Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 981/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2, pkt. 3, art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 18 ust. 2 pkt 9, lit. a
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 91
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 151 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Włodarczak - Siuda,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010r. sprawy ze skargi Rady Miejskiej w Chojnie na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 20 września 2010 r. nr NK.4.AB.0911/90/2010 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Chojnie z dnia 12 sierpnia 2010 r. Nr XLIX/412/2010 w sprawie wyłączenia ze sprzedaży działki nr 191/15 położonej w obrębie nr 6 i działki nr 207/24 położonej w obrębie nr 7 miasta Chojna oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda Zachodniopomorski rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 20 września 2010 r. Nr Nk.4.AB.0911/90/2010 podjętym na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.), stwierdził nieważność uchwały Nr XLIX/412/2010 Rady Miejskiej w Chojnie z dnia 12 sierpnia 2010 r. w sprawie wyłączenia ze sprzedaży działki nr 191/15 położonej w obrębie nr 6 położonej w obrębie nr 207/24 położonej w obrębie nr 7 miasta Chojna..

W uzasadnieniu organ nadzoru stwierdził, że Rada Miejska w Chojnie podejmując wyżej wskazaną uchwałę w sposób istotny naruszyła obowiązujące prawo. W podstawie prawnej kwestionowanego aktu Rada przywołała przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym, który niewątpliwie przyznaje organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego kompetencję do podjęcia uchwały odnoszącej się do zasad zbycia nieruchomości, a szerzej do zasad zarządu mieniem gminy, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z jego treścią, organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad zarządu mieniem gminy. W oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a wyrażenie zgody przez radę jest warunkiem sine qua non skutecznego dokonania przez organ wykonawczy poszczególnych czynności dotyczących gospodarowania mieniem komunalnym, jednak tylko do czasu określenia zasad.

Rada Miejska w Chojnie w dniu 29 kwietnia 2004 r. podjęła uchwałę

Nr XX/159/2004 w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości stanowiących własność gminy Chojna (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 40, poz. 890), kształtując w ten sposób kierunek działania organu wykonawczego w zakresie gospodarowania mieniem gminnym,

w szczególności upoważniając go do dokonywania poszczególnych czynności z tym związanych. Wojewoda zwrócił uwagą na § 2 uchwały Nr XX/159/2004, w którym Rada wyraziła zgodę na sprzedaż lub oddanie w użytkowanie wieczyste przez Burmistrza Gminy Chojna w drodze przetargu nieruchomości nie przeznaczonych na cele publiczne i potrzeby gminy stanowiących: 1) działki zabudowane, 2) działki niezabudowane pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i wielorodzinne

3) działki handlowo-usługowe, 4) działki pod budowę domków letniskowych, 5) działki pod uprawę rolniczo-ogrodniczą - stanowiące własność Gminy Chojna.

Tym samym, zdaniem organu nadzoru, Rada przyznała Burmistrzowi kompetencję do zbywania nieruchomości nie przeznaczonych na cele publiczne i potrzeby Gminy. Wojewoda podkreślił, że upoważnienie do gospodarowania przez burmistrza mieniem gminnym wynika także wprost z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, a także z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), który stanowi,

iż gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

Wojewoda ustalił, że co do działek o nr 191/15 obręb 6 i 207/24 obręb 7 miasta Chojna brak jest miejscowego planu zagospodarowania, na podstawie którego możnaby zakwalifikować je jako nieruchomości przeznaczone na cele publiczne i wskazał na treść art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który w takiej sytuacji odsyła do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wojewoda wskazał dalej, że z wyjaśnień przedstawionych przez Burmistrza Chojny w piśmie z dnia 26 sierpnia 2010 r., wynika że do dnia podjęcia przez Radę Miejską w Chojnie kwestionowanej uchwały nie wpłynęły wnioski o wydanie decyzji

w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pismem z dnia 2 września 2010r. Burmistrz natomiast poinformował, że w dniu 16 lipca 2010 r. w Urzędzie Miejskim w Chojnie został złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy

w odniesieniu do działki 191/15, w którym jako cel inwestycji wskazano przebudowę

i rozbudowę budynku garażowego z przeznaczeniem na obiekt usługowo-handlowy.

Reasumując powyższe ustalenia organ nadzoru stwierdził, że przedmiotowe działki nie stanowią nieruchomości przeznaczonych na cel publiczny. Wojewoda wyjaśnił ponadto, że działka nr 191/15 powstała w wyniku podziału działki nr191/4, dokonanego decyzją Burmistrza Chojny z dnia 2 czerwca 2010 r., w celu wydzielenia działek przeznaczonych do zbycia. Burmistrz w dniu17 czerwca 2010 r. przedłożył Przewodniczącemu Rady Miejskiej w Chojnie pisemną informację o zamiarze zbycia przedmiotowej działki, czyniąc w ten sposób zadość wymogowi określonemu w § 4 ust. 2 uchwały Nr XX/159/2004.

Z kolei, działka nr 207/24 powstała w wyniku podziału działki nr 207/17 na działki 207/24 oraz 207/25 na podstawie decyzji podziałowej z dnia 29 maja 2008 r. Odnośnie działki nr 207/17 Starosta Gryfiński wydał w dniu 27 czerwca 2008 r. pozwolenie na budowę, obejmujące przebudowę wraz z rozbudową budynku biurowo-handlowego z przeznaczeniem na przychodnię lekarską. Według Wojewody, skoro inwestycji nie rozpoczęto, to z uwagi na treść art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - decyzja ta wygasła. Organ podkreślił, że wskazany w podstawie prawnej kwestionowanej uchwały art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym nie uprawnia do konkluzji, iż dopuszczalne jest samodzielne wyłączanie przez radę gminy poszczególnych nieruchomości ze sprzedaży, albowiem w tym zakresie jej kompetencje zostały ograniczone do ustalenia zasad zbycia nieruchomości albo wyrażania zgody na dokonanie czynności zmierzających do ich zbycia. Przepis ten zatem, nie przyznaje kompetencji organowi stanowiącemu gminy do podjęcia uchwały w przedmiocie wyłączenia ze sprzedaży konkretnych nieruchomości. Nadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1894/06 Lex nr 340021, jeśli sprawa należy do właściwości organu wykonawczego gminy, to bez podstawy prawnej rada gminy nie może wkroczyć w kompetencje innego organu, gdyż stanowi to podstawę do stwierdzenia nieważności takiej uchwały, naruszającej kompetencje tego organu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewoda uznał za konieczne i uzasadnione stwierdzenie nieważności wskazanej na wstępie uchwały.

Rady Gminy w Chojnie w dniu [...] r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazane rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 20 września 2010r. domagając się uchylenia zaskarżonego aktu w całości.

Skarga oparta została na zarzucie rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), polegającego na błędnym uznaniu, że Rada Miejska nie miała prawa wyłączyć ze sprzedaży działek nr [...] które przeznaczone są na cele publiczne i potrzeby Gminy;

- art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r.

Nr 142, poz. 1591 ze zm.), poprzez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej jest sprzeczna z prawem.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Zachodniopomorski naruszył art. 18 ust. 2 pkt. 9 lit. a usg,

z powodu błędnej interpretacji tego przepisu, gdyż w zakresie spraw majątkowych mieszczą się także uchwały dotyczące wyrażania bądź niewyrażania zgody, w tym także wyłączania ze sprzedaży, nieruchomości przeznaczonych na cel publiczny lub potrzeby Gminy w przypadku, kiedy Rada nie określi zasad nabywania, zbywania

i obciążania nieruchomości stanowiących mienie gminy. Niewątpliwie Rada Miejska

w uchwale Nr XX/159/2004 z dnia 12 kwietnia 2004 r. w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości stanowiących własność Gminy nie ustaliła zasad dotyczących nieruchomości przeznaczonych na cele publiczne i potrzeby Gminy. Jedynie w § 2 ustaliła zasady do zbywania, nabywania dla innych nieruchomości niż te przeznaczone na cele publiczne i potrzeby Gminy. Tym samym do swojej właściwości Rada Miejska pozostawiła decyzje o ich nabywaniu, zbywaniu, obciążaniu lub też wyłączaniu ze sprzedaży. Wynika z tego, że Burmistrz każdorazowo powinien uzyskiwać indywidualną uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na zbycie, nabycie nieruchomości przeznaczonej na cele publiczne i potrzeby Gminy.

Zdaniem skarżącej, podobnie jest przy zasadach zbywania mieszkań komunalnych, które niewątpliwie są majątkiem gminy, gdzie Rada stosuje zasady wyłączenia ze sprzedaży.

Rada zaznaczyła, że użyty w uchwale Rady Miejskiej określającej zasady zbywania zwrot "potrzeby gminy" jest pojęciem szerszym niż cel publiczny. Z tego powodu uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego obarczone jest wadą, gdyż ogranicza się do analizy nieruchomości pod katem przeznaczenia na cel publiczny.

Kuriozalnym argumentem – w ocenie skarżącej - jest powoływanie się przez organ nadzoru na wniosek z dnia[...] . złożony przez WPUH

o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do działki 191/15 ("podlegającej konserwatorowi zabytków"), gdyż złożenie wniosku nie jest tożsame, z warunkami zabudowy.

Ponadto Wojewoda błędnie ustalił, że dotyczące działki 207/24 pozwolenie na budowę wygasło. Rada wskazała bowiem, że w dniu[...] w PINB

zostało złożone zawiadomienie o rozpoczęciu robót z dniem [...] Tak więc można przypuszczać, że budowa nie została przerwana na okres dłuższy

niż 3 lata, ponieważ Gmina nie zdała Dziennika Budowy.

Wojewoda zaniechał sprawdzenia Wieloletniego Programu Inwestycyjnego oraz uchwał budżetowych z poprzednich lat, z których jasno wynika, że działka [...] przeznaczona jest na potrzeby Gminy.

W przypadku działki 191/15 Wojewoda pominął badanie uchwały nr IV/45/2007 z dnia 25 stycznia 2007 r. określającej w uzasadnieniu cel nabycia nieruchomości na potrzeby i zadania własne gminy określone w art. 7 usg. Skarżąca podkreśliła, że "żaden zapis z tego artykułu nie mówi, że zadaniem gminy jest handel nieruchomościami".

Odpowiadając na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów

i argumentacji skargi Wojewoda w szczególności wskazał, że celami publicznymi

są cele, których realizacja służy ogółowi i jest przeznaczona dla zaspokojenia powszechnych potrzeb. Ustawodawca w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalił zamknięty katalog celów publicznych. Natomiast, art. 7 u.s.g. zobowiązuje gminę do zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, nakładając na nią obowiązek urzeczywistnienia tych zapotrzebowań społecznych lokalnej wspólnoty mieszkaniowej, które mieszczą się w zakresie działania gminy, są potrzebami powszechnymi lub dominującymi i służą realizacji ogólnych, wspólnych kategorii interesów prawnych tej społeczności. Zatem, pojęcie "cele publiczne" można utożsamiać z pojęciem "potrzeby gminy".

Wojewoda nie zgodził się z zarzutem, że zaniechał podjęcia czynności zmierzających do ustalenia przeznaczenia nieruchomości wymienionych w uchwale. Mając na uwadze art. 30 ust. 2 u.s.g. oraz art. 25 ust. 1 i 2 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ nadzoru dwukrotnie zwracał się do Burmistrza Chojny - organu gospodarującego gminnym zasobem nieruchomości - o udzielenie informacji dotyczących przeznaczenia działki nr 207/24 i nr 191/15. Z udzielonych odpowiedzi wynikało, że owe nieruchomości nie zostały przeznaczone na cele publiczne ani na potrzeby gminy.

Zdaniem Wojewody, Rada podejmując sporną uchwałę wkroczyła w kompetencje organu wykonawczego, czym naruszyła obowiązujące prawo w stopniu istotnym, a powyższy pogląd znajduje poparcie w utrwalonym orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Wojewoda powołał się w tej mierze na wyrok NSA z dnia 9 lutego 2007r., sygn. akt II OSK 1894/06.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej w Chojnie z dnia 12 sierpnia 2010 r. Nr XLIX/412/2010 podjętej w sprawie wyłączenia ze sprzedaży działki nr 191/15 położonej w obrębie nr 6 i działki nr 207/24 położonej w obrębie nr 7 miasta Chojna.

Tak więc rozstrzygnięcie o zasadności skargi wymaga przede wszystkim odniesienia się do samej uchwały i zbadania jej zgodności z prawem.

W spornej uchwale rada zawarła trzy paragrafy: w § 1 postanowiła o wyłączeniu określonych w niej działek ze sprzedaży, w § 2 wykonanie uchwały powierzyła Burmistrzowi Gminy Chojna i w § 3 określiła, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Z uzasadnienia uchwały wynika, że wyłączenie ze sprzedaży działki zabudowanej nr 191/15 o pow. 0,222 ha powinno trwać do czasu rozpatrzenia przez Radę Miejską potrzeb zgłoszonych przez jednostkę OSP w sprawie przygotowania zaplecza socjalno-technicznego na potrzeby Straży Pożarnej oraz Urzędu Miejskiego. Wyłączenie działki zabudowanej nr207/24 o powierzchni 0,9347 ha powinno trwać do czasu uchwalenia planu zagospodarowania miejscowego terenu i do czasu rozpatrzenia potrzeb lokalowych zawiązanych z ochroną zdrowia mieszkańców.

Jako podstawę prawną uchwały, Rada wskazała art. 18 ust.2 pkt 9 lit.a ustawy

z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1581

z późn. zm., dalej u.s.g.).

Dla oceny zgodności przedmiotowej uchwały z przepisem powołanym w jej podstawie prawnej niezbędna jest analiza wszystkich norm składających się na art. 18 u.s.g., który określa kompetencje (zakres właściwości rzeczowej) rady gminy.

Art. 18 ust. 1 stanowi, że do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

Skoro zatem w art. 30 ust. 2. pkt 3 ta sama ustawa przekazuje do zadań wójta (burmistrza, prezydenta) gospodarowanie mieniem komunalnym, to znaczy,

że w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym "ustawa stanowi inaczej" i nie należy ono do właściwości rady gminy. Jednakże w tymże art. 18 ust.2 ustawodawca zastrzegł, co należy do wyłącznej właściwości rady gminy i szczegółowo wymienił katalog tych spraw. Jest to katalog zamknięty, nie podlegający wykładni rozszerzającej. Art.18 ust.2 pkt 9 lit.a u.s.g. wyłącznej właściwości rady gminy powierza: "podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy". Literalne brzmienie cytowanego przepisu, jak również pozostałych norm art. 18 ust.2 u.s.g. wskazuje, że w artykule tym nie ma podstawy prawnej dla podjęcia przez radę gminy uchwały o takiej treści, jakiej nieważność stwierdził Wojewoda zaskarżonym aktem nadzoru.

Za całkowicie chybioną uznać trzeba argumentację odwołującą się w uzasadnieniu skargi do uchwały w przedmiocie zasad zbywania mieszkań komunalnych. Przedmiotowa uchwała dotyczy wyłączenia ze sprzedaży (zbycia) nieruchomości gruntowych (w rozumieniu art. 4 pkt 1) ustawy z dnia 21˛sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst. jedn. Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. - dalej: u.g.n.), zaś porównywana uchwała odnosi się do komunalnych nieruchomości lokalowych, które w zakresie zbywania, nabywania, wydzierżawiania, oddawania w najem podlegają innemu reżimowi prawnemu, co wnika z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, w których wyraźnie ustawodawca różnicuje sytuację "nieruchomości gruntowej" i "nieruchomości", a także, czego przykładem jest art. 34 u.g.n. Ponadto, gospodarowanie mieszkaniowym zasobem gminy uregulowane zostało w ustawie z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 312, poz. 266 z późn. zm.), która (art. 20 ust.1) przewiduje możliwość tworzenia i posiadana przez gminę zasobu mieszkaniowego i powierza radzie gminy uchwalenie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy (art. 21 ust.1 pkt 1) oraz zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy (art. 21 ust.1 pkt 2). Jest to regulacja oddzielna i nie może stanowić podstawy prawnej do podejmowania przez radę gminy uchwał w przedmiocie gospodarowania nieruchomościami gruntowymi.

Dlatego za w pełni zasadne uznać trzeba stanowisko Wojewody Zachodniopomorskiego wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, że wskazany w zakwestionowanej uchwale przepis nie daje podstawy prawnej do jej podjęcia, a podejmując uchwałę Rada wkroczyła w kompetencje Burmistrza Gminy Chojna wynikające zarówno z wyżej wskazanego art. 30 ust.2 pkt 3 u.s.g. jak i z art. 25 ust.1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami, który stanowi, że gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz, prezydent miasta.

Całkowicie chybione jest przekonanie skarżącej Rady, że skoro w uchwale z dnia 29 kwietnia 2004r. Nr XX/159/2004 na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a ustawy

o samorządzie gminnym, podjętej w przedmiocie zasad nabywania, zbywania, obciążania nieruchomości stanowiących własność gminy udzieliła (§ 2) zgody na sprzedaż lub oddawanie w użytkowanie wieczyste przez Burmistrza Gminy w drodze przetargu nieruchomości nie przeznaczonych na cele publiczne i potrzeby gminy, to znaczy, że w zakresie nieuregulowanym, odnoszącym się do nieruchomości przeznaczonych "na cele publiczne i potrzeby gminy" posiada kompetencję uchwałodawczą do gospodarowania tymi nieruchomościami w drodze aktów wyłączających ze sprzedaży indywidualnie określone nieruchomości. Takie rozumowanie narusza zarówno art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a u.s.g. poprzez jego nadinterpretację jak również narusza art. 30 ust.1 pkt 2 tej ustawy oraz art. 25 ust.1 u.g.n. Spór o to, czy wskazane w kwestionowanej przez Wojewodę uchwale działki były przeznaczone na potrzeby gminy, czy też nie, jest dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bezprzedmiotowy.

Po pierwsze, w świetle wyżej opisanego uzasadnienia uchwały trzeba przyjąć, że intencją Rady było "wyłączenie ze sprzedaży" tych nieruchomości do czasu uchwalenia w przyszłości ich przeznaczenia na cele publiczne. Po drugie, nawet gdyby były to nieruchomości przeznaczone na cele publiczne, a więc nieruchomości nie objęte dyspozycją § 2 uchwały z dnia 29 kwietnia 2004r., to z faktu tego nie wynikałaby kompetencja uchwałodawcza Rady do wyłączenia ich ze sprzedaży.

Zgodnie bowiem z art. 18 ust.2 pkt 9 lit.a u.s.g. do czasu określenia zasad (nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony) wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. W tym stanie prawnym Rada Miejska w Chojnie mogłaby podjąć uchwałę o odmowie wyrażenia zgody na zbycie, gdyby o takową zgodę Burmistrz do Rady wystąpił, ale nie była uprawniona do działań wyprzedzających kompetencje Burmistrza tj. do "wyłączania" tych nieruchomości ze sprzedaży, co trafnie stwierdził organ nadzoru.

Skład sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lutego 2007r. w sprawie sygn. akt II OSK 1894/06 że "Jeżeli bowiem sprawa należy do właściwości organu wykonawczego gminy, to bez podstawy prawnej rada gminy nie może wkroczyć w kompetencje innego organu (organu wykonawczego), gdyż stanowi to podstawę do stwierdzenia nieważności takiej uchwały".

Pamiętać trzeba, co trafnie podniósł w odpowiedzi na skargę Wojewoda, że organy administracyjne w sferze prawa publicznego kierują się regułą: "dozwolone jest to, na co przepisy prawa pozwalają", co w odniesieniu do kompetencji uchwałodawczych organu stanowiącego gminy oznacza, że uprawnienie to musi wynikać wprost z konkretnego przepisu ustawy, a niedozwolone jest jego wyinterpretowanie w drodze analogii z ustawy lub z prawa. Jeśli zatem żaden przepis art. 18 ust. 2 u.s.g. lub jakikolwiek inny przepis tej ustawy albo ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zawiera upoważnienia dla rady Gminy do określenia w drodze uchwały, które nieruchomości komunalne są "wyłączone ze sprzedaży", to znaczy że rada nie posiada kompetencji uchwałodawczej w tym przedmiocie.

Z tych względów Sąd stwierdził, że stanowisko organu nadzoru, iż zaskarżona uchwała w istotny sposób narusza prawo jest zasadne, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.