Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1156/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 34 , art 35
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: par 2a - 7
journal: Dz.U. 2020 poz 1609
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego
article: art 7 , art 77  , art 107
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 lipca 2022 r., znak WI-I.7840.16.63.2021.MO w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz Z. Z. 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta Nowotarski decyzją nr 707/21 z 25 czerwca 2021 r., znak BA.6740.1.111.2021.BB zatwierdził dla inwestora E. G. projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego inwestycję:

1. rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o schody wejściowe zewnętrzne i ganek, wraz z instalacją wodociągową z istniejącej studni kopanej i utwardzeniem terenu,

2. przebudowa ww. budynku mieszkalnego w zakresie zabudowy wejścia do kotłowni w ścianie zewnętrznej od strony północnej i wykonania w tym miejscu okna,

3. budowa ściany działowej na klatce schodowej na poziomie półpiętra, oddzielającej wejście na parter,

4. budowa garażu wolnostojącego wraz z instalacją elektroenergetyczną z istniejącego budynku mieszkalnego,

na dz. ewid. nr [...] i [...], położonych przy ul. [...] w miejscowości Ł. - obręb ewid. [...], jednostka ewid. [...] N. T. – o wskazanych w treści decyzji parametrach technicznych.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że w sprawie przedłożono kompletny projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, który spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351, ze zm.), dalej "P.b.".

Od ww. decyzji nr 707/21 z 25 czerwca 2021 r. odwołanie złożyła Z. Z., uznana za stronę w postępowaniu przeprowadzonym przez organ I instancji, zarzucając decyzji naruszenie istotnych przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 8 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, ze zm.), dalej "K.p.a.", poprzez naruszenie przez organ zasady prowadzenia postępowania w sposób staranny, zgodny z przepisami prawa, bezstronny i mający zagwarantować równość stron wobec prawa, oraz naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak prawidłowego doręczenia stronie przedmiotowej decyzji oraz brak wyznaczenia przez organ stronie odpowiedniego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy, co uniemożliwiło jej nie tylko zaznajomienie się z aktami sprawy przed wydaniem merytorycznej decyzji, ale przede wszystkim wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, a także zgłoszenie swoich uwag i zastrzeżeń;

2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ stanu faktycznego i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie decyzji, która narusza słuszny interes strony.

Mając na uwadze powyższe zarzuty odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz odwołującej zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu odwołująca stwierdziła, że decyzja Starosty Nowotarskiego z 25 czerwca 2021 r. była błędna, wydana wbrew twierdzeniom i treści dokumentów w sprawie, a zarazem rażąco niesprawiedliwa i nadmiernie krzywdząca dla odwołującej i jej męża, J. Z..

Dalej odwołująca podniosła, że organ I instancji prowadząc przedmiotowe postępowanie naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, gdyż nie tylko nie umożliwił jej przed wydaniem decyzji zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, zgłoszonych żądań, ale przede wszystkim nie doręczył jej decyzji wydanej w sprawie. Zawiadomienie o możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy i zgłoszenia swoich uwag oraz zastrzeżeń z 23 czerwca 2021 r. zostało doręczone odwołującej 2 lipca 2021 r., natomiast decyzja wydana została 25 czerwca 2021 r., a zatem – zdaniem odwołującej – zawiadomienie zostało wysłane niejako dla pozoru, gdyż brak było fizycznej możliwości na odbiór korespondencji i podjęcie ww. czynności. Dodała, iż w ogóle nie otrzymała od organu I instancji decyzji wydanej 25 czerwca 2021 r.; dopiero po otrzymaniu 2 lipca 2021 r. zawiadomienia z 23 czerwca 2021 r. udała się ona do Starostwa Powiatowego w Nowym Targu 9 lipca 2021 r., gdzie zostało wydane jej jedynie ksero ww. decyzji, a organ nie potrafił wyjaśnić, jak do tego doszło, że decyzja nie została nadesłana pocztą, co w ocenie odwołującej stanowi rażące naruszenie.

Kolejno odwołująca podniosła, że organ I instancji prowadził postępowanie w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania uczestników do władzy publicznej, a także kierowania się zasadą proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Wskazała także, że na skutek wydanej decyzji będzie razem z mężem znajdować się w znacznie gorszych warunkach lokalowych niż inwestor, któremu musiała wraz z mężem ustąpić w kilku rozwiązaniach w związku z jego projektem rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego, przy braku jakichkolwiek ustępstw wzajemnych. Jako przykład ilustrujący ten stan rzeczy odwołująca przywołała przebudowę budynku w zakresie zabudowy wejścia do kotłowni w ścianie zewnętrznej od strony północnej i wykonanie w tym miejscu okna. Zgodziła się na zamurowanie tego wejścia i w to miejsce wstawienie okna, aby mieć wejście do kotłowni z klatki schodowej po wyburzeniu 8 schodów z klatki do półpiętra, gdyż po zamurowaniu tej ściany i niewyburzeniu tych schodów, wejście tam byłoby utrudnione, gdyż jest bardzo wąsko. Inwestor zignorował porozumienie z odwołującą w tym zakresie. Odwołująca nadmieniła, iż w maju 2021 roku otrzymała list sporządzony przez pełnomocnika inwestora, w którym inwestor odmówił jej zgody na zamontowanie kolektorów słonecznych, choć dach stanowi część wspólną budynku.

Stwierdziła także, że wydając przedmiotową decyzję organ w ogóle nie uwzględnił uwag i zastrzeżeń, które wielokrotnie zgłaszała. W pomieszczeniu, gdzie obecnie znajduje się kotłownia, znajdował się wcześniej pokój. Odwołująca wskazała, iż planuje wraz z mężem ponownie urządzić pokój w miejscu kotłowni, w związku z czym za niedopuszczalne uznaje zamierzone przez inwestora wstawienie tam okna o wymiarach 60/180 cm, gdyż okno takowe powinno wg odwołującej mieć wymiary takie jak pierwotne, a więc 80/180 cm.

Odnośnie rozbudowy budynku mieszkalnego o schody wejściowe zewnętrzne i ganek, wraz z instalacją wodociągową z istniejącej studni kopanej odwołująca wskazała, że zgłaszała, iż inwestor od strony wschodniej posiada nad gankiem balkon zlokalizowany na poziomie piętra, wobec czego mógłby wykonać schody do poziomu balkonu i tam wejście zewnętrzne na piętro, zamiast robić nowe wejście od strony północnej. Odwołująca nadmieniła, że nie zgadza się z wysokością zaprojektowanego wejścia, bowiem wynosi ono około 5,57 metra, co oceniła jako "stanowczo za duże". Ponadto zdaniem skarżącej w opinii uzupełniającej biegły J. S. wskazał, że nie ma wymogu, aby schody zewnętrze musiałby być zadaszone, a ewentualnie wejście mogło zostać zaprojektowane zgodnie z minimalnymi parametrami, a nie tak rozbudowane, jak tego oczekuje inwestor.

Odwołująca podkreśliła, że nie wyraża zgody na wykonanie ściany działowej na klatce schodowej na poziomie półpiętra oddzielającej wejście na parter. Dodała także, że wielokrotnie sygnalizowała brak takowej zgody, jednak nie zostało to uwzględnione przez organ I instancji. Zgodnie z postanowieniami Sądu Rejonowego w Nowym Targu i Sądu Okręgowego w Nowym Sączu wydanymi w sprawie, lokal odwołującej obejmuje poziom parteru, natomiast lokal inwestora obejmuje poziom piętra, wobec tego poziom pół parteru przynależy do parteru, stąd niezrozumiałe jest aby ingerować w tę część i wykonywać tam ścianę, która powinna zostać wykonana na poziomie piętra, a nie półpiętra, gdyż naruszy w ten sposób przestrzeń odwołującej. Odwołująca nadmieniła, iż to ona ponosiła wraz z mężem koszty za części wspólne, tj. półpiętra i piętra, w tym m.in. wyjścia na dach.

Odnośnie wykonania instalacji wodociągowej odwołująca wskazała, że obecny hydrofor stanowi jej własność, wobec czego inwestor musi postawić swój własny hydrofor, który powinien zostać postawiony na poziomie piętra, a nie półpiętra gdyż klatka schodowa jest częścią wspólną. Plan postawienia hydrofora pod nowo powstałymi schodami jest wadliwy, gdyż konieczne będzie wybudowanie ściany ingerującej we własność odwołującej, nadto zostaną naruszone istniejące instalacje. Nadto rozprowadzona jest tam instalacja elektryczna. Inwestor pozostaje właścicielem piętra, wobec czego powinien umieścić hydrofor tam, względnie przy garażu. Odwołująca podkreśliła, że kilkakrotnie zgłaszała, iż wykonanie instalacji wodociągowej i instalacji elektroenergetycznej ma pozostać w stanie niezmienionym i nienaruszonym dla lokalu nr [...], tak aby nie powstała konieczność przerabiania tejże instalacji skutek jej naruszenia przez inwestora. Kwestia wspólnego przyłącza energetycznego/licznika nie została do dnia dzisiejszego wprost wyjaśniona, a wszelkie kroki czynione w tym zakresie przez Inwestora są poza wiedzą i zgodą odwołującej.

Wskazała, że parametry techniczne budynku podane w decyzji zgadzają się z wydanym 28 maja 2013 roku zaświadczeniem o samodzielności lokali i projektem podziału budynku na dwa samodzielne lokale z kwietnia 2012 r. Kubatura budynku wynosi 559,17 m3, z kolei powierzchnia zabudowy 87,37 m2; tymczasem w treści decyzji wskazano kubaturę wynoszącą 540,00 m3 oraz planowaną po rozbudowie kubaturę 567,00 m3. Decyzja wskazuje przy tym błędnie, że powierzchnia zabudowy wynosi 91,40 m2, zaś po rozbudowie wyniesie 96,40 m2.

Odwołująca podniosła, że inwestor sam złożył wniosek do starostwa; choć jest współwłaścicielem w części z żoną R. , wszelkie projekty składa na swoje nazwisko. Nadto wskazała, iż część budynku na tych projektach posiada adnotację, iż niektóre pomieszczenia nie są objęte postępowaniem, co "może wskazywać na sprzeczność działania inwestora w stosunku do postępowania sądowego".

W związku z powyższym wywodem odwołująca podkreśliła, że nie wyraża zgody na żadną nadbudowę budynku i żadne przeróbki dachu.

Wojewoda Małopolski decyzją z 21 lipca 2022 r., znak: WI-I.7840.16.63.2021.MO, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 P.b. utrzymał w mocy ww. decyzję I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał m.in., że do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji załączono postanowienie Sądu Rejonowego w Nowym Targu sygn. akt I Ns 471/14 z 11 grudnia 2017 r., zmienione ostatecznym postanowieniem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu sygn. akt III Ca 215/18 z 2 lipca 2017 r., zezwalające inwestorowi E. G. i R. G., aby bez zgody pozostałych współwłaścicieli działki nr ewid. [...] "dokonali na swój koszt czynności przekraczającej zwykły zarząd nieruchomością stanowiącą przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego, przez wykonanie nowego wejścia do budynku mieszkalnego od strony północnej do klatki schodowej przez wbudowanie drzwi drewnianych wejściowych w nowym otworze osadzonych w framudze drewnianej wraz z gankiem i hydrofornią, ścianki działowej na klatce schodowej na poziomie półpiętra oddzielającej wejście na parter, odrębnych przyłączy do lokalu mieszkalnego 2 instalacji wodociągowej wewnątrz budynku i po działce ewid. [...] ze studni i instalacji elektrycznej, w tym zasilającej pompę w hydroforni wraz z odłączeniem od dotychczas wspólnych instalacji, zabudowanie wejścia do kotłowni w ścianie zewnętrznej od strony północnej i wykonanie w tym miejscu okna, wybudowanie garażu na działce od strony północnej w odległości 5 m – 8 m od zabudowań".

Z powyższego organ II instancji wywiódł, iż inwestor otrzymał na mocy ww. prawomocnego postanowienia sądu zezwolenie na złożenie oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane dla przedmiotowej inwestycji, pomimo braku zgody Z. i J. Z. (współwłaścicieli działki nr ewid. [...]) i możliwość realizacji powyżej wyszczególnionych robót budowlanych.

Organ odwoławczy nadmienił, iż w aktach sprawy przedłożono opinię biegłego sądowego z zakresu architektury i budownictwa ogólnego - mgr inż. arch. J. S. z sierpnia 2016 r., wykonaną na zlecenie Sądu Rejonowego w Nowym Targu, w której zostało opracowane "Określenie możliwości robót budowlanych w sprawie zezwolenia na wykonanie czynności sygn. akt I Ns 471/14". Opinia ta w załączonych wnioskach wyraża się "pozytywnie na dokonanie czynności faktycznych dotyczącej nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], spełniających wymogi przepisów prawa budowlanego i w ramach istniejącego stanu faktycznego nieruchomości przez wykonanie zakresu robót budowlanych wykazanych w ww. postanowieniu ww. Sądu".

Wojewoda Małopolski stwierdził, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z przepisu art. 35 ust. 1 P.b. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 P.b. projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenie to zostało złożone (projekt budowlany, karta nr 3). Projektant w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego: projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno–budowlanego, posiadał ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (projekt budowlany, karty nr 23-24). Projekt budowlany spełnia ponadto wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U z 2020 r., poz. 1609; obecnie Dz.U. z 2022 r., poz. 1679), dalej "rozporządzenie" - jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładki przystosowane do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu, został trwale zszyty. Załączona została także informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (projekt bud., karty 126-127). W projekcie budowlanym, zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1e P.b., zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji (projekt bud., karta nr 7).

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że – jak wynika z akt sprawy – działki nr [...] i [...] w miejscowości Ł. znajdują się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr IX/83/07 Rady Gminy Nowy Targ z dnia 29 października 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Nowy Targ w terenach przeznaczonych do zainwestowania – obszar [...] (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2008 r., nr 142/08, poz. 920) oraz uchwałą nr XIV/152/08 Rady Gminy Nowy Targ z dnia 2 kwietnia 2008 r. (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2008 r., nr 290/08, poz. 1889), zwanymi dalej m.p.z.p., na obszarze oznaczonym symbolem 12B.MN1 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Wojewoda stwierdził, że przedmiotowy budynek po zamierzonej rozbudowie i przebudowie a także zaprojektowany garaż w zakresie parametrów ustalonych w ww. § 11, 14, 16 m.p.z.p. posiada: dach dwuspadowy o nachyleniu połaci dachowych na ganku 45ş, a na budynku garażu 40ş (kąt nachylenia połaci 40ş-53ş, dach dwuspadowy) (projekt arch-bud, karty nr [...]); dach główny na budynku mieszkalnym pozostaje bez zmian; dach nad gankiem wejściowym i nad garażem pokryty blachą w kolorze grafitowym (ciemna kolorystyka dachów); 1 miejsce postojowe w garażu (1 miejsce na 1 mieszkanie) (projekt architektoniczno-budowlany, karta nr 21); wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi 58,5% (minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego 40%) (projekt arch-bud, karta nr 4); wskaźnik powierzchni zabudowy 21% (maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy 60%); wysokość budynku mieszkalnego 5,90 m, a budynku garażowego 4,87 m (maksymalna wysokość budynków 13,0 m) (projekt arch-bud, karta nr 16 i 21). Projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego oraz budowa garażu zachowa funkcję tego obiektu jako budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budynkiem garażowym, stanowiącą podstawowe przeznaczenie terenu 12B.MN.1 m.p.z.p. Ww. odniesienia do parametrów planowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i ich ocena zgodności z ustaleniami m.p.z.p., zostały zawarte w projekcie budowlanym (karta nr 4).

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na specjalny charakter sprawy z uwagi na wcześniejsze postępowanie sądowe, w którym ww. postanowieniami określono zakres robót budowlanych możliwych do wykonania przez inwestora, z uwagi na brak zgody współwłaściciela nieruchomości. Zatem, w niniejszym postępowaniu przeprowadzono sprawdzenie zgodności zakresu wniosku i przedłożonej dokumentacji z ww. rozstrzygnięciem sądowym. Przeprowadzona analiza zaprojektowanych prac budowlanych wykazuje spójność co do zakresu z postanowieniem Sądu Rejonowego w Nowym Targu sygn. akt I Ns 471/14 z 11 grudnia 2017 r., zmienionym ostatecznym postanowieniem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu sygn. akt III Ca 215/18 z 2 lipca 2017 r.

Organ odwoławczy podniósł także, iż przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), dalej "w.t.". Na projekcie zagospodarowania terenu (projekt, karta nr 9) zwymiarowano odległości zaprojektowanego garażu od granic działki i istniejących budynków na działkach sąsiednich. Jak wynika z części graficznej budynek garażowy zlokalizowany jest w odległościach: 21,07 m od granicy z działką nr [...]; 11,39 m od granicy z działka drogową nr [...] - ul. [...]: 7,62 m od granicy z działką nr [...] - ul. [...], 42,40 m o granicy z działką niezabudowaną nr [...] oraz od istniejących zabudowań: 23,96 m od budynku na działce nr [...] i 36,84 m od budynku na działce nr [...]. Mając powyższe parametry na uwadze, organ II instancji stwierdził, że nie zachodzi jakiekolwiek ograniczenie możliwości zabudowy terenu działek sąsiednich w zakresie przesłaniania i nasłonecznienia, wynikające z § 13 i § 60 w.t. oraz lokalizacji miejsc postojowych § 18 i § 19 w.t., jak również w zakresie przepisów pożarowych § 271, 272, 273. Projektant przedłożył analizę oddziaływania projektowanego obiektu kubaturowego w projekcie budowlanym, w której wskazał możliwości zabudowy działek sąsiednich zgodnie z ww. ustaleniami w.t. (karta nr 7).

W dalszej części uzasadnienia decyzji Wojewoda Małopolski odniósł się do zarzutów odwołania. W odpowiedzi na zarzut dot. braku prawidłowego doręczenia decyzji Starosty Nowotarskiego z 25 czerwca 2021 r. odwołującej, wskazał, że decyzja została wysłana 30 czerwca 2021 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej (nr przesyłki [...]). Materiał dowodowy wskazuje, że przesyłka została dwukrotnie awizowana (łącznie 14 dni: I awizo - 2 lipca 2021 r., II awizo - 12 lipca 2021 r.), po czym zwrócona do nadawcy (koperta wraz z decyzją i zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajduje się w aktach sprawy organu I instancji). Powołując się na przepisy art. 39 § 3, art. 44 § 1 oraz art. 44 § 4 K.p.a., organ odwoławczy wskazał, że przesyłkę zawierającą przedmiotową decyzję należy uznać za doręczoną. Nadmienił, że odwołująca zapoznała się z treścią decyzji 9 lipca 2021 r. w siedzibie organu I instancji oraz otrzymała kserokopię tej decyzji, co potwierdza adnotacja na egzemplarzu decyzji w aktach sprawy. W związku z powyższymi ustaleniami organ odwoławczy uznał zarzut nieotrzymania decyzji od organu I instancji za bezzasadny.

Organ II instancji dodał, że w aktach sprawy brak jest potwierdzenia uniemożliwienia zapoznania się odwołującej się z zebranymi materiałami i dowodami niniejszej sprawy. Organ I instancji zawiadomił strony o przedmiocie postępowania oraz możliwości złożenia uwag lub zastrzeżeń w dniach: 4 marca 2021 r., 16 czerwca 2021 r. oraz 23 czerwca 2021 r. Odwołująca po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy pismami z: 1 kwietnia 2021 r., 9 kwietnia 2021 r. i 28 maja 2021 r. złożyła swoje uwagi dotyczące przedmiotowej inwestycji. Ponadto, 30 marca 2021 r. J. Z. (będący także stroną niniejszego postępowania) przedłożył uwagi, dotyczące sprawy wraz z aktualnym swoim adresem. Ww. osoby zgłaszały uwagi i zastrzeżenia osobiście podczas wizyt w siedzibie organu I instancji w dniach 31 marca 2021 r. (. ) i 14 maja 2021 r. (Z. Z. i J. Z.), kiedy to Z. Z. otrzymała kserokopię rysunków z projektu budowlanego. Organ I instancji pismem z 25 czerwca 2021 r., znak: BA.6740.1.111.2021.BB, poinformował ww. strony postępowania o przedmiocie i specyfice postępowania w związku z ww. postanowieniami: Sądu Rejonowego w Nowym Targu oraz Sądu Okręgowego w Nowym Sączu. Organ odwoławczy skonkludował, iż państwo Z. brali czynny udział w toczącym się postępowaniu na każdym jego etapie. Strony postępowania na bieżąco były informowane o jego przebiegu i zgromadzonej dokumentacji. Stąd, w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do potwierdzenia wskazanego w odwołaniu naruszenia zasady postępowania administracyjnego, określonej w art. 10 K.p.a.

W odpowiedzi na zarzut dotyczący lokalizacji i wymiarów okna zaprojektowanego w miejscu zamurowanych drzwi wejściowy od strony północnej, Wojewoda wyjaśnił, iż przedstawione rozwiązanie projektowe – okno o wymiarach 60/140 (projekt, karta nr [...]), jest zgodne z ww. rozstrzygnięciem sądowym i jego parametry zostały określone przez projektanta - osobę posiadającą odpowiednie wykształcenie techniczne, praktykę zawodową i uprawnienia projektowe. Organ odwoławczy dodał, iż nie ma podstaw prawnych, aby podważać rozwiązania projektowe zaproponowane przez projektanta pełniącego samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 P.b.), który dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 P.b.). Zatem Wojewoda przyjął, iż zarzut odwołującej w ww. zakresie nie może wpłynąć na treść orzeczenia niniejszej decyzji. Organ odwoławczy nadmienił także, iż ewentualne zmiany gabarytów okna i przeznaczenia pomieszczenia, w którym ono się znajduje, pozostają poza zakresem jego działań.

W odpowiedzi na zarzut dotyczący wysokości zaprojektowanego wejścia i zbyt dużych ich wymiarów oraz zadaszenia schodów zewnętrznych, organ odwoławczy powtórzył, iż nie posiada kompetencji do kwestionowania projektu w zakresie wyboru przez projektanta rozwiązania projektowego, jeśli jest on zgodny z obowiązującymi przepisami prawa i zakresem inwestycji określonym w ww. postanowieniach sądu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z rysunku przekroju A-A (projekt, karta nr [...]) wejście do budynku zaprojektowano na poziomie półpiętra, które zostało zadaszone do wysokości 5,57 m. Zewnętrzne wejście do mieszkania inwestora jest zgodne z ww. rozstrzygnięciem sądowym oraz ww. analizą przeprowadzoną przez biegłego sądowego. W związku z tym organ odwoławczy uznał zarzut za niezasadny.

Odnośnie zarzutu lokalizacji ściany działowej w klatce schodowej Wojewoda wskazał, iż jest ona zlokalizowana na poziomie półpiętra, celem oddzielenia mieszkań znajdujących się na parterze i piętrze budynku. Ściana usytuowana została w części wspólnej budynku – klatce schodowej, co zostało potwierdzone w załączonej ww. opinii biegłego ("Część wspólna to w parterze przedsionek wejściowy, pomieszczenie hydroforu zlokalizowane pod schodami, oraz schody prowadzące na piętro, w kondygnacji piętra część wspólną stanowi klatka schodowa").

Klatka schodowa jest częścią wspólną należącą do obu kondygnacji, co umożliwia wykonanie ściany działowej oddzielającej części budynku na poziomie półpiętra. Organ odwoławczy dodał, że zlokalizowana ściana działowa na klatce schodowej na poziomie półpiętra jest wyszczególniona w zakresie prac budowlanych wykazanych w ww. postanowieniu Sądu w Nowym Targu i Nowym Sączu, zatem inwestor ma możliwość jej budowy. Wobec tego organ odwoławczy uznał zarzut odwołującej o naruszeniu "jej przestrzeni" poprzez budowę przedmiotowej ściany działowej na półpiętrze budynku za niesłuszny.

Odnośnie zarzutu rozbudowy instalacji wodociągowej i lokalizacji nowego hydrofora pod nowo powstałymi schodami organ odwoławczy wskazał, iż te roboty budowlane zostały także wyszczególnione w ww. postanowieniu sądowym, nie ma więc podstaw prawnych do kwestionowania zakresu i sposobu wykonania tych prac. Wojewoda nadmienił, iż zgodnie z przedłożonym materiałem dowodowym, nowy hydrofor umieszczony zostanie pod nowym gankiem (wiatrołapem) w pomieszczeniu gospodarczym, wybudowanym przez inwestora. Opis możliwego wykonania instalacji wodociągowej (i elektrycznej) przez inwestora został określony w ww. opinii biegłego sądowego, załączonej do akt sprawy. Zatem zarzut w tym zakresie został uznany przez organ odwoławczy za bezzasadny.

Odnośnie zarzutów niezgodności parametrów kubatury powierzchni zabudowy pomiędzy danymi wykazanymi w przedmiotowej decyzji a wskazywanymi przez odwołującą zaświadczeniu o samodzielności lokali i projektem podziału budynku na dwa samodzielne lokale z kwietnia 2012 roku, organ odwoławczy zaznaczył, że ww. parametry zostały wskazane przez projektanta w projekcie arch–bud (karta nr [...]), jako charakterystyczne parametry obiektu budowlanego, z uwzględnieniem stanu istniejącego i zaprojektowanego. W aktach sprawy brak dowodu potwierdzającego niezgodności ww. parametrów. Zatem w ocenie organu odwoławczego zarzut ten nie jest zasadny.

Organ odwoławczy wskazał, iż sposób zagospodarowania przedmiotowej działki inwestycyjnej wykazany przez Inwestora podlega ocenie organu administracji architektoniczno–budowlanej tylko w granicach zgodności z obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego, bądź prawa miejscowego. Wobec zaprojektowania inwestycji zgodnie z przepisami w tym zakresie, brak jest zdaniem organu odwoławczego podstaw prawnych, by kwestionować zaproponowane przez Inwestora rozwiązania projektowe.

Konkludując, organ odwoławczy powołał się na przepisy art. 4, art. 32 ust. 4 P.b. oraz art. 35 ust. 1 P.b. i uznał, że w świetle rozpatrzonego materiału dowodowego nie wykazano naruszenia prawa materialnego lub występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, w związku z czym zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy.

Z. Z. wniosła na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z 21 lipca 2022 r., znak: WI-I.7840.16.63.2021.MO, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:

1. art. 6 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszelkich okoliczności w sprawie i nierzetelne przeprowadzenie postępowania, w szczególności pominięcie faktu, iż decyzja o pozwoleniu na budowę oraz decyzja organu II instancji zatwierdzały projekt budowlany z 2013 roku, który nie uwzględnia obecnie obowiązujących przepisów i wymagań prawa budowlanego;

2. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji korzystnej wyłącznie dla jednej ze stron (inwestora) z całkowitym pokrzywdzeniem skarżącej i nieuwzględnienie przedstawianego przez nią stanowiska oraz zarzutów, w tym okoliczności, że wykonanie przez inwestora robót budowlanych według zatwierdzonego projektu spowoduje poważne ograniczenie dla skarżącej w korzystaniu z nieruchomości wspólnej, przede wszystkim poprzez pozbawienie dostępu do pomieszczenia kotłowni, a nadto ograniczenie korzystania z sieci wodociągowej i klatki schodowej;

3. art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia okoliczności, że rozbudowa budynku mieszkalnego na rzecz inwestora spowoduje jego przysporzenie w nieruchomości wspólnej, a jednoczesnym umniejszeniem udziału skarżącej w nieruchomości wspólnej, co w sposób rażący niekorzystnie wpływa na interes skarżącej;

4. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie przez organ II instancji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których oparł swoje orzeczenie, a także przyczyn z których innym dowodom (w tym zarzutom skarżącej i jej stanowisku) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a nadto sporządzenie uzasadnienia prawnego w sposób ogólnikowy, przy zacytowaniu jedynie przepisów prawa budowlanego, bez dogłębnego ich wyjaśnienia;

5. błąd w ustaleniach faktycznych organu, poprzez uznanie, że zamurowanie drzwi zewnętrznych do pomieszczenia kotłowni (będącej w posiadaniu skarżącej) i wykonanie tam okna nie spowoduje uniemożliwienia skarżącej korzystania z tego pomieszczenia, podczas gdy wykonanie ww. robót budowlanych spowoduje, że skarżąca wszelki opał (węgiel/drewno) oraz popiół, a także ewentualną wymianę pieca lub elementów instalacji C.O. musiałaby transportować do pomieszczenia kotłowni przez pokój mieszkalny, co w rezultacie mogłoby spowodować zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców budynku (zaczadzenie lub zaprószenie ognia).

Z uwagi na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz organu I instancji w całości i o umorzenie postępowania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych; względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła w pierwszej kolejności, iż decyzja organu II instancji, podobnie jak wcześniejsza decyzja Starosty Nowotarskiego zatwierdzają projekt budowlany inwestora sporządzony w 2013 roku. Decyzja organu I instancji została wydana dopiero w 2021 roku, a zatem 8 lat po sporządzeniu ww. projektu, z kolei decyzja organ II instancji – 9 lat po sporządzeniu ww. projektu. Skarżąca wyraziła poważną wątpliwość, czy normy i obostrzenia wynikające z prawa budowlanego obowiązujące w 2013 roku odpowiadają obecnym przepisom prawa budowlanego. Podniosła ponadto, iż złożenie w 2013 roku oświadczenia projektanta o zgodności projektu budowlanego z prawem budowlanym nie zwalnia organu od obowiązku zbadania zgodności rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym z obowiązującymi obecnie wymaganiami prawa budowlanego. Organ, gdy nie posiada specjalistycznej wiedzy dot. wymagań budowlanych jakie winny spełniać nowo budowane obiekty budowlane, winien zwrócić się w toku postępowania administracyjnego do biegłego celem uzyskania odpowiedzi, czy oświadczenie złożone w 2013 roku pozostaje aktualne z perspektywy prawa budowlanego w dacie wydania decyzji.

Skarżąca wskazała ponadto, że organ wydając zaskarżoną decyzję działał z całkowitym pokrzywdzeniem skarżącej i nie uwzględnił przedstawianego przez nią stanowiska oraz zarzutów, w tym nie uwzględnił okoliczności, że wykonanie przez inwestora robót budowlanych wg zatwierdzonego projektu spowoduje poważne ograniczenie dla skarżącej w korzystaniu z nieruchomości wspólnej, przede wszystkim spowoduje pozbawienie dostępu do pomieszczenia kotłowni (gdyż niemożliwym jest przenoszenie opału lub gorącego popiołu przez pokój mieszkalny), a nadto ograniczenie korzystania z sieci wodociągowej i klatki schodowej. Nie można bowiem uznać, że skarżąca wszelki opał (węgiel/drewno) oraz popiół, a także ewentualną wymianę pieca lub elementów instalacji C.O. musiałaby transportować do pomieszczenia kotłowni przez pokój mieszkalny, gdyż w rezultacie mogłoby to spowodować zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców budynku (zaczadzenie lub zaprószenie ognia).

Odnośnie trzeciego z zarzutów, skarżąca podniosła, że w toku postępowania wskazywano, iż E. G. i R. G. oraz Z. i J. Z. są współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], gdzie E. i R. G. posiadają udział [...], natomiast Z. i J. Z. posiadają udział [...]. Nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, jednorodzinnym, w którym wydzielone są lokalne mieszkalne. Skarżąca i J. Z. zajmują lokal na parterze, KW nr [...], składający się z pokoju, kuchni, przedpokoju, łazienki i kotłowni. Z kolei E. i R. G. zajmują lokal na piętrze, KW nr [...], składający się z pokoju dziennego, kuchni, jadalni, przedpokoju i łazienki. Wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego o dodatkowe pomieszczenia spowoduje zwiększenie udziału inwestora w nieruchomości wspólnej, przy jednoczesnym umniejszeniu udziału skarżącej, która de facto zostanie pozbawiona dostępu do przysługującego jej pomieszczenia kotłowni. Rozstrzygnięcie takowe w sposób rażący narusza interes skarżącej i pozbawia ją przysługującego prawa własności.

Skarżąca wskazała również, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których oparł swoje orzeczenie, a także przyczyn z których innym dowodom (w tym zarzutom skarżącej i jej stanowisku) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a nadto sporządził uzasadnienie prawne w sposób ogólnikowy, cytując jedynie przepisy prawa budowlanego, bez dogłębnego ich wyjaśnienia. W związku z powyższym niemożliwe jest poznanie przez skarżącą pobudek, którymi kierował się organ podczas wydania zaskarżonej decyzji, a także pełne odniesienie się do stanowiska organu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 28 listopada 2022 r. inwestor E. G. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że podniesione przez skarżącą zarzuty stoją w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy i nie polegają na prawdzie. Podkreślił, że zakres objętych zaskarżoną decyzją prac w pełni odpowiada postanowieniu Sądu Okręgowego. Wskazał, że proponowane prace nie naruszają w żaden sposób praw skarżącej i nie ingerują w korzystanie prze nią z będącego jej własnością lokalu. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi inwestor wskazał m.in., że kwestia zabudowania wejścia do kotłowni była rozpatrywana przez Sąd Okręgowy, na poparcie czego przywołał część uzasadnienia postanowienia ww. sądu. Podniósł też, że dobudowa nowego wejścia i kotłowni nie będzie miała wpływu na wysokość przysługującego udziału w częściach wspólnych, bowiem prace te przewidziane są do wykonania na części przeznaczonej w ramach podziału quoad usum do wyłącznego korzystania przez inwestora i jego żonę. Wskazał też na istniejący konflikt ze skarżącą co do wspólnego korzystania z klatki schodowej, co było bezpośrednią inspiracją do przedmiotowej inwestycji.

Wskazał, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy zdalnej z uwagi na fakt, że nie ma urządzeń technicznych umożliwiających udział w rozprawie w takiej formie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Od 16 maja 2022 r. obowiązujący dotąd stan epidemii został zastąpiony stanem zagrożenia epidemicznego.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na 20 grudnia 2022 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym poprzedzone było próbą uzyskania od stron i uczestników postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 14 listopada 2022 r., k. 27). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron i uczestników postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości.

Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że decyzja ta musi zostać usunięta z obrotu prawnego jako naruszająca prawo, choć nie w uwzględnieniu zarzutów skargi.

Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego.

W niniejszej sprawie, po rozpatrzeniu wniosku inwestora E. G. Starosta Nowotarski decyzją nr [...] z 25 czerwca 2021 r., znak BA.6740.1.111.2021.BB zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę obejmujące inwestycję:

1. rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o schody wejściowe zewnętrzne i ganek, wraz z instalacją wodociągową z istniejącej studni kopanej i utwardzeniem terenu,

2. przebudowa ww. budynku mieszkalnego w zakresie zabudowy wejścia do kotłowni w ścianie zewnętrznej od strony północnej i wykonania w tym miejscu okna,

3. budowa ściany działowej na klatce schodowej na poziomie półpiętra, oddzielającej wejście na parter,

4. budowa garażu wolnostojącego wraz z instalacją elektroenergetyczną z istniejącego budynku mieszkalnego,

na dz. ewid. nr [...] i [...], położonych przy ul. [...] w miejscowości Ł. - obręb ewid. [...], jednostka ewid. [...] – o wskazanych w treści decyzji parametrach technicznych.

Bezsporne w sprawie było, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p. oraz wymaganiami ochrony środowiska.

Z akt sprawy wynika, że pomiędzy skarżącą i jej mężem, a inwestorem i jego żoną jest wieloletni konflikt w użytkowaniu wspólnej nieruchomości. Skarżąca z mężem są właścicielami lokalu na parterze, a inwestor z żoną są właścicielami lokalu na piętrze. Odnośnie natomiast prawa do dysponowania na cele budowlane częściami wspólnymi nieruchomości kluczowe jest prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, sygn. akt III Ca 215/18 z 2 lipca 2017 r., zezwalające inwestorowi i jego małżonce, aby bez zgody pozostałych współwłaścicieli działki nr ewid. [...] dokonali na swój koszt czynności przekraczającej zwykły zarząd nieruchomością stanowiącą przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego, przez wykonanie nowego wejścia do budynku mieszkalnego od strony północnej do klatki schodowej przez wbudowanie drzwi drewnianych wejściowych w nowym otworze osadzonych w framudze drewnianej wraz z gankiem i hydrofornią, ścianki działowej na klatce schodowej na poziomie półpiętra oddzielającej wejście na parter, odrębnych przyłączy do lokalu mieszkalnego 2 instalacji wodociągowej wewnątrz budynku i po działce ewid. [...] ze studni i instalacji elektrycznej, w tym zasilającej pompę w hydroforni wraz z odłączeniem od dotychczas wspólnych instalacji, zabudowanie wejścia do kotłowni w ścianie zewnętrznej od strony północnej i wykonanie w tym miejscu okna, wybudowanie garażu na działce od strony północnej w odległości 5 m – 8 m od zabudowań.

Niemniej jednak należy podkreślić, że zgodnie z wymogami prawa budowlanego regulującego proces inwestycyjny, podstawą wydania prawidłowej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę musi być właściwie sporządzony projekt budowlany. Powyższe nabiera dodatkowego znaczenia, gdy nieruchomość inwestycyjna jest przedmiotem współwłasności, a współwłaściciele są stronami sporu.

Jak wynika z art. 35 P.b. w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organ I instancji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3).

Wymagania i niezbędne elementy projektu budowlanego i projektu zagospodarowania działki lub terenu określa m.in. art. 34 P.b. Z kolei zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 P.b., do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć trzy egzemplarze projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów.

Wobec natomiast lakonicznej oceny organu odwoławczego, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania określone w rozporządzeniu wskazać należy, iż stosownie do § 2a ww. rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 34 ust. 6 pkt 1 P.b., projekt budowlany w postaci papierowej oprawia się do formatu A4. Zgodnie z §5 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku o jego zatwierdzenie, oprawia się następujące elementy projektu budowlanego:

1) projekt zagospodarowania działki lub terenu;

2) projekt architektoniczno-budowlany;

3) projekt techniczny;

4) opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy, oraz w zależności od potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej - oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych.

W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia, strony projektu budowlanego oraz załączniki do niego numeruje się kolejno. Dla każdego elementu projektu budowlanego stosuje się oddzielną numerację.

Stosownie do § 7 rozporządzenia: 1. projekt zagospodarowania działki lub terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt techniczny zawiera:

1) stronę tytułową; 2) spis treści; 3) część opisową; 4) część rysunkową.

(...)

5. Spis treści zawiera wyliczenie:

1) zawartości części opisowej projektu,

2) zawartości części rysunkowej projektu,

3) dokumentów dołączonych do projektu

- wraz z numerami odpowiadających im stron.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że przedłożony w niniejszej sprawie wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi projekt budowlany, datowany na grudzień 2020 r., nie spełnia ww. wymogów.

Co istotne przy tym, organ odwoławczy wielokrotnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołuje się do konkretnych kart tegoż projektu. Oczywiście taki sposób przedstawiania argumentacji i oceny istotnych okoliczności byłby właściwy, gdyby ten projekt miał prawidłową, wyznaczoną przepisami formę.

Tymczasem przedłożony przez organ projekt budowlany w jednym egzemplarzu istotnie jest w formie zeszytowej, natomiast liczne karty projektu nie są trwale związane z całością. I tak projekt rozpoczyna się od karty tytułowej, następnie zawiera podwójne karty 1 i 2 (projekt zagospodarowania terenu i spis treści – aktualne i anulowane), karta 3 – oświadczenie (skreślony numer 21A), karta 4 nadpisana na numer 3 (opis projektu zagospodarowania terenu). Kolejno w projekt włożone są luźne karty o numerach 6 (anulowana), 8 lub 7 (niewyraźnie), anulowane 8, 8 i 9, mapa projektu zagospodarowania terenu (numer niewyraźny). Również w dalszej części projektu część kart nie jest trwale związana z całością, część kart jest anulowana a numery kart są nieczytelne.

Taka forma projektu budowlanego uniemożliwia dokonanie rzetelnej oceny jego treści istotnych dla wyniku niniejszego postępowania. I tak przykładowo organ odwoławczy sam podaje, że załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (projekt bud., "karty 126-127") podczas gdy w projekcie nie występują w ogóle karty o takich numerach. Co prawda na końcu projektu znajdują się karty dotyczące informacji o bezpieczeństwie i ochronie zdrowia, na kartach odpowiednio 12, skreślone 6 oraz 13, skreślone 7, ale - co należy podkreślić - nie jest rolą Sądu, ani nawet organu, aby poszukiwać w całym projekcie (w którym są luźne karty) poszczególnych treści. Odpowiednie przepisy rozporządzenia, w szczególności dotyczące trwałości projektu, jego numeracji i spisu treści, mają właśnie umożliwić sprawną weryfikację przedłożonej dokumentacji, sporządzonej przecież przez profesjonalistę. Innymi słowy, stwierdzenie organu II instancji, że "projekt jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładki przystosowane do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu i został trwale zszyty", nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy i zupełnie odbiega od rzeczywistej formy przedstawionego Sądowi projektu.

Należy przy tym wyjaśnić, że co do zasady oczywiście zmiany numeracji i anulowanie poszczególnych kart projektu uznaje się za dopuszczalne i jest to praktyka stosunkowo często spotykana. Jednakże w takim wypadku tym bardziej należy dołożyć szczególnej staranności do zachowania spójnej trwałości całego projektu i właściwej finalnej numeracji jego kart.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ II instancji posługując się przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym niezachowującym nakazanych przepisami P.b. i rozporządzenia standardów, nie wyjaśnił wystarczająco wszystkich istotnych okoliczności sprawy, wobec czego konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji. Powyższe świadczy bowiem o naruszeniu przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 34 i art. 35 P.b. i przepisami rozporządzenia. Ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji, na podstawie art. 153 P.p.s.a., mając na uwadze treść niniejszego uzasadnienia wezwie inwestora do przedłożenia projektu budowlanego w wymaganej przepisami formie, która umożliwi dokonanie rzeczywistej kontroli w zakresie prawem nakazanym i wydanie prawidłowej decyzji, a następnie zapewni Sądowi sposobność realnej kontroli tak wydanej decyzji. W niniejszej sprawie brak dostosowania przedłożonej dokumentacji do wymagań określonych w P.b. i rozporządzenia uniemożliwił odniesienie się do merytorycznych spornych w sprawie kwestii, bowiem byłoby to przedwczesne wobec wypunktowanych wyżej cech projektu.

Odnosząc się natomiast do zarzucanej w odwołaniu kwestii naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, Sąd w pełni podziela wyczerpujące i prawidłowe w tym zakresie stanowisko organu II instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku uchylając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów postępowania składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł.