Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 914/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 847
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego (dalej jako: "organ I instancji"), na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t. j. Dz.U. z 2019 r. poz. 847 ze zm.) dalej jako: "u.g.h"., nałożył na P. S. (dalej jako: "strona", "skarżący") karę pieniężną w wysokości 400 000 zł z tytułu urządzania gier na czterech zestawach komputerowych oznaczonych symbolami [...] bez wymaganej koncesji, w lokalu oznaczonym neonem A, znajdującym się przy ul. A w A.

W celu ustalenia zasad działania ujawnionych automatów do gier kontrolujący dokonali ich oględzin oraz przeprowadzili na dwóch z nich eksperyment procesowy, polegający na doświadczalnym odtworzeniu przebiegu dostępnych na nich gier. Wynik eksperymentu potwierdził losowy charakter urządzanych gier. Podkreślono, że gracz nie ma wpływu na wynik gry, tok gry pozostaje poza sferą oddziaływania grającego i jest niezależny od zdolności psychomotorycznych takich, jak: spostrzegawczość, refleks, zręczność, a także od nabytych umiejętności, doświadczenia i stopnia wytrenowania. W celu ustalenia zasad warunkujących działanie przedmiotowych automatów oraz charakteru gier udostępnianych w ujawnionych automatach, organ zlecił biegłemu sądowemu przeprowadzenie specjalistycznych badań przedmiotowych automatów. Biegły sądowy stwierdził, że przedmiotowe urządzenia oferowały funkcjonalności, które wyglądają i działają jak gry na automatach w rozumieniu u.g.h., wykazując wszystkie cechy gier na automatach w rozumieniu wskazanej ustawy.

Do akt postępowania załączono również akt oskarżenia, skierowany do Sądu Rejonowego z dnia [...] przeciwko P. S. oskarżonemu o czyn z art. 107 §1 kks, w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 9 § 1 kks, tj. o to, że w okresie od września 2019 roku do 1 października 2019r. działając w krótkich odstępach czasu w wykonywaniu tego samego zamiaru, w lokalu mieszczącym się w A, w województwie A, przy ul. A, wspólnie i w porozumieniu z K. A. i J. M. poprzez pozyskanie i przystosowanie odpowiedniego miejsca na instalację urządzeń, zatrudnienie i przeszkolenie personelu zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grach, rozliczanie przedsięwzięcia, urządzał i prowadził bez wymaganej koncesji i w miejscu do tego nie przeznaczonym, gry hazardowe na czterech zestawach komputerowych A, naruszając dyspozycje określone w art. 6 ust. 1, w art. 14 ust. 1 oraz w art. 23a u.g.h.

Podsumowując, organ stwierdził, że gry prowadzone na przedmiotowych automatach mieszczą się w definicji określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h.

W niniejszej sprawie dokonano oceny zachowania strony w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h., w którym stypizowano delikt administracyjny polegający wyłącznie na urządzaniu gier hazardowych; nie obejmuje on prowadzenia gier. Skarżący został uznany za urządzającego gry w rozumieniu przepisów u.g.h. z racji podejmowania opisanych szczegółowo w decyzji czynności, które jednoznacznie wskazują na jego niewątpliwy świadomy współudział w działalności sankcjonowanej przepisami u.g.h. Poprzez wykonywanie czynności związanych z obsługą automatów, które służyły do prowadzenia nielegalnych gier hazardowych, czynnie współdziałał on z właścicielem tych urządzeń, podejmując ryzyko związane z konsekwencjami karnymi, ale także konsekwencjami administracyjnymi. Bez aktywnych czynności, w których strona brała udział, nie byłoby możliwe prowadzenie gier w przedmiotowym lokalu przez właściciela urządzeń czy innego podmiotu posiadającego do nich tytuł prawny.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił:

1/ naruszenie prawa materialnego:

- art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez przyjęcie, że skarżący może być w przedmiotowej sprawie uznany za osobę urządzającą grę w rozumieniu tej ustawy, a przez to wymierzenie mu kary w przypadku, w którym gier nie urządzał.

2/ naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 187 § 1, art. 191, art. 192 w zw. z art. 120,121 § 1 oraz art. 122 O.p., poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i ich wybiórczą ocenę, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego co do uznania, iż skarżący urządzał gry na automatach, podczas gdy:

a/ skarżący świadczył usługi na rzecz podmioty trzeciego, który był właściwie urządzającym,

b/ zatrzymane urządzenia nie należały do skarżącego,

c/ skarżący nie decydował o wstawionych urządzeniach, nie ponosił ciężarów związanych z eksploatacją automatów, nie urządzał gier na automatach w rozumieniu art. 89 u.g.h.,

d/ skarżący nie dysponował urządzeniami, nie ponosił ciężarów związanych z eksploatacją automatów, nie urządzał gier na automatach w rozumieniu art. 89 u.g.h., nie czerpał korzyści majątkowych z automatów do gier, a więc nie może być uznany za urządzającego gry hazardowe.

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez zaniechanie zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia i nie podjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji błędne ustalenie, iż skarżącego należy uznać za urządzającego gry.

Decyzją z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

(dalej jako: "organ odwoławczy", "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy oraz wskazał, że zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie i prowadzenie działalności

w zakresie gier losowych, zakładów, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Przywołane unormowanie oznacza, że tego rodzaju działalność podlega reglamentacji przez udzielanie stosownych koncesji, zezwoleń lub zgłoszeń (art. 6 i art. 7 u.g.h.). Podkreślił, że strona nie uzyskała, a tym samym nie posiadała zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w formie kasyna gry i w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Podał, że definicję gier na automatach zawiera art. 2 ust. 3 u.g.h., zgodnie z którym grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe,

w których gra zawiera element losowości, przy czym wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 ww. ustawy). Grami na automatach są również gry, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.). Z ustaleń organu wynika, że gra na badanych urządzeniach ma charakter losowy, nie zaś zręcznościowy, ponieważ wygrana punktowa nie zależy od umiejętności uczestnika gry. Z kolei "cel komercyjny" oznacza, że dostęp do gier jest odpłatny, a działalność nastawiona jest na osiągnięcie zysku. O komercyjnym charakterze gier świadczy konieczność uiszczenia określonej kwoty pieniężnej. Ponadto automaty wypłacają wygrane pieniężne. Prawidłowość ustaleń co do charakteru automatów potwierdziły eksperymenty przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych oraz włączona do materiału dowodowego opinia biegłego. Eksperyment przeprowadzono na dwóch z czterech znajdujących się w lokalu zestawach komputerowych. Wynik eksperymentu odtworzenia gier na przedmiotowych automatach zdecydowanie świadczy o ich losowym charakterze, albowiem tok gry pozostaje poza sferą oddziaływania grającego i niezależny jest od jego zdolności psychomotorycznych.

Organ odwoławczy podkreślił, że w toku kontroli oraz przeprowadzonego eksperymentu jak i na podstawie opinii biegłego bezspornie bezsprzecznie ustalono cechy tych urządzeń-automatów, tj. że urządzenia te są urządzeniami elektronicznymi, że można na nich prowadzić gry o wygrane pieniężne, że gry urządzane na tych automatach zawierają element losowości. Nie budzi też wątpliwości komercyjny charakter tych gier.

Zaznaczono, że posiadanie statusu właściciela automatu nie stanowi przesłanki koniecznej do uznania określonego podmiotu za urządzającego gry na automacie. Tym samym ani to, że przedmiotowy lokal nie był własnością strony ani to, że strona wskazała Spółkę A, jako podmiot będący właścicielem automatów czy posiadający do nich tytuł prawny, nie stoi na przeszkodzie nałożeniu kary na inny niż właściciel/dysponent podmiot, tj. na współurządzającego, za jakiego należy uznać skarżącego.

Strona skarżąca zaś nigdy nie uzyskała, a tym samym nie posiadała zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w formie kasyna gry i w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Od tej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego:

1. art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że skarżący może być w przedmiotowej sprawie uznany za osobę urządzającą grę w rozumieniu tej ustawy, a przez to wymierzenie skarżącemu kary w przypadku, w którym gier nie urządzał i zgodnie z definicją nie mógł urządzać, gdyż takim podmiotem może być wyłącznie podmiot dysponujący automatami.

II. naruszenie przepisów postępowania, mającego wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia :

1. art. 122, art. 191, art. 192 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez przedwczesne uznanie, iż skarżący urządzał gry na automatach, skutkiem czego było dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i ich wybiórczą ocenę, w szczególności błędne ustalenie stanu faktycznego co do:

a) uznania strony za urządzającego gry hazardowe, podczas gdy skarżący nie dysponował urządzeniami, nie ponosił ciężarów związanych z eksploatacją automatów, nie czerpał korzyści majątkowych z automatów do gier, a więc nie może być uznany, za urządzającego gry hazardowe, w szczególności, iż również nie był podmiotem, który najmował lokal, a wyłącznie świadczył usługi na rzecz podmiotu właściwego urządzającego,

b) uznania, że skarżący urządzał gry na czterech automatach, podczas gdy eksperyment procesowy i opinia biegłego pozwoliły na ocenę charakteru wyłącznie dwóch zatrzymanych urządzeń i w tym zakresie odpowiedzialność skarżącego ewentualnie powinna być ograniczona do dwóch automatów,

2. art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszystkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, o które wnioskował także skarżący i niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z :

a) przesłuchania strony,

b) przesłuchania przedstawiciela Spółki A,

c) z dokumentów zawnioskowanych pismem z dnia 21 czerwca 2021 r., tj. umowy o świadczenie usług przez skarżącego, po uprzednim zwróceniu się o wskazane dokumenty do Spółki A, która winna dysponować przedmiotowymi dowodami,

- podczas gdy przedmiotem tych dowodów były okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy i mogły mieć istotny wpływ na treść decyzji.

Wobec tego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istnienia istotnych wad w postępowaniu, mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 , zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy wskazanej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (u.g.h.). W dniu 1 kwietnia 2017 r. weszła w życie ustawa z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88), na mocy której został zmieniony przepis art. 89 u.g.h. ustanawiający odpowiedzialność administracyjną podmiotu urządzającego gry. Z akt sprawy wynika, że ujawnienie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez wymaganej koncesji nastąpiło w dniu 1 października 2019 r.,

a zatem jest ono objęte zakresem zastosowania norm o treści zmodyfikowanej przez ww. ustawę zmieniającą, albowiem sankcja administracyjna za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa powinna być wymierzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie deliktu administracyjnego, tj. naruszenia zakazu (por. wyrok NSA z 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt II GSK 1358/18, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA). Nie budzi zastrzeżeń Sądu twierdzenie organów obu instancji, oparte między innymi na wynikach eksperymentu i opinii biegłego, że ujawnione w lokalu urządzenia są automatami do gier hazardowych, gdyż cechuje je cel komercyjny, gry mają charakter losowy, a automaty realizują samodzielnie wygrane pieniężne. Nie było to zresztą kwestionowane przez stronę.

Zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier

w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia.

W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie

w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie

i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. Jak stanowi art. 32 ust. 1 u.g.h. koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych. W myśl art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia, przy czym wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadku gier na automatach wynosi 100.000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 4 pkt 1a u.g.h.). Dla wymierzenia kary pieniężnej konieczne jest zatem wystąpienie trzech elementów określających zakres zastosowania zrekonstruowanej powyżej normy, a mianowicie chodzi o ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach, ustalenie w sposób jednoznaczny charakteru tych gier, tzn. czy są to gry na automatach w rozumieniu u.g.h., a także ustalenie, że gry na automatach były urządzane bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia.

W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje fakt, że skarżący nie legitymował się ani koncesją na prowadzenie kasyna, ani zezwoleniem na urządzanie gier hazardowych. Bezsporne jest również to, że funkcjonariusze celno-skarbowi ujawnili w lokalu przy ul. A w A urządzenia służące do gry. Lokal ten miał charakter ogólnodostępny i nie był kasynem gry w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.g.h. ani salonem gier na automatach (art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. c u.g.h.). Zdaniem Sądu prawidłowe są też ustalenia organów, że ujawnione urządzenia są automatami w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., zgodnie z którym grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres wskazanej definicji został rozszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., który stanowi, że grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Natomiast odnosząc się do ustalenia podmiotu, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność administracyjna za popełnienie deliktu polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, ustawodawca używa pojęcia "urządzającego gry". Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła właśnie tego, czy

w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy skarżący mógł być uznany za "urządzającego gry".

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjęto, że "urządzanie gier hazardowych na automatach" stanowi ogół czynności i działań umożliwiających przeprowadzenie takich gier. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie wypowiadał się w kwestii jakiemu podmiotowi można przypisać cechę "urządzającego gry". Jak przyjęto w orzecznictwie, przy dokonywaniu wykładni, tego pojęcia należy przyjąć szeroki zakres definicji podmiotu urządzającego gry. Urządzanie gier hazardowych to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie

i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie

i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Nie tylko zatem podmiot koordynujący i organizujący działalność w zakresie gier hazardowych może być uznany za urządzającego w rozumieniu wskazanego przepisu prawa materialnego. Określenie to obejmuje bowiem również podmioty, które w inny sposób działają celem umożliwienia funkcjonowania działalności hazardowej (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 615/18, dostępny w CBPOS).

Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organy administracyjne orzekające w sprawie prawidłowo dokonały niezbędnych ustaleń faktycznych oraz zastosowały przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Nie ulega wątpliwości, że czynności skarżącego, których wykonywanie organ przypisał skarżącemu na podstawie zebranego materiału dowodowego świadczą o jego aktywności w działalności polegającej na organizowaniu gier hazardowych. Ustalono, że skarżący sprawował opiekę nad automatami, był zaangażowany w obsługę urządzeń, tj. m.in. organizowanie wypłat wygranych na automatach, rozliczał wygrane pieniężne. Skarżący przeszkolił opiekuna automatów co do zasad obsługi urządzeń i zasad rozliczania wygranych z automatów, wykonywał czynności związane z obsługą automatów, które służyły do prowadzenia nielegalnych gier hazardowych, przez co czynnie współdziałał z właścicielem tych urządzeń, podejmując ryzyko związane z konsekwencjami karnymi, ale także sankcjami administracyjnymi. Bez czynności, które strona wykonywała niemożliwe byłoby urządzenia gier w przedmiotowym lokalu przez właściciela urządzeń. W świetle całokształtu okoliczności wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, organy miały podstawy do uznania skarżącego za "urządzającego grę" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. Przepis ten jest bowiem adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.

Jeszcze raz podkreślić należy, że przepisy u.g.h. nie rozróżniają pojęć "prowadzenia gier" i "urządzania gier", posługując się tylko tym ostatnim, rozumianym w orzecznictwie jako zespół wszelkich czynności stwarzających warunki do nielegalnego funkcjonowania urządzeń do gier hazardowych, które to czynności, jak wykazały organy, skarżący niewątpliwie podejmował. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez przyjęcie, że skarżący może być w przedmiotowej sprawie uznany za osobę urządzającą grę w rozumieniu tej ustawy, a przez to wymierzenie mu kary w przypadku, w którym gier nie urządzał. Bezpodstawne są również zarzuty naruszenia art. 122, art. 191, art. 192 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez przedwczesne uznanie, iż skarżący urządzał gry na automatach, skutkiem czego było dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i ich wybiórczą ocenę, w szczególności błędne ustalenie stanu faktycznego.

Odnosząc to do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów procesowych, należy wskazać, że podstawowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy. Tylko wówczas możliwe jest prawidłowe zastosowanie przepisu prawa materialnego i na tej podstawie ustalenie zakresu praw i obowiązków strony. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności administracyjnej podmiotu urządzającego gry na automatach, w związku z tym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania, zarówno co do niekompletności zgromadzonego materiału dowodowego, jak i oceny dowodów. Dokonana przez organy ocena dowodów w pełni odpowiada wymogom zawartym

w przepisie art. 191 Ordynacji podatkowej. Powołany przepis wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, polegającą na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena dowodów przeprowadzona w sprawie, w ocenie Sądu, nie nosi cech dowolności. Organy szczegółowo opisały zeznania przesłuchanych w sprawie świadków i wyjaśniły dlaczego dają im wiarę. Organy zebrały wystarczający materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej oceny, wskazując w szczególności na to jakie czynności podejmowane przez skarżącego uzasadniały uznanie go za "urządzającego gry".

Reasumując, Sąd stwierdził, iż organy zasadnie uznały, że zaistniały przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa jest w art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. Analiza akt sprawy pozwalała na stwierdzenie, że organy dysponując dowodami w postaci eksperymentów przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnych, opinią biegłego i zeznaniami świadków w sposób wystarczający ustaliły losowy charakter gier prowadzonych na spornych automatach oraz że to skarżący był urządzającym gry na automatach oraz że czynił to bez koncesji (zezwolenia, zgłoszenia). Nadmienić należy, że możliwe było przeprowadzenie eksperymentów tylko na dwóch z czterech automatów, ponieważ pozostałe dwa były wyłączone. Są to jednak urządzenia o analogicznym działaniu, dlatego też, również w oparciu o inne dowody (opinia biegłego z dnia 31 stycznia 2020 r., k. 146), prawidłowo uznano że są to urządzenia będące automatami do gier. Niewątpliwie były one użytkowane w tym lokalu, o czym przekonują zeznania świadków.

W świetle powyższego zarzuty w zakresie dotyczącym naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego uznać należało za niezasadne. Jednocześnie Sąd nie stwierdził po stronie organu uchybień naruszających prawo, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako niezasadną.