Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2959/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: par. 8 ust. 1 pkt 6 i ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 363
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących
article: art. 14c § 1 i § 2, art. 14b par. 3, art. 169 par. 1 w zw. z art. 14h
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz V. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca – V. sp. z o.o. w W., 17 czerwca 2013 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

Opisując stan faktyczny wyjaśniła, że świadczy usługi restauracyjne na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Ewidencję obrotu i kwot podatku należnego prowadzi za pomocą kas rejestrujących. W przypadku, gdy przedmiotem świadczenia jest przygotowanie i podanie posiłku zgodnie z kartą dań, na paragonie fiskalnym drukowana jest pozycja z nazwami poszczególnych składników dania, np. zupa dnia, kotlet mielony, ziemniaki, itd. Zdarzają się przypadki, gdy posiłek przygotowywany jest i podawany na indywidualne zamówienie klienta. Wówczas, ze względu na technicznie utrudnione wprowadzenie danych do kasy fiskalnej, na paragonie fiskalnym drukowana jest pozycja z nazwą "usługa gastronomiczna".

Skarżąca zadała pytanie, czy drukowanie na paragonie fiskalnym nazwy usługi w brzmieniu "usługa gastronomiczna" lub poszczególnych składników posiłku jest zgodne z § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. 2013 r. poz. 363, dalej: "rozporządzenie z 14 marca 2013 r.")?

W ocenie Skarżącej, na pytanie powyższe należy odpowiedzieć twierdząco. Stosowany przez nią sposób wystawiania paragonów fiskalnych spełnia wymagania stawiane powyższym przepisem. Z treści paragonu jednoznacznie wynika, że przedmiotem sprzedaży jest usługa gastronomiczna nawet w przypadku, gdy na paragonie drukowane są nazwy poszczególnych składników zamawianych posiłków. Biorąc pod uwagę okoliczności sprzedaży, posłużenie się nazwami poszczególnych składników posiłków wskazuje, iż jest to posiłek przygotowany w lokalu restauracyjnym (gastronomicznym) na żądanie klienta, a tym samym jest to usługa w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Tak wystawiony paragon bez jakichkolwiek wątpliwości daje też klientowi możliwość sprawdzenia prawidłowości transakcji. Wydrukowanie na paragonie nazwy usługi – usługa gastronomiczna – pozwala również jednoznacznie zidentyfikować przedmiot świadczenia oraz prawidłowość dokonanej transakcji.

W związku powyższym stosowany sposób określania na paragonach fiskalnych nazwy usługi, tj. usługa gastronomiczna albo np. zupa dnia, pozwala jednoznacznie zidentyfikować przedmiot świadczenia i zasady opodatkowania takiej transakcji, w tym stawkę podatku i moment powstania obowiązku podatkowego.

W interpretacji indywidualnej wydanej 2 sierpnia 2013 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe.

Przytoczył treść art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej: "u.p.t.u." oraz § 2 pkt 11, § 5 ust. 1 pkt 6 lit. e) i pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania (Dz.U. Nr 212. poz. 1338 ze zm.), a także § 2 pkt 12 i § 8 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 rozporządzenia z 14 marca 2013 r. Odwołując się do słownika języka polskiego określił znaczenie pojęcia "nazwa towaru/usługi" jako nazwę jednostkową mającą tylko jeden desygnat. Wywiódł, że umieszczona na paragonie fiskalnym nazwa usługi winna oznaczać nazwę jednostkową sprzedawanego towaru lub usługi, nie zaś ich grupę asortymentową tak, aby do każdego towaru możliwe było przyporządkowanie odpowiedniej stawki podatkowej i aby użyta nazwa, co do istoty, była zgodna z towarem i usługą będącymi przedmiotem obrotu, a ponadto, aby powiązanie tej nazwy z ceną pozwoliło na indywidualne określenie sprzedanego towaru lub usługi.

Minister Finansów wyjaśnił, że sposób "jednoznacznego" identyfikowania towarów i usług jest ściśle związany z ich asortymentem oferowanym przez podatnika. Jeżeli podatnik sprzedaje określonego rodzaju towary lub świadczy określonego rodzaju usługi i wszystkie towary lub wszystkie usługi z danej kategorii mają jednakową cenę, podatnik, co do zasady, może zaprogramować w kasie nazwę tego towaru lub usługi zgodnie z nazwą kategorii. Jeżeli jednak podatnik sprzedaje różne towary i usługi należące do określonego rodzaju towarów lub usług, a przy tym te towary lub usługi mają różne ceny, podatnik, co do zasady, powinien identyfikować je oddzielnie. Z świetle § 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia obowiązującego do 31 marca 2013 r. oraz § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 14 marca 2013 r. poszczególnym oznaczeniom literowym służącymi użytkownikowi kasy rejestrującej należy przyporządkować odpowiednie stawki podatku i zwolnienie od podatku. Konieczne jest bowiem ujęcie na paragonie fiskalnym informacji pozwalających na wyodrębnienie wartości sprzedaży i kwot podatku według poszczególnych stawek oraz wartości sprzedaży zwolnionej. Sprzedawca obowiązany jest więc dołożyć wszelkich starań, aby nazwa w jednoznaczny sposób definiowała sprzedawane usługi i umożliwiała ich właściwe przyporządkowanie do stawek podatku. Podatnik określa sposób przyporządkowania stawki uwzględniając asortyment sprzedawanych usług. Im szerszy jest wybór usług w danej grupie, tym wymaga on bardziej szczegółowego określenia nazwy usługi w celu jej prawidłowej identyfikacji.

Zdaniem Ministra Finansów, stosowany przez Skarżącą sposób oznaczania na paragonach nazwy usługi nie jest wystarczający do jednoznacznego i precyzyjnego zidentyfikowania sprzedawanego produktu oraz przypisania mu stawki podatku, a w rezultacie do prawidłowej ewidencji obrotu i podatku należnego. Paragon pełni również funkcję ochrony praw konsumenckich. Podatnik powinien zadbać o takie zaprogramowanie kasy rejestrującej, aby konsument otrzymywał paragony z nazwami towarów lub usług, pozwalającymi na ich identyfikację, przy czym nie oznacza to, że każdy towar powinien mieć odrębne kodowanie na kasie.

Minister Finansów przytoczył słownikową definicję gastronomii oraz definicję usługi restauracyjnej zawartą Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE. Stwierdził, że usługi restauracyjne, polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie, świadczone są w lokalu należącym do usługodawcy, a dostarczanie żywności lub napojów albo żywności i napojów stanowi jedynie element większej całości.

Przedmiotem działalności gospodarczej Skarżącej jest świadczenie usługi gastronomicznej, w swojej istocie bardzo złożonej, zawierającej bardzo szeroki wachlarz świadczeń, których całościowe wykonanie gwarantuje dopiero przygotowanie produktu finalnego – zamówionej przez klienta potrawy. Zarówno w sytuacji, gdy Skarżąca wydaje posiłek według karty dań, jak i posiłek skomponowany według indywidualnego zamówienia klienta, cena usługi gastronomicznej jest zróżnicowana i uzależniona od rodzaju składników użytych do przygotowania zamówionego dania, innymi słowy – zależy od różnych kryteriów np. rodzaju zastosowanego mięsa, surówki, zupy. napoju itp. Tak więc stosowanie przez Skarżącą na paragonie ogólnej nazwy usługi, tj. "usługa gastronomiczna", w żadnej mierze nie pozwala na jednoznaczne i precyzyjne zidentyfikowanie świadczonych usług, zwłaszcza gdy jest to usługa charakteryzująca się dużym stopniem złożoności.

Minister Finansów nie zgodził się zatem ze Skarżącą, że zaproponowana przez nią nazwa na paragonach fiskalnych – "usługa gastronomiczna" jest wystarczająca do dokładnego spełnienia wymogów rozporządzenia z dnia 14 marca 2013 r., a zwłaszcza jego § 8 ust. 1 pkt 6. Nie można stwierdzić, iż jest to nazwa na tyle precyzyjna, że nie można jej przypisać do różnych świadczeń Skarżącej.

Przepis § 37 rozporządzenia z 14 marca 2013 r. wskazuje, że z upływem 30 września 2013 r. podatnicy będą zobowiązani w pełni realizować wymóg podawania nazwy pozwalającej na jednoznaczną identyfikację towaru lub usługi. Nie oznacza to jednak, iż obecnie akceptowane było prowadzenie ewidencji i stosowanie nazewnictwu bazującego np. na grupach towarowych (grupach usług) w sposób niepozwalający na powyższe.

Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie i uznanie przedstawionego przez nią stanowiska za prawidłowe. Zarzuciła naruszenie § 8 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 rozporządzenia z 14 marca 2013 r. przez błędną interpretację.

W przekonaniu Skarżącej, wystawiane paragony zawierają nazwę usługi, jednoznacznie identyfikującą świadczoną usługę gastronomiczną. Za jednoznaczną identyfikację usługi Skarżąca uznała taką jej nazwę, która wskazuje, iż jest to jedna usługa, a nie kilka usług, czy też grupa usług. W przypadku usług gastronomicznych, które są usługami złożonymi, składającymi się z wielu czynności służących wytworzeniu produktu finalnego – posiłku, czasami nie ma możliwości określenia innej nazwy wykonanego świadczenia niż "usługa gastronomiczna". Skarżąca ponowiła wyjaśnienia, że zamieszczenie na paragonie nazwy "usługa gastronomiczna" oznacza, iż jest to danie przygotowane na zamówienie klienta. Nazwa odzwierciedla jednoznacznie charakter usługi i wskazuje na prawidłowość jej opodatkowania. W świetle § 8 ust. 2 rozporządzenia z 2013 r. paragon fiskalny powinien umożliwiać nabywcy sprawdzenie prawidłowości dokonanej transakcji. Nazwa "usługa gastronomiczna" umożliwia nabywcy uczynienie tego. Zdaniem Skarżącej, klient nie musi posiadać informacji, czy przedmiotem jego zakupu były poszczególne składniki skonsumowanego dania. Z jego punktu widzenia istotne jest, jakie świadczenie nabył oraz jak zostało ono opodatkowane.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżąca wskazała interpretację ogólną Ministra Finansów z 12 września 2013 r. nr PT7/033/1 /589/MHL/ł 3/RD 94492.

W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji i powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Jego zdaniem, posługiwanie się na paragonie nazwą "usługa gastronomiczna" w sytuacji, gdy klient odwiedzający restaurację może zamówić np. jedynie samą zupę. czy też tylko jajecznicę z kromką chleba lub szklankę herbaty, nie oddaje charakteru kupionej przez konsumenta usługi. Nazwy "usługa gastronomiczna" nie pozwala na jednoznaczne i precyzyjne zidentyfikowanie świadczonej usługi.

W przypadku świadczenia usługi przez punkty gastronomiczne, określenie nazwy na paragonie, co do zasady, może się opierać na nazewnictwie stosowanym przy tworzeniu zasad odpłatności, tj. nazewnictwie określonym w cenniku (w karcie dań) i wówczas podatnik może zaprogramować w kasie np. nazwę "zestaw obiadowy", "danie obiadowe" dla posiłków oferowanych zgodnie z kartą dań. Zasady stosowania nazewnictwa spełniającego wymóg jednoznacznego identyfikowania towarów i usług nie wykluczają także stosowania przez podatników nazewnictwa zapewniającego bardziej szczegółowe rozróżnienie towarów i usług np. nazwy typu "zupa dnia"; "kotlet mielony", "ziemniaki", itd., przy czym stosowanie na tyle rozbudowanego nazewnictwa jest fakultatywne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić przez uchylenie zaskarżonej interpretacji, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych niż w niej wskazane. Działanie takie umożliwia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, Sąd ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie oznaczania na paragonie fiskalnym, na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług, świadczonych przez Skarżącą usług gastronomicznych.

We wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca opisała dwa sposoby określania świadczonych usług na paragonach fiskalnych, w zależności od okoliczności, czy przedmiotem usługi jest przygotowanie i podanie posiłku zgodnie z kartą dań, czy też na indywidualne zamówienie klienta. W pierwszym przypadku na paragonie fiskalnym drukowana jest pozycja z nazwami poszczególnych składników dania, np. zupa dnia, kotlet mielony, ziemniaki, itd. W drugim zaś – nazwa "usługa gastronomiczna".

Skarżąca wyraziła pogląd, że stosowany przez nią sposób określania nazwy usługi, tj. usługa gastronomiczna albo np. zupa dnia, pozwala zidentyfikować przedmiot świadczenia i zasady opodatkowania transakcji.

Minister Finansów dokonał analizy jedynie prawidłowości stosowania przez Skarżącą nazwy "usługa gastronomiczna". Stwierdził bowiem, że "(...) stosowanie przez Skarżącą na paragonie ogólnej nazwy usługi, tj. "usługa gastronomiczna", w żadnej mierze nie pozwala na jednoznaczne i precyzyjne zidentyfikowanie świadczonych usług, zwłaszcza gdy jest to usługa charakteryzująca się dużym stopniem złożoności" i dalej nie zgodził się ze Skarżącą, iż zaproponowana przez nią nazwa na paragonach fiskalnych – "usługa gastronomiczna" jest wystarczająca do dokładnego spełnienia wymogu rozporządzenia z dnia 14 marca 2013 r., a zwłaszcza jego § 8 ust. 1 pkt 6.

W zaskarżonej interpretacji brak jest natomiast oceny stanowiska Skarżącej co do prawidłowości stosowania na paragonach fiskalnych pozycji z nazwami poszczególnych składników dania, np. zupa dnia, kotlet mielony, ziemniaki, itd. co Skarżąca czyni w przypadku dań zamawianych zgodnie z kartą dań.

Brak ten dostrzegł Minister Finansów, jako że w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, iż dla posiłków oferowanych zgodnie z kartą dań podatnik może przykładowo zaprogramować w kasie fiskalnej nazwy "zestaw obiadowy" lub "danie obiadowe" i nie jest wykluczone stosowanie nazewnictwa zapewniającego bardziej szczegółowe rozróżnienie towarów i usług, np. nazwy typu "zupa dnia"; "kotlet mielony", "ziemniaki", itd., przy czym stosowanie takiego nazewnictwa jest fakultatywne.

Wypowiedź ta mogłaby sugerować, że Minister Finansów w części uznaje stanowisko Skarżącej za prawidłowe, ponieważ "zupa dnia"; "kotlet mielony" i "ziemniaki" są nazwami wskazanymi przez Skarżącą właśnie jako te nazwy, które stosuje.

Zamieszczenie powyższej wypowiedzi w odpowiedzi na skargę nie zmienia jednak faktu, że przedstawiając ocenę stanowiska Skarżącej w zaskarżonej interpretacji Minister Finansów stwierdził, iż jest ono nieprawidłowe.

Nie jest rzeczą wnioskodawcy i Sądu domyślać się stanowiska Organu interpretacyjnego dotyczącego określonej kwestii w oparciu o treść odpowiedzi na skargę. Jest przy tym oczywiste, że odpowiedź na skargę nie może ani zastąpić interpretacji indywidualnej, ani też jej uzupełnić. Ustawodawca wiąże bowiem określone skutki prawne z interpretacją indywidualną, nie zaś z odpowiedzią na skargę. Jakkolwiek odpowiedź na skargę jest istotna z tego względu, że pozwala Organowi interpretacyjnemu na polemikę z zarzutami skargi, to jednak Sąd ocenia zgodność z prawem zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wyjaśnić przy tym należy, że w interpretacji indywidualnej Minister Finansów nie ocenia stanowiska wnioskodawcy "w całokształcie" lub "co do zasady". Ocenia osobno każdą z kwestii przedstawionych we wniosku o interpretację, co do których wnioskodawca zajął stanowisko. Skoro więc Skarżąca wypowiedziała się co do prawidłowości stosowania nazwy "usługa gastronomiczna" oraz nazw takich jak "zupa dnia", Minister Finansów powinien nie tylko zająć jednoznaczne stanowisko co do obu tych kwestii, ale też co do każdej z nich podać uzasadnienie zajętego stanowiska.

Minister Finansów przedstawił ogólne zasady stosowania nazw towarów i usług na paragonach fiskalnych. Podkreślił konieczność jednoznacznego zdefiniowania sprzedawanych usług, umożliwiającego prawidłową ich identyfikację oraz przypisanie odpowiedniej stawki podatkowej. Odwołał się do celów, jakim nazewnictwo to ma służyć.

Zdaniem Sądu, zasady powyższe znajdują odzwierciedlenie w powołanych przez strony przepisach prawa. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 14 marca 2013 r. (obowiązującego w dacie złożenia przez Skarżącą wniosku i wydania zaskarżonej interpretacji), paragon fiskalny zawiera nazwę towaru lub usługi pozwalającą na ich jednoznaczną identyfikację. Natomiast § 8 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że paragon fiskalny musi być czytelny i umożliwić nabywcy sprawdzenie prawidłowości dokonanej transakcji. Paragon fiskalny może zawierać w miejscu określonym dla nazwy, o której mowa w ust. 1 pkt 6, również opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy.

Jednakże, jak wskazano wyżej, w świetle tych zasad Organ interpretacyjny ocenił jedynie prawidłowość posługiwania się przez Skarżącą nazwą "usługa gastronomiczna".

Tym samym Minister Finansów nie uwzględnił całego stanu faktycznego opisanego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji i nie ocenił całości przedstawionego przez nią stanowiska. Zaskarżona interpretacja wydana została zatem z naruszeniem art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, w świetle których interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy – wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że negując prawidłowość posługiwania się nazwą "usługa gastronomiczna" Minister Finansów nie wskazał, jakie określenie (nazwa) byłoby zatem właściwe w sytuacji, gdy posiłek przygotowywany jest i podawany zgodnie z indywidualnym zamówieniem klienta.

Podanie ogólnych zasad stosowania nazw towarów w zależności od różnorodności asortymentu i cen nie może zastąpić jednoznacznego stanowiska, dotyczącego określonego stanu faktycznego.

Ponadto, odnosząc się do działalności prowadzonej przez Skarżącą, Minister Finansów stwierdził, że zarówno w sytuacji, gdy wydawany jest posiłek według karty dań, jak i posiłek skomponowany według indywidualnego zamówienia klienta, cena usługi gastronomicznej jest zróżnicowana i uzależniona od rodzaju składników użytych do przygotowania zamówionego dania, innymi słowy – zależy od różnych kryteriów, np. rodzaju zastosowanego mięsa, surówki, zupy, napoju, itp. Z okoliczności tych wywiódł dalej, że ogólna nazwa "usługa gastronomiczna" nie pozwala dokonać jednoznacznej i precyzyjnej identyfikacji usługi, zwłaszcza charakteryzującej się dużym stopniem złożoności. Taki zaś charakter – jak wyjaśnił – mają usługi gastronomiczne świadczone przez Skarżącą.

Rzecz w tym, że we wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca w ogóle nie wypowiedziała się co do stosowanych cen usług gastronomicznych oraz warunkujących je okoliczności. W szczególności zaś z treści wniosku nie wynika, czy ceny posiłków "gotowych" z karty dań oraz skomponowanych na indywidualne życzenie klienta różnią się, a także np. czy cena kotleta mielonego stanowiącego element posiłku z karty dań oraz cena kotleta mielonego jako elementu posiłku skomponowanego zgodnie z wolą klienta, są cenami takimi samymi. Nie wiadomo również, czy w obu przypadkach na paragonie fiskalnym drukowana jest wyłącznie cena całego posiłku, czy też ceny poszczególnych dań składających się na dany posiłek.

Przytoczone wyżej twierdzenia Organu interpretacyjnego nie są zatem oparte na informacjach podanych przez Skarżącą. W świetle zaś przepisów Ordynacji podatkowej, a mianowicie art. 14b § 3 nakładającego na wnioskodawcę obowiązek między innymi wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz art. 14c § 1 i 2 określającego elementy, jakie winna zawierać interpretacja indywidualna, nie budzi wątpliwości, iż Organ interpretacyjny nie może niejako "dopowiadać" okoliczności faktycznych, na tle których wydaje interpretację indywidualną.

Cenę danego posiłku lub dania może kształtować wiele różnych czynników, o wyborze których decyduje podatnik i które w istocie same w sobie nie mają znaczenia dla stosowanego nazewnictwa towarów i usług. Istotny jest rezultat końcowy – zróżnicowanie lub jednolitość cen oferowanych towarów i usług.

Minister Finansów uznał, że sposób jednoznacznego identyfikowania towarów i usług jest ściśle związany z asortymentem towarów i usług oferowanych przez podatnika oraz stosowanymi cenami (jednakowymi lub zróżnicowanymi) dla danej kategorii towarów i usług. Nie mógł zatem, bez uzyskania informacji co do tych okoliczności, udzielić pełnej i jednoznacznej informacji o sposobie zastosowania przedstawionych przez niego ogólnych zasad stosowania nazewnictwa towarów i usług na paragonach fiskalnych w konkretnym stanie faktycznym.

Jak już Sąd wskazał, we wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca nie podała, jakie ceny stosuje, a mianowicie posiłku, czy też poszczególnych dań. W istocie nie wiadomo nawet, czy w rozumieniu Skarżącej posiłek to zestaw składający się np. z zupy, dania głównego i deseru, czy też jest to np. zestaw w postaci kotleta, ziemniaków, surówki.

Zdaniem Sądu, z punktu widzenia szczegółowości nazw podawanych na paragonie fiskalnym ma znaczenie okoliczność, czy cena uiszczana przez klienta obejmuje zestaw dań składających się na posiłek zamawiany przez klienta. Innymi słowy, czy zamawiając określony zestaw dań (posiłek) klient płaci określoną cenę przypisaną takiemu właśnie zestawowi dań (posiłkowi), nie zaś poszczególnym składającym się na ten posiłek daniom, czy też z listy dań dostępnych w menu klient komponuje posiłek i uiszcza następnie cenę stanowiącą sumę cen poszczególnych dań. Dla klienta, który zamawia gotowy, skomponowany przez restauratora "zestaw" (posiłek) nie ma znaczenia cena poszczególnych dań składających się na ten zestaw, jeżeli i tak cały "zestaw" ma jedną (wspólną) cenę. Natomiast klient, który po prostu wybiera z menu określone dania, bez wątpienia będzie chciał znać ich poszczególne ceny, chyba że restaurator oferuje możliwość samodzielnego wyboru dań składających się na "zestaw" (samodzielnego skomponowania zestawu) z zachowaniem jednakowej ceny "zestawu" niezależnie od tego, jakie dania do tego zestawu wybierze klient.

Z treści wniosku o wydanie interpretacji nie wynika, jak złożenie przez klienta indywidualnego zamówienia przekłada się na uiszczaną przez niego cenę posiłku.

W ocenie Sądu poprzestanie przez Ministra Finansów na zanegowaniu prawidłowości stanowiska Skarżącej oraz przedstawieniu ogólnych zasad stosowania nazw towarów i usług na paragonach fiskalnych wynikało właśnie z okoliczności, że opis stanu faktycznego podany przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji nie był wystarczający do zajęcia stanowiska przez Organ interpretacyjny.

W rezultacie z treści zaskarżonej interpretacji Skarżąca dowiedziała się, że nazwa "usługa gastronomiczna" nie spełnia wymogów określonych w § 8 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 rozporządzenia z 14 marca 2013 r. Nie uzyskała jednak informacji, jaka nazwa byłaby zatem prawidłowa w opisanym przez nią stanie faktycznym. Nie uzyskała także informacji, dlaczego wymogów określonych powyższymi przepisami nie spełnia wymienienie na paragonie nazw poszczególnych dań (np. zupa, kotlet, ziemniaki).

Zdaniem Sądu, we wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca nie opisała stanu faktycznego w sposób jednoznaczny i wyczerpujący. Tymczasem funkcja ochronna interpretacji indywidualnej, ustanowiona w interesie wnioskodawców, spełnia się, jeżeli stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) opisany we wniosku ściśle odpowiada stanowi rzeczywistemu. Interpretacja wydana na tle niejednoznacznie przedstawionego stanu faktycznego, podobnie jak interpretacja zawierająca niejednoznaczne stanowisko organu interpretacyjnego, będzie miała ten skutek, że na etapie postępowania wymiarowego, kiedy podatnik będzie chciał się do niej odwołać, pojawi się spór o znaczenie uzyskanej interpretacji i polemika co do stanu faktycznego stanowiącego jej podstawę.

W interesie Skarżącej jest więc szczegółowe opisanie wskazanych wyżej okoliczności związanych ze stosowanymi cenami posiłków i (lub) dań, zamieszczanymi na paragonach fiskalnych.

Uzyskanie takiego opisu leżało również w interesie Organu interpretacyjnego, jako że umożliwiłoby wydanie prawidłowej interpretacji, odnoszącej się do konkretnych okoliczności faktycznych.

W świetle art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej niewyczerpujące przedstawienie zdarzenia przyszłego we wniosku o wydanie interpretacji stanowi brak formalny tego wniosku.

Rzeczą Ministra Finansów było zatem wezwanie Skarżącej w trybie przewidzianym w art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej do sprecyzowania i uzupełnienia przedstawionego we wniosku o interpretację opisu stanu faktycznego o powyższe informacje.

To właśnie należy uczynić ponownie rozpoznając sprawę. Po uzyskaniu odpowiedzi Skarżącej, Minister Finansów zajmie stanowisko co do prawidłowości stosowania przez Skarżącą nazwy "usługa gastronomiczna" oraz nazw określonych przez Skarżącą jako nazwy "poszczególnych składników dania, np. zupa dnia, kotlet mielony, ziemniaki".

Niezastosowanie trybu uzupełnienia braku formalnego wniosku o wydanie interpretacji naruszało przepisy postępowania, tj. art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na opisane wyżej naruszenia prawa, do jakich doszło przy wydaniu zaskarżonej interpretacji, Sąd nie oceniał zasadności zarzutów skargi związanych z prawidłowością merytorycznego stanowiska Organu interpretacyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.

Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi.