Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2039/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2014r. po rozpoznaniu wniosku H. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi H. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: przyznać H. O. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 27 października 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wpłynął uzupełniony przez H. O. formularz wniosku

o przyznanie prawa pomocy PPF, w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskodawczyni w formularzu PPF podała, że utrzymuje się z emerytury

w wysokości 1.606,37 złotych brutto (1.343,80 netto) miesięcznie. Podała, że posiada ok. 1/3 udziału w nieruchomości na której znajduje się budynek będący przedmiotem postępowania. Wymieniła we wniosku choroby na jakie choruje. Podała, że na zakup lekarstw wydaje kwotę ok. 100 złotych miesięcznie i na opłatę za energię elektryczną kwotę ok. 80,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni uzasadniła brakiem środków na uiszczenie wpisu.

Zarządzeniem z dnia 27 listopada 2014r. wezwano wnioskodawczynię do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie:

- gdzie zamieszkuje (dom, mieszkanie, lokal), należało podać jego powierzchnię oraz wskazać czy jest ich właścicielem, współwłaścicielem, czy też najemcą oraz czy ponosi miesięczne koszty związane z utrzymaniem mieszkania/ lokalu/ domu (gaz, opłaty za energię, telefon, czynsz, podatek od nieruchomości itp.), jeśli tak należało je wyszczególnić i podać ich wysokość, a jeśli nie należało wskazać, kto je ponosi

i w jakiej wysokości,

- czy samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, czy też pozostaje z innymi osobami, jeśli tak, należało wyszczególnić te osoby oraz podać wysokość uzyskiwanego przez nie dochodu,

- czy uzyskuje jakąkolwiek pomoc od rodziny, dzieci, instytucji społecznych lub państwowych, jeśli tak należało wskazać od kogo w jakiej wysokości lub formie,

- czy podejmuje prace dodatkowe, dorywcze, sezonowe, umowy zlecenia, a jeśli tak, jakie uzyskuje z tego tytułu dochody, należało podać ich wysokość,

- skąd posiada bądź zamierza posiadać środki finansowe na koszty związane

z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru.

Odpowiedzi na powyższe należało udzielić w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o posiadane dokumenty.

W dniu 15 grudnia 2014r. do Sądu wpłynęła odpowiedź wnioskodawczyni na powyższe.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia z kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.)

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.

Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu oraz piśmie wyjaśniającym z dnia 10 grudnia 2014r. (data wpływu do Sądu 15 grudnia 2014r.) uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nich, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Z podanych danych przez wnioskodawczynię w niniejszej sprawie wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.606,37 złotych brutto (1.343,80 netto) miesięcznie. Skarżąca zamieszkuje w domu, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie, bez kanalizacji i przyłącza gazowego jest współwłaścicielką nieruchomości na której się znajduje. Miesięczne opłaty jakie skarżąca ponosi to: opłata za energię elektryczną

w wysokości ok. 50-70 złotych, telefon komórkowy 30,00 złotych. W nadesłanym piśmie z dnia 10 grudnia 2014r. wyjaśniono, że wnioskodawczyni czynszu nie ponosi a podatek od nieruchomości płaci inny współwłaściciel. Skarżąca nie korzysta

z żadnego wsparcia organów oraz instytucji do tego powołanych. Ma jedną córkę, która prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Podano także, że wnioskodawczyni nie podejmuje dodatkowych prac, nie posiada dostatecznego wykształcenia ani też szczególnych umiejętności aby znaleźć źródło zatrudnienia w jakiekolwiek formie. W ww. piśmie wyjaśniono, że wnioskodawczyni nie kupuje odzieży, wydaje jedynie na jedzenie i opłaty. Wskazano, że do momentu rozpoczęcia spraw sądowych posiadała niewielkie oszczędności zgromadzone od 2011r., które wydała na część wynagrodzenia pełnomocnika, natomiast w dalszym zakresie koszty te reguluje w ratach.

Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dochód wnioskodawczyni jest bowiem niewielki, wystarcza jedynie na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu.

Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.