Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1430/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy(spr.) Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont As.sąd.WSA Katarzyna Nikodem Protokolant ref.-staż. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi spółka "A" w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 755 zł ( siedemset pięćdziesiąt pięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. określa, że wymienione w punkcie I akty nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/K. Nikodem /-/E. Brychcy /-/W. Zygmont


UZASADNIENIE

Spółka "A" zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w jej indywidualnej sprawie. Wyjaśniła, że jest podatnikiem podatku VAT oraz użytkownikiem wieczystym grunty składającego się z 42 działek i mającego urządzoną jedną księgę wieczystą. Na jednej z działek wzniesiony został budynek mieszkalny. Spółka zamierza zbyć całą nieruchomość i wnosi o udzielenie odpowiedzi czy do całości ceny sprzedaży określonej planowaną umową ma zastosowanie zwolnienie od towarów i usług zaznaczając, że według niej odpowiedź winna być twierdząca.

Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 216 i art. 14 a § 1 §3 §4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja Podatkowa /Dz. U. nr 8 poz.60 z 2005 r./ stwierdził ,że stanowisko podatnika jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 5 ust.1 pkt 1 i art. 43 ust.1 pkt.2 ust.2 pkt 6 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług / Dz. U. nr54 poz.535/ oraz § 18 ust.1 pkt.12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.04.2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług / Dz. U nr 97 poz.970 / Następnie stwierdził ,że zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług będzie podlegać dostawa prawa wieczystego użytkowania działki zabudowanej budynkiem co do którego podatnik ma prawo własności .Natomiast sprzedaż pozostałych działek niezabudowanych podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej 22% - co wynika z art. 5 ust.1 pkt.1 , art. 41 ust.1 cyt, ustawy w związku z niespełnieniem warunków określonych w art. 43 ust.1 pkt.9 ustawy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i uwzględnienia stanowiska skarżącej zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego i błędną ocenę stanowiska skarżącej . W ramach tego zarzutu żaląca wyjaśniła ,że zamierza zbyć budynek wraz z całością gruntu i że błędnie zinterpretowano pytanie jakoby zamierzała zbywać poszczególne wydzielone geodezyjnie działki .

Dyrektor Izby Skarbowej Decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 14 b § 5 Ordynacji Podatkowej odmówił uchylenia i zmiany postanowienia organu pierwszej instancji w całości podzielając argumentacje zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Skargę do Sądu na powyższą decyzję złożyła przez swojego pełnomocnika spółka "A". W skardze sformułowano zarzut naruszenia art. 14a § 1, § 3i § 5 pkt 1i 2 art.217 § 2 , art.219 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji Podatkowej przez odmowę uchylenia i zmiany zaskarżonego postanowienia mimo iż zawierało błędną wykładnię prawa. W ramach zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego w uzasadnieniu skargi podano ,że bezzasadnie przyjęto ,że skarżąca zbywać będzie wydzielone geodezyjnie działki .Podkreślono ,że już w zażaleniu podano ,że zamiarem skarżącej jest sprzedaż w ramach jednej transakcji opisanego budynku wraz z całością gruntu. W żadnym z pism skarżąca nie podała jakoby zamierzała zbyć poszczególne wydzielone geodezyjnie działki. Zdaniem skarżącej interpretacja prawa podatkowego dokonywana w trybie art. 14 a Ordynacji Podatkowej nie może mieć charakteru generalnego czy abstrakcyjnego i obejmować różne możliwe stany faktyczne lecz winna dotyczyć indywidualnej i konkretnej sprawy podatnika.

Odnośnie zarzutu nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa skarżąca wskazała ,że organ nieprawidłowo zinterpretował określenie wyrażenia " grunt". Zważywszy ,że ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia grunt skarżąca przywołała definicję wynikającą z art. 46 kodeksu cywilnego zgodnie z którą gruntami są części powierzchni ziemi stanowiące odrębny przedmiot własności. Odwołując się do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30.10.2003 r. IV CK 114/02 podano ,że za odrębne nieruchomości ( grunty ) należy uznać te działki dla których są prowadzone osobne księgi wieczyste. Działki objęte jedną księgą wieczystą – nawet jeżeli dokonano geodezyjnego podziału – w świetle prawa i obrotu stanowić będą jeden niepodzielny grunt.

W końcu skarżący zarzucił ,że udzielona interpretacja jest sprzeczna z VI Dyrektywą UE. Skarżący przywołał treść wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 25.02.1999 r. C -349/96 gdzie sformułowano tezę iż świadczenie obejmujące z ekonomicznego punku widzenia jedną usługę nie powinno być sztucznie dzielone.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie kosztów postępowania

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasową argumentacje podkreślając ,że zwolnieniu z podatku VAT podlega dostawa prawa wieczystego użytkowania działki zabudowanej budynkiem , natomiast sprzedaż wieczystego użytkowania działek niezabudowanych a wydzielonych geodezyjnie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wg. stawki podstawowej 22 %.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest zasadna

Na wstępie należy wyjaśnić ,że zgodnie z art. 14a § 1 Ordynacji Podatkowej organ podatkowy na wniosek podatnika jest obowiązany udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa w indywidualnej sprawie podatnika. Tak więc interpretacja nie może abstrahować od treści zadawanego pytania i tworzyć nowy inny stan faktyczny. Jeżeli organ pierwszej instancji miał wątpliwość co do treści pytania , a więc czy zamiarem podatnika przy dokonywaniu czynności prawnej będzie jedna sprzedaż całej nieruchomości czy też wiele sprzedaży poszczególnych działek gruntu należało to wyjaśnić z pytającym. Niewątpliwie jednak organ drugiej instancji takich wątpliwości mieć nie mógł ponieważ w zażaleniu podatnik wyraźnie sprecyzował ,że jego zamiarem jest sprzedaż w ramach jednej czynności prawnej całej nieruchomości. Skoro na nieruchomości posadowiony jest budynek , a nikt nie kwestionuje ,że jest to towar używany w rozumieniu art. 43 ust.1 pkt.2 , ust.2 i ust.6 ustawy o VAT to jego dostawa podlega zwolnieniu od tego podatku. Zgodnie zaś z § 8 ust.1 pkt.12 rozp. Ministra Finansów z dnia 27.04.2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia się od podatku zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu w przypadku dostawy budynku lub budowli trwale z gruntem związanych ,jeżeli budynki lub budowle są zwolnione od podatku .Z punktu widzenia podatku VAT prawo użytkowania wieczystego gruntu dzieli los prawny budynku na tym gruncie posadowionego i sposób opodatkowania całej transakcji sprzedaży zależy od sposobu opodatkowania budynku.

W konsekwencji w ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu przez błędne ustalenie stanu faktycznego ,a więc z naruszeniem art. 14a §1 i2 i art. 14b § 5 Ordynacji Podatkowej oraz z naruszeniem prawa materialnego- art. 29 ust 1 i 5 ustawy o VAT przez nieprzyjęcie zgodnie z tym przepisem ,że kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy .Sąd w całości podziela argumentację zawartą w oparciu o cytowany w skardze wyrok ETS z dnia 25.02.1999 C- 349. Otóż z art. 2 (1) VI Dyrektywy wynika ,że świadczenie obejmujące jedną usługę z ekonomicznego punktu widzenia nie powinno być sztucznie dzielone by nie zakłócać funkcjonowania systemu VAT.

Reasumując zaskarżona decyzja oraz poprzedzające je postanowienie jako wydane z naruszeniem prawa procesowego oraz prawa materialnego podlegają uchyleniu przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i .lit.c ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153 poz.1270 /

/-/k.Nikodem /-/E/Brychcy /-/W.Zygmont