Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 359/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Brolik, Sędziowie NSA A. Wrzesińska-Nowacka, P. Kiss (spr.), Protokolant T.Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2005 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2000 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I S.A./Łd 359/04

U Z A S A D N I E N I E

Wnioskiem z dnia 04 lutego 2002r.D. C., prowadzący firmę A wystąpił do Urzędu Skarbowego w B. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2000r. w kwocie 550.000 zł wynikłej ze sprzedaży w dn. 01.03.2000r. na rzecz spółki z o.o. B z siedzibą w R. zorganizowanej części jego firmy stanowiącej salon sprzedaży samochodów marki Toyota wraz z zapleczem serwisowym i administracyjnym. Według wnioskodawcy powyższa sprzedaż zorganizowanej części jego przedsiębiorstwa stosownie do art. 3 ust.1 ustawy z dn.08.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11, poz.50 ze zm./ nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, w związku z czym zapłacony przez niego od tej sprzedaży podatek od towarów i usług stanowi nadpłatę, podlegającą zwrotowi.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., po kolejnym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dn.[...]/pierwsza decyzja Urzędu z dn.[...] została w wyniku odwołania strony uchylona do ponownego rozpatrzenia sprawy/, wydaną z powołaniem się na przepisy art. 21 par.1 pkt 1, art.72 i art.207 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./ oraz art.10 ust.2 i art.27 ust.4 ustawy o podatku od towarów i usług ponownie odmówił stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty określając jednocześnie zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2000r. w wysokości 361.112 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego oraz wyjaśniającego postępowania podatkowego organ stwierdził, że w miesiącu marcu 2000r. firma A oprócz sprzedaży towarów handlowych /opakowań plastikowych, butelek, wyrobów spirytusowych, części samochodowych/ dokonała sprzedaży na rzecz spółki z o.o. B z siedzibą w R. zabudowanej nieruchomości położonej w D. o powierzchni 0,9690 ha wraz z znajdującym się na nieruchomości obiektem salonu sprzedaży samochodów Toyota z całością jego wyposażenia. Przedmiotowa sprzedaż została potwierdzona dwoma wystawionymi przez firmę A fakturami VAT z dn.[...] nr [...] i nr [...] na łączną kwotę sprzedaży netto 2.500.000 zł i podatek VAT 550.000 zł, dotyczącymi sprzedaży naniesień budowlanych oraz wyposażenia i środków trwałych Salonu Serwisu Toyota. Ustalono również, że sprzedana nieruchomość wraz z znajdującymi się na niej naniesieniami i wyposażeniem była wcześniej wprowadzona do ewidencji środków trwałych firmy A i funkcjonowała w strukturze tej firmy, a sprzedaż została rozliczona przez firmę w deklaracji VAT-7 za marzec 2000r. zgodnie z danymi zawartymi w wymienionych fakturach sprzedaży. Podniesiono, że strona dopiero w dn.27.05.2003r. złożyła korektę deklaracji VAT-7 za marzec 2000r., w której pomniejszyła wartość sprzedaży netto ze stawką 22% o kwotę 2.500.000 zł oraz wartość podatku należnego o kwotę 550.000 zł, natomiast do chwili obecnej nie dokonała żadnej zmiany faktur VAT dokumentujących przedmiotową sprzedaż. Zdaniem organu w celu dokonania zmniejszenia lub zwiększenia podatku należnego niezbędne jest wystawienie odpowiednich faktur korygujących, dających podstawę do skorygowania tego podatku. Ponadto organ stwierdził, że sprzedana część firmy A funkcjonowała w strukturze tego przedsiębiorstwa i nie była zakładem samodzielnie sporządzającym bilans, a zatem art.3 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie miał zastosowania do tej sprzedaży. W decyzji zostało przedstawione również wyliczenie należnego zobowiązania w podatku od towarów i usług firmy A za miesiąc marzec 2000r.

W odwołaniu od powyższej decyzji D. C. wnosząc o jej uchylenie w całości i stwierdzenie wnioskowanej nadpłaty zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem w szczególności art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art.122 Ordynacji podatkowej. Strona stwierdziła, że w rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest fakt, iż przedmiotem sprzedaży była zorganizowana całość gospodarcza, stanowiąca określoną nieruchomość, na której znajdował się salon sprzedaży samochodów marki Toyota wraz z zapleczem serwisowym i administracyjnym, w związku z czym stosownie do art.3 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług powyższa sprzedaż nie podlegała podatkowi VAT. Zdaniem strony brzmienie wymienionego przepisu odnoszące się do zakładu /oddziału/ samodzielnie sporządzającego bilans należy uznać za rozwiązanie nieprawidłowe i "kuriozalne", albowiem nie wszyscy podatnicy podatku VAT mają obowiązek sporządzania bilansu. W odwołaniu powołano się także na wskazane pisma Ministerstwa Finansów z lat 1993-1996 wyjaśniające bliżej pojęcie zorganizowanej części przedsiębiorstwa i potwierdzające zdaniem strony jej stanowisko o nie podleganiu tego rodzaju sprzedaży podatkowi od towarów i usług.

Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji podzielając jego stanowisko, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2000r. Organ odwoławczy stwierdził, że podstawą do odpowiedniego rozliczenia podatku od towarów i usług za rozpatrywany okres podatkowy były m.in. wystawione przez podatnika faktury sprzedaży VAT-7 z dn. [...] nr [...] i nr [...], ujęte przez podatnika w pierwotnej deklaracji rozliczeniowej i powyższe faktury do chwili obecnej nie zostały skorygowane. Podniesiono, że faktura VAT stanowi podstawowy dokument rozliczeniowy w zakresie podatku od towarów i usług oraz ma charakter potokowy, co oznacza, iż u sprzedawcy rodzi ona obowiązek zapłaty podatku należnego, zaś ta sama faktura u nabywcy jest podstawą obniżenia podatku należnego. Według organu brak dokonania przez podatnika korekty przedmiotowych faktur sprzedaży powoduje, iż złożona przez niego w 2003r. korekta deklaracji rozliczeniowej za marzec 2000r. jest bezpodstawna i po stronie podatnika nie wystąpiła wnioskowana przez niego nadpłata podatkowa.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze D. C. wnosząc o uchylenie w całości wydanych w stosunku do nich decyzji organów podatkowych obu instancji zarzucił, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust.1 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art.75 par.2 lit. c Ordynacji podatkowej. Skarżący powtórzył swoje wcześniejsze stanowisko, iż dokonana przez niego w marcu 2000r. sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc nie miał on również obowiązku ujęcia w deklaracji podatkowej przedmiotowej sprzedaży salonu sprzedaży samochodów marki Toyota. Zdaniem skarżącego w jego przypadku winien mieć zastosowanie art.75 par.2 lit. c Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku przysługuje również podatnikom, którzy nie będąc obowiązani do składania deklaracji, dokonali wpłaty podatku nienależnego. Skarżący podtrzymał także swoje argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, w tym zwłaszcza powołał się na stanowisko Ministerstwa Finansów zawarte w piśmie z dn.25.09.1996r., w którym stwierdzono, iż na udokumentowanie czynności wyłączonej spod działania ustawy o podatku od towarów i usług nie może być wystawiona faktura VAT, a w przypadku wystawienia takiej faktury podatnik ma prawo ją anulować.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że dokonana przez skarżącego w marcu 2000r. sprzedaż zabudowanej nieruchomości w D. wraz z znajdującymi się na niej naniesieniami i całością wyposażenia, stanowiąca salon sprzedaży i serwisu samochodów marki Toyota, funkcjonujący w ramach firmy skarżącego A została udokumentowana dla celów podatku od towarów i usług wystawionymi w dn.[...] dwoma fakturami sprzedaży VAT o nr nr [...] i [...] z wykazanym podatkiem należnym w łącznej wysokości 550.000 zł, które to faktury do chwili obecnej nie zostały skorygowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z ustalonego w rozpoznawanej sprawie stanu faktycznego, w zasadzie niekwestionowanego w tym zakresie przez stronę skarżącą wynika, że D. C., prowadzący w 2000r. działalność handlowo-usługową w ramach przedsiębiorstwa A dokonał w dn.[...] sprzedaży na rzecz spółki z o.o. B z siedzibą w R. zabudowanej nieruchomości położonej w D. o powierzchni 0,9690 ha wraz z znajdującym się na nieruchomości obiektem salonu sprzedaży i serwisu samochodów marki Toyota z całością jego wyposażenia. Niezależnie od sporządzonej notarialnej umowy sprzedaży nieruchomości skarżący wystawił w dn.[...] dwie faktury VAT o nr nr [...] i [...] dotyczące sprzedaży na rzecz wymienionej wyżej spółki za łączna kwotę netto 2.500.000 zł oraz podatku VAT 550.000 zł całości naniesień budowlanych znajdujących się na nieruchomości wraz z całością środków trwałych i wyposażenia posiadanego salonu sprzedaży i serwisu samochodów marki Toyota, które to rzeczy stanowiły towary w rozumieniu przepisów ustawy z dn.08.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11, poz.50 ze zm./. W oparciu m.in. o wymienione wyżej faktury sprzedaży skarżący dokonał odpowiedniego rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2000r. w złożonej we właściwym terminie w urzędzie skarbowym deklaracji VAT-7 oraz zapłacił wyliczone zobowiązanie podatkowe. Następnie dopiero na początku lutego 2003r. skarżący wystąpił do Urzędu Skarbowego w B. o zwrot nadpłaty z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2000r. uznając, iż dokonana przez niego sprzedaż naniesień budowlanych i całości wyposażenia salonu sprzedaży i serwisu samochodów marki Toyota, udokumentowana przedmiotowymi fakturami VAT nie podlegała opodatkowaniu na podstawie art.3 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W trakcie postępowania o zwrot nadpłaty skarżący złożył także do Urzędu Skarbowego korektę deklaracji rozliczeniowej za miesiąc marzec 2000r. Okolicznością niesporną w sprawie jest również to, że skarżący w toku postępowania podatkowego przed organami obu instancji nie dokonał żadnej korekty lub odpowiedniego anulowania wystawionych w dn.[...] faktur sprzedaży VAT.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny sprawy należy uznać, że stanowisko skarżącego o braku jego obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu wystawionych w dn.[...] faktur sprzedaży nie znajduje dostatecznego uzasadnienia. Zgodnie z powołanym przez skarżącego przepisem art.3 ust.1 pkt.1 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 2000r., przepisy tej ustawy nie miały zastosowania do sprzedaży przedsiębiorstwa lub zakładu /oddziału/ samodzielnie sporządzającego bilans. Skarżący na żadnym etapie postępowania w tej sprawie nie wykazał, iż sprzedana przez niego część firmy A stanowiąca salon sprzedaży i serwisu samochodów marki Toyota odpowiadała ustawowemu warunkowi. Z ustaleń przeprowadzonej w firmie A przez pracowników Urzędu Skarbowego w B. kontroli podatkowej /str. 6 protokołu z kontroli/ wynika, iż C funkcjonowała w strukturze PPHU A w B. i nie sporządzała samodzielnego bilansu" i podobne jednoznaczne stwierdzenie zostało zawarte w złożonym do Urzędu Skarbowego w B. pisemnym wyjaśnieniu skarżącego z dn.27.05.2000r. /K-10 akt pod./. Należy uznać, że bilans, o którym mowa w art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług jest bilansem sporządzanym zgodnie z przepisami o rachunkowości i wchodzącym w skład sprawozdania finansowego danego podmiotu gospodarczego /por. wyrok NSA z dn.06.11.2003r. III S.A. 30/02, zamieszcz. w M.Pod. 2004/5/35/.

W odniesieniu się do podniesionej przez skarżącego argumentacji, iż dokonana przez niego sprzedaż dotyczyła zorganizowanej części jego przedsiębiorstwa A oraz powołanych przez niego pism Ministerstwa Finansów z dn.23.08.1993r. i z dn.25.09.1996r. dotyczących rozumienia pojęcia "zorganizowanej części przedsiębiorstwa" należy stwierdzić, że powyższe pojęcie dotyczyło brzmienia art.3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązującego przed rokiem 1998.

Ponadto należy podzielić stanowisko organów podatkowych, iż fakt wystawienia przez skarżącego przedmiotowych faktur sprzedaży VAT oraz brak późniejszego dokonania ich jakiejkolwiek korekty powoduje, że wynikający z tych faktur podatek VAT podlegał odpowiedniemu rozliczeniu za okres marca 2000r., co zresztą zostało dokonane przez skarżącego we właściwym terminie. W powyższym zakresie należy podkreślić, że faktura VAT, dotycząca rzeczywistej czynności dokonanej przez podatnika VAT stanowi podstawowy źródłowy dokument rozliczeniowy w zakresie podatku od towarów i usług. Tego rodzaju faktura wystawiona pomiędzy podatnikami podatku od towarów i usług, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanym przypadku powoduje skutki podatkowe w odniesieniu do obu stron czynności prawnej, gdyż u wystawcy rodzi obowiązek zapłaty /rozliczenia/ jego podatku należnego, natomiast odbiorca nabywa prawo do odliczenia tego podatku od swojego podatku należnego. Stąd też nawet przy przyjęciu, że dokonana przez skarżącego sprzedaż części jego przedsiębiorstwa korzystała ze zwolnienia od podatku VAT, to stosownie do uregulowania zawartego w art.33 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, skarżący byłby zobowiązany do zapłaty podatku wynikającego z wystawionych i funkcjonujących w obrocie prawnym faktur.

Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ Sąd orzekł, jak w sentencji.