Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 299/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-01-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie Sądu
Powołane przepisy: article: art. 165, art. 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego postanawia 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 299/15, 2. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 299/15.


UZASADNIENIE

P. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

P. K. wraz z zażaleniem na w/w postanowienie Sądu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.

Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2016 r. odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.

Sprzeciw od powyższego postanowienia wniósł P. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 5 kwietnia 2016 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. odrzucił zażalenie P. K. na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej: P.p.s.a.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

W postanowieniach z dnia 17 maja i 14 czerwca 2016 r. Sąd błędnie wskazał, że rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd w postanowieniu z dnia 17 maja 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego, a następnie w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2016 r. uznał złożone zażalenie za niedopuszczalne i wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (czyli od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2015 r., poz. 658) żaden przepis prawa nie stanowi o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy albo zmianie postanowienia bądź zarządzenia referendarza sądowego, podjęte na podstawie art. 260 p.p.s.a.

Postanowienia Sądu z dnia 17 maja i 14 czerwca 2016 r. należy uchylić z uwagi na fakt, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona 11 kwietnia 2015 r. (k. 14 akt sądowych), czyli przed nowelizacją ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ówcześnie obowiązującym stanie prawnym zgodnie z art. 260 p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym, a na to postanowienie przysługuje zażalenie. Sąd nie wypowiada się więc o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia i nie dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu. Skutkiem wniesionego przez skarżącego sprzeciwu jest utrata mocy zakwestionowanego postanowienia i konieczność merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 165 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.