Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 390/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 24 ust. 4, art. 24a
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 141 § 4, art. 269 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA del. Jan Grzęda (sprawozdawca), , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Po 48/10 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie wymiaru zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu rocznego za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz P. G. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną przez P. G. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 30 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie wymiaru zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu rocznego za 2006r.

Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że P. G. domagał się określenia podatku dochodowego z działów specjalnych produkcji rolnej – hodowla indyków, zgodnie ze złożoną deklaracją PIT-6. Decyzją z 26 lutego 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. odmówił wydania decyzji w sprawie wymiaru zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu rocznego. Stwierdził, że prowadzący działy specjalne produkcji rolnej mogą ustalać dochód z tego tytułu w dwojaki sposób:

- zgodnie z przepisem art. 15 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) – zwanej dalej "u.p.d.o.f.";

- według norm szacunkowych zgodnie z przepisem art. 24 ust. 4 p.d.o.f.

Możliwość dokonania takiego wyboru jest ograniczona wielkością uzyskanego przychodu. Art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. jedn. Dz. U. z 2009r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą o rachunkowości", stanowi, że również osoby fizyczne mają obowiązek stosować jej przepisy jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok podatkowy wyniosły co najmniej równowartość 800.000 euro. Osoby prowadzące działalność rolniczą – działy specjalne produkcji rolnej nie zostały, zdaniem organu podatkowego, wyłączone z obowiązku stosowania tych przepisów. Organ podkreślił, że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej może być ustalony przy zastosowaniu norm szacunkowych wówczas, gdy podatnik nie prowadzi ksiąg lub nie ma takiego obowiązku. Podatnik w 2005 r. prowadził działy specjalne produkcji rolnej i był podatnikiem podatku VAT. Jego przychody przekroczyły równowartość 800.000 euro. Miał więc obowiązek prowadzić w 2006 r. księgi rachunkowe. Organ – wobec powyższego – odmówił wydania decyzji w sprawie zaliczek na podatek dochodowy przy zastosowaniu norm szacunkowych.

P. G. odwołując się od tej decyzji zarzucił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w R. naruszenie przepisów art. 15, art. 24 ust. 4, art. 43 ust. 4 u.p.d.o.f. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości. Stwierdził, że odmowa wydania decyzji w sprawie wymiaru zaliczek przy zastosowaniu norm szacunkowych jest bezzasadna bowiem zamiar prowadzenia hodowli piskląt indyczych do 6 tygodnia życia zgłosił w październiku 2006 r. Zgłoszenie prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej, polegającej na hodowli indyków dokonane zostało w 2005r. Od 2006 r. hodowla ta prowadzona była wyłącznie w ramach gospodarstwa rolnego i zastosowanie winien mieć przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.

Decyzją z 30 maja 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził ,że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. jej przepisów nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej. Z przepisu art. 2 ust. 3 u.p.d.o.f. wynika, że hodowla drobiu rzeźnego nie była wyłączona z opodatkowania podatkiem dochodowym na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.

Organ odwoławczy stwierdził również, że sposobu ustalenia dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej dokonuje sam podatnik. Możliwość wyboru jest jednak ograniczona wielkością przychodu uzyskanego z tego źródła. Z art. 24a ust. 4 u.p.d.o.f. wynika bowiem, że jeśli dochody netto za poprzedni rok podatkowy, w rozumieniu art. 14 ustawy, wyniosły w walucie polskiej co najmniej równowartość kwoty 800.000 euro - określonej w przepisach o rachunkowości, osoby fizyczne mają obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych. Skoro podatnik osiągnął w 2005 r. przychód przekraczający kwotę 800.000 euro to był obowiązany do prowadzenia w 2006 r. ksiąg rachunkowych. Będąc zatem zobowiązanym do prowadzenia ksiąg rachunkowych nie mógł podatnik rozliczyć się w sposób określony w art. 24 ust. 4 u.p.d.o.f.

W złożonej do Sądu skardze podatnik domagał się uchylenia decyzji organów podatkowych obydwu instancji. Zarzucił im naruszenie przepisów:

- art. 2 u.p.d.o.f. przez błędną interpretację;

- art. 15 ww. ustawy przez błędną interpretację i przyjęcie, że działalność prowadzona przez skarżącego jest działalnością podlegającą działom specjalnym produkcji rolnej, a nie działalnością rolniczą.

W uzasadnieniu podniósł, że działami specjalnymi produkcji rolnej jest objęta hodowla bądź uprawa prowadzona poza gospodarstwem rolnym – co wynika z przepisu art. 2 ust. 3 u.p.d.o.f. P. G. prowadził działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym więc powinna być ona zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 2 ust 1 pkt 1 u.p.d.o.f.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Sąd I instancji stwierdził, że skoro w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r. jak i po nowelizacji obowiązującej od 1 stycznia 2007 r., działy specjalne produkcji rolnej zostały sklasyfikowane w art. 10 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., to nie mogą być one utożsamione zarówno z działalnością gospodarczą jak i pozarolniczą działalnością gospodarczą. Ustalenie dochodów z działów specjalnych może być dokonane wyłącznie na dwa sposoby określone w art. 24 ust. 4 u.p.d.o.f. Przepis ten w zdaniu 2 ustępu 4 stanowi, że jeżeli podatnik nie prowadzi ksiąg, o których mowa w art. 15 to dochód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu określonej powierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej, określonych w załączniku nr 2 do ustawy.

Zatem wyliczenie kwoty dochodu przy zastosowaniu norm szacunkowych możliwe jest wyłącznie, gdy podatnik nie prowadzi ksiąg w rozumieniu art. 15 u.p.d.o.f. Natomiast art. 15 ustawy stanowi, ze przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się według zasad określonych w art. 14 (a więc dotyczącym przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej), jeżeli podatnik prowadzi księgi wykazujące te przychody. O zamiarze założenia ksiąg podatnik jest obowiązany zawiadomić właściwy urząd skarbowy przed rozpoczęciem roku podatkowego albo przed rozpoczęciem prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli nastąpiło ono w ciągu roku. W świetle art. 15 i art. 24 ustawy podatkowej, opodatkowanie na zasadach ogólnych uzależnia się więc od faktycznego, zgodnego z wyborem podatnika, prowadzenia ksiąg, które poprzedziło zawiadomienie o zamiarze ich prowadzenia. Koresponduje to bezpośrednio z treścią art. 24a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f, który uzależnia obowiązek prowadzenia ksiąg jedynie od woli podatnika.

Z przepisów ustawy podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., nie można wyinterpretować jednoznacznie brzmiącej normy, z której wynikałoby, że podatnicy prowadzący działy specjalne produkcji rolnej tracą możliwość wyboru ustalania dochodu według norm szacunkowych, w przypadku obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych na podstawie ustawy o rachunkowości. Stosując zasadę in dubio pro tributario należy przyjąć, że podatnik nie miał obowiązku ustalenia dochodu na zasadzie określonej w art. 24 ust. 4 zd. 1. Zasadny był zatem jego wniosek o określenie wymiaru zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu rocznego.

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że organy podatkowe naruszyły przepisy art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 14, art. 24 ust. 4, art. 24a ust. 2 pkt 2 i ust. 4 u.p.d.o.f. przez błędną ich wykładnię w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej w P. zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 145 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", poprzez uwzględnienie skargi, chociaż rozstrzygnięcie organu podatkowego nie narusza przepisów prawa materialnego będących podstawą orzekania organów podatkowych w przedmiotowej sprawie;

b) art. 14 § 4 P.p.s.a. polegające na przedstawieniu w wyroku błędnej wykładni przepisów prawnych;

a także naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

a) art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 15 i art. 24 ust. 1 i 4 u.p.d.o.f. polegającą na uznaniu, że podatnik prowadzący działy specjalne produkcji rolnej, zobowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych na podstawie ustawy o rachunkowości, może być opodatkowany poprzez ustalenie dochodu przy zastosowaniu norm szacynkowych;

b) art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. polegającą na uznaniu, że osiąganie przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej nie stanowi działalności gospodarczej, o której mowa we wskazanym przepisie;

c) art. 24a ust. 1, 2 pkt 2 i ust. 4 u.p.d.o.f. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. poprzez uznanie, że na podmiotach prowadzących działy specjalne produkcji rolnej ciąży obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a wybór sposobu ewidencjonowania przychodów i ustalania dochodu do opodatkowania zależy wyłącznie od woli podatnika podczas gdy prawidłowa wykładnia winna prowadzić do uznania, że obowiązek wynikający ze wskazanego przepisu dotyczy także podmiotów prowadzących działy specjalne produkcji rolnej;

d) art. 24 ust. 4 w zw. z art. 14 i 15 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że opodatkowanie dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej na zasadach ogólnych uzależnia się od faktycznego, zgodnego z wyborem podatnika, prowadzenia ksiąg, które poprzedziło zawiadomienie o zamiarze ich prowadzenia.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że w ust. 4 i 5 art. 24a u.p.d.o.f. sformułowania "przychody w rozumieniu art. 14 ustawy" oznacza, że przepisy te dotyczą wymienionych w tych przepisach podmiotów uzyskujących przychody z działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 1 tego artykułu, a nie tylko pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 ustawy. Wniosek ten potwierdza również treść art. 15 ustawy, w którym odsyła się do art. 14 przy ustaleniu przychodu z działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli podatnik prowadzi księgi.

Prawidłowa wykładania przytoczonych powyżej unormować ustawy podatkowej prowadzi do konkluzji, że podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzący rolniczą działalność gospodarczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mają obowiązek prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów (na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra do spraw finansów publicznych na podstawie delegacji z art. 24a ust. 7 omawianej ustawy), bądź księgi rachunkowe zgodnie z odrębnymi przepisami, jeżeli zgłosiły zamiar prowadzenia tych ksiąg (art. 24a ust. 2 pkt 2 i ust. 5 u.p.d.o.f.) właściwemu organowi podatkowemu.

Prowadzenie ksiąg uzależnione od zgłoszonej organowi podatkowemu woli podatnika nie obejmuje sytuacji, gdy obowiązek prowadzenia pełnej rachunkowości wynika wprost z art. 24a ust. 4 u.p.d.o.f. i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do kwestii prawidłowości postępowania w sprawie i treści sporządzonego uzasadnienia oraz do istoty zagadnienia mianowicie: czy podatnik jest zobowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych w celu ustalenie dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej jeżeli jego przychody przekroczyły równowartość 800.000 euro.

Zgodnie z przepisem art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie Sądu I instancji w niniejszej sprawie zawiera wszystkie te elementy. Sąd uchylając zaskarżoną decyzję zawarł w uzasadnieniu również wskazania co do dalszego postępowania. Odnoszą się one do całego obszernego wywodu wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uzasadnienie to zawiera szczegółową analizę całej sprawy. Jest zwięzłe i kompletne. Wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia i zwięzłe jej wyjaśnienie. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. nie daje podstawy do podniesienia zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa.

Co do zarzutu merytorycznego należy stwierdzić, że problem ten został rozstrzygnięty w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 2/10. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w ww. uchwale. Zgodnie z nim w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2001 r. obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych, o których mowa w art. 24a ust. 1 i ust. 4 u.p.d.o.f. nie dotyczy podatników uzyskujących przychody z działów specjalnych produkcji rolnej (art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3), bez względu na wielkość tych przychodów, o ile podatnicy ci nie zgłosili zamiaru prowadzenia ksiąg w trybie określonym w art. 24a ust. 2 pkt 2 i art. 15 zdanie drugie tej ustawy. Ponadto, w świetle art. 24 ust. 4 zdanie drugie i art. 15 u.p.d.o.f., dla ustalenia dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej uzyskiwanych przez podatników, którzy nie zgłosili zamiaru prowadzenia ksiąg, mają zastosowanie wyłącznie normy szacunkowe dochodu określone w załączniku Nr 2 do tej ustawy.

W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono również, że pojęcie "pozarolnicza działalność gospodarcza" dla potrzeb u.p.d.o.f. zdefiniowane jest w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., przy czym definicja ta w okresie, którego dotyczy rozpatrywane zagadnienie prawne, ulegała pewnym korektom. Do 2002 r. odwoływała się ona do definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 3 pkt 9 O.p., za działalność taką uznając każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek W 2003 r. z definiowanego pojęcia wyłączono działalność wykonywaną osobiście i oparto się wyłącznie na definicji zawartej w Ordynacji podatkowej. Natomiast od 2007 r. za działalność gospodarczą albo pozarolniczą działalność gospodarczą uznaje się działalność zarobkową wytwórczą, budowlaną, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż lub wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 u.p.d.o.f. Przybliżenie ewolucji definicji pojęcia "pozarolnicza działalność gospodarcza" wskazuje na jego tożsamość znaczeniową – na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych - z pojęciem "działalność gospodarcza" nie tylko od dnia 1 stycznia 2007 r., od kiedy tożsamość ta wynika wprost z treści przepisu, ale także w całym okresie, którego dotyczy omawiane zagadnienie prawne, ponieważ także w unormowaniach obowiązujących w latach 2001-2006 nie sposób doszukać się podstaw normatywnych uzasadniających różnicowanie znaczeniowe tych pojęć.

W ocenie składu powiększonego Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadziło to w konsekwencji do wniosku, że pojęcie "działalność gospodarcza", którym posłużono się w art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. oznacza pozarolniczą działalność gospodarczą, o jakiej mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Określony w art. 24a ust. 4 u.p.d.o.f. obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych po przekroczeniu określonego limitu przychodów dotyczy zatem podatników osiągających przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie z działów specjalnych produkcji rolnej. Do takiego stanowczego wniosku upoważnia analiza tego przepisu, a w szczególności świadczy o tym zawarte w nim odesłanie do art. 14 u.p.d.o.f., wynikające z formuły: "obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dotyczy osób (...) oraz spółek (...), jeżeli ich przychody, w rozumieniu art. 14, za poprzedni rok podatkowy wyniosły (...)". Ponieważ art. 14 u.p.d.o.f. odnosi się do przychodów z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a więc do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, przepis ten nie dotyczy podatników, którzy nie prowadząc pozarolniczej działalności gospodarczej z takiej działalności przychodów nie uzyskują.

Powyższa uchwała ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 269 § 1 P.p.s.a. jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Tym samym więc nieprzedstawienie przez Sąd orzekający w tej sprawie (który podziela pogląd zaprezentowany w uchwale) zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia w drodze kolejnej uchwały składowi siedmiu sędziów oznacza, że Sąd ów jest związany poglądami wyrażonymi w powołanej uchwale z dnia 17 stycznia 2011 r. Wspomniany art. 269 § 1 P.p.s.a. nie pozwala wszak żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W zakresie wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości, na naruszenie którego wskazano także w skardze kasacyjnej, Sąd stwierdził, że przepis ten winien być wykładany z uwzględnieniem treści normatywnej zawartej w art. 24a u.p.d.o.f. Ten ostatni przepis zawiera bowiem normy szczególne, określające po pierwsze, kiedy obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych powstaje dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, uzyskujących przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (ust. 4) oraz po drugie, których podatników obowiązek prowadzenia ksiąg co do zasady nie dotyczy, chyba że sami zdecydują się na przyjęcie tego obowiązku (ust. 2 pkt 2 i 3). Ma on więc wyraźnie węższy zakres regulacji, a zatem jest przepisem szczególnym w stosunku do ogólnego przepisu zamieszczonego w ustawie o rachunkowości.

Z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie u przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku wynika, że skarżący prowadził w 2005 r. działy specjalne produkcji rolnej. W październiku 2006 r. złożył deklarację do wymiaru zaliczek podatku dochodowego od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej za 2006r. (PIT-6). Wykazał w niej rodzaj produkcji i opodatkowania – według norm rachunkowych tj. zgodnie z art. 24 ust. 4 zd. 2 u.p.d.o.f.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w takiej sytuacji opodatkowanie podatkiem dochodowym za 2006 r., zgodnie z omówionymi zasadami, powinno było nastąpić według metody wybranej i zadeklarowanej przez skarżącego. Wpływu na zmianę oceny w tym zakresie nie miał fakt, że w 2005 r. skarżący z tytułu prowadzonych działów specjalnych produkcji rolnej osiągnął przychód netto ze sprzedaży przekraczający równowartość w walucie polskiej 800.000 euro. Jak wyjaśniono w uchwale, nie powodowało to obowiązku prowadzenia od 2006 r. ksiąg rachunkowych. W związku z treścią powołanej wyżej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny uznał więc za niezasadne zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji ww. przepisów prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a.