Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 41/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 107
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 21 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. [...] Spółki jawnej w B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 452/11 w sprawie ze skargi P. [...] Spółki jawnej w B. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. [...] Spółki jawnej w B. B. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r. o sygnaturze III SA/Gl 452/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Spółki Jawnej [...] w B.-B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2011 r. o nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd I instancji przyjął, że odmowa zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego [...] była uzasadniona. Chodzi o brak spełnienia niezbędnej przesłanki wynikającej z art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) w zakresie dysponowania prawem do samochodu, jak właściciel w chwili dokonywania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu, skoro prawem tym dysponował już inny podmiot. Prawem tym dysponował kontrahent niemiecki, a więc nabywca tego pojazdu, który odebrał samochód własnym transportem, na własny koszt, a sprzedawca nie był zleceniodawcą transportu i nie posiada żadnych dokumentów dotyczących transportu. Oznacza to brak podstaw do przyjęcia, że to strona dokonała przemieszczenia samochodu. Posiadanie dowodów z dokumentów wynikające z § 2 i 3 wyżej cytowanego przepisu, jak też § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. Nr 32, poz. 246) potwierdza brak spełnienia jednej z obligatoryjnych przesłanek.

Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia art. 14 i 15 Konwencji sporządzonej w Genewie z dnia 19 maja 1956 r. o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) opublikowanej w Dz. U z 1962 r. Nr 49, poz. 238, jak też art. 180, 187 i 191 Ordynacji podatkowej. Nie zachodziły podstawy do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków. Ocena całego materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z przepisami.

Powyższe oznaczało, że podniesione zarzuty były nieuzasadnione i dlatego skarga podlegała oddaleniu.

W skardze kasacyjnej Spółka Jawna [...] zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenia na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Powołując się na naruszenie prawa materialnego, zarzuciła błędną wykładnię art. 107 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) w związku z art. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) o podatku od towarów i usług.

Naruszenie przepisów procesowych w zakresie istotnym i mającym wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); art. 122, 180 § 1 i 187 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu podano, że oddalenie skargi jest nieuzasadnione, skoro istniały przesłanki do jej uwzględnienia. Brak dopuszczenia w sprawie istotnych dowodów spowodował braki materiału dowodowego w kierunku oceny udowodnienia faktów w sprawie. Brak wskazania w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia w zakresie roli skarżącej jako nadawcy towaru w świetle przepisów Konwencji czyni wyrok wadliwym. W ocenie kasatora zostało zinterpretowane także wadliwie. Zaistniały przesłanki do uznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i do zwrotu zapłaconej akcyzy. Odwołanie się Sądu I instancji do definicji dostawy towaru określonej w ustawie o podatku od towarów i usług jest nieuzasadnione. Przepisy tej ustawy nie wyjaśniają tego pojęcia. Sprzedaż towaru nie jest tożsama z wyzbyciem się rozporządzania towarem jak właściciel. Wystawienie faktury VAT oceny tej także nie zmienia. Strony umowy łączyła także ustna umowa, że przeniesienie własności nastąpiło z chwilą rozładowania samochodu z platformy. Wnioskowane dowody miały potwierdzić istnienie ustnej umowy. Nabywca zajmował się jedynie organizacją i finansowaniem transportu. Skoro ustawa o podatku akcyzowym nie sprecyzowała kto ma dokonywać przedmiotowego przemieszczenia fizycznie a podatnik zapłacił podatek akcyzowym, to on jako rozporządzający towarem dokonywał wewnątrzwspólnotowej dostawy. Nie można było w sprawie pominąć wnioskowane dowody, gdyż zmierzały one do wyjaśnienia wątpliwości. W sprawie mają także zastosowanie przepisy Konwencji, które zostały pominięte przez Sąd I instancji. Normy zawarte w Konwencji jednoznacznie wskazują na nieprawidłowe stanowisko zaprezentowane przez organy podatkowe w zakresie zarobkowego przewozu towarów. Oznacza to, że nadawca był uprawniony do rozporządzania towarem. Skarga jest uzasadniona, a wyrok Sądu I instancji wadliwy.

Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Podał, że zarzuty skargi są nieuzasadnione, a wyrok Sądu I instancji jest zgodny prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 238–240; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2706/04; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 329/06).

Strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach określonych przepisem art. 174 p.p.s.a., stawiając wyrokowi Sądu I instancji zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy. Analiza stawianych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania prowadzi do wniosku, że adresowane są one wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, które przyjęte zostały przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania i zmierzają do ich podważenia, jako nieprawidłowych, bo przeprowadzonych z naruszeniem wskazywanych w skardze kasacyjnej przepisów proceduralnych. Ocena ich zasadności musi uwzględniać to, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej realizowana była przez Sąd I instancji w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a). Granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczone zostają przez granice sprawy administracyjnej, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, co powoduje, że przy ustalaniu tożsamości sprawy należy uwzględniać te właśnie elementy, których tożsamość, w odniesieniu do elementów podmiotowych wyraża się w tożsamości podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, w odniesieniu zaś do tożsamości przedmiotowej, do tożsamości treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Zakres sądowej kontroli wyznacza więc przedmiot danej sprawy administracyjnej zdeterminowany prawnymi podstawami wydanego w niej rozstrzygnięcia. Ze wskazanego punktu widzenia kontrola prawidłowości ustaleń stanu faktycznego musiała więc uwzględniać fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. O tym zaś decydują normy prawa materialnego.

W związku z powyższym, jak również wobec analizy sposobu, w jaki zarzuty skargi kasacyjnej zostały skonstruowane oraz uzasadnione, można rozpoznać je łącznie. Zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić, że istota sporu prawnego w sprawie dotyczy oceny zasadności odmowy zwrotu stronie skarżącej podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej ośmiu samochodów osobowych marki Fiat, wobec przyjęcia braku spełniania przez wnioskodawcę przesłanek zwrotu tego podatku, określonych przepisem art. 107 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, aby zarzuty skargi kasacyjnej uznać za usprawiedliwione, a w konsekwencji, aby twierdzić, że wyrok Sądu I instancji nie odpowiada prawu.

W punkcie wyjścia - w kontekście argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - podkreślić należy, że podatek akcyzowy, jako podatek konsumpcyjny, stanowi istotny element kalkulacyjny ceny za wyroby akcyzowe, co oznacza, że faktycznym podmiotem ponoszącym ciężar tego podatku jest konsument, a nie podmiot zobowiązany do jego naliczenia i zapłaty.

Przechodząc z powyższej perspektywy do istoty sporu prawnego w sprawie wskazać należy na to, iż podstawę prawną odmowy zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych współstanowił przepis art. 107 ust. 1 – 5 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z ust. 1 art. 107 przywołanej ustawy podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje, na jego wniosek, zwrot akcyzy. Podmiot ten, jak wynika z ust. 3 art. 107 ustawy, jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem. Z kolei, pojęcie "dostawy wewnątrzwspólnotowej" - jako przesłanki zwrotu akcyzy - którym ustawodawca operuje na gruncie przywołanej regulacji, rozumieć należy, jako przemieszczanie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego (art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku akcyzowym).

Z przywołanej regulacji wynika, że żądanie zwrotu akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego na rzecz danego podmiotu warunkowane jest: 1) nabyciem prawa rozporządzania samochodem osobowym, jak właściciel; 2) dokonaniem we własnym imieniu lub zleceniem we własnym imieniu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego, który nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym i legitymowaniem się dowodami z dokumentów potwierdzającymi fakt realizacji dostawy wewnątrzwspólnotowej (a w warunkach określonych w ust. 4 art. 107 ustawy również fakturą z wykazaną zapłatą akcyzy na terytorium kraju); 3) zapłaceniem akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju; 4) wystąpieniem z wnioskiem o zwrot akcyzy do właściwego naczelnika urzędu celnego.

Abstrahując od przesłanek wskazanych w pkt 3) i pkt 4), spełnienie których w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, z punktu widzenia oceny zasadności i trafności zarzutów skargi kasacyjnej, a w konsekwencji oceny o zgodności/niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku, odnieść należy się do zagadnienia dotyczącego przesłanek wskazanych w pkt 1) i pkt 2), a to w kontekście oceny prawidłowości/nieprawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej przyjął, że przesłanki te, tak jak ustaliły to organy administracji, w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione.

Operując na podstawie akt sprawy oraz dokonując na podstawie zawartych w nich dowodów z dokumentów rekonstrukcji stanu faktycznego przyjętego następnie za podstawę wyrokowania w sprawie, Sąd I instancji wskazał, iż strona skarżąca złożyła, występując z żądaniem zwrotu akcyzy oraz w toku prowadzonego postępowania: oryginały faktur VAT dokumentujących sprzedaż kontrahentowi niemieckiemu, tj. firmie [...] GmbH, wyszczególnionych we wniosku samochodów osobowych; oryginały faktur VAT zakupu tych samochodów od [...] S.A. z wykazaną kwotą akcyzy; oryginał oświadczenia nabywcy samochodów o dokonaniu odbioru samochodów od sprzedawcy i ich wywiezieniu z terytorium kraju; wygenerowane elektronicznie wtórniki otrzymanych zleceń płatniczych; oryginały faktur korygujących zakupy samochodów od [...] S.A.; pisemne oświadczenie, z którego wynika, że samochody wymienione we wniosku o zwrot akcyzy zostały odebrane przez firmę [...] GmbH własnym transportem i na własny koszt, jak również, że spółka "[...]" nie była zleceniodawcą i nie posiada żadnych dokumentów dotyczących transportu, a odbiór samochodów przez ich nabywcę nastąpił w dniu [...] września 2009 r. w salonie sprzedaży w K.

Konfrontując - z perspektywy wymienionych powyżej w pkt) 2 i pkt 3) spornych przesłanek realizacji uprawnienia do żądania zwrotu akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego - normatywną treść przepisu art. 107 ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym z przywołanymi elementami stanu faktycznego sprawy, brak jest podstaw, aby zarzuty skargi kasacyjnej uznać za usprawiedliwione. Prezentowana w ich uzasadnieniu argumentacja, pomijając szereg istotnych kwestii natury prawnej oraz faktycznej nie jest ani trafna, ani też skuteczna.

Centralny punkt stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowi rozbudowana argumentacja odwołująca się do instytucji prawa cywilnego, a mianowicie: umowy sprzedaży oraz jej konsensualnego charakteru; miejsca spełnienia świadczenia; a w kontekście podnoszonej przez stronę skarżącą okoliczności, że z nabywcą samochodów wiązała ją również umowa ustana, formy czynności prawnej (art. 73 § 1, art. 74 § 1 k.c.). Argumenty te nie są jednak przydatne i wbrew oczekiwaniom autora skargi kasacyjnej w żadnym razie nie podważają prawidłowości stanowiska Sądu I instancji. Strona skarżąca nie uwzględnia bowiem szeregu istotnych elementów i okoliczności natury prawnej i faktycznej.

W tej mierze wyjaśnić należy więc, że rozpoznawana sprawa nie jest sprawą cywilną, lecz podatkową. Oznacza to więc, że stanowisko strony skarżącej, która poszukuje argumentów dla uzasadnienia jego trafności w przywołanych powyżej instytucjach prawa cywilnego nie może być uznane za trafne. Zwłaszcza, gdy w kontekście wskazanego charakteru sprawy oraz jej istoty podkreślić, że mająca w niej zastosowanie ustawa o podatku akcyzowym, w odniesieniu do opisu i kwalifikacji prawnie relewantnych na jej gruncie zdarzeń, czynności, okoliczności i faktów – w rozpoznawanej sprawie rzecz dotyczy zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej - operuje odrębną (autonomiczną) siatką pojęciową.

Pojęcie "nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel", stanowiące przesłankę zwrotu akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego, nie jest tożsame pojęciu "nabycia prawa własności samochodu osobowego". Zakres podmiotowy pierwszego spośród tych pojęć jest zdecydowanie szerszy i obejmuje również podmiot, który nie będąc prawnym właścicielem samochodu osobowego jest również jego posiadaczem, który na podstawie konkretnej czynności z jego udziałem uzyskał możliwość faktycznego dysponowania pojazdem w sposób i w zakresie przysługującym właścicielowi, nawet jeżeli równocześnie skutkiem tej czynności nie jest przeniesienie prawa własności. Widać więc wyraźnie, że przedstawione rozumienie normatywnego pojęcia "nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel" wskazuje na jego w pełni autonomiczny charakter na gruncie ustawy podatkowej. Nie jest więc zasadne, jak czyni to autor skargi kasacyjnej, odwoływanie się w rozpoznawanej sprawie do wskazywanych powyżej instytucji prawa cywilnego (i to bez wyraźnych podstaw ku temu, albowiem w analizowanym zakresie w ustawie podatkowej ustawodawca nie stosuje techniki odesłania do k.c., zaś konsekwencje odesłania zawartego w art. 100 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, wobec treści art. 100 ust. 1 pkt 3, ust. 2, czy też art. 106 ust. 1 na gruncie których ustawodawca operuje pojęciem "sprzedaży" w konfrontacji z art. 107 ust. 1 przywołanej ustawy, na gruncie którego operuje - odrębnym i szerszym, niż "sprzedaż" - pojęciem "nabycia prawa rozporządzania jak właściciel" we wskazanym wyżej jego rozumieniu, nie mają zastosowania do instytucji zwrotu akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego). Wbrew stanowisku strony skarżącej, nie stanowi naruszenia prawa przez Sąd I instancji odwołanie się w prezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacji do definicji pojęcia "dostawy", którym ustawodawca operuje na gruncie art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym bowiem, że podatek akcyzowy i podatek od towarów i usług należą do grupy podatków obrotowych, i to o stosunkowo wysokim stopniu zharmonizowania regulującego je prawodawstwa krajowego z prawodawstwem unijnym, jak również wobec faktu, że między innymi ze względów systemowych pożądane jest zapewnienie przez prawodawcę jednolitości lub co najmniej znacznego podobieństwa rozwiązań w ustawach należących do tej samej dziedziny (gałęzi) prawa – tu prawa podatkowego - a pojęcie "nabycia (przeniesienia) prawa rozporządzania jak właściciel" - odpowiednio towarem oraz samochodem osobowym - funkcjonuje zarówno na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, gdzie stanowi definiens "dostawy", jak i na gruncie ustawy o podatku akcyzowym, w której, tak jak między innymi w rozpoznawanej sprawie, stanowi jedną z przesłanek skuteczności żądania zwrotu akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego, to nie ma uzasadnionego powodu, aby twierdzić, że posiłkowe wykorzystanie wskazanego powyżej argumentu jest wadliwe.

Konieczną przesłankę zwrotu akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego stanowi również, jak wyżej już wskazano, faktyczne przemieszczenie we własnym imieniu przez podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel, tegoż samochodu, który nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju i od którego akcyza została zapłacona w kraju, z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego. Istotne jest przy tym również legitymowanie się dowodami z dokumentów potwierdzającymi fakt realizacji, we wskazany sposób, dostawy wewnątrzwspólnotowej. Wprost wynika to z przepisu art. 107 ust. 3 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, czego strona skarżąca zdaje się również nie dostrzegać, formułując wobec organów podatkowych oraz Sądu I instancji zarzut zaniechania przeprowadzenia dowodów z osobowych źródeł dowodowych. Tak więc, to faktyczne dokonanie we własnym imieniu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona w kraju, stanowi warunek realizacji prawa do jej zwrotu, nie zaś okoliczność w postaci naliczenia i zapłaty podatku akcyzowego (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 344/11; wyrok NSA z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 345/11).

W sytuacji więc, gdy w świetle wskazanego powyżej rozumienia, spornych w rozpoznawanej sprawie, normatywnych przesłanek warunkujących realizację uprawnienia do zwrotu akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego, o którym mowa w art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym podkreślić, że strona skarżąca nie podważa faktu, który również wprost przyznaje, że nabywca samochodów osobowych dokonał ich odbioru od sprzedawcy – tj. od skarżącej spółki - w dniu [...] sierpnia 2009 r. z salonu sprzedaży w K., co nastąpiło przy wykorzystaniu środka transportu kupującego i na jego koszt, i jednocześnie potwierdza, że nie była zleceniodawcą tegoż transportu, w związku z czym nie dysponuje żadnymi dokumentami dotyczącymi transportu tychże samochodów, to brak jest podstaw, aby podważać prawidłowość przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli legalności decyzji ostatecznej odmawiającej skarżącej spółce zwrotu akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodów osobowych w związku z niespełnieniem przesłanek określonych w przepisie art. 107 ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym. Powyższe potwierdza bowiem jednoznacznie, że faktyczna więź zbywcy z pojazdami ustała wraz z przekazaniem ich nabywcy do przetransportowania na własnych koszt na terytorium innego państwa członkowskiego, co świadczy również o tym, że dostawa wewnątrzwspólnotowa tych samochodów osobowych dokonana była przez nabywcę we własnym imieniu.

W świetle powyższego, adresowane wobec wyroku Sądu I instancji zarzut naruszenie art. 107 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, przez błędną jego wykładnię oraz zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 122 w związku z art. 180 § 1 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej uznać należy za pozbawione podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 184 p.p.s.a., orzekł więc jak w sentencji wyroku.