Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 104/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Andrzej Cisek, Protokolant Tomasz Pisarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2005r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczenia na posesji przy ul. L. [...] we W. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nakazał skarżącemu przywrócić poprzedni sposób użytkowania pomieszczenia użytkowego obecnie jako zakład stolarski na garaż jednostanowiskowy.

W oparciu o oględziny przeprowadzone w dniu [...] r. przy udziale stron organ ustalił fakt zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia garażu na zakład stolarski, bez zgody właściwego organu. pomieszczenie to nie posiada wysokości wymaganej przez § 72 ust. 1 i § 73 ust. 3 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dla pomieszczenia przeznaczonego na miejsce pracy w warunkach uciążliwych, czyli [...] metra, gdyż wynosi ona [...] metra. Nie ma więc możliwości doprowadzenia obiektu do zgodności z obowiązującymi przepisami warunków technicznych. Ponadto pomieszczenie nie ma odpowiedniej wentylacji i zabezpieczenia przed hałasem.

W odwołaniu skarżący twierdził, że nakaz jest bezprzedmiotowy, gdyż użytkuje garaż jako podręczny magazynek sprzętu stolarskiego i materiału stolarskiego, natomiast prace stolarskie wykonuje u klientów. W kolejnym piśmie skarżący wyjaśnił, że pomieszczenie to nie było nawet garażem wobec braku drogi dojazdowej, a w starym projekcie budowlanym stanowiło piwnicę. Jednocześnie skarżący zobowiązał się nie prowadzić w tym pomieszczeniu działalności gospodarczej (polega ona na prowadzeniu usług remontowo-montażowych u klienta). Skoro wykonał zalecenia nałożone decyzją, to nie ma podstaw do prowadzenia dalszego postępowania w sprawie.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy powyższą decyzję po dokonaniu ustaleń i ocen zbieżnych z zawartymi w decyzji organu I instancji, podkreślając dodatkowo, że współwłaściciele budynku nie wyrazili zgody na podjęcie działalności gospodarczej w garażu przez skarżącego, jak też na przeznaczenie garażu na magazyn sprzętu i materiałów stolarskich.

W skardze skarżący nadal zarzucał, że pomieszczenie opisane w decyzji jest piwnicą.

Organ wniósł o oddalenie skargi w oparciu o dotychczasową argumentację.

W uzupełnieniu skargi skarżący dołączył dokumenty świadczące o rodzaju wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, nie wymagającej urządzenia warsztatu stolarskiego i oświadczył, że jako właściciel piwnicy jest uprawniony do przechowywania niewielkich przedmiotów bez narażania się na szykany ze strony urzędnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 61 prawa budowlanego (w brzmieniu tekstu jednolitego powołanego w decyzji, obowiązującego w dacie orzekania przez organ odwoławczy), właściciel obiektu budowlanego obowiązany był użytkować obiekt zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska, zaś zgodnie z art. 71 ust. 1 zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części wymagała pozwolenia właściwego organu przy odpowiednim stosowaniu art. 32 (wymóg uzyskania wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii innych organów, niekiedy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazania prawa do dysponowania nieruchomością). Przepis art. 71 ust. 2 stanowił, że zmianą sposobu użytkowania jest w szczególności podjęcie w obiekcie budowlanym działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, zaś w myśl art. 71 ust. 3 w razie zmiany bez pozwolenia stosowały się odpowiednio przepisy art. 51, przy czym w decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 można było nakazać właścicielowi przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania. Według art. 5 ust. 1 prawa budowlanego obiekt budowlany należało użytkować zgodnie z przepisami, w sposób zapewniający spełnienie szczegółowo opisanych wymagań podstawowych, warunków użytkowych i ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Spełnienie tych wymagań gwarantował sposób postępowania w sprawie wniosku o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania, uregulowany w § 8, 9 i 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. nr 10, poz. 47). Powołane w decyzji przepisy § 72 ust. 1 i § 73 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140) przewidują z kolei wymagania w zakresie minimalnych wysokości pomieszczeń do pracy i innych celów, w których nie występują czynniki uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia, jeżeli przebywają w nich nie więcej niż 4 osoby, tutaj wysokość określono na 2,5 m, zaś gdy występują czynniki uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia, wynosi ona 3,3 m (§ 72 ust.1 ) oraz dozwalają, aby w pomieszczeniu produkcyjnym i usługowym poziom podłogi znajdował się na poziomie terenu, zaś obniżenie poziomu podłogi uzależniają od zgody państwowego inspektora pracy oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

Miał rację skarżący, że nie każda zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia uzasadnia ingerencję organów administracji publicznej, lecz jedynie zmiana zasadnicza i wywołująca ujemne skutki dla osób z niego korzystających i dla otoczenia (por. wyroki NSA IV SA 2147/00 ONSA 2003/4/137 lub IV SA 532/97 Lex nr 46771, IV SA 1876/96 Lex nr 43759).

W tym zakresie Sąd w oparciu o materiał sprawy dokonał oceny, że z tego punktu widzenia zaskarżona decyzja nie naruszała prawa. Według dołączonej inwentaryzacji budowlanej powykonawczej, do lokalu nr 1 użytkowanego przez skarżącego należało pomieszczenie usytuowane na poziomie piwnic o wysokości 2,3 m, określone na rysunku jako "garaż i warsztat". Według twierdzeń skarżącego, nie użytkował on tego pomieszczenia zgodnie z tym określeniem w dokumentacji opracowanej w 2001r.

W protokole oględzin ustalono istnienie w tym pomieszczeniu zakładu stolarskiego z maszynami stolarskimi i materiałem. Skarżący podpisał ten protokół bez zastrzeżeń. Dołączono przez skarżącego dokumenty nie wykluczały prowadzenia przez niego, obok działalności usługowej w siedzibie klientów, ponadto warsztatu stolarskiego. Zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia została zatem wykazana w treści dwóch dokumentów i pośrednio przyznana przez skarżącego, skoro postulował umorzenie postępowania z uwagi na odstąpienie od tej zmiany (wniosek był bezzasadny, bowiem wykonanie prawidłowego nakazu nie uzasadnia uchylenia decyzji zawierającej nakaz). Organ bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów mógł w oparciu o fakty powszechnie znane przyjąć, że funkcjonowanie warsztatu stwarza uciążliwości dla otoczenia, przede wszystkim zaś trafnie podkreślił naruszenie przez tę zmianę warunków technicznych oraz niewskazanie przez skarżącego prawa dysponowania nieruchomością na ten cel.

Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2005r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.