Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1679/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Anna Rotter, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku o wykreślenie wpisów z rejestru zastawów skarbowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...], wydanym m.in. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. - dalej zwana: O.p.), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, po rozpatrzeniu zażalenia A spółka z o.o. w C. (dalej zwana: strona lub skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. nr [...] odmawiające, na podstawie art. 165a § 1 O.p., wszczęcia postępowania w sprawie wykreślenia z rejestru zastawów skarbowych, na wniosek spółki z 11 marca 2020 r., wpisów figurujących w tym rejestrze pod pozycjami: [...], [...], [...], [...], [...], dokonanych na podstawie wniosków wierzyciela, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. w związku z zaległościami podatkowymi spółki w kwocie [...] zł, wynikającymi z decyzji tego organu z [...] r. nr [...].

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Podaniem z 11 marca 2020 r. strona wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o wykreślenie z rejestru zastawów skarbowych wpisów figurujących w tym rejestrze pod pozycjami: [...], [...], [...], [...], [...], dokonanych na podstawie wniosków wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. o numerach [...], [...], [...], [...], [...], w związku z zaległościami podatkowymi spółki w kwocie [...] zł, wynikającymi z decyzji tego organu z [...] r. nr [...].

Uzasadniając w/w wniosek spółka powołała przepisy art. 41 § 1- 3 i art. 47 § 1 O.p. oraz odwołała się do argumentów zawartych w odrębnym piśmie z 18 grudnia 2019 r. kierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.. Poniosła w szczególności, że stronie nie została skutecznie doręczona decyzja organu z [...] r. nr [...], gdyż wydanie przesyłki zawierającej tę decyzję nastąpiło do rąk osoby nieupoważnionej. To z kolei oznacza, że dokonanie wpisu do rejestru zastawów skarbowych było nieuprawnione, oparte na błędnych przesłankach i błędnej podstawie prawnej.

Nadmienić trzeba, że jednocześnie, pismem z 11 marca 2020 r., spółka wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach skargę na bezprawne działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. polegające na złożeniu wniosków z [...] r. o numerach [...], [...], [...], [...], [...] o dokonanie wpisów do rejestru zastawów skarbowych w związku z zaległościami podatkowymi spółki w kwocie [...] zł wynikającymi z decyzji tego organu z [...] r. Skargę tę organ I instancji rozpatrzył w trybie art. 234 pkt 1, art. 236 § 1 i art. 237 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Postanowieniem z [...] r. organ I instancji odmówił, na podstawie art. 165a § 1 O.p., wszczęcia postępowania w sprawie wykreślenia z rejestru zastawów skarbowych, na wniosek spółki z 11 marca 2020 r., wpisów figurujących w tym rejestrze pod pozycjami: [...], [...], [...], [...], [...], dokonanych na podstawie wniosków Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. w związku z zaległościami podatkowymi spółki wynikającymi z decyzji tego organu z [...] r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przepisy art. 41 § 1 i art. 46h § 1 O.p. nie dają podstaw do merytorycznego załatwienia żądania skarżącej. Przewidują bowiem możliwość wykreślenia zastawu skarbowego z rejestru zastawów na wniosek podatnika wyłącznie w przypadkach dotyczących praw własności przedmiotu zastawu w dniu jego ustanowienia. Nie jest więc możliwe wszczęcie i prowadzenie postępowania w kierunku wykreślenia zastawu skarbowego z rejestru z innych przyczyn, w tym z powodu niezasadnego ustanowienia zastawu wskutek wadliwego doręczenia decyzji będącej źródłem zaległości podatkowych zabezpieczonych tymże zastawem.

W w/w postanowieniu organ zawiadomił także stronę, że skargę z 11 marca 2020 r. uznaje za niezasadną. Przedstawił w tym zakresie argumentację wywodząc, że decyzja wymiarowa z [...] r. (będąca źródłem zaległości podatkowych zabezpieczonych zastawem) została zaadresowana prawidłowo na adres siedziby spółki i skutecznie doręczona [...] r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 120 w z. z art. 121 w zw. z art. 124 w zw. z art. 217 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego VAT nad podatkiem należnym za maj 2018 r. pomimo niewykazania przez organ istnienia wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia tego podatku przez podatnika; postanowienie organu nie ma merytorycznego uzasadnienia w tym zakresie, a jedynie prezentuje czynności jakie zostały podjęte, co narusza zaufanie spółki do organu;

2. art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez niezwrócenie w ustawowym terminie nadwyżki podatku naliczonego VAT nad podatkiem należnym za maj 2018 r. oraz bezpodstawne przedłużanie tego terminu;

3. art. 217 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 oraz art. 122 i art. 124 O.p. poprzez brak należytego uzasadnienia postanowienia polegającego na braku wskazania racjonalnych okoliczności, które uzasadniałyby wątpliwości co do poprawności deklaracji VAT-7 oraz jej korekty;

4. art. 121 § 1, art. 120, art. 124 oraz art. 217 § 2 w zw. z art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 14 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2, art. 37 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zasadne jest przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku w sytuacji, gdy organ nie wskazał żadnych dowodów uprawdopodabniających spełnienie przesłanek do takiego przedłużenia, ograniczając się do przytaczania lakonicznych okoliczności. W konsekwencji organ oparł się na arbitralnych przypuszczeniach i dowolnych, nieudowodnionych wątpliwościach. Prawidłowa wykładnia w/w norm prawnych powinna prowadzić do wniosku, że organ powinien dokonać zwrotu, gdyż zebrany materiał nie uprawdopodobniał żadnych nieprawidłowości w działalności spółki;

5. art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 121, art. 122, art. 125 § 1 i 2, art. 212, art. 274b oraz art. 151 § 1 w zw. z art. 150 § 1 pkt 1 oraz art. 144 i art. 145 § 1 oraz art. 121 § 1 i art. 123 § 1 i art. 212 O.p. poprzez brak odniesienia się do skuteczności przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego VAT nad podatkiem należnym za maj 2018 r., a to w kwestii terminów doręczeń postanowień w toku kontroli, jak również osoby, wobec której dokonywano doręczeń, albowiem do skutecznego doręczeni muszą istnieć dowody, że doręczyciel wykonał obowiązki jakie go w tym zakresie obciążają z mocy prawa. Natomiast uchybienia w realizacji tych czynności stanową przeszkodę do przyjęcia, że doręczenie zostało dokonane. Wykluczone jest dokonywanie doręczeń przesyłki poleconej do rąk osoby trzeciej, która nie jest związana jakimkolwiek stosunkiem (pracy, pełnomocnictwa, upoważnienia) z faktycznym adresatem. Organ powołuje się wprawdzie na adnotację na zwrotnym potwierdzeniu odbioru o treści "U. S. – pełn.", jednak jest to osoba całkowicie nieznana.

W uzasadnieniu spółka w szczególności przedstawiła okoliczności faktyczne i prawne związane z doręczeniem korespondencji w postępowaniu podatkowym. W piśmie z 31 sierpnia 2020 r. skarżąca podtrzymała i rozszerzyła argumenty w w/w zakresie.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu w szczególności podkreślił, że postanowienie organu I instancji dotyczy odmowy, na podstawie art. 165a § 1 O.p., wszczęcia postępowania w sprawie wykreślenia z rejestru zastawów skarbowych, na wniosek spółki z 11 marca 2020 r., wpisów figurujących w tym rejestrze pod pozycjami: [...], [...], [...], [...], [...], dokonanych na podstawie wniosków wierzyciela w związku z zaległościami podatkowymi spółki wynikającymi z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] r., a nie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatki VAT za maj 2018 r.

Dalej organ II instancji powtórzył argumenty zaprezentowane w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym akcentując, że w zaistniałym stanie faktycznym wypełnione zostały przesłanki z art. 165a O.p. uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wykreślenia z rejestru zastawów skarbowych, na wniosek spółki, powyższych wpisów figurujących w tym rejestrze dokonanych na podstawie wniosków wierzyciela.

Jak argumentował organ, wpis zastawu jest czynności mateialno - techniczną, tzn. nie jest dokonywany w formie decyzji lub postanowienia, z zastrzeżeniem przypadków, o których mowa w art. 46h O.p. Skoro przepisy regulujące zastaw skarbowy nie przewidują możliwości prowadzenia postępowania w zakresie wykreślenia wpisu z rejestru zastawów skarbowych (w innych okolicznościach, niż opisane a art. 46h O.p.), to zaistniała przeszkoda prawna do wszczęcia postepowania w tym zakresie. To oznacza, że zastosowanie art. 165a § 1 O.p. i odmowa wszczęcia postępowania w takiej sprawie – było zasadne.

Odnosząc się do kwestii podniesionych w zażaleniu, a niezwiązanych z istotą rozstrzygnięcia organu I Instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że sprawa przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatki VAT za maj 2018 r. była przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia, zaś argumenty w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] r. nr [...] strona może zgłosić w odwołaniu od tej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, spółka – podobnie jak wcześniej w zażaleniu - zarzuciła naruszenie:

1. art. 120 w z. z art. 121 w zw. z art. 124 w zw. z art. 217 § 2 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego VAT nad podatkiem należnym za maj 2018 r. pomimo niewykazania przez organ istnienia wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia tego podatku przez podatnika; postanowienie organu nie ma merytorycznego uzasadnienia w tym zakresie, a jedynie prezentuje czynności jakie zostały podjęte, co narusza zaufanie spółki do organu;

2. art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez niezwrócenie w ustawowym terminie nadwyżki podatku naliczonego VAT nad podatkiem należnym za maj 2018 r. oraz bezpodstawne przedłużanie tego terminu;

3. art. 217 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 oraz art. 122 i art. 124 O.p. poprzez brak należytego uzasadnienia postanowienia polegającego na braku wskazania racjonalnych okoliczności, które uzasadniałyby wątpliwości co do poprawności deklaracji VAT-7 oraz jej korekty;

4. art. 121 § 1, art. 120, art. 124 oraz art. 217 § 2 w zw. z art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 14 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2, art. 37 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zasadne jest przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku w sytuacji, gdy organ nie wskazał żadnych dowodów uprawdopodabniających spełnienie przesłanek do takiego przedłużenia, ograniczając się do przytaczania lakonicznych okoliczności. W konsekwencji organ oparł się na arbitralnych przypuszczeniach i dowolnych, nieudowodnionych wątpliwościach. Prawidłowa wykładnia w/w norm prawnych powinna prowadzić do wniosku, że organ powinien dokonać zwrotu, gdyż zebrany materiał nie uprawdopodobniał żadnych nieprawidłowości w działalności spółki;

5. art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 121, art. 122, art. 125 § 1 i 2, art. 212, art. 274b oraz art. 151 § 1 w zw. z art. 150 § 1 pkt 1 oraz art. 144 i art. 145 § 1 oraz art. 121 § 1 i art. 123 § 1 i art. 212 O.p. poprzez brak odniesienia się do skuteczności przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego VAT nad podatkiem należnym za maj 2018 r., a to w kwestii terminów doręczeń postanowień w toku kontroli, jak również osoby, wobec której dokonywano doręczeń, albowiem do skutecznego doręczeni muszą istnieć dowody, że doręczyciel wykonał obowiązki jakie go w tym zakresie obciążają z mocy prawa. Natomiast uchybienia w realizacji tych czynności stanową przeszkodę do przyjęcia, że doręczenie zostało dokonane. Wykluczone jest dokonywanie doręczeń przesyłki poleconej do rąk osoby trzeciej, która nie jest związana jakimkolwiek stosunkiem (pracy, pełnomocnictwa, upoważnienia) z faktycznym adresatem. Organ powołuje się wprawdzie na adnotację na zwrotnym potwierdzeniu odbioru o treści "U. S. – pełn.", jednak jest to osoba całkowicie nieznana;

6. art. 145 O.p. poprzez doręczenie stronie w dniu [...] r. informacji o wpisie do rejestru zastawów skarbowych na podstawie decyzji z [...]r. nr [...], a nie ustanowionemu pełnomocnikowi adwokatowi M. P. przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S..

W uzasadnieniu spółka w szczególności przedstawiła okoliczności faktyczne i prawne związane z doręczeniem w/w decyzji z [...] r.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnośnie zarzutu niedoręczenia zaskarżonego postanowienia pełnomocnikowi adwokatowi M. P. organ wskazał, że w/w adwokat nie złożył pełnomocnictwa ogólnego. W skardze strona nie wskazała też czy złożone zostało pełnomocnictwo szczególne, do jakiej sprawy lub jakiem organowi. W tej sytuacji organ wniósł o nieuznanie zasadności w/w zarzutu.

W piśmie procesowym z 4 lutego 2021 r. skarżąca podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko ponownie twierdząc, że decyzja z [...] r. nie weszła do obrotu prawnego. Spółka nie wypowiedziała się natomiast w kwestii braku w zasobach organu pełnomocnictwa adw. M. P..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 6 maja 2021r. sygn. I SA/Gl 1633/20 odrzucił skargę z powodu nieusunięcia w terminie braków formalnych skargi (NSA postanowieniem z 20 lipca 2021 r. sygn. III FZ 478/21 oddalił zażalenie spółki). Wskutek wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, WSA w Gliwicach postanowieniem z 8 listopada 2021 r. sygn. I SA/Gl 1633/20 termin przywrócił uznając braki za usunięte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Kontrola legalności zaskarżonego aktu dokonana na podstawie kryteriów określonych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej zwana: p.p.s.a.), nie dała podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).

Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym

Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 165a § 1 O.p, w myśl którego, gdy żądanie o wszczęcie postępowania podatkowego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Pojęcie "postępowanie nie może być wszczęte" należy odnosić do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis, którego wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny. Są to w szczególności przypadki braku w przepisach podstaw do rozpatrzenia żądania określonej treści w trybie postępowania podatkowego; gdy toczące się w danej sprawie postępowanie podatkowe nie może się zakończyć wydaniem w sprawie decyzji.

Taka właśnie sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. W efekcie organy obu instancji prawidłowo odmówiły stronie wszczęcia postępowania w żądanym przez nią przedmiocie.

Przypomnieć trzeba, że strona wnioskiem z 11 marca 2020 r. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o wykreślenie z rejestru zastawów skarbowych wpisów figurujących w tym rejestrze pod pozycjami: [...], [...], [...], [...], [...], dokonanych na podstawie wniosków wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. o numerach [...], [...], [...], [...], [...], w związku z zaległościami podatkowymi spółki w kwocie [...] zł, wynikającymi z decyzji tego organu z [...] r. nr [...].

Organ w swoim rozstrzygnięciu powołał przepisy art. 41 § 1 i art. 46h § 1 O.p. dochodząc do słusznego przekonania, że nie dają one podstaw do merytorycznego załatwienia żądania skarżącego. Przepisy te przewidują bowiem możliwość wykreślenia zastawu skarbowego z rejestru zastawów na wniosek podatnika wyłącznie w przypadkach dotyczących praw własności przedmiotu zastawu w dniu jego ustanowienia. Nie jest natomiast możliwe z wniosku podatnika wszczęcie i prowadzenie postępowania w kierunku wykreślenia zastawu skarbowego z rejestru z innych przyczyn, w tym związanych z doręczeniem decyzji wymiarowej z [...] r. nr [...].

Zastaw skarbowy powstaje z dniem wpisu do rejestru zastawów i czynność ta nie przybiera formy aktu administracyjnego (decyzja / postanowienie). Podatnik jest o tym jedynie zawiadamiany (art. 45 O.p.). Wykreślenie wpisu z rejestru następuje na zasadach określonych w art. 46h oraz 46i O.p. Decyzję wydaje organ jedynie w pierwszym z tych przypadków, przy czym może to nastąpić wyłącznie na wniosek: 1) osoby powołującej się na swoje prawo własności ruchomości lub zbywalne prawo majątkowe, jeżeli ruchomość lub zbywalne prawo majątkowe obciążone zastawem skarbowym w dniu jego powstania nie stanowiły własności podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej za zobowiązanie podatkowe lub zaległości podatkowe, albo 2) na wniosek podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej za zobowiązanie podatkowe lub zaległości podatkowe, której w dniu powstania zastawu skarbowego nie przysługiwało prawo własności obciążonej zastawem skarbowym ruchomości lub zbywalne prawo majątkowe.

W swoim podaniu z 11 marca 2020 r. skarżąca nie powoływała się na te przypadki, a organ ich zaistnienie już na pierwszy ogląd zasadnie wykluczył. W tym stanie rzeczy, wobec braku w przepisach podstaw do rozpatrzenia żądania o treści wskazanej przez stronę w trybie postępowania podatkowego - postępowanie podatkowe nie mogło się toczyć i zakończyć wydaniem decyzji/ postanowienia. Z tego powodu organ odwoławczy w ramach uzasadnienia zaskarżonego postanowienia prawidłowo stwierdził niemożność merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego w ramach postępowania podatkowego.

W sytuacji stwierdzenia przez organ podatkowy, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania i rozpatrzenie treści żądania, nie może on przystąpić do merytorycznego badania wniosku, a wręcz przeciwnie, obowiązany jest on zaniechać dalszych czynności i odmówić wszczęcia postępowania, zgodnie z art. 165a § 1 O.p. Użyte w tym przepisie wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (zob. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r. sygn. III FSK 3183/21).

Z tych też powodów, skoro w sprawie nie może się toczyć postępowanie zmierzające do merytorycznego rozpatrzenia wniosku w przedmiocie wykreślenia z rejestru zastawów skarbowych, na wniosek spółki z 11 marca 2020 r., wpisów figurujących w tym rejestrze pod pozycjami: [...], [...], [...], [...], [...], dokonanych na podstawie wniosków Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. w związku z zaległościami podatkowymi spółki w kwocie [...] zł, wynikającymi z decyzji tego organu z [...] r. nr [...]. - organy obu instancji zasadnie, powołując się na przesłankę niedopuszczalności jego wszczęcia, oparły swoje rozstrzygnięcia na art. 165a § 1 O.p.

Ponieważ przedmiotem rozstrzygnięcia w tej sprawie była odmowa wszczęcia postępowania, a zatem kwestia o charakterze formalnym, argumenty dot. prawidłowości doręczenia w/w decyzji z [...] r., czy też (pozostająca w ogóle poza zakresem zaskarżonego postanowienia) zasadności przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego VAT nad podatkiem należnym za maj 2018 r. – nie mogły być przedmiotem rozpoznania, podobnie jak gołosłowne zarzuty wadliwego doręczenie do rąk strony w dniu [...] r. informacji o dokonanym wpisie do rejestru zastawów skarbowych, a nie ustanowionemu pełnomocnikowi adwokatowi M. P.. Przede wszystkim treść tych zarzutów wskazująca na udział Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. jest całkowicie niezrozumiała, zaś fakt udzielenia umocowania (ogólnego, szczególnego) w/w pełnomocnikowi nie został nawet przez stronę uprawdopodobniony.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.