Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 731/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1-3, art. 14h, art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: St. sekretarz sądowy Edyta Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek z dnia 14 maja 2018 r., uzupełnione pismem z dnia 27 czerwca 2018 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stosowania właściwych stawek podatku VAT.

Dnia 15 maja 2018 r. P.P.U.H. s.c. D., J., K. B. złożyło wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania właściwych stawek podatku VAT. We wniosku Przedsiębiorstwo wniosło o udzielenie informacji czy zastosowane przez nie stawki podatku VAT będą prawidłowe. Przedmiotem zamówienia jest: rewaloryzacja zabytkowego parku w P., gmina W., powiat P.. Wnioskodawca ma zamiar zastosować stawkę VAT 8% (PKWiU 81.30.Z) dla: prace pielęgnacyjno-sanitarne drzewostanu, karczowanie drzew, zabezpieczenie ubytków drzew, nasadzanie drzew i krzewów z ich wykorowaniem, zakładanie rabat kwiatowych, zakładanie trawników, renowacja runa parkowego. Dla prac: budowa ogrodzenia parkowego, prace rozbiórkowe, mała architektura, ławki, kosze na śmieci, budowa altany z wikliny, montaż drewnianych stołów i ław do altany, wykonanie ciągów pieszo-jezdnych Wnioskodawca ma zamiar zastosować stawkę VAT 23%. Zamówienie publiczne obejmuje powyżej wymienione prace.

W piśmie z dnia 27 czerwca 2018 r. wskazano, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i ma nadany nr NIP [...]. Zainteresowany wskazał również jaka jest klasyfikacja statystyczna (pełny siedmiocyfrowy symbol) czynności wykonywanych w ramach zamówienia, objętych zakresem pytań zadanych we wniosku, zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) z 2008 r.: a) prace pielęgnacyjno-sanitarne drzewostanu - PKWiU 83.30.10.0; b) karczowanie drzew - PKWiU 83.30.10.0; c) zabezpieczanie ubytków drzew - PKWiU 83.30.10.0; d) nasadzanie drzew i krzewów z wykorowaniem - PKWiU 83.30.10.0; e) zakładanie rabat kwiatowych - PKWiU 83.30.10.0; f) założenie trawnika - PKWiU 83.30.10.0; g) odtworzenie runa parkowego - PKWiU 83.30.10.0.

Według Wnioskodawcy na ad. 2 poz. a-g podatek VAT 8%. h) wykonanie ciągów pieszo-jezdnych (alejek parkowych), i) położenie kostki granitowej, j) prace rozbiórkowe (wywóz gruzu), k) mała architektura (ławki parkowe, kosze na śmieci, stojaki na rowery, stoły i ławy drewniane), l) budowa altany z wikliny, ł) budowa ogrodzenia z bramą i furtką (słupy betonowe, przęsła metalowe).

Według Wnioskodawcy na ad. 2 poz. h-ł podatek VAT 23%.

Nadto Wnioskodawca wskazał, że według niego, opisane we wniosku świadczenie jest złożone (kompleksowe), a czynnością główną jest rewaloryzacja zabytkowego parku w P., gmina W., powiat P., województwo [...]. Są to prace związane z pielęgnacją zieleni, wykonaniem nasadzeń, założeniem trawników i odtworzeniem runa parkowego. Na powyższe inwestor ma przyznaną dotację z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska w Ł.. Według Wnioskodawcy na te prace podatek VAT powinien wynosić 8%, na pozostałe prace wymienione w pkt ad. 2 h-ł - podatek od towarów i usług winien wynosić 23%.

Według strony, z punktu widzenia nabywcy, czynności objęte zakresem pytań zadanych we wniosku stanowią świadczenie złożone (kompleksowe) z podziałem na prace związane z zagospodarowaniem terenów zieleni i pozostałe (alejki, ogrodzenie, kostka).

O tym, że dany element świadczenia wykonywanego przez Wnioskodawcę w ramach przedmiotowego zamówienia ma/będzie miał charakter dominujący (główny) świadczy fakt, że na prace związane bezpośrednio z zielenią PKWiU 83.30.10.3 inwestor ma przydzieloną dotację a celem głównym zadania jest rewaloryzacja zabytkowego parku.

O tym, że dany element świadczenia ma/będzie miał charakter dominujący (główny), z punktu widzenia nabywcy, przesądza to, że zieleń jest podstawą tych prac, a alejki parkowe, ogrodzenie są tylko elementami uzupełniającymi.

Wnioskodawca wskazał również, że rozliczenie (fakturowane) czynności wykonywane w ramach realizowanego zamówienia, o którym mowa we wniosku, nastąpi w sposób następujący: jedna faktura częściowa, jedna faktura za prace rozbiórkowe i jedna faktura końcowa. Na poszczególne czynności są kosztorysy z cenami jednostkowymi i wyliczone wartości.

Nadto strona doprecyzowała, iż na każde poszczególne elementy np. karczowanie drzew, nasadzenia, założenie trawnika są odrębne kosztorysy. Podobnie na alejki parkowe, ogrodzenie, budowa altany, ułożenie kostki są poszczególne kosztorysy. Wykonawca wygrał przetarg nieograniczony. Startując w przetargu musiał podać kosztorysy na poszczególne elementy prac, co daje podstawę do kalkulowania wynagrodzenia za wykonane przez Wnioskodawcę czynności w ramach realizowanego zamówienia dotyczącego rewaloryzacji zabytkowego parku w P..

W związku z opisanym stanem faktycznym zapytano, czy prawidłowo rozumuje wykonawca uznając, że dla prac bezpośrednio związanych z zielenią PKWiU 83.30.10.0 właściwa jest stawka podatku VAT w wysokości 8% a dla pozostałych prac stawka 23%. Na prace bezpośrednio związane z zielenią: prace pielęgnacyjno-sanitarne drzewostanu, karczowanie drzew, zabezpieczanie ubytków drzew, nasadzenia drzew i krzewów z wykorowaniem, zakładanie rabat kwiatowych, założenie trawnika, odtworzenie runa parkowego - PKWiU 83.30.10.0 Wnioskodawca powinien stosować podatek VAT w wysokości 8%. Dla pozostałych prac: wykonanie alejek parkowych, ułożenie kostki granitowej, prace rozbiórkowe, mała architektura, budowa altany z wikliny, budowa ogrodzenia podatek VAT - 23%. Prace związane bezpośrednio z zielenią są pracami głównymi, a zakładanie alejek, budowa ogrodzenia to tylko element dodatkowy. Na prace związane z zielenią inwestor ma przyznaną dotację. Wykonawca jest w trakcie realizacji zamówienia, a pierwszą fakturę częściową ma zamiar wystawić na przełomie lipca i sierpnia.

Wobec przedstawionego opisu sprawy we wniosku, a także jego uzupełnieniu, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, jako organ pierwszej instancji, stwierdził, że pomimo wskazania przez Wnioskodawcę, że realizowane czynności będą stanowiły świadczenie złożone (kompleksowe), to nie podano dla ww. czynności prawidłowej klasyfikacji PKWiU, bowiem wskazany dla nich symbol PKWiU 83.30.10.0 nie istnieje. Tym samym należało uznać, że Zainteresowany nie udzielił odpowiedzi na pytanie nr 2 zawarte w wezwaniu z dnia 15 czerwca 2018 r. Brak natomiast wskazania przez Wnioskodawcę prawidłowej klasyfikacji PKWiU dla wykonywanych czynności składających się na świadczenie kompleksowe uniemożliwia wydanie interpretacji jednoznacznie rozstrzygającej kwestie będące przedmiotem wniosku z dnia 15 maja 2018 r.

W związku z powyższą argumentacją organ pierwszej instancji dnia [...] wydał postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania właściwych stawek VAT, w związku z mylnym podaniem przez stronę numeru PKWiU, tj. 83.30.10.0 (w piśmie uzupełniającym), zamiast prawidłowego numeru, tj. 81.30.10.0.

Na powyższe rozstrzygnięcie, strona złożyła zażalenie. Wskazała, że prawidłowy numer był przywołany we wniosku. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o wydanie interpretacji, o którą wnioskowała.

Organ odwoławczy nie znalazł jednak podstaw do uwzględnienia argumentacji zażalenia i tym samym uchylenia postanowienia z dnia [...] i postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...].

Ponieważ strona w dalszym ciągu nie zgadzała się z rozstrzygnięciem, zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów:

art. 14b § 1, art. 14b § 2, art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm. – dalej jako "o.p."), poprzez odmowę wydania interpretacji indywidualnej podczas, gdy skarżąca zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej w istotnej dla nich kwestii - w sytuacji gdy Organ odmówił jej wydania jedynie z powodu omyłki pisarskiej strony (nie wzywając skarżącej do doprecyzowania i wyjaśnienia tej omyłki),

art. 64 § 2 k.p.a., poprzez brak wezwania skarżącej przez Organ do doprecyzowania, o który dokładnie numer PKWIU jej chodziło, tym bardziej, że organ uznał, iż podany numer nie istnieje, w sytuacji gdy z pierwotnego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że strona wnosiła o wydanie interpretacji usługi dotyczącej podklasy 81.30 PKWIU.

W uzasadnieniu strona wskazała, że zwróciła się o wydanie interpretacji czy usługi jakie miałyby zostać przez nią wykonane są opodatkowane stawką 8%. Skarżąca wskazała przy tym przede wszystkim zakres tych prac a w nawiasie podała numer PKWIU 81.30.Z - omyłkowo dodając do prawidłowego numeru PKWIU 81.30 - literkę Z. Następnie w wyniku wezwania przez organ, strona dokładnie opisała o jakie usługi chodzi i omyłkowo wskazała numer PKWIU 83.30.10.0 z PKWIU 2008, w sytuacji gdy prawidłowy numer to 81.30.10.0. Skarżąca omyłkowo zamiast cyfry 1 wpisała po cyfrze 8 cyfrę 3.

Bezspornym jest, w ocenie strony, że w niniejszej sprawie chodziło o usługi dotyczące i związane z zagospodarowaniem terenów zielonych a w klasyfikacji PKWIU nie istnieją usługi, których oznaczenie zaczyna się od liczby 83. Z tych przyczyn, zdaniem Wnioskodawcy, organ nie miał podstaw do pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpoznania. Podstawowym celem interpretacji indywidualnej jest możliwość uzyskania przez podatnika odpowiedzi, czy jego stanowisko dotyczące danej sytuacji podatkowej jest słuszne czy też nie. Strona Skarżąca została pozbawiona takiej możliwości jedynie na skutek oczywistych omyłek, które były na tyle oczywiste, że nie powodowały niemożności wydania interpretacji indywidualnej.

Nadto zdaniem Skarżącej, z wniosku oraz kolejnych pism Spółki wynika jednoznacznie o jakie usługi chodziło i jakie usługi mają być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Co więcej, według Strony Skarżącej, numery, które zostały podane przez nią omyłkowo, w wyniku wpisania zamiast cyfry 1 - cyfry 3, rzeczywiście nie istnieją w klasyfikacji PKWIU. Oczywiste jest także, że nie wnosiła ona o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej usług, które są nieklasyfikowane lub nie mają swoich numerów/oznaczenia w PKWIU. Z tych względów niezrozumiałe jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Organ miał obowiązek, biorąc pod uwagę oczywistość omyłki Skarżącej, wydać interpretację lub w razie wątpliwości wezwać stronę do sprecyzowania i wyjaśnienia stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że pismem z dnia 15 czerwca 2018 r. wezwał stronę do usunięcia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie to dotyczyło m.in. wskazania klasyfikacji statystycznej czynności wykonywanych w ramach zamówienia, objętych zakresem pytań zadanych we wniosku, poprzez podanie pełnego siedmiocyfrowego symbolu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług z 2008 r. Ponieważ strona nie wykonała opisanego uzupełnienia wniosek, w ocenie organu, należało pozostawić bez rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z treścią art. 14b § 1 o.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 o.p.).

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, zgodnie z § 3 cytowanej normy prawnej, obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Zatem z powyższych uregulowań prawnych wynika jednoznacznie, iż granice postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej są określane przez stronę w opisanym przez nią stanie faktycznym a także zapytaniu skierowanym do organu. Co za tym idzie - podatnik składając wniosek o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie.

Organ słusznie wskazał, iż z uwagi na istotę interpretacji indywidualnej, w szczególności jej gwarancyjny charakter, przedmiotem rozstrzygnięcia nie może być ocena prawna abstrakcyjnych, różnych i hipotetycznych sytuacji faktycznych a przedstawiony we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja ta będzie mogła wywołać określone skutki prawne.

Termin "wyczerpująco" należy rozumieć, jak słusznie zauważył organ, jako przedstawienie danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu faktycznego a organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi.

W rozpatrywanej sprawie, strona we wniosku, opatrzonym datą 14 maja 2018 r. a złożonym osobiście w siedzibie organu dnia 15 maja 2018 r., wniosła o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów prawa podatkowego – ustalenie prawidłowej stawki podatku od towarów i usług. Przedstawiając stan faktyczny wskazała numer PKWiU czynności wykonywanych w ramach zamówienia – 81.30.Z.

Pismem z dnia 15 czerwca 2018 r. strona została wezwana przez organ do usunięcia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpatrzenia m.in. poprzez wskazanie klasyfikacji statystycznej czynności wykonywanych w ramach zamówienia, objętych zakresem pytań zadanych we wniosku, poprzez podanie pełnego siedmiocyfrowego symbolu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług z 2008 r.

W wykonaniu powyższego wezwania, Wnioskodawca podał symbol PKWiU, który nie istnieje – 83.30.10.0.

W związku z powyższym, organ uznał, że strona nie wykonała zobowiązania i zastosował rygor poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie najistotniejszym elementem pozwalającym stwierdzić jaka jest właściwa stawka podatku, jest dokonanie prawidłowej klasyfikacji towaru/usługi wg Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług - Dz. U. Nr 207, poz. 1293, ze zm.). Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, ze zm.), w określonych w niej przypadkach, dla potrzeb ustalenia właściwej stawki podatku VAT, odwołuje się do klasyfikacji statystycznych. Zgodnie z art. 5a ustawy o podatku od towarów i usług, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. W szczególności jest to klasyfikacja określona w przywołanym rozporządzeniu z dnia 29 października 2008 r.

Organ zasadnie podkreślił, że wynikający z art. 14b § 3 o.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Konsekwencją niniejszej regulacji prawnej jest to, iż w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej organ nie jest uprawniony do potwierdzania autentyczności elementów stanu faktycznego. Organ nie jest też uprawniony do ustalania i dowodowego weryfikowania tego stanu ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego, jak również do kwestionowania przedstawionych przez wnioskodawcę związków pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami stanu faktycznego. Jeśli w toku postępowania podatkowego organy podatkowe ustalą stan faktyczny odmienny od przedstawionego we wniosku o interpretację, wówczas uzyskana interpretacja nie spełni swojej funkcji ochronnej.

Jeśli treść wniosku o interpretację indywidualną budzi wątpliwości organu interpretującego, to oznacza, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych określonych w treści art. 14b § 3 o.p. Taka sytuacja uniemożliwia udzielenie interpretacji. Organ ma jednakże możliwość wezwania do usunięcia tego rodzaju braków wniosku w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h o.p., pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, zgodnie z regulacją zawartą w art. 14g tej ustawy.

Zatem w razie wątpliwości, co do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, organ wzywa wnioskodawcę o doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego. Jest to spowodowane tym, że organ dokonuje jedynie oceny prawnej w ramach przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego, bez możliwości jego modyfikowania, czy też prowadzenia postępowania dowodowego w trybie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. W stosunku do tych okoliczności wyraża on tylko swoje stanowisko, które jest ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) przedstawionego przez wnioskodawcę.

W rozpatrywanej sprawie organ wezwał Wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku m.in. w zakresie wskazania klasyfikacji statystycznej czynności wykonywanych w ramach zamówienia, objętych zakresem pytań zadanych we wniosku, poprzez podanie pełnego siedmiocyfrowego symbolu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług z 2008 r.

W wykonaniu powyższego wezwania, Wnioskodawca podał symbol PKWiU, który nie istnieje – 83.30.10.0, choć we wniosku interpretacyjnym wskazał, jako podstawę zastosowania stawki VAT w wysokości 8% - 81.30.Z.

Zatem pierwotnie strona posłużyła się kodem rozpoczynającym się od cyfr 81 a w piśmie uzupełniającym – 83, który dodatkowo nie istnieje we wspomnianej klasyfikacji.

Pomimo tej oczywistej sprzeczności i okoliczności nie istnienia wskazanego przez Wnioskodawcę kodu, organ, że nie ma potrzeby wyjaśnienia ze stroną powstałej rozbieżności. Wskazał, iż mimo, że przepisy prawa expressis verbis nie zabraniają ponownego wezwania do uzupełnienia wniosku, to należy uznać, iż wysłanie do Spółki w przedmiotowej sprawie ponownego wezwania w tym samym zakresie, co pierwsze wezwanie nie znajdowałoby uzasadnienia w przepisach prawa. Skoro zatem strona, pomimo wezwania do uzupełnienia w tym zakresie wniosku, nie przedstawiła jednoznacznie kluczowej informacji, wniosek należało pozostawić bez rozpatrzenia.

Powyższe stanowisko, w ocenie sądu, jest błędne. Okolicznością, która zasługuje na uwzględnienie w niniejszej sprawie jest to, że kod wskazany w piśmie uzupełniającym znacząco różni się od tego, jaki został wskazany we wniosku (a był niepełny) a nadto nie istnieje. Niewątpliwie była to okoliczność wymagająca wyjaśnienia. Tym bardziej, że charakter dokonywanych przez stronę czynności został przez nią bardzo szczegółowo i jednoznacznie opisany we wniosku oraz w piśmie z dnia 27 czerwca 2018 r. Z tych przyczyn, w ocenie sądu, zarzut naruszenia art. 14b § 1, 2 i 3 o.p. poprzez brak wezwania strony do doprecyzowania i wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy treścią wniosku a pisma uzupełniającego, jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie.

Błędne jest rozumowanie organu, iż twierdzenie Spółki, że we wniosku pierwotnym wskazała klasyfikację PKWIU 81.30 pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Skoro bowiem okoliczność wskazania właściwej klasyfikacji była kluczowa dla wydania w rozpatrywanej sprawie interpretacji, organu winien wyjaśnić zaistniałe rozbieżności.

W szeroko przywoływanych przez organ orzeczeniach, kwestią poruszaną jest okoliczność ustalenia czy kontrahent podatnika, rozumiany jako przeciętny klient, otrzymuje kilka odrębnych świadczeń głównych czy jedno świadczenie złożone. W celu dokonania ustaleń w tym zakresie należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności i uwzględnić wszystkie okoliczności, w których jest ona dokonywana. W szczególności dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy. Usługa kompleksowa zawiera kilka czynności (usług) opodatkowanych różnymi stawkami podatku VAT, z tym, że jedna z nich jest usługą główną, przeważającą, nadającą danej usłudze jej główny charakter, przy czym wszystkie zmierzają do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego wskazanej w umowie. Usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej.

Skoro zatem organ uznał, że dla oceny zawartego we wniosku stanu faktycznego niezbędne jest precyzyjne wskazanie przez Wnioskodawcę klasyfikacji statystycznej (pełnego siedmiocyfrowego symbolu) dla wykonywanych czynności, należało wyjaśnić rozbieżności i niejasności pomiędzy treścią wniosku i pisma z dnia 27 czerwca 2018 r. Ponieważ organ tego nie uczynił, w ocenie sądu, brak było podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Tym samym naruszona została dyspozycja art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p.

Sąd nie podziela natomiast zarzutu naruszenia przepisów art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy bowiem zauważyć, iż żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie był przez organy stosowany w niniejszym postępowaniu. W sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej mają jedynie zastosowanie regulacje zawarte w ustawy Ordynacja Podatkowa. Dlatego też stanowisko strony w tej części jest chybione.

Mając na uwadze wskazane okoliczności i argumenty, sąd zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie. Ponownie rozstrzygając sprawę organ, winien uwzględnić zawartą w mniejszym wyroku ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania.

W związku z uwzględnieniem skargi, o kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

E. S.