Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SAB/Wa 12/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 271, art. 272, art. 273 § 2, art. 280 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. I. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt V SAB/Wa 13/09 w przedmiocie bezczynności w sprawie wniosku o dofinansowanie projektu postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 21 kwietnia 2010 r. K. I. wniósł o wznowienia postępowania w sprawie zakończonej opisanym w komparycji wyrokiem. Powyższy wyrok jest prawomocny od dnia 1 kwietnia 2010 r.

Skarżący podniósł, że w sprawie są nowe dowody – nie dostarczone przez pełnomocnika. Podniósł, że jego interesy były źle reprezentowane przez pełnomocnika z urzędu – który, według skarżącego, przez trzy lata nie znalazł czasu aby zapoznać się z dokumentacją i zarzutami łatwymi do wyjaśnienia. Wskazał, że pełnomocnik, wielokrotnie wzywany do podania argumentów odmowy ARiMR nie udzielił tej odpowiedzi, zaś skarżący takiej wiedzy nie posiadał do czasu wydania przez Sąd orzeczenia. Stwierdził, iż pełnomocnik miał przedstawić Sądowi dokumenty i wyjaśnienia, lecz ich nie dostarczył. Skarżący wskazał również, że o podstawie wznowienia dowiedział się w dniu 5 kwietnia 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:

1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia lub,

2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.

Ponadto można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.), a także gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

Można również żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 279 tej ustawy, skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.

W myśl zaś art. 280 § 1 ustawy, sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.

Z analizy treści powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie, a skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie.

Z treści skargi wynika, że podstawą wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym skarżący uczynił przesłankę wskazaną w art. 273 § 2 p.p.s.a., czyli późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Należy jednak stwierdzić, że niniejsza skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowych podstawach wznowienia. Samo bowiem wskazanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania nie oznacza, iż skarga opiera się na takiej podstawie. Zgodnie z orzecznictwem sądów oraz poglądami doktryny, brak ustawowych podstaw wznowienia nie wynika tylko z braku przytoczenia określonego przepisu, ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie wskazana podstawa wznowienia postępowania istnieje (wyrok NSA z 23 maja 2006 r., I FSK 30/06, niepubl.). Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, to taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1006/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak już wyżej wskazano, można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W ocenie skarżącego takimi środkami dowodowymi w przedmiotowej sprawie są dokumenty nie dostarczone przez pełnomocnika do Sądu.

Z treści art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, iż zawarte w tym przepisie sformułowanie "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom, co nie miało jednak miejsca.

Istotą tej przesłanki jest wykrycie okoliczności i środków dowodowych w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych. Natomiast przepis ten nie odnosi się do okoliczności i dowodów ujawnionych, a tylko niedostrzeżonych przez stronę ( tak też wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2005 r. sygn. akt GSK 1242/04). Istotne jest aby podkreślić, iż pojęcie "wykrycia" sprowadza się głównie do takich okoliczności czy też dowodów, które wprawdzie w trakcie poprzedniego postępowania sądowego istniały, lecz nie były stronom znane, co z kolei skutkowało "niemożliwością skorzystania" z nich. Nie stanowi wypełnienia przesłanki cytowanego przepisu powołanie się na ujawnienie dowodu, który faktycznie został ujawniony już w poprzednim postępowaniu.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż z samych wyjaśnień skarżącego wynika, iż wskazane dokumenty były stronie znane, a jedynie nie przedstawione Sądowi przez pełnomocnika. Zatem w niniejszym postępowaniu powołane dowody nie są nowymi dowodami "wykrytymi" w późniejszym terminie, a nadto nie są to dowody, z których strona "nie mogła skorzystać" w poprzednim postępowaniu.

Strona w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt V SAB/Wa 13/09 reprezentowana była bowiem przez pełnomocnika procesowego będącego adwokatem, co skutkowało tym, że czynności procesowe przezeń dokonane wywołały skutki prawne bezpośrednio dla mocodawcy(skarżącego). Ewentualnych roszczeń powstałych z tego tytułu wobec pełnomocnika strona może dochodzić w innym postępowaniu, nie będącym postępowaniem sądowoadministracyjnym.

Tym samym Sąd stwierdził, iż w istocie strona nie powołała skutecznie przesłanki wznowienia postępowania. Wskazane we wniosku okoliczności, wbrew twierdzeniu strony nie mogą stanowić podstawy żądania wznowienia postępowania w oparciu o powołany przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., dlatego na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.