Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1106/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 stycznia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia del. WSA Marek Leszczyński Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. S. Przedsiębiorstwo [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 631/14 w sprawie ze skargi Z. S. Przedsiębiorstwo [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. CVS


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 631/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił skargę Z. S. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, po rozpatrzeniu wniosku Z. S., Burmistrza Gminy i Miasta Kleczew decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] na podstawie art. 71 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 ust. 1 oraz art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), a także § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2,0 MW realizowanego na działkach o nr ewid. [...] i [...]obręb [...], gm. K.".

Po wszczęciu postępowania z urzędu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 in fine, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Kleczew z dnia [...] września 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że wydanie decyzji Burmistrza nastąpiło z rażącym naruszeniem obowiązującego w dacie jej wydania art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Działki wskazane we wniosku inwestora położone były na obszarze dla którego Rada Miejska w Kleczewie, uchwałą z dnia 8 listopada 2001 r., nr XXX/303/01 uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew (ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 26 listopada 2001 r. Nr 144, poz. 2948). Zgodnie z powyższą uchwałą działki nr [...] i [...]w obrębie geod. Jabłonka położone są w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 18.9 przeznaczonej pod uprawy polowe, łąki i pastwiska, co wyłącza możliwość realizacji na przedmiotowym obszarze inwestycji o charakterze produkcyjnym.

Skarżący złożył do SKO w Koninie wniosek o ponownie rozpatrzenie sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, iż zgodnie z treścią art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Podkreślono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem prawa miejscowego, którego ustalenia wiążą w sposób bezwzględny organy orzekające w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Zatem kwestią zasadniczą dla rozpatrzenia sprawy jest zbadanie zgodności lokalizacji planowanej inwestycji polegającej na budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem organu w sprawie nie budzi wątpliwości, że przedsięwzięcie to jest planowane do realizacji na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – uchwała Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 8 listopada 2001 r. Działki o nr ewid. [...] i nr [...] usytuowane są w obszarze oznaczonym symbolem RP – tereny rolne pod uprawy polowe, łąki i pastwiska. Organ przytoczył ustalenia miejscowego planu miejscowego zagospodarowania dla terenu obejmującego powyższe działki – § 6.18 Jabłonka (symbol 18.9 ) i wskazał, że z tych zapisów wynika, że plan dopuszcza na terenie objętym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach budowę urządzeń infrastruktury technicznej. Jednakże funkcja uzupełniająca, jaką jest budowa urządzeń infrastruktury technicznej, ma pozostawać w ścisłym związku z funkcją podstawową, tj. rolną – uprawami polowymi, łąkami i pastwiskami. Elektrownie wiatrowe są urządzeniami służącymi do wykorzystywania siły wiatru do produkcji energii i mieszczą się w pojęciu urządzeń infrastruktury technicznej. Zdaniem Kolegium budowa ww. zespołu dwóch elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną nie pozostaje jednak w związku z funkcją podstawową, bowiem jej realizacja nie służy obsłudze funkcji rolniczej, lecz ma na celu produkcję energii elektrycznej, która wprowadzana będzie do sieci energetycznych – GPZ. W ocenie SKO kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Burmistrza z dnia [...] września 2011 r. narusza w sposób rażący art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Z. S.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W toku postępowania pismo procesowe z dnia 4 stycznia 2015 r. złożyła, dopuszczona do udziału w postępowaniu, uczestniczka E. W., opowiadając się za stanowiskiem zajętym przez organ. Wskazała ona, powołując się na art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wprowadzone ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2010 r. Nr 155, poz. 1043) obowiązującą od dnia 25 września 2010 r., że jeśli na terenie gminy obowiązywał po tej dacie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to aby możliwa była na terenie takiej gminy realizacja turbin wiatrowych, to konieczny był stosowny zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Po tej bowiem dacie nie jest możliwe, ze względu na zapisy ww. przepisów lokalizowanie turbin wiatrowych o mocy przekraczającej 100 kW na terenach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan nie określa granic terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granic ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Budowa urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a takimi niewątpliwie – w ocenie uczestniczki – są urządzenia, których dotyczy decyzja z dnia [...] września 2011 r., w sytuacji gdy jest dla gminy uchwalony plan, może bowiem następować tylko w granicach określonych w miejscowym planie specjalnie na ten cel.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 631/14 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. wynika, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oczywiście wówczas, gdy został on uchwalony) jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Sąd powołując się na orzecznictwo sądowe wskazał, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Po stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, analizy i oceny wpływu danego przedsięwzięcia, czy też uzgodnień z art. 48 ustawy. Przy ocenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego (podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) z postanowieniami planu miejscowego należy zatem dokonać kompleksowej oceny zgodności planowanej inwestycji ze wszystkimi właściwymi zapisami planu.

W ocenie Kolegium wydanie decyzji Burmistrza nastąpiło z rażącym naruszeniem obowiązującego w dacie jej wydania art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., albowiem działki wskazane we wniosku inwestora i położone na obszarze, dla którego Rada Miejska w Kleczewie, uchwałą z dnia 8 listopada 2001 r., uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działki nr [...] i [...] położone są w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 18.9. Zgodnie z zapisami powyższej uchwały "18.9. Na terenie oznaczonym w załączniku nr 1 do uchwały symbolem RP ustala się lokalizację terenów rolnych z dopuszczeniem zabudowy rolniczej, urządzeń infrastruktury technicznej, terenów zieleni i zalesień. Podstawowe przeznaczenie terenów pod uprawy polowe, łąki i pastwiska. (...)."

W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie jest słuszne. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że organ, dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązany jest do szczegółowej analizy wszystkich postanowień planu mających zastosowanie do konkretnej inwestycji, co oznacza, że nie jest wystarczające lakoniczne, jednozdaniowe i arbitralne stwierdzenie, że taka zgodność bądź niezgodność ma miejsce w sprawie. Obiekty pomocnicze i infrastruktura techniczna przewidziane w ramach określonego celu podstawowego powinny pozostawać z nim w związku i nie mogą powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej.

W niniejszej sprawie literalna wykładnia tekstu planu prowadzi do wniosku, iż zapisy te nie dopuszczają możliwości realizacji inwestycji związanych z produkcją energii, a do takich należy zaliczyć budowę elektrowni wiatrowych, które nie służą celom bezpośrednio związanym z przeznaczeniem terenu, na którym są budowane. Funkcja uzupełniająca jaką jest budowa urządzeń infrastruktury technicznej musi pozostawać w ścisłym związku z funkcją wiodącą (podstawową) i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej. Nie można przy tym dokonać takiej wykładni zapisów wskazywanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którą, każde urządzenie infrastruktury technicznej mogłoby być usytuowane na terenie objętym planem, bez skonfrontowania jego usytuowania z funkcją podstawową danej jednostki urbanistycznej. Urządzenia infrastruktury technicznej służące do produkcji energii elektrycznej (w tym przypadku elektrownie wiatrowe wraz z infrastrukturą towarzyszącą), których celem jest następcze wprowadzenie tej energii do sieci energetycznej, nie zaś bezpośrednio wykorzystanie jej na potrzeby związane z podstawową funkcją terenu, na którym są budowane – nie są dopuszczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym inwestor – skarżący przewidział inwestycję. Rada Miejska w Kleczewie uchwałą z dnia 8 listopada 2001 r. nr XXX/303/01 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z dnia 26 listopada 2001 r. Nr 144, poz. 2948) na terenie, na którym znajdują się działki nr ewid. [...] i [...] obręb [...], gm. K. ustaliła podstawowe przeznaczenie pod uprawy polowe, łąki i pastwiska.

Przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., w zdaniu pierwszym zawiera zaś normę, która wprowadza podstawowe kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec tego, jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko.

Sąd podkreślił, że w decyzji Burmistrza jedyna wzmianka na temat planu miejscowego zawarta jest w jednym zdaniu na ostatniej stronie decyzji, które brzmi "Powyższa inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew zatwierdzonym uchwalą Rady Miejskiej w Kleczewie Nr XXX/303/2001 z dnia 8 listopada 2001 r. opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego Nr 144, z dnia 26 listopada 2001 r."

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2015 r. wniósł Z. S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu nieważność postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poprzez oddalenie wniosku skarżącego o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 5 lutego 2015 r. umotywowanego niedajacą się przezwyciężyć przeszkodą, tj. chorobą skarżącego potwierdzoną zwolnieniem lekarskim wystawionym prze biegłego lekarza sądowego, przez co skarżący został pozbawiony możliwości uczestniczenia w rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku, a tym samym został pozbawiony możliwości obrony swoich praw w postępowaniu przed WSA w Poznaniu.

Skarżący kasacyjnie zarzucił również, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na wadliwej subsumcji przywołanego przepisu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i błędnym przyjęciu, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew na obszarze przedmiotowej inwestycji nie przewidywały możliwości budowy zespołu dwóch elektrowni wiatrowych, w sytuacji w której to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej, które to urządzenia były dopuszczalne na tym obszarze, a nadto na obszarze realizacji inwestycji nie wyłączono w żaden sposób działalności produkcyjnej, która tym samym dozwolona jest w ramach przewidzianej w planie dla tego obszaru zabudowy i w związku z określonym przeznaczeniem tego terenu. Ponadto budowa elektrowni wiatrowej nie będzie wiązała się z trwałym przeznaczeniem gruntów rolnych na cele nierolnicze, zaś materiał dowodowy nie potwierdził, aby na terenie planowanej inwestycji obowiązywał zakaz lokalizacji tego rodzaju zamierzenia.

Skarżący kasacyjnie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 109 p.p.s.a. poprzez nieodroczenie rozprawy z dnia 5 lutego 2015 r. mimo złożonego w tym zakresie wniosku skarżącego i znaną sądowi przeszkodą, której nie można było przezwyciężyć,

2) art. 47 p.p.s.a. w związku z art. 67 § 5 p.p.s.a. poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi skarżącemu pisma procesowego uczestniczki postępowania E. W. z dnia 4 stycznia 2015 r. co jednocześnie uniemożliwiło skarżącemu zajęcie merytorycznego stanowiska względem podniesionej przez uczestniczkę argumentacji.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pismem z dnia 16 kwietnia 2016 r. uczestnik postępowania E. W. złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej, zasadzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do pisma.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

I. Jako pierwszy należy rozpoznać zarzut nieważności postępowania, wskazujący na naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. zaskarżonym wyrokiem.

Zgodnie z powyższym przepisem nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Jako uzasadnienie powyższego zarzutu w skardze kasacyjnej podaje się to, że Sąd pierwszej instancji oddalił wniosek skarżącego o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 5 lutego 2015 r. Wniosek skarżącego o odroczenie rozprawy był podyktowany chorobą skarżącego, na którą to okoliczność przedstawił zaświadczenie lekarskie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę przyczynę wnioskowania o odroczenie rozprawy, oraz przepisy postępowania obowiązujące w tym zakresie (art. 107–110 p.p.s.a.), zaskarżonym wyrokiem nie został naruszony art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., gdyż skarżący nie został pozbawiony możności obrony swych praw w rozumieniu powyższego przepisu.

Stawiennictwo na rozprawie nie jest obowiązkowe, poza tym skarżący Z. S. w dacie wyznaczonego terminu rozprawy przed Sądem pierwszej instancji, miał ustanowionego pełnomocnika – adwokata B. F., który mógł go reprezentować przed Sądem. Zgodnie z art. 107 p.p.s.a. nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Przyczyny odroczenia rozprawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 109 i art. 110 p.p.s.a., przy czym żadna z tych przyczyn nie miała miejsca w tej sprawie. Tak więc nie było powodów do odroczenia rozprawy wyznaczonej na dzień 5 lutego 2015 r.

II. Jako zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), mających istotny wpływ na wynik sprawy podaje się naruszenie:

– art. 109 p.p.s.a. poprzez nieodroczenie rozprawy w dniu 5 lutego 2015 r. mimo złożonego wniosku skarżącego,

– art. 47 p.p.s.a. w związku z art. 67 § 5 p.p.s.a. poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi skarżącego pisma procesowego E. W. z dnia 4 stycznia 2016 r.

W tym przypadku, jak wykazano wcześniej, nie można w ogóle mówić o naruszeniu art. 109 p.p.s.a., bowiem nie miała miejsca żadna z przesłanek ustawowych stanowiących podstawę do odroczenia rozprawy.

Jak wynika z akt sprawy (k. 84, 106), pismo procesowe E. W. z dnia 4 stycznia 2015 r., zostało złożone na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r., nie było więc fizycznej możliwości doręczenia tego pisma pełnomocnikowi skarżącego, skoro ten nie był obecny na rozprawie pomimo prawidłowego zawiadomienia.

Tak więc jak wynika z powyższego, żaden z zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem przepisy wskazane w skardze kasacyjnej nie zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem.

W punkcie I skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: u.u.i.ś.) poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu (...).

Jak podkreśla się w orzecznictwie, naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przez niewłaściwe zastosowanie przepisu, polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej względnie, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2049/13, Lex nr 1456976).

Jak wynika z brzmienia ust. 2 art. 80 u.u.i.ś., właściwy organ może wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w przypadku zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan taki został uchwalony. Tak więc pierwszym i podstawowym warunkiem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest istnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym planowane jest usytuowanie przedsięwzięcia, w rozumieniu ustalonym w art. 3 pkt 13 u.u.i.ś. Drugim warunkiem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W niniejszej sprawie dla terenu, na którym miało być zlokalizowane przedsięwzięcie polegające na budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, w dacie wydania decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Kleczew z dnia [...] września 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, obowiązywała uchwała Nr XXX/303/01 Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 8 listopada 2001 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew.

Przedmiotowa inwestycja została usytuowana na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem RP (tereny upraw polowych). Zgodnie z § 6 pkt 18.9 planu miejscowego: "Na terenie oznaczonym w załączniku nr 1 do uchwały symbolem RP ustala się lokalizację terenów rolnych z dopuszczeniem zabudowy rolniczej, urządzeń infrastruktury technicznej, terenów zieleni i zalesień. Podstawowe przeznaczenie terenów pod uprawy polowe, łąki i pastwiska".

Jak wynika z § 4 pkt 4 i 5 omawianej uchwały, ilekroć jest mowa o przeznaczeniu terenu należy przez to rozumieć przeznaczenie podstawowe, które powinno dominować na danym terenie. Natomiast ilekroć jest mowa o przeznaczeniu dopuszczalnym terenu, należy przez to rozumieć inne rodzaje przeznaczenia niż podstawowe, które uzupełniają funkcję podstawową lub jej towarzyszą i które mogą być dopuszczone pod warunkiem spełnienia wymagań i wynikających z ustaleń planu, z odrębnych przepisów oraz pod warunkiem dostosowania charakteru obiektów do przeznaczenia podstawowego. Z brzmienia powyższych ustaleń planu miejscowego dopuszczalna była na przedmiotowym terenie lokalizacja urządzeń infrastruktury technicznej (na terenie oznaczonym symbolem RP) jednak pod warunkiem dostosowania ich do przeznaczenia podstawowego. Słusznie podkreśla się w orzecznictwie sądowym, że przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego funkcja uzupełniająca, musi pozostawać w ścisłym związku z funkcją podstawową i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej (wyrok NSA z 9.02.2011 r., II OSK 238/10, Lex nr 1091544, glosa aprobująca M. Nowickiego ZNSA 2011 nr 5, s. 177).

Jak wynika z powyżej przedstawionych ustaleń planu miejscowego, teren na którym miało być zlokalizowane przedsięwzięcie objęte kwestionowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją Burmistrza Gminy i Miasta Kleczew z dnia [...] września 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, nie był przeznaczony pod tego typu inwestycje, biorąc pod uwagę przeznaczenie podstawowe terenu, jak i przeznaczenie dopuszczalne terenu.

Jeżeli nawet przyjmie się, że elektrownie wiatrowe zaliczane są do tzw. infrastruktury technicznej, to nie mieszczą się one w zakresie pojęcia "teren o przeznaczeniu dopuszczalnym", które zostało zdefiniowane w § 4 pkt 5 m.p.z.p., gdyż nie spełniają tam określonych warunków. Postanowienia planu miejscowego, nie muszą zawierać zakazów lokalizacji tego typu inwestycji, jeżeli jasno i jednoznacznie wynika z postanowień planu, co na danym terenie można lokalizować w ramach przeznaczenia podstawowego i przeznaczenia dopuszczalnego, tym bardziej jeżeli chodzi o przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle powyższych rozważań opartych na konkretnych postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew, zarzut skargi kasacyjnej naruszenia At. 80 ust. 2 u.u.i.ś. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu jest całkowicie nieuzasadniony. Ponadto w dacie wydania kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji (19 września 2011 r.), plan miejscowy zatwierdzony uchwałą z dnia 8 listopada 2001 r. był od roku już niezgodny z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która stanowi podstawę dla uchwalania planów miejscowych, na co trafnie wskazuje się w piśmie uczestnika postępowania z dnia 4 stycznia 2015 r. oraz w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Zgodnie z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym od 25 września 2010 r.) jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu – w studium ustala się ich rozmieszczenie.

Natomiast stosownie do art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym od 25 września 2010 r.) w planie miejscowym powinny być określone obowiązkowo granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko.

W takiej sytuacji, kiedy sam plan miejscowy z 8 listopada 2001 r. nie jest zgodny z obowiązującymi przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, trudno uznać za skuteczne, próby interpretacji postanowień tego planu, jak czyni się to w skardze kasacyjnej.

Jak wynika z powyżej cytowanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w dacie wydania kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymagane już było, aby lokalizacja tego typu urządzeń na terenie gminy, jak elektrownie wiatrowe, obowiązkowo była uwzględniana w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w planie miejscowym.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego, podstawowym warunkiem aby mógł być stosowany, jest jego zgodność z aktami rangi ustawowej, a w szczególności z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Do obowiązków właściwych organów gminy należy aktualizacja studium i planów miejscowych, a w szczególności konieczność dokonywania zmian tych aktów, wynikających ze zmian ustaw (art. 32, 33 u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W świetle postanowień powyższego przepisu przy ocenie całościowej zaskarżonego wyroku, nie można pominąć faktów wynikających z pisma z dnia 4 stycznia 2015 r. uczestnika postępowania E. W. i załączonych do niego dokumentów (k. 84–105) oraz odpowiedzi na skargę z dnia 16 kwietnia 2016 r. (k. 156–167), w której wnosi się o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszego pisma.

Z postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Koninie z dnia 14 marca 2013 r. (k. 97) i postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kole (k. 89) wynika jednoznacznie, że decyzję z dnia [...] września 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, której stwierdzono nieważność, podpisał z upoważnienia Burmistrza M. W. Zastępca Burmistrza S. M.

Natomiast wcześniej w dniu 21 września 2010 r. została zawarta umowa dzierżawy nieruchomości nr [...] położonej w miejscowości J. należącej do Zastępcy Burmistrza Kleczewa – S. M. oraz jego małżonki z Z. S. – inwestorem elektrowni wiatrowych.

W dniu 2 listopada 2010 r. została również podpisana umowa dzierżawy nieruchomości nr [...] położonej w miejscowości J. między P. W. – synem Burmistrza Kleczewa M. W. a tym samym przedsiębiorcą Z. S.

Przedmiotem obu umów było wydzierżawienie na okres 28 lat działek pod budowę siłowi wiatrowych w zamian za roczny czynsz dzierżawny w wysokości nie niższej niż 10 tys. zł netto od 1 megawata mocy generatora siłowni.

Jak wynika z powyższego, zastępca Burmistrza Kleczewa jako funkcjonariusz publiczny działał na korzyść inwestorów syna Burmistrza Gminy i Miasta Kleczew oraz swojego.

Ponieważ powyższe okoliczności stanowią przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 §1 pkt 3 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie pisma z 8 lutego 2013 r. Centralnego Biura Antykorupcyjnego Delegatura w Poznaniu postanowiło wznowić postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] września 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2,0 MW realizowanego na działkach o nr ewid. [...] i [...] obręb [...], gm. K.

Jak wynika z powyższych rozważań, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelnym Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.


ZDANIE ODRĘBNE

Zdanie odrębne sędziego NSA Pawła Miładowskiego od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1106/15.

Nie zgadzam się z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1106/15, z następujących powodów.

Przedmiotem sporu prawnego w sprawie była ocena czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana w dacie obowiązującego planu miejscowego, w sytuacji gdy zmienił się stan prawny w odniesieniu do wymogów zawierania w planie miejscowym zasad lokalizowania urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a określony sposób zagospodarowania terenu wynika z interpretacji treści obowiązującego planu – stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Dla wyniku przedmiotowej sprawy w ogóle nie ma znaczenia nowelizacja ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", w zakresie wprowadzenia do tej ustawy wymogu, zgodnie z którym "jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie" (art. 10 ust. 2a u.p.z.p.); zaś "granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko" (art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.). Jak wynika z treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 155, poz. 1043) "obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowują moc". Oznacza to, że obowiązujący w tej sprawie plan miejscowy z uwagi na ww. nowelizację, co prawda mógł, ale nie musiał wymagać aktualizacji, o jakiej mowa w art. 32 i art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej zaś sprawie w dniu wydania decyzji środowiskowej w dniu [...] września 2011 r. obowiązywał plan miejscowy, który niezależnie od ww. nowelizacji zachował swoją moc w kształcie dotychczasowym. Poza tym celem ww. nowelizacji nie było stawianie barier prawnych dla realizacji inwestycji tego typu inwestycji, lecz wręcz odwrotnie – doprowadzenie do znaczącego przyśpieszenia odtwarzania mocy wytwórczych, tworzenia nowych źródeł w tym źródeł odnawialnych oraz rozbudowę systemu przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej, jako podstawowych elementów bezpieczeństwa energetycznego kraju. Ponadto zakładano, że wejście w życie niniejszej nowelizacji ustawy spowoduje pozytywne skutki społeczne, gospodarcze, finansowe i prawne. Zmiana prawa powinna doprowadzić do natychmiastowego przyśpieszenia procedur przygotowania nowych inwestycji w energetyce. Przyczyni się zwłaszcza do rozwoju rozproszonej energetyki odnawialnej oraz kogeneracyjnej, co pozwoli na osiągnięcie przez Polskę wymogów określonych w dyrektywach pakietu energetyczno-klimatycznego UE (por. uzasadnienie projektu ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Sejm RP VI kadencji, Nr druku: 2565).

W związku z tym nie można w okolicznościach tej sprawy stwierdzić niezgodności planu miejscowego z przepisami ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, a tym samym, że w powiązaniu z ww. nowelizacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym doszło do wydania przez Burmistrza Gminy i Miasta Kleczew decyzji środowiskowej z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową".

W związku z tym pozostaje zatem do rozważenia kwestia czy obowiązujący plan miejscowy w okolicznościach tej sprawy dopuszczał zagospodarowanie terenu pod elektrownie wiatrowe, jako "urządzenia infrastruktury technicznej" – a zgodnie z ugruntowaną i wiodącą linią orzeczniczą elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej (por. wyroki NSA: z 23 listopada 2016 r., II OSK 2849/14; z 18 sierpnia 2016 r., II OSK 2890/14; z 12 stycznia 2016 r., II OSK 1070/14; z 10 października 2014 r., II OSK 811/13; a także Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. M. Wierzbowskiego, Alicji Plucińskiej-Filipowicz, wyd. 2, Wolters Kluwer, str. 625), czego nie kwestionował Sąd w uzasadnieniu motywów swojego rozstrzygnięcia. Odpowiedź na postawione wyżej pytanie związana jest z treścią art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Zgodnie z tym przepisem "właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony". Stwierdzenie przez właściwy organ zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga zatem sięgnięcia bezpośrednio do treści planu miejscowego. Przy czym w odniesieniu do przesłanki "rażącego naruszenia prawa" (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) to jak należy rozumieć tą przesłankę podnosił wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny. W tym miejscu jedynie przypomnienia wymaga (bez ponownej prezentacji tego dorobku), że przesłanka ta wymaga ustalenia czy doszło do oczywistego naruszeniem prawa, ale także wymaga uwzględnienia charakteru naruszonego przepisu i niemożliwych do zaakceptowania skutków z punktu widzenia praworządnego państwa (skutki społeczno-gospodarcze). Istotnym skutkiem wydawania decyzji administracyjnych jest też dbałość o stabilność obrotu gospodarczego, co jest kwestią fundamentalną dla prawidłowego funkcjonowania państwa prawa, które stoi na straży takiego obrotu. Dlatego przy rozważaniu zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa niewystarczające jest wykazanie, że doszło do oczywistego naruszenia przepisu prawa. Z tego względu w orzecznictwie sądów administracyjnych zaostrzono kryteria, pozwalające na stwierdzenie czy doszło do rażącego naruszenia prawa, dając tym samym pierwszeństwo stabilności obrotu prawnego. Tylko w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności możliwe jest wzruszenie zasady stabilności, pewności obrotu prawnego wywodzonej z art. 16 K.p.a. Jeżeli zatem przepisy planu miejscowego dopuszczają na danym terenie "urządzenia infrastruktury technicznej", to nie można uznać, że doszło do oczywistej sprzeczności decyzji środowiskowej z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej zaś sprawie zgodnie z § 16 pkt 18.9 uchwały Nr XXX/303/01 Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 8 listopada 2001 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta Kleczew (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 144, poz. 2948 ze zm.) "na terenie oznaczonym w załączniku nr 1 do uchwały symbolem RP ustala się lokalizację terenów rolnych z dopuszczeniem zabudowy rolniczej, urządzeń infrastruktury technicznej, terenów zieleni i zalesień. Podstawowe przeznaczenie terenów pod uprawy polowe, łąki i pastwiska. (...). Projektowana gazyfikacja miejscowości – rozprowadzenie gazu siecią średnioprężną do indywidualnych odbiorców przewidziana jest głównymi ciągami komunikacyjnymi". Wynika z tego, że ww. plan miejscowy dopuszcza na określonym terenie (o symbolu "RP") urządzenia infrastruktury technicznej. Jednak dokładne odczytanie normy prawnej zawartej ww. przepisie planu wymaga dokonania procesu wykładni systemowej, tj. z uwzględnieniem innych przepisów planu, tj. § 4 pkt 4 i 5. Już chociażby sama okoliczność konieczności dokonania procesu wykładni przepisów planu miejscowego wyklucza możliwość stwierdzenia, że w tej sprawie doszło do oczywistego naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Ponadto także treść § 4 pkt 4 i 5 ww. planu nie jest jednoznaczna. Paragraf 4 pkt 4 odnosi się do tego jak plan definiuje pojęcie "przeznaczenia podstawowego", tj. jako dominujące na danym terenie. Trudno w takiej sytuacji uznać aby planowana budowa dwóch elektrowni wiatrowych powodowała, że teren o symbolu RP – teren rolniczy miałby utracić swoją dominującą funkcję. Także z § 4 pkt 5 ww. planu wynika, że możliwe jest inne przeznaczenie terenu niż podstawowe, ale pod określonymi warunkami, w tym m.in. ustalenia czy mamy do czynienia z towarzyszącym przeznaczeniem terenu. Zgodnie z definicją językową pojęcie "towarzyszyć" oznacza "występować, pojawiać się jednocześnie, razem z czymś". Ponadto plan przewiduje dopuszczenie innej funkcji terenu pod warunkiem spełnienia wymagań, i wynikających z ustaleń planu, z odrębnych przepisów oraz pod warunkiem dostosowania charakteru obiektów do przeznaczenia podstawowego. Również i w tym zakresie treść planu nie daje jednoznacznej odpowiedzi, która mogła by prowadzić do wniosku, że plan na terenie "RP" wyklucza realizację urządzeń infrastruktury technicznej w postaci elektrowni wiatrowych. Rolnictwo jest bowiem jedną z gałęzi gospodarki, dla której funkcjonowania istotnym elementem jest korzystanie z energii elektrycznej, a tym bardziej z odnawialnych źródeł energii. A zatem w związku z występującymi problemami interpretacyjnymi treści samego planu miejscowego brak jest podstaw do stwierdzenia oczywistości naruszenia prawa. W orzecznictwie wyrażone są poglądy, że jako "rażącego" nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy prawnej. Jeżeli przepis dopuszcza rozbieżną interpretację, nawet mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, jeżeli nawet później zostanie uznany za nieprawidłowy, nie może być oceniany jako "rażące" naruszenie prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy więc do czynienia wtedy, gdy uchybienie prawu ma charakter oczywisty, jasny i bezsporny, nie dopuszczający możliwości odmiennej wykładni. W tej zaś sprawie jak wyżej wskazano treść planu w zakresie § 4 pkt 4 i 5 oraz § 6 pkt 18.9 rodzi określone problemy interpretacyjne. W odniesieniu do charakteru prawnego ww. przepisów planu, a także art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej wymagane było stwierdzenie owej "zgodności" lokalizacji inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, co też wyraźnie uczynił organ w decyzji środowiskowej z dnia [...] września 2011 r., nr [...], oceniając, że planowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew; zaś problemy interpretacyjne związane z treścią samego planu uniemożliwiają na jednoznaczne stwierdzenie istnienia w tej sprawie niezgodności w ww. zakresie. Trudno także dopatrzeć się aby przedmiotowa lokalizacja elektrowni wiatrowych powodowała niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze. Sam racjonalny ustawodawca odnośnie możliwości lokalizowania tego typu inwestycji w planach miejscowych wręcz odwrotnie zakładał, że doprowadzenie do znaczącego przyśpieszenia odtwarzania mocy wytwórczych, tworzenia nowych źródeł w tym źródeł odnawialnych oraz rozbudowę systemu przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej, jako podstawowych elementów bezpieczeństwa energetycznego kraju. Niewątpliwie tym celom służy realizacja elektrowni wiatrowych, co w założeniach ustawodawcy miało spowodować pozytywne skutki społeczne, gospodarcze, finansowe i prawne.

Z tych względów skarga kasacyjna powinna zostać uwzględniona i dlatego na podstawie art. 137 § 2 i 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) zgłoszenie zdania odrębnego wobec wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 20 stycznia 2017 r. o sygn. akt II OSK 1106/15 uznałem za konieczne.