Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 347/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2005 r sprawy ze skargi "P na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 stycznia 2003 r nr [...] do [...] nr [...] do [...] w przedmiocie wartości celnej towaru skargę oddala


UZASADNIENIE

W okresie od [...] do [...] 2001 r "P" importowały w celu wprowadzenia na polski obszar celny leki w opakowaniach do sprzedaży detalicznej , dostarczane z "P" A.S. w [...]( [...] ). Przedmiotowy towar był zgłoszony do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym według następujących zgłoszeń :

1. SAD nr [...] z dnia [...].2001 r

2. SAD nr [...] z dnia [...].2001 r

3. SAD nr [...] z dnia [...] .2001 r

4. SAD nr [...] z dnia [...] 2001 r

5. SAD nr [...] z dnia [...].2001 r

6. SAD nr [...] z dnia [...] .2001 r

7. SAD nr [...] z dnia [...] 2001 r

8. SAD nr [...] z dnia [...] .2001 r

9. SAD nr [...] z dnia [...] 2001 r

10. SAD nr [...] z dnia [...] 2001 r

11. SAD nr [...] z dnia [...] .2001 r

12. SAD nr [...] z dnia [...].2001 r

13. SAD nr [...] z dnia [...] .2001 r

14. SAD nr [...] z dnia [...] .2001 r

Wartość celna towarów objętych powyższymi zgłoszeniami celnymi była zadeklarowana zgodnie z wartościami wynikającymi z przedłożonych faktur .

Dyrektor Urzędu Celnego objął przedmiotowe towary wnioskowaną procedurą .

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej ujawniono " Kontrakt na dystrybucję " , zgodnie z którym skarżąca miała prawo do prowizji w wysokości 18,7% wartości każdej faktury zakupu leków w "P" w [...] w cenach. Ujawniono również faktury wystawione przez skarżącą dla kontrahenta zagranicznego tytułem prowizji od dokonanych zakupów.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego I wszczął z urzędu postępowanie w sprawie przedmiotowych zgłoszeń celnych . W toku prowadzonego postępowania skarżąca wyjaśniła, że zakupuje od "P". leki na zasadzie transakcji kupna-sprzedaży , a nie pośrednictwa. Skarżąca przedstawiła , między innymi , "Kontrakt na dystrybucję " z dnia [...] 2000 r wraz z załącznikami , oświadczenia "P" oraz raporty z działań promocyjnych wraz z wyjaśnieniem , że użyte w umowie określenie "prowizja" jest wynikiem różnic terminologii prawniczej , a otrzymane od w/w kontrahenta zagranicznego kwoty stanowią wynagrodzenie za prowadzenie działań promocyjnych i nie mogą być zakwalifikowane jako prowizja , o której mowa w art.31 pkt.5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r - Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz.117 ze zm.) . Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest Aneks do w/w umowy z dnia [...] 2000 r . Leki były zakupywane w imieniu własnym i na własny rachunek skarżącej , która je następnie odsprzedawała kontrahentom krajowym. Prowizja w ustalonej wysokości to wynagrodzenie za uzgodnione usługi promocyjne , będące pochodną wartości sprzedaży.

Decyzjami z dnia [...] , [...] i [...] 2002 r Naczelnik Urzędu Celnego I uznał w/w zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i ustalił wartość celną towaru w poszczególnych zgłoszeniach z uwzględnieniem korekty wynikającej z odliczenia kwot wypłaconych przez skarżącą na rzecz kontrahenta zagranicznego z tytułu prowizji. Organ celny wyjaśnił , że " prowizja za usługi promocyjne " jest ściśle powiązana z wartością zakupionych w "P" towarów .

W piśmie z dnia [...] 2002 r kontrahent zagraniczny zaznaczył , że wiąże wysokość wynagrodzeń z efektywnością działań promocyjnych , ustalając ją w oparciu o szacunkowe wstępne prognozy , a " jako podstawę ustalenia wynagrodzenia z tego tytułu strony przyjęły wartość zakupionego towaru ". W ocenie organu celnego , wynagrodzenie za działania promocyjne uzależnione są w rzeczywistości ściśle od wielkości obrotów i wartości zakupionego towaru , a nie od efektywności samych działań promocyjnych , choć skarżąca przedkłada kontrahentowi zagranicznemu okresowe sprawozdania z tej działalności.

Organ celny podniósł , że jak wynika z " Kontraktu na dystrybucję " skarżąca ma prawo do ustalonej prowizji od wartości każdej faktury w cenach albo w cenach oferowanych według za w/w usługi. Zdaniem Naczelnika Urzędu Celnego powyższe ustalenia pozwalają na stwierdzenie , że zakres i jakość świadczonych usług nie wpływa na wysokość wynagrodzenia , a wynagrodzenie to jest kształtowane tylko i wyłącznie przez wartość zakupionych towarów w "P"

Organ celny podniósł , że zgodnie z pkt.5.2 " Kontraktu na dystrybucję" nie później niż do 5-tego dnia miesiąca następującego po miesiącu , za który istnieje tytuł prowizji , skarżąca wystawi fakturę na prowizję z terminem płatności 30 dni od daty faktury i prześle ją do kontrahenta zagranicznego faxem oraz listem poleconym. Zawarty kontrakt nie przewiduje podsumowania i oceny świadczonych przez skarżącą usług promocyjnych , co przekładałoby się w danym okresie rozliczeniowym na wartość wynagrodzenia za te usługi.

W związku z powyższym w ocenie organu celnego " prowizja za usługi promocyjne" stanowi de facto stały upust od wartości zakupionych towarów , jaki przyznała skarżącej czeska firma "P"

Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie art.85 § 1 i 23 § 1 Kodeksu celnego stwierdził , że wartość celna towarów objętych zgłoszeniami celnymi wymienionymi na wstępie , powinna być pomniejszona o upust w wysokości określonej w fakturach wystawionych przez skarżącą dla kontrahenta zagranicznego tj. "P"wymienionych w decyzjach pierwszoinstancyjnych.

W odwołaniu od w/w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I zarzucając nieprawidłowe ustalenie wartości celnej importowanych towarów . Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji podnosząc , że w toku postępowania przedstawiła obszerną dokumentację , z której jednoznacznie wynika - jej zdaniem - fakt świadczenia usług promocyjnych na rzecz "P" i użyte w umowie sformułowanie " prowizja " w rzeczywistości nie ma nic wspólnego z "prowizją" , o której mowa w art.31 pkt.5 Kodeksu celnego. Stanowi ona wynagrodzenie za rzeczywiste usługi promocyjne .

Kwestionowany przez organ pierwszej instancji sposób ustalenia wysokości wynagrodzenia jest prawidłowy , zgodny z obowiązującym prawem i mieszczący się w zakresie swobody kontraktowania umów.

Prowizja , o której mowa w art.31 pkt.5 Kodeksu celnego jest świadczeniem powiązanym z wielkością zakupów , nie będącym jakimkolwiek ekwiwalentem za świadczenie drugiej strony, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie.

Skarżąca podniosła , że strony rozpoczęły swoją współpracę w 2000 r i planowana sprzedaż mogła znacznie różnić się od rzeczywistej , dlatego kontrahent zagraniczny uznał , że zapreliminuje określony procent od sprzedaży , jako środki przeznaczone na promocję jej wyrobów.

W tym stanie rzeczy stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego I- w ocenie skarżącej - jest niezrozumiałe.

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem połączył w celu łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I dotyczących zgłoszeń celnych wymienionych na wstępie , a następnie decyzjami z dnia [...] 2003 r utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy stwierdził , że w związku z importem leków wymienionych w przedmiotowych zgłoszeniach celnych , płatności dokonywane były w dwóch kierunkach. Skarżąca płaciła "P" za dostawę leków według cen ujawnionych na fakturach załączanych do zgłoszeń celnych w związku z zakupem danej partii towarów. Następnie "P" płaciła skarżącej jako importerowi kwotę stanowiącą 18,7 % wartości dokonanego zakupu na podstawie faktur za świadczone przez skarżącą usługi promocyjne .

Płatność na rzecz skarżącej dokonywana była w związku z umową "Kontrakt na dystrybucję " zawarty w dniu [...]2000 r , uzupełnioną Aneksem z dnia [...] 2000 r. Celem zawarcia umowy była maksymalizacja sprzedaży na terenie Polski wyrobów "P" , wymienionych w załączniku do umowy .

Dyrektor Izby Celnej stwierdził , że bilans płatności dokonywanych w związku z importem leków przez skarżącą z "P". wykazuje kwotę niższą niż suma kwot wynikających z faktur zakupu . Ponieważ to wartość ujawniona na fakturach zakupu stanowiła podstawę deklarowanych danych w zgłoszeniach celnych , wartość celna ustalana była bez uwzględnienia całości okoliczności transakcji , bez potrącania kwot prowizji.

W związku z wyjaśnieniami skarżącej dotyczącymi swobody umów , organ odwoławczy wyjaśnił, że nie kwestionuje ani faktu zawarcia umowy , ani treści porozumienia , czy też skuteczności w stosunkach między kontrahentami , natomiast organ celny dysponuje prawem oceny całości stosunków handlowych i organizacyjnych łączących podmioty dokonujące wprowadzenia towarów na polski obszar celny , między innymi w celu ustalenia prawidłowej wartości celnej importowanych towarów.

Dyrektor Izby Celnej podniósł , że " Kontrakt na dystrybucję " wiąże ściśle wysokość kwot wypłacanych przez kontrahenta zagranicznego na rzecz skarżącej wyłącznie z wartością zakupu. Zgodnie z pkt.5.1 w/w umowy "P" ma prawo do prowizji 18,7% wartości każdej faktury w cenach albo w cenach oferowanych CIP za usługi , o których mowa w Punkcie 1.6" . Takie brzmienie wynika ze zmiany wprowadzonej Aneksem , natomiast tekst pierwotny nie przewidywał punktu 1.6 , ani nie wiązał prowizji z wykonaniem jakichkolwiek działań.

Twierdzenie skarżącej , że płatności z tytułu dostawy leków oraz z tytułu prowizji są wzajemnie niezależne , nie jest uzasadnione . Prowizja jest ściśle powiązana z wartością dokonanego uprzednio zakupu i jej wysokość nie odnosi się do jakichkolwiek innych elementów poza wartością zakupu. Jedynym warunkiem powstania obowiązku zapłaty - poza istnieniem faktury zakupu - było wystawienie przez skarżącą faktury w określonym terminie i przesłanie jej faksem oraz listem poleconym do "P"

W toku postępowania skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie takiego układu stosunków , z których wynikałoby , że istniały uzgodnienia co do planowanego zakresu działań promocyjnych , mechanizmy weryfikacji wykonania uzgodnionych przedsięwzięć i skutków ewentualnego nie wykonania tych uzgodnień.

Organ celny stwierdził , że skarżąca przesłała okresowe sprawozdania z wykonanych usług promocyjnych , jednak umowa nie przewiduje żadnego powiązania między promocją a wynagrodzeniem .

Dyrektor Izby Celnej podniósł , że skarżąca jest właścicielem 95,85% akcji "P". oraz że działania promocyjne prowadziła jeszcze na rzecz P Charakter powiązań między kontrahentami oraz brak umów na prowadzenie działań promocyjnych na rzecz innych , niepowiązanych z importerem podmiotów pozwala przyjąć , zdaniem organu odwoławczego , że nie jest to typowy rodzaj umowy.

Zgodnie z obowiązującymi w dacie dokonywania importu przepisami dotyczącymi obrotu importowanymi lekami wprowadzono obowiązek stosowania urzędowej marży hurtowej w wysokości 11% wartości celnej powiększonej o cło i należny podatek od towarów i usług . Skarżąca wyjaśniła, że chcąc osiągnąć konkurencyjną pozycję na rynku zdecydowała się nie naliczać marży handlowej i sprzedaż na rynek krajowy odbywała się po cenach wykazywanych na fakturach zakupu . Uzyskiwanie prowizji pozwoliło skarżącej - zdaniem organu celnego - na obejście ograniczenia w zakresie stosowania marż handlowych przy obrocie importowanymi farmaceutykami.

Zawyżenie wartości celnej nie spowodowało nadpłacenia cła, gdyż stawka celna wynosiła 0% , natomiast nadpłacony podatek VAT skarżąca odzyskiwała poprzez obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w dokumentach SAD.

Dokonane ustalenia wskazują , zdaniem Dyrektora Izby Celnej , że "Kontrakt na dystrybucję "" z dnia [...] 2000 r dotyczył faktycznie ustalenia stałego rabatu ( upustu) od wartości nabywanych leków i miał na celu obejście przepisów ograniczających stosowanie marż w handlu hurtowym . Prowizja ta została słusznie określona w decyzjach pierwszoinstancyjnych jako innego rodzaju płatność pomniejszająca wartość celną towaru , nie stanowiąc zarazem prowizji od zakupu określonej w art.31 pkt.5 Kodeksu celnego. W związku z tym prawidłowo należało ustalić wartość celną z uwzględnieniem odliczenia z tytułu kwot płaconych "P". , gdyż pomniejszały one faktyczną cenę transakcyjną.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego , w której skarżąca podniosła , że organy celne zarzucając zawyżenie wartości celnej i łamanie przepisów prawa cenowego nie powołały w sentencji swoich decyzji przepisów prawnych , na podstawie których można by stwierdzić , że skarżąca poprzez swoje działania obchodzi te przepisy prawne. Czynią to jedynie w uzasadnieniu tych rozstrzygnięć powołując się na ustawę z dnia 26 lutego 1982 r o cenach ( Dz.U. z 1988 r Nr 27, poz.195 ze zm.) oraz na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 31 marca 2000 r w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania marż urzędowych oraz zasad stosowania cen w obrocie importowanymi lekami gotowymi , surowicami i szczepionkami oraz środkami antykoncepcyjnymi (Dz.U.Nr 25, poz.302 ).

Organy celne nie wyjaśniły , na czym polega omijanie prawa cenowego , a poza tym organy te przekroczyły swoje uprawnienia , bowiem nie mają uprawnień w zakresie kontroli cenowej.

Wskazany sposób działania organów celnych narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący do nich zaufanie (art.121 § 1 Ordynacji podatkowej).

Skarżąca zarzuciła organom celnym powierzchowną analizę postanowień umowy handlowej pomiędzy "P K" , a "P" , co spowodowało błędną interpretację sum kwalifikowanych jako "prowizja" , stanowiącą płatność obniżającą wartość celną towaru.

W ocenie skarżącej organy celne obu instancji nie zdołały zakwalifikować spornej kwoty do żadnej z ustawowych , enumeratywnie wyliczonych w art.31 Kodeksu celnego kategorii obniżających wartość celną towaru , a jedynie ustanowiły nieznana temu Kodeksowi " innego rodzaju płatność pomniejszająca wartość celna towaru".

Tego rodzaju argumentacja narusza zasadę działania organów administracji celnej na podstawie i w granicach prawa ( art.120 Ordynacji podatkowej ).

W ocenie skarżącej organy celne naruszyły również zasadę swobodnej oceny dowodów ( art.191 Ordynacji podatkowej ) , gdyż 13% ceny sprzedaży otrzymanej przez skarżącą nie jest rabatem pomniejszającym wartość transakcyjną , lecz opłata za dodatkowe usługi promocyjne; należność ta nie również marżą , gdyż jest ona świadczeniem wzajemnym .

Procentowe ustalenie kwoty zapłaty odpowiada charakterowi świadczonych usług , gdyż wraz ze wzrostem ilości kupowanych leków wzrasta natężenie akcji promocyjnych.

Nie może stanowić zarzutu fakt świadczenia usług promocyjnych jedynie na rzecz podmiotów związanych kapitałowo ze skarżącą , gdyż właśnie te podmioty są głównymi zdobywcami zagranicznymi dla skarżącej.

Odpowiadając na zarzut ekwiwalentności odpłatnych świadczeń promocyjnych , które to postanowienia zostały dodane po podpisaniu umowy , skarżąca wyjaśniła ,że prawo dopuszcza możliwość dodawania aneksów , a poza tym uchybienie w tym zakresie zostało zlikwidowane już następnego dnia. Źródłem treści stosunku prawnego jest nie tylko pisemna umowa , ale również intencje stron, a wolą stron od samego początku było uzależnianie opłaty 13% od usług promocyjnych.

Skarżąca podniosła , że użyte w umowie słowo "commission" ma wiele znaczeń i nie wolno go interpretować nie zgodnie z wolą stron.

Za niesłuszny skarżąca uznała zarzut braku uzależnienia wysokości zapłaty za usługi promocyjne od ich skuteczności , gdyż skarżąca zobowiązana była do przedstawiania okresowych sprawozdań z tych działań.

O skuteczności działań promocyjnych świadczy fakt podniesienia tej należności z 13 % do 18,7% przy uznaniu , że dotychczasowe działania reklamowe były akceptowane przez kontrahenta , a nawet zachodziła konieczność ich rozszerzenia.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na zarzut braku podstawy materialnoprawnej zmniejszenia wartości celnej towarów , organ celny stwierdził , że podstawę taką stanowi art.23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego . Przeprowadzone postępowanie celne wykazało , że skarżąca zapłaciła za towar mniej niż to wynika z jej deklaracji. Całkowitą kwotą płatności była tylko część kwot wynikających z faktur. Mając na względzie , że wartość celną stanowi wartość transakcyjna tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar , organ celny ustalił wartość celną w prawidłowej wysokości posiadając w tym zakresie samodzielne kompetencje , w granicach swobodnej oceny dowodów .

Skarżąca zgłaszając towar do objęcia procedurą celną wiedziała , że ceny leków nie są ostateczne i ulegną zmianie , a tym samym , że zapłaci za nie mniej , niż wynikało to z przedłożonych faktur handlowych. Skarżąca nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku poinformowania organów celnych o zawartej umowie i nie przedstawiła faktur wystawionych tytułem prowizji od dokonanych zakupów.

W odpowiedzi na zarzut skargi dotyczącego braku uprawnień organów do kształtowania stosunków gospodarczych , Dyrektor Izby Celnej podniósł , że organy celne są uprawnione do oceny treści i celu umowy cywilnoprawnej , a w szczególności dla ustalenia , czy nie zmierza ona do obejścia obowiązków z zakresu danin publicznych . Organy te nie mają obowiązku respektowania tych postanowień czynności prawnych , które zmierzają do obejścia przepisów prawa. Istotne są bowiem skutki , jakie te czynności wywołują na gruncie prawa publicznego.

Analiza materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie - zdaniem Dyrektora Izby Celnej - pozwalała na ustalenie , że zadeklarowana przez skarżącą wartość celna sprowadzonych towarów nie odpowiada cenie faktycznie zapłaconej .

Nie uzasadniony jest zarzut - zdaniem organu - naruszenia zasad prowadzenia postępowania , gdyż kierowano się wiedzą , logiką i zasadami doświadczenia życiowego oraz regułami wynikającymi z wymogu oparcia rozstrzygnięcia na wszechstronnej ocenie zebranego materiału dowodowego z poszanowaniem zasady zaufania do organów państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone , zgodnie z art.97 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r , Nr 153, poz.1271 ze zm.) , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ) .

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji . Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W rozpatrywanej sprawie skarga oparta jest na zarzucie braku podstawy materialnoprawnej do zmniejszenia wartości celnej towarów zadeklarowanej w zgłoszeniach celnych oraz uznania , iż otrzymana przez skarżącą prowizja nie mogła stanowić podstawy do korekty in minus wartości celnej .

Odnosząc się do pierwszego z tych zarzutów należy stwierdzić , iż nie jest on uzasadniony , gdyż zaskarżone decyzje w swej treści powołują art.23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego , jako uzasadnienie zajętego stanowiska przez Dyrektora Izby Celnej

Sąd podzielił stanowisko organów celnych , że podstawą zmniejszenia deklarowanych przez skarżącą w zgłoszeniach celnych wartości celnych leków stanowił art.23 § 1 i 9 Kodeksu celnego. Przepis ten stanowi , że wartością celną towaru jest jego wartość transakcyjna , czyli cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przewozu na polski obszar celny, ustalana , o ile jest to konieczne , z uwzględnieniem art.30 i 31. Ustawodawca wyjaśnił , że ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy.

Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że ustawodawca położył nacisk na cenę rzeczywistą , całkowita i ostateczną , obejmującą wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane w zamian za towar . W przepisie tym chodzi o cenę faktycznie zapłaconą lub należną , nawet jeżeli rozliczenie między kontrahentami następuje po przyjęciu zgłoszenia celnego i zwolnieniu towarów .

Kontrolując zaskarżoną decyzję stwierdzić należy , że dokonane przez organy celne ustalenia faktyczne są prawidłowe. Przede wszystkim należy podnieść , że umowa handlowa - "Kontrakt na dystrybucję " z dnia [...] 2000 r oraz Aneks do niego - wyraźnie ustalała fakt przyznania " prowizji" , jej wysokość oraz ścisłe powiązanie z transakcjami sprzedaży leków. Ujawnione faktury wystawione przez skarżącą dla kontrahenta zagranicznego dotyczyły konkretnych faktur sprzedaży towarów , a zatem prowizja była ściśle przyporządkowana konkretnej transakcji sprzedaży i odnosiła się bezpośrednio do ceny transakcyjnej towaru. Zasadne jest zatem twierdzenie organów celnych , że w istocie należności tej nie można oderwać od ceny towaru , jest to więc element kształtujący cenę leków.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem skarżącej , że w obrocie handlowym obowiązuje zasada wolności kontraktowej i strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania . W rozpatrywanej sprawie strony zawierając "Kontrakt na dystrybucję" ustaliły , że skarżąca ma prawo do prowizji w ustalonej wysokości od wartości każdej faktury za usługi promocyjne. A zatem już w chwili zakupu leków skarżąca wiedziała , że ich cena będzie pomniejszona o wartość wypłaconej na jej rzecz należności , niezależnie od faktycznie wykonanych usług promocyjnych. Należność ta stanowiła zatem element ceny , uwarunkowana była wartością zakupu leków i jej wysokość była znana już w chwili dokonania zakupu. Fakt , że przedmiotowa kwota była wypłacana po wprowadzeniu towarów na polski obszar celny i po wystawieniu przez skarżącą faktury dla "P" jest bez wpływu na dokonane przez organy celne ustalenia , gdyż sporządzenie faktury dotyczącej tej należności stanowiło czynność następczą , potwierdzającą wykonanie zobowiązania - czyli zakupu leków - wynikającego z " Kontraktu na dystrybucję".

Sąd nie podzielił zarzutów skargi co do tego , że skarżąca otrzymywała sporną należność za zrealizowane usługi promocyjne , skoro brak jest odniesienia tej prowizji do jakichkolwiek innych elementów , niż wartość zakupu . Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza , aby strony określiły zakres działań promocyjnych , ich skuteczność , czy też faktyczny ich koszt. Nie ma żadnego dowodu na istnienie mechanizmów weryfikacji uzgodnionych i wykonanych przedsięwzięć w tym zakresie , ani też - co jest istotne - skutków niewypełnienia tych zobowiązań. Jedynym warunkiem wypłaty prowizji - poza zakupem leków - był obowiązek wystawienia przez skarżącą w określonym terminie faktury i przesłanie jej w uzgodnionym trybie.

W związku z powyższymi ustaleniami w pełni uzasadnione jest twierdzenie organów celnych , że wypłacona należność była związana wyłącznie z wartością i datą nabycia towaru oraz że skarżąca nie wykazała , iż istnieją powiązania między promocją a tą należnością .

Podnieść należy , że stosownie do okoliczności zgłaszający powinien przedstawić i ujawnić wszystkie dokumenty i informacje odnoszące się do importowanego towaru , w tym do prawidłowego ustalenia wartości celnej towaru. Skarżąca była zatem zobowiązana do ujawnienia "Kontraktu na dystrybucję" oraz do uwzględnienia otrzymanych należności od kontrahenta zagranicznego związanych z importowanymi lekami. Po zwolnieniu towarów organ celny może na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego i jeżeli stwierdzi, że objęcie towarów wnioskowaną procedurą nastąpiło przy zastosowaniu niekompletnych danych lub niekompletnych dokumentach , wydaje decyzję w trybie art.65 § 4 pkt.2 Kodeksu celnego uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części i zmieniając elementy zgłoszenia celnego , w tym między innymi wartość celną towaru. Postępowanie takie można wszcząć również z urzędu , jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Organy celne w sposób należyty i przy zachowaniu obowiązującej procedury ustaliły stan faktyczny sprawy oraz prawidłowo określiły zakres praw i obowiązków strony tego postępowania. Skarga nie może być uwzględniona , gdyż wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko Dyrektora Izby Celnej zawarte w zaskarżonej decyzji nie dają podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego w/w rozstrzygnięcia . Nie znajdując podstaw do uznania , że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy , Sad działając na podstawie art.151 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , orzekł jak w sentencji.