Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 481/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 165, art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 404/15 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 7 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych, umorzenia odsetek oraz kosztów upomnienia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 10 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 404/15, odmówił W. Z. – nazywanemu dalej "Skarżącym", przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że Skarżący trzykrotnie składał wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pierwszy wniosek z 15 lipca 2015 r. został negatywnie oceniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 września 2015 r., które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2015 r. (sygn. akt II FZ 878/15).

Pismem z 18 grudnia 2015 r. Skarżący ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 26 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z 5 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II FZ 130/16) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.

Następnie pismem z 27 kwietnia 2016 r. Skarżący złożył raz jeszcze wniosek o przyznanie prawa pomocy. Rozpoznając ten wniosek, Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w przedmiocie przyznania prawa pomocy zostało już wydane prawomocne postanowienie. Tym samym, zgodnie z art. 165 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", jego zmiana dopuszczalna jest jeżeli zmianie ulegną okoliczności sprawy. Zestawiając wniosek Skarżącego z 27 kwietnia 2016 r. z wcześniejszym wnioskiem, należało dojść do wniosku, że sytuacja materialna Skarżącego nie uległa zmianie. W konsekwencji tego, Sąd pierwszej instancji nie był uprawniony do poddania jej ocenie w kontekście przesłanek przyznania prawa pomocy wyrażonych w art. 246 P.p.s.a. Skarżący wskazał wprawdzie, że jego stan zdrowia uległ pogorszeniu, co uniemożliwia podjęcie dodatkowego zatrudnienia – niemniej jednak okoliczność ta nie została uprawdopodobniona.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podniósł zarzut błędnego ustalenia jego stanu materialnego. Wyjaśnił, że złożył wszystkie dokumenty, których zażądał Sąd pierwszej instancji. Dokumenty te zostały przygotowane przez biuro rachunkowe. Wynika z nich, że z uwagi na straty Skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej i przeszedł na wcześniejszą emeryturę. Z emerytury musi pokryć koszty mieszkania oraz uiścić świadczenie alimentacyjne na rzecz swojej żony, która prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe. Skarżący podnosi ponadto wydatki związane z zakupem leków. W tym stanie rzeczy Skarżący nie jest wstanie wnieść opłatę sądową od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie jest oczywiście bezzasadne, dlatego podlega oddaleniu.

Przede wszystkim, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, w przypadku, gdy dana kwestia wpadkowa została już rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem – postanowienie to ma charakter wiążący i może zostać zmienione jeżeli zmianie ulegną istotne okoliczności sprawy (art. 165 P.p.s.a.).

Tymczasem zestawiając treść badanego wniosku o przyznanie prawa pomocy z wcześniejszymi wnioskami należy stwierdzić, że sytuacja majątkowa i osobista Skarżącego nie uległa zasadniczej zmianie. W pierwszym wniosku Skarżący podał, że jego świadczenie emerytalne wynosi w przybliżeniu 2100 zł, natomiast działalność gospodarcza przynosi straty (k. 20 akt sprawy). W drugim wniosku wskazał, że pobiera emeryturę w kwocie 2080 zł i otrzymuje 800 zł tytułem wynagrodzenia (k. 80 akt sprawy). Natomiast w ostatnim z wniosków, jako dochody wskazał emeryturę w wysokości 2080 zł oraz wynagrodzenie w kwocie 600 zł (k. 125). Wymienione we wnioskach wydatki również kształtują się na podobnym poziomie.

Należy także zwrócić uwagę na brak konsekwencji w wyjaśnieniach Skarżącego. W piśmie z 27 kwietnia 2016 r. (wniosku o przyznanie prawa pomocy) Skarżący wskazał, że z uwagi na zły stan zdrowia nie może podejmować dodatkowych prac (k. 117 akt sprawy), niemniej jednak w formularzu PPF podał, że otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 600 zł.

W związku z powyższym Sąd, rozpoznający niniejsze zażalenie, w pełni podziela pogląd, jakiemu dał wyraz Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 5 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II FZ 130/16), którym oddalono zażalenie Skarżącego na postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy.