Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1433/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 73 par. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1350/17 o odrzuceniu skargi R. D. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązków postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. D. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązków.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, zarządzeniem z dnia 10 listopada 2016 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 złotych, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania była dwukrotnie awizowaniu (21 listopada 2016 r. i 29 listopada 2016 r.) i została odebrana przez skarżącego w dniu 6 grudnia 2016 r. Skarżący uzupełnił braki formalne skargi w dniu 13 grudnia 2016 r. Postanowieniem z dnia 1 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę wniesioną skargę, jednakże rozstrzygnięcie to uchylił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II OZ 550/17, wskazując na swoje wątpliwości wynikające z wydruku ze strony emonitoring.poczta-polska.pl ("śledzenie przesyłek - tracking") obrazujących status przedmiotowej przesyłki.

W wykonaniu zarządzenia sędziego pismem z dnia 26 lipca 2017 r. Poczta Polska S.A. wyjaśniła, że przesyłka polecona o nr [...] została odebrana przez adresata w dniu 6 grudnia 2016 r. O nadejściu przesyłki adresat powiadamiany był dwukrotnie poprzez pozostawienie zawiadomień w oddawczej skrzynce pocztowej w dniach 21 oraz 29 listopada 2016 r. Dane dotyczące przesyłek podane w informatycznych systemach śledzenia mają charakter jedynie poglądowy. Wykazane godziny przygotowania czy przekazania do doręczenia lub też pozostawienia awiza danej przesyłki wskazują czas wprowadzenia danych do systemów informatycznych, a nie rzeczywisty czas dokonania tych czynności. Wprowadzanie informacji do systemu ma charakter pomocniczy i nie stanowi dokładnego odzwierciedlenia dokonywanych czynności. System monitoringu stanowi informację, pozwalającą ustalić, gdzie znajduje się przesyłka, ale nie zastępuje czynności wykonywanych przez uprawnionego pracownika poczty polskiej, zajmującego się dostarczaniem przesyłek bądź awizowaniem przesyłek ani nie jest dokładnym zapisem dokonywania tych czynności aktualizującym się na bieżąco.

Wydając zaskarżone postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że za moment, z którym ustawa wiąże skutek w postaci rozpoczęcia biegu czternastodniowego terminu do odbioru awizowanej przesyłki, pozostawionej w placówce pocztowej należy uznać datę, która widnieje na papierowym potwierdzeniu odbioru wskazaną przez uprawnionego pracownika, a nie dzień następny jak sugerował skarżący. Czynność awizacji nie miała miejsca 21 listopada 2016 r. o godz. 19.51, a jedynie o tej godzinie informacja o fakcie jej dokonania została wprowadzona do systemu. Momentem rozpoczęcia czternastodniowego terminu do odbioru awizowanej przesyłki był 21 listopada 2016 r. wobec czego termin na uzupełnienie braków formalnych upłynął w dniu 12 grudnia. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził błędnego obliczenia tego terminu, a jedynie niewłaściwe określenie momentu rozpoczęcia terminu do odbioru przesyłki. W świetle wyjaśnień przesłanych przez Pocztę Polską Sąd stwierdził, że moment ten miał miejsce w dniu 21 listopada 2016 r. Nadesłanie odpisów skargi i uiszczenie wpisu sądowego w dniu 13 grudnia 2016 r., a zatem po terminie, skutkuje jej odrzuceniem.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oraz art. 232 § 1 pkt 1 postanowił jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. D., zaskarżając go w całości i zarzucając mu błędne ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny terminu pierwszej awizacji przesyłki poleconej, zawierającej wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez przyjęcie jakoby przesyłka ta była po raz pierwszy awizowana w dniu 21 listopada 2016 r., podczas gdy faktycznie została awizowana po raz pierwszy w dniu 22 listopada 2016 r., co skutkowało błędnym, przyjęciem przez Sąd, że ostateczny, czternastodniowy termin odbioru przesyłki upłynął z dniem 5 grudnia 2016 r., a uzupełnienie braków formalnych skargi w dniu 13 grudnia 2016 r. nastąpiło po terminie.

I. i S. U. wnieśli o oddalenie zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Wbrew odmiennym wywodom strony skarżącej Sąd pierwszej instancji wyjaśnił wskazywane w postanowieniu z dnia 1 czerwca 2017 r. wątpliwości.

W okolicznościach niniejszej sprawy, jak wynika z akt, skarżącemu doręczono w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a. odpisy zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz do nadesłania odpisów skargi, a ponieważ pomimo upływu siedmiodniowego terminu strony nie uzupełniły braków skargi, Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. Podkreślić trzeba, że dla skuteczności doręczenia przesyłki w trybie art. 73 P.p.s.a. konieczne jest, aby przesyłka została skierowana na podany przez stronę adres, a następnie zwrócona przez operatora pocztowego z uwagi na niepodjęcie w terminie, mimo dwukrotnego pozostawienia zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, o możliwości jego odebrania w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, w określonym terminie. Konieczne jest też, by przesyłka nie mogła zostać uprzednio doręczona w sposób właściwy (np. adresatowi osobiście) lub zastępczy (np. dorosłemu domownikowi). Taki sposób doręczenia stwarza domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 73 § 4 P.p.s.a., które polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu i z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. Obalenie tego domniemania ciąży na stronie skarżącej. Zatem kwestionując fakt pozostawienia stosownego zawiadomienia w swojej skrzynce odbiorczej przez pracownika poczty lub ustalenie kiedy nastąpiło tzw. awizowanie przesyłki strona winna wskazać takie okoliczności, które wzbudziłyby wątpliwości sądu w tym zakresie. Brak powyższego skutkuje przyjęciem, stosowanie do treści art. 73 § 4 P.p.s.a., że doręczenie przesyłki zostało dokonane skutecznie. Taka też sytuacja zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy. Na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającego ww. wezwanie, jak i przeprowadzonych postępowań reklamacyjnych ustalono bezspornie, że awizowanie przesyłki nastąpiło w dniach 21 i 29 listopada 2016 r., a zatem upływ siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpił w dniu 12 grudnia 2016 r. Uzupełnienie ich w dniu 13 grudnia 2016 r. zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał za spóźnione i w związku z tym odrzucił skargę.

Podkreślić trzeba odnośnie argumentów prezentowanych we wniesionym zażaleniu, że stanowią one jedynie nieuprawnioną polemikę z dowodami zebranymi w sprawie, bowiem formułowane przez skarżącego twierdzenia nie znajdują żadnego poparcia w obiektywnie weryfikowalnych dokumentach. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, z których wynikałby odmienny od ustalonego stan faktyczny sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.