Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 249/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant Asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 249/15

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] określającą A. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2009 r. w kwocie 3.023 zł.

Organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu kontroli skarbowej co do zawyżenia podatku naliczony do odliczenia za październik 2009 r. w łącznej kwocie 1.480 zł wynikającej z faktur zakupu usług naprawczych samochodu marki Toyota, wystawionych przez firmę A. Stwierdzono, że firma A nie wykonała usług wykazanych na spornych fakturach. Uznano je zatem za niestanowiące podstawy do obniżenia podatku należnego w oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54. poz. 535 ze zm.).

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, a następnie wskazał na zeznania A. K. z dnia 23 października 2013 r., który stwierdził, że usługi napraw samochodu marki Toyota udokumentowane fakturami z dnia 30 października 2009 r. nr [...] i [...] zostały zlecone A. S. i wykonane przy ulicy A w Ł. – A. S. miał "podpiąć się" laptopem do komputera sterującego i zmienić parametry pracy silnika samochodu, zwiększył moc i ustawił korektę wtryskiwaczy. Podatnik twierdził również, że przy wykonywaniu tych usług widzieli go pracownicy firmy A.

Organ odwoławczy wskazał jednak, że przesłuchani odpowiednio w dniu 12 stycznia 2012 r. oraz 11 kwietnia 2012 r. J. N. oraz Ł. M. – pracownicy a, zeznali, że sami nie wykonywali usług remontowo-budowlanych i nic nie wiedzieli na temat świadczenia takich usług przez firmę, w której byli zatrudnieni. Zeznali ponadto, że wszyscy pracownicy firmy (w tym C. S., C. S., jak i sam A. S.) zajmowali się wyłącznie mikroskopami. Z kolei z dokumentów źródłowych A, jak i z zeznań jej pracowników wynika, że A. S. nie zatrudniał innych osób, które mogłyby świadczyć usługi polegające na naprawach i modyfikacjach oprogramowania w samochodach. Firma nie posiadała na wyposażeniu żadnych narzędzi, ani oprogramowania komputerowego, przy pomocy których A. S. mógłby wykonywać tego rodzaju usługi.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podkreślił także, że z ustaleń poczynionych w toku postępowania kontrolnego prowadzonego w stosunku do ww. wystawcy spornych faktur wynika, iż firma A. S. prowadziła działalność w zakresie montażu i sprzedaży mikroskopów przeznaczonych głównie do gabinetów stomatologicznych i ginekologicznych. A. S. nigdy nie zajmował się świadczeniem usług napraw samochodów. Nie posiadał w tym zakresie żadnego wykształcenia, ani doświadczenia. Nie dysponował również zapleczem gospodarczym koniecznym do świadczenia tego typu usług. Na stanie środków trwałych jego firmy znajdowały się wyłącznie komputery biurowe, drukarki, kasy fiskalne, elementy wyposażenia biura, takie jak: biurka czy stoły oraz samochody osobowe i dostawcze. Nie posiadał żadnych środków trwałych, czy wyposażenia, umożliwiających mu wykonanie prac wskazanych w kwestionowanych fakturach. Decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] czerwca 2013 r., wydanej wobec firmy A, orzeczono o obowiązku zapłaty - na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - podatku VAT w łącznej kwocie 513.941 zł, wynikającego z 69 faktur wystawionych w okresie od 30 września do 30 grudnia 2009 r. Faktury te dokumentowały rzekome wykonanie usług remontowo-budowlanych, poligraficznych, informatycznych, naprawy samochodów, maszyn budowlanych i poligraficznych, jak również sprzedaż towarów takich jak: etykiety, bony rabatowe, plakaty wielkoformatowe, katalogi, foldery, notesy, kalendarze. Wśród ww. faktur znalazły się m.in. faktury o numerach [...] i [...] z dnia 30 października 2009 r. wystawione dla firmy B. W decyzji tej udowodniono, że A. S. dokumentował w ewidencjach także fikcyjny zakup usług budowlanych i elektronicznych od firm zewnętrznych, co służyć miało wyłącznie uwiarygodnieniu transakcji udokumentowanych kilkudziesięcioma wystawionymi przez niego fikcyjnymi fakturami sprzedaży.

Dyrektor Izby Skarbowej, odwołując się do zasad doświadczenia życiowego, nie dał wiary, że firma A - działająca w bardzo wyspecjalizowanej branży, bo trudniąca się wyłącznie montażem i handlem mikroskopami, co wymaga wyspecjalizowania i ciągłego rozwoju zawodowego właściciela i zatrudnionych przez niego pracowników właśnie w tej dziedzinie - dysponowała potencjałem, by zająć się znienacka również działalnością w kompletnie innej branży. Jest to tym bardziej niewykonalne – jak wskazał organ odwoławczy - jeśli wziąć pod uwagę fakt, że w tym samym czasie A. S. - poza prowadzeniem jednoosobowej działalności gospodarczej - działał także w spółce cywilnej C, która funkcjonowała również w tej samej branży - tj. sprzedawała mikroskopy. Następnie pełnił funkcję Prezesa Zarządu D Sp. z o.o.

Organ odwoławczy w odniesieniu do wniosków dowodowych strony, w tym powołanie biegłego mającego dokonać oceny możliwości programowania mapy wtrysku silnika samochodu, uznał, że organy podatkowe nie kwestionują generalnie samej możliwości wykonania tego rodzaju usługi, lecz na podstawie zgromadzonych dowodów uznały, że usługa w tym zakresie nie została wykonana przez A. S., czego A. K. jest w pełni świadomy. Podkreślono, że nie sposób bowiem dać wiary, iż A. K. zdecydował się na zlecenie wykonania usług naprawy/modyfikacji samochodu marki Toyota osobie, która dotychczas "hobbystycznie" (jak sam wyjaśnił A. S.), zajmowała się wyłącznie naprawą elektroniki starych urządzeń i maszyn, wykorzystując metodę prób i błędów. Nie posiadał żadnego doświadczenia w branży motoryzacyjnej, nie zatrudniał żadnych mechaników samochodowych, tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie nie istnieje dosłownie żaden dokument - poza fakturami - który by mógł potwierdzić w jakikolwiek sposób fakt wykonania przez niego tych usług. A. K. nie podpisał żadnej umowy zlecenia na wykonanie usług naprawy pojazdu, która zabezpieczałaby jego interesy w razie jakichkolwiek błędów, regulowałaby kwestię gwarancji z tytułu wyświadczonych usług.

W związku z takimi ustaleniami Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że A. S. nie wykonał usług naprawczych i modyfikujących w samochodzie A. K., a co za tym idzie, wystawione przez niego faktury dokumentują fikcję i służyły wyłącznie generowaniu sztucznych kosztów w firmie B.

Organ odwoławczy przywołał m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1105/13, w którym Sąd zauważył, że w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości prezentowany jest jednolity pogląd, iż z treści art. 168 lit. a Dyrektywy 2006/112 wynika, że w celu skorzystania z prawa do odliczenia, po pierwsze: dany podmiot ma być podatnikiem w rozumieniu tej dyrektywy, oraz po drugie: towary i usługi, które mają być podstawą tego prawa, powinny być wykorzystywane przez podatnika na dalszym etapie obrotu na potrzeby jego własnych opodatkowanych transakcji, a owe towary i usługi powinny być dostarczone przez innego podatnika znajdującego się na wcześniejszym etapie obrotu. Ponadto w sprawie C-285/11 "Bonik EOOD" Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreślił, że aby stwierdzić, iż występuje prawo do odliczenia, na które powołuje się podatnik w związku z tymi dostawami, konieczne jest ustalenie, czy te dostawy towarów zostały w rzeczywistości dokonane i czy dane towary były wykorzystane przez podatnika na potrzeby jego opodatkowanych transakcji.

Organ odwoławczy stwierdził (odwołując się do wyroku NSA z 16 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1287/13), że w sprawie nie było potrzeby badania dobrej wiary, czy inaczej rzecz ujmując należytej staranności podatnika w sytuacji, gdy organ wykaże, że wykonania usług, czy dostawy towarów w ogóle nie było, ponieważ oczywiste jest, że w takiej sytuacji podatnik mający wiedzę o niewykonaniu czynności nie może jednocześnie twierdzić, że nie miał wiedzy o jakichś nadużyciach prawa przez swojego kontrahenta, sam w tej czynności uczestnicząc. W przedmiotowej sprawie udowodniono ponad wszelką wątpliwość, że czynności udokumentowane fakturami wystawionymi przez A. S. faktycznie nie miały miejsca, czego A. K. był w pełni świadomy.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik A. K. wniósł o uchylenie w całości powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego wedle norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nieprzeprowadzenie wszystkich niezbędnych czynności dowodowych, a jedynie zebraniu materiału dowodowego od innych organów, co skutkowało wydaniem przedmiotowej decyzji w oparciu o ustalenia innych organów, a nie materiał zgromadzony w toku przeprowadzonych czynności, które winny mieć na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, przy czym bezpodstawnie oddalono wnioski dowodowe skarżącego, niewątpliwie istotne z punktu widzenia zasadny prawdy materialnej;

- art. 191 w zw. z art. 187 ust. 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków szeregu osób wymienionych w pismach z dnia 11 listopada 2013 roku, odwołania z dnia [...] oraz pisma z dnia 8 września 2014 roku, na okoliczność wykonywania przez A. S. prac ujętych w fakturach o numerach [...], [...];

- art. 191 w zw. z art. 187 i art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz granic orzekania i przyjęcie, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ podatkowy mógł dokonać ustaleń i orzec o wyłączeniu za miesiące październik 2009 roku z podatku naliczonego kwoty podatku wynikającego z faktur wystawionych przez A. S.;

- art. 7 ust 1 w związku 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług, poprzez ich niezastosowanie w sprawie i uznanie, iż w rzeczywistości czynność, której dokonał podatnik, niepodległa opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie daje podstawy do obniżenia podatku należnego o naliczony, a w istocie nastąpiło odpłatne świadczenie usług na rzecz skarżącego;

- przepisu art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit "a" ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i oparcie na nim rozstrzygnięcia, podczas gdy przepis ten nie może mieć w sprawie zastosowania, gdyż dotycz czynności niedokonanych, natomiast w sprawie organy podatkowe ustaliły, że czynności zostały ponad wszelką wątpliwość dokonane.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż organ podatkowy odmówił przeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez podatnika, bowiem uznał, iż teza o niewykonywaniu prac została udowodniona na podstawie innych dowodów. Jednakże w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu podatkowego pierwszej instancji jednoznacznie dla skarżącego nie wynika, aby teza organów podatkowych została udowodniona ponad wszelką wątpliwość, szczególnie w sytuacji, gdy nie przeprowadzono wniosków dowodowych strony. Organ podatkowy w sprawie nie wykazał, iż usługi wymienione w tych fakturach nie zostały wykonane przez A. S. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż A. S. mógł wykonywać prace związane z samochodem Toyota, bowiem wszystkie elementy naprawiane i przerabiane przez A. S. są powszechnie naprawialne poza autoryzowaną siecią napraw, a urządzenia potrzebne chociażby do ustawienia mapy wtrysku paliwa można nabyć za ok. 200 zł na aukcjach internetowych, np. Allegro. Odpowiednie wydruki stron internetowych zostały złożone do akt sprawy, a organ podatkowy drugiej instancji się do nich nie odniósł.

W ocenie skarżącego samo ustalenie, że podatnik wprawdzie nabył towar, ale nie od podmiotu uwidocznionego na fakturze, nie jest wystarczającą podstawą do pozbawienia nabywcy prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z posiadanej przez niego faktury. Przyjęcie stanowiska odmiennego byłoby sprzeczne z uregulowaniami wspólnotowymi, w szczególności z zasadą neutralności podatku VAT dla przedsiębiorcy-podatnika i oznaczałoby przerzucenie na podatnika całego ryzyka wyboru uczciwego kontrahenta, przy jednak ograniczonych możliwościach podatników w zakresie sprawdzenia rzetelności kontrahenta. Organ podatkowy nie kwestionuje wykonania usług wskazanych na zakwestionowanych fakturach. Kwestionuje, iż prace zostały wykonane przez inny podmiot niż A. S. Tezy tej jednak nie udało się udowodnić ponad wszelką wątpliwość. Także rozliczenia między stronami zawsze były bezgotówkowe (przelewy na rachunek bankowy kontrahenta), a skarżący zgromadził przed rozpoczęciem współpracy w 2009 roku wszelkie dokumenty rejestrowe A. S., co jednoznacznie wskazuje na sprawdzenie i weryfikację kontrahenta. Znamiennym jest więc ocena sposobu rozliczeń w decyzji organu podatkowego drugiej instancji. Organ ten nie zakwestionował rozliczeń, ale stwierdził jedynie, iż nie mają one znaczenia dla sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi nie są uzasadnione.

Rozważania prawne w tej sprawie należy rozpocząć od wskazania przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zatem podatek powinien wystąpić tam, gdzie pojawia się świadczenie i konsumpcja, a nie każda płatność jest związana z ich powstaniem. W związku z tym, rozpatrując kwestię opodatkowania, należy przede wszystkim badać, czy miało miejsce jakiekolwiek świadczenie, co pozwoliłoby na ustalenie, że wystąpiła czynność opodatkowana (zob. A Bartosiewicz, R. Kubacki - Komentarz do art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, Lex 2012). Ta zależność wiąże się także z odliczeniem podatku naliczonego. Podatnikowi (nabywcy towarów i usług) przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych (art. 86 ust. 1 ustawy o VAT). Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit a ustawy o VAT). Pamiętać jednak należy, że faktury dotyczące towarów są fakturami dokumentującymi dostawę/usługę. Ta z kolei jest przeniesieniem prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W związku z powyższym przez fakturę z tytułu nabycia towarów należy rozumieć fakturę z tytułu nabycia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, czyli potwierdzającą dokonaną na rzecz podatnika dostawę/usługę (por. A Bartosiewicz, R. Kubacki - Komentarz do art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług, Lex 2012). Jeżeli zatem faktura nie potwierdza dokonanej dostawy towaru lub wykonanej usługi, to nie jest dokumentem "z tytułu nabycia towaru lub usługi" i nie stanowi podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego, a wykazana w niej kwota podatku VAT nie jest podatkiem naliczonym.

W niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość organy podatkowe dowiodły, że firma A. S. (A) nie wykonała i nie mogła wykonać żadnych prac w zakresie naprawy samochodu Toyota o numerze rej. [...] - sterownika elektronicznego wtryskiwaczy (wg. Faktury [...]) oraz mapowania silnika (wg. faktury [...]) - na rzecz skarżącego, bowiem nie dysponowała żadnymi środkami technicznymi w tym zakresie, jak również nie zatrudniała pracowników, którzy mogliby wykonać takie roboty (usługi). Okoliczności w tym zakresie potwierdzili pracownicy ww. firmy, na zeznania których powoływał się w uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej.

Ponadto Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, który ma oparcie w doświadczeniu życiowym, iż nie można uznać za wiarygodne aby A. K. decydował się na zlecenie wykonania usług naprawy/modyfikacji samochodu osobie, która – jak sama stwierdziła - nie ma wykształcenia i praktyki zawodowej w tym zakresie, a jedynie hobbystycznie zajmuje się naprawą elektroniki starych urządzeń i maszyn, przy wykorzystaniu metody prób i błędów.

W ocenie Sądu do wykonania napraw opisanych w spornych fakturach wymagana jest wiedza specjalistyczna. W związku z tym organy podatkowe - uznając, że A. S. nie mógł samodzielnie zrealizować tego rodzaju napraw, gdyż nie posiadał w tym zakresie odpowiedniego wykształcenia i zaplecza technicznego - nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów zakreślonej przepisem art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.).

Dyrektor Izby Skarbowej opisał także na czym polegała i jaki był zakres działalności gospodarczej prowadzonej przez A. S. – montaż i handel mikroskopami. Sąd podziela też pogląd organu odwoławczego, że bardzo ważnym dowodem w sprawie jest decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] czerwca 2013 r., na podstawie której A. S., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A, został obciążony obowiązkiem zapłaty - na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - podatku VAT w łącznej kwocie 513.941 zł w związku z wystawieniem nierzetelnych 69 faktur w okresie od 30 września do 30 grudnia 2009 r. Podkreślenia wymaga również to, że w okresie trzech miesięcy podatnik ten udokumentował szereg usług i dostaw z różnych branż gospodarczych (remontowo-budowlanych, poligraficznych, informatycznych, naprawy samochodów, maszyn budowlanych i poligraficznych, sprzedaży towarów, takich jak: etykiety, bony rabatowe, plakaty wielkoformatowe, katalogi, foldery, notesy, kalendarze), nie przedstawiając dowodów, które potwierdzałyby możliwość wykonania zakresu takich robót. To dawało organom podatkowym pełne prawo do uznania, że A. S. nie wykonał i nie mógł wykonać usług wykazanych na spornych fakturach.

W ocenie Sądu, opierając się w tym zakresie na materiale dowodowym zebranym w innych postępowaniach, organ podatkowy nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania podatkowego. Przepis art. 181 Ordynacji podatkowej wprowadza odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ podatkowy i w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości. Dopuszcza aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach podatkowych i postępowaniach karnych, co w konsekwencji powoduje, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w takim postępowaniu. W rezultacie korzystanie z tak uzyskanych dowodów, a w szczególności zeznań świadków złożonych w innych postępowaniach, nie może naruszać jakichkolwiek przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności zasady czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu (por. wyroki NSA z 21 grudnia 2007 r., II FSK 176/07, LEX nr 364727; z 18 maja 2006 r., I FSK 831/05, LEX nr 283665; z dnia 21 lutego 2013 r., I FSK 236/12, LEX nr 1306275).

Powyższych ustaleń organów podatkowych nie były wstanie zmienić wnioskowane przez pełnomocnika skarżącego dowody uzupełniające, zwłaszcza wydruki stron internetowych dotyczące sprzedaży części i instrukcji napraw samochodów marki Toyota. Z dokumentów tych nie wynika, aby skarżący, czy też A. S., zakupywali części zamienne do samochodu skarżącego i korzystali z aukcji internetowych.

W związku z tym za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące nie zebrania materiału dowodowego wystarczającego do rozstrzygnięcia sprawy, dokonania dowolnej i błędnej oceny materiału dowodowego, skoro sam skarżący nie potrafił udowodnić wykonania spornych robót przez A. S., zwłaszcza, że na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT to on powinien wykazać, że faktycznie zakupił usługę, którą następnie wykorzystał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Udowodnienie, iż firma A nie wykonała żadnych prac naprawczych w samochodzie skarżącego spowodowało, że w sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Ustaleń w tym zakresie nie mgły zmienić zeznania innych świadków, wskazywanych przez pełnomocnika skarżącego, fakt przelania środków pieniężnych przez skarżącego na konto A. S., a także zgromadzenie przez skarżącego dokumentów rejestrowych A.

Sąd zgadza się także z Dyrektorem Izby Skarbowej w Ł., że skoro w przedmiotowej sprawie udowodniono, iż czynności udokumentowanych fakturami wystawionymi przez A. S. faktycznie nie wykonał ten podmiot, o czym A. K. miał świadomość – gdyż jak stwierdził sam zlecił A. S. naprawę samochodu, którą podmiot ten wykonał przy ulicy A w Ł. - to w sprawie nie było potrzeby badania należytej staranności podatnika, jaką powinien zachować przy wyborze kontrahenta.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 2012) skargę należało oddalić.

k.ż.