Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 149/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-05-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2016r., sygn. akt [...], w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 7 lutego 2017r. S. W., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2016r., sygn. akt SKO [..], utrzymującej w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia 26 marca 2015r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności zamierzenia budowlanego polegającego na budowie altany ogrodowej na działce nr [..] położonej w obrębie R. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego R. na terenie Gminy.

W skardze skarżący sformułował wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, albowiem uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Uzasadniając ten wniosek wyjaśnił, że skarżący prosił wcześniejszego pełnomocnika nieprofesjonalnego o wniesienie skargi. Dopiero w dniu 1 lutego 2017r. dowiedział się, że taka skarga nie została wniesiona. Według skarżącego powyższe uzasadnia przywrócenie terminu, ponieważ jego uchybienie nastąpiło bez winny skarżącego.

Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia uchybionego terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. W przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez sąd.

W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że od strony postępowania wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy. W związku z powyższym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, Lex nr 30748).

Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.

W ocenie sądu podniesione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie wskazują na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

W aktach sprawy administracyjnej brak jest co prawda zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki zawierającej postanowienie z dnia 18 lipca 2016r., jak również adnotacji o jej odbiorze osobistym, aczkolwiek z treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wynika, ażeby okoliczność skutecznego doręczenia skarżącemu postanowienia z dnia 18 lipca 2016r. była kwestionowana. Również skarżący występując o przywrócenie terminu potwierdził fakt jego uchybienia. W tej sytuacji sąd uznał za bezsporny fakt doręczenia zaskarżonego postanowienia, i wniesienia skargi z uchybieniem terminu.

Wobec tego pozostało rozważyć argumentację skarżącego, która według niego przemawia za brakiem jego winy w uchybieniu terminu.

Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, który obarczył odpowiedzialnością za uchybienie terminu pełnomocnika nieprofesjonalnego, który pomimo tego, że miał złożyć skargę, tego nie zrobił.

Z akt sprawy administracyjnej wynika, że skarżący działał samodzielnie w postępowaniu administracyjnym i nie był przez nikogo reprezentowany. Jednak nawet jeśli zlecił wniesienie skargi pełnomocnikowi, w tym również pełnomocnikowi nieprofesjonalnemu, to uchybienie tego pełnomocnika należy traktować tak jak uchybienie mocodawcy. W przypadku pełnomocnika za jego błędy i zaniechania konsekwencje procesowe ponoszą strony postępowania. Ustanowiony pełnomocnik bowiem nabywa uprawnienia do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Oznacza to, że osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej bądź nieprofesjonalnej pomocy.

W tej sytuacji sam fakt uchybienia terminu zawiniony, według skarżącego, przez jego pełnomocnika nie ekskulpuje skarżącego, a we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano żadnych okoliczności, które przemawiałyby za brakiem winy pełnomocnika w uchybieniu terminu.

W świetle powyższego uznać należało, że niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi nie było następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu spraw.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając

na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.