Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 763/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-08-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 17 czerwca 2013 r. J. W. wystąpił do tutejszego Sądu ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. w kwocie 56 zł wnosząc jednocześnie o zwolnienie go od kosztów niniejszego postępowania sądowego.

Ze złożonego na urzędowym formularzu PPF oświadczenia o majątku i dochodach skarżącego, akt sprawy oraz dołączonych przez stronę dokumentów wynika, że skarżący jest osobą samotną, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w domu o pow. ok. 100 m2, stanowiącym współwłasność z siostrą i bratem. Skarżący oświadczył, że w skład majątku wchodzą również grunty o pow. ok. 3,91 ha fiz., również stanowiące współwłasność z siostrą i bratem. Skarżący wykazał ponadto, że nie posiada żadnych zasobów finansowych, jest osobą chorą (usztywnienie biodra, deformacja kolana), posiada orzeczoną bezterminowo II grupę inwalidzką wraz z koniecznością częściowej pomocy osób drugich w czynnościach codziennych (orzeczenie lekarskie z 27 lipca 1992 r.). Z tytułu niepełnosprawności skarżący otrzymuje świadczenie rentowe w kwocie 1.448,05 zł netto (potwierdzenie odbioru świadczenia za czerwiec 2013 r.). Do stałych miesięcznych kosztów utrzymania skarżący zaliczył opłaty za: wodę, wywóz nieczystości, opał, telefon, energię elektryczną, gaz, ubezpieczenie budynków i motoroweru oraz paliwo, zakup leków i butów ortopedycznych. Na większość wykazanych wydatków skarżący przedstawił stosowne faktury i dowody wpłat.

Referendarz sądowy rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Tytułem wstępu podkreślić należy, że celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu tym podmiotom, które ze względu na swoją trudną sytuację ekonomiczną nie są w stanie uiścić kosztów sądowych. Prawo pomocy stanowi bowiem wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę pełnych kosztów postępowania, wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Skoro zaś przyznanie prawa pomocy ma charakter wyjątkowy, okoliczności przytoczone przez stronę ubiegającą się o to prawo powinny uzasadniać takie (wyjątkowe) traktowanie (por. postanowienie NSA z 19 listopada 2004 r., FZ 463/04, niepubl.).

W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosi o zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania. Warunki jakie powinna spełnić by skorzystać z tego prawa określa art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w tym zakresie następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wyjaśnienia przy tym wymaga, że przez uszczerbek, o którym mowa wyżej, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, że nie może ona zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 137/05, niepubl.). Dlatego też prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym może być stosowane jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Tylko bowiem w takim przypadku istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na pozostałych współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia strony skarżącej z obowiązku ich ponoszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2005 r. sygn. akt FZ 478/04, Lex nr 393645).

Oceniając z tej perspektywy wniosek strony skarżącej, referendarz sądowy nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia.

Przede wszystkim należy wskazać, iż wysokość wpisu w niniejszej sprawie wynosi 100 zł. Taką wysokość wpisu sądowego dyktuje przepis § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Również pozostałe ewentualne koszty sądowe, tj. opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, wpis od zażalenia, wpis od potencjalnej skargi kasacyjnej, nigdy nie przekroczą każdorazowo kwoty 100 zł.

Obecna sytuacja finansowe strony nie jest natomiast na tyle trudna aby uniemożliwiała poniesienie wskazanych, i co należy dodać rozłożonych w czasie kosztów postępowania sądowego. Przede wszystkim skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, posiada majątek, który odziedziczył po matce w skład którego wchodzi gospodarstwo rolne o powierzchni: grunty orne 3,85 ha fizycznych (3,49 ha przeliczeniowych) oraz użytki zabudowane o pow. 0,14 ha fiz. zabudowane domem i budynkami gospodarczymi. Jakkolwiek udział spadkowy skarżącego do wskazanego majątku wynosi 1/3 to bezspornym jest, iż do chwili obecnej nie nastąpił dział spadku i cały majątek spadkowy jest użytkowany wyłącznie przez skarżącego. Uprawia on grunty orne oraz korzysta z zabudowań gospodarskich oraz domu. Dochód z takiego gospodarstwa, obliczony zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 21 września 2011 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2011 r. (M.P. z 2012 r., poz. 671) wynosi 9.468,37 zł rocznie, tj. 789 zł miesięcznie (3,49 ha x 2713 zł = 9.468,37 zł (dochód roczny) : 12 m-cy = 789 zł. Do wyliczonego w ten sposób dochodu dochodzą coroczne dopłaty bezpośrednie, których przyznania może domagać się użytkownik gruntów.

Ponadto skarżący ma również zapewnione własne, stałe źródło dochodów w postaci renty w kwocie 1.448,05 zł netto, jak i w pełni zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe. Z dochodu tego zaspokaja wszystkie niezbędne wydatki związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Z akt sprawy nie wynika zaś by zalegał z jakimikolwiek płatnościami. Na bieżąca dokonuje niezbędnych zakupów i reguluje zobowiązania.

Dochód z tytułu świadczenia rentowego w połączeniu z możliwym do uzyskania dochodem z gospodarstwa rolnego, nawet po uwzględnieniu całości wskazanych koniecznych kosztów utrzymania (nie są nimi np. zakup papierosów i abonament za telewizje kablową) pozwala w jednoznaczny sposób stwierdzić, że uiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi w wysokości 100 zł nie przekracza jego możliwości płatniczych i mogłoby poskutkować powstaniem uszczerbku w koniecznych potrzebach jego gospodarstwa domowego. Posiada on bowiem wolne środki, a jeśli nie to miał i ma możliwość poczynienia realnych oszczędności wystarczających na pokrycie pełnych kosztów niniejszego postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie. Jak wspomniano zwolnienie strony z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania sądowego jest przyznawane osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Ubiegający się o taką pomoc powinni natomiast poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Koszty sądowe należy bowiem traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które winny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.

Konkludując, jak już wskazywano prawo pomocy ma wyjątkowy charakter, co stanowi, że powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Skarżącego zaś do takich osób zaliczyć nie można, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W ocenie referendarza podjęte rozstrzygnięcie nie narusza gwarantowanego stronie konstytucją prawo do sądu, a jednocześnie chroni wymiar sprawiedliwości przed ewentualnym, zbędnym pieniactwem strony, która w ten sposób choć w minimalnym stopniu przyjmuje na siebie odpowiedzialność za podejmowane akcje procesowe.

Ubocznie należy przypomnieć stronie, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd, przysługuje jej od organu który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw (art. 200 p.p.s.a.).

O uwzględnieniu wniosku nie może również przesądzać sam fakt, iż skarżący uzyskiwał zwolnienie od kosztów sądowych w innych postępowaniach sądowych. Po pierwsze bowiem sąd administracyjny (ani referendarz sądowy) orzekając w danej sprawie nie jest związany orzeczeniami sądów wydanymi w zakresie innych spraw. Z kolei po drugie, ostatnie postanowienie o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy zapadło w dniu 29 lutego 2011 r. (sygn. akt I SA/Lu 801-807/11), a zatem zostało wydane na podstawie analizy jego stanu majątkowego sprzed półtora roku.

Mając na uwadze wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.