Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1915/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 104 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji"), mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. (dalej: "KWP", "organ pierwszej instancji") z [...] maja 2020 r. nr [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. (dalej: "KMP") z [...] lutego 2016 r. nr [...] w zakresie zwolnienia S. K. (dalej: "skarżący") z dniem [...] lutego 2016 r. z zajmowanego stanowiska i mianowania z dniem [...] marca 2016 r. na stanowisko służbowe dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu [...] w L. – w [...] grupie zaszeregowania z dodatkiem służbowym w dotychczasowej kwocie. W powyższej części KGP umorzył postępowanie pierwszej instancji. Natomiast w pozostałej części, tj. dotyczącej stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego w zakresie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 zł wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej, decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Rozkazem personalnym z [...] lutego 2016 r. nr [...] KMP na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.; dalej: "u.P.") oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.; dalej: "rozporządzenie MSWiA") z dniem [...] lutego 2016 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska i jednocześnie z dniem [...] marca 2016 r. mianował go na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu [...] w L. w [...] grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2970 złotych wynikającej z mnożnika 1,95 kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej na rok 2015 dla funkcjonariuszy Policji z dodatkiem służbowym w dotychczasowej kwocie.

Wnioskiem z [...] kwietnia 2020 r. KMP wystąpił do organu pierwszej instancji o stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego jako aktu wydanego z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku KMP wskazał, że wydając rozkaz personalny z [...] lutego 2016 r. nr [...], przyjął przy ustalaniu stawki uposażenia, iż stanowiska dyżurnych Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w L., tak jak w komisariatach i komisariatach specjalistycznych Policji, w których liczba etatów Policji wynosi od 61 do 120, należy zakwalifikować jako policjantów pełniących służbę na stanowiskach kierowniczych oraz samodzielnych i w konsekwencji uznał, że przysługuje im stawka mnożnika kwoty bazowej ujęta w kolumnie "B", tj. 1,95. Powyższe stanowisko nie znajduje jednak umocowania w przepisach prawa.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] KWP wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej – rozkazu personalnego KMP z [...] lutego 2016 r. nr [...].

Po przeprowadzeniu ww. postępowania, w dniu [...] maja 2020 r. organ pierwszej instancji, mając za podstawę art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., wydał decyzję nr [...], mocą której stwierdził nieważność rozkazu personalnego KMP z [...] lutego 2016 r. nr [...], uznając, iż ww. akt został wydany z rażącym naruszeniem prawa. W oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. KWP nadał decyzji z 5[...] maja 2020 r. rygor natychmiastowej wykonalności.

W dniu [...] maja 2020 r. skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania, a także wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach odwołania wskazał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Po rozpoznaniu odwołania, powołaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...], KGP uchylił decyzję organu pierwszej instancji z [...] maja 2020 r. nr [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KMP nr [...] z [...] lutego 2016 r. w zakresie zwolnienia skarżącego z dniem [...] lutego 2016 r. z zajmowanego stanowiska i mianowania go z dniem [...] marca 2016 r. na stanowisko służbowe dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu [...] w L. – w [...] grupie zaszeregowania z dodatkiem służbowym w dotychczasowej kwocie i w powyższej części umorzył postępowanie pierwszej instancji, natomiast w pozostałej części, tj. dotyczącej stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego w zakresie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 zł wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej, decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że rozkaz personalny KMP z [...] lutego 2016 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 zł wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej został wydany z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem na skutek powyższego rozstrzygnięcia w sposób oczywisty został naruszony art. 101 ust. 1 u.P. w związku z § 1 ust. 1a rozporządzenia MSWiA. KGP podkreślił, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest uznanie, że decyzja zawiera wady o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a w niniejszej sprawie sytuacja taka niewątpliwie ma miejsce, ponieważ skarżący nie spełniał zawartej w rozporządzeniu MSWiA przesłanki uprawniającej go do pobierania uposażenia wynikającego z mnożnika kwoty bazowej przewidzianego dla stanowisk kierowniczych i samodzielnych, gdyż nie pełnił służby na takim stanowisku. Zdaniem organu drugiej instancji, w wyniku wskazanego naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

KGP wyjaśnił jednocześnie, iż brak było podstaw do stwierdzenia przez organ pierwszej instancji nieważności rozkazu personalnego KMP z [...] lutego 2016 r. nr [...] w całości, czyli także w zakresie zwolnienia skarżącego z dniem [...] lutego 2016 r. z zajmowanego stanowiska i mianowania go z dniem [...] marca 2016 r. na stanowisko służbowe dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu [...] w L. – w [...] grupie zaszeregowania z dodatkiem służbowym w dotychczasowej kwocie, bowiem skarżący spełniał wymogi mianowania na wyższe stanowisko służbowe dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji IV w L.

Powyższa decyzja KGP stała się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący domagał się w skardze częściowego uchylenia decyzji: organu odwoławczego oraz decyzji KWP, a mianowicie w części dotyczącej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KMP z [...] lutego 2016 r. nr [...] w zakresie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 złotych wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej, umorzenia postępowania administracyjnego, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a także zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu KGP skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść decyzji, tj. art. 104 ust. 2 u.P. polegające na błędnej jego wykładni, a w konsekwencji także niezasadnym powiązaniu stanowiska kierowniczego lub samodzielnego wyłącznie z kwestią otrzymywanego dodatku służbowego, w sytuacji gdy przyjęta przez organ wykładnia pomija zarówno specyfikę samej formacji, w której służbę pełni skarżący, jak też charakter wykonywanej przez niego pracy na stanowisku dyżurnego;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na treść decyzji, tj.:

a) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezasadne jego zastosowanie i uznanie, że w realiach przedmiotowej sprawy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] wydanego przez KMP [...] lutego 2016 r. w części dotyczącej ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 zł wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej, pomimo iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że przy wydawaniu rzeczonej decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa, mogącego uzasadniać stwierdzenie nieważności tego aktu,

b) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 10 k.p.a. w związku z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1113), polegające na niezasadnym uznaniu, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego nie została naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącego o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami postępowania i wypowiedzenia się co do zgłoszonych żądań, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo że wydana została ona z naruszeniem przepisów postępowania,

c) obrazę ww. § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów poprzez jego niezastosowanie, a w rezultacie niezasadne odstąpienie od poinformowania skarżącego o jakichkolwiek okolicznościach mających wpływ na jego prawa i obowiązki jako strony postępowania administracyjnego,

d) naruszenie art. 135 k.p.a. polegające na błędnym stwierdzeniu, że brak jest okoliczności wskazujących na potrzebę uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka "niezbędności", która wskazywałaby na ważny interes społeczny przemawiający za niezwłocznym wykonaniem tej decyzji.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 7 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1915/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (ww. orzeczenie nie zostało zaskarżone zażaleniem przez żadną ze stron postępowania).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W niniejszej sprawie kontrola Sądu dotyczy decyzji wydanej w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym – postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Takie postępowanie podlega szczególnym zasadom, bowiem jego celem tego nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy, lecz weryfikacja decyzji ostatecznej w zakresie rozstrzygnięcia, czy decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowaną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a.

Stosownie do treści art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od reguły poszanowania trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Decyzji ostatecznej służy tzw. domniemanie legalności, które oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1545/15 - orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W doktrynie wskazuje się, że k.p.a. nie zna instytucji nieważności z mocy prawa – wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego niezależnie od rodzaju wad kwalifikowanych i przyczyn ich powstania zawsze następuje na mocy stosownego rozstrzygnięcia właściwego organu wydanego w odpowiednim trybie. Również w przypadku tzw. bezwzględnej nieważności decyzji do wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego dojdzie dopiero w wyniku wydania stosownego rozstrzygnięcia przez właściwy organ administracji (vide P. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, System Informacji Prawnej LEX 2021, komentarz do art. 16.). Celem zastosowania takiej konstrukcji jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a co najmniej eliminacja z obrotu prawnego rozstrzygnięcia wydanego z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] maja 2020 r. nr [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KMP z [...] lutego 2016 r. nr [...] w zakresie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 zł wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej. W okolicznościach kontrolowanej sprawy nie budzi wątpliwości, że ww. rozkazem personalnym przyznano skarżącemu mnożnik kwoty bazowej z kolumny oznaczonej literą "B", na podstawie załącznika nr 1 rozporządzenia MSWiA, co oznacza, iż stanowisko dyżurnego zakwalifikowano jako stanowisko kierownicze lub samodzielnie.

W myśl § 2 pkt 3 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP Nr 18, poz. 135) określenie "kierownik jednostki Policji" oznacza komendanta Policji, dowódcę oddziału prewencji Policji, dowódcę samodzielnego pododdziału prewencji Policji, dowódcę samodzielnego pododdziału antyterrorystycznego Policji oraz kierownika ośrodka szkolenia Policji, natomiast za stanowisko samodzielne należy uznać jednoosobowe stanowisko służby lub pracy, które można tworzyć, jeżeli zakres zadań wymaga szczególnych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych, zgodnie z § 6 pkt 1 ww. zarządzenia.

Według art. 104 ust. 2 u.P., policjantowi pełniącemu służbę na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Zasady przyznawania i wysokość tego dodatku zostały szczegółowo uregulowane w rozporządzeniu MSWiA. W brzmieniu obowiązującym w dacie wydania rozkazu personalnego nr 155, przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA stanowił, że dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku. W ust. 2 § 8 rozporządzenia MSWiA wyodrębnione zostały 3 kategorie dodatku funkcyjnego uzależnione od rodzaju stanowiska służbowego policjanta:

1) I kategoria - dla policjantów na stanowiskach komendantów oraz ich zastępców, dyrektorów biur (równorzędnych komórek organizacyjnych) Komendy Głównej Policji oraz ich zastępców, dyrektorów instytutów badawczych oraz ich zastępców, komendanta-rektora, zastępcy komendanta-prorektora, kanclerza Wyższej Szkoły Policji w S., a także głównego księgowego budżetu;

2) II kategoria - dla policjantów na stanowiskach kierowniczych niewymienionych w pkt 1 oraz ich zastępców;

3) III kategoria - dla policjantów na stanowiskach samodzielnych.

Natomiast § 8 ust. 3 rozporządzenia MSWiA odsyłał do tabeli stanowiącej załącznik nr 4 rozporządzenia MSWiA, która określa stanowiska służbowe policjantów uprawniające do dodatku funkcyjnego odpowiedniej kategorii. Przedmiotowa tabela obejmuje 54 stanowiska służbowe, wśród których brak jest dyżurnego. W wyroku z 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 963/10 NSA stwierdził, co następuje: "Skoro § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) expressis verbis stanowi, że stanowiska służbowe policjantów uprawniające do dodatku funkcyjnego odpowiedniej kategorii określa tabela stanowiąca załącznik nr 4 rozporządzenia, to nie ma żadnej wątpliwości, iż dodatek ten przysługuje jedynie tym policjantom, którzy zajmują stanowiska wymienione w tej tabeli".

Przyznana skarżącemu rozkazem personalnym nr [...] stawka mnożnika kwoty bazowej w wysokości 1,95 została ujęta w kolumnie oznaczonej lit. "B" (lp. 11) tabeli stanowiącej załącznik nr 1 rozporządzenia MSWiA i stawka ta odpowiada zaszeregowaniu w grupie 8. Tymczasem z treści § 1 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia MSWiA wynika, że stawki uposażenia zasadniczego dla grup zaszeregowania od 8 do 14a, wymienione w kolumnie oznaczonej lit. "B" tabeli stanowiącej załącznik nr 1 rozporządzenia MSWiA, przysługują policjantom pełniącym służbę na stanowiskach kierowniczych oraz samodzielnych w:

- komendach wojewódzkich Policji, na obszarze działania których ogólna liczba etatów Policji wynosi od 5501 do 9.500,

- komendach powiatowych, miejskich i rejonowych Policji, na obszarze działania których ogólna liczba etatów Policji wynosi od 201 do 500,

- komisariatach i komisariatach specjalistycznych Policji, w których liczba etatów Policji wynosi od 61 do 120,

- Wyższej Szkole Policji w S. oraz szkołach policyjnych.

W świetle powyższych regulacji, trudno wnioskować, że wada prawna rozkazu personalnego nr [...] nie była widoczna. Nie sposób też przyjąć, iż dyżurny kieruje jednostką organizacyjną Policji, posiada uprawnienia piastuna organu itd. Z porównania kategorii zaszeregowania w dacie wydania rozkazu personalnego nr [...] jednoznacznie wynika, że stawka mnożnika kwoty bazowej odpowiednia do zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego wynosiła 1,85. W ww. wysokości stawka mnożnika kwoty bazowej została przewidziana dla grupy 8 zaszeregowania w kolumnie oznaczonej lit. "D" (lp. 11) tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia MSWiA. Kolumna "D" wskazywała stawki przysługujące policjantom pełniącym służbę na stanowiskach innych niż określone w pkt 1-3 § 1 ust. 1a rozporządzenia MSWiA. Ustalenie powyższego nie nastręczało żadnych trudności interpretacyjnych, bowiem obowiązujące wówczas przepisy, tj. w dacie [...] lutego 2016 r., były jasne. Przepisy te (art. 104 ust. 2 u.P. oraz rozporządzenie MSWiA, zwłaszcza jego § 1 i § 8 oraz załączniki nr 1 i nr 4) nie pozwalały na ustalenie wysokości uposażenia skarżącego w oparciu o stawkę mnożnika 1,95 (właściwa dla skarżącego stawka mnożnika kwoty bazowej była niższa - wynosiła 1,85). Wydanie przedmiotowego rozkazu spowodowało rażące naruszenie prawa materialnego normującego parametry uposażenia zasadniczego na zajmowanym stanowisku służbowym, które to naruszenie było oczywiste, gdyż wynikało z literalnego brzmienia powołanych wyżej przepisów.

Ponadto prawo do dodatku funkcyjnego wykluczało prawo do żądania nadgodzin, a w przypadku zwolnienia ze służby - prawo do ekwiwalentu ze czas wolny w zamian za pełnioną służbę. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący nie otrzymał dodatku funkcyjnego, co eliminowało go jako zajmującego etatowe stanowisko kierownicze.

W konsekwencji należało uznać, że ww. rozkaz personalny został wydany z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie przepisów rozporządzenia MSWiA, bowiem mocą ww. rozkazu przyznano skarżącemu prawo do pobierania uposażenia wynikającego z mnożnika kwoty bazowej przewidzianego dla stanowisk kierowniczych i samodzielnych, a bezspornym pozostaje fakt, iż skarżący takiego stanowiska nie pełnił. Bezsprzecznie ustalenie stawki uposażenia policjanta pełniącego służbę na stanowisku dyżurnego w wysokości zakwalifikowanej dla stanowiska kierowniczego lub samodzielnego nie znajduje umocowania w przepisach prawa.

W konsekwencji KGP zasadnie uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KMP z [...] lutego 2016 r. nr [...] w zakresie zwolnienia skarżącego z dniem [...] lutego 2016 r. z zajmowanego stanowiska i mianowania z dniem [...] marca 2016 r. na stanowisko służbowe dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu [...] w L. – w [...] grupie zaszeregowania z dodatkiem służbowym w dotychczasowej kwocie. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący spełniał wymogi mianowania na wyższe stanowisko służbowe dyżurnego, w związku z czym brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w powyższym zakresie. Podkreślić należy, że możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jedynie w części dotkniętej wadą, przy czym dotyczyć to może tylko takiej sytuacji, gdy decyzja składa się z kilku elementów, z których każdy mógłby być przedmiotem osobnego rozstrzygnięcia, a ponadto wolny od wad fragment decyzji powinien stanowić rozstrzygnięcie mogące samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym.

W przedmiotowej sprawie wadą nieważności dotknięta była jedynie część rozkazu personalnego KMP z [...] lutego 2016 r. nr [...] - dotycząca ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 zł wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej. W pozostałej części (odnoszącej do zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowania go z dniem [...] marca 2016 r. na stanowisko służbowe dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu [...] w L. – w [...] grupie zaszeregowania z dodatkiem służbowym w dotychczasowej kwocie) ww. rozkaz personalny nie był wadliwy. Dlatego organ odwoławczy prawidłowo uchylił rozstrzygnięcie KWP z [...] maja 2020 r. w części odnoszącej się do wolnego od wad zakresu ww. aktu KMP i w tej części umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne, zaś utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w pozostałej części, tj. stwierdzającej nieważność ww. aktu KMP w jego wadliwym zakresie.

Z powyższych względów, uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.