Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 289/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-07-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lipca 2019 r. przy udziale sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2016 r. p o s t a n a w i a: z a w i e s i ć p o s t ę p o w a n i e s ą d o w o a d m i n i s t r a c y j n e.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. B. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. z dnia [...] r. nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe lub kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2016 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika m.in., że Skarżący w badany okresie prowadził w ramach umów franczyzy działalność polegającą na prowadzeniu punktów sprzedaży sieci "A". Działalność ta prowadzona była w trzech systemach tj.: sprzedaż na rzecz klientów wewnątrz punktów sprzedaży, sprzedaż na rzecz klientów wewnątrz galerii handlowych w wyznaczonej strefie (tzw. food court) oraz sprzedaż z okienek zewnętrznych punktów sprzedaży, z przeznaczeniem do spożycia poza restauracją (tzw. drive in/walk through). W ocenie organów, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego przyjąć należy, że Skarżący w odniesieniu do wymienionej sprzedaży błędnie zastosował 5% stawkę podatku VAT, gdyż świadczona przez Skarżącego sprzedaż nie jest dostawą towarów (sprzedaż gotowych posiłków i dań), lecz usługami zaliczonymi do grupowania PKWiU 56.10.1 "Usługi restauracji i pozostałych placówek gastronomicznych", które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki w wysokości 8%.

W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, Skarżący zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 41 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usługi w związku z poz. 19, 21, 28 oraz 31 załącznika nr 10 do ustawy o VAT polegające na przyjęciu, że Skarżący błędnie zastosował 5% stawkę opodatkowania VAT w stosunku do sprzedaży posiłków i dań prowadzonej w podanych systemach;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez pominięcie okoliczności faktycznych sprawy potwierdzających prawidłowość zastosowania 5% stawki VAT, w szczególności odmówienie znaczenia jako dowodu informacji z Eurostat potwierdzającej prawidłowość zastosowania przez Skarżącego towarowej klasyfikacji sprzedawanych produktów. Ponadto, wadliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego wynikała z uwzględnienia jako dowodu w sprawie pisma Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 14 lipca 2017 r., w którym przyporządkowano sprzedaż realizowaną przez Skarżącego do grupowania PKWiU 56.10.1., pomimo że przedmiotem sprzedaży Skarżącego na gruncie przepisów prawa podatkowego jest dostawa towarów,

- art. 2a w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść Skarżącego wynikających z rozbieżnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dokonywanej przez Ministra Finansów.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 16 lipca 2019 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał skargę i wskazał, że w analogicznym stanie faktycznym tut. Sąd w wyroku z dnia 17 maja 2019 r. przychylił się do argumentacji prezentowanej przez stronę skarżącą. Pełnomocnik organu wniósł natomiast o zawieszenie postępowania z uwagi na pytanie prejudycjalne skierowane do TSUE w analogicznej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić.

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Sytuacja taka wystąpiła w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2019 r. sygn. akt I FSK 1290/18, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana 2012 - Dz. Urz. U.E. z dnia 26 października 2012 r. Nr C 326 s. 1 i nast.) skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytania prejudycjalne:

1. Czy w zakresie pojęcia "usługi restauracyjnej", do której zastosowanie ma obniżona stawka VAT [art. 98 ust. 2 w zw. z załącznikiem III pkt 12a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1; ze zm.) w zw. z art. 6 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 77 z 23.3.2011, str. 1—22)] mieści się sprzedaż dań gotowych, w warunkach takich jak w sporze zawisłym przed sądem krajowym, tj. w sytuacji, w której sprzedawca: - udostępnia kupującym infrastrukturę umożliwiającą spożycie nabytego posiłku na miejscu (wydzielona przestrzeń przeznaczona do konsumpcji, dostęp do toalet); - brak jest wyspecjalizowanej obsługi kelnerskiej; - nie występuje serwis w ścisłym znaczeniu; - proces zamówień jest uproszczony i częściowo zautomatyzowany; - klient ma ograniczone możliwości personalizacji zamówienia.

2. Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma sposób przygotowania dań polegający w szczególności na poddawaniu obróbce termicznej niektórych z półproduktów oraz skomponowaniu z półproduktów gotowych dań?

3. Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze wystarczające jest by klient miał potencjalną możliwość skorzystania z oferowanej infrastruktury, czy też niezbędne jest ustalenie, że z punktu widzenia przeciętnego klienta element ten stanowi istotną część świadczenia?

W niniejszej sprawie Sąd uznał, mając na uwadze przedmiot sporu, że rozpoznanie przedstawionej kwestii prejudycjalnej będzie miało bezpośredni wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Podjęte w tej kwestii rozstrzygnięcie dostarczy bowiem odpowiedzi w zakresie, czy sprzedaż dokonywana w systemach drive in/ walk through/ food court oraz wewnątrz punktów sprzedaży, działających pod szyldem sieci "A", stanowi - jak przyjęły organy - świadczenie usług gastronomicznych, podlegających opodatkowaniu obniżoną stawką podatku VAT w wysokości 8 %, czy też - jak przyjął Skarżący - dostawę towarów (sprzedaż gotowych dań i posiłków), podlegającą opodatkowaniu stawką obniżoną w wysokości 5%. Z tej zatem przyczyny, celowym jest zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania wskazanego pytania prejudycjalnego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.