Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 189/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.61 pkt 1, art.66 ust.1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: §157 ust.5 i 6
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi T.F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku demontażu butli gazowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

1 Decyzją z dnia z [...] marca 2022 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) po rozpatrzeniu odwołania T.F. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], którą organ nałożył na T.F. obowiązek demontażu butli gazowej z gazem płynnym typu propan - butan użytkowanej w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr [...] przy ul. [...] w terminie do dnia [...] lutego 2022 r., uchylając zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania określonego w decyzji obowiązku i orzekając w tym zakresie o wyznaczeniu terminu wykonania obowiązku na okres 2 miesięcy od daty otrzymania niniejszej decyzji.

W podstawie prawnej tej decyzji wskazano w szczególności art. 66 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 61 pkt 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 2351 ze zm.; dalej p.b.) oraz § 157 pkt 5 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. 2019 r., poz. 1065; dalej r.w.t.)

1.1. Uzasadniając tę decyzję organ I instancji wskazał że w sprawie zachodzi sytuacja, gdy w jednym budynku użytkowana jest instalacja gazu z sieci i gazu płynnego typu propan - butan. Mianowicie T.F. - właścicielka lokalu mieszkalnego nr [...] zlokalizowanego w klatce [...] w przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, korzysta z gazu butlowego typu propan - butan. Natomiast Wspólnota Mieszkaniowa tego budynku wprowadziła do budynku instalację gazu z sieci gazowej (obecnie do klatki [...]). Wspólnota Mieszkaniowa dysponuje decyzją Starosty z dnia [...] października 2017 r. znak [...] o pozwoleniu na przebudowę tego obiektu w zakresie instalacji gazowej, instalacji c.w.u. z cyrkulacją, instalacji wody zimnej oraz instalacji solarnej - na działkach nr [...] zlokalizowanych w [...]. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 5 grudnia 2017 r., a więc jest wiążąca i podlega wykonaniu, zaś z chwilą jej uzyskania wspólnota nabyła prawo do realizacji robót określonych w tym orzeczeniu.

1.2. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła, że użytkowanie przez nią gazu butlowego nie stanowi jakiegokolwiek zagrożenia dla dóbr z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b. Ponadto w klatce [...] nie odbywają się dostawy gazu ziemnego, a nawet gdyby takie dostawy się odbywały, to z decyzji nie wynika na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo funkcjonowania dwóch źródeł gazu. Zdaniem skarżącej decyzja nie ma na celu wyeliminowania realnego zagrożenia z obiektu budowlanego, lecz przyzwolenie dla Wspólnoty Mieszkaniowej na korzystanie z gazu ziemnego w miejsce gazu butlowego. Natomiast regulacja art. 66 p.b. nie może być wykorzystywana jako instrument do wymuszenia akceptacji dostaw gazu ziemnego do budynku. Bez znaczenia pozostaje przy tym kwestia kto i jak głosował za uchwałą w sprawie inwestycji dotyczącej gazu ziemnego, a ponadto kwestia ewentualnej likwidacji gazu butlowego na rzecz gazu ziemnego nie była przedmiotem uchwały i nie ma dowodu, aby ktokolwiek wyraził wolę likwidacji gazu butlowego z jego lokalu.

1.3. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję (za wyjątkiem terminu wykonania obowiązku) WINB podzielił stanowisko organu I instancji. Po przytoczeniu treści znajdujących, zdaniem organu, zastosowanie w sprawie art. 66 ust. 1 pkt 2 i art. 61 pkt 1 p.b. wskazano, że ich celem jest zapewnienie właściwego, bezpiecznego stanu technicznego instalacji gazowej. W ocenie organu użytkowanie kuchenki gazowej podłączonej do butli z gazem propan-butan w lokalu skarżącej pomimo, że budynek ten jest wyposażony w wewnętrzną instalację gazu ziemnego narusza § 157 ust. 6 r.w.t ., który statuuje zakaz stosowania instalacji gazu płynnego z butli w budynku mieszkalnym mającym instalację zasilaną z sieci gazowej. Zakaz ten ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego dla całej nieruchomości i został wprowadzony dla uniknięcie zagrożenia, które może wystąpić podczas użytkowania obiektu w sposób sprzeczny ze wskazaną regulacją, w tym niebezpieczeństwa powstania pożaru i wybuchu w całym budynku (co może stanowić konsekwencję ewentualnej nieszczelności instalacji).

Z tego względu w ocenie organu odwoławczego stosowanie w jednym budynku, wbrew regulacji zawartej we wskazanym przepisie techniczno - budowlanym, gazu płynnego i gazu z sieci gazowej, może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi lub bezpieczeństwu mienia mieszkańców całego budynku mieszkalnego. Kolejność montażu każdej instalacji pozostaje zaś bez rozstrzygającego znaczenia dla postępowania administracyjnego prowadzonego w tym zakresie przez organ nadzoru budowlanego. Zgodnie z § 2 ust. 1 r.w.t jego przepisy mogą mieć zastosowanie do budynków już istniejących, w tym zrealizowanych przed wejściem w życie tego rozporządzenia, w zakresie wskazanym w tym przepisie, to jest m.in. przy rozbudowie, nadbudowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków.

W sprawie zachodziła sytuacja wymagająca interwencji w postaci wydania, na podstawie art. 66 p.b., decyzji skierowanej nie do właściciela całego obiektu budowlanego, ale do właściciela - wyłącznego - części tego obiektu. W ocenie organu odwoławczego obowiązek nakazu demontażu butli propan-butan został prawidłowo nałożony przez organ I instancji na właścicielkę lokalu nr [...], bowiem to w tym lokalu stwierdzono użytkowanie gazu płynnego propan-butan. W takiej sytuacji nałożenie obowiązku na właściciela części wspólnych - Wspólnotę Mieszkaniową, mogłoby prowadzić do niewykonalności obowiązku. W ocenie WINB bez wpływu na ocenę możliwości stosowania w przedmiotowym budynku gazu płynnego i gazu z sieci gazowej pozostaje ewentualna okoliczność, że do instalacji gazowej w jednej z klatek w tym budynku (klatka [...]) nie odbywa się dostawa gazu. W przepisie § 157 ust. 6 r.w.t. ustanawiającym zakaz stosowania tych dwóch rodzajów instalacji jednocześnie mowa jest o budynku jako całości, bez dopuszczenia możliwości ewentualnego podziału obiektu na określone części.

1.4. Odnosząc się do treści odwołania WINB wyjaśnił, że przepis art. 66 p.b. daje organowi nadzoru budowlanego możliwość ingerencji w istniejący stan rzeczy, zmierzającej do zapewnienia użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z wymogami określonymi w art. 61 tej ustawy, który nakłada na właściciela lub zarządcę obowiązek użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania go w należytym stanie technicznym. Jeżeli w innych lokalach mieszkalnych w przedmiotowym budynku również występują nieprawidłowości, o których mowa w art. 66 ust. 1 p.b. każda tego rodzaju sprawa może stanowić przedmiot odrębnego postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego.

Dodatkowo organ podkreślił, że konieczność wyegzekwowania stanu zgodnego ze wskazanymi w niniejszej decyzji aktualnie obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi wskazał Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] października 2021r., [...] wydanego w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej przeciwko T.F. o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i zaniechanie naruszeń.

1.5. W ocenie WINB postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane przez organ I instancji. PINB nie dopuścił się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w odwołaniu, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy i tym samym mogłyby skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Natomiast skarżąca aktywnie, poprzez swojego pełnomocnika, uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym i nie kwestionowała dokonanych przez organ ustaleń faktycznych.

2. W skardze wniesionej do tutejszego sądu, z zachowaniem terminu, przez zawodowego pełnomocnika przeciwko całości decyzji WINB zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, a mianowicie:

- art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 6,7,8 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na wadliwej kontroli decyzji PINB i w konsekwencji na utrzymaniu decyzji organu I Instancji w mocy, podczas gdy z uwagi na zarzuty podniesione w odwołaniu, w tym choćby z uwagi na brak wykazania przez organ I instancji, aby sam fakt wieloletniego użytkowania gazu butlowego w lokalu skarżącej stwarzał jakiekolwiek zagrożenie, decyzja ta winna zostać uchylona i sprawa powinna być przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia albo postępowanie winno być umorzone;

- art. 6,7,8, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na braku uchylenia decyzji organu I instancji pomimo tego, że nie rozpatrzono w niej całego materiału dowodowego, w tym nie odniesiono się do argumentacji i dowodów przedstawionych przez skarżącą, z których wynika choćby to, że w budynku nie występuje jakiekolwiek zagrożenie spowodowane korzystaniem z gazu oraz pominięcie argumentacji i dowodów przedstawionych przez skarżącą i oparcie decyzji jedynie na założeniach organu, bez nawet próby wnikliwego ustalenia stanu faktycznego i odniesienia się do dowodów oraz argumentacji skarżącej;

- art. 1, 8, 11 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku odniesienia się w treści decyzji do zarzutów odwołania,

- art. 6,7,8 i 80 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy obowiązku demontażu gazu butlowego z lokalu skarżącej, podczas gdy w aktach postępowania nie ma ani jednego dowodu, z którego wynikałoby, że lokal skarżącej użytkowany jest w sposób zagrażający dobrom, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b. i że stan kilkudziesięcioletniego korzystania ze sprawnej i szczelnej instalacji gazu butlowego w lokalu skarżącej stwarza jakiekolwiek niebezpieczeństwo;

- art. 6,7,8 i 107 § 3 k.p.a. polegające na pominięciu przy wydaniu zaskarżonej decyzji, że lokal skarżącej nie jest wyposażony w instalację gazu ziemnego, w żadnym z lokali usytuowanych w klatce [...] budynku nie jest wykorzystywany gaz ziemny i mieszkańcy klatki [...] budynku korzystają z gazu butlowego, który to stan sam w sobie nie stwarza zagrożenia, a co znajduje potwierdzenie choćby w tym, że wydając sprzeciw w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku po zakończeniu inwestycji przez Wspólnotę Mieszkaniową PINB zakazał korzystania z gazu ziemnego w klatce [...] budynku;

- art. 19 k.p.a. przez zastosowanie w zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, podczas gdy organ nadzoru budowlanego nie jest organem właściwym w sprawie ochrony przeciwpożarowej;

2) naruszenie prawa materialnego, to jest:

- art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 61 pkt 1 i art. 5 ust. 2 p.b. oraz §157 pkt 6 r.w.t polegające na nałożeniu na stronę obowiązku demontażu z jej lokalu butli gazowej z gazem płynnym podczas gdy sam fakt nieprzerwanego od co najmniej 5 grudnia 1990 r. użytkowania gazu butlowego przez stronę w jej lokalu nie stanowi stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska, a zapisy r.w.t nie stanowią podstawy prawnej formułowania nakazów z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b.;

- § 2 r.w.t przez jego niezastosowanie i nałożenie obowiązku na stronę z powołaniem się na przepisy tego rozporządzenia, podczas gdy lokal T.F. w dacie gdy już od kilkudziesięciu lat wykorzystywany w nim jest gaz butlowy nie był ani projektowany, ani budowany, ani przebudowywany, a fakt że Wspólnota Mieszkaniowa przystąpiła do inwestycji w zakresie części wspólnych budynku na podstawie pozwolenia na budowę, przy wydaniu którego T.F. nie miała statusu strony nie oznacza, że fakt nieprzerwanego korzystania z gazu butlowego w jej lokalu należy traktować jako zdarzenie, o którym mowa w § 2 r.w.t.;

- § 157 pkt 5 r.w.t przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu na podstawie tej regulacji, że na skarżącej spoczywa obowiązek demontażu gazu butlowego z jej lokalu podczas gdy z regulacji tej wynika jedynie, że instalację gazu płynnego wykonuje się jedynie w budynkach niskich, a nie że nieprzerwane od kilkudziesięciu lat wykorzystywanie takiej całkowicie sprawnej instalacji w lokalu skarżącej stwarza jakiekolwiek zagrożenie i jest niedozwolone;

- art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na nakazaniu stronie demontaż gazu butlowego z jej lokalu, podczas gdy regulacja art. 66 p.b. nie może być wykorzystywana do tego, aby owoc inwestycji Wspólnoty Mieszkaniowej mógł być wykorzystywany, a jedynie do tego, aby zapobiec stanowi z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b., który samym wieloletnim korzystaniem z gazu butlowego i całkowicie sprawnej instalacji przez T.F. nie jest wywołany.

W oparciu o te zarzuty i ich uzasadnienie zawarte w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

3. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z wolą stron (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).

5. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Zgodnie zaś z art. 61 pkt 1 p.b. właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 p.b., zgodnie z którym obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 tego artykułu.

Przepis art. 66 p.b. zawiera cztery przesłanki wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji odpowiadającej danemu stanowi faktycznemu, zawierającej nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wystąpienie którejkolwiek upoważnia do ingerencji organ nadzoru budowlanego. Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że np. obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, ewentualnie znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym albo swoim wyglądem powoduje oszpecenie otoczenia, stanowi w istocie zobowiązanie organu nadzoru budowlanego do wydania decyzji zawierającej odpowiedni nakaz.

6. Dla zastosowania tego przepisu nie mają zatem znaczenia okoliczności, które doprowadziły do sytuacji spełniających wskazane przesłanki. Orzekający w sprawie na podstawie tej regulacji organ nadzoru budowlanego nie ma więc uprawnień do badania przyczyn powstania nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Nie może badać również, kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzony stan. Nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w żadnym razie nie jest powiązane z przyczynami powodującymi powstanie przesłanek zastosowania nakazu. Na zastosowanie nakazu nie wpływa też okoliczność, czy i w jakim stopniu adresat decyzji jest winny powstania przesłanek zobowiązujących organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania i zakończenia go odpowiednim nakazem. Wobec tego, że celem art. 66 ust. 1 p.b. jest utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, decyzja powinna ograniczać się wyłącznie do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok NSA z 26 listopada 2010 r., II OSK 1794/09, CBOSA).

7. Dalej wskazać należy, że zgodnie z § 157 ust. 5 r.w.t instalacje gazowe zasilane gazem płynnym mogą być wykonywane tylko w budynkach niskich (którym nie jest przedmiotowy budynek). Zgodnie natomiast z ust. 6 tego paragrafu r.w.t., zabrania się stosowania w jednym budynku gazu płynnego i gazu z sieci gazowej. Słusznie zatem organy uznały, że stwierdzenie używania gazu płynnego typu propan-butan w przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, jest wprost niezgodne z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, to jest § 157 ust. 5 i 6 r.w.t.

Wskazać tu należy, że skorzystanie przez inwestora (Wspólnotę Mieszkaniową) z prawa do realizacji inwestycji wewnętrznej instalacji gazowej zasilanej z sieci na podstawie § 157 § 7 r.w.t., czyli w budynku, gdzie istniała wcześniej w mieszkaniach instalacja gazowa zasilanej gazem płynnym z indywidualnej butli w rozumieniu § 156 ust. 4 r.w.t., rzutuje na obowiązek organów techniczno-budowlanych regulowanych tym rozporządzeniem. Jest to bowiem instalacja w rozumieniu przepisów tego rozporządzenia, a jego kontrola, w zakresie zgodności z przepisami r.w.t. mieści się w zakresie kompetencji organów nadzoru budowlanego, bez względu na to, kiedy indywidualna instalacja została zainstalowana, i czy stało się to przed doprowadzeniem do budynku instalacji gazowej zasilanej z sieci gazowej.

Względy bezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi, a także dla bezpieczeństwa ich mienia decydujące o wprowadzeniu rozważanych nakazów i zakazów przesądzają bowiem o tym, że przepisy r.w.t. znajdują zastosowanie także do budynków i instalacji powstałych nawet przed wejściem w życie tego rozporządzenia. Istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa jest zdarzeniem "ciągłym" albo sytuacją trwającą także po wejściu w życie nowych przepisów. Zatem wprowadzenie nowych wymogów ochrony, w tym techniczno-budowlanych i ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem dopuszczalnym. Obiekty niespełniające wymogów bezpieczeństwa muszą być doprowadzone do stanu niezagrażającego życiu lub zdrowiu ludzi, nawet jeśli będzie to pewną trudnością dla zamieszkałych tam osób (por. przykładowo wyroki NSA z dnia 3 września 2014 r., II OSK 516/13 oraz 19 kwietnia 2006 r., II OSK 742/05, CBOSA, oraz M. Bursztynowicz, M. Sługocka, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz, SIP LEX, tezy do § 156 i 157).

8. Trafnie organy przyjęły, że wymogi określone w § 157 ust. 5 i 6 r.w.t. dotyczą całego budynku, a nie jego części (klatki). Inne stanowisko stanowiłoby ich obejście. Pozostawienie bowiem w jednej klatce dotychczasowych niedozwolonych instalacji zasilanych gazem płynnym, powoduje zagrożenie dla całego budynku, a nie wyłącznie tej klatki, gdzie są takie instalacje. Z dokumentów akt administracyjnych, w szczególności pochodzących ze sprawy cywilnej rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy wynika, że instalacja gazowej zasilana z sieci została zrealizowana dla całego budynku, a właśnie ze względu na to, że w klatce [...] znajdują się indywidualne instalacje gazowe na gaz płynny, których właściciele nie chcą zdemontować został odcięty dopływ gazu do instalacji zbiorczej tej klatki. Instalacja gazowa zasilania z sieci jest jednak wykonana dla całości budynku.

Przepisy w § 157 ust. 5 i 6 r.w.t., w zw. z art. 61 pkt 1 i art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b., które znajdują zastosowanie w sprawie obligowały organ nadzoru techniczno-budowlanego do wydania decyzji nakazującej demontaż indywidualnej instalacji zasilanej gazem płynnym. Obciążający współwłaściciela nieruchomości obowiązek wykonania określonych robót budowlanych dotyczy świadczenia niepodzielnego i indywidualnej instalacji znajdującej się w jego lokalu mieszkalnym i dlatego musi być adresowany wyłącznie do skarżącej, a nie wspólnoty (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 stycznia 2015 r., II SA/Ke 994/14, CBOSA). Rozstrzyganie zaś sporów związanych z rozliczeniem kosztów poniesionych w związku z wykonaniem robót będących wynikiem zastosowania art. 66 ust. 1 p.b. należy do sądów powszechnych w postępowaniu cywilnym. Rozłożenie ciężaru kosztów remontów i napraw, a także przeprowadzenia poszczególnych prac jest bowiem sprawą współwłaścicieli budynku, a w razie sporu - sprawą cywilną, a więc nie należącą do kompetencji organów nadzoru budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2015 r. II OSK 838/14, CBOSA). Indywidualne sprawy innych mieszkańców budynku, jak wskazał WINB, muszą być prowadzone i rozstrzygane w oddzielnych postępowaniach i nie mają prejudycjalnego znaczenia dla niniejszej sprawy.

9. Z tych też względów niezasadne są zarzuty materialnoprawne skargi. Niezasadne są również zarzuty proceduralne, gdyż organy nie dopuściły się zarzucanych uchybień dowodowych i argumentacyjnych, bo okoliczności podnoszone przez skarżącą i jej pełnomocnika – dotyczące w szczególności wieloletniego użytkowania instalacji na gaz płynny, jej bezpieczeństwa, innych lokatorów mających te same instalacje, itd., nie mają znaczenia dla wyniku sprawy. Również przepisy rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynku nie były podstawą wydania nakazu, nawet jeśli zostały przez organy wspomniane.

Z tych też względów skargę jako niezasadną, na podstawie art.151 p.p.s.a., należało oddalić.