega bezpośrednio do parkingu publicznego zlokalizowanego na działce nr [4], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Trzeba przy tym jeszcze dodać, iż przedmiotowy budynek restauracyjno- hotelowy posiadać będzie także wejście od strony tej działki, co niewątpliwie wpłynie na korzystanie przez odwiedzających z tego właśnie parkingu. Z kolei to spowodować może, że obawy skarżącej o uniemożliwieniu ruchu na krótkiej ulicy [...] w M. mogą być przedwczesne.

Nie można także mówić o naruszeniu § 22 czy § 23 wspomnianych warunków technicznych. Wymienione przepisy dotyczą miejsc na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych. Miejsca te, zgodnie z przedłożonym planem, przewidziane zostały wewnątrz budynku, w pomieszczeniach wentylowanych (zobacz strona 42 projektu). Z kolei zarzut dotyczący kotłowni węglowo-gazowej oraz przewidzianego w nim kotła węglowego ekologicznego, na tym etapie wydaje się przedwczesny. Na podstawie dostępnych parametrów zakwalifikowano go jako "ekologiczny"- a ewentualna eksploatacja może być przedmiotem dalszej kontroli.

Nie można także uznać za zasadne argumentów skarżącej co do organizacji placu budowy przedmiotowej inwestycji. Obawy skarżącej w tym zakresie nie dotyczą już bowiem planowanej inwestycji, tylko organizacji pracy przy projektowanej inwestycji, co wykracza poza zakres prowadzonej kontroli. Uznać trzeba, że te sprawy związane są z etapem wykonawstwa planowanego projektu.

Reasumując zarzuty skarżącej nie mogły być uwzględnione. Organy obu instancji rozpatrując sprawę pod tym kątem nie stwierdziły naruszenia obowiązujących w tym względzie przepisów prawa.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalił skargę.