Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1101/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 158, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3178/15 w przedmiocie odmowy wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2016 roku, sygn. akt IV SA/Wa 3178/15 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 31 lipca 2015 roku nr ... w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 3178/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmówił A. M. wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2016 roku, sygn. akt IV SA/Wa 3178/15.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016 roku, uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 31 lipca 2015r. orzekającą o udzieleniu skarżącemu A. M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terminem ważności do dnia 25 stycznia 2017r.

W piśmie z dnia 31 stycznia 2017r. skarżący wniósł o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2016r. Skarżący wskazał, że wątpliwą pozostaje dla niego kwestia, że "Bezspornym jest, że w decyzji organu I instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności na zasadach określonych w art. 108 k.p.a.". Skarżący wskazał, że niejasnym jest dla niego, w jakim zakresie decyzja organu I instancji orzekająca o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie jest wykonalna po nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności tj. jakie skutki prawne wywołuje taka decyzja i czy na podstawie takiej decyzji cudzoziemiec jest uprawniony do otrzymania karty pobytu i może wykonywać pracę bez konieczności ubiegania się o zezwolenie, jak również czy taka nieostateczna decyzja powoduje wygaśnięcie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz czy taka nieostateczna decyzja powoduje wykreślenie danych cudzoziemca z wykazu osób niepożądanych w Polsce, czy nadanie przez organ I instancji decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest sprzeczne z ustawą abolicyjną z 28 lipca 2011r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z treścią art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również doktrynie prawa sądowoadministracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnienia. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012 roku, sygn. akt I GSK 148/10; z dnia 21 maja 2010 roku, sygn. akt II FZ 191/10; z dnia 23 czerwca 2008 roku, sygn. akt I OZ 406/08 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie sentencja wyroku z dnia 19 kwietnia 2016r. jest jasna. Nie budzą też wątpliwości powołane w uzasadnieniu motywy oraz podana podstawa prawna orzeczenia.

Zdaniem Sądu I instancji wniosek skarżącego o wykładnię wyroku stanowi w istocie żądanie wykładni przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Skarżący oczekuje bowiem wyjaśnienia przez Sąd, jakie skutki w zakresie wykonalności decyzji organu pierwszej instancji, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, wywołuje orzeczenie Sądu o uchyleniu jedynie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Żądanie skarżącego zmierza zatem nie do rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku z dnia 19 kwietnia 2016r. - a ściślej części jego uzasadnienia - lecz do wyjaśnienia treści przepisów ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, skutków jakie wywołuje uchylenie decyzji zezwalającej na zamieszkanie skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony na inne postępowania prowadzone w sprawie cudzoziemca m. in. dotyczące jego ewentualnego zobowiązania do powrotu do kraju pochodzenia. Przedmiotowy wniosek wykracza zatem poza dyspozycję art. 158 p.p.s.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 p.p.s.a., odmówił wykładni wyroku.

W zażaleniu na ww. postanowienie A. M. zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3178/15 w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił odmowę wykładni wyroku mimo wątpliwości co do sposobu jego wykonania. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie ww. postanowienia.

Skarżący wskazał, że niejasnym jest w jakim zakresie decyzja organu I instancji, orzekająca o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie jest wykonalna po nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności (mimo faktu, że ta decyzja jeszcze nie jest ostateczną). Innymi słowy -- jakie skutki prawne wywołuje taka decyzja. Czy na podstawie takiej decyzji cudzoziemiec jest uprawniony do otrzymania karty pobytu. Czy na podstawie takiej decyzji cudzoziemiec może wykonywać pracę bez konieczności ubiegania się o zezwolenie. Czy taka nieostateczna decyzja powoduje wygaśnięcie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP lub decyzji o wydaleniu z terytorium RP. Czy taka nieostateczna decyzja powoduje wykreślenie danych cudzoziemca z wykazu osób niepożądanych w Polsce. Czy nadanie przez organ I instancji decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest sprzeczne z ustawą abolicyjną z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium RP.

W związku z tym, w ocenie skarżącego, udzielenie odpowiedzi na zagadnienia poruszone we wniosku z dnia 31 stycznia 2017 r., jest potrzebne w kontekście tego, czy w razie przekazania sprawy do organu I instancji przez organ II instancji Wojewoda M. wydając nową decyzję o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, może nadać tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1133/10, postanowienie NSA z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1287/09 orzeczenia dostępne w bazie CBOSA, postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 123/09, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).

W rozpoznawanej słusznie Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie przedstawił rzeczywistych wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a jego argumentacja wskazuje raczej na to, że zmierza ona do uzyskania odpowiedzi na kreowane przez niego pytania nie mające bezpośredniego związku z treścią postanowienia, którego dotyczy wniosek. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że nie może podlegać wykładni to, czego w orzeczeniu w ogóle nie umieszczono, o czym sąd się nie wypowiadał. W ramach wykładni nie mieści się również żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza zarówno wniosku, jak i zażalenia skarżącego prowadzi do przekonania, że skarżący kreatywnie dąży do rozszerzenia/zmiany uzasadnienia Sądu I instancji. Słusznie Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżący w istocie dąży nie do rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku lecz do wyjaśnienia treści przepisów ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, skutków jakie wywołuje uchylenie decyzji zezwalającej na zamieszkanie skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony na inne postępowania prowadzone w sprawie cudzoziemca m.in. dotyczące jego ewentualnego zobowiązania do powrotu do kraju pochodzenia.

Dlatego, w ocenie Sądu Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonanie wykładni w oznaczonym przez skarżącego zakresie wykraczało poza obowiązek nałożony na Sąd w treści art. 158 p.p.s.a. Z tej przyczyny słusznie Sąd I instancji odmówił wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2016 roku, sygn. akt IV SA/Wa 3178/15.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.