Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4116/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie NSA Halina Kuśmirek, WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi M. i B. J., M. J., A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

7/IV S.A. 4116/01

Uzasadnienie

Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] października 2001 r. Wojewoda [...] w wyniku rozpatrzenia odwołania M. i B. J., A. G. i M. J. od decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] sierpnia 200lr zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. i L. Z. pozwolenia na budowę-rozbudowę budynku warsztatowego / usług krawieckich/ o część mieszkalną, z przebudową istniejącej części warsztatowej oraz budowę zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr [...], położonej w J. przy ulicy [...] - utrzymał w mocy decyzję organu 1 instancji. W ocenie organu odwoławczego projekt budowlany został opracowany zgodnie z wymogami ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji i spełnia warunki / techniczne/ określone w obowiązujących przepisach. Posiada niezbędne opinie i uzgodnienia właściwych organów. Inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane / akt notarialny Rep. [...] sporządzony przed notariuszem w O./.

W zaskarżonej decyzji podniesiono, że zarzut dotyczący braku uznania za stronę "Państwa P." nie może zostać rozpoznany, skoro w aktach sprawy nie ma pełnomocnictwa pochodzącego od tych osób.

W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze M. i B.J., A. G. i M. J. domagali się uchylenia decyzji organu I i II instancji.

Według skarżących organy orzekające w sprawie naruszyły przepis par. 12 ust.4 pkt.l i ust.6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z ■dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ budynek warsztatu został usytuowany w granicy ich działki, na co nigdy nie wyrażali zgody. Skarżący podnoszą uciążliwość działalności warsztatowej i wskazują, że udzielenie pozwolenia na budowę akceptuje zaszłe samowole budowlane. W skardze wskazali na podniesienie muru o ponad Im w ścianie przygranicznej powodującej " jeszcze większe zaciemnienie".

Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

W piśmie z dnia [...] lutego 2002r. Z. P. wniósł o dopuszczenie go do udziału w sprawie przed sądem administracyjnym /k.16/. Wskazał, iż jest

właścicielem działki nr ew. [...], a przedmiotowa inwestycja - spadek dachu-przekracza ogrodzenie tej działki czyniąc nieprzydatnym pas gruntu położonego w bezpośredniej bliskości opadającej powierzchni dachowej. Na rozprawie przed sadem w dniu [...] października 2003r. wyjaśnił, iż Sąd Rejonowy w O. w orzeczeniu z dnia [...] października 2003r. stwierdził , iż w drodze zasiedzenia nabył na własność działkę nr. [...]. W związku z tym oświadczeniem, został zobowiązany przez Sąd -złożenia odpisu powoływanego orzeczenia sądowego i aktualnego wypisu z księgi wieczystej swojej nieruchomości celem wykazania swego interesu prawnego w niniejszej sprawie/k.92/.

Ze złożonego przez niego odpisu z księgi wieczystej KW nr [...] wynika, że jest on razem z żoną E. P. współwłaścicielem na zasadzie małżeńskiej wspólności ustawowej działki położonej w J. nr [...] o pow. [...] i [...] mkw. W dziale III tej księgi wieczystej wpisano ostrzeżenie o toczącym się procesie o eksmisję z nieruchomości położonej w J. stanowiącej działkę nr. [...] o pow. [...] mkw. z powództwa L. i B. małż. Z. p-ko Z. i E. małż.P. i możliwej niezgodności treści KW. [...] z rzeczywistym stanem prawnym/k.94/. Z.P. przedłożył także wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] października 2003r. w sprawie sygn. [...] oddalający powództwo L. i B. małż. Z. p-ko Z. i E. małż.P. o eksmisji; Wyrok jest nieprawomocny / wyjaśnienie Z.P. k.104 i B.i M Z. k. 102/.

Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2004r. sąd administracyjny - w trybie art.33 par.l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ w zw. z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz.l 153/- dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika na prawach strony Z. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę budynku warsztatowego o część mieszkalną z przebudową istniejącej części warsztatowej oraz budowę zbiornika na nieczystości ciekłe.

Z akt sprawy wynika, że budynek warsztatu zlokalizowany na działce nr [...] został zbudowany, a następnie rozbudowywany przez poprzednich właścicieli tej nieruchomości w oparciu o wydane decyzje administracyjne: z dnia [...] kwietnia 1983r. i z dnia [...] sierpnia 1993r. Był realizowany etapami. Składa się on jak wynika z projektu zagospodarowania działki nr [...], z trzech części / trzech budynków/.

I tak najstarsza część- budynek warsztatowy zlokalizowany przy granicy z działką nr [...], w stosunku, do którego skarżący zgłosili zarzut naruszenia par. 12 ust.4 i 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, został wybudowany na podstawie

decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietni

J

983r,

W dniu [...] sierpnia 1993r. została wydana decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny i zezwalająca na dobudowę części magazynowej do istniejącego budynku warsztatowego i budowę budynku mieszkalnego. Budowa ta została niedokończona przez poprzednich właścicieli. Następnie Inwestorzy nabyli niezabudowaną działkę nr [...] oraz działkę nr [...] ze znajdującym się na niej budynkiem warsztatowym.

W świetle tych ustaleń nie jest więc zasadny zarzut skargi, iż zaskarżona

decyzja akceptuje zaszłe samowole budowlane, a rozbudowa warsztatu narusza przepisy odległościowe o jakich mowa w par. 12 ust.4 cyt. rozporządzenia. Nie ma oczywiście żadnych podstaw prawnych do badania w niniejszym postępowaniu legalności w/w decyzji o pozwoleniu na budowę z lat 1983r i 19?3r.

Nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zarzut naruszenia przepisu par. 12 ust.6 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r, co do braku zgody skarżących na lokalizację budynku warsztatu przy granicy z ich działką, skoro niniejsza decyzja nie dotyczy budowy tego budynku. Przypomnieć w tym miejscu jeszcze trzeba, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z z dnia 5 marca 2001 r./sygn. akt P. ll/2000,Dz. U. z dnia 16 marca 2001 r.) orzekł, iż § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm./w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126).

Zauważyć należy, czego skarżący zdaje się nie dostrzegają, że przedmiotowa inwestycja - a wynika to z zatwierdzonego projektu budowlanego -polega na rozbudowie istniejącego w/w budynku warsztatowego o część mieszkalną. Mianowicie nad istniejącą częścią środkową warsztatu zaprojektowano piętro z przeznaczeniem na mieszkanie z dobudowaniem od strony ulicy Sienkiewicza hallem wejściowym wraz z podcieniem oraz wiatą garażową. Nadto obejmuje przebudowę warsztatu w postaci realizacji przedsionka i wiaty od strony ulicy W. Poza tym zatwierdzony sporną decyzją projekt budowlany zakłada przekrycie istniejącej od strony ul. W./ przy granicy z działką nr [...] / parterowej części budynku warsztatowego oraz zlokalizowanej w granicy z działką nr. [...] istniejącej części budynku warsztatowego — dachem. Analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że prawidłowa jest ocena organu odwoławczego, iż udzielone inwestorom pozwolenie na rozbudowę i przebudowę warsztatu mieści się w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. ze zm.). Zważyć bowiem należy, ze przedmiotowa rozbudowa polegająca jak wyżej wskazano na nadbudowie części mieszkalnej oraz dobudowie hallu, wiaty, przedsionka nie została umiejscowiona w granicach działki lecz z zachowaniem wymaganych w/w przepisami odległościami.

Analiza treści decyzji o pozwoleniu na budowę nie daje też podstaw do przyjęcia, iż pozwolenie to zostało wydane z naruszeniem chronionych interesów skarżącej, o jakich mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlane, a eksponowane przez skarżącą okoliczności związane z usytuowaniem budynku warsztatu przy granicy działki skarżącej nie mogą być uznane za naruszenie interesu prawnego skarżącej, skoro o czym była mowa wyżej lokalizacja spornego obiektu została ustalona wcześniejszymi ostatecznymi decyzjami o pozwoleniu na budowę.

Nie jest też zasadny zarzut skargi dotyczący podwyższenia przez inwestorów muru znajdującego się miedzy ich działką nr [...], a działką skarżących nr [...]. Budowa ogrodzeń między działkami nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę i spory wynikłe na tym tle należą do kognicji sądów powszechnych.

Inwestorzy w toku postępowania o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę wykazali aktem notarialnym i wpisem w księdze wieczystej nr [...], iż posiadają prawo do dysponowania nieruchomością tj. cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt.2ustawy z dnia 7 lipca 1994r. /Dz.U. nr 106 z 2000r., poz. 1126/. Na mocy tego aktu nabyli prawo wieczystego użytkowania działek nr. [...] i [...]. Dysponowali ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji z dnia [...] lipca 2001r. Skarga na tę decyzję wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego została oddalona w dniu 9 września 2003r,/sygn.akt.IVSA2976/01/.

Podniesione wyżej okoliczności w ocenie Sadu wskazują, ze organ administracyjny miał wszelkie podstawy by wydać inwestorom decyzję o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę budynku warsztatu.

W toku postępowania sądowego uczestnik Z. P. zarzucił, że przedmiotowa inwestycja narusza własność jego działki nr. [...], ponieważ połać projektowanego nowego dachu na budynku warsztatu, przekracza granicę tej działki. Na dowód własności działki nr [...] przedstawił opisany wyżej odpis z księgi wieczystej prowadzonej dla jego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], odpis nieprawomocnego wyroku oddalającego powództwo inwestorów o jego eksmisję z działki nr [...], wobec przyjęcia przez sąd rejonowy że Z.P. wraz z żoną zasiedzieli tę nieruchomość, a nadto wypis z rejestru gruntów, że działka nr [...] występuje jednocześnie w nieruchomościach, dla których prowadzone są księgi wieczyste Kw nr [...] obejmującej działki inwestorów nr [...] i [...] i Kw nr [...]. Niewątpliwie zatem między stronami jest spór, co do tego kto jest właścicielem/ wieczystym użytkownikiem/ działki nr [...].

Odnosząc się do tej kwestii trzeba przypomnieć, że art. 32 ust.4 pkt.2 prawa budowlanego z 1994r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji miał następujące brzmienie: pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W ocenie sądu dotychczas istnieje taki stan faktyczny, iż inwestorzy dysponują prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym co do spornej działki nr [...].

Posiadanie tytułu (dokumentu) własności, wskazującego na prawo do dysponowania nieruchomością przez inwestora, jest według omawianego art. . 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego wystarczającą przesłanką wydania pozwolenia na budowę. Przepis ten natomiast nie uzależnia wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie od tego, czy wspomniane prawo nie było kwestionowane przez inną osobę, w tym także w postępowaniu sądowym. Zauważyć należy, iż aktualnie Z. P. nie udowodnił, iż inwestorom nie przysługuje prawo wieczystego użytkowania działki nr. [...], w szczególności takim dowodem nie jest w/w wyrok oddalający powództwo o eksmisję ani wypis z rejestru gruntów. Z tych względów zarzuty Z.P. uznać należy za bezzasadne.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ w zw. z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2O03r. nr 124, poz.l 153/.