Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1318/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 a, art. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 6 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Małgorzata Górecka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L z dnia [..] r. , II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy L decyzją z dnia [...] 2012 r. , na podstawie art. 21 § 1 pkt. 1, art. 21 § 3, art. 47 § 3 w zw. z art. 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 2-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) określił "R" wysokość podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że wcześniejszą decyzją z dnia [...] 2011 r. uchyloną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P organ I instancji określił spółce podatek od nieruchomości za 2011 rok ujmując całą powierzchnię gruntów jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W dniach 12 lutego, 20 kwietnia i 10 sierpnia 2010 r. spółka nabyła nieruchomości o łącznej powierzchni 176.4827 ha położone w D i 2.3056 ha w L. W toku postępowania podatkowego w dniach 15-18 lutego 2011 r. dokonano oględzin budynków i budowli należących do spółki. Od Starostwa Powiatowego w Z uzyskano dane dotyczące powierzchni i rodzajów użytków gruntowych.

Organ wskazał, że, jak wynika z wypisu z rejestru gruntów, nieruchomość była oznaczona w ewidencji symbolami RIVb, Lz, Tr, dr, Tk,Tr, Ti, Ba, Bi, Bp, Bz. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej u.p.o.l.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ nie znalazł podstaw do opodatkowania działek nr [...]podatkiem rolnym. Zmiany danych w Ewidencji Gruntów i Budynków na podstawie decyzji administracyjnych o przekwalifikowaniu gruntów nastąpiły dopiero z dniem 9 lutego 2012 r. Natomiast Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W poinformowała, że podatnik w 2011 r. wystąpił o nadanie numeru w Ewidencji Producentów oraz złożył wniosek o przyznanie płatności rolnych na rok 2011.

Wójt wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również grunty oznaczone w ewidencji jako dr, albowiem zwolnienie podatkowe w tym zakresie obejmuje tylko drogi publiczne – zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l.

Zdaniem organu grunty posiadane przez stronę, będącą przedsiębiorcą, podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki dotyczącej nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei stwierdzenie przez organ braku możliwości użytkowania części nieruchomości ze względów technicznych spowodowało konieczność zastosowania niższych stawek podatkowych, co jednak nie oznacza możliwości zwolnienia od podatku od nieruchomości w ogóle.

Organ wskazał, że potwierdzeniem prowadzenia na tych nieruchomościach działalności gospodarczej są także informacje zamieszczone na stronie internetowej podatnika (relacje z rajdów, wyścigów, szkoleń).

Dla ustalenia wartości budowli przeprowadzono dowód z opinii rzeczoznawców majątkowych. Biegła E B i A P ustaliły, że wartość budowli na dzień powstania obowiązku podatkowego wynosiła[...] zł, zaś podatek od budowli (2 % ich wartości) [...] zł.

W odwołaniu od decyzji spółka – reprezentowana przez radcę prawnego – wniosła o uchylenie decyzji Wójta Gminy L i wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zarzucono decyzji naruszenie :

- art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

- art. 1 ust. 2 pkt. 1 w zw. z art. 2 i art. 5 ust. 1 pkt. 1 a) u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię i ich niezastosowanie w sprawie, prowadzące do uznania, że działalność gospodarcza w rozumieniu tej ustawy obejmuje też działalność rolniczą lub leśną, co doprowadziło do niezasadnego opodatkowania gruntów zajętych pod działalność rolniczą, użytków rolnych i gruntów zadrzewionych i zakrzewionych przy zastosowaniu stawki jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą,

- art. 2 ust. 3 pkt. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 1 a) u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię i brak zastosowania prowadzący do określenia wysokości zobowiązania podatkowego przy użyciu stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wobec gruntów, które nie były zajęte na prowadzenie takiej działalności,

- art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i zastosowanie wobec budynków stawek jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej pomimo tego, że budynki te i grunt pod nimi winien być opodatkowany stawką podatku od nieruchomości zgodnie z art. 5 ust. 21 pkt. 2 e) u.p.o.l. z uwagi na ich stan techniczny uniemożliwiający ich wykorzystywanie dla potrzeb działalności gospodarczej.

Zdaniem strony niezasadnie określono podatek od nieruchomości od gruntów zajętych pod działalność rolniczą, od użytków rolnych oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych. Wskazano, że spółka prowadzi działalność rolniczą na działkach o łącznej powierzchni 99,56 ha. Ponadto błędnie zastosowano podatek od nieruchomości w stawce dotyczącej nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od "nieruchomości drogowych". Błędnie ustalono też stan faktyczny dotyczący stanu technicznego budynków i gruntu pod nimi. Nie jest dopuszczalne opodatkowanie stawką maksymalną właściwą dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej takich budynków, które ze względu na zły stan techniczny nie są i nie będą wykorzystywane przy prowadzeniu tej działalności. Analogicznie grunty zabudowane budynkami o złym stanie technicznym nie mogą być opodatkowane stawką maksymalną.

Spółka podniosła też, że organ podatkowy nie dokonał należytej wyceny budowli, nie odniósł się w decyzji do kryteriów tej wyceny oraz nie umożliwił stronie zapoznanie się ze zgromadzonym w tym zakresie materiałem dowodowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P decyzją z dnia [...] 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane z ewidencji gruntów, mające charakter wiążący dla organów podatkowych. Organ I instancji zasadnie zwolnił od podatku od nieruchomości grunty oznaczone w ewidencji jako Lz ( grunty zadrzewione i zakrzewione ) oraz jako R

(grunty orne). Pozostałe grunty opodatkowano natomiast stawką podatkową dotyczącą gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, albowiem są one w posiadaniu podatnika będącego przedsiębiorcą i bez znaczenia pozostaje to, czy faktycznie taka działalność jest na tych gruntach prowadzona. Niemożność prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zły stan techniczny organ uwzględnił natomiast stosując stawkę podatku jak za "budynki inne". Niezasadna była zdaniem organu teza strony o konieczności opodatkowania podatkiem rolnym budynków nr [... , albowiem na działce [...]nie jest prowadzona w ogóle działalność rolnicza.

Organ II instancji stwierdził ponadto, że wyłączenie podatkowe dotyczy wyłącznie gruntów zajętych pod pasy drogowe dróg publicznych, a nie dróg nie będących drogami publicznymi. Okoliczności dotyczących stanu technicznego budynków nie można odnosić wprost do stanu gruntu. Zdaniem organu postępowanie podatkowe prowadzono zgodnie z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Nie budzi wątpliwości również wyliczenie zobowiązania podatkowego dotyczące budowli.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie :

- art. 122, art. 123, art., 187 i art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie co do opinii biegłych rzeczoznawców dotyczącej ustalenia wartości budowli stanowiących przedmiot opodatkowania (z uwagi na niedoręczenie spółce tej opinii),

- art. 1 ust. 2 pkt. 1 w zw. z art. 2 i art. 5 ust. 1 pkt. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich błędną wykładnię i ich niezastosowanie w sprawie, prowadzące do uznania, że działalność gospodarcza w rozumieniu tej ustawy obejmuje też działalność rolniczą lub leśną, co doprowadziło do niezasadnego opodatkowania gruntów zajętych pod działalność rolniczą przy zastosowaniu stawki jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą,

- art. 2 ust. 3 pkt. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich błędną wykładnię i brak zastosowania prowadzący do określenia wysokości zobowiązania podatkowego przy użyciu stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wobec gruntów, które nie były zajęte na prowadzenie takiej działalności.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy nie ustaliły, czy sporne grunty są zajęte pod działalność gospodarczą czy też pod działalność rolną, jak wielokrotnie podnosiła strona w toku prowadzonego postępowania. Strona nie mogła zakwestionować wartości budowli ustalonej przez biegłych rzeczoznawców, gdyż nie doręczono jej ich opinii, wobec czego nie mogła zapoznać się z podstawowymi ustaleniami biegłych w tym zakresie. Skarżąca wskazała, że prowadziła działalność rolniczą na działkach [...], otrzymując z tego tytułu dotację finansową z ARiMR. Z tego względu nie było podstaw faktycznych do zaliczenia tych gruntów do kategorii nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Grunty rolne należące do spółki obejmują powierzchnię 176,4827 ha. Zapisy z ewidencji gruntów i budynków nie mogą, według spółki, stanowić wystarczającej podstawy do opodatkowania nieruchomości jako nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Strona wskazała ponadto, że jej własnością są drogi publiczne o powierzchni 2,0536 ha niemogące stanowić przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Nie można ponadto opodatkować stawką maksymalną nieruchomości gruntowych zabudowanych budynkami, które ze względu na stan techniczny nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P wniosło o jej oddalenie, powołując się na stanowisko i argumentację zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.

Na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wskazał na przedłożone do akt decyzje Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dotyczące przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. Wskazał, że działalność rolnicza nie jest działalnością gospodarczą. Działki nie nadawały się do prowadzenia na nich działalności gospodarczej, co ma dodatkowo potwierdzać decyzja Starosty Z z dnia 31.12.2011 r., w której zaklasyfikowano grunty do klasy III i IV. Spółka otrzymała też płatności rolnicze za lata 2012 i 2013.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje :

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Wskazać należy na wstępie, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. - Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem z jednoznacznego brzmienia powołanej ustawy wynika, że podstawą zastosowania i wymiaru podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1685/93, POP 1999, nr 2, s.163). Organy podatkowe, ustalając podatki, nie są wobec tego uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Nie mogą również dokonywać zmian w tym operacie ewidencyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 747/93, ONSA 1994, nr 4, poz. 163). Skoro więc z urzędowego rejestru gruntów wynika określona kwalifikacja prawna gruntu czy budynku, to organy podatkowe zobowiązane były do uwzględnienia tych zapisów przy wymiarze podatku.

Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli więc skarżący kwestionują zawarte tam dane, najpierw powinni wystąpić o ich korektę, w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji mogą wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94, OSN 1994, nr 4-5, s. 164).

Wskazać należy ponadto, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm.), dalej u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się obiekty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Według poglądu utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy bowiem sam fakt jej posiadania przez danego przedsiębiorcę (zob. m. in. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008 – komentarz do art. 1a ustawy; wyrok WSA w Białymstoku z 1 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 128/06; wyrok WSA w Poznaniu z 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 33/08, M. Podat. 2008/10/40). Przejściowe niewykorzystywanie danej nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje przy tym podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (zob. m. in. wyrok WSA w Kielcach z 23 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Ke 206/09, lex nr 524635).

Stwierdzić należy jednak kategorycznie, że za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.o.l. nie uważa się działalności rolniczej lub leśnej, co oznacza, że najwyższe stawki w podatku od nieruchomości dotyczą nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, ale inną niż rolnicza lub leśna (L . Etel, komentarz do art. 1 a u.p.o .l., lex 2014).

Działalność rolnicza w myśl art. 1a ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l. to produkcja roślinna i zwierzęca, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowla ryb.

Również zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (j. t. – Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.) działalność rolnicza to wskazana wyżej produkcja roślinna i zwierzęca, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowla ryb.

Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy stwierdził, że organy podatkowe obu instancji zasadnie uznały, że nieruchomości gruntowe na działkach ewidencyjnych o numerach [...]podlegały podatkowi od nieruchomości, albowiem podatkiem rolnym mogły być objęte grunty, które zostały zaklasyfikowane w 2011 r. w ewidencji gruntów i budynków jako Lz (grunty zadrzewione i zakrzewione) oraz jako R (grunty orne). Pozostałe nieruchomości gruntowe były oznaczone jako Tr, dr, Tk, Ti, Ba, Bi, Bp, Bz i stanowiły one wobec tego, co do zasady, przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Bez znaczenia są przy tym zmiany w ewidencji gruntów dokonywane w okresie późniejszym (9 luty 2012 r.), gdyż w sprawie podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2011 organy były związane danymi ewidencyjnymi z tego okresu. Grunty, które nie są objęte zakresem zastosowania ustawy o podatku rolnym podlegają bowiem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (zob. m. in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 917/12, Lex nr 1248286).

Zdaniem Sądu organy podatkowe nie dokonały natomiast wystarczających ustaleń faktycznych oraz nie wyjaśniły jednoznacznie istotnych w sprawie okoliczności w zakresie tego, czy wszystkie sporne nieruchomości gruntowe stanowiące własność Sp. z o.o. i podlegające podatkowi od nieruchomości winny być zaliczone do kategorii nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też wobec części z nich należało zastosować inną (niższą) stawkę podatkową z powodu prowadzenia działalności rolniczej, która nie jest w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – jak wskazano powyżej – działalnością gospodarczą.

W toku prowadzonego postępowania podatkowego i na etapie postępowania sądowego strona podnosiła, że na działkach ewidencyjnych nr [...] o łącznej powierzchni ok. 100 ha była prowadzona działalność rolnicza i z tego tytułu były przyznane płatności rolne z ARiMR. Jak wynika z decyzji z dnia 31 stycznia 2012 r. o przyznaniu na rok 2011 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz płatności ONW, dotyczących m. in. działek nr [...] (k. 166-171 akt adm.) ich beneficjentem była skarżąca spółka.

Skoro przedmiotowe nieruchomości gruntowe w okresie objętym niniejszą sprawą (2011 rok), stanowiące własność strony skarżącej, kwalifikowały się do otrzymania płatności bezpośrednich, to stwierdzić należy istnienie poważnych wątpliwości co do charakteru prowadzonej na nich działalności (grunty związane z działalnością rolniczą) - zob. m.in. wyrok NSA z dnia 24 września 2010 r., sygn. akt I FSK 831/09, orzeczenia.nsa.gov.pl.

W opinii Sądu w zakresie gruntów na działkach , do których przyznano płatności, organy winny więc rozważyć konieczność zastosowania w 2011 r. niższej stawki podatkowej w podatku od nieruchomości – jak dla gruntów pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. c u.p.o.l.).

Niezasadne okazały się natomiast pozostałe zarzuty skargi. Jak już wcześniej wyjaśniono o braku podstaw do objęcia powyższych gruntów, jak i pozostałych będących własnością spółki, podatkiem rolnym zadecydowały dane ewidencyjne z 2011 r., o charakterze wiążącym dla organów podatkowych. Prawidłowo za przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym uznano jedynie nieruchomości gruntowe oznaczone w 2011 r. w ewidencji gruntów i budynków jako Lz (grunty zadrzewione i zakrzewione) oraz jako R (grunty orne).

Niemożność prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych organy uwzględniły prawidłowo, stosując względem budynków podatnika stawkę podatku jak za "pozostałe" (art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. e) u.p.o.l.). Zły stan techniczny przedmiotowych budynków wynika z oględzin przeprowadzonych w dniach 14-18 lutego 2011 r. i z załącznika do protokołu – "wstępny opis stanu technicznego inwentaryzowanych budynków". Słusznie uznały przy tym organy podatkowe, że stwierdzenie braku możliwości użytkowania budynków ze względów technicznych i niewykorzystywanie przedmiotów opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej nie powoduje zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a ma jedynie wpływ na zastosowaną przez organ ( niższą ) stawkę podatkową.

Pozbawiony racji okazał się również zarzut podatnika dotyczący konieczności opodatkowania budynków nr [...] podatkiem rolnym, albowiem jak ustaliły organy są one zlokalizowane na działce nr , [...] która nie stanowiła gruntu rolnego (nie była oznaczona w 2011 r. symbolem R lub Lz w ewidencji gruntów i budynków) oraz z akt sprawy nie wynika, aby prowadzono na tej działce działalność rolniczą. Sam podatnik zaś stwierdzał niezdatność tych budynków do eksploatacji z powodu złego stanu technicznego, co wyklucza możliwość ich wykorzystywania do działalności rolniczej.

Trafnie też organy uznały, że okoliczności dotyczące złego stanu technicznego budynków nie odnoszą się automatycznie do gruntów, na którym te budynki się znajdują (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1390/08, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Strona nie przedstawiła w toku postępowania dowodów świadczących o konieczności przyjęcia tezy o braku możliwości wykorzystywania spornych gruntów na cele związane z działalnością gospodarczą, co czyni jej twierdzenia gołosłownymi tym bardziej w świetle załączonych przez organ do akt administracyjnych wydruków ofert skarżącej zamieszczonych w Internecie. Niewystarczające było oświadczenie podatnika, że grunty nie są wykorzystywane do takiej działalności, gdyż niezbędne było przedstawienie dowodów w zakresie niemożności korzystania z gruntów z przyczyn technicznych w sensie obiektywnym – nie przez danego podatnika, lecz przez każdego potencjalnego użytkownika gruntów - ( zob. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 751/13, orzeczenia.nsa.gov.pl. ). Wydanie decyzji o zaklasyfikowaniu spornych gruntów do klasy III i IV również nie daje podstaw do przyjęcia, że nie można na nich prowadzić działalności gospodarczej o charakterze komercyjnym.

Niezasadny był także zarzut dotyczący konieczności wyłączenia z opodatkowania gruntów oznaczonych w ewidencji jako dr, albowiem nie były to – wbrew tezom strony skarżącej - drogi publiczne, a tylko takie podlegały w 2011 r. zwolnieniu podatkowemu wskazanemu w art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l. (zob. m. in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 722/09, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Nie były to drogi publiczne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), a jedynie drogi wewnętrzne w rozumieniu art. 8 ust. 1 tej ustawy – co wynika również z opinii biegłych i załączonej do niej dokumentacji fotograficznej.

Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organ przepisów procesowych . Skarżąca na każdym etapie prowadzonego przez organy podatkowy i odwoławczy postępowania była zawiadamiana o podejmowanych przez nie czynnościach- co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przez skarżącą zawiadomień, wezwań i postanowień znajdujących się w aktach administracyjnych. Skarżąca zobowiązała się do przedłożenia organowi podatkowemu deklaracji podatkowych za lata 2010,2011 i 2012rok (notatka służbowa z 2.03.2012r., k. 132 akt adm.), czego nie uczyniła. Organ podatkowy poinformował skarżącą o konieczności wyznaczenia biegłego rzeczoznawcy dla określenia wartości budowli w sytuacji, gdy wartości tej nie poda podatnik ( ta sama notatka służbowa). Skarżąca była informowana przez powołanych przez organ podatkowy biegłych rzeczoznawców o terminie wizji lokalnej przedmiotowych nieruchomości i nie wykazała zainteresowania swoim uczestnictwem (notatka służbowa z 23.04.2012r., k. 142 akt adm.). Poprzez doręczenie stronie skarżącej odpisu postanowienia z 18.06.2012r. skarżąca dowiedziała się o powołaniu przez organ podatkowy biegłych rzeczoznawców (k. 144-145 akt adm.). Zarzut skarżącej o niemożności ustosunkowania się do opinii biegłych, dotyczącej wartości budowli podlegających opodatkowaniu był też niezasadny, gdyż strona była informowana o czasie przeprowadzania przez biegłych oględzin spornych nieruchomości, a ponadto była zawiadamiana przed wydaniem decyzji I i II instancji o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym sprawy i wypowiedzenia się w tym zakresie przed wydaniem decyzji. Z tego istotnego uprawnienia procesowego podatnik jednak nie skorzystał. Skarżąca nie podważyła skutecznie rzetelności opinii i fachowości biegłych, a więc brak było podstaw by nie dać wiary powyższemu dowodowi, będącemu podstawą określenia wysokości podatku od budowli.

Wskazane wyżej uchybienia proceduralne w zakresie braku jednoznacznych ustaleń faktycznych dotyczących prowadzenia na części spornych gruntów działalności rolniczej spowodowały konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Doszło bowiem do naruszenia przepisów postępowania (w szczególności art. 122, 187 O.p. ) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione wcześniej rozważania i uwagi Sądu, które stanowią jednocześnie wskazania do dalszego postępowania.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania, na które składają się wpis, opłata od pełnomocnictwa 17,00 zł i koszty działania radcy prawnego – postanowiono jak w pkt. II orzeczenia na podstawie art. 200 w zw. z §6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (dz. U. nr 163, poz. 1349, ze zm.)..

O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł, na podstawie art. 152 p.p.s.a., jak w punkcie III wyroku.