Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1620/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone rozstrzygnięciem A. R. i M. Rolnictwa (zwanej dalej: "Agencją") z dnia [...] lipca 2019 r. o numerze [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Spółka z o.o. [...] z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wystąpiła w dniu [...] stycznia 2019 r. z wnioskiem o przyznanie pomocy w ramach działania "Współpraca" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

W wyniku weryfikacji wniosku Agencja stwierdziła, że zawiera on uchybienia, wobec czego wezwała Skarżącą – pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. – do jego uzupełnienia, a także złożenia poprawnych dokumentów i wyjaśnień – w terminie 14 dni, wskazując, że jeżeli wszystkie braki nie zostaną uzupełnione, to pomoc nie będzie mogła być przyznana. Do pisma załączono Załącznik nr 1, w którego 19 punktach wskazano na braki wniosku podlegające uzupełnieniu.

W odpowiedzi Skarżąca nadesłała pismo z dnia [...] lipca 2019 r., w którym przedstawiła wyjaśnienia. Wskazała w nim m. in., że nie uzyskała jeszcze decyzji o pozwoleniu na budowę szklarni, w związku z czym zwraca się z prośbą o możliwość złożenia prawomocnej decyzji w tym przedmiocie – w terminie 30 dni. Do pisma załączyła uzupełniony wniosek, a także dokumenty żądane przez Agencję w wezwaniu z dnia [...] czerwca 2019 r.

Zaskarżonym pismem z dnia [...] lipca 2019 r. Agencja odmówiła przyznania pomocy na wniosek Skarżącej z uwagi na nieusunięcie w terminie wszystkich braków wskazanych przez Agencję w wezwaniu z [...] czerwca 2019 r.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia przywołano przepisy: art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 217 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o wspieraniu") oraz § 11 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Współpraca" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 80; zwanego dalej: "rozporządzeniem").

W załączniku nr 1 do pisma wskazano, że Skarżąca nie uzupełniła następujących braków:

1) w załączniku nr 3 do wniosku – Opis planowanej operacji – podano nieprawidłowy kod produktu rolnego;

2) w Opisie zadań wymienionych w zestawieniu rzeczowo-finansowym operacji – Lp. 7, 8, 9, 10, 11, 14, 15, 16 – Skarżąca nie uszczegółowiła zapisów, wskazując jedynie informacje, na podstawie których nie może zweryfikować, czy dany koszt jest niezbędny do realizacji operacji, a co za tym idzie – nie może stwierdzić, czy jest kwalifikowalny;

3) w Zestawieniu Rzeczowo-Finansowym operacji – nieprawidłowo zsumowano koszty całkowite ogółem, a także nie wpisano kwoty podatku VAT podlegającego refundacji;

4) w załączniku nr 5 do wniosku – Opinia o innowacyjności – Skarżąca nie ustosunkowała się do wezwania Agencji, bowiem wskazała jeden nowy produkt (sadzonki maliny) oraz po raz kolejny opisała torf, którego opracowanie i wdrożenie nie jest celem operacji, w związku z czym nie potwierdziła innowacyjności produktu;

5) nie przedłożyła kopii decyzji o pozwoleniu na budowę szklarni, natomiast przedstawiła jedynie wniosek o pozwolenia na budowę szklarni wraz z poświadczeniem jego złożenia oraz zwróciła się o możliwość przedstawienia prawomocnej decyzji budowlanej w terminie 30 dni; Agencja wskazała przy tym, że rozporządzenie nie przewiduje przedłużenia terminu na uzupełnienie braków poza terminem wyznaczonym w wezwaniu, w związku z czym Agencja nie może wyrazić zgody na przedłożenie dokumentów w późniejszym terminie;

6) nie przedłożyła kopii zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w związku z zamiarem budowy systemu nawadniania LC wraz z oryginałem oświadczenia, że w terminie 21 dni od dnia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu, lub kopii zaświadczenia wydanego przez organ, że nie wniósł sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych, lub zaświadczenia, że zgłoszenie robót budowlanych nie jest wymagane; wskazano przy tym, że Skarżąca przedłożył jedynie zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczące wykonania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych oraz zaświadczenie od starosty, że nie wniesiono sprzeciwu; Agencja zauważyła również, że Skarżąca zwróciła się o możliwość złożenia dokumentów dotyczących budowy systemu nawodnienia LC w terminie 30 dni, jednakże rozporządzenie nie przewiduje przedłużenia terminu na uzupełnienie braków poza terminem wyznaczonym w wezwaniu;

7) nie przedłożyła pozwolenia wodnoprawnego w związku z zamiarem budowy systemu nawadniania LC, natomiast zwróciła się o możliwość złożenia tego dokumentu w terminie 30 dni, czego nie przewiduje rozporządzenie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Agencji z dnia [...] lipca 2019 r. Skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie:

1) art. 35 ustawy o wspieraniu w związku z § 10 ust. 3 pkt 8 i § 11 ust. 5 rozporządzenia poprzez bezzasadną odmowę przyznania pomocy;

2) art. 35 ustawy o wspieraniu w związku z § 10 ust. 3 pkt 8 i § 11 ust. 5 rozporządzenia poprzez bezzasadne wskazanie jako przyczyny odmowy przyznania pomocy braku pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy nie jest to warunkiem przyznania pomocy, bowiem strona posiada zabezpieczenie wody dla projektu na podstawie promesy wodociągowej Urzędu Gminy w D.;

3) art. 35 ustawy o wspieraniu w związku z § 11 ust. 5 rozporządzenia poprzez wykorzystanie tego przepisu rozporządzenia sprzecznie z jego celem wskazanym w uzasadnieniu rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 sierpnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Współpraca" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1683), którym to rozporządzeniem zmieniającym uchylono § 11 ust. 4 nakazujący dwukrotne wezwanie strony do poprawy wniosku.

Rozwijając zarzuty podniesiono, że już pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. Skarżąca poinformowała Agencję o przedłużającej się procedurze związanej z uzyskaniem powolnienia na budowę, a także o prawdopodobnym terminie wydania decyzji, tj. dniu [...] sierpnia 2019 r., w związku z czym zwróciła się już w tym piśmie o nieobejmowanie pozwolenia na budowę procedurą wezwania, o której mowa w § 11 ust. 3 rozporządzenia. Mimo tego, Agencja zignorowała wyjaśnienia Skarżącej i w dniu [...] czerwca 2019 r. wezwała ją również o kopię decyzji o pozwoleniu na budowę, co Skarżąca uznaje za świadome działanie na rzecz uniemożliwienia realizacji projektu, a jednocześnie za naruszenie zasady budowania zaufania do organów władzy publicznej – wyrażonej w art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."). Skarżąca wskazała także, że wezwanie z dnia [...] czerwca 2019 r. było nieprawidłowe, bowiem nie określało ono precyzyjnie w jaki sposób należy uzupełnić czy poprawić wniosek, np. w zakresie kodu produktu rolnego, który Skarżąca uznała za najbardziej zbliżony do rodzaju działalności, która ma być realizowana. W odniesieniu do zakwestionowanego braku zsumowania kosztów całkowitych ogółem Skarżąca podniosła, że nie była do tego wzywana w ramach wezwania z dnia [...] czerwca 2019 r., zatem brak ten nie mógł stanowić podstawy do odrzucenia wniosku. Natomiast jeśli chodzi o brak wskazania kwoty podatku VAT, to Skarżąca wprowadziła do arkusza Excel formułę, która jednak nie zadziałała, co było już wyjaśniane w Agencji. Ponadto, w ocenie Skarżącej, kwestia ta nie ma znaczenia dla operacji, bowiem nie wprowadza zmian w kosztach kwalifikowalnych, nie wpływa na wnioskowaną kwotę dotacji oraz nie powoduje dużych różnic w kosztach całkowitych operacji. Uznać zatem należy wezwanie w tym zakresie za zrealizowane. Skarżąca zwróciła również uwagę na uzasadnienie projektu rozporządzenia zmieniającego, mocą którego zniesiono obowiązek dwukrotnego wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia braków wniosku, w którym to uzasadnieniu podniesiono, że pomimo dwukrotnego wezwania wiele wniosków pozostawało nieuzupełnionych, nie przedstawiały żadnej wartości, przez co tracono dużo czasu na wyjaśnienia, zamiast wykorzystać ten czas na ocenę wniosków wartościowych. Zdaniem Skarżącej przypadek taki nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie, bowiem planowana operacja jest innowacyjną inwestycją w przemyśle rolno-spożywczym i jest współrealizowana z ośrodkami naukowymi. Podniosła następnie, że zrealizowała wezwania w zakresie przedstawienia opinii o innowacyjności, która została sporządzona przez pracowników naukowych Instytutu Ogrodnictwa w Skierniewicach. W tym stanie rzeczy zastrzeżenia Agencji są dla Skarżącej niezrozumiałe. Skarżąca nie zgodziła się z Agencją w zakresie nieprzedłożenia wymaganych dokumentów dotyczących systemu nawadniania LC. Wskazała, że przedłożyła wymagane dokumenty, zaś pod określeniem "wykonanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych" – użytego w przedłożonym zgłoszeniu – kryje się system nawadniania LC. Podniosła przy tym, że Agencja nie miała prawa żądać pozwolenia wodnoprawnego, gdyż nie było ono wymagane na etapie oceny wniosku zgłaszającego zamiar wykonania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. W konsekwencji, dostarczona kopia wniosku i zaświadczenie Starosty R. o zamiarze wykonania melioracji wodnych szczegółowych oraz braku sprzeciwu do tego wniosku jest spełnieniem wymogu postawionego przez Agencję. Skarżąca podniosła również, że pozwolenie wodnoprawne nie było wymagane również z tego powodu, że system nawadniania LC został przyłączony do gminnej sieci wodociągowej (na dowód czego załączyła do skargi pismo Wójta Gminy D. z dnia [...] sierpnia 2019 r.). Nadto Skarżąca zauważyła, że nie występowała z prośbą o przedłużenie terminu na dostarczenie dokumentów dotyczących systemu nawadniania LC, a jedynie w zakresie pozwolenia na budowę szklarni. Reasumując Skarżąca stwierdziła, że Agencja zamierzała uniknąć oceny merytorycznej wartościowego projektu i szukała najdrobniejszych uchybień mających wyeliminować ten projekt z powodu rzekomych braków formalnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

Kontrolując sprawę w ramach swoich kompetencji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Przypomnieć należy, że postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem Skarżącej, złożonym w związku z ogłoszeniem naboru wniosków o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Współpraca". Forma i tryb składania wniosków, jak również szczegółowe wymagania, jakim powinien odpowiadać wniosek określone zostały w przepisach § 10 rozporządzenia. Wobec tego, że postępowanie w sprawie przyznania pomocy finansowej jest ściśle sformalizowane, wniosek powinien być należycie przygotowany i kompletny już w dacie jego złożenia, za co odpowiada składająca go strona. Niemniej jednak § 11 ust. 3 rozporządzenia dopuszcza możliwość uzupełnienia pewnych braków wniosku w późniejszym terminie. W takim przypadku Agencja wzywa w formie pisemnej do usunięcia braków w terminie 14 dni, od dnia doręczenia wezwania. Natomiast jeśli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy nie usunął w tym terminie wszystkich braków wskazanych przez Agencję, Agencja nie przyznaje pomocy, stosując odpowiednio art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu (§ 11 ust. 5 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2016 r.).

W kontrolowanej sprawie Agencja, działając na podstawie § 11 ust. 3 rozporządzenia wezwała Skarżącą – pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. – do uzupełnienia braków wniosku, jak również do złożenia określonych dokumentów. Wezwanie to zostało doręczone Skarżącej w dniu 19 czerwca 2019 r., zatem zakreślony w nim 14-dniowy termin upływał z dniem 3 lipca 2019 r. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca nadała w tym dniu swoją odpowiedź na wezwanie. Niemniej jednak, jak słusznie wskazuje to Agencja nie uzupełniła wszystkich braków, do których została wezwana pismem z dnia [...] czerwca 2019 r.

Sąd podkreśla w tym miejscu, że z przepisu § 11 ust. 5 rozporządzenia wyraźnie wynika, że wnioskodawca obowiązany jest usunąć wszystkie braki wskazane przez Agencję. Oznacza to, że nieuzupełnienie choćby jednego z nich sprawia, że pomoc nie może być przyznana. Dodać należy, że bez znaczenia pozostaje wówczas to, że pewne braki zostały uzupełnione w terminie, a nawet to, że uzupełniono większość z nich. Warunkiem skorzystania przez organ z trybu określonego w § 11 ust. 5 rozporządzenia jest więc wezwanie do usunięcia braku/braków wniosku, doręczenie takiego wezwania i bezskuteczny upływ 14-dniowego terminu do uzupełnienia wszystkich, dostrzeżonych i wskazanych przez Agencję braków wniosku.

Poza przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że Skarżąca była obowiązana załączyć do wniosku kopię ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę szklarni. Obowiązek ten wynikał wprost z przepisu § 10 ust. 3 pkt 8 rozporządzenia, czemu Skarżąca nie zaprzecza. Nie jest również sporne to, że udzielając odpowiedzi – do dnia 3 lipca 2019 r. – Skarżąca nie przedłożyła organowi kopii wymaganej decyzji, bowiem została ona wydana dopiero w dniu [...] sierpnia 2019 r.

W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać zatem należało działania Agencji polegające po pierwsze na wezwaniu Skarżącej – w oparciu o § 11 ust. 3 rozporządzenia – do przedłożenia kopii ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (punkt 12 załącznika nr 1 do wezwania z dnia [...] czerwca 2019 r.), a następnie na odmowie przyznania pomocy z uwagi na nieusunięcie tego braku w terminie, jako zgodnej z dyspozycją przepisu § 11 ust. 5 rozporządzenia. Niewątpliwie bowiem Skarżąca nie uzupełniła braku wniosku w tym zakresie – w terminie 14 dni, od dnia doręczenia jej wezwania obejmującego ten brak wniosku.

Zaaprobować przy tym należy stanowisko Agencji, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wezwania do złożenia kopii decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, przepisy rozporządzenia dawały organowi jedynie możliwość wyznaczenia Skarżącej 14-dniowego terminu, wskazanego w § 11 ust. 3 rozporządzenia. Sąd zgadza się również z tym, że Agencja nie miała możliwości wydłużania tego terminu, ani również "powstrzymywania" się od wezwania, czy też "nieobejmowania" wezwaniem określonych braków wniosku, jakie zostały dostrzeżone w trakcie jego weryfikacji. Tryb wskazany w § 11 ust. 3 rozporządzenia był wówczas jedynym sposobem, by wniosek – pomimo tego, że w dniu jego złożenia był niekompletny – został dopuszczony do dalszej oceny. Podkreślić należy, że dopiero od dnia 11 września 2019 r. (zatem już po wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia) weszły w życie dodane do rozporządzenia przepisy § 10 ust. 3a i ust. 3b, które wprowadziły ostateczny termin do złożenia dokumentów, o których mowa w § 10 ust. 3 pkt 8 – tj. termin "do dnia zawarcia umowy". Natomiast w stanie prawnym właściwym dla niniejszej sprawy, prawidłowe było zastosowanie trybu z § 11 ust. 3 rozporządzenia, tj. jednokrotnego wezwania do uzupełnienia braków wniosku – w terminie 14 dni, od dnia doręczenia wezwania.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że wezwanie Agencji w omawianym zakresie wynikało z celowego działania organu zmierzającego do uniknięcia merytorycznej oceny jej wniosku. Sąd podziela argumentację podniesioną na rozprawie przez pełnomocnika Agencji, że decydujące w tym względzie znaczenie miała treść § 14 ust. 1 rozporządzenia, który zakreśla Prezesowi Agencji 7-miesięczny termin na podanie do publicznej wiadomości informacji o kolejności przysługiwania pomocy, zatem nakłada na Agencję obowiązek przeprowadzenia postępowań w stosunku do wszystkich wniosków złożonych w danym naborze – w terminie 7 miesięcy od dnia upływu terminu ich składania.

Zauważyć wobec tego należy, że Skarżąca złożyła swój wniosek w dniu [...] stycznia 2019 r., zaś organ wezwał ją do uzupełnienia jego braków (w tym do złożenia wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę) pismem z dnia [...] czerwca 2019 r., zatem po upływnie przeszło 5 miesięcy. W orzecznictwie podkreśla się, że zgodnie z art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) ustawodawca przewidział jako zasadę obowiązek zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę najpóźniej w 65-tym dniu od dnia wpłynięcia wniosku w tym przedmiocie. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej pomimo podejmowanych, przewidzianych prawem działań i przy zachowaniu wszystkich reguł prawidłowego postępowania – nie ma możliwości wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Do takich przypadków odnosi się przepis art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym do terminu, o którym mowa w ust. 6 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. W konsekwencji uznać należy, że wobec braku dowodów na przekroczenie omawianego terminu z winy organu, nieprzedstawienie wymaganej przez § 10 ust. 3 pkt 8 rozporządzenia – ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę szklarni od dnia złożenia wniosku ([...] stycznia 2019 r.) nie tylko dawało Agencji podstawę do wystąpienia w dniu [...] czerwca 2019 r. z wezwaniem, o którym mowa w § 11 ust. 3 rozporządzenia, ale było również dokonane już po upływie terminu, jaki przepisy Prawa budowlanego przewidują na zakończenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, Skarżąca posiadała wystarczający okres od dnia złożenia wniosku by dopełnić omawianemu wymogowi, tym bardziej, że co do zasady wniosek powinien być kompletny już w dacie jego złożenia. Natomiast jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę szklarni dopiero w dniu 26 czerwca 2019 r. (co potwierdza przedstawiona w dniu 3 lipca 2019 r. kopia wniosku o pozwolenie na budowę szklarni z naniesioną datą jego złożenia w Starostwie Powiatowym w R.), zatem dopiero po wezwaniu Agencji z dnia [...] czerwca 2019 r. W tym stanie rzeczy, pomimo deklaracji składanych przez Skarżącą już w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r., wezwanie z dnia [...] czerwca 2019 r. uznać należało za niezbędne, tym bardziej, że Agencja była ograniczona wskazanym wyżej 7-miesięcznym terminem. Samo zaś zbyt późne wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na budowę obciążą Skarżącą, która przystępując do naboru złożyła oświadczenie w rubryce IX.1 wniosku, że znane są jej zasady przyznawania i wypłaty pomocy. Skarżąca nie może zatem skutecznie zasłaniać się nieznajomością prawa w tym przedmiocie, ani przerzucać na organ skutków zaniedbań w zakresie kompletności wniosku, czy też długości terminów niezbędnych na uzupełnienie jego braków. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że wnioskodawca nie może przerzucać na organy Agencji odpowiedzialności za niepodjęcie działań zmierzających do ochrony własnych interesów. Sytuację wnioskowania o płatności można porównać do prowadzenia profesjonalnej działalności gospodarczej, a zatem wnioskująca winna być zorientowana w zasadach, które warunkują stanie się ich beneficjentem. Prawo do uzyskiwania płatności rolniczych nie jest podmiotowym prawem konstytucyjnym. Wynika z przepisów krajowych i unijnych wytyczonych szczegółowymi regulacjami prawa Unii Europejskiej. Wymaga zatem od beneficjentów tych płatności profesjonalnej wiedzy, w tym zasad dotyczących przyznawania pomocy, z której mogą, ale nie muszą korzystać. Nakłada to na nich również obowiązki w zakresie proceduralnej staranności, w których wypełnianiu nie mogą ich zastąpić organy Państwa. Rolnik – potencjalny beneficjent, składając wniosek o płatności składa również oświadczenie o znajomości prawa i reguł związanych z przyznawaniem płatności. Rodzi to konsekwencje w postaci uznania, także przez organy, że jego autor zna prawo i reguły dotyczące uzyskiwania płatności (por. wyroki NSA: z dnia 22 marca 2018 r. o sygn. akt II GSK 1159/16; z dnia 31 stycznia 2019 r. o sygn. akt I GSK 1119/18; z dnia 8 stycznia 2020 r. o sygn. akt I GSK 953/19; z dnia 11 marca 2020 r. o sygn. akt 1704/19; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niezależnie zatem od tego, że jak to już wyżej wskazano, brak było podstawy prawnej do odstąpienia od wezwania do usunięcia braków wniosku, czy też zakreślenia innego, dłuższego terminu ich uzupełnienia, to pamiętać należy, że Skarżąca przystąpiła do naboru, w ramach którego promowane były wnioski najlepiej przygotowane. Pomoc finansowa w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 była bowiem przyznawana na zasadach konkursowych i tylko projekty najlepiej przygotowane i najlepiej wpisujące się w cel działania winny uzyskać dofinasowanie. Obowiązująca przy tym zasada równości wymagała, aby wszyscy wnioskodawcy byli oceniani w taki sam sposób, gdyż reguły naboru były znane dla wszystkich wnioskodawców i Skarżąca decydując się na udział w naborze zaakceptowała te reguły. Tym samym organ nie mógł opierać się na twierdzeniach Skarżącej dotyczących "przewidywalnego" terminu otrzymania ostatecznej decyzji o powolnieniu na budowę, skoro Skarżąca objęła wnioskiem budowę szklarni i przez ponad 5 miesięcy nie uzyskała wymaganego dokumentu. W konsekwencji, "dostosowywanie" terminu wezwania usunięcia braków wniosku w stosunku do Skarżącej narażało Agencję na zarzut naruszenia zasady równego traktowania wszystkich wnioskodawców w ramach tego samego naboru. Raz jeszcze powtórzyć należy, że każda strona przystępując do naboru była obowiązana do przestrzegania takich samych zasad, zaś organ nie był w żaden sposób uprawniony, aby czynić wyjątki dla Skarżącej w zakresie terminu usunięcia braków wniosku. Skoro kryteria dla danego działania były jasne dla wszystkich uczestników naboru, to również z tej perspektywy niezasadne było faworyzowanie jednego z wnioskodawców.

Jakkolwiek Sąd dostrzegł pewne uchybienia, jakich dopuścił się organ przy ocenie uzupełnienia przez Skarżącą pozostałych braków wniosku, do których wezwał ją w dniu [...] czerwca 2019 r., to jednak wobec stwierdzonego bez żadnych wątpliwości nieusunięcia omówionego wyżej braku w terminie wynikającym z § 11 ust. 3 rozporządzenia, a tym samym zaistnienia podstawy do odmowy przyznania pomocy w oparciu o § 11 ust. 5 rozporządzenia, naruszenia te nie mogły zostać uznane za mające znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie zaś z przepisami art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny z powodu naruszenia prawa materialnego, czy też procesowego, następuje wyłącznie wówczas, gdy stwierdzone naruszenia mogły mieć wpływ na wynika sprawy, a w odniesieniu do błędów formalnych – "istotny" wpływ na wynik sprawy.

Z tych też względów szczegółowe odnoszenie się do argumentów wyprowadzonych przez Skarżącą w pozostałym zakresie staje się zbędne. Jedynie dla porządku wskazać można, że Sąd zgadza się ze Skarżącą, że w wezwaniu z dnia [...] czerwca 2019 r. zabrakło zwrócenia się o zsumowanie kosztów w Zestawieniu Rzeczowo-Finansowym operacji (punkt 3 Załącznika nr 1 do zaskarżonego rozstrzygnięcia), czy też by Agencja wyjaśniła w zaskarżonym piśmie z jakich względów podany przez Skarżącą kod produktu rolnego był nieprawidłowy, a tym samym, jaki kod uznać należało za właściwy. Sąd stoi nadto na stanowisku, że zakwestionowane przez Agencję braki w punktach: 2 (Opis zadań wymienionych w zestawieniu rzeczowo-finansowym operacji) oraz 4 (Opinia o innowacyjności) Załącznika nr 1 do zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie stanowiły braków co do których Agencja mogła zastosować skutek z § 11 ust. 5 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, skoro Skarżąca zawarła w kolumnie nr 10 Opisu zadań uzasadnienie realizacji zadania, które jej zdaniem było wystarczające, jak również przedstawiła Opinię o innowacyjności, to ich ocena winna być oceną merytoryczną, dokonywaną w trybie § 13 ust. 2 rozporządzania, nie zaś w trybie służącym do uzupełniania niekompletności wniosku. W tym bowiem przepisie wskazano, że jeżeli wniosek o przyznanie pomocy lub dołączone do niego dokumenty nie zawierają danych niezbędnych do ustalenia liczby punktów za dane kryterium wyboru operacji, nie przyznaje się punktów za to kryterium. Jak to jednak podniesiono, uchybienia w tym zakresie nie mogły ostatecznie doprowadzić do konstatacji o zasadności wyeliminowania zaskarżonego pisma z porządku prawnego, bowiem bezsprzecznie Skarżąca nie usunęła w zakreślonym terminie co najmniej jednego z braków, do którego słusznie została wezwana w trybie § 11 ust. 3 rozporządzenia.

Z tych względów skarga i podniesione w niej zarzuty nie mogły odnieść skutku. Wskazać przy tym należy, że niezasadne i niezrozumiałe jest powoływanie się na zapisy uzasadnienia do projektu rozporządzenia zmieniającego, gdyż nie mogą one stanowić normatywnego wzorca kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny. Niewątpliwie w stanie prawnym kontrolowanej sprawy rozporządzenie przewidywało pojedyncze wezwanie do usunięcia braków wniosku, co sprawia, że działanie Agencji odpowiadało prawu. Niezależnie od tego dodać można, że wywody Skarżącej w tym przedmiocie polegają na nieporozumieniu, bowiem okoliczność z jakich względów prawodawca zrezygnował z dwukrotnego wzywania do uzupełnienia braków wniosku nie powoduje, że w odniesieniu do niektórych wniosków można nadal stosować dwukrotne wezwanie. Skarżąca myli przy tym merytoryczną wartość wniosku (projektu) z jego kompletnością. Agencja wzywając podmiot ubiegający się o pomoc do usunięcia braków na podstawie § 11 ust. 3 rozporządzenia nie selekcjonuje uprzednio projektów pod kątem ich wartości merytorycznej, gdyż ocena ta dokonywana jest dopiero wówczas, gdy dany wniosek jest kompletny pod względem formalno-prawnym. W konsekwencji wartość zgłoszonego projektu pozostaje na tym etapie postępowania obojętna i nie może przemawiać za stosowaniem więcej niż jednego wezwania.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.