Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1510/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] nakładającą na L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także jako "skarżąca") karę pieniężną w wysokości 13000 złotych za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz za wykonywanie przewozów okazjonalnych z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Do podjęcia niniejszej decyzji Komendanta Policji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lipca 2008 roku o godz. 07.55 w [...] na ulicy [...] , policjanci skontrolowali samochód marki [...] o nr rej. [...] kierowany przez K. B. Kierujący okazał dokumenty, z których wynikało, że jest zatrudniony w L. Sp. z o.o. i na jej rzecz wykonuje usługi przewozu osób. Na wydrukowanym paragonie fiskalnym również znajdowały się dane skarżącej spółki. Na dachu pojazdu umieszczony był podświetlany baner reklamowy (lampa).

W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, że skarżąca posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, a kontrolowany pojazd był zgłoszony do tej licencji, jednakże fakt zgłoszenia nastąpił kilka dni po przeprowadzeniu kontroli. Mając na uwadze ustalenia poczynione w toku postępowania organ uznał, że miało miejsce świadczenie przez skarżącą przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem niezgłoszonym do licencji i wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie, drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Następnie od decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. Komendanta Rejonowego Policji [...] skarżąca złożyła odwołanie, w którym zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że znajdujący się na dachu pojazdu pusty klosz, nieposiadający instalacji elektrycznej stanowi urządzenie techniczne, błąd w ustaleniu taktycznym, iż znajdujące się na pojeździe oznaczenia stanowią nazwę i numer telefonu skarżącego, naruszenie art. 76 § 2 kpa poprzez nieuzyskanie wiarygodnych dokumentów, dotyczących zgłoszenia pojazdu do licencji i nieprzesłuchanie strony w tym zakresie. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Rozpoznając odwołanie, Komendant Policji powołał obowiązujące przepisy ustawy o transporcie drogowym, w szczególności art. 92 wskazujący przypadki naruszeń ustawy, które podlegają karze pieniężnej. Organ przypomniał ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji w trakcie kontroli drogowej oraz podczas prowadzonego postępowania administracyjnego. W oparciu o powyższe, uznał, że w przedmiotowej sprawie zgromadzono wystarczające dowody potwierdzające kto winien być stroną niniejszego postępowania. W dniu kontroli kierowca świadczył usługi przewozu osób dla skarżącej pojazdem będącym w dyspozycji ww. firmy niezgłoszonym do licencji na wykonywanie transportu drogowego i posiadającym na dachu transparent [...]. W oparciu o powyższe organ stwierdził, że miało miejsce naruszenie art. 14 ust. 1 i art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu, organ uznał że postępowanie dowodowe, organ I instancji przeprowadził prawidłowo. Za chybiony uznał również zarzut odnoszący się do nieprawidłowego przeprowadzenia przez organ I instancji dowodu w postaci dokumentu urzędowego z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu W. potwierdzający, iż skarżący naruszył art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu II instancji, przedmiotowy dokument posiada szczególną moc dowodową, ponieważ sporządzony został w formie pisemnej, przez właściwy organ i nie ma żadnych wątpliwości, co do jego wiarygodności. Zatem organ I instancji słusznie uznał fakty wymienione w tym dokumencie za udowodnione, bez potrzeby przeprowadzania w tym zakresie innych dowodów.

Odnosząc się do zarzutu rzekomego błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą i numerem telefonu skarżącego, organ odwoławczy uznał go za bezzasadny, bowiem skarżącemu nie zarzucono naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym. Natomiast w zakresie wniosku o umorzenie postępowania, organ odwoławczy stwierdził, że nie występują w sprawie niniejszej żadne przesłanki natury faktycznej i prawnej zobowiązujące organ do umorzenia postępowania administracyjnego.

Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu II instancji na jej rzecz koszty postępowania sądowoadministracyjnego, w tym koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 105 § 1 oraz 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieumorzenie postępowania w zakresie, w którym stało się bezprzedmiotowe, a także nieumieszczenie w decyzji uzasadnienia faktycznego oraz uzasadnienia prawnego,

z ostrożności zarzuciła:

2. błąd w ustaleniu faktycznym, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że pusty klosz nie posiadający instalacji elektrycznej (ujawniony w czasie kontroli drogowej) stanowi "urządzenie techniczne",

3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że użyte w tym przepisie pojęcie "urządzenia technicznego" obejmuje także przypadek umieszczenia na dachu pojazdu nieposiadającego instalacji elektrycznej pustego klosza,

4. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 76 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuzyskanie wiarygodnych dokumentów dotyczących faktycznego zgłoszenia pojazdu do licencji, jak również nieprzesłuchanie strony w tym zakresie, a poprzestanie jedynie na piśmie uzyskanym z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta W., które ani nie jest dokumentem urzędowym, ani nie wskazuje na dokumentację źródłową,

5. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także poprzez arbitralną interpretację dowodów zgromadzonych w sprawie,

6. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu administracji I instancji, mimo że decyzja ta obciążona była uchybieniami opisanymi wyżej w pkt 1-5.

W uzasadnieniu zarzutów spółka wskazała, że zaskarżona decyzja zawiera jedynie opis kolejnych czynności podejmowanych przez organ prowadzący postępowanie i stronę postępowania, a także lakoniczną charakterystykę treści jej pism. Tym samym zdaniem skarżącej nie zostały wskazane fakty, które organ uznał za udowodnione; fakty, które przytaczała skarżąca, a które organ uznał za nieistotne; a także dowody, na których się oparł przy wydawaniu decyzji i przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W ocenie spółki organ naruszył art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym. Strona podniosła, że z protokołu kontroli wynika, że na dachu pojazdu umieszczone było urządzenie techniczne, niepodświetlone i nie zawierające instalacji elektrycznej. Zdaniem skarżącej organ nie podał co rozumie - w sensie rzeczywistości obiektywnej - pod pojęciem "urządzenia technicznego". Tym samym merytoryczna polemika skarżącego w tym zakresie jest w praktyce niemożliwa, w związku z czym zaskarżona decyzja winna być uchylona a postępowanie umorzone. Ponadto organ nie wymienił takich cech przedmiotowego klosza, które pozwoliłyby uznać go za urządzenie techniczne. Zdaniem skarżącej, przedmiotowy klosz nie jest urządzeniem technicznym. Natomiast stanowi informację dla klienta, że ma on do czynienia z pojazdem realizującym przewóz okazjonalny.

Ponadto spółka ponownie stwierdziła, że zwykłe pismo uzyskane z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta W. nie może przesądzać o dacie zgłoszenia pojazdu do licencji. Nie stanowi ono dowodu urzędowego (jakim jest na przykład zaświadczenie). Właściwymi dokumentami, które mogą świadczyć o dacie zgłoszenia przedmiotowego pojazdu do licencji winien być dokument owego zgłoszenia opatrzony urzędową prezentatą zawierającą datę. Odpowiedni odpis tego dokumentu mógł być bez przeszkód pozyskany dla potrzeb niniejszego postępowania.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Policji wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Dokonując oceny zasadności skargi na decyzję Komendanta Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1270 z późn. zm.).

Materialnoprawną podstawą wydania decyzji był art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz lp. 1.2 i 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Kara pieniężna została na skarżącą nałożona za naruszenie art. 14 ust. 1 i art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym. Organy obu instancji uznały bowiem, że skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz że wykonywała przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Skarga wniesiona na decyzję Komendanta Policji podnosi zarzuty naruszenia przepisów postępowania a także prawa materialnego.

Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do wykazywanych przez stronę uchybień procesowych decyzji organów obu instancji Sąd uznał je za niezasadne. Protokół kontroli jest jednym z dowodów w sprawie i podlega weryfikacji w toku prowadzonego postępowania.

W niniejszej sprawie zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2008 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego o naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania ujawniony został również fakt wykonywania transportu drogowego osób pojazdem niezgłoszonym do licencji. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. strona została poinformowana o zakończeniu postępowania w sprawie i o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 105 § 1 i 107 k.p.a. należy uznać za całkowicie nieuzasadniony skoro postępowanie od chwili wszczęcia dotyczyło naruszeń ustawy o transporcie drogowym podobnie jak zaskarżona decyzja.

Sąd nie podziela zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 7, 77 § 1 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i zastosowały do niego przepisy prawa materialnego. Z protokołu kontroli i dołączonego do niego materiału poglądowego bezspornie wynika, że na dachu kontrolowanego pojazdu znajdował się transparent [...]. W tej sytuacji Sąd uznał, że kara w wysokości 5000 złotych została nałożona prawidłowo, gdyż należy przyjąć wykładnię celowościową, funkcjonalną pojęcia "urządzenie techniczne". Chodzi przede wszystkim o to aby na dachu pojazdu nie były montowane takie urządzenia, które dla potencjalnych klientów stwarzałyby wrażenie, że mają do czynienia z taksówką.

W okolicznościach danej sprawy nie budzi również wątpliwości fakt, że strona naruszyła art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z powyższym artykułem przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Skoro umowę użyczenia pojazdu zawarto w dniu [...] maja 2008 r., termin zgłoszenia do licencji upłynął w dniu [...] maja 2008 r. Tymczasem zgłoszenie pojazdu do licencji nastąpiło dopiero w dniu [...] lipca 2008 r. a zatem kara w wysokości 8000 złotych została nałożona prawidłowo. Czyniąc ustalenia odnośnie powyższego naruszenia organ oparł się na informacji zawartej w piśmie Urzędu Miasta W. z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz na dołączonych do tego pisma dokumentach. Brak jest podstaw do dyskwalifikacji tego dowodu, jeśli się weźmie pod uwagę treść przepisu art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a co nie jest sprzeczne z prawem.

W tym stanie rzeczy skoro zarzuty skargi okazały się bezzasadne, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.