Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 398/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 7 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant M. Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2005 roku sprawy ze skargi E.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o nadanie cech identyfikacyjnych pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.73 ust.1 i art.66a ust.2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym(Dz.U. nr 98 poz.602 z późn. zm.) oraz art.104 kpa odmówił E.I. wydania skierowania na nadanie i wybicie numerów identyfikacyjnych oraz wykonania tabliczki znamionowej samochodu marki Mercedes nr rej [...].

W uzasadnieniu stwierdzono, iż E.I. złożył wniosek o wydanie skierowania na nadanie i nabicie numerów identyfikacyjnych oraz wykonanie tabliczki znamionowej samochodu marki Mercedes nr rej [...] podnosząc, iż samochód został skradziony a następnie odzyskany i są w nim sfałszowane cechy identyfikacyjne. Z informacji Prokuratury Rejonowej Ł. – Ś. wynika, iż nie zostały przeprowadzone badania mechanoskopijne samochodu i w aktach sprawy brak jest informacji dotyczącej ingerencji w numery identyfikacyjne pojazdu. Zgodnie z treścią art.66a pkt.3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. starosta wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu. Wobec tego, iż nie zaszła sytuacja określona w tym przepisie organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji.

W dniu 24 maja 2004r. E.I. złożył ponowny wniosek o wydanie skierowania na nadanie i wybicie numerów identyfikacyjnych oraz wykonanie tabliczki znamionowej samochodu marki Mercedes nr rej. [...].

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.146 § 2, 145 § 1 i 149 § 3 kpa oraz art.66a ust.2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym(Dz.U. nr 58 z 2003r. poz.515 z późn. zm.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie wniosku E.I. o nadanie cech identyfikacyjnych samochodu marki Mercedes nr rej. [...] oraz wykonanie tabliczki znamionowej zastępczej.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z treścią art.146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Sprawa wniosku E.I. został już rozstrzygnięta decyzją z dnia [...]. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji.

Od wymienionej decyzji odwołanie wniósł E.I..

Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji błędnie przyjął, że wniosek E.I. dotyczy wznowienia postępowania. Nie zostało wyjaśnione jaka jest dokładnie treść żądania odwołującego. Mając to na uwadze organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.105 § 1 kpa i art.66a ust.2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym(Dz.U. nr 58 z 2003r. poz.515 z późn. zm.) umorzył postępowanie w sprawie wniosku E.I. dotyczącego nadania cech identyfikacyjnych oraz wykonania tabliczki znamionowej zastępczej samochodu marki Mercedes nr rej. [...].

W uzasadnieniu stwierdzono, iż sprawa wniosku E.I. został już rozstrzygnięta decyzją z dnia [...]. W związku z czym zachodzi powaga rzeczy osądzonej i brak jest podstaw do rozstrzygania sprawy co do istoty. Mając to na uwadze organ administracji umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożył E.I..

Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji nie wyjaśnił charakteru i treści żądania odwołującego zawartego w jego piśmie z dnia 24 maja 2004r. Naruszył tym przepis art.6 i 9 kpa. W związku z czym organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Prezydent Miasta Ł. wezwał E.I. do wypowiedzenia się o jaki tryb postępowania chodzi mu we wniosku z dnia 24 maja 2004r.

E.I. w pismach z dnia 15 grudnia 2005r., 5 stycznia 2005r. i 26 stycznia 2005r. wyjaśnił iż chodzi mu o:

1. skierowanie samochodu na nadanie i wybicie numerów identyfikacyjnych oraz wykonanie zastępczej tabliczki znamionowej lub

2. wznowienie postępowania, które jest przeszkodą do podjęcia decyzji wymienionej w punkcie 1

3. podjęcie wszystkich innych czynności, nawet z urzędu, które pozwolą na legitymowanie się dowodem rejestracyjnym samochodu i korzystanie z niego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.105 § 1 kpa i art.66a ust.2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym(Dz.U. nr 58 z 2003r. poz.515 z późn. zm.) umorzył postępowanie w sprawie wniosku E.I. dotyczącego nadania cech identyfikacyjnego oraz wykonania tabliczki znamionowej zastępczej samochodu marki Mercedes nr rej. [...].

W uzasadnieniu stwierdzono, iż sprawa wniosku E.I. został już rozstrzygnięta decyzją z dnia [...]. Występuje ten sam stan faktyczny i prawny oraz te same podmioty i przedmiot. W związku z czym zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Nie zachodzą również przesłanki do wznowienia postępowania. Mając to na uwadze organ administracji umorzył postępowanie w sprawie.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożył E.I. podnosząc, iż organ administracji wydając decyzję w dniu [...] nie posiadał protokołu oględzin samochodu sporządzonego przez policję oraz ubezpieczyciela. W protokołach tych wyraźnie zaznaczono, iż była ingerencja w pole numerowe pojazdu poprzez wycięcie grodzi – przegrody oddzielającej silnik, na której nabity jest numer.

Decyzją nr [...] z dnia [...] na podstawie art.138 § 1 pkt.1 w związku z art.105 § 1 kpa oraz art.1 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych(Dz.U. nr 79 z 2001r. poz.856 z późn. zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż E.I. złożył dwa wnioski a mianowicie wniosek o nadanie cech identyfikacyjnych pojazdu i wykonanie tabliczki znamionowej pojazdu oraz wniosek o wznowienie postępowania. Organ administracji rozpatrzył tylko pierwszy z tych wniosków. Nie rozstrzygnął natomiast drugiego z tych wniosków i w tej kwestii pozostaje w bezczynności. Umorzenie postępowania w przedmiocie wniosku o nadanie cech identyfikacyjnych samochodu jest prawidłowe. Sprawa tego wniosku była bowiem już rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] i obecnie postępowanie w tej części jest bezprzedmiotowe. Odnośnie żądania E.I. o podjęcie z urzędu wszystkich czynności, które pozwolą na legitymowanie się dowodem rejestracyjnym pojazdu to czynności związane z rejestracją pojazdu podejmowane są wyłącznie na wniosek właściciela samochodu. Organy administracji nie mają uprawnień do podejmowania takich działań z urzędu. Na właścicielu pojazdu spoczywa obowiązek udokumentowania wniosku o zarejestrowanie pojazdu aby rejestracja była możliwa. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji.

Na wymienioną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył E.I. podnosząc, iż nie ustalono dokładnego stanu faktycznego ani nie pouczono go o okolicznościach prawnych, które mogłyby mieć znaczenie w sprawie. Skarżącemu nie umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Organy administracji nie odniosły się również do wniosków podniesionych w odwołaniu ani nie pouczyły skarżącego jakie czynności ma dokonać aby dokonać rejestracji. W ocenie skarżącego naruszone zostały przepisy ary.7, 8, 9, 10, 11, 77 § 3, 80 i 107 § 3 kpa oraz przepis art.64 ust.2 i 3 Konstytucji. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu administracji I instancji.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga E.I. nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma interpretacja wniosku E.I. z dnia 24 maja 2004r. Skarżący był trzykrotnie wzywany przez organ administracji do sprecyzowania swoich wniosków i ostatecznie swoje żądania określił w pismach z dnia 15 grudnia 2004r. i z 26 stycznia 2005r. w trzech punktach. W pismach tych wnosił on o:

1.)skierowanie samochodu na nadanie i wybicie numerów identyfikacyjnych oraz wykonanie zastępczej tabliczki znamionowej lub

2.)wznowienie postępowania, które jest przeszkodą do podjęcia decyzji wymienionej w punkcie 1

3.)podjęcie wszystkich innych czynności, nawet z urzędu, które pozwolą na legitymowanie się dowodem rejestracyjnym samochodu i korzystanie z niego.

Odnośnie żądania zawartego w punkcie pierwszym to skarżący złożył je po raz drugi. Pierwszy wniosek został złożony w dniu 21 czerwca 2001r. i dotyczył on skierowania na nadanie i wybicie numerów identyfikacyjnych oraz wykonania tabliczki znamionowej samochodu marki Mercedes nr rej. [...]. W przedmiocie tego żądania Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku. E.I. otrzymał tę decyzję lecz nie składał od niej odwołania i stała się ona ostateczna. W dniu 24 maja 2004r. skarżący złożył ponowny wniosek o skierowanie na nadanie i wybicie numerów identyfikacyjnych oraz wykonanie tabliczki znamionowej w swoim pojeździe. Wniosek zatem obejmuje to samo żądanie, które było przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji z [...]. Należy zaznaczyć, iż w polskim prawie administracyjnym obowiązuje zasada trwałości ostatecznych decyzji wyrażona w art.16 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu decyzja od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Konsekwencją obowiązywania zasady trwałości decyzji jest to, iż organ administracji nie może ponownie rozstrzygać sprawy, która wcześniej została załatwiona ostateczną decyzją. Załatwienie sprawy przez organ administracji decyzją ostateczną stwarza tzw. "powagę rzeczy osądzonej"(res iudicata), która uniemożliwia ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy chyba, że poprzednia decyzja zostanie wzruszona w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Aby można uznać, iż zachodzi powaga rzeczy osądzonej musi występować tożsamość sprawy obecnej i poprzednio rozpoznanej. Tożsamość taka ma miejsce wówczas gdy występują te same podmioty, obie sprawy dotyczą tego samego przedmiotu oraz tego samego stanu faktycznego i prawnego. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2000r. w sprawie I S.A./Ka 1458/99(Lex nr 47122), z dnia 29 kwietnia 1999r. w sprawie V S.A. 1942/98(ONSA nr 2 z 2000r. poz.76) oraz z dnia 29 kwietnia 1998r. w sprawie IV S.A. 1061/96(Lex nr 45166).

W rozpoznawanej sprawie zachodzi tożsamość obecnej sprawy oraz sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...]. Nie budzi wątpliwości fakt, iż w obu sprawach występują te same podmioty. Występuje także ten sam przedmiot obu spraw jakim jest nadanie i wybicie numerów identyfikacyjnych oraz wykonanie tabliczki znamionowej samochodu marki Mercedes nr rej. [...]. Istnieje również ten sam stan faktyczny oraz ten sam stan prawny w obu sprawach. Prowadzi to do wniosku, iż istnieje tożsamość obecnej sprawy oraz sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...]. Skoro zatem taka tożsamość istnieje to organy administracji nie mogły wydać nowej decyzji w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 24 maja 2004r. Przeszkodą do wydania takiej decyzji stanowiła "powaga rzeczy osadzonej". W sytuacji gdyby organ wydał nową decyzję w przedmiocie wniosku z 24 maja 2004r. to dotknięta byłaby ona wadą nieważności o której mowa w art.156 § 1 pkt.3 kpa. Organy administracji słusznie uznały, iż w przypadku gdy sprawa nadania numerów identyfikacyjnych oraz wykonania tabliczki znamionowej w pojeździe E.I. została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną to obecne postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Trafnie zatem umorzono postępowanie w tym zakresie w oparciu o przepis art.105 § 1 kpa.

Dla uznania, iż zachodzi powaga rzeczy osądzonej nie ma znaczenia okoliczność podniesiona przez skarżącego na rozprawie, iż do wniosku z 24 maja 2004r. dołączył on odpis protokołu oględzin pojazdu sporządzony przez funkcjonariusza policji z 23 stycznia 1995r. oraz odpis protokołu oględzin sporządzony przez Towarzystwo Ubezpieczeniowe A z 8 listopada 1994r. Jak wynika z akt administracyjnych odpisy obu protokołów znajdowały się w aktach przed wydaniem decyzji z [...] choć nie zaznaczono na nich kiedy zostały załączone do akt. Oznacza to, iż organ I instancji znał ich treść przed wydaniem decyzji z [...].

Nawet gdyby przyjąć wersję skarżącego, iż oba protokoły złożył on w organie administracji po raz pierwszy w maju 2004r. to i tak nie miałoby to znaczenia dla oceny czy zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Stan faktyczny nie uległ bowiem zmianie mimo złożenia dwóch dokumentów. Oba protokoły oględzin miałby natomiast znaczenie dla ewentualnego wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] w oparciu o przepis art.145 § 1 pkt.5 kpa. Można by wówczas rozważać czy są to nowe dowody w rozumieniu wymienionego przepisu. Nie można jednak uznać, iż nowe dokumenty mają wpływ na ocenę istnienia "powagi rzeczy osądzonej".

Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji nie maja również znaczenia okoliczności podnoszone przez skarżącego na rozprawie oraz w skardze, dotyczące zasadności jego wniosku o nadanie numerów identyfikacyjnych i wykonania zastępczej tabliczki znamionowej pojazdu. Przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie nie jest bowiem ocena merytoryczna wniosku skarżącego lecz prawidłowość decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie tego wniosku. Zasadność wniosku skarżącego była już przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono dlaczego wniosek nie został uwzględniony. Skoro skarżący nie zgadzał się z tym rozstrzygnięciem miał możliwość złożenia odwołania do organu II instancji a w razie niekorzystnego rozstrzygnięcia organu odwoławczego mógł wnieść skargę do sądu. E.I. nie odwołał się jednak od tej decyzji. W niniejszej sprawie sąd nie może oceniać prawidłowości decyzji z [...] ani wypowiadać się czy w świetle obowiązujących przepisów spełnione są przesłanki do nadania numerów identyfikacyjnych i wykonania zastępczej tabliczki znamionowej w samochodzie skarżącego.

Jeżeli chodzi o żądanie zawarte w punkcie drugim pism skarżącego z 15 grudnia 2004r. i 26 stycznia 2005r. to wnosi on o wznowienie postępowania. Żądanie to ma charakter bardzo ogólny. Nie została bowiem podana podstawa z powodu której postępowanie winno zostać wznowione ani też nie uprawdopodobniono zachowania terminu do złożenia takiego podania. Organ administracji winien w takim przypadku wezwać E.I. do uzupełnienia braków formalnych podania. Obowiązek taki wynika z treści przepisu art.64 § 2 kpa. Organ I instancji jednak tego nie uczynił. Jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie w dniu 28 września 2005r. do chwili obecnej nie otrzymał on żadnego wezwania ani rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wznowienie. Oznacza to, iż organ I instancji nie załatwił wniosku o wznowienie w miesięcznym terminie określonym w art.64 § 3 kpa. Pozostaje zatem w bezczynności, co słusznie podkreślił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji skarżącemu przysługuje prawo do podjęcia działań zmierzających do "zmuszenia" organu I instancji do załatwienia jego wniosku. Może on zatem, na podstawie art.37 § 1 kpa, złożyć zażalenie na bezczynność Prezydenta Ł. do organu administracji wyższego stopnia tzn. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. W razie ewentualnego niekorzystnego rozstrzygnięcia organu odwoławczego E.I. przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu. Skarżącemu przysługują więc prawne możliwości przeciwdziałania bezczynności organu I instancji.

Odnośnie żądania określonego w punkcie trzecim pism z 15 grudnia 2004r. i 26 stycznia 2005r. to wynika z niego, iż skarżącemu chodzi o to aby organy administracji podjęły takie działania, które pozwoliłyby mu na zarejestrowanie pojazdu i korzystanie z niego. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z przepisami ustawy z 20 czerwca 1997r. prawo ruchu drogowym(Dz.U. nr 58 z 2003r. poz.515 z późn. zm.) czynności związane z rejestracją pojazdu podejmowane są wyłącznie na wniosek właściciela samochodu. Organy administracji, co trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie mogą z urzędu podejmować działań zmierzających do rejestracji lecz to właściciel pojazdu ma obowiązek udokumentowania wniosku o zarejestrowanie tak aby rejestracja była możliwa. Wbrew żądaniu skarżącego, organy administracji nie mogą z urzędu zarejestrować samochodu E.I. tak aby mógł on z niego korzystać.

Analizując żądanie skarżącego zawarte w punkcie trzecim jego pism z 15 grudnia 2004r. i 26 stycznia 2005r. można by ewentualnie rozważać czy nie stanowi ono wniosku o zmianę decyzji z dnia [...] na podstawie art.154 kpa. Podkreślić należy, iż organ I instancji kilkakrotnie wzywał E.I. do sprecyzowania żądań i pouczył go o treści art.154 kpa. Skarżący mimo to nie określił swojego żądania jako wniosek o zmianę decyzji z [...] na podstawie art.154 kpa. Trudno zatem zarzucić organowi administracji, że nie potraktował żądania zawartego w punkcie trzecim obu pism skarżącego jako wniosek o zmianę decyzji w oparciu o przepis art.154 kpa. Okoliczność ta nie ma jednak większego znaczenia gdyż wniosek o zmianę decyzji na podstawie art.154 kpa strona może złożyć w każdym czasie. Skarżący może więc w każdym czasie złożyć do organu I instancji wniosek o zmianę lub uchylenie decyzji z [...] powołując się na istnienie okoliczności wymienionych w tym przepisie. Organ administracji jest wówczas zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie takiego wniosku od którego stronie przysługuje środek odwoławczy.

Reasumując sąd uznał, iż skarga E.I. nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji słusznie umorzyły postępowanie z uwagi na istnienie "powagi rzeczy osądzonej" zaś skarżącemu przysługuje prawo do podjęcia działań przeciwko bezczynności organu I instancji w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania. Może on także w każdym czasie złożyć do organu I instancji wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji z dnia [...] na podstawie art.154 kpa. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd oddalił skargę E.I.

Zarzuty E.I. podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż nie został on pouczony o okolicznościach prawnych mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz że nie wyjaśniono mu przesłanek jakimi kierował się organ administracji wydając decyzję w sprawie. Organy administracji, wbrew twierdzeniom skarżącego, pouczyły go o możliwościach prawnych wzruszenia decyzji z dnia [...] co wynika z treści licznych pism organu kierowanych do niego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono także przesłanki dla których wydano takie a nie inne rozstrzygnięcie. Jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia art.7, 77 § 1 i 80 kpa oraz art.64 ust.2 i 3 Konstytucji RP to są one bardzo ogólnikowe. Skarżący nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie tych przepisów a więc trudno odnieść się do zasadności tych zarzutów. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art.10 kpa to faktycznie w aktach administracyjnych brak jest dowodu na to, że przed wydaniem decyzji skarżący miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Stanowi to naruszenie przepisu art.10 kpa lecz mogłoby ono skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji tylko wówczas gdyby miało ono istotny wpływ na wynik sprawy. Musi zatem istnieć związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem konkretnego przepisu a rozstrzygnięciem sprawy a związku takiego skarżący nie wykazał. W skardze nie została bowiem podniesiona żadna nowa okoliczność, która nie wynikałaby z materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych. Jeżeli chodzi o rozważania zawarte w skardze dotyczące nie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania to organ odwoławczy odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podnosząc, że organ I instancji pozostaje w bezczynności. Analiza pozostałej części skargi wskazuje, iż E.I. ma poczucie krzywdy gdyż po odzyskaniu skradzionego samochodu do chwili obecnej nie może z niego korzystać. Jeszcze raz należy podnieść, iż kwestia wybicia numerów identyfikacyjnych i wykonania tabliczki znamionowej została przesądzona ostateczną decyzją Prezydenta Ł. z [...] od której skarżący się nie odwołał. Obecnie E.I. winien rozważyć możliwość wzruszenia tej decyzji w drodze nadzwyczajnych środków prawnych takich jak żądanie wznowienia postępowania, żądanie uchylenia tej decyzji na podstawie art.154 kpa czy też żądanie stwierdzenia jej nieważności z uwagi na wystąpienie przesłanek o których mowa w art.156 § 1 kpa.