Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1390/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda Renata Czeluśniak / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. znak:[...], wydaną na podstawie art. 80 ust. 2, art. 173 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, póz. 1227 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 22 i 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r, w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, póz. 2573 ze zm.), w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na7środowisko (Dz. U. nr 213, póz. 1397) oraz art. 104 kpa - po rozpatrzeniu wniosku spółki A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. - odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko p.n.: "Rozbudowa Zakładu Wytwórni Mas Bitumicznych w K. przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...]

Organ l instancji wyjaśnił, że z dniem 15 listopada 2010r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, lecz zgodnie z § 4 tego rozporządzenia, do postępowań w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczętych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Prezydent wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 22 i 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. Zgodnie z tym przepisem przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są: "instalacje do produkcji mas bitumicznych", "instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji

1

paliw na gaz płynny". Wnioskodawca przedłożył poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, stosowny wypis z rejestru gruntów, a także kartę informacyjną przedsięwzięcia. Wskazano też, że planowana rozbudowa wytwórni mas bitumicznych polegać będzie na budowie: silosu na pył węgla brunatnego wraz ze zmianą sposobu zasilania palnika "wytwórni mas bitumicznych, zbiornika bitumu i emulsji oraz stacji paliwowej na potrzeby inwestora. Przeprowadzona analiza raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wykazała, że wariant proponowany przez wnioskodawcę do realizacji jest sprzeczny z kierunkami działań określonymi w programie ochrony powietrza dla miasta K. (uchwała nr [...] z dnia 21 grudnia 2009r). Zgodnie z treścią zawartą w załączniku tej uchwały w podrozdziale 2.1.2. "Podstawowe kierunki i zakresy działań niezbędnych do przywrócenia standardów jakości powietrza" w związku z koniecznością redukcji emisji pyłu zawieszonego PM10, dwutlenku azotu, benzo(a)pirenu w celu dotrzymania wielkości dopuszczalnych oraz docelowej w

powietrzu wskazano stosowne działania w szczególności polegające na ograniczeniu emisji powierzchniowej poprzez intensyfikację i kontynuację realizacji Programu

modernizacji systemów grzewczych obiektów na terenie K. .wraz z możliwością dostaw ciepłej wody użytkowej oraz Programu Ograniczania Niskiej Emisji, w ramach którego dofinansowywane będą inwestycje mieszkańców w zakresie termomodernizacji budynków oraz trwałej likwidacji starych kotłów węglowych poprzez zastępowanie ich: podłączeniem do sieci ciepłowniczej, tam gdzie jest to możliwe, ogrzewaniem gazowym, ogrzewaniem elektrycznym, wykorzystaniem alternatywnych źródeł energii w postaci kolektorów słonecznych, pomp ciepła, wykorzystaniem energii wiatru, które stanowiłyby uzupełniające źródła pozyskiwania energii cieplnej (tzw. Wariant "l").

Organ l instancji wezwał wnioskodawcę do przedłożenia stanowiska w przedmiocie zgody na wskazanie w decyzji jako wariantu dopuszczonego do realizacji wariantu alternatywnego zakładającego zastosowanie palnika kruszywa zasilanego olejem opałowym lekkim, wskazanego w raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. W piśmie z dnia 21 lutego 2012r. inwestor nie wyraził zgody na wskazanie w decyzji jako wariantu dopuszczonego do realizacji wariantu alternatywnego zakładającego zastosowanie palnika kruszywa zasilanego olejem opałowym lekkim, wskazanego w raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.

Organ l instancji podkreślił, że w świetle poglądów orzecznictwa sądowoadministracyjnego bezspornym jest, że program ochrony powietrza jest aktem prawa miejscowego i dlatego organ nie podziela poglądu sformułowanego w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak:[...] , że przyjęty uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 21 grudnia 2009r. program ochrony powietrza jest jedynie dokumentem poglądowym, niemającym statusu aktu prawa miejscowego.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. . W odwołaniu podniesiono, że instalacja do produkcji mas bitumicznych nie kwalifikuje się do źródeł, które wymienia Program Ochrony Powietrza dla Miasta K. w definicji dotyczącej "niskiej emisji". Nadto w decyzji przyjęto błędną kwalifikację przedsięwzięcia, tj. zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia z 2004r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć (...), a nie tak jak ujęto to w raporcie - zgodną z § 3 ust. 2 pkt 1b tego rozporządzenia. Jednocześnie podkreślono, że inwestycja będzie realizowana w oparciu o nowoczesne rozwiązania technologiczne, a rzeczywista emisja z wytwórni mas bitumicznych opalanej pyłem węgla brunatnego jest ok. 7 razy niższa niż dopuszczalna emisja określona w obowiązującym pozwoleniu dla tej wytwórni opalanej olejem opałowym lekkim, co zostało przedstawione w sprawozdaniu z pomiarów przeprowadzonych przez akredytowane laboratorium dla Wytwórni Mas Bitumicznych opalanej pyłem węgła brunatnego należącej do inwestora, która w trakcie pomiarów pracowała z wydajnością 186 Mg/h, natomiast wydajność maksymalna teoretyczna przedmiotowej instalacji wytwórni wynosi 160 Mg/h. Stąd wskazano, że instalacja nie będzie powodować konieczności wnioskowania o zwiększenie emisji z przedmiotowej instalacji po zrealizowaniu inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2012r. znak:[...], wydaną na podstawie art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1, art. 173 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, § 3 ust. 1 pkt 22 i 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, póz. 1397) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Kolegium organ l instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia, a ponadto kwalifikacji takiej w zakresie przyporządkowania inwestycji w świetle inwestycji wymienionych w rozporządzeniu dokonały orzekające w sprawie organy, w tym wyspecjalizowane organy, które wydawały w sprawie opinie co do konieczności sporządzenia raportu, tj. PPIS w K. oraz RDOŚ w K. Kolegium stwierdziło, że przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 22 w/w rozporządzenia ("instalacje do produkcji mas bitumicznych ") oraz w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia ("instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny") i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stąd brak podstaw do kwalifikacji przedsięwzięcia na podstawie § 3 ust. 2 pkt 1b tego rozporządzenia, bowiem ten ostatni przepis dotyczy przedsięwzięć niewymienionych w ust. 1. W ramach przedsięwzięcia planowana jest budowa takich urządzeń, których eksploatacja może spowodować emisję, stąd prawidłowa zdaniem Kolegium była kwalifikacja dokonana przez organy orzekające w sprawie jako przedmiotowych instalacji. Kolegium wskazało, że w rozpatrywanym przypadku ocena oddziaływania na środowisko wykazała konieczność zmiany wariantu zaproponowanego przez wnioskodawcę, a organ l instancji wskazał, dlaczego nie jest możliwy wybór wariantu preferowanego przez inwestora z powodu uwarunkowań prawnych, tj. uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 21 grudnia 2009r. Inwestor nie wyraził zgody na wskazanie w decyzji jako wariantu dopuszczonego do realizacji wariantu alternatywnego zakładającego zastosowanie palnika kruszywa zasilanego olejem opałowym lekkim. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że Program ochrony powietrza dla województwa [...] stanowiący załącznik do ww. uchwały stanowi akt prawa miejscowego, ponieważ przedmiotowa uchwała została podjęta na podstawie art. 18 pkt 1 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. nr 142, póz. 1590 ze zm.), art. 91 ust. 3, 5 i 7 i art. 84 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Kolegium podkreśliło, że Program, o którym mowa, odnosi się, wbrew twierdzeniom odwołania, nie tylko do gospodarstw domowych, ale i do ograniczania emisji ze źródeł przemysłowych (pkt 2.1.2.7 Programu) poprzez ograniczenia dla nowych inwestycji (np. wymagania w zakresie stosowanych paliw), zmianę nośnika na bardziej ekologiczny i źródeł powierzchniowych, którymi zgodnie z definicją są źródła powodujące tzw. "niską emisję" i zostały tu zaliczone obszary zwartej zabudowy mieszkaniowej, małe zakłady rzemieślnicze i usługowe oraz obiekty użyteczności publicznej. Program mówi również generalnie o wprowadzeniu ograniczeń w zakresie stosowania paliw stałych w K. (pkt 2.1.2.8 Programu). W celu uzyskania wymaganych standardów w zakresie pyłu zawieszonego PM 10 Program wprowadza niezbędne działania w celu ograniczenia niskiej emisji wprost w zakresie stosowania paliw stałych. Zatem wariant zaproponowany przez wnioskodawcę zakładający zastosowanie palnika kruszywa zasilanego pyłem węglowym nie może być dopuszczony do realizacji jako pozostający w sprzeczności z Programem. Dlatego też Kolegium podzieliło stanowisko organu l instancji.

Skargę na powyższą decyzję SKO w K. wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. , zarzucając naruszenie:

1) art. 7, art. 77, art. 107 § 3 i art. 80 kpa poprzez błędną ocenę posiadanego materiału dowodowego w sprawie, wyprowadzenie z niego wniosków niewynikających oraz pominięcie., okoliczności istotnych dla postępowania, a mianowicie uznanie, iż wybrany przez skarżącego wariant realizacji inwestycji przewidujący stosowanie palników zasilanych pyłem węglowym jest sprzeczny z ogólnymi kierunkami działań określonymi w programie ochrony powietrza dla Miasta K. stanowiącym załącznik do uchwały nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 21 grudnia 2009r., podczas gdy z zapisów treści tego programu nie wynika zakaz stosowania tego typu rozwiązań - w konsekwencji nie zostało przyjęte rozwiązanie skarżącego, pomimo iż jest to rozwiązanie "czystsze", a więc korzystniejsze z punktu widzenia poprawy jakości powietrza i ochrony środowiska na terenie, na którym ma powstać inwestycja;

2) art. 81 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008r. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie, pomimo braku podstaw do jego zastosowania i błędne uznanie, że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika konieczność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż zaproponowany przez skarżącego;

3) art. 84 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez uznanie, że postanowienia uchwały nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 21 grudnia 2009 roku Program ochrony powietrza dla województwa [...] stanowią wyłączną i samodzielną podstawę do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko pn, "Rozbudowa Zakładu Wytwórni Mas Bitumicznych w K. przy ul. [...]" na działce nr [...], Obr [...], podczas gdy uchwała ta nie zawiera regulacji, które stanowiłyby przeszkodę w wydaniu decyzji środowiskowej przy zastosowaniu pierwotnego wariantu, proponowanego przez skarżącego. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie,

podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje :

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, póz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, póz. 1270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej w skrócie - "ppsa") wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia -uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ppsa Sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia»

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Organy poczyniły bowiem prawidłowe ustalenia faktyczne na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego i dokonały właściwej oceny, podając i wyjaśniając zastosowaną podstawę prawną.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że organy obydwóch instancji (podobnie jak organy uzgadniające tj. PPIS w K. oraz RDOŚ w K. ) dokonały prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia (chociaż to nie ona ma w nin. sprawie decydujące znaczenie). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, póz. 2573 ze zm.), w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 201 Or. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, póz. 1397) sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać wymienione w nim rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl natomiast § 3 ust. 2 pkt 1 ww. sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia realizowane na terenie zakładu lub obiektu zaliczonego do przedsięwzięć wymienionych w ust. 1, będące przedsięwzięciami niewymienionymi w ust. 1 lub § 2 ust. 1, jeżeli ich realizacja spowoduje:

a) wzrost emisji o nie mniej niż 20 % lub

b) wzrost zużycia surowców (w tym wody), materiałów, paliw, energii o nie

mniej niż 20 %

Przedmiotowa inwestycja polegać ma na rozbudowie zakładu wytwórni mas bitumicznych, w tym na budowie silosu pyłu węglowego i zmianie sposobu zasilania palnika wytwórni mas bitumicznych z oleju opałowego na pył węglowy, budowie zbiornika bitumu i emulsji oraz budowie stacji paliw na potrzeby własne (k. [...]). Mieści się w pojęciu wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 22 ww. rozporządzenia ("instalacje do produkcji mas bitumicznych ") oraz w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia ("instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny"). Ponieważ w ramach przedsięwzięcia planowana jest budowa ww. urządzeń, a ich eksploatacja powodować będzie emisje (vide: str. [...]), przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Prawidłowo też organy uznały, że przeprowadzona analiza raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wykazała, że proponowane do realizacji przedsięwzięcie jest sprzeczne z kierunkami działań określonymi w programie ochrony powietrza dla miasta K. (uchwała nr XXXIX/612/09 Sejmiku Województwa [.,... z dnia 21 grudnia 2009 r.). Zgodnie z treścią zawartą w załączniku tej uchwały w podrozdziale 2.1.2. "Podstawowe kierunki i zakresy działań niezbędnych do przywrócenia standardów jakości powietrza" w związku z koniecznością redukcji emisji pyłu zawieszonego PM10, dwutlenku azotu, benzo(a)pirenu w celu dotrzymania wielkości dopuszczalnych oraz docelowej w powietrzu wskazano stosowne działania, w szczególności polegające na ograniczeniu emisji powierzchniowej poprzez intensyfikację i kontynuację realizacji Programu modernizacji systemów grzewczych obiektów na terenie K. raz z możliwością dostaw ciepłej wody użytkowej oraz Programu Ograniczania Niskiej Emisji, w ramach którego dofinansowywane będą inwestycje mieszkańców w zakresie termomodernizacji budynków oraz trwałej likwidacji starych kotłów węglowych poprzez zastępowanie ich: podłączeniem do sieci ciepłowniczej, tam gdzie jest to możliwe, ogrzewaniem gazowym, ogrzewaniem elektrycznym, wykorzystaniem alternatywnych źródeł energii w postaci kolektorów słonecznych, pomp ciepła, wykorzystaniem energii wiatru, które stanowiłyby uzupełniające źródła pozyskiwania energii cieplnej (tzw. Wariant "l").

Przyznać należy rację organowi odwoławczemu, że ww. program odnosi się nie tylko do gospodarstw domowych, ale ma również na celu ograniczania emisji ze źródeł przemysłowych (pkt 2.1.2.7) poprzez ograniczenie emisji z niskich i średnich źródeł oraz ze źródeł niezorganizowanych terenu Obszaru Gospodarczego, poprzez ograniczenia dla nowych inwestycji (np. wymagania w zakresie stosowanych paliw), czy przez zmianę nośnika na bardziej ekologiczny. Jako osobny punkt (pkt 2.1.2.8) podstawowych kierunków i zakresów działań niezbędnych do przywrócenia standardów jakości powietrza ww. program wymienia także "wprowadzenie ograniczeń w zakresie stosowania paliw stałych w K". W celu uzyskania wymaganych standardów w zakresie pyłu zawieszonego PM10 program wprowadza zatem niezbędne działania w celu ograniczenia stosowania paliw stałych. Jak wynika natomiast z Raportu (k.224 a.a.) głównym zanieczyszczeniem z silosu pyłu węglowego będą pyły, głównie pył zawieszony PM10, którego stężenie jest już przekroczone, co stwierdzono także w Raporcie ().

Program ochrony powietrza jako akt prawa miejscowego nakłada obowiązki m.in. na podmioty korzystające ze środowiska (2.2.1 str.68). l tak np. wśród obowiązków właścicieli lub zarządców zakładów przemysłowych z terenu miasta K ramach realizacji Programu ochrony powietrza wymieniono m.in. poprawę jakości stosowanego węgla lub zmiana nośnika na bardziej ekologiczny, oraz wdrażanie nowoczesnych technologii przyjaznych środowisku (2.2.1, str. 69).

Dlatego odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że wybrany przez skarżącego wariant realizacji inwestycji przewidujący stosowanie palników zasilanych pyłem węglowym zamiast olejem opałowym jest sprzeczny z ogólnymi kierunkami działań określonymi w Programie ochrony powietrza dla Miasta K stanowiącym załącznik do uchwały nr XXXIX/612/09 Sejmiku Województwa z dnia 21 grudnia 2009r., co wynika z wyżej wymienionych zapisów tego programu. Organy nie miały zatem obowiązku przeprowadzania, czy dopuszczania dowodu z ekspertyz celem weryfikacji twierdzeń wnioskodawcy, że zastosowanie pyłu węglowego (w miejsce oleju opałowego) będzie w tym wypadku rozwiązaniem "czystszym", a więc korzystniejszym z punktu widzenia poprawy jakości powietrza i ochrony środowiska.

Pamiętać też należy, że teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "". W § 11 ust.1 pkt 4 znajdującym się w rozdziale II planu "Ustalenia obowiązujące na całym obszarze planu" ustalono w zakresie ochrony środowiska obowiązek stosowania dla pokrycia potrzeb cieplnych obiektów, energii elektrycznej i paliw "ekologicznie czystych", do których zaliczono gaz, lekki olej opałowy i energię elektryczną, z zastosowaniem technologii zapewniających minimalne wskaźniki emisyjne gazów i pyłów do powietrza. W terenie PT3 (Terenie Parku Technologicznego z podstawowym przeznaczeniem m.in. na "obiekty produkcyjne wysokich technologii"), na którym znajduje się działka skarżącego, dopuszczono indywidualne źródła ciepła i lokalne systemy ciepłownicze z zastrzeżeniem § 11 ust.1 pkt 4 uchwały.

Wobec powyższe na uwadze uznano, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca są zgodne z prawem. Orzeczono na podstawie art.151 ppsa.