Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 338/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 2 i pkt 12 lit.a, art. 26 par. 5 pkt 2, art. 33 par. 1, art. 54 par. 1 i par. 3, art. 67, art. 80 par. 1, par. 2, par. 2u i par. 3, art. 81 par. 1a
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 183 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 18 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Asesor WSA Paweł Dańczak Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2021 roku sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. a.l.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...], nr [...], wydanym na podstawie m. in. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 18 i art. 54 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...] w przedmiocie skarg P. N. na czynności egzekucyjne.

W uzasadnieniu organ wskazał następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Tytułem wykonawczym z 8 października 2020 r. nr [...] skierowano do egzekucji należność pieniężną stanowiącą jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Opłata ta została ustalona decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...] oraz podjęta na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U.2020.1990) - utrzymaną następnie w mocy decyzją SKO w [...] z [...] nr [...]. Osobami wskazanymi w tytule wykonawczym jako zobowiązane do wykonania obowiązku zostali P. N. i W. N.

W dniu 20 października 2020 r. wystawiono zawiadomienie nr [...] o zajęciu wierzytelności pieniężnych przysługujących P. N. od Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. Zawiadomienie doręczono NUS w dacie jego wystawienia, z użyciem środków komunikacji elektronicznej (ePUAP). Odpis zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu 2 listopada 2020 r. Dochodzona należność wraz z odsetkami, kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnym wynosiła w dacie wystawienia zawiadomienia 10 174,60 zł.

Następnie, w dniu 28 października 2020 r. wystawiono dwa zawiadomienia o nr [...] i [...]. Dokonano nimi zajęcia rachunków bankowych prowadzonych przez Bank [...] na rzecz, odpowiednio P. N. i W. N. Wskazana w zawiadomieniach należność wraz z odsetkami, kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnym wynosiła w dacie ich wystawienia 10 206,52 zł. Zawiadomienia zostały doręczone do Banku w dacie wystawienia za pośrednictwem systemu teleinformatycznego zgodnie z art. 86b u.p.e.a. Bank w realizacji zajęcia nr [...] przekazał w dniu 5 listopada 2020 r. łącznie 10 216,50 zł. Wpłaty zostały przekazane z dwóch rachunków bankowych (w kwocie: 6 564,54 zł i 3 651,96 zł) i w obu przypadkach wskazano, że środki pochodzą z rachunku P. N.

Środki pieniężne wpłynęły na rachunek organu egzekucyjnego w dniu 6 listopada 2020 r. Po stwierdzeniu uregulowania należności organ sporządził i przekazał do Naczelnika US i Banku zawiadomienie o uchyleniu, odpowiednio zawiadomienia nr [...] i [...].

Dnia 4 listopada 2020 r. P. N. wniósł, na podstawie art. 54 u.p.e.a., skargę na czynności egzekucyjne podjęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W skardze strona podkreśliła, że organ przekroczył uprawnienia i obowiązki, gdyż doprowadził do zablokowania środków pieniężnych na rachunkach bankowych należących do zobowiązanego na łączną kwotę 20 456,96 zł (stan zablokowania środków z 03.11.2020 r.), gdy zgodnie z zawiadomieniem o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z 20 października 2020 r., kwota wynosi 10 174,60 zł. Środki na rachunku zostały zablokowane w dniu 28 października 2020 r., a zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zobowiązany odebrał 2 listopada 2020 r. Skarżący podkreślił, że kwestionuje również istnienie obowiązku stwierdzonego tytułem, egzekucyjnym.

Postanowieniem z [...] nr [...] organ egzekucyjny - Prezydent Miasta [...] oddalił skargę na czynności egzekucyjne podjęte zawiadomieniami z 20.10.2020 r. nr [...] i z 28.10.2020 r. nr: [...] i [...].

Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył zażalenie z 15 grudnia 2020 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot pobranych środków oraz wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych. W ocenie zobowiązanego, Biuro Egzekucji Administracyjnej i Windykacji Departamentu Finansów Publicznych UMŁ obowiązane było w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ ten pominął w rozpoznaniu istotne dla sprawy fakty dotyczące tego, że Departament Finansów Publicznych UMŁ skierował sprawę do wykonania czynności egzekucyjnych nie zapewniając wcześniej czynnego udziału wszystkim stronom postępowania, jak również w sposób nieprawidłowy informował wszystkich zobowiązanych o prowadzonych czynnościach. Zobowiązana W. N. nie otrzymała bowiem od Departamentu Finansów Publicznych UMŁ upomnienia z 12.08.2020 r. pomimo, że w tytule wykonawczym z 28.10.2020 r. w poz. D pkt 11 dotyczącym doręczenia upomnienia wpisano, że upomnienie doręczono w dniu 03.09.2020 r. Niedoręczenie upomnienia zobowiązanemu oraz dokonanie manipulacji w tytule wykonawczym stwierdzając, że takie upomnienie zostało doręczone stanowi, zdaniem strony, nie tylko o rażącym naruszeniu prawa z kodeksu postępowania administracyjnego, ale i prawdopodobnie popełnienie przestępstwa z art. 271 § 1 kk., co tłumaczyłoby fakt, dlaczego organ ten nie przesłał zgodnie z wnioskiem zobowiązanego zawartym w piśmie z 03.11.2020 r. odpisu skargi do Prokuratury Okręgowej w [...], celem uczestnictwa prokuratury w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Pomimo braku doręczenia upomnienia dokonano pobrania środków finansowych w wysokości 10 216,50 zł wyłącznie z rachunku należącego do zobowiązanej. Organ w sposób nieuprawniony dokonał czynności egzekucyjnych, w wyniku których zablokowano na rachunku bankowym zobowiązanej kwotę w wysokości 20 456,96 zł., jak również wszystkie środki z rachunku firmowego zobowiązanego, które byty przeznaczone do realizacji bieżących zobowiązań finansowych. Łącznie zablokowana kwota na rachunkach bankowych przewyższała ponad dwukrotnie kwotę wynikającą z decyzji administracyjnej wraz z odsetkami. Zgodnie z prawem niektóre środki finansowe, które znajdowały się na rachunku nie powinny być pobrane w wyniku egzekucji.

Skarżący podniósł także, że organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego pomijając istotny dla sprawy fakt, że Departament Finansów Publicznych UMŁ skierował sprawę do egzekucji, pomimo tego, że otrzymał wcześniej wniosek z dnia 10.09.2020 r. o wstrzymanie wykonania zobowiązania ze względu na toczące się postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...]. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że do obecnej chwili wniosek ten nie został merytorycznie rozpoznany, co stanowiło o braku przesłanki do przeprowadzenia czynności egzekucyjnych.

Organ nie wyjaśnił dostatecznie także kwestii wcześniejszego zajęcia nieruchomości zobowiązanych przez Urząd Miasta [...], jak również nie zwrócił się do odpowiedzialnego za sprawę Departamentu UMŁ o potwierdzenie faktu zajęcia nieruchomości, stanowiącej działkę nr 148/14 obręb P-37 w [...], na cel publiczny.

Strona podniosła, że pomimo złożonych wyjaśnień w zaskarżonym postanowieniu organ niezgodnie z prawem przystąpił do egzekucji w przypadku, gdy trwały jeszcze postępowania w sprawie: o wznowienia postępowania dotyczącego decyzji, będącej podstawą przedmiotowej egzekucji oraz o wstrzymanie wykonania zobowiązania z 12.08.2020 r. na podstawie wniosku z 10.09.2020 r. a także o umorzenie należności opłaty adiacenckiej prowadzonej w postępowaniu administracyjnym przez Prezydenta Miasta [...] w sprawie znak: [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, w pierwszej kolejności powołując w zaskarżonym postanowieniu brzmienie art. 54 § 1 u.p.e.a., wskazało, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Oznacza to, że podstawą skargi nie mogą być podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a uwzględnienie skargi nie powoduje umorzenia postępowania egzekucyjnego. Kolegium w pełni podzieliło pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w wyroku z dnia 03.12.2013 r., sygn. akt II GSK 1285/12, iż skarga wskazana w art. 54 § 1 u.p.e.a. nie jest środkiem prawnym, który może być kierowany przeciwko czynnościom procesowym, zatem nie może być odnoszona do tych działań procesowych organu, które strona może kwestionować właściwymi środkami, choćby poprzez zarzuty o jakich stanowi art. 33 u.p.e.a., czy wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego przewidzianego w art. 59 u.p.e.a.

Organ II instancji podniósł, że nowelizacja art. 54 u.p.e.a. nie zmieniła charakteru prawnego tego środka zaskarżenia. Zobowiązany zaskarżył czynność egzekucyjną zajęcia rachunków bankowych i w istocie nie zakwestionował prawidłowości samej czynności egzekucyjnej. Zdaniem organu, strona ocenia to działanie jako nieprawidłowe przez pryzmat negatywnej oceny samego wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż zarzuca wadliwość samej egzekucji. Kolegium analizując akta przedmiotowej sprawy nie dopatrzyło się natomiast uchybień formalnoprawnych ze strony organu egzekucyjnego. Egzekucję administracyjną prowadzi uprawniony organ egzekucyjny - Prezydent Miasta [...]. Organ ten podjął działania zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego. Przepis art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. wymienia rodzaje środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych wskazując, że jednym z nich jest egzekucja z rachunków bankowych. Podstawę zastosowania zaskarżonego środka stanowiły zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego (art. 80 § 1 u.p.e.a.) oraz egzekucji z innych wierzytelności pieniężnych (art. 89 § 1 u.p.e.a.). Zawiadomienia spełniały wszystkie wymogi formalne u.p.e.a. (art. 26e i art. 67 § 2 i 2a u.p.e.a.). Organ egzekucyjny postąpił zgodnie z dyspozycją przepisu art. 80 § 1 i 3 u.p.e.a. oraz art. 89 § 1 i 3 pkt 3 u.p.e.a. (doręczono zobowiązanemu odpisy zawiadomień).

Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że doręczenie zajęcia przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej albo za pośrednictwem systemu teleinformatycznego zawsze będzie miało miejsce szybciej niż doręczenie zobowiązanemu informacji o podjętej czynności i odpisu tytułu wykonawczego za pośrednictwem operatora pocztowego. Doręczenie odpisu zawiadomienia o zajęciu, jak i odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu już po dokonaniu zajęcia pozostaje więc zgodne z prawem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło następnie, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia w egzekucji prowadzonej do zobowiązanego kwoty odpowiadającej zaległości skierowanej do egzekucji. Ewentualna blokada przez bank kwoty wyższej może stanowić konsekwencję, że egzekwowana zaległość ciąży solidarne na obojgu zobowiązanych. Zobowiązani solidarnie muszą się liczyć z przejściowymi niedogodnościami wynikającymi z faktu nieuregulowania dochodzonej należności w terminie. Skarżone czynności egzekucyjne dokonane zostały z zachowaniem wszystkich wymogów prawa i była zgodna z prawem. Organ II instancji odnosząc się do zarzutu zażalenia, iż "środki finansowe, które znajdowały się na rachunku nie powinny być pobrane w wyniku egzekucji" podniósł, iż nie znajduje to potwierdzenia w aktach sprawy, a zobowiązany również nie wskazał żadnych dowodów na potwierdzenie tej okoliczności. Zajęcie realizowane jest przez bank, który nie powinien przekazać organowi egzekucyjnemu środków finansowych niepodlegających egzekucji administracyjnej. Bank w realizacji zajęcia nr [...] przekazał dnia 05.11.2020 r. z dwóch rachunków bankowych środki w wysokości: 6.564,54 zł oraz 3.651,96 zł, a w obu przypadkach wskazano, że środki pochodzą z rachunku zobowiązanego (nazwa zleceniodawcy: P. N.).

W ocenie organu II instancji, pozostałe podniesione w zażaleniu kwestie nie mają żadnego związku z dokonanymi czynnościami egzekucyjnymi (roszczenia zobowiązanego dotyczące korzystania z jego nieruchomości) albo były przedmiotem odrębnie złożonego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (podniesiona dopiero w zażaleniu kwestia skuteczności doręczenia upomnienia solidarnie zobowiązanej nie może być rozstrzygnięcia w ramach rozpatrywania skargi na czynność egzekucyjną, kwestia brak wymagalności obowiązku).

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. N. zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie organu w całości, zarzucając naruszenie prawa dokonane przez organ egzekucyjny oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w związku z przyjęciem, że organ egzekucyjny prawidłowo dokonał rozstrzygnięcia zawartego w wydanym postanowieniu Prezydenta Miasta [...] oraz stwierdzeniem, że organ ten nie był zobowiązany przekazać odpisu przyjętego pisma z 3.11.2020 r., które zgodnie z wnioskiem skarżącego miało zostać przekazane do Prokuratury Okręgowej w [...]. W ocenie skarżącego, istotne jest to, że organ w ogóle nie rozpatrzył tego wniosku, wydając orzeczenie w sprawie, czym naruszył przepisy administracyjne w kwestii udziału Prokuratora w egzekucji, jeżeli o to wnosi strona.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił:

- rażące naruszenie art. 26 § 5 pkt 1 i 2 u.p.e.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w oparciu o brak doręczenia zobowiązanym aktu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności przed lub w dniu wszczęcia egzekucji, co stanowi, że brak było podstaw do przeprowadzenia egzekucji. Doręczenie zobowiązanemu nastąpiło po przeprowadzeniu egzekucji, tj. po zablokowaniu środków na rachunkach bankowych w dniu 28.10.2020 r. na dwukrotnie większą kwotę, wynoszącą 20 456,96 zł;

- rażące naruszenie art. 33 § 1 pkt 2 w związku z art. 6 u.p.e.a., tj. wystawienie tytułu wykonawczego i wszczęcie postępowania egzekucyjnego, mimo:

-- zajęcia od 2011 roku przez Miasto [...] nieruchomości, stanowiącej działkę nr ewid. 148/14 należącą do zobowiązanych, od której naliczono opłatę adiacencką, będącą podstawą egzekucji, pomimo, że nieruchomość została zajęta na cel publiczny bez uregulowania prawnego i braku zapłacenia właścicielom należnej wypłaty za korzystanie z nieruchomości w wysokości 150 000 zł.,

-- trwającego postępowania administracyjnego znak: [...] w sprawie umorzenia należności opłaty adiacenckiej objętej postępowaniem egzekucyjnym,

-- trwającego postępowania administracyjnego dotyczącego wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] oraz decyzji Kolegium znak: [...] z dnia [...], na podstawie których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne,

-- trwającego postępowania przed WSA w Łodzi w sprawie o syg. II SA/Łd 413/20, dotyczącego wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...] z [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, obecnie sprawa rozpatrywana jest przez Naczelny Sąd Administracyjny,

-- wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] o ustaleniu opłaty adiacenckiej z naruszeniem art. 98a ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez to, że naliczono opłatę adiacencką od działki nr 148/6 będącej w części drogą publiczną oznaczoną w MPZP symbolem - 20 KDD1/2,

-- wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] o ustaleniu znacznie zawyżonej opłaty adiacenckiej w związku z zatajeniem przez biegłego w operacie szacunkowym istotnych dla sprawy faktów, dotyczących stanu faktycznego nieruchomości,

-- wadliwości decyzji, w której pominięto istotny dla sprawy dowód stanowiący, że biegły przyznał się, że nie dokonał oględzin nieruchomości w dniu 16.02.2015 r. i tym przyjął nieprawdziwy stan faktyczny nieruchomości (...)

Ponadto skarżący zarzucił organom administracyjnym działanie na szkodę właścicieli nieruchomości poprzez:

- błędne przyjęcie przez organy administracji, że biegły wykonał prawidłowo operat szacunkowy z dnia 16 lutego 2015 r. pomimo tego, że biegły nie dokonał oględzin nieruchomości, która była przedmiotem ustalenia opłaty adiacenckiej oraz nie uwzględnił wszystkich wyżej wymienionych zarzutów;

- brak wstrzymania z urzędu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji znak: [...] z [...] na podstawie art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co potwierdził w postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 853/15 z 26.11.2015 r. Brak wstrzymania wykonania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z urzędu spowodowało naliczenie w postępowaniu egzekucyjnym i pobranie w egzekucji dodatkowych odsetek za 2015 rok;

- błędne przyjęcie w tytule wykonawczym, że datą powstania należności pieniężnej jest dzień 30.07.2015 r. w przypadku, gdy decyzję z [...] zobowiązani otrzymali dopiero w dniu 13.08.2015 r. i w ustawowym terminie złożyli skargę do WSA w Łodzi, a Kolegium zobowiązane było przepisami prawa do wstrzymania jej wykonania;

- błędne przyjęcie terminów, od których można było liczyć odsetki i tym samym egzekwowania zawyżonej kwoty odsetek w tytule wykonawczym. Odsetki zostały wyliczone w nieprawidłowej wysokości, gdyż w sprawie mamy do czynienia z okresami, w których odsetki nie powinny być naliczane;

- przyjęcie przez organy za prawidłowe, że można ustalać opłatę adiacencką od powierzchni działek przeznaczonych w MPZP pod drogi publiczne;

- naruszenia przez organy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.:

-- przy wydaniu decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] brały udział te same osoby, co w poprzedniej uchylonej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] Nr [...], dotyczącej tej samej sprawy i byli nimi pracownicy Urzędu Miasta [...],

-- z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] w sprawie odwoławczej znak: [...] wynika, że - przewodnicząca składu brała udział również przy wydaniu wcześniejszej decyzji z [...] znak: [...], dotyczącej tej samej sprawy.

- naruszenie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a,, tj.: zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego poprzez:

-- zajęcie przez Miasto [...] przedmiotowej nieruchomości na cel publiczny o znacznie wyższej wartości niż opłata adiacencką i dodatkowo obciążenie właścicieli egzekucją pieniężną,

-- zajęcie należności pieniężnych na rachunkach bankowych o dwukrotnie większej kwocie, wynoszącej łącznie 20 456,96 zł. Z informacji uzyskanej od banku [...] w piśmie z dnia 21.11. 2020 roku wynika, że do banku wpłynęły dwa zawiadomienia o zajęciu rachunku na: P.P. N. zajęcie [...] na łączną kwotę 10206,52 zł plus odsetki. P. W. N. zajęcie [...] na kwotę 10206,52 zł plus odsetki.

-- niepoinformowanie zobowiązanych o fakcie wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz zablokowania w dniu 28.10.2020 r. wszystkich należności pieniężnych na rachunkach, w tym na rachunku firmowym, które służyły do bieżących zobowiązań firmy zobowiązanego, co spowodowało poniesienie po stronie zobowiązanego dodatkowych konsekwencji wobec innych podmiotów.

Skarżący wniósł również o zobowiązanie organu do dostarczenia podanych w skardze dokumentów dotyczących przedmiotowej nieruchomości, położonej w [...] przy ulicy [...] i na ich podstawie rozpatrzenia sprawy.

W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o rozpatrzenie w całości niniejszej skargi, wstrzymanie wykonania egzekucji oraz czynności egzekucyjnych pomimo, iż doszło do nielegalnego pobrania środków z rachunków bankowych, uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] oraz uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta [...], umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych w związku z niedoręczeniem aktu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności przed wszczęciem egzekucji, zwrotu nienależnie pobranych środków z rachunków bakowych, w tym odsetek za 2015 r. i zwrot kosztów postępowania.

W piśmie z 13 kwietnia 2021 roku strona podtrzymała swoje stanowisko procesowe, wskazując ponownie na brak doręczenia zobowiązanym aktu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności przed lub w dniu wszczęcia egzekucji, zablokowania środków na rachunku bankowym o podwójnej wysokości 20 456,96 zł na podstawie dwóch różnych zawiadomień przesłanych do banku o zajęciu rachunku, co potwierdza uzyskana odpowiedź z banku [...] z 21 listopada 2020 r., przeprowadzenia egzekucji, pomimo trwania postępowań administracyjnych dotyczących decyzji będącej podstawą egzekucji. Skarżący wniósł dodatkowo o rozpatrzenie kwestii braku doręczenia zobowiązanemu wydruku zawiadomienia o zajęciu przesłanego do banku [...] poprzez system OGNIVO. Podniósł także, że jedna ze spraw o umorzenie należności wynikającej z decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...] o ustaleniu opłaty adiacenckiej została zakończona dopiero [...] decyzją Prezydenta Miasta [...]i Nr [...], inne sprawy o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO w [...] z [...] nie zostały zakończone do dnia dzisiejszego.

Skarżący poinformował jednocześnie, że w związku z naliczeniem i pobraniem w egzekucji administracyjnej odsetek za okres 31.07.2015 r. do 26.11.2015 r. od wydanej decyzji SKO w [...] z [...] w wyniku błędu SKO w [...], który nie wstrzymało wykonania decyzji z urzędu, co potwierdza wydane i prawomocne postanowienie WSA w Łodzi z 26 listopada 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 853/15, sprawa zostaje przekazana do sądu cywilnego na podstawie art. 417 k.c. za szkodę wyrządzoną przedmiotową egzekucją przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Postanowieniem z [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek P. N. o wstrzymanie egzekucji administracyjnej.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III WSA w Łodzi z 1 lipca 2021 r., ze względu na wniosek skarżącego, sprawę przekazano do rozpoznania na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.

Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie narusza ono przepisów prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno, co do przyjętego stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu zostało poddane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...], oddalające jako nieuzasadnioną skargę P. N. na czynności egzekucyjne podjęte zawiadomieniami o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z 20.10.2020 r. nr [...] oraz z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] i [...] z [...].

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a., przez czynność egzekucyjną rozumienie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych zostały zdefiniowane w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Wśród tych środków egzekucyjnych znajduje się między innymi egzekucja z rachunków bankowych. Zatem do czynności egzekucyjnych zalicza się wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego zobowiązanego, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych, takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja.

Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 u.p.e.a. W myśl jego § 1, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 54 § 3 u.p.e.a. skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego.

W niniejszej sprawie organ II instancji prawidłowo stwierdził, że skarga na czynność egzekucyjną została wniesiona z zachowaniem terminu o którym mowa w art. 54 § 3 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej nr [...] zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 2 listopada 2020 r., natomiast zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] w dniu 24 listopada 2020 r. Z pisma strony z 3 listopada 2020 roku wynika przy tym, że o fakcie zajęcia wierzytelności pieniężnej skarżący dowiedział się z informacji udzielonej przez bank już w dniu 28 października 2020 r. Skarga została natomiast złożona przez skarżącego w dniu 4 listopada 2020 r., a zatem termin do jej wniesienia został zachowany. Zgodnie bowiem z art. 54 § 3 p.p.s.a., skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Wskazać jednocześnie należy, iż omawiany termin ma charakter zawity, zatem wniesienie skargi na czynność egzekucyjną po jego upływie, jest bezskuteczne.

Organ w zaskarżonym postanowieniu trafnie zauważył również, że ocenie w trybie art. 54 u.p.e.a. mogą podlegać tylko czynności egzekucyjne podejmowane przez organ egzekucyjny, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Stosownie do art. 54 u.p.e.a. w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można natomiast podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się, że skarga z art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Warszawa 1992 r. s. 84.; wyrok NSA z 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99, LEX nr 43032; wyrok NSA z 12 stycznia 1999 r. sygn. akt III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20, wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok NSA z 24 października 2014 r., II GSK 1377/13 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www. orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 749/13 LEX nr 1774551). W postępowaniu skargowym, w oparciu o art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyroki NSA: z 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; z 24 października 2014 r., II GSK 1377/13, z 5 marca 2015 r. II FSK 290/13 - dostępne w CBOSA).

W świetle powyższych rozważań Sąd zauważa, że zarzuty skargi w rozpoznawanej sprawie w istocie nie kwestionują poprawności przeprowadzonej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej. Strona w swojej skardze na czynność egzekucyjną, co do zasady, kwestionuje istnienie obowiązku stwierdzonego w tytule wykonawczym. Powyższe okoliczności mogą jednak podlegać kontroli w ramach postępowania w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. i nie mogą stanowić podstawy skargi na czynność egzekucyjną w oparciu o art. 54 u.p.e.a. Jak wynika z akt sprawy okoliczność nieistnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym została podniesiona przez skarżącego w drodze zarzutu, który został rozstrzygnięty postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z [...], na które to postanowienia strona wniosła zażalenie, a następnie na skutek jego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], skargę do Sądu (sprawa o sygn. akt III SA/Łd 337/21).

Organ egzekucyjny rozpoznając sprawę w postępowaniu w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne nie posiada zatem uprawnienia do rozstrzygania zarzutu nieistnienia obowiązku. Z uwagi na powyższe, zamierzonego rezultatu nie mógł osiągnąć zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 1 u.p.e.a.

W ocenie Sądu organy obu instancji w ramach prowadzonego postępowania w trybie art. 54 u.p.e.a. prawidłowo oceniły sposób i formę dokonania przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego. Sposób dokonania tej czynności odpowiada bowiem uregulowaniom zawartym w art. 80 u.p.e.a.

Organ słusznie podkreślił przy tym, że zawiadomienie nr [...], na które powołuje się skarżący dotyczy czynności podjętych wobec zobowiązanej solidarnie – W. N. Tymczasem skargę na czynność egzekucyjną może wnosić zobowiązany, wobec którego podjęta została kwestionowana czynność egzekucyjna.

Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Natomiast zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (art. 80 § 2u.p.e.a.). Stosownie zaś do art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

Biorąc pod uwagę brzmienie powyższych przepisów, zdaniem Sądu, organy obu instancji trafnie uznały, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego dokonane w stosunku do skarżącego, było prawidłowe. Jak wynika z akt sprawy, zawiadomienia o zajęciu zostały sporządzone w wersji elektronicznej i zostały doręczone Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Ł. – P. na pośrednictwem platformy ePUAP, a więc przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, natomiast do Banku zawiadomienia doręcza się za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Ognivo. Zobowiązanemu doręcza się natomiast wydruk takiego zawiadomienia sporządzonego w wersji elektronicznej, który, jak wynika z akt sprawy, został odebrany przez stronę 24 listopada 2020 r. Wbrew zatem zarzutom zawartym w piśmie procesowym z 14.04.2021 r., doręczenie obojgu zobowiązanym zawiadomienia o zajęciu przesłanego do banku Millenium poprzez system OGNIVO, dokonane zostało w formie wydruku zawiadomienia sporządzonego w wersji elektronicznej. Taki wydruk odzwierciedla treść zawiadomienia i zawiera informacje o sporządzeniu pisma w postaci elektronicznej oraz opatrzeniu pisma kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym lub podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną, albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną. Organ II instancji słusznie stwierdził, że wystawione zawiadomienia spełniają wymogi wskazane w art. 67 u.p.e.a., prawidłowo wskazując przy tym, że doręczenie zajęcia przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej albo za pośrednictwem systemu teleinformatycznego zawsze będzie miało miejsce szybciej, niż doręczenie zobowiązanemu informacji o podjętej czynności za pośrednictwem operatora pocztowego.

Doręczenie odpisu zawiadomienia o zajęciu, jak i odpisu tytułu wykonawczego już po dokonaniu zajęcia uznać należy za zgodne z prawem. Sąd podziela jednocześnie stanowisko organu wsparte orzecznictwem sądowoadministracyjnym, wedle którego, jak stanowi art. 80 § 2 u.p.e.a. - zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Wynika więc jednoznacznie z jego treści, iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane wyłącznie z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, natomiast doręczenie odpisu zawiadomienia o zajęciu zobowiązanemu, o czym świadczy z kolei § 3 tego artykułu, ma tylko charakter informacyjny i nie wywołuje żadnego skutku prawnego w sferze skuteczności dokonania zajęcia rachunku bankowego, bo jedynie "organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego", a więc o zdarzeniu, które już nastąpiło (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 listopada 2007 r., I SA/Go 494/07, LEX nr 488551). Użycie w art. 80 § 3 u.p.e.a. zwrotu "zawiadomienia skierowanego do banku" w formie dokonanej, wskazuje na kolejność działań podejmowanych przez organ egzekucyjny. Kolejność tych działań, polegająca na kierowaniu zawiadomienia najpierw do banku, a następnie do zobowiązanego, jest w tym przypadku uzasadniona szczególnym rodzajem środka egzekucyjnego i możliwością szybkiego podjęcia gotówki z rachunku bankowego w celu udaremnienia egzekucji (wyrok NSA z 13 września 2006 r., II FSK 1099/05, LEX nr 262073; wyroki WSA w Warszawie: z 28 listopada 2008 r., III SA/Wa 1787/08, LEX nr 536758; z 19 czerwca 2009 r., III SA/Wa 243/09, LEX nr 563935; wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim: z 1 grudnia 2011 r., I SA/Go 1015/11, LEX nr 1133480; z 15 grudnia 2011 r., I SA/Go 1014/11, LEX nr 1107289, a także D. Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz do art. 80, wyd. II, LEX 2015).

W konsekwencji dla skuteczności omawianego środka egzekucyjnego nie jest istotne, czy i kiedy doręczono skarżącemu tytuł wykonawczy oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, skoro jak wynik z treści art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. z dniem doręczenia bankowi tegoż zawiadomienia doszło do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 20 października 2006 r., sygn. akt II FSK 952/06; dostępny na www.orzeczenia.na.gov.pl).

Należało zgodzić się również z organem I jak i II instancji, że zajęcie wierzytelności jest skuteczne również w odniesieniu do rachunku bankowego prowadzonego dla kilku osób fizycznych, w tym małżonka zobowiązanego, którego współposiadaczem jest zobowiązany (art. 81 § 1a u.p.e.a.), bez konieczności wskazywania tych osób w tytule wykonawczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2020 r., II FSK 1706/18, Lex numer 3075672). Zajęcie rachunków bankowych objęło w niniejszej sprawie wszystkie rachunki prowadzone przez bank na rzecz zobowiązanych, niezależnie czy były prowadzone na rzecz tylko jednego ze zobowiązanych, czy też na obojga. Organ trafnie wyjaśnił, że w niniejszej sprawie dokonano zajęcia kwoty odpowiadającej zaległości skierowanej do egzekucji, zaś blokada przez bank kwoty wyższej wynikała z faktu, że egzekwowana zaległość ciąży na obojgu małżonkach. Organ słusznie stwierdził również, że aż do całkowitego uregulowania należności przez któregokolwiek ze zobowiązanych organ mógł prowadzić egzekucję wobec obojga zobowiązanych jednocześnie. Jak wynika również z akt sprawy, po spłacie zaległości organ niezwłocznie zawiadomił bank o uchyleniu zajęcia dokonanego zawiadomieniem nr [...]. Tym samym organ słusznie wskazał, że brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutu skarżącego o nieprawidłowym dokonaniu zajęcia rachunków zobowiązanego. Brak było również podstaw do uznania zarzutu strony, by w wyniku egzekucji zostały pobrane środki finansowe nie podlegające egzekucji, zwłaszcza że skarżący nie wskazał żadnych dowodów na potwierdzenie tej okoliczności.

W ocenie Sądu, organ egzekucyjny dokonał zajęcia w egzekucji prowadzonej do zobowiązanego kwoty odpowiadającej zaległości skierowanej do egzekucji. Blokada przez bank kwoty wyższej stanowiła konsekwencję tego, że egzekwowana zaległość ciążyła solidarne na obojgu zobowiązanych. Skarżone czynności egzekucyjne dokonane zostały z zachowaniem wszystkich wymogów prawa i była zgodna z prawem. Zajęcie realizowane jest przez bank, który nie powinien przekazać organowi egzekucyjnemu środków finansowych niepodlegających egzekucji administracyjnej. Bank w realizacji zajęcia nr [...] przekazał 5 listopada 2020 r. z dwóch rachunków bankowych środki w wysokości: 6.564,54 zł oraz 3.651,96 zł i w obu przypadkach wskazano, że pochodzą one z rachunku zobowiązanego.

Zdaniem Sądu, zajęcie przedmiotowej wierzytelności dokonane zostało prawidłowo, tj. zgodnie z art. 80 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu zawierało wszystkie niezbędne informacje i pouczenia (art. 67 § 1a, § 2 i § 2a u.p.e.a). Okoliczności w powyższym zakresie nie były przy tym kwestionowane przez skarżącego, który w ramach skargi na czynność egzekucyjną podnosił nieistnienie obowiązku stwierdzonego w tytule wykonawczym, a który to zarzut, jak już wcześniej wskazano, nie podlega rozpoznaniu w ramach wniesionego środka zaskarżenia. Organy egzekucyjne w toku postępowania ze skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, są właściwe do tego by odnieść się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonanych przez niego czynności egzekucyjnych. W zaskarżonym postępowaniu Kolegium skontrolowało prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej i odniosło się do zarzutów zażalenia jednakże ich nie podzieliło, uznając, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego został przeprowadzony zgodnie z art. 80 u.p.e.a. Sąd stanowisko powyższe podziela.

Jeszcze raz podkreślić należy, że skarżący nie może oczekiwać korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia jeśli przedmiotem skargi wniesionej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. uczynił zarzuty z art. 33 § 1 u.p.e.a. Sąd w rozstrzyganej sprawie nie jest również uprawniony do kontroli prawidłowości decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej, która stanowiła podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, czego w istocie domaga się skarżący. Stanowiłoby to bowiem wyjście poza granice rozpoznawanej sprawy, wyznaczonej przepisami art. 54 i 80 u.p.e.a.

W ramach skargi na czynności egzekucyjne nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z istnieniem egzekwowanego obowiązku, prowadzące do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W świetle powyższego wnioski dowodowe zawarte w skardze (punkty: 1-6 oraz 8 i 9), zmierzające do wykazania wadliwości działania organów w toku postępowania ustalającego wysokość opłaty adiacenckiej, nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy i podlegały oddaleniu. Ponadto, decyzja ustalająca wysokość opłaty adiacenckiej, a będąca podstawą do prowadzenia egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie, była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które nie dopatrzyły się nieprawidłowości w działaniu Prezydenta Miasta [...] i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...]. Natomiast wniosek dowodowy zawarty w pkt 7 skargi, o zobowiązanie organu do dostarczenia zwrotek pocztowych potwierdzających doręczenie W. N. upomnienia, tytułu wykonawczego i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności został oddalony z uwagi na to, iż kwestia doręczenia przedmiotowych dokumentów żonie skarżącego, nie ma znaczenia dla oceny zasadności skargi strony na czynność egzekucyjną, a ponadto ww. zwrotki pocztowe bądź ich kopie znajdują się w aktach sprawy i nie jest przy tym sporne, że doręczenie obojgu zobowiązanym upomnienia z dnia 12.11.2020 r. nastąpiło w jednej przesyłce, na wspólny adres zamieszkania, a odbiór upomnienia potwierdził podpisem wyłącznie P. N., natomiast doręczenie W. N. tytułu wykonawczego i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności nastąpiło w dniu 24.11.2020 r.

W zakresie wniosku strony o przekazanie odpisu złożonych w toku postępowania egzekucyjnego skarg i zarzutów do prokuratury, celem weryfikacji przez prokuratora prawidłowości postępowania egzekucyjnego oraz postępowania, w którym ustalono egzekwowaną opłatę i innych postępowań w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, jakie były prowadzone przez Prezydenta Miasta [...], organy prawidłowo wskazały, że udział prokuratora w postępowaniu zależy od decyzji organu. Stosownie do art. 183 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej zawiadamia prokuratora o wszczęciu postępowania oraz o toczącym się postępowaniu w każdym przypadku, gdy uzna udział prokuratora w postępowaniu za potrzebny. Przewidziany w art. 183 § 2 k.p.a. obowiązek organu zawiadomienia prokuratora o wszczęciu postępowania oraz o toczącym się postępowaniu ograniczony jest do przypadku wystąpienia potrzeby udziału prokuratora w postępowaniu administracyjnym. Ocena takiej potrzeby należy wyłącznie do organu administracji publicznej ("gdy uzna udział prokuratora (...) za potrzebny"). Oznacza to, że organ administracji publicznej nie ma obowiązku na wniosek strony zawiadomienia prokuratora o wszczęciu postępowania oraz o toczącym się postępowaniu. Może to zrobić, jeśli sam uzna, że udział prokuratora w konkretnym postępowaniu jest potrzebny. Oznacza to, że do organu administracji publicznej należy zatem rozstrzygnięcie, czy i w jakim stadium postępowania zawiadomić prokuratora o tym, że jego udział jest potrzebny. Niezawiadomienie przez organ prowadzący postępowanie prokuratora o toczącym się postępowaniu nie może być zatem skuteczną podstawą wniesienia skargi, w szczególności że podmiot zainteresowany może sam zwrócić się do prokuratora o wzięcie udziału w postępowaniu administracyjnym.

Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

R.T-M.