Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 502/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 82 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 39 ust. 1, art. 39k ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 25 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Asesor Sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2022 roku sprawy ze skargi P.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 12 maja 2022 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy po uchyleniu decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 8 lutego 2022 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącego kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 08 lutego 2022 r. nr [...] Starosta R., wskazując na art. 104, art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 2, art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej K.p.a.), w związku z art. 39a ust. 1 pkt. 3-6, art. 39b ust. 1 pkt. 3, art. 39b(1) ust. 1 pkt 2, art. 39d ust. 2 i ust. 4 pkt. 1-2 ustawy z dnia 6 września 2021 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 180, dalej jako u.t.d.) oraz art. 10 ust. 1-3, art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a-b, art. 11 ust. 1 pkt 3, art. 13, art. 15 ust. 2 pkt 1-3, art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1212 z późn. zm., dalej jako u.k.p.), § 10 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231 ze zm.):

1. uchylił decyzję własną z dnia 16 kwietnia 2019 r. dotyczącą wydania uprawnień do kierowania pojazdami - prawo jazdy kat. AM, B1, B, B+E, C1, C, C1+E, C+E, T nr [...], seria druku [...] wydane 16 kwietnia 2019 r. P. M.,

2. odmówił wydania prawa jazdy kat. AM, B1, B, B+E, C1, C, C1+E, C+E, T wraz z wpisem kwalifikacji zawodowej.

Starosta nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, wskazując na art. 108 § 1 K.p.a.

Uzasadniając decyzję Starosta napisał, że P. M. (dalej także jako skarżący) 15 kwietnia 2019 r. złożył w Starostwie wniosek o wydanie dokumentu prawa jazdy wraz z potwierdzeniem wpisu dot. kwalifikacji zawodowej. Skarżący dołączył do wniosku między innymi kserokopię orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia 20 czerwca 2018 r. o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, podpisanego przez psychologa H. M.. Starosta, uznając, że zostały spełnione wszystkie przesłanki, ww. decyzją z 16 kwietnia 2019 r. wydał skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AM, B1, B, B+E, C1, C, C1+E, C+E, T wraz z wpisem potwierdzającym posiadane kwalifikacje zawodowe do wykonywania zawodu kierowcy.

Starosta wyjaśnił, że w dniu 13 grudnia 2021 r. otrzymał wniosek Prokuratora Rejonowego w R. o wznowienie postępowania w celu uchylenia ostatecznej decyzji z 16 kwietnia 2019 r. W opinii Prokuratora Rejonowego, przedstawione w sprawie orzeczenie psychologiczne okazało się sfałszowane. W konsekwencji, postanowieniem z 28 stycznia 2021 r. Starosta wznowił postępowanie w sprawie dotyczącej wydania uprawnień do kierowania pojazdami skarżącemu.

Dalej wskazano , że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których postawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Z przyczyn określonych w treści art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 K.p.a. postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważonej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 K.p.a.).Przywołując treść § 10 ust. 2 pkt 1 w/w Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa wskazano, że w wyniku negatywnej weryfikacji dokumentów należy odmówić wydania prawa jazdy kat. C1, C, C1+E, C+E.

W tym zakresie Starosta oparł się na wiarygodnej informacji powziętej od Prokuratora Rejonowego w R. Ponadto podkreślił, że prowadzenie pojazdów objętych kat. C1, C, C1+E, C+E przez osoby, które nie spełniły wszystkich formalności warunkujących otrzymanie uprawnień kierowcy, może być postrzegane jako stan zagrożenia dla dóbr wskazanych w art. 145 § 2 K.p.a. Kierowanie pojazdami przez osoby niespełniające wszystkich wymagań, mogące potencjalnie stanowić znaczne zagrożenie, jest sprzeczne z interesem społecznym. Oprócz wskazanego w art. 145 § 2 K.p.a.: zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego i narażenia interesu społecznego może dochodzić także do stanu zagrożenia lub naruszenia mienia osób, niejednokrotnie bardzo dużej wartości.

W odwołaniu od opisanej decyzji skarżący napisał, że z treścią tak wydanej decyzji nie sposób się zgodzić, gdyż została wydana z naruszeniem prawa, stąd też wniósł o jej zmianę, ewentualnie uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Decyzją z 12 maja 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że P. M. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w R. II Wydział Karny z dnia 19 listopada 2020 r. sygn. akt II K 397/20 za użycie podrobionego orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem i tym samym wyłudził poświadczenie nieprawdy w decyzji Starosty z 16 kwietnia 2019 r. o stwierdzeniu spełnienia określonych przepisami prawa warunków do wydania prawa jazdy, wraz z wpisem kwalifikacji zawodowej.

SKO oceniło, że bezsporne w sprawie jest to, że nie została spełniona przesłanka wydania prawa jazdy określona w art. 15 ust. 3 u.k.p. Z kolei zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia, w wyniku negatywnej weryfikacji dokumentów należy odmówić wydania prawa jazdy kat. C1, C, C1+E, C+E. W związku z powyższym SKO uznało, że zasadne było uchylenie przez Starostę decyzji własnej dotyczącej wydania uprawnień do kierowania pojazdami.

Na opisane rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł P. M., zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, domagając się uchylenia obu decyzji wydanych w sprawie, w całości, ewentualnie o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, w części dotyczącej:

a. uchylenia decyzji Starosty z dnia 16 kwietnia 2019 r. dotyczącej wydania uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B + E lub T, dla skarżącego,

b. postanowienia o odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T.

Pełnomocnik zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:

1. naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 2b) u.k.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, w wyniku błędnego uznania, że dla wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T, niezbędne jest uzyskanie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem — w sytuacji, gdy z przepisu tego wynika jednoznacznie, że wymóg ten nie znajduje zastosowania w przypadku uprawnienia do kierowania pojazdem w zakresie wskazanych w nim kategorii;

2. naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 3) u.k.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, wobec niewłaściwego przyjęcia, że dla dokonania wpisu potwierdzającego odbycie kwalifikacji, co do prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T, niezbędne jest przedłożenie orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy — podczas gdy warunek ten nie dotyczy kierowców, co do których nie znajduje zastosowania ustawa o transporcie drogowym (art. 7a ustawy).

Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. - poprzez wydanie decyzji bez podjęcia wszelkich czynności i innych kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz załatwienia sprawy, mając na względzie, tak interes społeczny, jak i słuszny, przy tym, interes obywateli;

3. art. 80 K.p.a. - poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, sprzeczną z zasadami logiki, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającą w szczególności na zupełnym zbagatelizowaniu przez organ materiału dowodowego, przedstawionego przez stronę w toku postępowania;

4. art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. - poprzez nie wskazanie, w sposób wymagany przepisami prawa, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie ustalenia faktów, jakie sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, mimo iż były one spójne, logiczne, wzajemnie korelowały ze sobą i pozostawały w harmonii ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a także niezrozumiałego zupełnie odstąpienia od wyjaśnienia podstawy prawnej wydanej w tak wątpliwej i lakonicznej wręcz postaci, z pominięciem przepisów prawa;

5. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji - poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, a to w wyniku bezkrytycznego zaaprobowania przez organ odwoławczy stanowiska wydanego w pierwszej instancji, co zdaniem strony skarżącej stanowi ewidentne uchybienie istoty administracyjnego toku, które winno polegać na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na ograniczeniu się do kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że dokument stanowiący podstawę tzw. cofnięcia uprawnień, dotyczy sfałszowanego orzeczenia psychologicznego, istotnego dla uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami i wydania prawa jazdy jedynie kat. C1, C, C1+E, C+E. Uzyskanie natomiast uprawnień do pozostałych wskazanych w decyzji kategorii prawa jazdy, w tym kat. B, nie zostało uzależnione od uzyskania dokumentu (orzeczenia psychologicznego), stanowiącego podstawę dla uchylenia uprawnień skarżącego. Uzyskane przez skarżącego uprawnienia do prowadzenia pojazdów — w szczególności prawa jazdy kat. B, miało oparcie w obowiązujących przepisach prawa, po spełnieniu wszystkich wymaganych warunków, które pozostają w mocy. Ponadto, wobec skarżącego nie orzeczono także zakazu prowadzenia pojazdów, tak w ogóle, jak i co do prawa jazdy kat. B.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego L. z 12 maja 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy.

Materialnoprawną podstawę dla zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm), ustawy z dnia 6 września 2001-O transporcie drogowym(t.j.Dz.U.2022,poz.2201), Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. 2014.937 ) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231 ze zm)

Na mocy art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

W pierwszej kolejności należy wskazać na będący podstawą wyrok z dnia 19 listopada 2020 roku sygn.II K 397/20 p-ko P. M. , oskarżonemu o wyłudzenie poświadczenia nieprawdy od organów administracji co do spełnienia warunków do wydania prawa jazdy . Wyrok ten w jego pkt 2 bezpośrednio wiąże się z warunkami wydania prawa jazdy określonymi decyzją z dnia 16 kwietnia 2019 roku, a nie decyzjami w oparciu o które przyznano skarżącemu kategorie tj. AM, B1,B,T. Wyraźnie sąd karny wskazał, że skarżący posłużył się sfałszowanym orzeczeniem psychologicznym podczas składania wniosku o potwierdzenie posiadania świadectwa kwalifikacji zawodowej. Kwalifikacja zawodowa obejmowała kategorie B+E,C1,C1+E,C,C+E, a nie pozostałe kategorie uzyskane na mocy odrębnych orzeczeń w dniach 10 lutego 2016 roku ,5 grudnia 2016 roku i 9 czerwca 2016roku. Należy wskazać w tym miejscu treść art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Sąd w tym zakresie, w jakim związanie to istnieje, pozbawiony jest zatem możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń, przede wszystkim zaś ustaleń odmiennych. Stąd też zasadnym i usprawiedliwionym jest odwołanie się do sentencji wyroku jedynie w zakresie ,jakim dotyczy ono konkretnego przewinienia. Zakres przedmiotowy sankcji karnej obejmuje zatem wyłącznie prawo jazdy kategorii B+E,C1,C1+E,C,C+E natomiast nie obejmuje prawa jazdy kategorii AM,B1,B,T.

Samo orzeczenie psychologiczne o nr [...] z dnia 20 czerwca 2018 roku, które zostało podrobione, a następnie użyte jako autentyczne dotyczyło wyłącznie istnienia bądź nie przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i było wydane w oparciu o art. 39 ust.1 ustawy-O transporcie drogowym. Ustawa ta w art. 39 k) w dacie wydawania orzeczenia psychologicznego stanowiła, że: 1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.2. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.3. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane:1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat;

2) po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy.

Podkreślić należy, że badania psychologiczne wskazane w art. 39 k) ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywane są w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy - O kierujących pojazdami, a zatem w zakresie i na zasadach przeprowadzania badań psychologicznych w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. W tym miejscu należy jednak zaznaczyć istotę różnicy pomiędzy orzeczeniem psychologicznym stwierdzającym brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a orzeczeniem psychologicznym określonym w art. 11 ustawy o kierujących pojazdami mającym stwierdzać brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Kwestię tę szczegółowo reguluje wskazane wyżej Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r.- W sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy .W załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia (wg stanu prawnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie) widnieją dwa odrębne wzory orzeczenia psychologicznego dla orzeczenia wydanego na podstawie art. 39k ustawy o transporcie drogowym i na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Różnice między ww. orzeczeniami nie sprowadzają się wyłącznie do różnych wzorów orzeczenia psychologicznego. Z metodyki przeprowadzania badań psychologicznych (załącznik nr 5 cyt. rozporządzenia) wynika, że procedury diagnostyczne, które stosuje uprawniony psycholog w badaniach są zróżnicowane ze względu na rodzaj i cel badania. Niewątpliwie więc stwierdzenie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem różni się od stwierdzenia przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Powyższe w ocenie Sądu wskazuje, że sposób przeprowadzania badań psychologicznych w przypadku orzeczenia psychologicznego wydawanego na podstawie art. 39k ustawy o transporcie drogowym i orzeczenia psychologicznego wydawanego na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami jest różny, tak jak różny jest przedmiot ww. orzeczeń .W związku z tym uznać należy wbrew stanowisku organu , że orzeczenie wydane na podstawie art. 39k ustawy o transporcie drogowym nie spełnia przesłanek orzeczenia psychologicznego określonego w art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami i nie można skutku braku takiego orzeczenia rozciągać na kategorie prawa jazdy, do których nie ma ono zastosowania.

Do ustawy-O transporcie drogowym odnosi się też art. 15 u.k.p ,zgodnie z którym starosta dokonuje w prawie jazdy wpisu potwierdzającego odbycie kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej albo szkolenia okresowego, o których mowa w rozdziale 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Wpis jest dokonywany na pisemny wniosek kierowcy, na podstawie przedłożonych kopii:

- świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej, szkolenia okresowego albo karty kwalifikacji kierowcy wydanej w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zgodnie z dyrektywą nr 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającą rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającą dyrektywę Rady 76/914/EWG;

- orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz

-orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy - określonych w przepisach ustawy, o której mowa w ust. 1 (ustawie o transporcie drogowym).

Ostatni ppkt tego przepisu również różnicuje orzeczenie psychologiczne wydane na podstawie u.t.d.

Oceniając na tle powyższego legalność wydanych w niniejszym postępowaniu orzeczeń należy wskazać, że żaden ze wskazanych przepisów materialnoprawnych postanowienia o wznowieniu nie wskazuje na konieczność pozbawienia skarżącego otrzymanych uprzednio uprawnień. Podobnie jak nie wynika to z sentencji i uzasadnienia organu I instancji. Co więcej -występuje ewidentna rozbieżność pomiędzy sentencją , a uzasadnieniem tego orzeczenia. Organ w pkt.1 decyzji uchylił bowiem decyzję Starosty [...] z dnia 16 kwietnia 2019 roku dot. wydania uprawnień kat.AM,B1,B,B+E,C1,C,C1+E,C+E,T ,a w pkt 2 odmówił wydania prawa jazdy kat. AM,B1,B,B+E,C1,C,C1+E,C+E,T. Tymczasem w uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z

§ 10 ust.2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 roku odmówił wydania prawa jazdy kat.C1,C,C1+E,C+E. Powyższa rozbieżność nie została dostrzeżona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które utrzymało tę decyzję w mocy.

Powyższe wskazuje ,że organy nie mogły orzekać w odniesieniu do kategorii AM,B1,B,T, skoro postępowanie zostało wznowione w sprawie wydania prawa jazdy kat. C1,C,C1+E,C+E.Ponownie należy podkreślić, że w przypadku wydania wyroku karnego skazującego organy nie mają swobody w zakresie ustalenia okoliczności objętych wyrokiem. Brak spełnienia wymogów koniecznych do uzyskania prawa jazdy kategorii C1,C,C1+E,C+E uzasadniał rozstrzygnięcie o odmowie wydania skarżącemu uprawnień do prowadzenia pojazdów tylko w zakresie tych kategorii.

Sąd orzekł o uchyleniu decyzji obu instancji , pozostawiając w obrocie postanowienie o wznowieniu postępowania, gdyż w niniejszym postępowaniu zaistniała przesłanka wznowienia z przyczyn określonych w art.145 §1 pkt 1 Kpa.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w pkt 1 wyroku na podst.art.145 §1 pkt lit a) i c) P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 i 205 §2 tej ustawy.