Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 397/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 36 par. 1, art. 37, art. 123, art. 141 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1 pkt 6;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 14 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zażalenia na bezczynność organu i niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: odrzucić skargę. j.m.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. prowadził postępowanie w sprawie z wniosku [...] Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. o przyznanie zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór, stanowiącego własność Skarbu Państwa, samochodu osobowego marki [...], nr. rej. [...].

W dniu [...] wpłynęło do Urzędu Skarbowego w Z. pismo z dnia [...], w którym Spółka A złożyła, na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie K.p.a.) zażalenie na bezczynność organu i niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. W uzasadnieniu Spółka wskazywała, iż postępowanie dotyczące ustalenia poniesionych przez nią kosztów i należnego wynagrodzenia za dozór pojazdu toczy się od [...].

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. oddalił ww. zażalenie jako nieuzasadnione. W podstawie prawnej orzeczenia organ wyższego stopnia wskazał art. 123 i art. 37 w zw. z art. 35 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.).

Organ pouczył stronę, że postanowienie niniejsze jest ostateczne w administracyjnym toku instancji i nie przysługuje na nie zażalenie.

Na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Spółka A złożyła w dniu 28 kwietnia 2011r., za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 35 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 § 1 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie sprawy bez zbędnej zwłoki. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca Spółka wnosiła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie bezczynności organów administracji publicznej w niniejszej sprawie oraz zobligowanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w terminie 21 dni od doręczenia prawomocnego odpisu wyroku oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wnosił o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje, gdy chodzi o postępowanie administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyraźnie zatem, w ramach przywołanego przepisu ustawodawca zakreślił, w odniesieniu do postanowień, ramy ich zaskarżalności do sądu administracyjnego, wyznaczając tym samym zakres kognicji Sądu w odniesieniu do postanowień.

Dlatego też, w pierwszej kolejności niezbędne staje się w niniejszej sprawie odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego postanowienia. Wydanego w trybie art. 123 i art. 37 w zw. z art. 35 i art. 36 § 1 K.p.a. Postanowienie takie nie ma charakteru rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, czy też rozstrzygającego sprawę co do istoty.

Stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 ustawy p.p.s.a.).

Przepis art. 37 K.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 K.p.a.). Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter wpadkowy (incydentalny) i ani nie kończy ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.

Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00, z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 oraz z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt II GSK 137/06).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.

j.m.