Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 125/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Powołane przepisy: article: art. 5  pkt 4a
journal: Dz.U. 1998 nr 90 poz 575
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia NSA Jan Grzęda Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

IISA/Bd 125/04

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T., powołując się na art. 104 § li 2 kpa i art. 5 pkt. 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. Nr 90 z 1998 r. poz. 575 z późn. zmianami), § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 z 2002 r. poz. 1115) nie stwierdził u C. S. choroby zawodowej- uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu wymienionego w poz.15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294).

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono przebieg pracy zawodowej C. S. i wskazano, że "[..."Sp. z o.o. w P.-ostatni zakład pracy, w którym był zatrudniony skarżący- prowadzi działalność handlowo - produkcyjną w zakresie wyrobu preparatów funkcjonalnych i mieszanek przyprawowych dla przemysłu mięsno - spożywczego. W okresie zatrudnienia w "[...]" Sp. z o.o. w P. C. S. świadczył pracę od l kwietnia 1994 r. do 29 października 1997 r., natomiast od 30 października 1997 r. do 5 lipca 1998 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim.

W dniu 12 stycznia 1998 r. Poradnia Laryngologiczna Zespołu Opieki Zdrowotnej w P., opierając się na wywiadzie zawodowym przekazanym przez C. S., rozpoznaniu klinicznym Kliniki Otolaryngologii Akademii Medycznej w P. i własnym, wystąpiła do Terenowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w P. o uznanie rozpoznanego u C. S. obustronnego głębokiego niedosłuchu odbiorczego za schorzenie zawodowe.

W dniu l kwietnia 1998 r. Terenowa Stacja Sanitarno - Epidemiologiczna w P. wystąpiła do Poradni Chorób Zawodowych MWOMP w P. o wydanie stosownego orzeczenia lekarskiego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u C. S. wymaganego wg § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

Po uzupełnieniu przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. dochodzenia epidemiologicznego na stanowisku pracy C. S. w "[...]" Sp. z o.o. w P., Poradnia Chorób Zawodowych MWOMP w P. nie wydała orzeczenia lekarskiego i. skierowała skarżącego na konsultację do Instytutu Medycyny Pracy w Ł.

W dniu 30 czerwca 1999 r. Samodzielna Pracownia Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej Instytutu Medycyny Pracy w Ł. wydala orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u C. S. choroby zawodowej. U skarżącego rozpoznano obustronny odbiorczy ubytek słuchu i głuchotę z dużą komponentą psychogenną (symulacja niedosłuchu). Stwierdzono, że uszkodzenie słuchu nie jest charakterystyczne dla obrazu klinicznego przewlekłego urazu akustycznego. Duża rozbieżność wyników audiometrii tonalnej i progu słuchu wyznaczonego ABR - wskazuje na świadome podwyższenie progu słuchu (symulację) i głuchotę czynnościową. Wskazano również, że skarżący od 1983 r. nie był narażony na hałas ponadnormatywny, poziom równoważny hałasu 85,3 dB. Powyższe orzeczenie lekarskie zostało przesłane przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., ze względu na lokalizację ostatniego zakładu pracy, w którym był zatrudniony C. S. W dniu 14 stycznia 2000r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wydał decyzję o nie stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej.

Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez C. S. [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...].utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W dniu 13 listopada 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku uwzględniając skargę Pana C. S. uchylił obie decyzje organów inspekcji sanitarnej.

W wyroku zarzucono m.in. brak odniesienia się do osobniczej wrażliwości C. S. na hałas, brak uzasadnienia do orzeczenia lekarskiego IMP w Ł., brak odniesienia się do zarzutów skarżącego, który wskazywał na właściwości szeregu urządzeń produkcyjnych, w kontekście powodowanego przez nie hałasu przekraczającego dopuszczalne normy, brak wskazania, w jakich warunkach dokonywano pomiarów natężenia hałasu, wyniki których znajdują się w aktach sprawy, wybiórcze potraktowanie niepełnych danych dotyczących zakładów pracy, w których czynności wykonywał skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak tego rodzaju ustaleń i danych mógł mieć wpływ na ocenę wydaną przez IMP w Ł., który stwierdził w orzeczeniu, opierając się na danych dostarczonych przez organ inspekcji sanitarnej, że C. S. od 1983 r. nie był narażony na ponadnormatywny hałas.

Ponownie rozpatrując sprawę, w wykonaniu zaleceń NSA Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o uzasadnienie orzeczenia lekarskiego z 1999 r.

W dniu 6 maja 2002 r. Samodzielna Pracownia Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej Instytutu Medycyny Pracy w Ł. wystosowała do organu I instancji pismo, w którym stwierdzono brak podstaw do weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego z dnia [...]1999r. Jednocześnie wskazano, że zespół objawów choroby zawodowej powinien odpowiadać skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego, co nie zostało wykazane u badanego, podczas gdy u C. S. testy audiologiczne nie potwierdziły uszkodzenia ślimaka, a ubytek słuchu wykazany ma charakter odbiorczy o lokalizacji pozaślimakowej, co nie jest typowe dla obrazu klinicznego przewlekłego urazu akustycznego.

Po przeanalizowaniu ponownie kwestii zakresu czynności zawodowych wykonywanych przez C. S. na stanowisku technologa - konsultanta w "[...]" Sp. z o.o. w P. i związanego z tym ewentualnego narażenia zawodowego na hałas, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził, że do czynności zawodowych wykonywanych przez stronę należało: zapoznanie potencjalnych odbiorców z ofertą handlową firmy w zakresie oferowanych produktów i towarów, wyszukiwanie potencjalnych odbiorców na oferowane przez firmę towary i produkty, prace marketingowe w zakresie rozeznania potrzeb zakładów mięsnych i możliwości ich zaspokojenia przez firmę, teoretyczny instruktaż w zakresie stosowania preparatów funkcjonalnych i mieszanek przyprawowych, praktyczny instruktaż w zakresie stosowania preparatów funkcjonalnych i oferowanych dodatków, kontrola prawidłowości stosowania zakupionych mieszanek przez kontrahenta.

Organ I instancji podkreślił, że C. S. zaczął kwestionować wykonywanie na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w P. prac marketingowych dopiero po otrzymaniu niekorzystnego dla siebie orzeczenia lekarskiego.

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, w tym kopii sprawozdań sporządzanych przez C. S., w ocenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. potwierdza zakres czynności zawodowych strony wskazany przez "[...]" Sp. z o.o. w P.

Próby technologiczne w poszczególnych zakładach wykonywane były w toku nawiązanej już współpracy i poprzedzone były przedstawieniem oferty, rozmową (jedną lub wielokrotnymi) z właścicielem, dyrektorem, mistrzem produkcji na temat stosowania produktów, ewentualnych korzyści z ich stosowania, pojawiających się problemów.

Potwierdzają to również wyjaśnienia jednego z pracowników "[...]" Sp. z o.o. w P. - inspektora ds. bhp, uzyskane w rozmowie telefonicznej w toku przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie dochodzenia epidemiologicznego. W/w pracownik poinformował, iż towarzyszył C. S. w trakcie wizyty w zakładzie mięsnym w miejscowości Nowe; wizyta ograniczyła się wyłącznie do spotkania w gabinecie dyrektora zakładu.

Analiza informacji przedstawionych przez "[...]" Sp. z o.o. w P. dotycząca zakresu czynności zawodowych wykonywanych przez C. S. w okresie zatrudnienia w tym zakładzie wraz z określeniem rodzaju tych czynności w latach 1996 i 1997 (miesiące: styczeń - lipiec) oraz sprawozdań z pracy sporządzonych przez samego zainteresowanego - potwierdza zgodność informacji zakładu pracy: "[...]" Sp. z o.o. w Przysieku - z rzeczywistością.

Odnosząc się do kwestii ewentualnego narażenia na hałas w trakcie wykonywania przez Czesława S. czynności zawodowych organ I instancji stwierdził, że na stanowisku pracy technologa - konsultanta w "[...]" Sp. z o.o. w P., ze względu na terenowy charakter pracy, nigdy nie przeprowadzano pomiarów natężenia hałasu. Badania środowiskowe wykonywane są na stanowiskach pracowników zatrudnionych w poszczególnych zakładach i wykonujących stale dane czynności.

W ocenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. nie do przyjęcia jest stanowisko skarżącego przedstawione w piśmie z dnia 16 grudnia 2002 r. skierowanym do Konsultanta Krajowego w dziedzinie medycyny pracy, aby w przedmiotowej sprawie cały czas pozostawania w dyspozycji pracodawcy traktować jako czas pracy i w tym kontekście - jako czas pracy w halach produkcyjnych (w narażeniu na ponadnormatywny hałas).

Organ I instancji stwierdził jednocześnie, że niektóre urządzenia stosowane w przemyśle mięsnym mogą emitować dość znaczne poziomy natężenia dźwięku i skarżący mógł być okresowo na nie narażony (podczas przebywania w halach produkcyjnych wizytowanych zakładów mięsnych). Za bezprzedmiotowe uznano przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych w kwestii natężeń dźwięków emitowanych przez różnego typu urządzenia stosowane w przemyśle mięsnym oraz dowodu z dokumentów - certyfikatów maszyn i urządzeń używanych w zakładach mięsnych, o co wnioskował Czesław S., gdyż nawet hałas o znacznym natężeniu emitowany przez jakieś urządzenie nie będzie wywierał szkodliwego wpływu na zdrowie pracownika, jeżeli pracownik ten nie będzie przebywał w bezpośrednim sąsiedztwie tego emitującego hałas urządzenia.

Organ I instancji podniósł ponadto, że do oceny narażenia zawodowego pracownika obok samego poziomu natężenia dźwięku emitowanego przez funkcjonujące urządzenia niezwykle istotny jest czas narażenia tego pracownika na hałas. Dopiero znając powyższe dane oblicza się poziom ekspozycji pracownika na hałas w odniesieniu do 8 godzinnego dobowego wymiaru czasu pracy lub poziom ekspozycji na hałas odniesiony do tygodnia pracy (wyjątkowo w przypadku hałasu oddziałującego na organizm człowieka w sposób nierównomierny w poszczególnych dniach w tygodniu).

W ocenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. - w świetle całego zebranego w sprawie materiału dowodowego - nie znalazły potwierdzenia informacje C. S., iż przebywał na halach produkcyjnych zakładów mięsnych w narażeniu na hałas 12-14 godzin dziennie.

Dokładnie przeanalizowano narażenie C. S. na hałas w Zakładzie Masarskim M. J. C. k/T., który określił, iż przedstawiciel firmy "[...]" wykonywał pracę technologa- konsultanta przez 11 dni w 1996r. Pomiary natężenia hałasu wykonane w tym zakładzie w dniu 28 lutego 1996r. wykazały, iż zmierzony równoważny poziom natężenia hałasu wynosił 85,3 dB/A/ co nie oznacza, że zostały przekroczone normy higieniczne. Pomiary te wykonano w określonym przedziale czasowym pracy poszczególnych maszyn, który to pomiar uwzględnia wszystkie fazy pracy maszyny (jej bieg jałowy oraz inne etapy pracy przy różnym obciążeniu) a w szczególności jej najgłośniejsze etapy pracy.

Organ I instancji podniósł także, że przedkładane przez C. S. jako dowód w sprawie sprawozdania z pracy technologa-konsultanta nie zawierają informacji określających czas przebywania na halach produkcyjnych i ewentualnego czasu narażenia na hałas. C. S. określał czas przebywania w halach produkcyjnych zakładów mięsnych od 12 do 14 godzin na dobę. W świetle zebranego materiału z zakładów pracy twierdzenia skarżącego nie mogły być uznane ze względu na istotne rozbieżności z danymi uzyskanymi z zakładów pracy.

W kwestii badań lekarskich C. S. dotyczących bezpośrednio okresu zatrudnienia w "[...]" Sp. z o.o. w P. organ I instancji ustalił, że w dniu 25 czerwca 1998 r. tj. w dniu wywiadu epidemiologicznego w "[...]" Sp. z o.o. w P. w aktach osobowych skarżącego nie było zaświadczenia lekarskiego z wstępnych badań lekarskich lub z badań okresowych ani też wniosku - prośby o skierowanie na ponowne badania profilaktyczne.

Odnosząc się do zarzutu zaniechania przez organ orzekający w sprawie przeprowadzenia ponownych badań lekarskich stwierdzono, że C. S. kategorycznie odmówił poddania się tym badaniom, przez co uniemożliwił zebranie dodatkowego materiału dowodowego.

W ocenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla jednostki orzeczniczej w zakresie chorób zawodowych i żadna z tych jednostek nie występowała o jego uzupełnienie. W sytuacji braku konkretnych wyników pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia na określonym stanowisku pracy jednostki orzecznicze opierają się na wszelkich dostępnych informacjach o warunkach wykonywania pracy przez danego pracownika, korzystają z danych literaturowych i niekiedy dokonują rozpoznania na zasadach wysokiego prawdopodobieństwa. Podstawą rozpoznania choroby zawodowej jest jednak zawsze, aby zespół objawów choroby zawodowej odpowiadał skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego. W przypadku Czesława S., u którego testy audiologiczne nie potwierdziły uszkodzenia ślimaka, a wykazany u niego ubytek słuchu ma charakter odbiorczy o lokalizacji pozaślimakowej (co nie jest typowe dla obrazu klinicznego przewlekłego urazu akustycznego), nawet potwierdzenie narażenia na ponadnormatywny hałas nie upoważniałoby do rozpoznania choroby zawodowej.

W odwołaniu od tej decyzji C. S. zarzucił, że została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wniósł o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w zakresie wskazanym w uzasadnieniu odwołania.

W obszernym uzasadnieniu odwołania skarżący w szczególności podniósł, iż decyzja PPIS w T. została wydana z naruszeniem § 7 oraz § 8 rozporządzenia RM z dnia 18.11.1983r w sprawie chorób zawodowych, w związku z § 10 rozporządzenia RM z dnia 30.07.2002r w sprawie wykazu chorób zawodowych, gdyż orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydała jednostka nie uprawniona do dokonywania tych czynności w I instancji.

Podstawą wydania decyzji PPIS w T. było uzupełnienie uzasadnienia do orzeczenia z [...]1999r, sporządzone [...]2002r., co w ocenie skarżacego świadczy o pozorności dokonywanych czynności w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego zgodnie z zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2001r.

Zdaniem C. S. organ orzekający w sprawie nie wskazał, na jakiej podstawie dokonał ustalenia, iż u skarżącego nie występuje szczególna osobnicza nadwrażliwość na hałas.

Wywodził także, że twierdzenia dotyczące rodzaju stwierdzonego ubytku słuchu, jako nietypowe dla klinicznego przewlekłego urazu akustycznego, nie mogą wykluczać zakwalifikowania ubytku słuchu do choroby zawodowej. Podkreślił, że Instytut Medycyny Pracy wydał orzeczenie w oparciu o niekompletny, nieobiektywny materiał dowodowy, który został mu przedstawiony przez organ I instancji.

Nadto skarżący zarzucił, że zarówno organ I instancji jak i Instytut Medycyny Pracy nie ustosunkowały się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania.

Skarżący wskazał także, że z uzasadnienia wyroku NSA wynikało, iż podstawowym obowiązkiem PPIS w T. było ustalenie wysokości, natężenia oraz rodzaju hałasu, na który był narażony podczas wykonywania pracy. W związku z powyższym, aby móc skierować sprawę do jednostki medycznej, a potem móc samemu wydać decyzję, PPIS w T. winien w pierwszej kolejności ustalić wysokość, natężenie oraz rodzaj hałasu, na który był narażony skarżący.

Skoro- jak stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji- na stanowisku technologa-konsultanta nigdy nie przeprowadzono pomiarów natężenia hałasu, to zdaniem skarżącego organ I instancji mógł skorzystać z informacji na temat natężeń dźwięków w poszczególnych zakładach mięsnych, w których pracował skarżący.

Nadto wskazano, że ocena natężenia na hałas dokonana przez organ I instancji jest również nieobiektywna z tego powodu, że nie uwzględniała oceny natężenia hałasu przy zespołowym występowaniu maszyn, gdy następuje znaczne podwyższenie równoważnego natężenia dźwięków.

C. S. zarzucił ponadto naruszenie przez organ I instancji art. 7, art. 11, art. 77, art. 84 k.p.a. poprzez niewłaściwe zebranie materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności jego stanu zdrowia w chwili rozpoczęcia pracy w Spółce [...], brak ustalenia, czy zostały wykonane badania ogólne i profilaktyczne w związku z wykonywaniem pracy w tej firmie, błędne ustalenie charakteru i rodzaju pracy wykonywanej przez skarżącego oraz czasu pracy.

W ocenie skarżącego ustalając charakter jego pracy w spółce [...] na podstawie sprawozdań z wykonania pracy organ I instancji wybiórczo uwzględnił tylko część zawartych tam danych, a nadto oparł się w zakresie tego ustalenia na rozmowie telefonicznej z anonimowym pracownikiem tej firmy, co stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. przeanalizował ponownie sporną kwestię zakresu czynności zawodowych wykonywanych przez C. S. oraz związanym z tym narażeniem zawodowym na hałas i w zaskarżonej decyzji dokonał wyjaśnienia powyższych kwestii, a także ustosunkował się do zgłaszanych przez skarżącego zarzutów odnośnie poprawności przeprowadzanych pomiarów natężenia hałasu na stanowiskach pracy.

W ocenie tego organu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny podjął działania w celu ponownego rozpoczęcia procedury badań lekarskich w zakresie ustalenia orzeczenia w sprawie choroby zawodowej, ale C. S. kilkakrotnie odmówił poddania się tym badaniom.

Testy audiologiczne nie potwierdziły u skarżącego uszkodzenia ślimaka, a wykazany u niego ubytek słuchu ma charakter odbiorczy o lokalizacji pozaślimakowej, co nie jest charakterystyczne dla obrazu klinicznego przewlekłego urazu akustycznego. W tym przypadku wykazanie nawet ekspozycji na hałas ponadnormatywny nie upoważniałoby do rozpoznania choroby zawodowej.

Organ II instancji podkreślił, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. z dużą starannością zebrał materiał dowodowy w sprawie, w zakresie możliwym do uzyskania oraz dokonał jego dokładnej analizy. W treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wyjaśnił wątpliwości i zarzuty zgłaszane przez C. S. w toku prowadzonego postępowania i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko.

W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. w toku prowadzonego postępowania nie zostały naruszone przepisy prawa.

Decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C. S. wnosząc o jej uchylenie, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W obszernym i szczegółowym uzasadnieniu skargi skarżący ponownie powołał zarzuty zawarte w odwołaniu, a odnoszące się do decyzji organu I instancji, a nadto podniósł zarzut naruszenia przez organ odwoławczy orzekający w sprawie przepisów postępowania administracyjnego przez zaniechanie ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu.

Jednocześnie C. S. wniósł o merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i wydanie przez sąd wyroku stwierdzającego wystąpienie u skarżącego choroby zawodowej.

Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze podniesiono, że dokumentacja lekarska, na którą powołuje się skarżący wskazuje jedynie na podejrzenie wystąpienia choroby zawodowej, a nie na jej rozpoznanie. Fakt uwzględnienia orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej II stopnia, zdaniem PWIS w B. nie miał wpływu na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, skoro skarżący nie skorzystał z możliwości podania się ponownemu badaniu w innym instytucie. Badanie audiometryczne wykonywane przy prawidłowej współpracy pacjenta jest dobrym badaniem w sensie jego wartości orzeczniczej i pozwala na ustalenie czy dochodzi do prób symulacji głuchoty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3§1 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr153, poz.1270) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem legalności decyzji (innych aktów) i może decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność, jeżeli w istotny sposób narusza ona przepisy obowiązujące w dacie jej wydania na tle stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy np. przez zmianę decyzji i z tego względu wniosek o wydanie wyroku stwierdzającego wystąpienie u skarżącego choroby zawodowej nie mógł być uwzględniony.

Wystąpienie materialnoprawnych przesłanek choroby zawodowej lub ich brak organ orzekający obowiązany jest ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd ocenia w związku z powyższym, czy orzeczenie wydane zostało zgodnie z przepisami procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 kpa obligującego organ administracji do podejmowania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, art. 77 § l kpa obligującego organ administracji do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 kpa wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów i art. 107 § 3 kpa wskazującego, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie decyzji. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinno znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie stanowi bowiem integralną część rozstrzygnięcia i pominięcie w uzasadnieniu okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy Brak podania w uzasadnieniu decyzji motywów rozstrzygnięcia uniemożliwia także Sądowi dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Podkreślić przy tym należy, iż z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) wynika obowiązek organu odwoławczego do rozpatrzenia sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że organ ma obowiązek dokonać merytorycznej i prawnej oceny zasadności kwestionowanej decyzji i rozpatrzyć wszystkie żądania i zarzuty strony, w tym podnoszone w odwołaniu, oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji.( wyrok NSA z 22 kwietnia 1998r., I SA/Lu 21/98). Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji.

W odniesieniu do zaskarżonej decyzji za uzasadniony należy uznać zarzut skarżącego uchybienia przez organ II instancji przepisom postępowania administracyjnego. Odwołanie od decyzji organu I instancji sprowadzało się do polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, przy czym zawierało konkretne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procedury oraz żądanie przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie. W tej sytuacji rzeczą organu odwoławczego było dokładne ustosunkowanie się do tych zarzutów.

Z analizy akt sprawy niniejszej wynika, że zaskarżone orzeczenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. nie zawiera uzasadnienia, które można byłoby uznać za spełniające wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu w uzasadnieniu swojej decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. nie ustosunkował się jednoznacznie i wyczerpująco do zarzutów odwołania istotnych z punktu widzenia prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Takim ustosunkowaniem się wobec treści podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów nie może być bowiem stwierdzenie, że: "Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. z dużą starannością zebrał materiał dowodowy w sprawie, w zakresie możliwym do uzyskania oraz dokonał jego dokładnej analizy." Samo wskazanie, że zarzuty uznane zostały za bezzasadne bez dokonania ich wszechstronnej analizy nie może być uznane za spełnienie przez organ odwoławczy obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy. Uniemożliwia to sądowi ocenę merytorycznej trafności zaskarżonej decyzji.

W rozpatrywanej sprawie szersze uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawarte zostało dopiero w odpowiedzi na skargę, która nie może być traktowana jako aneks do decyzji, gdyż należy już do postępowania sądowo - administracyjnego, a nie administracyjnego.

Reasumując, stwierdzić należy, że w obecnym stanie faktycznym, wobec braku należytego uzasadnienia Sąd nie był w stanie ocenić legalności zaskarżonej decyzji, a w szczególności, czy rozstrzygnięcie zostało wydane po rozważeniu całokształtu zebranego w sprawie materiału i po dokonaniu jego właściwej oceny. Powyższe uchybienie czyni zbędnym merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutów strony skarżącej pod adresem decyzji organu I instancji. Nie jest bowiem rzeczą Sądu zastępowanie organu odwoławczego w rozstrzyganiu zasadności żądań i zarzutów zawartych w odwołaniu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzonym z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, 77§1, 80 i 107§3 kpa organ odwoławczy dokona oceny zasadności kwestionowanej decyzji i rozpatrzy wszystkie zarzuty strony skarżącej podnoszone w odwołaniu, oraz ustosunkuje się do nich w uzasadnieniu decyzji.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1 pktl lit.c ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.