Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 743/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński Sędziowie as.sąd.WSA Maciej Jaśniewicz as.sąd. WSA Karol Pawlicki /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Spółki "A" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 roku. oddala skargę. /-/ K. Pawlicki /-/ J. Ruszyński /-/ M. Jaśniewicz


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2006 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił dla spółki "A" jawnej w O. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, marzec, kwiecień i lipiec 2004r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące luty, maj, czerwiec oraz od sierpnia do grudnia 2004r., a ponadto ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące od stycznia do grudnia 2004r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku przeprowadzanego postępowania kontrolnego w spółce "A" jawnej, w zakresie podatku od towarów i usług – stwierdzono uchybienia polegające na zawyżeniu kwot podatku naliczonego, co skutkowało zaniżeniem zobowiązań podatkowych, zawyżeniem nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do zwrotu bezpośredniego na rachunek bankowy podatnika i nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny.

Podmiot odliczył podatek naliczony z faktur zakupu dokumentujących wydatki, których w świetle przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uznano za koszt uzyskania przychodu.

Konsekwencją nieuznania poniesionych przez podatnika wydatków za koszt uzyskania przychodów dla potrzeb rozstrzygnięcia w podatku od towarów i usług mają zastosowanie:

- art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) – obowiązujący do 30 kwietnia 2004r., według którego obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym,

- art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – obowiązujący od dnia 1 maja 2004r., w świetle którego obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.

Organ I instancji w wydanej decyzji nie uznał spółce wydatków za koszt uzyskania przychodów w postaci:

• dokonanych napraw związanych z bieżącą eksploatacją środków transportu, które zgodnie z umową najmu z dnia [...]2003r. wraz z aneksami z dnia [...] 2004r. i z dnia [...]2004r. zostały przez stronę wynajęte spółce "B" w O.. W tej części podmiot za okres od stycznia do grudnia 2004r. odliczył podatek naliczony z 73 faktur zakupu ogółem na kwotę – [...]zł( wartość netto – [...]zł).

Przedłożona w/w umowa najmu 19 pojazdów, zawarta pomiędzy spółką "A" jawną w O. (zwanym dalej wynajmującym) a spółką "B" w O. (zwanym dalej najemcą), w treści § 5 zawiera postanowienia, że "najemca zobowiązany jest do ponoszenia wszelkich kosztów związanych z bieżącą eksploatacją przedmiotu najmu, dokonywania napraw i remontów".

Mając na uwadze m. in. treść uregulowania zawartego w § 5 umowy koszty dokonanych przez kontrolowaną spółkę napraw i remontów środków transportu w okresie, w którym pojazdy te zostały wynajęte spółce "B" winny być ponoszone przez w/w najemcę,

• nabycia na faktury VAT, w miesiącu kwietniu 2004r. mebli o wartości netto – [...]zł, podatek VAT – [...]zł. Kontrolujący ustalili, że omawiane meble zakupione na faktury VAT nie zostały ujęte w ewidencji środków trwałych a wydatki dokonane na podstawie tychże faktur w żaden sposób nie były związane z osiągniętymi przez podmiot przychodami,

• nabycia na faktury VAT towarów w miesiącu sierpniu 2004r. na wartość netto – [...]zł, podatek VAT – [...]zł oraz w miesiącu grudniu 2004r, na wartość netto – [...]zł, podatek VAT – [...]zł, które zgodnie z ich opisem zostały przekazane (rozdysponowane) pracownikom spółki.

W odwołaniu z dnia [...]2006r. zarzucono decyzji naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług z 1993r. oraz art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004r.

Według skarżącej Spółki w umowie należy badać zgodny zamiar stron, co do jej postanowień, a nie opierać się na literalnym brzmieniu umowy.

Dowody z zeznań świadków wykazały, że zapis § 5 umowy z [...]2003r. odnosił się do sytuacji, kiedy Spółka "B" faktycznie korzystała z wynajmowanych pojazdów. Skoro odwołujący korzystał z samochodów będących przedmiotem najmu, to koszty ich eksploatacji, napraw i remontów, które ponosił, muszą być uznane za koszt uzyskania przychodu w świetle art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Decyzją z dnia [...]2006r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podkreślono, że organ I instancji nie uznał spółce wydatków na remont i bieżącą eksploatację pojazdów za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych jedynie w sytuacji braku środków dowodowych, potwierdzających dokonywanie napraw i remontów w okresie faktycznego korzystania przez stronę z pojazdów, które w tym czasie były przedmiotem najmu.

W omawianej kwestii odwołujący nie przedstawił żadnych dowodów bezwzględnie świadczących o dokonywaniu napraw i remontów wynajętych pojazdów podatnikowi – spółce "B" w O., w czasie ich faktycznego eksploatowania przez spółkę. Organ I instancji dokonał analizy treści zeznań świadków i stwierdził, że wyjaśnienia przez nich złożone nie stanowią jednoznacznego dowodu, potwierdzającego poniesienie przez spółkę wydatków związanych z naprawami i remontami pojazdów w okresie ich faktycznego eksploatowania. Z treści zeznań wynika jedynie to, iż w rozpatrywanym okresie ze środków transportu korzystały naprzemiennie dwie firmy. Nie potrafią jednakże wskazać, jaką część wszystkich napraw wynajętych pojazdów, ponosiła Spółka "B" , a jaka część Spółka "A"

W skardze z dnia [...]2006r. Spółka "A" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzuciła jej naruszenie przepisów ustaw o podatku od towarów i usług z 1993 i 2004r. Zdaniem Spółki na podstawie zeznań świadków można stwierdzić, że skarżący dokonywał napraw i remontów pojazdów w czasie, kiedy je użytkował, a zatem ponoszone wydatki były kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie w myśl art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna.

Zarzuty skargi, podobnie jak odwołania, dotyczą naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Powołane przepisy przewidywały, że obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym albo jeżeli wydatki na nabycie towarów i usług nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy mieć przy tym na uwadze, że w dniu [...]2006r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał dwie decyzje w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, skierowanych do K.W. i B.W. – wspólników spółki "A" jawnej . Na rozprawie przed WSA w Poznaniu pełnomocnik organu odwoławczego wyjaśnił, że od tych decyzji podatnicy nie wnieśli odwołania.

W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że Spółka nie miała podstaw do uznania, że poniesione w 2004r. koszty napraw i remontów związanych z bieżącą eksploatacją przedmiotów najmu, stanowią koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe organy stwierdziły na podstawie:

- treści umowy najmu pojazdów z [...]2003r.(t. II akt administracyjnych, k. 61-62). Według § 5 umowy najemca ("Spółka "B") zobowiązany jest do ponoszenia wszelkich kosztów związanych z bieżącą eksploatacją przedmiotu najmu, dokonywania napraw i remontów,

- zeznań świadków: M. W. – jedynego właściciela Spółki "B" (t.I, k. 167-168), który nie orientował się w wysokości poniesionych w 2004r. kosztów napraw i nie pamiętał, która z firm bardziej eksploatowała pojazdy objęte umową. Nie posiadał również dokumentów dotyczących przekazanych spółce jawnej pojazdów.

Z kolei świadek K.W. zeznał, że nie potrafi określić, w jakim zakresie spółka jawna korzystała z wynajętego taboru (t. I, k.161).

Świadek K.W. zeznał, że nie jest w stanie stwierdzić, jaką część wszystkich napraw samochodów ponosiła spółka jawna, a jaką najemca (t. I, k. 171).

Powyższe zeznania pozwoliły organom uznać, że nie można wskazać, jaką część wszystkich napraw wynajętych pojazdów ponosiła Spółka "B", a jaką – Spółka "A" .

Skoro w omawianej sprawie podatnik nie przedłożył dowodów świadczących o dokonywaniu napraw i remontów wynajętych pojazdów spółce "B" w czasie ich faktycznego eksploatowania, to należało przyjąć, że spółka jawna nie miała podstaw do potraktowania poniesionych wydatków za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji organy miały prawo do uznania, że faktury dokumentujące wydatki na remonty nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego na podstawie powołanych wcześniej przepisów ustaw o podatku od towarów i usług z 1993 i 2004r.

W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi.

/-/ K. Pawlicki /-/ J. Ruszyński /-/ M. Jaśniewicz

p.b.