Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 832/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 3, par. 177
journal: Dz.U. 2005 nr 243 poz 2063
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw  płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie2)
Teza: Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a w szczególności użyty w niej zwrot "właściwy organ nakazuje" dowodzi, iż

rozstrzygnięcia podejmowane na jej podstawie są typowymi przykładami decyzji tzw. związanej. Treść tej decyzji determinują przepisy prawa, co w

konsekwencji przesądza również o braku cech uznaniowości takiego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w

tym przepisie, to organ nadzoru jest nie tylko uprawniony, lecz ponadto zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych

nieprawidłowości. Nakładanie bowiem przez organ administracji określonych obowiązków mocą decyzji administracyjnych musi wynikać ze ściśle określonej

normy prawnej. Przyjęcie odmiennej koncepcji, tj. uznanie, iż stwierdzenie stanu nieprawidłowości nie jest równoznaczne z naruszeniem określonej normy

prawnej, oznaczałoby w istocie uprawnienie do nakładania obowiązków na właściciela obiektu nie wynikających wprost z przepisów prawa, co  nie ma

umocowania w obowiązującym porządku prawnym .

TEZY

Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a w szczególności użyty w niej zwrot "właściwy organ nakazuje" dowodzi, iż

rozstrzygnięcia podejmowane na jej podstawie są typowymi przykładami decyzji tzw. związanej. Treść tej decyzji determinują przepisy prawa, co w

konsekwencji przesądza również o braku cech uznaniowości takiego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w

tym przepisie, to organ nadzoru jest nie tylko uprawniony, lecz ponadto zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych

nieprawidłowości. Nakładanie bowiem przez organ administracji określonych obowiązków mocą decyzji administracyjnych musi wynikać ze ściśle określonej

normy prawnej. Przyjęcie odmiennej koncepcji, tj. uznanie, iż stwierdzenie stanu nieprawidłowości nie jest równoznaczne z naruszeniem określonej normy

prawnej, oznaczałoby w istocie uprawnienie do nakładania obowiązków na właściciela obiektu nie wynikających wprost z przepisów prawa, co  nie ma

umocowania w obowiązującym porządku prawnym .


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 07 lutego 2008 r. sprawy ze skargi Burmistrza W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zakazu użytkowania stacji paliw - oddala skargę.-


UZASADNIENIE

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 66 ust. 1 i 2 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po raz kolejny odmówił wydania zakazu użytkowania stacji paliw w W., zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. B.

Organ I instancji ustalił, iż U. i M. M. P. na mocy aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nabyli działkę o nr geod. [...] o pow. 0,0208 ha wraz ze stacją paliw, zabudowaną kioskiem o powierzchni 6,90m² o konstrukcji stalowej, 3 zbiornikami podziemnymi, instalacją technologiczną, dystrybutorami paliwa, utwardzoną nawierzchnią, dojściami, placem wokół kiosku oraz sieciami: elektryczną, telefoniczną i wodociągową. Wszystkie w/w obiekty zostały wybudowane wraz z urządzeniami towarzyszącymi na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 1960 r. Nr [...] wydanej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Architektury i Budownictwa w B. Aktualny właściciel przedmiotowej stacji nie przebudowywał jej ani nie rozbudowywał. A zatem stacja ta funkcjonuje, po wykonaniu drobnych robót remontowych oraz wymianie niektórych urządzeń, w stanie niezmienionym od 1960 r., czyli od momentu jej wybudowania. Nadto na przedmiotowej stacji prowadzona jest sprzedaż paliw płynnych i olejów silnikowych - jest więc użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem.

Organ podkreślił, iż właściciel stacji legitymuje się szeregiem protokółów poszczególnych jednostek kontrolujących i dozorujących tego typu obiekty. Żadna z jednostek kontrolujących nie wszczęła w wyniku dokonanych czynności postępowań mających na celu usunięcie jakichkolwiek nieprawidłowości w działaniu urządzeń zlokalizowanych na terenie działania omawianej stacji paliw. Wobec czego uznać należy, iż takich nieprawidłowości nie stwierdzono. Nadto użytkownik przedstawił decyzję Urzędu Dozoru Technicznego z dnia [...] marca 2007 r. zezwalającą na eksploatację dwóch zbiorników bezciśnieniowych na paliwo (do dnia [...] grudnia

2008 r.) wraz z pomiarami instalacji elektrycznej oraz decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska i P. Komendanta Straży Pożarnej, którzy nie znaleźli podstaw do orzekania o wstrzymaniu użytkowania funkcjonującej stacji paliw.

Od tej decyzji Burmistrz W. odwołał się do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., który w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym decyzji i opinii instytucji działających na podstawie przepisów prawa (Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, Urzędu Dozoru Technicznego - Oddział

w B., Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Inspekcji Sanitarnej) oraz wyników przeprowadzonej przez organy nadzoru budowlanego kontroli użytkowania obiektu, nie daje podstaw w rozumieniu ustawy prawo budowlane z 1994 r. do wydania zakazu użytkowania przedmiotowej stacji paliw.

Faktem jest, że przedmiotowa stacja paliw zrealizowana w 1960 r. w oparciu

o przepisy obowiązujące w dacie jej realizacji nie spełnia wszystkich wymogów stawianych przez obowiązujące od dnia 1 stycznia 2006 r. rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych, i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063). Jednakże powołane rozporządzenie w § 3 stanowi, że jego przepisy stosuje się przy budowie obiektów budowlanych przeznaczonych do dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych, a także przy przebudowie tych obiektów - co w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Natomiast § 177 w/w rozporządzenia mówi, że stacje paliw płynnych użytkowane albo wybudowane przed dniem wejścia w życie tego aktu - do dnia 31 grudnia 2007 r. mają być wyposażone w urządzenia, o których mowa w § 97 ust. 1 pkt 2 i 3, tj. urządzenia do pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych oraz urządzenia do sygnalizacji wycieku produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych. W związku z powyższym przedmiotowa stacja paliw płynnych musi zostać doprowadzona do zgodności z powyższym zapisem do dnia 31 grudnia 2007 r.

Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśniono, iż zgodnie z zebranym materiałem dowodowym żadna z jednostek kontrolujących działanie przedmiotowej stacji paliw nie stwierdziła zagrożenia życia lub zdrowia ludzi oraz braku zagrożeń dla środowiska w wyniku działalności tejże stacji. Podniesiona zaś przez skarżącego kwestia, zatrzymywania się pojazdów tankujących jak

i zaopatrujących przedmiotową stację paliw bezpośrednio na jezdni, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym leży w gestii rozstrzygania organu zarządzającego ruchem na danej drodze a nie organu nadzoru budowlanego.

Nie godząc się z tym stanowiskiem Burmistrz W. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji z uwagi na ich wadliwość. Skarżący zarzucił powołanym rozstrzygnięciom obrazę art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 61 pkt 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż brak jest podstaw do wydania zakazu użytkowania stacji paliw lub nakazu usunięcia ewentualnych nieprawidłowości,

a także naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez nie wyjaśnienie całokształtu stanu faktycznego istotnego dla załatwienia sprawy, wskutek braku ustaleń w przedmiocie czy eksploatacja urządzeń stacji zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż istotą powodowanych przez stację zagrożeń jest to, że działalność stacji – tankowanie pojazdów oraz zaopatrzenie stacji w paliwo z cystern, prowadzone jest nie na terenie stacji paliw we właściwym tego słowa znaczeniu (w obrębie działki nr [...]), ale również na terenie innego obiektu budowlanego – jakim jest droga publiczna, w tym na znajdującej się na stacji zatoce. Powyższa okoliczność zdaniem skarżącego nakładała na organ nadzoru budowlanego obowiązek poczynienia ustaleń czy tankowanie pojazdów i zasilanie stacji z cystern na drodze publicznej stanowi dozwolone używanie drogi – użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem – art. 5 ust. 2 ustawy prawo budowlane oraz czy takie użytkowanie zagraża zdrowiu lub życiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mieniu.

W ocenie skarżącego istniejący stan prawny nie pozbawia organów nadzoru budowlanego wpływu na to, aby omawiane obiekty spełniały chociażby minimalne standardy w zakresie możliwych do przewidzenia zagrożeń, które wiążą się z ich działalnością. Stąd istotnymi z punktu widzenia dyspozycji przepisu art. 66 ust. 1 i 2 ustawy prawo budowlane są okoliczności wpływające na aktualne użytkowanie obiektu w zakresie oznaczonym w art. 5 ust. 2 ustawy prawo budowlane. W przypadku bowiem stwierdzenia, że obiekt budowlany użytkowany jest w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, właściwy organ nadzoru budowlanego obowiązany jest nakazać w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Tymczasem organy nie wyjaśniły powyższej kwestii, ponieważ nie podjęły żadnych samodzielnych ustaleń. Natomiast wskazywanie jedynie na brak ustaleń innych organów w omawianym zakresie uznać należy za niewystarczające.

Nie znajduje również oparcia w przepisach prawa teza, iż kwestia powodowanych przez stację paliw zagrożeń dla użytkowników drogi leży wyłącznie w kompetencji właściwego zarządu drogi. Nie sposób bowiem zaprzeczyć, iż w myśl art. 83 ust. 1 ustawy prawo budowlane do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu I instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa w art. 66 ustawy prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w skardze podniesiono, iż organy nadzoru budowlanego nie są upoważnione do podważania lub dokonywania zmian ustaleń i opinii poczynionych przez inne organy kontrolujące, przeciwnie mają obowiązek uwzględnienia dokonanych ustaleń przez inne organy oraz sprawdzenia wykonania nałożonych obowiązków, co też uczyniły w niniejszej sprawie.

Podniesione zaś przez skarżącego kwestie spełnienia podstawowych wymagań dotyczących: bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, warunków użytkowych zgodnie z przeznaczeniem, usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów, warunków bezpieczeństwa i higieny pracy zostały sprawdzone wielokrotnie przez poszczególne powołanego do tego jednostki i ich ustalenia zostały wzięte pod uwagę przez organ I instancji podczas kontroli użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Co więcej żadna z jednostek kontrolujących nie dopatrzyła się jakichkolwiek nieprawidłowości, stąd organ nie znalazł podstaw prawnych do wydania zakazu użytkowania przedmiotowej stacji paliw.

Końcowo wskazano, iż w celu tankowania pojazdów na omawianej stacji paliw, która została określona w projekcie i pozwoleniu na budowę jako "uliczna stacja paliw", przewidziano wykonanie zatoki, która funkcjonuje do dnia dzisiejszego (zał. Nr 1 - 6 akt organu II instancji - tom I). Pilnowanie, czy pojazdy tankujące bądź zaopatrujące stację paliw nie mieszczą się w zatoce do tankowania

i stoją bezpośrednio na jezdni, co zdaniem skarżącego powoduje zagrożenie ruchu na drodze i zagraża bezpieczeństwu jej użytkowania, nie leży w gestii organów nadzoru budowlanego, lecz zgodnie z ustawą prawo o ruchu drogowym należy do kompetencji organu zarządzającego ruchem na danej drodze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.

Sąd nie posiada natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia.

Zgodnie zaś z przepisem art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili jej wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonego rozstrzygnięcia.

Podstawą materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowi przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 118 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Wedle jego treści w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowisku, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku.

Z umieszczenia komentowanego przepisu w rozdziale zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych" wynika, iż służy on usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu. Zaistniałe nieprawidłowości obiektu budowlanego będą z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Jednocześnie w literaturze przedmiotu podkreśla się, iż omawiany przepis nie daje podstaw do nakazania usunięcia stanu nieprawidłowości, jeżeli stan ten został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę lub innej decyzji o podobnym charakterze. Również w sytuacji, w której niezgodność obiektu budowlanego z wymogami przepisów techniczno – budowlanych jest wynikiem zmiany stanu prawnego, organ administracji publicznej nie jest władny podejmować działań na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy (por. Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Wyd. "oddk" Gdańsk 2005, s. 162 -163).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy podzielić należy stanowisko organu nadzoru budowlanego, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ma podstaw prawnych do wydania zakazu użytkowania kwestionowanej stacji paliw. Przede wszystkim brak jest powodów, aby stwierdzić, iż stacja paliw użytkowana jest w sposób niezgodny z przeznaczeniem, w szczególności zaś w sposób zagrażający zdrowiu lub życiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, w tym opinie techniczne i decyzje jednostek kontrolujących oraz nadzorujących tego typu obiekty nie potwierdzają wystąpienia zagrożenia, o którym mowa wyżej. Dodatkowo podkreślić należy, iż jak wynika z ustaleń organów obu instancji (mających odzwierciedlenie w aktach sprawy) przedmiotowa stacja paliw poddawana jest systematycznie kontroli państwowych inspekcji odpowiedzialnych za jej stan techniczny i bezpieczeństwo. Żadna z jednostek kontrolujących nie dopatrzyła się jakichkolwiek nieprawidłowości, skutkujących potrzebą wszczęcia postępowania administracyjnego zmierzającego do ich usunięcia, co pozwala wywieść, iż takich naruszeń nie stwierdzono.

W tym miejscu zauważyć należy, iż konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 ustawy, a w szczególności użyty w niej zwrot "właściwy organ nakazuje" dowodzi, iż rozstrzygnięcia podejmowane na jej podstawie są typowymi przykładami decyzji tzw. związanej. Treść tej decyzji determinują przepisy prawa, co w konsekwencji przesądza również o braku cech uznaniowości takiego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w tym przepisie, to organ nadzoru jest nie tylko uprawniony, lecz ponadto zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W sytuacji przeciwnej (brak stwierdzenia zaistnienia tych przesłanek) decyzji takiej bez wątpienia wydać nie można. Nakładanie przez organ administracji określonych obowiązków mocą decyzji administracyjnych musi wynikać ze ściśle określonej normy prawnej. Inaczej to ujmując organ nadzoru może uznać zaistnienie przesłanek z art. 66 ust. 1 pkt 1-4 wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko w takim przypadku organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przyjęcie odmiennej koncepcji, tj. uznanie, iż stwierdzenie stanu nieprawidłowości nie jest równoznaczne z naruszeniem określonej normy prawnej, oznaczałoby w istocie uprawnienie do nakładania obowiązków na właściciela obiektu nie wynikających wprost z przepisów prawa, co jak wskazano wyżej nie ma umocowania w obowiązującym porządku prawnym (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2001 r., I IV SA 1103/99, Lex 53388 i wyrok NSA z dnia 24 lipca 1998 r., IV SA 1420/96, Lex 43224).

W tych uwarunkowaniach wobec nie stwierdzenia nieprawidłowości, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, iż w konkretnym przypadku brak jest podstaw prawnych do wydania zakazu użytkowania przedmiotowej stacji paliw. Postępowanie wyjaśniające prowadzone w tej mierze wbrew zarzutom skargi nie narusza prawa.

Dokonując oceny skarżonej decyzji nie sposób również pominąć faktu, iż organy nadzoru budowlanego rozstrzygając niniejszą sprawę związane były zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 761/06 wydanym w tej sprawie. Ustaleniami prawnymi wskazaniami w tym wyroku związany jest również Sąd orzekający w niniejszym postępowaniu.

Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Związanie zaś samego sądu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku w razie stwierdzenia braku zastosowania do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Sąd nie może powracać do kwestii już wcześniej przesądzonych (vide: wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275). Ocena prawna, o której mowa w powołanym przepisie dotyczy zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, natomiast wskazania mają wytyczyć kierunek działalności organu przy ponownym orzekaniu w sprawie.

Tymczasem w uzasadnieniu opisanego wyżej wyroku Sąd jednoznacznie wskazał na konieczność uwzględnienia przy ponownym rozpatrywaniu sprawy obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063) wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, traktujących cały kompleks urządzeń stacji paliw jako "obiekt budowlany" oraz rozważenia użytkowania stacji paliw w świetle przepisów § 98 oraz § 100 tego rozporządzenia.

W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego zastosowały się do tych wytycznych. Z analizy uzasadnienia decyzji obu instancji bezspornie wynika, iż organy zbadały przedmiotową stację paliw także pod katem przytoczonych wyżej przepisów rozporządzenia. Dokonana zaś w tym względzie ocena nie budzi zastrzeżeń.

Zdaniem Sądu organy trafnie wskazały, iż ze względu na okoliczność, iż przedmiotowa stacja została wybudowana i użytkowana przed datą wejścia omawianego aktu prawnego nie podlega jego wymogom, poza obowiązkiem wyposażenia stacji paliw do końca 2007 r. w urządzenia zgodnie z dyspozycją § 177 rozporządzenia. Potwierdzeniem tego stanowiska stanowi treść § 3 rozporządzenia, który wprost stanowi, iż przepisy omawianego aktu prawnego stosuje się przy budowie obiektów budowlanych przeznaczonych do dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych, a także przy przebudowie tych obiektów - co niewątpliwie w konkretnej sprawie nie ma miejsca. Powyższe stanowisko nie może być jednak odczytywane jako sytuacja, w której funkcjonowanie przedmiotowej stacji paliw nie podlega reglamentacji prawnej. Obowiązujące przepisy prawa dotyczące warunków użytkowania tego typu obiektów budowlanych bezwzględnie nakładają obowiązek dokonywania okresowych kontroli zarówno dozoru technicznego, jak i poszczególnych inspekcji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo pożarowe, środowiska pracy, itp. Wyniki tych kontroli oraz opinii sporządzonych w tym zakresie są wiążące dla organów nadzoru budowlanego.

Końcowo podzielić należy pogląd organów, iż rozstrzyganie kwestii związanych tankowaniem i zaopatrywaniem stacji paliw bezpośrednio na jezdni nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Takiego obowiązku wbrew twierdzeniom skarżącego nie można wyprowadzić z art. 83 ustawy. Organizacja ruchu na drodze publicznej należy bez wątpienia do zarządzającego ruchem, co z kolei wprost wynika z przepisów ustawy o ruchu drogowym. Dodać też należy, iż stosownie do treści art. 61 ustawy to właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt zgodnie z jego przeznaczeniem i wymogami ochrony środowiska oraz utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym. Obowiązki wynikające z treści tego przepisu obciążają, zatem zarządcę lub właściciela. Podmiotem zaś powołanym do dbania o to by droga publiczna była utrzymywana w należytym stanie technicznym, w szczególności by nie zagrażała dla sąsiednich nieruchomości należy do jej zarządcy.

W ocenie Sądu przy podejmowaniu skarżonej decyzji organy obu instancji nie naruszyły również przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 kpa organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 kpa, to jest czynnego udziału strony w postępowaniu.

Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.