Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 11/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) WSA Daniela Kozłowska Protokolant Anna Fijałkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia kwatery stałej 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. stwierdza , że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz W. P. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA 11/03

UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia W.P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] dotyczącego opróżnienia kwatery stałej nr [...] przy ul. [...] bl. [...] w N. nad [...] z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ podał, że ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2001 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w D., w związku z niewykonaniem przez W. P. obowiązku przekwaterowania się z kwatery stałej nr [...] przy ul. [...] bl. [...] w N. nad [...] do kwatery zastępczej nr [...] położonej w N. nad[...] przy ul. [....] bl. [...], złożył w dniu 25 lipca 2002 r. do Wojewody [...] wniosek egzekucyjny wraz z tytułem wykonawczym o dokonanie egzekucji opróżnienia lokalu mieszkalnego objętego wnioskiem.

Wojewoda [...]postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] wezwał W. P. do opróżnienia kwatery stałej nr [...] przy ul. [...] bl. [...] w N. nad [...] z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących i przekwaterowania się do kwatery zastępczej nr [...] położonej w N. nad [...] przy ul. [...] bl. [...].

Na postanowienie to W. P. wniósł zażalenie do Ministra Obrony Narodowej, w którym zawarł prośbę o całkowite lub częściowe umorzenie odsetek.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie uznając, iż zażalenie nie wniosło nic nowego do sprawy. Zawarta natomiast w zażaleniu prośba o umorzenie odsetek nie może być przez organ rozpatrzona z uwagi na brak przepisów regulujących umarzanie należności przez Wojskową Agencję Mieszkaniową.

Na postanowienie Ministra Obrony Narodowej W. P. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o zmianę decyzji w sprawie przekwaterowania do kwatery zastępczej przedstawiając stan faktyczny dotyczący przedmiotowej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tych względów w kompetencji Sądu nie mieści się rozpoznanie wniosku skarżącego o zmianę decyzji w sprawie przekwaterowania do kwatery zastępczej.

Nie będąc związany granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia uznał, że jest ono dotknięte wadą nieważności, ponieważ zostało wydane bez podstawy prawnej.

Zgodnie z art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie takie służy zażalenie, jeżeli ustawa albo kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi.

Na postanowienie wydane przez Wojewodę [...] w dniu [...] sierpnia 2002 r. zażalenie nie przysługiwało. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 143 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącego, iż egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego (pkt 1) oraz postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu określonego w tytule wykonawczym z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pkt 2).

Z żadnego przepisu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wynika możliwość wniesienia zażalenia na wydane przez organ egzekucyjny przed rozpoczęciem czynności egzekucyjnych przez egzekutora postanowienie wzywające zobowiązanego do wykonania obowiązku opróżnienia lokalu.

Podstawy do zaskarżenia postanowienia o takim charakterze nie można dopatrzyć się także w przepisach kpa. Przepis art. 141 § 1 kpa stanowi, iż na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie tylko w przypadkach, gdy kodeks tak stanowi. Postanowienie, o którym mowa w art. 143 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji takim przypadkiem, w świetle przepisów kpa, nie jest.

Wprawdzie w pouczeniu zawartym w postanowieniu Wojewody [...] zamieszczona została informacja m. in. o prawie "wniesienia zażalenia na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego do Ministra Obrony Narodowej, za pośrednictwem Wojewody w terminie siedmiu dni od doręczenia niniejszego postanowienia", jednak okoliczność ta oraz fakt, iż skarżący zastosował się do pouczenia, nie zwalniały Ministra Obrony Narodowej z obowiązku oceny dopuszczalności wniesienia zażalenia. Rozpoznanie zażalenia i wydanie orzeczenia w sprawie, w której obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości wniesienia środka zaskarżenia, wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Skutkuje to stwierdzeniem przez Sąd nieważności zaskarżonego postanowienia.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.