Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1421/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Spółka z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

T. sp. z o.o. (dalej zwana: "Skarżącą"), wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej zwany "DIS") z [...] lutego 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2012 r.

Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania ww. decyzji DIS. Uzasadniając swój wniosek wskazała na to, że w chwili obecnej nie dysponuje środkami pozwalającymi na uregulowanie ustalonych zobowiązań w podatku od towarów i usług bez znacznej szkody dla prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca nadmieniła, ze obecnie prowadzona działalność przynosi stratę, czego dowodzą załączone do skargi zaświadczenie o stanie rachunku bankowego oraz rachunek zysków i strat za dwa pierwsze miesiące bieżącego roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04, niepubl.).

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca nie wskazała okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji DIS mogłyby doprowadzić do wyrządzenia jej niepowetowanej szkody, jednocześnie powodując trudne do odwrócenia skutki materialne. Nie podała konkretnych informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku.

Skarżąca załączyła wprawdzie do skargi bilans zysków i strat oraz informacje z rachunku bankowego, ale dokumenty te nie dowodzą, że wniosek jest uzasadniony. Zdaniem Sądu strata, na którą powołuje się Skarżąca nie może mieć decydującego znaczenia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, strata ta nie świadczy jeszcze o braku środków finansowych pozwalających uiścić kwoty zobowiązania podatkowego w wysokości 281.257 zł, gdyż biorąc pod uwagę skalę prowadzonej przez Skarżącą działalności kwota ta stanowi zaledwie ułamek procentowy jej przychodu. Za 2014 r. Skarżąca osiągnęła przychód wynoszący ponad 4 miliony złotych.

Nadmienić też należy, że Skarżąca miała możliwość uzupełnienia dokumentów obrazujących jej sytuację materialną, bowiem Referendarz Sądowy przed rozpatrzeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy wezwał ją do nadesłania informacji obrazującej stan majątkowy i jej dochody. Jednakże Skarżąca tego wezwania nie wykonała.

Zdaniem Sądu Skarżąca nie wykazała żadnych przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie decyzji.

Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.