Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 119/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 237
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak – Siuda /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Inspektora Pracy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie Inspekcji pracy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Inspektora Pracy z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej pkt. 6, 7, 8, 9 i 10, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja w tej części nie podlega wykonaniu, III. oddala skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Nakazem z dnia [...] Inspektor Pracy w S. nakazał "A" W. K., B. K., H. K. Spółce Jawnej:

- w pkt 4 dokonać szczegółowego rozeznania procesów technologicznych, wytypować czynniki szkodliwe do pomiarów środowiskowych i przeprowadzić badania tych czynników na podstawie art. 207 § 2, art. 227 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy oraz § 4 ust.1,2, § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 kwietnia 2005 r.

w sprawie pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U. Nr 73 poz. 645),

- w pkt 6 ustalić wykaz środków ochrony indywidualnej niezbędnych do stosowania podczas zbierania odpadów komunalnych skażonych biologicznie - na podstawie

art. 2388 § Kodeksu pracy i § 39 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa

i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz.1650 ze zm.),

- w pkt 7 i 8 zapewnić pracownikom zatrudnionym w warunkach narażenia na czynniki biologiczne szatnię przepustową oraz zapewnić pracownikom umywalnię,

w której przypada co najmniej jedna umywalka na 5 osób, na podstawie art. 233 Kodeksu Pracy i § 19 ust. 1 załącznika nr 3 do wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 września 1997 r.,

- w pkt 9 zapewnić pracownikom narażonym na znaczne zabrudzenie ciała, mającym kontakt z czynnikami biologicznymi natryski w taki sposób, aby jeden natrysk przypadał nie więcej niż na pięć osób najliczniejszej zmiany - na podstawie art. 233 Kodeksu Pracy i § 22 ust. 1 załącznika Nr 3 do wskazanego wyżej Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r.

- w pkt 10 zapewnić pracownikom suszarnie odzieży i obuwia na podstawie art. 233 Kodeksu Pracy i § 10 załącznika Nr 3 do wyżej wskazanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka podtrzymała zarzuty zawarte bazy

w zastrzeżeniach do protokołu kontroli podnosząc, odnośnie:

-pkt 4 , że pracodawca rozpoznał występujące procesy technologiczne i nie stwierdził występowania stałych czynników szkodliwych,

- pkt 6 , że w dokonanej dotychczasowej ocenie ryzyka zawodowego nie stwierdzono "skażeń biologicznych", a z przedstawionej przez organ I Instancji podstawy prawnej nie wynika konieczność lub obowiązek zastosowania środków ochrony indywidualnej. Strona skarżąca zajmuje się wyłącznie zbieraniem i transportem odpadów z parków

i zieleńców i nie jest zakładem zajmującym się usuwaniem i unieszkodliwieniem odpadów,

-pkt 7, że wymienione w przepisie warunki pracy związane z wydzielaniem się określonych substancji, nie występują podczas prac transportowych odpadów powstałych w parkach i zieleńcach. Praca nie powoduje intensywnego zabrudzenia,

-pkt 8 i 9, że Inspektor nie wskazał miejsca zorganizowania( adresu) pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ich wyposażenia. Ponadto warunki pracy nie wskazują na konieczność zapewnienia umywalki i natrysku na 5 osób, ponieważ pracownicy nie mają kontaktu z czynnikami biologicznymi,

-pkt 7,10 - Inspektor nie wskazał adresu ( której bazy nakaz dotyczy).

Ponadto w odwołaniu strona skarżąca zgłosiła zarzuty odnośnie pkt 4,8, 9 i 10 wystąpienia Inspektora Pracy w S. z dnia [...]

Okręgowy Inspektor Pracy w S. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 i 2 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania:

- zmienił decyzję nr 7 w taki sposób, że w jej podstawie prawnej wskazał w miejsce

§ 19 ust 1 załącznika nr 3 do rozporządzenia w sprawie ogólnych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy - § 16 ust.1 załącznika nr 3 do ww. rozporządzenia,

a pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy,

- utrzymał w mocy zaskarżone decyzje nr 4, 6, 8, 9 i 10.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zobowiązanie

w decyzji nr 4 pracodawcy do szczegółowego rozeznania procesów technologicznych, wytypowania czynników szkodliwych do pomiarów środowiskowych i przeprowadzenia badań tych czynników nie narusza prawa bowiem badania hałasu przeprowadzone w 2004 r. wykazały przekroczenie wówczas obowiązujących norm. Przeprowadzone badania oświetlenia na stanowiskach pracy w biurze z dnia 17 maja 2004 r. wykazują niezgodność z normą i zalecają wymianę oświetlenia.

Podczas czynności kontrolnych stwierdzono, że pracodawca nie ustalił

w "Tabeli norm należności przydziału środków ochrony indywidualnej, odzieży roboczej i obuwia" środków ochrony indywidualnej zabezpieczających przed szkodliwym działaniem czynników biologicznych w tym pyłów. Ponadto w ww. tabeli nie uwzględniono stanowiska kierowcy- pracownika zbierającego odpady. Pracownicy zbierający odpady z koszy ulicznych ustawionych w parkach i zieleńcach mają kontakt z różnymi zagrożeniami biologicznymi, gdyż znajdują w nich resztki żywności, igły, strzykawki i inne zanieczyszczenia ustrojowe. W takich przypadkach pracownicy są narażeni na bezpośredni kontakt ze szkodliwymi czynnikami biologicznymi. Jedną z metod ograniczenia ryzyka jest umożliwienie pracownikom zastosowania odzieży ochronnej. Z tych względów organ odwoławczy utrzymał

w mocy decyzję nr 6.

Odnośnie decyzji Nr 7 Okręgowy Inspektor Pracy wskazał, że podstawą zobowiązania pracodawcy do zapewnienia pracownikom zatrudnionym w warunkach narażenia na czynniki biologiczne szatni przepustowej jest § 16 ust.1(a nie § 19

ust. 1) załącznika Nr 3 do rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Przepis ten stanowi, że szatnia przepustowa powinna być urządzona dla pracowników zatrudnionych przy pracach związanych ze stosowaniem lub wydzielaniem się substancji trujących, zakaźnych, promieniotwórczych, drażniących lub uczulających oraz innych substancji

o nieprzyjemnym zapachu, a także przy pracach pylących, w wilgotnym i gorącym mikroklimacie lub powodujących intensywne zabrudzenia. Decyzja ta została zasadnie wydana, gdyż podczas czynności kontrolnych inspektor pracy stwierdził, iż w A (w bazie przy ulicy S. oraz w bazie przy ulicy H.) nie ma odrębnej szatni przepustowej dla pracowników zbierających odpady komunalne.

Odnośnie decyzji nr 7 organ odwoławczy wyjaśnił, że dotyczy ona zapewnienia pracownikom odpowiednich pomieszczeń a nie usytuowania obiektu. Obowiązek zapewnienia pracownikom zatrudnionym w warunkach narażenia

na czynniki biologiczne szatni przepustowej, wynika ze wskazanych przepisów, natomiast wyznaczenie miejsca realizacji tego obowiązku (wydzielenia odpowiedniego pomieszczenia) należy do pracodawcy.

Mając powyższe na względzie organ odwoławczy zmienił decyzję nr 7

w części dotyczącej podstawy prawnej jej wydania, a w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy.

Decyzja nr 8 zobowiązująca pracodawcę do zapewnienia pracownikom umywalni, w której przypada co najmniej jedna umywalka na 5 osób najliczniejszej zmiany roboczej została – zdaniem organu odwoławczego – zasadnie wydana po stwierdzeniu podczas czynności kontrolnych dokonanych przez inspektora pracy, że w A (baza przy ul. S.), w szatni jest jedna umywalka oraz zlewozmywak do mycia naczyń co stanowi naruszenie § 19 ust. 1 załącznik a nr 3 do rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Decyzja nr 9 zobowiązująca do zapewnienia pracownikom narażonym na znaczne zabrudzenie ciała, mającym kontakt z czynnikami biologicznymi natryski

w taki sposób, aby jeden natrysk przypadał na nie więcej niż pięć osób najliczniejszej zmiany, nie narusza prawa gdyż podczas czynności kontrolnych stwierdzono, że

w A ( baza przy ul. S.) przy szatni jest jedna toaleta, umywalka, kabina natryskowa oraz zlewozmywak co stanowi naruszenie § 22 ust.1 załącznika Nr 3 do rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Podstawą wydania decyzji nr 10 zobowiązującej pracodawcę do zapewnienia pracownikom suszarni odzieży i obuwia było stwierdzenie, że w A (baza przy

ul. S. oraz przy ul. H.) brak jest suszarni odzieży i obuwia. Pracownicy rozwieszają mokrą odzież na drzwiach szafek, a obuwie ustawiają do wyschnięcia na szafkach co stanowi naruszenie § 10 ust. 1 załącznika nr 3 do ww. rozporządzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" W.K, B.K, H.K Spółka Jawna wniosła o uchylenie decyzji Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] w części dotyczącej pkt 4, 6, 7,8,9 i 10.

Odnośnie pkt 4 podniesiono, że Spółka posiada rozpoznanie czynników szkodliwych dla zdrowia, które zostało dokonane w karcie ryzyka zawodowego,

a ponadto już wcześniej w Spółce były dokonane pomiary czynników szkodliwych dla zdrowia. Zdaniem skarżącej Spółki przepis § 4 ust.1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia

w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia nie wskazuje w jakiej formie powinno być dokonane rozeznanie tych czynników.

Zdaniem skarżącej, decyzja nr 6 została wydana bezpodstawnie ponieważ pracownicy wykonując pracę nie są narażeni na działanie czynników biologicznych. W czasie kontroli inspektor nie stwierdził występowania czynników biologicznych,

a swoje ustalenia oparł na teoretycznych przesłankach..

Skarżąca Spółka zarzuciła, że dla wydania decyzji nr 7 nie ma podstawy, ponieważ inspektor pracy nie stwierdził występowania przesłanek do zapewnienia pracownikom szatni przepustowej, to jest występowania prac powodujących intensywne brudzenie. W przypadku punktów 8 i 9 nie ma powodów aby zapewnić taką liczbę umywalek lub natrysków bowiem w czasie kontroli nie ustalono występowania prac powodujących konieczność zapewnienia umywalni w takim zakresie. Kolejna decyzja nr 10 wydana została na tej samej błędnej podstawie co decyzje nr 8 i 9.

Dodatkowo strona skarżąca podniosła, że Okręgowy Inspektor Pracy nie rozpoznał w całości odwołania bowiem nie odniósł się do zarzutów dotyczących

pkt 4,8,9, i 10 wystąpienia . Przy rozpoznaniu odwołania został naruszony termin załatwienia sprawy określony w art. 35 K.p.a.

Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących pkt 4 decyzji organ stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, iż sporządzone przez pracodawcę karty analizy i ryzyka zawodowego spełniają wymogi określone w § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 kwietnia 2005 r.

w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia.

Odnośnie zarzutu nie rozpoznania odwołania w części dotyczącej 4 punktów wystąpienia organ odwoławczy stwierdził, że ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy nie przewiduje trybu odwoławczego od wystąpień inspektora pracy. Z tych względów zastrzeżenia wniesione co do wystąpienia nie mogły być przedmiotem ponownego badania przez organ odwoławczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz.U. Nr 153, poz1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje

w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego jak i przepisów procesowych.

Dokonując badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że zarzuty zawarte w skardze dotyczące utrzymania w mocy pkt 4 nakazu z dnia [...] są niezasadne. Dla nakazu wydanego przez inspektora pracy istotne są aktualnie poczynione ustalenia w zakresie naruszenia przepisów prawa. Z protokołu kontroli wynika, że pracodawca nie rozeznał czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy i nie wytypował tych czynników do badań. Przedłożone w toku kontroli badania hałasu z 2004 r. utraciły ważność w styczniu 2005 r. Zgodnie bowiem z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia

i Opieki Społecznej z dnia 9 lipca 1996 r. w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy( obowiązującym w dacie przeprowadzenia pomiarów) – badania powinny być przeprowadzone co najmniej raz na 6 miesięcy. Ponadto wyniki przeprowadzonych wówczas badań hałasu wykazały przekroczenie obowiązujących norm. Ma to istotne znaczenie dla oceny zasadności nałożenia tego obowiązku bowiem zgodnie § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz.U. Nr 73 poz. 645 ze zm.) badań

i pomiarów czynnika szkodliwego dla zdrowia występującego w środowisku pracy nie przeprowadza się , jeżeli wyniki dwóch ostatnio przeprowadzonych badań i pomiarów nie przekroczyły 0,1 wartości najwyższego dopuszczalnego stężenia lub natężenia określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 228 § 3 Kodeksu Pracy (...)Pracodawca, nie później niż w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia działalności, jest obowiązany do wykonania badań i pomiarów czynnika szkodliwego dla zdrowia w środowisku pracy (§ 5 rozporządzenia). Pracodawca przed przystąpieniem do przeprowadzania badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia

w środowisku pracy dokonuje rozeznania:

1) procesów technologicznych i występujących w nich czynników szkodliwych dla zdrowia w celu ich wytypowania do oznaczenia w środowisku pracy;

2) organizacji i sposobu wykonywania pracy (§ 4 rozporządzenia) .

Zdaniem Sądu, wskazanie czynników szkodliwych dla zdrowia w Karcie oceny ryzyka zawodowego jest niewystarczające do realizacji obowiązku określonego w § 4 ww. rozporządzenia bowiem ze względu na ich ogólnikowość nie mogą stanowić podstawy do przeprowadzenia badań . Z tych wzglądów skarga w tej części jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 162 poz.1270 ze zm.)- zwana dalej P.p.s.a.

W pkt 6 nakazu nakazano ustalić wykaz środków ochrony indywidualnej niezbędnych do stosowania podczas zbierania odpadów komunalnych skażonych biologicznie. Z protokołu kontroli wynika, że w przedstawionej "Tabeli norm należności przydziału środków ochrony indywidualnej, odzieży robocze i obuwia" nie ustalono środków ochrony indywidualnej zabezpieczających przed szkodliwym działaniem czynników biologicznych, w tym pyłów. Zgodnie z art. 2378 Kodeksu pracy (wskazanym jako podstawa prawna obowiązku) pracodawca ustala rodzaje środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, których stosowanie na określonych stanowiskach jest niezbędne w związku z art. 2376 § 1 iart.2367 § 1. Natomiast przepis art. 2376 § 1 Kodeksu pracy stanowi, że pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczającej przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz poinformować go o sposobach posługiwania się tymi środkami. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie zawierają ustaleń, na działanie których czynników "skażonych biologicznie" narażeni są pracownicy zatrudnieni przez stronę skarżącą w rozumieniu rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz.U. Nr 81 poz. 716). Zobowiązanie pracodawcy do ustalenia środków ochrony indywidualnej niezbędnych do stosowania podczas zbierania odpadów komunalnych, skażonych biologicznie poprzedzone być musi wykazaniem, że osoby zatrudnione na konkretnych stanowiskach pracy wykonują prace narażające na działanie czynników biologicznych. Wobec niewskazania w sposób precyzyjny, jakimi materiałami biologicznie zakaźnymi ulega skażeniu odzież robocza użytkowana w zakładzie prowadzonym przez stronę skarżącą na określonych stanowiskach w rozumieniu ww. rozporządzenia, uznać należy obowiązek określony w pkt 6 nakazu za przedwczesny.

Trzecie z zakwestionowanych rozstrzygnięć zawarte w pkt 7 nakazu dotyczy urządzenia szatni przepustowej dla pracowników zatrudnionych w warunkach narażenia na czynniki biologiczne. Organ sformułował ten nakaz w oparciu o treść

§ 16 ust. 1 załącznika Nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej

z dnia 26 września 2007 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r. Nr 169 poz. 1650), który stanowi, że dla pracowników zatrudnionych przy pracach związanych ze stosowaniem lub wydzielaniem się substancji trujących, zakaźnych, promieniotwórczych drażniących lub uczulających oraz innych substancji o nieprzyjemnym zapachu, a także przy pracach pylących,

w wilgotnym i gorącym i klimacie lub powodującym intensywne zabrudzenie powinna być urządzona szatnia przepustowa. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że wymóg urządzenia szatni przepustowej związany jest z narażeniem pracowników na kontakt z czynnikami szkodliwymi o określonych cechach lub też opisanymi w § 16 załącznika nr 3 do wymienionego wyżej rozporządzenia. Zobowiązanie pracodawcy do urządzenia szatni przepustowej winno być poprzedzone ustaleniem, czy pracownicy zatrudnieni na konkretnych stanowiskach wykonują czynności, podczas których narażeni są na kontakt z substancjami wymienionymi w § 16 ust. 1 załącznika nr 3 do ww. rozporządzenie.

W rozpoznawanej sprawie organy ogólnikowo powołały się na czynniki biologiczne, nie wskazując czy są to szkodliwe czynniki biologiczne w środowisku pracy i jakie

w rozumieniu rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 r. zawierającym klasyfikację i wykaz szkodliwych czynników biologicznych oraz wykaz prac narażających pracowników na działanie czynników biologicznych. Brak powyższych ustaleń stanowi naruszenia art. 7, 77 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe rozważania dotyczą również pkt 8 i 9 nakazu zobowiązującego pracodawcę do zapewnienia pracownikom odpowiedniej ilości umywalni i natrysków bowiem wskazana ilość urządzeń higienicznosanitarnych wymaga ustalenia, czy pracownicy wykonują prace brudzące i w kontakcie z substancjami szkodliwymi

i trującymi (§ 19 ust.1 załącznika Nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26.09.1997 r.) oraz prace o których mowa w § 16 ust.1 (§ 22 ust. 1 załącznika nr do ww. rozporządzenia)

W pkt 10 nakazu zobowiązano pracodawcę do zapewnienia pracownikom suszarni odzieży i obuwia. Obowiązek ten został nałożony na postawie § 10 ust. 1 załącznika Nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy który stanowi, że w zespole szatni przeznaczonych dla pracowników zatrudnionych przy pracach powodujących znaczne zabrudzenie odzieży (stwarzające możliwość zanieczyszczenia wnętrza szafy) lub jej zamoczenie oraz dla pracowników, których odzież robocza, z uwagi na rodzaj wykonywanej pracy, musi spełniać szczególne wymagania higienicznosanitarne, powinny znajdować się pomieszczenia wyposażone w urządzenia do odkażania, odpylania i suszenia odzieży oraz czyszczenia obuwia-odpowiednio do potrzeb. Decyzja organu I instancji nie zawiera uzasadnienia, natomiast organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, że " pracownicy rozwieszają mokrą odzież na drzwiach szafek,

a obuwie ustawiają do wyschnięcia na szafkach" co uniemożliwia dokonanie zgodności z prawem decyzji zaskarżonej w części dotyczącej pkt 10. Brak jest bowiem ustaleń czy nakaz ten dotyczy zapewnienia suszarni dzieży i obuwia dla wszystkich pracowników zatrudnionych przez stronę skarżącą, czy tyko dla pracowników zatrudnionych na określonych stanowiskach, na których i z jakich powodów wymienionych w § 10 ust. 1. zał. Nr 3 do rozporządzenia z dnia

26 września 1997 r.

Ponadto Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały wydane

z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Stosownie do art. 34 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy ( Dz.U. Nr 89, poz. 589) decyzje

o których mowa w art. 11 ust. 1 wydawane są w formie pisemnej. Formę tej decyzji określa ust. 2 tego przepisu stwierdzając, że decyzja ta oprócz treści winna zawierać określenie podstawy prawnej, termin usunięcia stwierdzonych uchybień oraz pouczenie o przysługujących podmiotowi kontrolowanemu środkach odwoławczych. Mając na uwadze to, że w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego ( art. 12 ustawy) uznać należy, że pojęcie treści, o którym mowa

w art. 34 ust. 2 tej ustawy obejmuje zarówno rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny

i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji. Rozstrzygnięcie musi być określone w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolne lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej. Z protokołu kontroli wynika, że pracownicy zbierający odpady, pracownicy utrzymujący zieleńce

i wykonujący inne prace fizyczne korzystają z zaplecza higieniczno-sanitarnego na terenie dwóch baz przy ulicy S. i przy ulicy H.. W rozstrzygnięciach organów obu instancji brak jest określenia, w której z baz mają być wykonane obowiązki określone w pkt 7,8, 9 i 10 nakazu z dnia 10 września 2007 r.

Zarzut zawarty w skardze, dotyczący naruszenia prawa a polegający na nie ustosunkowaniu się do odwołania w części dotyczącej pkt 4, 8, 9 i 10 wystąpienia z dnia 10 września 2007 r. jest bezprzedmiotowy. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została zaskarżona decyzja Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...]., dotycząca rozpoznania odwołania od decyzji zawartej

w nakazie Inspektora Pracy z dnia [...], a zatem przedmiotem kontroli sądu nie może być wystąpienie bowiem organ II instancji nie rozpatrzył odwołania w części dotyczącej wystąpienia z dnia [...].

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji uwzględni powyższe uwagi Sądu, a w szczególności:

- wymóg ustalenia środków ochrony indywidualnej niezbędnych do stosowania podczas zbierania odpadów winien być poprzedzony precyzyjnym wskazaniem przez organ sanitarny materiału biologicznie skażonego, z którym pracownicy mają kontakt lub ustaleniem, czy wykonywane prace mieszczą się w wykazie prac narażających pracowników na działanie czynników szkodliwych (zgodnie z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki),

-umotywowanie obowiązku zapewnienia szatni przepustowej, umywalni i natrysków poprzez wykazanie, ze pracownicy zatrudnieni są przy pracach związanych ze stosowaniem lub wydzielaniem substancji, o których mowa w § 16 ust. 1 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997

w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy lub w warunkach,

o których mowa w tym przepisie,

-nałożenie obowiązku zapewnienia pracownikom suszarni odzieży i obuwia powinno określać dla których pracowników i z jakich powodów wymienionych w § 10 ust. 1 załącznika nr 3 do ww. rozporządzenia suszarnia odzieży i obuwie winna być zapewniona.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 ust.1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi postawę do uchylenia zaskarżonej decyzji

w części określonej w punkcie 1 wyroku. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja w tej części nie podlega wykonaniu.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku.