Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1006/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Bożenna Blitek Sędziowie NSA Grażyna Danielec (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2009 r. sprawy ze skargi D. L. na postanowienie Wojewody z dnia 8 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata K. S. - Kancelaria Adwokacka K. Al. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Wojewoda postanowieniem z dnia [...] 2007r. Nr [...] na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 kpa oraz w związku z art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) stwierdził, iż odwołanie złożone przez D. L. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2002r., znak: [...] orzekającej o wymeldowaniu D. L. z pobytu stałego, z lokalu nr [...] przy ul. A [...] w K. wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. i w związku z powyższym wniesione odwołanie pozostawia się bez rozpatrzenia.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł D. L.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2007r., sygn. akt III SA/Kr 457/07 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż naruszone zostały przepisy prawa procesowego poprzez nieustalenie w sposób jednoznaczny, czy doręczenie stronie decyzji przez organ I instancji na adres K., ul. A [...] rzeczywiście było skuteczne, co - w ocenie Sądu - mogło mieć wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Doręczenie przesyłki na adres faktycznego przebywania D. L., tj. W. W. [...] uznane zostało przez Sąd za prawidłowe.

Postanowieniem z dnia 8 września 2008r., nr [...] Wojewoda stwierdził, iż odwołanie złożone przez D. L. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2002r., orzekającej o wymeldowaniu D. L. z pobytu stałego, z lokalu nr [...] przy ul. A [...] w K. wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. i w związku z powyższym wniesione odwołanie pozostawił bez rozpatrzenia.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie stwierdził, że zatrzymanie D. L. nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2003 r., a od dnia 16 kwietnia 2003 r. skarżący przebywał w Areszcie Śledczym, skąd został przetransportowany do Zakładu Karnego, gdzie przebywał od dnia 14 maja 2008 r.

Powyższa okoliczność zdaniem organu potwierdza zatem, iż fakt zatrzymania i osadzenia w zakładzie karnym nie miał żadnego wpływu na doręczenie decyzji organu I instancji.

Dodatkowo Wojewoda podał, że z treści pisma Centrum Poczty z dnia 13 sierpnia 2008 r., wynika, że decyzja została nadana listem poleconym w dniu 20 czerwca 2002 r. i usiłowano ją doręczyć skarżącemu pod wskazany adres, tj. K., ul. A [...]. Z powodu nieobecności adresata awizowano ją dnia 21 czerwca 2002r. oraz powtórnie dnia 3 lipca 2002r. Z powodu nie podjęcia w terminie, dnia 13 lipca 2002 r. przesyłkę zwrócono do nadawcy.

Powyższa okoliczność zdaniem organy przemawiają za przyjęciem, iż doręczenie decyzji organu I instancji na adres K., ul. A [...] również było skuteczne.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uzupełnioną następnie pismem z dnia 10 kwietnia 2009 r. złożył D. L. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W treści skargi domagał się także ponownego zameldowania go pod wskazanym adresem. Skarżący podkreślił, iż nie otrzymał on decyzji o jego wymeldowaniu i nigdy nie odbierał żadnej przesyłki mogącej zawierać taką decyzję. zarzucił organom także uchybienie obowiązkowi wynikającemu z 41 § 2 KPA.

Podkreślił, iż nie został prawidłowo pouczony przez organ o obowiązku informowania o każdorazowej zmianie adresu zamieszkania. Skarżący podał także, iż jego pismo z dnia 13 listopada 2006 roku zawierało wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. D. L. podkreślił zatem, iż nie może ponosić ujemnych konsekwencji zaniedbania przez organ jego obowiązków.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej i w całości potrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w razie braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd oddala ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005r., sygn. akt: FSK 2326/04).Na wstępie rozważań trzeba zaznaczyć, iż zaskarżone rozstrzygnięcie ma charakter czysto formalny, nie odnosząc się w żaden sposób do istoty przedmiotu postępowania

Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było postanowienie Wojewody z dnia 8 września 2008 r., nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2002 r.

W ocenie sądu w niniejszej sprawie istotą sporu i kwestią, którą trzeba rozstrzygnąć dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia jest to, czy doręczenie decyzji organu pierwszej instancji, dokonane w sposób zastępczy (per awizo), miało charakter doręczenia skutecznego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż nie ulega wątpliwości, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta skarżący wniósł po upływie 4 lat od wydania niekorzystnej dla niego decyzji. Uchybiony został zatem określony w art. 129 § 2 kpa 14 dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Termin ten liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez Wojewodę decyzja Prezydenta Miasta została wysłana do skarżącego na dwa znane organowi adresy a mianowicie na ul. A [...] K., gdzie skarżący był zameldowany oraz na adres W. W. [...], gdzie odbierał dotychczas korespondencje od organu. Zgodnie z pozyskanymi przez Wojewodę informacjami przesyłka wysłana na adres ul. A [...], K. nie została doręczona albowiem skarżący nie odebrał jej w terminie. Została ona awizowana dwukrotnie a następnie zwrócona nadawcy.

Podobnie, jak ustalił organ, przesyłka wysłana na adres W. W., nie została odebrana przez skarżącego w terminie i po dwukrotnym awizowaniu zwrócona nadawcy.

Sąd pragnie podkreślić, iż w terminach, w jakich zostały awizowana obie przesyłki do skarżącego, to jest w dniach od 21 czerwca 2002 r. oraz do dnia 3 lipca 2002 r. (odnośnie przesyłki na adres ul. A [...] K.) oraz od dnia 21 czerwca 2002 r. do dnia 12 lipca 2002 r. (przesyłka na adres W. W. [...]), skarżący nie przebywał w zakładzie karnym. Został bowiem zwolniony w dniu 08 listopada 2001 r., a ponownie aresztowany dopiero w dniu 15 kwietnia 2003 r., miał zatem możliwość odebrania kierowanych do niego przesyłek pod jednym ze wskazanych adresów.

Za skuteczne zatem należy uznać doręczenie skarżącemu w trybie zastępczym decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2002 r., na adres W. W., bowiem pod tym adresem skarżący przebywał i odbierał przesyłki od organu.

Za początek 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania uznać zatem należy dzień 12 lipca 2002 r. Termin ten bezskutecznie upłynął w dniu 26 lipca 2002r.

Skarżący do 2006 r. roku w ogóle nie interesował się sprawą ani nie podejmował żadnych czynności mogących umożliwić mu skuteczne wniesie odwołania, jak choćby nie złożył uzasadnionego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy był zobligowany do wydania zaskarżonego postanowienia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 12 października 1998r., (OPS 11/98, publ. ONSA z 1999r., nr 1, poz. 4), rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Niezależnie zatem od naruszenia przez organ obowiązku wynikającego z art. 41 § 1 KPA, skarżący był zobowiązany najpierw złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i dopiero po jego rozpatrzeniu organ mógłby rozstrzygać w sposób merytoryczny w zakresie wniesionego odwołania.

Wojewoda zasadnie zatem - na podstawie art. 134 kpa - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie ma zaś, zdaniem sądu podstaw do negatywnej oceny zaskarżonego postanowienia i do podjęcia co do tego orzeczenia stosownych środków na podstawie art. 135 ppsa.

W tym stanie rzeczy należało oddalić skargę D. L. mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

O kosztach nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poz. zm.)