Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 838/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-04-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia wyroku

SENTENCJA

Dnia 8 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym ze skargi I. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2009 roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić uzupełnienia wyroku z dnia 26 lutego 2010 roku /-/ E. Podrazik


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2009 roku oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 lutego 2010 roku oddalił skargę, wniesioną przez I. K. i A. K. na powyższe rozstrzygnięcie.

Pismem z dnia [...] marca 2010 roku pełnomocnik uczestniczki postępowania B. S. złożył wniosek o uzupełnienie treści wyroku co do zwrotu kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych solidarnie od skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniosek okazał się bezzasadny.

Zgodnie z normą art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), wniosek o uzupełnienie wyroku może zgłosić (1) strona, jeżeli Sąd (2) nie orzekł o całości skargi albo (3) nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które powinien był według ustawy zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy zatem temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez Sąd określonej kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym.

Zgodnie z art. 200 cytowanej ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji, skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub czynności albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W świetle art. 201 § 1 poruszanej ustawy, zwrot kosztów należy się skarżącemu również w razie umorzenia postępowania w następstwie autokontroli (art. 54 § 3 poruszanej ustawy). Wedle art. 210 § 1 powoływanej ustawy, strona utraci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przez zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Wniosek złożony przez stronę w tym przedmiocie, Sąd stosownie do art. 209 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzyga w każdym z wymienionych orzeczeń.

W świetle wyżej przedstawionego stanu prawnego nie budzi wątpliwości, iż uprawnionym do żądania zwrotu kosztów postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym jest jedynie (1) skarżący i to w sytuacji, (2) gdy słusznie kwestionował akty lub czynności organów administracji. Regulacja ta ma zarazem charakter wyczerpujący, toteż należy uznać a contrario, że uczestnik postępowania bez względu na jego wynik nie można domagać się zwrotu poniesionych kosztów postępowania. Stanowisko to dominuje również w judykaturze (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010 roku, sygn. akt. II OSK 1402/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa. gov.pl; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 maja 2008 roku, sygn. III SA/Po 849/06, tamże; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2007 roku, sygn. akt II SA/Op 421/07, tamże).

Ustawodawca nie przewiduje zatem obowiązku orzeczenia o zwrocie kosztów zastępstwa prawnego w sytuacji, na jaką zdaje się powoływać wnioskodawca, co z kolei prowadzi do wniosku, iż w niniejszej sprawie nie ziściła się żadna z podstaw uzasadniających uzupełnienie wyroku.

Złożony wniosek okazał się bezzasadny, wobec czego Sąd w oparciu o art. 157 § 1 i 2 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.

/-/ E. Podrazik