Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 339/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Robert Sawuła SO (del.) Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącej A. K. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2010r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpoznaniu odwołania A. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2009r. znak: [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 20 ust. 1 i ust. 2, art. 24a oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), jak też rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), określane następnie jako rozporządzenie z 2001r.

W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że w związku z prowadzeniem prac dotyczących modernizacji ewidencji gruntów i budynków wsi K. gmina [...], wyłożony został do wglądu projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji. Zarzuty dotyczące danych zawartych w tym operacie odnośnie ilości, oznaczenia i współrzędnych punktów granicznych działki nr 2664/1, jej powierzchni oraz pomiaru na gruncie zgłosiła A. K., jednak decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2009r. (znak: [...]) zostały one odrzucone. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2009r. (znak: [...]), a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia, celem dodatkowego wyjaśnienia kwestii powierzchni działki nr 2664/1.

W wyniku przeprowadzenia powtórnego postępowania Starosta [...] wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. ponownie odrzucił zarzuty do danych operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów obrębu K. gmina [...] po modernizacji w zakresie ilości, oznaczenia i udostępnienia współrzędnych punktów granicznych działki nr 2664/1, jej powierzchni oraz dokonania jej pomiaru. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, iż do ujawnienia stanu ewidencyjnego działki nr 2664/1 wykorzystano dokumenty zgromadzone w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, zaś powierzchnię przedmiotowej działki wykazano zgodnie z zapisem sprzed modernizacji (0,2664 ha).

Od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 7 grudnia 2009r. odwołała się A. K., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do powtórnego rozpatrzenia, w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części oraz o przeprowadzenie przez organ II instancji dodatkowego postępowania mającego na celu uzupełnienie dowodów i materiałów zebranych w sprawie. Odwołująca się podniosła, iż organ błędnie rozstrzygnął "w trzech sprawach", podczas gdy sprawa w istocie jest tylko jedna i dotyczy zarzutów do danych operatu ewidencji gruntów wsi K. Nadto, w jej ocenie, organ nie powinien był odrzucać zgłoszonych zarzutów, tylko ewentualnie odmówić ich uwzględnienia. Poza tym, sprostowania wymaga błąd polegający na niewłaściwym użyciu słów: "po ponownym rozpatrzeniu sprawy (...) uchylonej decyzją z dnia [...].09.2009r.". Zdaniem składającej odwołanie, zebrane w sprawie dokumenty są niekompletne, tym samym nie pozwalają one na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Przede wszystkim bowiem w aktach sprawy znajdują się tylko mapy uzupełniające sporządzone przez geodetów: L. S. oraz J. J., brak zaś pełnych operatów geodezyjnych wykonanych przez wyżej wymienionych (nr arch. odpowiednio: [...] i [...]). Brakuje nadto uwierzytelnionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19.01.2009r., sygn. akt II SA/Rz 627/08, skargi w tej sprawie oraz skargi kasacyjnej skierowanej przeciwko temu orzeczeniu. Nie ma również w aktach sprawy decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. znak: [...], na która organ się powołuje. A. K. zarzuciła nieudokumentowanie kwestii punktów granicznych przedmiotowej działki oraz niezastosowanie się do zaleceń zawartych w decyzji organu drugiej instancji z dnia [...].09.2009r. Znajdujący się w aktach sprawy wyciąg z zestawienia powierzchni działki jest, jej zdaniem, niewystarczający do dokładnego określenia, jaka powierzchni tej działki jest prawidłowa, zwłaszcza że z uzyskanych przez nią informacji wynika, iż może ona sięgać nawet 0,275340 ha, a brak jest w tym przedmiocie obliczeń matematycznych. Domagała się udostępnienia komputerowej bazy danych ewidencyjnych zmodernizowanej ewidencji gruntów wsi K. co do interesującej ją działki (nr 2664/1). Odwołująca się zwróciła uwagę na fakt wznowienia w czasie postępowania znaku granicznego przedmiotowej działki w punkcie granicznym nr 243. W jej ocenie, brak rozprawy, oględzin oraz pomiaru działki nr 2664/1 nie pozwala na właściwą ocenę danych ewidencyjnych po modernizacji, nasuwając tym samym wątpliwości co do słuszności celów przyświecających dokonanej modernizacji. A. K. zarzuciła także naruszenie przepisów procesowych a to art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a. i brak wyczerpującej interpretacji § 55 i § 82 rozporządzenia z 2001r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy objętą odwołaniem A. K. decyzję uznając, iż odpowiada ona prawu.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu K. gm. [...] dla działki nr 2664/1 wykazana została dotychczasowa powierzchnia z operatu ewidencyjnego wynosząca 0,2664 ha, a działanie to znajduje oparcie w regulacjach prawnych. Organ zwrócił uwagę na art. 24 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowiący, że starosta zapewnia nieodpłatnie bezpośredni dostęp do bazy danych ewidencji gruntów i budynków, bez prawa ich udostępniania osobom trzecim, gminom oraz marszałkom województw (w celu prowadzenia ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych i zmeliorowanych gruntów) oraz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (w celu utworzenia i prowadzenia krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności). Organ odwołał się także do treści § 82 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 2001r., wedle których przy wykonywaniu kompleksowej modernizacji ewidencji, założonej przed wejściem w życie rozporządzenia, do sporządzenia numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych wykorzystuje się istniejące materiały i dane państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet jeśli nie spełniają one wymagań obowiązujących standardów technicznych. Ustalenia granic i pomiaru punktów załamania linii granicznych działek ewidencyjnych dokonuje się w trakcie kompleksowej modernizacji ewidencji, jeśli brak jest danych określających przebieg granic działek ewidencyjnych.

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ wskazał, iż podnoszone tam wadliwości dotyczące rozstrzygnięcia "w trzech sprawach" oraz odnoszące się do kwestii sprostowania nie mają wpływu na merytoryczne rozpatrzenie niniejszej sprawy i nie wymagają stosowania rozwiązania zawartego w art. 113 k.p.a. Nie znajdują również - w ocenie organu - uzasadnienia zarzuty dotyczące błędów w zakresie "większości danych ewidencyjnych działki nr 2664/1", naruszenia regulacji k.p.a. oraz niewłaściwej interpretacji unormowań rozporządzenia z 2001r.

Organ podkreślił, że podstawą opracowania operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu K. gm. [...] w zakresie działki nr 2664/1 był operat istniejącej ewidencji gruntów wsi K. wraz z operatami rozgraniczeniowymi i podziałów nieruchomości, w których punkty załamania granic zostały określone współrzędnymi określonymi z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, rozporządzenia z 2001r., instrukcji G-5 "Ewidencja gruntów i budynków" oraz innych instrukcji i wytycznych technicznych (w tym rozporządzenia Rady Ministrów z 8.08.2000r. w sprawie państwowego systemu odniesień przestrzennych – Dz. U. Nr 70, poz. 821). Powierzchnia działki nr 2664/1 została obliczona na podstawie współrzędnych punktów załamania jej granic.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podniósł, że wykorzystano wszystkie dokumenty geodezyjne znajdujące się w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, w tym operaty z rozgraniczenia nieruchomości zarejestrowane pod nr [...] i [...], w odniesieniu do których dokonano analizy danych geodezyjnych z uwzględnieniem złożonych zastrzeżeń odnośnie granic i powierzchni działki nr 2664/1.

Fakt braku dokonania pomiaru tej działki organ wytłumaczył tym, iż na podstawie istniejących materiałów pomiarowych znajdujących się w zasobie geodezyjno-kartograficznym można było określić powierzchnię tej działki przez obliczenie jej ze współrzędnych punktów granicznych. Powyższe działanie pozostaje w zgodzie ze standardami technicznymi oraz § 82 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z 2001r.

Skargę na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2010r. złożyła A. K., wnosząc o jej uchylenie oraz o usunięcie z obrotu prawnego poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2009r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:

- art. 40 ust.1 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne,

- § 4 ust. 3 pkt 2, § 10 ust. 2 pkt 2, § 3 ust. 3 oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu,

- § 35 pkt 1, pkt 3, pkt 7, § 37, § 55 oraz § 82 rozporządzenia z 2001r.,

- art. 77 w zw. z art. 7-9, art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.,

- interesu prawnego skarżącej.

Składająca skargę zwróciła uwagę, iż podniesione przez nią zarzuty odnosiły się do wszystkich danych, o których mowa w art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie zaś tylko, jak przyjęły organy, do ilości, oznaczenia, udostępnienia współrzędnych punktów granicznych działki nr 2664/1, jej powierzchni oraz wykonania jej pomiaru. Skarżąca podniosła, że nie udostępniono jej, pomimo kierowanych żądań, powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w części dotyczącej zasobu użytkowego. Jej zdaniem, organy nie zastosowały standardów technicznych wynikających z instrukcji technicznych: 0-4 Zasady prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz 0-3 Zasady kompletowania dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Wprawdzie regulacje te nie mają waloru powszechnie obowiązujących przepisów prawa, jednak mogą być stosowane jako akty kierownictwa wewnętrznego Głównego Geodety Kraju. Skarżąca zwróciła uwagę, iż wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19.01.2009r., na który powołują się organy nie jest prawomocny, a zatem nie może wywoływać jakichkolwiek skutków prawnych. Skarżąca zakwestionowała brak przeprowadzenia oględzin i pomiarów przedmiotowej działki, które zgodnie z § 35 pkt 3 i pkt 7 rozporządzenia z 2001r. stanowią samoistne źródła danych ewidencyjnych, konieczne przy modernizacji gruntów. Powtórzyła argumentację odwołania odnośnie braków dowodowych, które zostały zaaprobowane przez organ II instancji. Skarżąca zarzuciła także pominięcie § 37 rozporządzenia z 2001r., wedle którego jeśli zawarte w dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dane dotyczące przebiegu granic działek nie są wiarygodne lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dane odnoszące się do granic pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic na gruncie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Dokonując kontroli we wskazanym wyżej zakresie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, w tym przede wszystkim z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu.

Według art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Tak więc w aktach postępowania administracyjnego powinny znajdować się wszelkie dowody, na których organy oparły swoje rozstrzygnięcia, chyba że są to fakty powszechnie znane lub notoryjnie znane. Tylko wówczas Sąd jest w stanie zbadać zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, gdy może prześledzić tok postępowania, zweryfikować treść bądź znaczenie określonych dowodów i prześledzić tok rozumowania organów przy ich ocenie, wreszcie skontrolować czy właściwie dokonana została subsumpcja i wykładnia wskazywanych w decyzjach przepisów.

Przepis art. 24 a ustawy z dnia 17 maja 1979 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 z późn. zm. – zwanej dalej Pgik) dotyczy modernizacji ewidencji gruntów i budynków. W niniejszej sprawie skarżąca złożyła zgodnie z art. 24 a ust. 9 Pgik zarzuty do danych działki 2664/1, która wówczas była przedmiotem jej prawa własności. Wbrew twierdzeniom skargi zarzuty te nie odnosiły się do wszystkich danych tej działki, lecz dotyczyły ilości punktów granicznych tej nieruchomości i ich położenia, powierzchni działki oraz braku dokonania pomiarów na gruncie.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz przepis art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 Pgik – dotyczyły one de facto przebiegu granic i powierzchni działki.

O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji (art. 24 a ust. 10 Pgik). Ustawodawca wskazując wyżej wymienione dwa rodzaje rozstrzygnięć przesądził, że w razie nieuwzględnienia zarzutów decyzją organ je odrzuca. Treść w/w przepisu ma także istotne znaczenie z tego względu, że jeśli stanowi on, iż o zasadności zarzutów organ rozstrzyga w drodze decyzji to – przy braku ustawowego wyłączenia zastosowania k.p.a. - oznacza, że taka decyzja zostaje wydana w sprawie administracyjnej ze wszelkimi wynikającymi z powyższego konsekwencjami, a więc sprawa jest rozstrzygana z zastosowaniem przepisów k.p.a.

Tak więc organ, po złożeniu zarzutów powinien przeprowadzić postępowanie, zgromadzić w aktach niezbędne dowody w oparciu o które następnie po ich rozpatrzeniu dokonuje ustaleń faktycznych. Jeśli więc organ przy wydaniu decyzji opiera się na dowodach, do których się odwołuje - w tym wypadku w postaci dokumentów zgromadzonych w zasobach geodezyjnych i kartograficznych, to dowody te (oczywiście w formie stosownych odpisów) powinny się znaleźć w aktach sprawy w całości a nie tylko w szczątkowym zakresie po to by była możność zapoznania się z ich treścią. Niedopuszczalna według Sądu jest sytuacja, w której organ odwołuje się do będących w jego posiadaniu (w zasobach) dokumentów i wynikających z nich danych, prezentuje je w decyzji, a strona – wobec złożenia skargi także Sąd – nie mają żadnej możliwości weryfikacji wskazywanych przez organ faktów. Urąga to podstawowym zasadom postępowania administracyjnego, w tym: zasadzie praworządności (art. 7 k.p.a.), zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), wreszcie zasadzie przekonywania (art. 11 k.p.a.).

Jeśli więc organy wskazały, że "cztery punkty tworzące granice działki nr 2664/1 przyjęto z danych zawartych w zasobie, a pochodzących z rozgraniczenia wykonywanego przez geodetę uprawnionego L. S., zarejestrowanego pod nr [...], zaś piąty punkt położony na granicy wschodniej przyjęty został z danych z rozgraniczenia geodety uprawnionego J. J. zarejestrowanego pod nr [...] i leży on na linii prostej tworzącej tę granicę", to w aktach powinny się znaleźć w stosownej formie obydwa te operaty, bo to one były źródłem ustaleń dokonanych przez organ. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 829/09 rozpatrując skargę kasacyjną A. K., zgodnie z art. 40 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 Pgik państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny ma służyć potrzebom obywateli.

Tym bardziej więc rozpatrując sprawę administracyjną jaką jest sprawa rozstrzygnięcia zarzutów do danych operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków obrębu K., Gmina [...], organy powinny w aktach tej sprawy zgromadzić dowody (w odpowiedniej formie), które były podstawą dokonania ustaleń. W ocenie Sądu nie czynią zadość powyższemu jedynie mapy uzupełniające wprowadzone do ewidencji zasobu powiatowego w 2001 r. i w 2006 r. Mapy te nie zawierają bowiem wszystkich niezbędnych do rozstrzygnięcia zarzutów danych, jak np. oznaczenia i współrzędnych punktów załamania granic.

W ocenie Sądu odrębną sprawą było udostępnienie do wglądu, czy ewentualnie wydanie odpisów z operatu geodezyjnego na żądanie zgłoszone odrębnie przez właściciela działki 2664/1 rozstrzygnięte przez tut. Sąd wyrokiem w sprawie II SA/Rz 492/10, odrębną zaś kwestią zgromadzenie dowodów i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zarzutów zgłoszonych podczas modernizacji ewidencji zgodnie z wymogami k.p.a. Wbrew wskazaniom organu II instancji z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, że w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy zostały wykorzystane wszystkie dokumenty geodezyjne znajdujące się w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, w tym operaty z rozgraniczenia nieruchomości zarejestrowane pod stosownymi numerami, w odniesieniu do których dokonano analizy danych geodezyjnych z uwzględnieniem złożonych zastrzeżeń odnośnie granic i powierzchni działki 2664/1.

Jeśli organ podaje, że na podstawie istniejących materiałów pomiarowych znajdujących się w zasobie geodezyjno-kartograficznym można było określić powierzchnię przedmiotowej działki poprzez obliczenie jej ze współrzędnych punków granicznych, co jest zgodne ze standardami technicznymi i przepisami § 82 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, i że to zostało wykonane, to przede wszystkim strona powinna więc mieć możność zapoznania się z tymi dokumentami pod kątem znajdujących się w zasobach danych, do których w taki sposób organy się odwołują.

Także Sądowi, który ma rozstrzygać w oparciu o akta sprawy nie jest znana zawartość tych operatów. W aktach sprawy powinny się także znaleźć dokumenty wykazujące, jaki według zarządzenia, o którym mowa w art. 24 a ust. 1 Pgik był zakres prowadzonej modernizacji.

Tak więc to uchybienia proceduralne w powyższym zakresie, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy legły u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nie było w tej sytuacji możliwe rozpoznanie merytoryczne sprawy i odniesienie się do pozostałych zarzutów wobec braku możliwości zapoznania się z dowodami stanowiącymi podstawę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu [...], do których organy odwoływały się jako do dokumentów źródłowych, co przesądza także o naruszeniu art. 75 § 1 k.p.a.

Sąd nadmienia, że już po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, po wyznaczeniu rozprawy okazało się, że w dniu 30 lipca 2010 r. skarżąca zawarła z małżonkami E. i K. L. umowę kupna - sprzedaży działki 2664/1 w K. W przepisach P.p.s.a. brak takiego, który przewidywałby przekształcenia podmiotowe strony skarżącej w takiej sytuacji. Także utrata w toku postępowania sądowoadministracyjnego interesu prawnego – jeżeli skarżąca miała go w momencie złożenia skargi, a tak było niewątpliwie – nie mogła skutkować oddaleniem skargi, bo w P.p.s.a. brak przepisu wskazującego, że Sąd wydaje wyrok biorąc stan rzeczy w chwili zamknięcia rozprawy, tak jak stanowi np. art. 316 § 1 k.p.c. Niewątpliwie też oddalenie skargi z uwagi na utratę interesu prawnego skarżącej mogłoby pozbawić osoby zainteresowane – wezwane jako uczestnicy postępowania – możności wyjaśnienia kwestii objętych zarzutami złożonymi przez A. K. ze względu na upływ terminów.

Mając na uwadze wcześniej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w pkt I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy uzupełnią akta sprawy o dowody, w tym dokumenty na które zamierzają się powołać w decyzjach, rozpatrzą zgromadzone dowody stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 i rozstrzygną zasadność złożonych zarzutów wyjaśniając podstawy wydanych decyzji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.