Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1615/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 78 par. 1, art. 79, art. 81, art. 145 par. 1 ust. 1 i art. 145 a par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. J. i K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących J. J. i K. J. solidarnie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

`

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia(...) lipca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856, ze zm.) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. i K. J., D.S., M.K., W.L., A. Z., J.Z., D.G. oraz W.H. od decyzji Prezydenta (...) W. Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2009 r., ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (wolnostojących) z podziemnym garażem i zagospodarowaniem terenu na działkach ew. nr (...) i (...) w obrębie (...) przy ul. (...) na terenie dzielnicy W. (...) W., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: w dniu (...) lipca 2005 r. inwestor – C.I., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) zwrócił się do Prezydenta (...) W. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (wolnostojących) z podziemnym garażem i zagospodarowaniem terenu na działkach ew. nr (...) i (...) w obrębie (...) przy ul. (...) w W.

Prezydent (...) W. decyzją Nr (...) z dnia (...) maja 2006 r. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) sierpnia 2006 r. Nr (...) uchyliło tę decyzję, a sprawę przekazało do ponownego rozpoznania Prezydentowi (...) W. Także kolejna decyzja organu I instancji – z dnia (...) marca 2007, (...), wydana w następstwie decyzji z dnia (...) sierpnia 2006 r., uchylona została przez organ odwoławczy (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) sierpnia 2007 r., Nr (...)) ze względu na nieprawidłowe wykonanie analizy funkcji i zagospodarowania terenu w zakresie ustalenia szerokości frontowej, ustalenia elewacji frontowej przy uwzględnieniu wysokości budynku przy ul. (...) Powodem uchylenia decyzji organu I instancji z dnia (...) marca 2007 r. było także nieuzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z zarządcą drogi.

Prezydent (...) W., ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia (...) kwietnia 2009 r., Nr (...) ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Organ przeprowadził analizę istniejącej zabudowy obszaru położonego

w najbliższym sąsiedztwie działki objętej planowaną inwestycją i uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z dotychczasowym sposobem zagospodarowania analizowanego terenu i (funkcją mieszkalną) stanowi jego kontynuację. Stwierdził, że posesja o nr ew. (...) i (...) posiada bezpośredni dostęp do ul. (...)., nie jest zabudowana i częściowo ogrodzona. Sąsiaduje z posesjami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi. Na działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej (ul. (...)) i położonych po tej samej stronie ulicy co działki będące przedmiotem wniosku istnieją budynki mieszkalne jednorodzinne (na etapie ukończenia budowy) w zabudowie szeregowej (ul. (...)) oraz budynki mieszkalne wielorodzinne (ul. (...) i (...)). Wysokość planowanej zabudowy organ ustalił na podstawie wysokości budynku bezpośrednio sąsiadującego z działką objętą wnioskiem od strony zachodniej (11 m, III kondygnacje). Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji ustalono na max. 35%., natomiast wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu ustalono analogicznie do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu budynku sąsiedniego (11 m – III kondygnacje oraz poddasze).

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. i K. J., D.S., M.K., W.., A.Z., J.Z., D.G. oraz W.H.– właściciele sąsiednich nieruchomości. Wskazali, że nie zgadzają się na zabudowę wielorodzinną na nieruchomości objętej wnioskiem o uzgodnienie warunków zabudowy, albowiem jest ona "niezgodna z obecnym charakterem zabudowy jednorodzinnej".

Rozpatrując po raz kolejny powyższą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) lipca 2009 r., Nr (...) orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prawidłowo wyznaczono wokół przedmiotowych działek granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., a przeprowadzona analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego spełnia wymagania, o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Teren inwestycji składający się z działek oznaczonych nr ew. (...) i (...)

w obrębie (...) położony jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej. Sąsiedztwo tych działek stanowią nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej (ul. (...)) oraz budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi (ul. (...) i (...)). Z przeprowadzonej analizy jasno zatem wynika, iż funkcją na analizowanym terenie jest zabudowa mieszkalna. Funkcja projektowanej, nowej zabudowy nie jest zatem sprzeczna z funkcją otoczenia, natomiast proponowane rozwiązanie przestrzenne, w tym wysokość planowanej inwestycji, nawiązywać będzie do istniejącej zabudowy.

W odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło,

iż ustalenie wskaźnika intensywności zabudowy (max. 35%) nastąpiło, zgodnie § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, przy uwzględnieniu okoliczności, iż teren inwestycji położony jest w obszarze rozwojowym, wskazującym tendencję do intensyfikacji zabudowy. Nie przekracza on jednak maksymalnej wielkości wskaźnika jaki występuje w tym obszarze (ok. 40% na działce przy ul. (...)). Ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu nastąpiło natomiast na podstawie § 7 ust. 1 tego rozporządzenia, przy uwzględnieniu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu budynku sąsiedniego (ul. (...)).

K. i J. J i J.J. nie zgodzili się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. i zaskarżyli ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji tej zarzucili:

I. Naruszenie przepisów postępowania, to jest:

- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art.107 k.p.a. polegającą na nie przeprowadzeniu postępowania dowodowego przed organem I instancji w zakresie ustalenia rzeczywistej wysokości budynku znajdującego się na nieruchomości przy

ul. (...), skutkującego ustaleniem iż wysokość tego budynku wynosi 11 m, podczas gdy wysokość ww. budynku w kalenicy mierzona zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. od poziomu gruntu wynosi 10,17 m., zaś wysokość elewacji frontowej do okapu budynku wynosi 7,41 m., co doprowadziło do dokonania niezgodnych

z istniejącym stanem faktycznym ustaleń warunków zabudowy dla inwestycji,

-art. 134 w zw. z art. 40 § 1 i 3 k.p.a. poprzez dokonanie merytorycznej kontroli

i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania K.J. oraz J.J., podczas gdy odwołanie to zostało wniesione od decyzji Prezydenta (...) W. z dnia (...) kwietnia 2009 r., która nie została w sposób prawidłowy doręczona Skarżącym na skutek przesłania jej jednym listem poleconym za zwrotnym poświadczeniem odbioru na adres dwóch stron postępowania, co prowadzi do wniosku, iż decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego, i nie może stanowić podstawy do podejmowania dalszych czynności w toku postępowania polegających w szczególności na orzekaniu w II instancji oraz realizacji inwestycji,

- art. 40 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe doręczenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2009 r. przez jej przesłanie jednym listem poleconym za zwrotnym poświadczeniem odbioru na adres dwóch stron postępowania, podczas gdy decyzja powinna zostać doręczona każdej ze stron postępowania w sposób imienny, co prowadzi do wniosku, iż decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego, i nie może stanowić podstawy do podejmowania dalszych czynności polegających w szczególności na realizacji inwestycji,

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

1. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym przez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w oparciu o ustalenie, iż planowane przez inwestora zamierzenie inwestycyjne będzie stanowiło kontynuację parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, oraz intensywności wykorzystania terenu, podczas gdy istniejący na nieruchomościach sąsiadujących oraz na analizowanym obszarze stan faktyczny przemawia za przekonaniem, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie może być traktowane jako kontynuacja dotychczasowego zagospodarowania terenu w zakresie parametrów, cech

i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu,

art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) poprzez ustalenie, iż dopuszczalne jest wyznaczenie w decyzji o warunkach zabudowy innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, obliczonego zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia na poziomie 35%, podczas gdy na obszarze analizowanym wskaźnik ten wynosi 16,6%, a zatem wskaźnik ten ponad dwukrotnie przekracza dotychczasową wielkość powierzchni zabudowy, podczas gdy zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia dopuszczalne jest określenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy jedynie w zakresie niewielkich odstępstw od dotychczasowej wielkości powierzchni istniejącej zabudowy jak również po wykazaniu istnienia wystarczających podstaw wynikających z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 ustawy,

art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 7 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez ustalenie, iż dopuszczalnym jest wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu analogicznie do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu budynku położonego na działce przy ul. (...), podczas gdy zgodnie z § 7 ust. 3 ww. rozporządzenia w świetle istniejącego na nieruchomościach sąsiadujących stanu faktycznego, wysokość elewacji frontowej budynków w ramach Inwestycji powinna zostać wyznaczona jako średnia wielkość występująca na obszarze analizowanym, jeżeli taka możliwość w ogóle by istniała z uwagi na analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 PIZPU,

art. 61 ust. 1 pkt 1 PIZPU w zw. z § 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenie, iż dopuszczalnym jest zastosowanie przez Inwestora dachu płaskiego, podczas gdy na analizowanym obszarze przeważająca część zabudowy pokryta jest dachami dwuspadowymi oraz wielo płaszczyznowymi co, mając na uwadze funkcję, gabaryt oraz ilość planowanych budynków, prowadzi do znaczącej zmiany ładu urbanistycznego analizowanego obszaru, jak również pozwala na wybudowanie pełnej kondygnacji, zamiast użytkowego poddasza).

Z tych względów pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W.(...) W.

nr (...) z dnia (...) kwietnia 2009 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi szczegółowo przedstawiono stan faktyczny sprawy oraz starannie uzasadniono poszczególne zarzuty skargi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, ponawiając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia (...) listopada 2009r. strona skarżąca podtrzymała wniesioną skargę oraz dołączyła do akt sprawy dokument w postaci skróconego aktu zgonu uczestnika postępowania C.S., podnosząc iż uczestnik zmarł przed wydaniem decyzji przez Prezydenta (...) W., a zatem udział w sprawie powinni wziąć jego spadkobiercy. Pismem z dnia (...) grudnia 2009r. strona skarżąca zawiadomiła Sąd o śmierci kolejnego uczestnika postępowania J.M.

Ponadto pismem z dnia (...) stycznia 2010r. uczestnik postępowania C.I. reprezentowany przez adwokata A.S. wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, iż ani zmarły C.S., ani jego następcy prawni nie mają interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, albowiem ich działkę o nr Ew. (...) od działki o numerach (...) i (...) , na których planowana jest inwestycja oddziela działka o numerze ewidencyjnym nr (...) stanowiąca drogę, a zatem państwo S. nie są bezpośrednim sąsiadami działki inwestycyjnej, a planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na ich nieruchomość. Ponadto uczestnicy nie wykazali, iż posiadają interes prawny do występowania w niniejszej sprawie w charakterze stron w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m. in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonego postanowienia , w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż wydana została z naruszeniem prawa, uzasadniającym konieczność jego uchylenia.

Oceniając zaskarżone decyzje w oparciu o powyższe kryteria Sąd doszedł do przekonania, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, które nakładają na organy obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w sprawie. Zasada czynnego udziału strony

w postępowaniu sformułowana została w art. 10 k.p.a. i nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. W zakresie prawa do czynnego udziału w postępowaniu strona może realizować szereg uprawnień procesowych określonych wyraźnie przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (np. art. 78 § 1 k.p.a., art. 79 k.p.a.), natomiast w zakresie prawa do obrony ma uprawnienie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (por. art. 81 k.p.a.).

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w W. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta (...) W. Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2009 r., ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (wolnostojących) z podziemnym garażem i zagospodarowaniem terenu na działkach ew. nr (...) i (...) w obrębie (...) przy ul. (...) na terenie dzielnicy W. (...) W.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek (Uchwały Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 4 grudnia 1995 r. VI SA 20/1995 oraz

z dnia 25 września 1995 r. VI SA 13/1995).Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska inwestora, iż właściciele działki nr ew. (...) nie mają interesu prawnego w niniejszej sprawie. Z załączonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów bezspornie wynika, iż małżonkowie S. są współwłaścicielami działki nr ewidencyjny (...) stanowiącej drogę i bezpośrednio graniczącej z działkami na których planowana jest przedmiotowa inwestycja. Tym samym są stronami postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy dla tej inwestycji.

Dlatego też właściciele i użytkownicy wieczyści działek których postępowanie niniejsze dotyczy powinni być zawiadamiani na piśmie o podejmowanych czynnościach i rozstrzygnięciach w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Od skutecznego zawiadomienia (doręczenia pisma) zależy między innymi bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, zażalenia na postanowienie wydane w toku postępowania, uzupełnienia wniosku czy też złożenia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu administracji. Jednakże warunkiem zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym jest przede wszystkim prawidłowe ustalenie kręgu podmiotów którym prawa strony przysługują. W ocenie Sądu organy prowadzące w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne uchybiły temu obowiązkowi.

Jak wynika z akt administracyjnych stroną niniejszego postępowania był C.S. Ze złożonych do akt sprawy dokumentów wynika, iż C.S. zmarł w dniu (...) lutego 2009r., a zatem przed wydaniem decyzji przez Prezydenta (...) W.. Pomimo to, do udziału w sprawie nie zostali wezwani następcy prawnie zmarłego uczestnika. Podobna sytuacja dotyczy następców prawnych zmarłego J.M.J.M. zmarł z dniu (...) czerwca 1995r., a zatem przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Zgodnie z oświadczeniem złożonym na rozprawie przez A.M. następcami prawnymi zmarłego brata są jego żona G.M. oraz syn M.M., którzy nie brali udziału w toczącym się postępowaniu.

Dlatego też, w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł przepis art. 145 §1 ust.1 pkt b p.p.s.a, zgodnie z którym sąd administracyjny zobowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję jeśli stwierdzi wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art.145 § 1 i art. 145 a § 1 kodeksu postępowania administracyjnego tj. dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy nie została ona zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych, albo nie mogła w nich brać udziału z powodów od niej niezawinionych. Podkreślić przy tym należy, że dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art.145 §1 ust.1 pkt b nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2000r., II RN 200/01 OSNP 2003, nr 24, poz.582). Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji przez sąd administracyjny bez względu na to, czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy (treść decyzji).

Mimo, iż sprawa ponownie będzie przedmiotem rozpoznania przez organy administracji publicznej, zdaniem Sądu, na tym etapie postępowania niezbędne jest ustosunkowanie się do zarzutu dotyczącego wyznaczenia przez Prezydenta (...) W. wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu planowanej inwestycji. W ocenie Sądu zarzut ten zasługuje na uwzględnienie albowiem sposób określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu w niniejszej sprawie budzi uzasadnione wątpliwości. W decyzji Prezydenta (...) W. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu planowanej inwestycji wyznaczono poprzez określenie, iż będzie ona analogiczna do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu budynku położonego na działce przy

ul. (...). Jednakże wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu budynku położonego na działce przy ul. (...) nie została określona w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jak wynika natomiast z analizy tekstowej stanowiącej załącznik do decyzji wysokość budynku na działce nr (...) wynosi około 11 m. Jednocześnie zgodnie z treścią uzasadnienia decyzji ustalającej warunki projektowana wysokość budynku ma wynieść około 12 metrów. Ponadto skarżący załączyli do skargi dokument, z którego wynika iż wysokość budynku przy

ul. (...) od poziomu jezdni do kalenicy wynosi 10,17 m zaś do okapu

7,41 m.

Takie jak w przedmiotowej sprawie ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej uznać należy za niedopuszczalne. Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowanie terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w decyzji o warunkach zabudowy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy działek sąsiednich. Jeżeli wysokość ta, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje jej średnią wielkość występująca na obszarze analizowanym. Wykładnia gramatyczna przepisu § 7 ww. rozporządzenia nakazuje przyjąć, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna być ściśle określona w decyzji o warunkach zabudowy. Określenie jej w ten sposób, iż będzie ona analogiczna do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu budynku położonego na działce przy ul. (...), w sytuacji gdy wysokość ta nie została w decyzji określona w sposób precyzyjny należy uznać za niezgodne z przepisem § 7 ww. rozporządzenia, które

w razie konieczności jego stosowania, tj. braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zawiera bezwzględnie wiążące reguły postępowania przy określeniu wymagań, które winny być następnie wprowadzone do decyzji ustalającej warunki zabudowy (w tym także wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej). Określenie konkretnych wymagań ma służyć zapewnieniu ładu urbanistycznego, którego elementami są gabaryty sąsiadujących budynków zapewniających harmonijny krajobraz.

Ponadto mając na uwadze, iż inwestycja zakłada realizację czterech budynków wielorodzinnych mieszkalnych wskazać należy, iż poszczególne parametry ustalane w decyzji o warunkach zabudowy, a wynikające z treści ww. rozporządzenia powinny odnosić się do każdego z projektowanych budynków, tymczasem w decyzji mowa jest o projektowanym budynku, a nie o projektowanych budynkach.

Na zakończenie zwrócić, należy uwagę iż rację ma strona skarżąca zarzucając, iż zarówno decyzja o warunkach zabudowy, z dnia (...) kwietnia 2009 r., jak i zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2009 r. nie została doręczona skarżącym w sposób zgodny z treścią art. 40 § 1 k.p.a. albowiem nie została doręczona odrębnie K.J. oraz J. J. Każde z małżonków jest uczestnikiem postępowania i fakt pozostawania w związku małżeńskim czy też zamieszkiwania pod wspólnym adresem nie zwalnia organów prowadzących postępowanie administracyjne z obowiązku odrębnego doręczania korespondencji każdemu z nich.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku i dlatego też działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.