Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 799/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 § 2, art. 75 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie WSA Dariusz Chaciński WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2015 r. sprawy ze skargi Miasta I. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz Miasta I. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Gminy Miasta I. od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2013 r. nr [...], stwierdzającej, że nieruchomość położona w I., oznaczona jako działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [..] m2, zajęta pod drogę publiczną – gminną ul. [...] stała się z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa własnością Gminy Miasta I., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju została wydana w następującym stanie sprawy:

Na wniosek Prezydenta Miasta I. wszczęte zostało przed Wojewodą [...] postępowanie w sprawie potwierdzenie nabycia z mocy prawa, na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto I. położonej w I., obrębie [...] nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, objętej KW Nr [...], jako zajętej pod drogę publiczną (gminną) ul. [...]. Właścicielem tejże nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. byli małżonkowie H. i A. D.

Wymieniona droga, na podstawie uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1987 r. nr [..] w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. [...]) została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich i zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą gminną.

Przed wydaniem obecnie zaskarżonej decyzji, sprawa potwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę Miasto I. własności przedmiotowej nieruchomości była już rozpoznawana i rozstrzygana przez organ wojewódzki. Wydana wówczas decyzja Wojewody [...] z [...] listopada 2010 r., potwierdzająca skutek z art. 73 ust. 1 powołanej ustawy, została uchylona decyzją kasacyjną Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2011 r. z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie istotnych elementów stanu faktycznego, dotyczących zajętości nieruchomości oraz publicznoprawnego nią władania. Przy czym decyzja Ministra Infrastruktury została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który skargę jako niezasadną oddalił wyrokiem z 17 października 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 869/11.

W tym stanie rzeczy sprawa nabycia z mocy prawa własności pisanej wyżej nieruchomości jako zajętej drogą publiczną stanowiła przedmiot ponownego rozpoznania Wojewody, który w toku postępowania uzupełnił uprzednio zgromadzony materiału dowodowego (w postaci mapy do celów informacyjnych sporządzonej we wrześniu 2010 r., metryki drogi, rejestru robót budowlanych wykonywanych na ul. [...], wypisu z rejestru gruntów, a także oświadczenia Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu Urzędu Miasta I. z 5 października 2010 r. o wykonywaniu przed 31 grudnia 1998 r. prac remontowo-budowlanych w obszarze drogi) o nowe dowody w postaci m.in. map wywiadu z 4 września 1996 r. oraz 1999 r., z których wynikało, że w obszarze działki nr [...] znajdował się linia ciągła przedstawiająca krawężnik jezdni asfaltowej oddzielający ją od chodnika przylegającego do sąsiadującej z nią działki nr [...] (na której zlokalizowany był budynek nr [...]), a stan ten pomiędzy ww. datami nie uległ zmianie. Przeprowadzono także 9 stycznia 2013 r. oględziny nieruchomości przy współudziale małżonków [...] i geodety w trakcie, których dokonano wznowienia znaków granicznych działki nr [...] (z czynności tych sporządzono stosowne protokoły oraz dokumentację fotograficzną). Dysponując tak poszerzonym materiałem dowodowym jak też uwzględniając wyjaśnienia właścicieli nieruchomości, wskazujące że działka [...] była zajęta pod chodnik i jezdnię już od 1978 r., organ wojewódzki ocenił, iż kwestia zajętości nieruchomości drogą publiczną według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. została udowodniona.

W ocenie Wojewody w ww. dacie podmioty publiczne wykonywały na nieruchomości także czynności świadczące o sprawowanym na niej władztwie publicznoprawnym. W tym zakresie, poza wspomnianym oświadczeniem Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu z 2010 r., odnoszącym się do prac w obszarze ul. [...] organ oparł się na oświadczeniu z 30 stycznia 2012 r. złożonym przez byłego pracownika służby drogowej Urzędu Miasta I. – E. S. (aktualnie pracownika [...]), który wskazywał, że na terenie działki nr [...] były przed 31 grudnia 1998 r. prowadzone prace drogowe w postaci wykonania chodnika z płyt kamiennych na podsypce piaskowej, ustawienia krawężników oraz wykonania nawierzchni asfaltowej, które to prace zlecane były przez Urząd Miasta. We wspomnianym oświadczeniu pracownik ów wyjaśniał, że przedsiębiorstwo (aktualnie wykonujące czynności zarządu drogi) nie dysponuje dokumentami potwierdzającymi wykonywanie ww. robót, ze względu na okres czasu jaki od ich wykonania upłynął i przekształcenia przedsiębiorstwa z zakładu podległego pod urząd w zakład działający na zasadach samodzielnej jednostki gospodarczej. Organ wojewódzki formułując swoją ocenę miał także na względzie oświadczenie o zbliżonej treści, które w dniu 8 lutego 2012 r. złożył Naczelnik Wydziału Dróg i Transportu – B. M. Zdaniem Wojewody bez wpływu na powyższa ocenę pozostawała podnoszona w toku oględzin nieruchomości przez jej właściciela (A. D.) okoliczność, iż sam sprzątał działkę a nawet dokonywał napraw w obrębie chodnika i jezdnia. Organ odwoływał się w tym kontekście do art. 5 ust. 4 ustawy z 13.09.1996 r. – o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. Nr 132, poz.622 ze zm.), wedle którego obowiązek zapewnienia czystości i porządku poprzez m.in. uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości ciąży na ich właścicielach.

W efekcie powyższych ustaleń faktycznych i dokonanych ocen materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Wojewoda [...] decyzją [...] marca 2013 r., działając na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r., stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę Miasto I. z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], jako zajętej drogą publiczną.

Od decyzji tej H. i A. małżonkowie D. wnieśli odwołanie, sprzeciwiając się przejęciu nieruchomości.

Po rozpatrzeniu powyższego dowołania Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] marca 2015 r., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję Wojewody [...] i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy zwracał uwagę, że na żadnym z przedłożonych dokumentów geodezyjnych nie ma zaznaczonego pasa drogowego ul. [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., a tym samym nie zostały wykonane zalecenia jakie na Wojewodę zostały nałożone uprzednio podjętą decyzją kasacyjną. W konsekwencji zaś nie zostały w jego ocenie poczynione odpowiednie ustalenia stanu faktycznego niezbędne do wydania merytorycznej decyzji. Zdaniem Ministra nie zostało także ponownie udokumentowane publicznoprawne władanie nieruchomością w ww. dacie. Uzupełniony w tym aspekcie materiał dowodowy o oświadczenia E. S. oraz Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu Urzędu Miasta I. ze względu na brak poparcia twierdzeń w nich zawartych odpowiednimi dokumentami wskazującymi w jakim czasie i jakie konkretnie czynności zostały wykonane na nieruchomości, nie jest bowiem wystarczający. Zauważał przy tym, że do środków dowodowych stanowiących podstawę do wykazania spełnienia bądź nie przesłanki władztwa publicznego zaliczyć można: umowy zawarte przed dniem 31 grudnia 1998 r. a dotyczące urządzenia, utrzymania lub modernizacji konkretnej drogi, rachunki i faktury za wykonanie prac zlecanych przez zarządcę drogi, umowy ubezpieczenia dróg publicznych zawarte przed dniem 31 grudnia 1998 r., dowód z zeznań świadków, którymi mogą być pracownicy firm świadczących usług w zakresie modernizacji, utrzymania i ochrony dróg przed 31 grudnia 1998 r, dowód z zeznań właścicieli nieruchomości zajętej pod drogę oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich.

W związku z tym ocenił, że decyzja Wojewody [...] wydana została z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju Województwo Miasto I. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:

1). art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Wojewoda [...] nie wyjaśnił kwestii zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną oraz publicznoprawnego nią władania, wymagających szczegółowego wyjaśnienia oraz właściwego udokumentowania, na skutek uznania, iż organ ten nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego;

2). art. 73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. poprzez błędne przyjęcie, iż Wojewoda [...] nie ustalił na dzień 31 grudnia 1998 r. dwóch koniecznych przesłanek stwierdzenia nabycia przez Miasto I. z mocy ustawy ww. części nieruchomości położonej przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] tj. że działka ta byłą zajęta w tym dniu drogą publiczną oraz pozostawała we władaniu publicznoprawnym, na skutek niezachowania zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w uzasadnieniu skargi, Miasto I. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest zasadna, gdyż Minister infrastruktury i Rozwoju wydając decyzję wykroczył poza granice wyznaczone art. 138 § 2 k.p.a. uprawniające go do podjęcia rozstrzygnięcia kasacyjnego.

Przywołany przepis stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej opiera się zatem na dwóch kumulatywnych przesłankach: wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem przepisów postępowania oraz uznaniu przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 26 maja 2015 r. sygn. akt II GSK 949/15, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOiS). Oznacza to, że w aktualnym stanie prawnym, znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, samo naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji (o do tego naruszenia doszło), chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności "istotnych" dla rozstrzygnięcia. Chodzi zatem wyłącznie o sytuacje, gdy ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania wyłączona jest możliwość przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego na zasadzie art. 136 k.p.a., gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy sam przeprowadziłby postępowanie wyjaśniające odnośnie kluczowych kwestii warunkujących zgodne z prawem zastosowania norom prawa materialnego, a to pozbawiałby stronę możliwość weryfikacji w toku instancji poprawności tych ustaleń. Tak sytuacja będzie co do zasady zachodziła wówczas, gdy organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, bądź uczynił to w sposób, który nie pozwala na zrekonstruowanie zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej istotnych z punktu widzenia podejmowanego rozstrzygnięcia elementów stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy decydując się na zastosowaniu art. 138 § 2 k.p.a. powinien bowiem brać pod uwagę nie tylko zasadę dwuinstancyjności, ale również mieć na względzie i inne przepisy procedury administracyjnej, a zwłaszcza podstawowe zasady wynikające z przepisów k.p.a., jak chociażby: wynikającą z art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej czy ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 września 2014 r. sygn. akt. I SA/Wa 406/14, dostępny w internetowej bazie orzeczeń CBOiS).

Tymczasem w realiach rozpoznawanej sprawy w postępowaniu poprzedzającym wydanie przez Wojewodę [...] decyzji z [...] marca 2013 r. nr [...], jak też w samej decyzji, takiego rodzaju naruszenia norm procedury administracyjnej prowadzącego do braku możliwości zrekonstruowania stanu faktycznego sprawy niezbędnego dla jej rozstrzygnięcia na gruncie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U Nr 133, poz. 872 ze zm.), zwłaszcza przy uwzględnieniu zakresu kompetencji organu odwoławczego, stwierdzić nie sposób.

Wszelkie możliwe do przeprowadzenia dowody z dokumentów umożliwiające jego rekonstrukcję zostały już bowiem, wbrew temu co twierdzi Minister Infrastruktury i Rozwoju, pozyskane przez organ wojewódzki. Wynika z nich przy tym niezbicie, że objęta postępowaniem nieruchomość położona w I., obrębie [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] m2, stanowiąc własność prywatną, w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta była drogą publiczną (drogą gminą) - ul. [...]. Wprawdzie w toku postępowania wyjaśniającego nie pozyskano dokumentu geodezyjnego, który w swojej treści explicite obrazowałby stan zajęcia nieruchomości pasem drogowym na dzień 31 grudnia 1998 r., jednakże nie oznacza to, że tej zajętości - jak zdaje się uważać Minister – nie można było udokumentować innymi dowodami. Godzi się wszak zauważyć, że ani przepisy ustawy z 13 października 1998 r., ani przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie ustanawiają w tym zakresie ograniczeń środków dowodowych. Przeciwnie art. 75 § 1 k.p.a. stanowi, na co zwracał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwagę w wyroku z dnia 17 października 2011 r. I SA/Wa 869/11, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z kolei art. 80 k.p.a. wymaga by oceny udowodnienia określonej okoliczności organ administracji publicznej dokonywał w oparciu o całokształt materiału dowodowego w sprawie. W tym stanie rzeczy istotne przy ocenie sposobu procedowania sprawy i poprawności dokonywanych przez organ ustaleń stanu faktycznego jest to, by wnioskując o istnieniu określonych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (tu kwestii zajętości nieruchomości drogą publiczną, publicznoprawnego nią władania) organ nie czynił tego dowolnie, ale opierał się w tym względzie na całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach rozpatrywanego we wzajemnej łączności ze sobą, kierując się przy tym wiedzą oraz tzw. doświadczeniem życiowym, a także stosując reguły logiki prawniczej i wynikający z nich imperatyw uwzględniania wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inną, a nie li tylko to jakim konkretnym środkiem dowodowym dysponował w dacie orzekania.

Taki sposób dowodzenia okoliczności dotyczącej zajęcia nieruchomości drogą publiczną organ wojewódzki zrealizował. Odwołując się mianowicie do treści map wywiadu sporządzonych w latach 1996 i 1999 r. (k.94 i 93 akt adm.), gdzie uwidocznione były elementy infrastruktury drogowej zlokalizowane w obszarze działki nr [...], takie jak: chodnik, ciąg jezdny i krawężnik oddzielający chodnik od wspomnianego ciągu jezdnego - których usytuowanie pomiędzy ww. datami nie uległo zmianie –wywodził on, że na dzień 31 grudnia 1998 r. sposób zagospodarowania działki nr [...] pozwala na zakwalifikowanie go do definicji pasa drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), tj. wydzielonego pasu terenu, przeznaczonego do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Z oceną tą należy się zgodzić. Trudno bowiem racjonalnie założyć, że w sytuacji, gdy tego rodzaju elementy infrastruktury drogowej posadowione były na działce w roku 1996 i znajdowały się na niej nadal w roku 1999, to sposób zagospodarowania tejże działki w roku 1998 mógł pod tym względem przedstawiać się w sposób odmienny. Trafność wnioskowania organu wojewódzkiego potwierdza także załączona do skargi opinia biegłego sądowego z dziedziny geodezji i kartografii z dnia 27 kwietnia 2015 r. (k. 10 akt sądowych), w której biegły w oparciu o analizę dokumentacji znajdującej się w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w I. oraz dokumentacji w księdze wieczystej nr [...] stwierdził, że działka nr [...] w całości na dzień 31 grudnia 1998 r. stanowiła część pasa drogowego ul. [...]. Powyższe ustalenia korespondują przy tym z treścią wyjaśnień przedstawianych przez właścicieli gruntu, którzy wskazywali na istnienie obiektów infrastruktury drogowej już w końcu lat siedemdziesiątych. Z tego względu stanowisko Ministra o niewykazaniu przez organ wojewódzki przesłanki zajętości nieruchomości drogą publiczną na ww. datę uznać należy za dowolne.

Błędny także i nieznajdujący uzasadnienia prawnego jest pogląd Ministra Infrastruktury i Rozwoju, iż oświadczenia pracownika jednostki organizacyjnej realizującej czynności zarządu drogi (E. S.) jak też zbieżne z nim pod względem treści oświadczenia Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu Urzędu Miasta I. o wykonywaniu przed 31 grudnia 1998 r. robót polegających na urządzeniu pasa drogowego i czynności związanych z bieżącym utrzymywaniem drogi jest niewystraczające dla wykazania publicznoprawnego władania nieruchomością, jeżeli nie jest poparte dokumentami w postaci faktur czy umów potwierdzających wykonywanie tego rodzaju czynności. Przepisy ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, ustawy o drogach publicznych oraz kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają wszak żadnych ograniczeń dowodowych w tym względzie. Sam więc brak tego rodzaju dokumentów, zwłaszcza jeśli jest to - jak w rozpoznawanej sprawie -związane z upływem okresu ich przechowywania nie może prowadzić do automatycznego odrzucenie dowodu z ww. oświadczeń. Odrębną natomiast kwestią pozostaje to, czy w sytuacji gdy wspomniane oświadczenia nie zostały złożone w warunkach, o których mowa w art. 75 § 2 k.p.a., tj. pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, mogły być uznane za dowód wystarczający dla wykazania okoliczności faktycznych mających znaczenie prawne, czy też winno się w takim wypadku przeprowadzić zgodnie z rygorami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego dodatkowy dowód z przesłuchania w charakterze świadka osób je składających. Ocena w tym aspekcie złożonych do akt oświadczeń jak też rozważenie zasadności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego należy do obowiązku organu odwoławczego.

Uchylanie się więc przez Ministra od takiej oceny i podjęcie rozstrzygnięcia eliminującego na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. decyzję organu pierwszej instancji w celu dalszego poszukiwania dokumentów potwierdzających realizację w obszarze spornej nieruchomości czynności świadczących o wykonywaniu na dzień 31 grudnia 1998 r. czynności związanych z zarządem drogi - w sytuacji gdy już w tym względzie możliwości dowodowe przez ów organ zostały wyczerpane - traktować należy wyłącznie jako pretekst, mający na celu uniknięcie zajęcia w sprawie merytorycznego stanowiska. To zaś oznacza, że wydając zaskarżoną decyzję Minister Infrastruktury i Rozwoju naruszył ww. przepis w stopniu mającym wpływ na wynika sprawy, poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym nieadekwatnym do hipotezy normy prawnej w nim zawartej. To z kolei powoduje, że podjęta w takich uwarunkowaniach faktyczno-prawnych decyzja kasacyjna nie może się ostać.

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym organ uwzględni ocenę prawna sformułowaną w niniejszym wyroku. Dokona analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, rozważając przy tym zasadność jego uzupełnienia o dowód z przesłuchania świadków w ramach procedury przewidzianej w art. 136 k.p.a. Oceni także czy wykonywanie w obszarze pasa drogowego przed dniem 31 grudnia 1998 r. przez właściciela gruntu czynności polegających na naprawach nawierzchni chodnika czy ciągu jezdnego (o ile istotnie miało miejsce) wyklucza publicznoprawne władanie gruntem i w aspekcie tak poczynionych ustaleń stanu faktycznego, dokona jego subsumcji do normy z art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające (...), a podjętą decyzję uzasadni zgodnie z wymogami ustanowionymi w art. 107 § 3 k.p.a.