Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 315/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 113 ust. 1, 2.
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na pismo Komendanta [...] w O. L. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania należności z tytułu dojazdu do miejsca pełnienia służby p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. K. wniósł skargę na pismo Komendanta [...] w O.L. z dnia [...] r., nr [...] dotyczące odmowy przyznania należności z tytułu dojazdu do miejsca pełnienia służby.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 stycznia 2016 r. wezwano skarżącego do wykazania, czy występował do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Skarżący w zakreślonym terminie nadesłał szereg dokumentów, w tym pismo z dnia [...] r. zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" złożone do Komendanta [...] w O. L. (z prezentata z dnia [...] r.).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ wyjaśnił, że wpłynęło ono do organu w dniu 22 lutego 2016 r. i jest spóźnione. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwanie powinno zostać skierowane w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, tj. w niniejszej sprawie do dnia 7 stycznia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m. in. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień albo obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Stosownie do art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o policji (j.t. Dz. U. z 2007r. Nr. 43 poz. 277 ze zm.) w razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania go do czasowego pełnienia służby , policjantowi przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienie a minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki oraz tryb przyznawania i wypłaty powyższych należności. Bardzo istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest w jakim trybie następuje przyznanie i wypłata należności przysługujących policjantowi z tytułu delegowania go do pełnienia służby w innej miejscowości. Skarżący twierdzi że jest to tryb decyzyjny do którego stosuje się przepisy k.p.a., natomiast Komendant [...] uważa, że następuje to w formie podjęcia czynności materialno-technicznej. Rozstrzygając tę kwestię należy zwrócić uwagę, że każda z tzw. pragmatyk służb mundurowych, w tym dotycząca policji, posiada odrębne uregulowania proceduralne, a stosowanie przepisów k.p.a. ma miejsce tylko w przypadkach wskazanych w tych pragmatykach i przepisach wykonawczych. Z przepisów ustawy o Policji nie wynika aby sprawa rozliczenia należności policjanta z tytułu delegacji podlegała rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej. Z art. 113 ust.1 ustawy o Policji wynika, że policjantowi przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienia. W przepisie tym posłużono się zwrotem "przysługuje", który wskazuje na powstanie uprawnień bezpośrednio z mocy ustawy. Skoro uprawnienie do powyższych należności powstaje bezpośrednio z mocy ustawy, to nie zachodzi konieczność konkretyzacji normy prawnej przez organ administracji publicznej, co oznacza że kwestia przyznania i wypłaty tych należności nie jest rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej. Również z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia ( Dz. U. z 2002r. Nr 191 poz.1598 ze zm.), nie wynika, że sprawy tego typu należy rozstrzygać w formie decyzji.

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że realizacja uprawnień policjanta wynikających z treści art. 113 ust. 1 ustawy o Policji następuje w drodze czynności materialno-technicznej, polegającej na wypłacie bądź odmowie wypłaty stosownych należności z tytułu delegowania. Czynność ta jest czynnością zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a, a tym samym należy stwierdzić, iż skarga J. K.na pismo Komendanta [...]w O.L. z dnia [...] jest dopuszczalna.

Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 P.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Z przywołanego przepisu wynika, że obowiązkiem sądu przy rozpoznawaniu skargi jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na czynność Komendanta [...]w O.L., a termin do wniesienia skargi liczy się od dnia doręczenia wzywającemu odpowiedzi organu, albo od dnia wniesienia wezwania, jeżeli organ odpowiedzi nie udzielił. Brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa uniemożliwia wniesienie skargi i w konsekwencji skutkuje odrzuceniem przez wojewódzki sąd administracyjny skargi jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (zob. m.in. Komentarz do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 481). Instytucja wezwania ma na celu załatwienie sprawy przez organ, zanim będzie konieczna interwencja sądu administracyjnego. Dopiero w przypadku, gdy organ nie zastosuje się do wezwania, zachodzi przesłanka do wniesienia skargi do sądu.

Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wykazał natomiast, że wyczerpał obligatoryjny tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przed wniesieniem skargi na pismo Komendanta [...] w O.L. z dnia [...] r. Na wezwanie Sądu do wykazania dokonania tego obowiązku, skarżący wprawdzie przesłał plik dokumentów jednakże żadne z nich nie odpowiadało wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jak również pismo z dnia [...] r. zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" złożone do Komendanta [...] w O. L. (z prezentata z dnia [...] r.), bowiem zostało wniesione do organu po wniesieniu skargi do Sądu.

Z powyższych względów nie można uznać, że skarżący wyczerpał tryb zaskarżenia czynności Komendanta [...] w O. L.. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w powyższym przepisie, powinno bezpośrednio poprzedzać skargę do Sądu i jest przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4.P.p.s.a. Tym samym złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa po wniesieniu skargi do sądu nie czyni zadość wymaganiom art. 52 § 3 P.p.s.a.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.