Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1080/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatoweg0 [...] na uchwałę Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji dla publicznych szkół oraz przedszkoli na terenie gminy prowadzonych przez osoby prawne inne niż jednostki samorządu terytorialnego lub osoby fizyczne postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na 6 października 2014 r. pełnomocnik Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego [...] wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie trybu udzielania

i rozliczania oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji dla publicznych szkół oraz przedszkoli na terenie gminy prowadzonych przez osoby prawne inne niż jednostki samorządu terytorialnego lub osoby fizyczne.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 4 lipca 2014 r. Stowarzyszenie wezwało Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi udzielonej uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Rada Miejska odmówiła uwzględniania wezwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z powodu niezachowania ustawowego terminu do jej wniesienia.

Jak wynika z treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.; dalej: u.s.g.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Przytoczony przepis wprowadza wymóg formalny dopuszczalności skargi w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie określa jednak terminu do jej wniesienia. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, ugruntowanym uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2007 r. (II OPS 2/07; ONSAiWSA z 2007 r., nr 3, poz. 60), do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). W myśl tego przepisu, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Jak wskazuje się w ugruntowanym już orzecznictwie, określony w tym przepisie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, bądź wprawdzie taką odpowiedź udzielił, ale została ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed upływem 60 dni od dnia wezwania organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin sześćdziesięciodniowy staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie powinna być wniesiona skarga (por. postanowienie NSA z 11 października 2012 r., II OSK 2420/12; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2013 r., I OSK 710/13; postanowienie NSA z 9 maja 2013 r., II FSK 2140/12; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z analizy akt sprawy, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 4 lipca 2014 r. (wyjaśnienia pełnomocnika strony skarżącej i kserokopia dowodu nadania przesyłki – k. 119-120 akt sądowych), zaś wpłynęło do organu w dniu 8 lipca 2014 r. (kopia pisma z pieczęcią z datownikiem Urzędu Miasta, k. 125). W tym dniu zaczął biec maksymalny, 60-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu, który upłynął w dniu 8 września 2014 r. (z uwagi na to, że ostatni dzień terminu – 6 września 2014 r. przypadał na sobotę – art. 83 § 2 p.p.s.a.).

Jak wskazano wyżej, bieg terminu do wniesienia skargi w takiej sytuacji zależy od tego, czy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60-dniowego terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W badanej sytuacji organ podjął uchwałę stanowiącą odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (uchwała z 5 września 2014 r.), ale doręczył ją pełnomocnikowi strony skarżącej już po upływie terminu 60-dniowego, liczonego od wpływu wezwania – w dniu 9 września 2014 r. (kserokopia potwierdzenia odbioru, k. 105 akt sądowych). Zgodnie z przytoczonym wyżej stanowiskiem orzecznictwa, w pełni akceptowanym przez sąd orzekający w badanej sprawie, w takiej sytuacji należy stosować termin 60-dniowy, liczony od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Stowarzyszenie wniosło skargę w dniu 6 października (data nadania przesyłki pocztowej, kopia potwierdzenia nadania przesyłki, k. 50 akt sądowych), a zatem blisko miesiąc po upływie 60-dniowego terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Wniesienie skargi po upływie terminu skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, sąd orzekł jak w sentencji.