Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1032/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, nałożył na Przewoźnika: P. G., karę administracyjną w wysokości 3000 euro, co w przeliczeniu na złote, według średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ogłoszonego w dacie wydania decyzji wynosi [...] złotych, nakazując uiścić ją na jeden ze wskazanych rachunków bankowych w 30 dni od dnia doręczenia decyzji .

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że ustalenia faktyczne w sprawie są jednoznaczne i wynika z nich, że w dniu [...] września 2013 r. do polskiej granicy państwowej na przejście graniczne w [...] została przywieziona przez Przewoźnika obywatelka [...], Pani M. N., która nie posiadała w tym dniu wymaganej, ważnej wizy, ani innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym dające- prawo tranzytu. Dlatego też została wydana wobec niej decyzja o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z ustaleń wynika, co prawda, że w jej paszporcie [...] znajdowała się polska wiza krajowa, wydana w dniu [...] sierpnia 2013 r. przez Konsula Rzeczypospolitej w [...], jednakże ważna dopiero od dnia [...] października 2013 r. (do dnia [...] października 2014 r.), a zatem wiza, która w dniu [...] września 2013 r. nie była jeszcze ważna. Następnie Wojewoda [...] przedstawił szeroki wywód odnośnie obowiązków kontrolnych przewoźników, wynikających z art. 135 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu I instancji z tego przepisu należy wywieść, że czynności kontrolne przewoźnika ograniczają się do sprawdzenia treści dokumentów pasażerów, nie obejmują zaś sprawdzenia (weryfikacji) całokształtu okoliczności związanych z podstawą wjazdu, przykładowo czy dokument został podrobiony. Organ wyraził pogląd, że czynności, które przewoźnik powinien podjąć w odniesieniu do wizy to sprawdzenie, czy próba wjazdu następuje w okresie ważności wizy, czy uprawnia ona do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz czy jest to wiza wielokrotna czy jednokrotna. Wojewoda [...] podkreślił także, że działania przewoźnika muszą mieć charakter celowy, tj. winny one być nastawione na weryfikację, czy w czasie planowanego kursu pasażer-cudzoziemiec będzie mógł na podstawie posiadanych dokumentów przekroczyć granicę. W przeciwnym wypadku obowiązki kontrolne przewoźników sprowadzono by tylko do formalnej kontroli, która nie spełniałaby w żaden sposób celów, dla których w ogóle jest wymagana. Przekładając powyższe na ustalone w sprawie okoliczności, Wojewoda [...] stwierdził, że Przewoźnik (działają w tym przypadku osobiście) nie działał z należytą starannością przy wykonywaniu swoich obowiązków kontrolnych. Mimo okazania mu paszportu z wizą nie zauważył on, że wiza nie jest jeszcze ważna. W ocenie Wojewody [...] na uwzględnienie nie zasługiwała również argumentacja Przewoźnika zawarte w piśmie z dnia 10 października 2013 r. W szczególności, organ I instancji podniósł, że obowiązek kontrolny z art. 135 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach odnosi się także do sprawdzenia ważności wizy, bowiem w pojęciu "wymagane wizy" mieści się również to, czy w danym momencie uprawnia ona do wjazdu. Ponadto, Wojewoda [...] uznał, że niestaranność Przewoźnika nie może stanowić usprawiedliwienia jego zaniechania, jak też nie może on przerzucać odpowiedzialności w zakresie wykonania swoich obowiązków na Straż Graniczną. Organ I instancji podkreślił również, że decyzja o nałożeniu kary administracyjnej ma charakter decyzji związanej, tj. takiej, której rozstrzygnięcie wynika wprost z przepisów prawa materialnego.

Przedmiotowa decyzja Wojewody [...] została doręczona Przewoźnikowi w [...] listopada 2013 r., a w dniu 13 grudnia 2013r. Przewoźnik wniósł odwołanie od decyzji, w którym zarzucił jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 138 ust. 1 ustawy cudzoziemcach, domagając się jej uchylenia.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podrezymując argumentację organu I instancji.

W dniu 5 maja 2014 r. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpłynęła skarga Przewoźnika na powyższą decyzję, w której strona domaga się jej uchylenia, zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 138 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez wadliwe uznanie, że wiza, której termin uprawniający do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jeszcze się nie rozpoczął, oznacza nieposiadanie wymaganej wizy uprawniającej do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu art. 138 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 135 ustawy o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, że w przedmiotowym stanie faktycznym Przewoźnik nie dopełnił obowiązku podjęcia działań w celu upewnienia się czy przewożeni pasażerowie posiadają ważne dokumenty podróży uprawniające ich do przekroczenia granicy, wymagane wizy lub innego rodzaju ważne dokumenty uprawniające do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przepisów art. 135 i art. 138 ustawy o cudzoziemcach polegającą na uznaniu, że przesłaną zastosowania kary administracyjnej z art. 138 ustawy o cudzoziemcach jest brak skutecznej weryfikacji przez przewoźnika posiadanych przez cudzoziemców dokumentów podróży, w tym wiz, a nie uchybienie obowiązkowi podjęcia w granicach prawem zakreślonych działań mających na celu upewnienie się czy podróżni posiadają dokumenty podróży uprawniające ich do przekroczenia granicy, wymagane wizy lub innego rodzaju ważne dokumenty uprawniające do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane - tak jak to wynika wprost z art. 135 ustawy;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 135 i art. 138 ustawy o cudzoziemcach, polegającą na uznaniu, że na przewoźniku spoczywa obowiązek weryfikacji posiadania przez cudzoziemca "ważnej wizy", podczas gdy przepisy art. 135 i art. 138 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zawierają normę, z której przewoźnik może wyinterpretować obowiązek sprawdzenia posiadania przez cudzoziemca wyłącznie "wymaganej wizy";

5. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 138 ustawy o cudzoziemcach w oderwaniu od treści art. 135 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez uznanie, iż skarżący nie wywiązał się z ciążących na nim obowiązków i nie dochował należytej staranności przy weryfikacji wizy, podczas gdy ustalone w sprawie okoliczności faktyczne wskazują, że przewoźnik wypełnił wszystkie ciążące na nim obowiązki ustawowe i standardy należytej staranności, a jego zachowanie nie wykazywało znamion umyślności;

6. naruszenie wyrażonej wart. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady legalizm poprzez wydanie decyzji o nałożeniu na przewoźnika kary administracyjnej za niezastosowanie przepisów polskiej ustawy na terenie państwa obcego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów, potrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga podlega oddaleniu.

Zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2014r. podobnie jak utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. zostały wydane pod rządami ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późno zm.), która z dniem 1 maja 2014 r. utraciła moc na podstawie art. 521 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. - z 2013 r., poz. 1650). Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że to w oparciu o obowiązującą wówczas ustawę z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zwaną dalej: "ustawą o cudzoziemcach", należało dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską przywiózł cudzoziemca do granicy, jest obowiązany do podjęcia działania dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego.

Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec może przekroczyć granicę i przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada:

1) ważny dokument podróży;

2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane;

3) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.

Art. 5 ust. 1 Kodeksu granicznego Schengen (Warunki wjazdu obywateli państw trzecich) stanowi, zaś że w przypadku pobytu nieprzekraczającego trzech miesięcy w okresie sześciomiesięcznym warunki wjazdu obywateli państw trzecich są następujące:

a) posiadają oni ważny dokument podróży lub dokumenty uprawniające do przekroczenia granicy;

b) posiadają oni ważną wizę, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, chyba że posiadają ważny dokument pobytowy lub ważną wizę długoterminową

c) uzasadnią cel i warunki planowanego pobytu oraz posiadają wystarczające środki utrzymania, zarówno na czas trwania planowanego pobytu, jak i na powrót do ich państwa pochodzenia lub na tranzyt do państwa trzeciego, co do którego istnieje pewność, że uzyskają zezwolenie na wjazd na jego terytorium, lub jeżeli mają możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem;

d) nie są osobami, wobec których dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu w SIS;

e) nie są uważani za stanowiących zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych żadnego z Państw Członkowskich, a w szczególności nie dokonano wobec nich, na tej samej podstawie, wpisu do celów odmowy wjazdu w krajowych bazach danych Państw Członkowskich.

Zgodnie zaś z art. 5 ust. 4 lit. a kodeksu granicznego Schengen na zasadzie odstępstwa od ust. 1 obywatelom państw trzecich, którzy nie spełniają wszystkich warunków ustanowionych w ust. 1, jednakże posiadają dokument pobytowy, wizę długoterminową lub wizę uprawniającą do ponownego wjazdu wydane przez jedno z Państw Członkowskich lub, jeśli jest to wymagane, dokument pobytowy lub wizę długoterminową i wizę uprawniającą do ponownego wjazdu, zezwala się na wjazd na terytorium innych Państw Członkowskich w celu tranzytu, tak, aby mogli dotrzeć na terytorium tego Państwa Członkowskiego, które wydało dokument pobytowy, wizę długoterminową lub wizę uprawniającą do ponownego wjazdu, chyba że ich nazwiska znajdują się w krajowym wykazie wpisów Państwa Członkowskiego, którego granice zewnętrzne usiłują przekroczyć, a wpisowi towarzyszy instrukcja odmowy wjazdu lub tranzytu.

Mając na uwadze powyższe unormowania należy wskazać, iż wbrew zarzutom skargi art. 135 ustawy zawiera normę, z której wynika uprawnienie przewoźnika do żądania okazania przez pasażera przed podróżą dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy oraz wizy lub innego dokumentu wskazanego w tym przepisie uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium. Przewoźnik ponosi bowiem odpowiedzialność za brak kontroli dokumentowej w momencie zawierania umowy przewozu. Należy również wyjaśnić, iż przewoźnik ponosi wyłączną odpowiedzialność za przewiezienie za wynagrodzeniem osób, zatem niezasadna jest argumentacja skarżącego wskazująca na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuwzględnieniu okoliczności posiadania wizy przez pasażerkę, braku możliwości jej skontrolowania. Sąd pragnie podkreślić w tym miejscu, że w całości podziela stanowisko, które zostało zajęte w wyroku Sądu z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2920/10, wyrażające się w stwierdzeniu, że przepisy dotyczące odpowiedzialności przewoźnika zostały wprowadzone do ustawy o cudzoziemcach z konieczności harmonizacji prawa wewnętrznego z dorobkiem Schengen.

Zgodnie bowiem z art. 8 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej dołączonego do Traktatu z Amsterdamu zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej, traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie i niektóre związane z nimi akty - podpisanego 2 października 1997 r. (Dz. U. WE C 340 z dnia 10 listopada 1997 r., s. 1) w negocjacjach dotyczących przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej dorobek Schengen i inne środki podjęte przez instytucje w zakresie jego zastosowania są uznawane za dorobek, który powinien być w pełni przyjęty przez wszystkie państwa kandydujące do przystąpienia. Należy w powyższym kontekście wskazać, iż na mocy art. 26 ust. 1 lit. b Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. (Dz. U. L 239 z dnia 22 września 2000 r., s. 1) Umawiające się Strony zobowiązały się do wprowadzenia do przepisów krajowych zasady, iż przewoźnik jest zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia, aby cudzoziemiec przewożony drogą lądową posiadał dokumenty podróży, wymagane przy wjeździe na terytoria Umawiających się Stron. Umawiające się Strony zobowiązały się, stosownie do art. 26 ust. 2 Konwencji wykonawczej do nałożenia kar na przewoźników przewożących drogą lotniczą lub morską z państwa trzeciego na ich terytoria cudzoziemców, którzy nie posiadają niezbędnych dokumentów podróży. Zgodnie z art. 26 ust. 3 Konwencji wykonawczej ustęp 1 litera b) i ustęp 2 stosuje się również do przewoźników międzynarodowych przewożących grupy pasażerów drogą lądową autokarami, z wyjątkiem ruchu granicznego. Wskazane postanowienia Konwencji wykonawczej znalazły rozwinięcie w dyrektywie Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz. U. L 187 z dnia 10 lipca 2001 r., s. 45).

W świetle postanowień dyrektywy odpowiedzialność przewoźnika ma zatem dwa aspekty. Po pierwsze, przewoźnik jest zobowiązany do odwiezienia – na własny koszt – cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium danego państwa. Po drugie, w przypadku, gdy przyczyną odmowy wjazdu jest fakt, iż cudzoziemiec nie ma stosownych dokumentów, na przewoźnika nakładana jest sankcja finansowa. Należy przy tym zauważyć, iż przyjęcie regulacji dotyczących kar finansowych miało na celu zapewnienie większej skuteczności wywiązywania się przez przewoźników ze swych zobowiązań kontrolnych.

Jak wynika z akt sprawy skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. G., jest przewoźnikiem wykonującym przynajmniej do dnia [...] maja 2014 r. regularne przewozy osób międzynarodowym transporcie drogowym (przewóz dwustronny) na trasie [...]. Wynika to z treści zezwolenia wydanego w dniu [...] maja 2013 r. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, załączonego w uwierzytelnionej kopii do wniosku o nałożenie kary administracyjnej. Bezsprzecznie z materiału dowodowego wynika także, że w dniu [...] września 2013 r., we wczesnych godzinach, tuż po północy, została do polskiej granicy państwowej przejście w miejscowości [...] przywieziona autobusem, do którego tytuł prawny posiada Przewoźnik i który służy mu do wykonywania działalności przewozowej, obywatelka [...], M. N. Dokonujący kontroli jej dokumentu podróży funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] stwierdzili, że nie posiada ona ważnej w dniu próby wjazdu wizy- uprawniającej ją do przekroczenia wówczas granicy, jak też nie stwierdzono u niej jakiegokolwiek innego dokumentu, z którego mogłaby wówczas wywodzić swoje uprawnienia wjazdowe. W [...] dokumencie podróży znajdowała się co prawda polska wiza krajowa, wydana w [...] sierpnia 2013 r. przez Konsula RP w [...], ważna jednak dopiero od dnia [...] października 2013r (do dnia [...] października 2013 r.). Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że w dacie próby wjazdu po północy w dniu [...] września 2013 r. pasażerka nie posiadała ważnej wizy. Ustalenia dokonane przez organy obejmują również okoliczność, że w czasie podróży, tj. kiedy autokar znajdował się już w [...], Przewoźnik - działający w tym przypadku osobiście - zażądał od niej, podobnie jak pozostałych pasażerów, okazania dokumentu podróży z wizą, ów dokument został okazany, następnie dopuścił on Cudzoziemkę do dalszej podróży. Mając na względzie przytoczone regulacje prawne, poczynione rozważania i przedstawiony stan sprawy, nie można uznać za trafny zarzutu skargi, iż organy naruszyły ww przepisy prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, polegającą na błędnym wymierzeniu kary administracyjnej z art. 138 ustawy o cudzoziemcach. Obowiązkiem przewoźnika, jak wskazano powyżej była skuteczna weryfikacja posiadanych przez podróżnych dokumentów podróży. Samo sprawdzanie dokumentów - jak się okazało- nieskuteczne i wadliwe- nie zwalnia od odpowiedzialności za przewóz osoby, nie posiadającej ważnej wizy.

Podkreślić przy tym należy, że czynności kontrolne, jakie winien przeprowadzić przewoźnik, aby nie być obciążonym karą, o której mowa w art. 138 ustawy o cudzoziemcach, ograniczają się do rzetelnego sprawdzenia, czy cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Przewoźnik winien zatem posiadać stosowną wiedzę o katalogu dokumentów, uprawniających podróżnego do przemieszczenia się na terytorium RP i podjąć działania dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium RP rzeczywiście dysponuje wyżej wymienionymi dokumentami, ważnymi w dacie przekraczania granicy RP.

Ciężar przedstawienia dowodu, potwierdzającego zgodność postępowania przewoźnika z powołanymi przepisami, spoczywa na przewoźniku. Nałożona zatem na niego kara administracyjna musiała zostać uznana przez Sąd za trafnie i prawidłowo wymierzoną. Za taką wykładnią art. 135 ust. 1 i 2 w zw. z art. 138 ust. 1, 2 i 3 ustawy przemawia również dotychczasowy dorobek orzecznictwa Sądów Administracyjnych. Z wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że Sądy dotychczas aprobowały nakładanie na przewoźnika kar administracyjnych, gdy przewoźnik przywiózł do granicy cudzoziemca, którego tytuł pobytowy utracił ważność wiele dni przed dowiezieniem cudzoziemca do granicy (wyrok z: 29.1.2013 r., IV SA/Wa 1906/12, Lex 1298754; 26.3.2014 r., IV SA/Wa 2411/13; cbosa) bądź cudzoziemiec dysponował wizą, której termin ważności w dacie przekraczania granicy RP jeszcze nie nadszedł (wyrok z: 18.1.2013 r., IV SA/Wa 1907/12, Lex 1326613; 11.12.2013 r., IV SA/Wa 2354/13; 3.10.2013 r., IV SA/Wa 1414/13; 23.11.2012 r., V SA/Wa 1456/12, cbosa) albo cudzoziemiec dysponował wizą uprawniając do wielokrotnego wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a odbywał kurs autokarem "przy drzwiach zamkniętych" do [...], nie posiadając dokumentu uprawniającego go do wjazdu na terytorium [...] (wyrok z: 14.6.2011 r., V SA/Wa 2920/10, cbosa).

Wobec stwierdzenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę.