Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 837/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 43; art. 36 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2067
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Referent – stażysta Aleksandra Żurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi Samodzielnego Wojewódzkiego Publicznego Zespołu Zakładów [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych oraz prac polegających na usuwaniu drzew i krzewów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] września 2019 r., po rozpoznaniu odwołania Samodzielnego Wojewódzkiego Publicznego Zespołu Psychiatrycznej Opieki Zdrowotnej im. [...] z siedzibą w R. (dalej: Skarżący), od decyzji [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] sierpnia 2019 r. wstrzymującej roboty budowlane i prace polegające na usuwaniu drzew i krzewów prowadzone na terenie zabytkowego parku przy ul. [...] w R. (dz. ew. nr [...]).

W/w decyzją Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym.

W dniu 14 sierpnia 2019 r. oględziny parku przy ul. [...] w R. wykazały, że wzdłuż projektowanej drogi nr [...] i nr [...], nowo wytyczonego chodnika od strony ul. K. i częściowo drogi nr [...] dokonano wycinki drzew, nadto rozpoczęto roboty budowlane – wykonano aleje spacerowe wzdłuż budynków i prace polegające na korytowaniu dróg. Park, przy ul. [...] w R. (działka nr [...]) jest obiektem zabytkowym wpisanym pod nazwą Ż. do rejestru zabytków byłego województwa [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. pod nr rej. [...] z [...].12.1957 r. (decyzja [...] z [...].06.2006 r. – dotycząca zmiany nazwy parku, decyzja [...] z [...].05.2011 r. – określająca granice parku, decyzja [...] z [...].02.2012 r. – dotycząca podziału zabytkowej nieruchomości). Po ustaleniu, że roboty budowlane na terenie parku oraz towarzysząca im wycinka drzew prowadzone są bez wymaganego pozwolenia konserwatorskiego, [...]WKZ w/w decyzją z [...].08.2019 r. wstrzymał roboty budowlane i prace polegające na usuwaniu drzew i krzewów.

W odwołaniu Skarżący podniósł, że 15.05.2019 r. wystąpił do [...]WKZ o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na terenie wpisanym do rejestru zabytków zgodnie z załączonym projektem budowlanym. Powołując się na art. 39 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wskazał, że organ I instancji w ciągu 30 dni nie zajął stanowiska i zastrzeżeń do dokumentacji, co skutkuje milczącą zgodą [...]WKZ na wykonanie prac zgodnie z dokumentacją i tym samym zgodą na usunięcie drzew kolidujących z trasą nowoprojektowanych dróg. Strona odbierała wezwania organu dotyczące uzupełnienia wniosku z 15.05.2019 r. i stosowała się do nich, aby [...]WKZ posiadał wiedzę na temat prowadzonych robót budowlanych. Wycinkę pod nowe drogi rozpoczęto 22.07.2019 r., usunięto karpiny, rozpoczęto korytowanie pod podbudowy dróg. Skarżący wskazywał też, że posiada prawomocną decyzję organu architektoniczno-budowlanego (decyzja nr [...] Prezydenta Miasta R. z [...].10.2009 r.) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie pawilonu szpitalnego oraz przebudowie i remoncie istniejącego pawilonu nr [...], a w zakres tego pozwolenia wchodzą prace związane z budową drogi pożarowej wokół pawilonu nr [...] poprzedzone usunięciem drzew, korytowaniem drogi, ustawieniem krawężników i częściowym wykonaniem podbudowy z kruszywa. Wskazano na konieczność wykonania dróg pożarowych zgodnie z decyzja Komendanta Miejskiego PSP w R. ze względu na bezpieczeństwo pacjentów i personelu i konsekwencje finansowe wynikające z nieterminowego wykonania prac objętych dotacją celową.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Minister podzielił ustalenia organu I instancji dotyczące wpisania przedmiotowego parku do rejestru zabytków. Wskazał, że prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, w tym prac polegających na usunięciu drzewa lub krzewu z nieruchomości lub jej części będących wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną forma zaprojektowanej zieleni, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków (art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Zatem, w ocenie Ministra, Skarżący przed przystąpieniem do realizacji prac polegających na przebudowie układu komunikacyjnego zabytkowego parku, stanowiącego teren szpitala, obowiązany był do uzyskania pozwolenia [...]WKZ na prowadzenie robót budowlanych i usunięcie drzew. Nadto, poza pozwoleniem w trybie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, strona obowiązana była uzyskać zezwolenie na usunięcie drzew na podstawie art. 83a ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Wskazał, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami konserwator zabytków wydaje decyzję o wstrzymaniu wykonywanych bez jego pozwolenia lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru lub w jego otoczeniu i wskazany przepis był podstawa prawną zaskarżonej decyzji. W ocenie Ministra w odniesieniu do wstrzymania prac polegających na usuwaniu drzew zastosowanie ma również ust. 4 w/w przepisu dotyczący wstrzymania wykonywanych bez pozwolenia lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu innych działań o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-8, 10 i 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru z wyłączeniem działań polegających na usuwaniu drzew lub krzewów z terenu nieruchomości lub jej części niebędącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną formą zaprojektowanej zieleni, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków (art. 36 ust. 1 pkt 11 cyt. ustawy). Podniósł, że wydanie decyzji w trybie przywołanego wyżej art. 43 ust. 1 u.o.z.o.z. jest obligatoryjne, a nie pozostawione uznaniu administracyjnemu. Z akt przedmiotowej sprawy wynika zaś bezspornie, zdaniem Ministra, że Skarżący rozpoczął inwestycję na terenie zabytkowego parku w K. bez wymaganego pozwolenia konserwatorskiego, zatem organ konserwatorski obowiązany był do wydania zaskarżonej decyzji. Istotą decyzji nakazującej wstrzymanie prowadzonych samowolnie przy zabytku prac jest jej natychmiastowość. Podniósł, że skuteczność działań konserwatorskich w takich sprawach zależy od skuteczności wydania nakazu wstrzymania prac, by uszczerbek dla wartości zabytku był jak najmniejszy.

Odpowiadając na argumenty z odwołania zauważył, że uzyskanie prawomocnego pozwolenia na budowę dla części wstrzymanych prac nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia konserwatorskiego. Zauważył, że warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę jest uprzednie uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków (art. 39 ust. 1 w/w ustawy). Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że w sytuacji gdy inwestor nie uzyskał stosownego pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, a organ administracji architektoniczno-budowlanej pomimo to zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, to decyzja pozwalająca na budowę obarczona jest tak istotną wadą prawną, że uzasadnia to wyeliminowanie jej z obrotu prawnego jako nieważnej, podjętej z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Ministra nie znajduje zastosowania tryb milczącego uzgodnienia pozwolenia na budowę (art. 39 ust. 4 ustawy Prawo budowlane) zastrzeżony do uzgodnień pozwoleń na budowę lub rozbiórkę obiektów lub obszarów ujętych w gminnej ewidencji zabytków, a niewpisanych do rejestru zabytków, wydawanych w trybie art. 106 § 1 kpa na wniosek organu architektoniczno – budowlanego. Park w K. podlega ochronie konserwatorskiej na podstawie wpisu do rejestru zabytków, zatem zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na prowadzenie robót budowlanych powinno być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia konserwatorskiego, jak stanowi art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego. Wniosek o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na terenie wpisanym do rejestru zabytków z 15.05.2019 r. złożony w trybie art. 36 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o ochronie zabytków przez podmiot posiadający tytuł prawny do zabytku wpisanego do rejestru zabytków, a nie przez organ architektoniczno-budowlany w trybie art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, o uzgodnieniu pozwolenia na budowę w stosunku do obiektu ujętego w gminnej ewidencji zabytków. W błędzie jest zatem Skarżący twierdząc, że od 14.06.2019 r. doszło do milczącego uzgodnienia części inwestycji. Podniósł, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji działał zgodnie ze swoją powinnością określoną w art. 4 ustawy o ochronie zabytków, zgodnie z którym ochrona zabytków polega m. in. na podejmowaniu działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytku.

W skardze na powyższą decyzję z [...] września 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 392 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa) w zw. z art. 16 ust. 1a ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (u.i.d.p.) przez nieuchylenie przez organ II instancji decyzji organu I instancji mimo jej oczywistego niedoręczenia w sposób przewidziany prawem;

- art. 108 § 1 kpa w zw. z art. 130 § 1 kpa i art. 43 ust. 1 ustawy z 23.07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (dalej: u.o.z.o.z.) przez nieuchylenie przez organ II instancji decyzji organu I instancji mimo nakazania wstrzymania robót bez nadania w decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, wobec braku takiego rygoru wynikającego bezpośrednio z ustawy, co skutkowało naruszeniem zasady, że decyzja nieostateczna nie ulega wykonaniu.

Podnosząc powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub b) lub c) p.p.s.a. lub stwierdzenie nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. oraz zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał m.in., że gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do udostępnienia i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepis ten nie pozwala zatem, jak tego dokonał organ I instancji, na wydanie decyzji w formie papierowej, a następnie zeskanowanie jej i wysłanie pocztą elektroniczną na adres email inny niż elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP. Wskazał, że czym innym jest skrzynka poczty elektronicznej, a elektroniczna skrzynka podawcza ePUAP zapewniająca niewspółmiernie większe bezpieczeństwo przesyłu danych i będąca informatycznym narzędziem administracji publicznych w zakresie doręczeń korespondencji i weryfikacji tożsamości.

Podniósł, że Skarżący ma obowiązek posiadania elektronicznej skrzynki podawczej bowiem przepisy ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne stosuje się do samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Doręczenie decyzji [...]WKZ z [...].08.2019 r. było wadliwe i nie nastąpiło w rozumieniu przepisów kpa. Organ II instancji, który swą decyzję doręczył prawidłowo, dopuścił się naruszenia art. 392 kpa w zw. z art. 16 ust. 1a u.i.d.p. z uwagi na obowiązek weryfikacji prawidłowości wydania decyzji przez organ I instancji.

Stwierdził, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję [...]WKZ, której organ I instancji nie nadał decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jednocześnie informując o "bezwarunkowym, natychmiastowym wstrzymaniu prac". Organ II instancji wskazał natomiast, że natychmiastowa wykonalność decyzji o wstrzymaniu wykonania robót w zabytkowym parku na nieruchomości Skarżącego wynika z art. 43 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Skarżący podniósł, ze z treści tego przepisu nie wynika by była ona natychmiast wykonalna. Organ I instancji nie powołał się na art. 108 § 1 kpa, który w takiej sytuacji mógłby mieć zastosowanie ze względu na brak przepisu szczególnego w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami statuującego natychmiastową wykonalność decyzji o wstrzymaniu robót na terenie zabytkowym. [...]WKZ nie powołał się na żadną z powołanych w w/w przepisie przesłanek ani nie uzasadnił natychmiastowej wykonalności decyzji. W tej sytuacji, w ocenie Skarżącego, organ I instancji ustalając w decyzji której nie nadał rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek jej wykonania w czasie krótszym od terminu przysługującego stronie do wniesienia odwołania, narusza zasadę zgodnie z którą decyzja nieostateczna nie ulega wykonaniu. Organ odwoławczy przyjął, mimo zgłoszenia tego uchybienia w pismach z 26.09.2019 r. i 17.09.2019 r. do [...]WKZ, niezgodnie z przepisami prawa przyjął, że dopuszczalne było nakazanie przez organ I instancji natychmiastowego wstrzymania robót bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i bez uzasadnienia w jej treści. Tym samym, zdaniem Skarżącego, uznać należy, że orzeczenie organu I instancji w zakresie "bezwarunkowego, natychmiastowego wstrzymania prac" nie miało podstawy prawnej i spełnia przesłanki stwierdzenia nieważności z art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. z uwagi na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że badają czy organy rozstrzygając sprawę nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga sprawę w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego, wobec czego uznał za zbędne ich ponowne przytaczanie.

Materialnoprawną podstawą kontrolowanej decyzji jest przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z tym przepisem wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję o wstrzymaniu wykonanych bez jego pozwolenia lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu: robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru lub w jego otoczeniu (ust. 2), innych działań, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-8, 10 i 11, przy zabytku wpisanym do rejestru. Przepis powyższy przewiduje zatem obowiązek wydania przez wojewódzkiego konserwatora zabytków decyzji o wstrzymaniu nielegalnych działań dotyczących danego zabytku. Jeśli zatem wojewódzki konserwator zabytków stwierdzi, że określone działania są nielegalne, taką wstrzymującą decyzję powinien wydać. Działania przy zabytku są nielegalne, między innymi wówczas, gdy prowadzi się je bez wymaganego w ich przypadku zezwolenia. Jeśli chodzi o rodzaj działań, które z punktu widzenia przywołanego przepisu są istotne, to pokrywają się one z wykazem działań, wymagających uzyskania pozwolenia, zawartym w art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w myśl którego, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zbytków wymaga: prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, w tym prac polegających na usunięciu drzewa lub krzewu z nieruchomości lub jej części będącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną formą zaprojektowanej zieleni (ust. 1 pkt 1 cyt. przepisu).

W przedmiotowej sprawie trafnie uznały organy, że Skarżący rozpoczął inwestycję na terenie zabytkowego parku w K. bez wymaganego pozwolenia konserwatorskiego. Zatem, wobec stwierdzenia bezprawnie realizowanych prac przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, organ konserwatorski, był zobligowany wskazanym wyżej przepisem prawa, do wydania kontrolowanej decyzji. Jednocześnie, za zasadne uznać należy stanowisko prezentowane przez organy odnośnie nielegalności (braku pozwolenia organu konserwatorskiego) na wykonywanie wstrzymanych prac. Zdaniem sądu, prawidłowe jest stanowisko organów, że okoliczność uzyskania prawomocnego pozwolenia na budowę dla części wstrzymanych prac nie zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia konserwatorskiego, co wynika z treści art. 39 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków. Przepis ten stanowi, że prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, wymaga przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego konserwatora zabytków. W przypadku, gdy nie uzyskano stosownego zezwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków lub obszarze wpisanym do rejestru zabytków, a organ administracji architektoniczno-budowlanej pomimo to zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, to decyzja pozwalająca na budowę obarczona jest tak istotną wadą prawną, że uzasadnia to wyeliminowanie jej z obrotu prawnego jako nieważnej – bo podjętej z rażącym naruszeniem prawa.

Prawidłowe jest też stanowisko Ministra, że w sprawie niniejszej nie znajduje zastosowania tryb milczącego uzgodnienia pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 39 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, bowiem jest on zastrzeżony do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Przedmiotowy park, zlokalizowany przy ul. [...] w R., jest obiektem zabytkowym wpisanym do rejestru zabytków byłego województwa [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. pod nr rej. [...] z [...] r. ze zmianami, a zatem legalności inwestycji nie sposób wywieść z treści cyt. przepisu prawa budowlanego. Reasumując, kontrolowana decyzja, jest zgodna z prawem.

Odnosząc się do zarzutów skargi podzielić należy stanowisko Skarżącego ze skargi odnośnie naruszenia art. 392 kpa w zw. z art. 16 ust. 1a ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (u.i.d.p.) przez niedoręczenie decyzji organu I instancji w sposób przewidziany prawem. W przypadku bowiem, gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a u.i.d.p., jakim niewątpliwie jest Skarżący w świetle treści art. 2 ust. 1 pkt 4 u.i.d.p., organ prowadzący postępowanie obowiązany jest dokonywać doręczeń na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu publicznego. Ponieważ organ I instancji nie doręczył decyzji Skarżącemu zgodnie z w/w uregulowaniami, bowiem organ I instancji zeskanował wydaną w formie papierowej decyzję i wysłał ją pocztą elektroniczną na adres email inny niż elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP, zatem zasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przepisu o doręczeniach. Zauważyć jednak trzeba, że uchybienie które w sprawie popełnił [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nie wpłynęło na możliwość zapoznania się strony Skarżącej z wydaną wobec niej decyzją administracyjną i złożenia przez nią odwołania do organu II instancji. W tej sytuacji, w ocenie sądu, decyzja [...]WKZ z [...].08.2019 r., mimo wadliwego procedowania organu administracji w zakresie przyjętej formy doręczenia, została wprowadzona do obrotu prawnego i wywołuje ona skutki prawne. Fakt doręczenia decyzji jest niewątpliwy, podobnie jak okoliczność wniesienia odwołania w ustawowym terminie, a więc i zapoznania się z doręczonym rozstrzygnięciem, zatem wpływ uchybienia przepisom postępowania na wynik sprawy nie jest istotny. W świetle powyższego niezasadny jest zarzut dotyczący nieuchylenia przez organ II instancji decyzji organu I instancji mimo jej oczywistego niedoręczenia w sposób przewidziany prawem, bowiem przepisy dotyczące doręczeń mają przede wszystkim charakter gwarancyjny dla strony postępowania, a Skarżący nie doznał w tym zakresie uszczerbku, jak wskazano wyżej.

Odnosząc się do drugiego zarzutu, nie zasługuje on, zdaniem sądu, na uwzględnienie. Decyzja o wstrzymaniu prac, badań lub robót wydana w trybie art. 43 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jest ze swej istoty natychmiast wykonalna (por. wyrok NSA z 11 września 1995 r. I SA 1836/94, ONSA.OZ 1997, nr 2, poz. 25).

Wobec powyższego sąd oddalił skargę – art. 151 p.p.s.a.