Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 92/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania
Stwierdzono, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Umorzono postępowanie co do zobowiązania organu do wydania aktu
Oddalono skargę w części
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 i 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 12 Kpa, art. 35 § 3 i art. 36 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 17 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) po rozpoznaniu w postepowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 roku sprawy ze skargi małoletniej I. K. działającej przez przedstawiciela ustawowego F. K. na przewlekłość Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2019 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, II. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, IV. w pozostałym zakresie skargę oddala, V. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga z dnia [...] sierpnia 2020 r., złożona przez F. K. - ojca reprezentującego w sprawie małoletnią Skarżącą luliię K., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewodę w sprawie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy.

W skardze domagano się:

1. zobowiązania organu do wydania decyzji w przedmiocie udzielenia Skarżącej [przypis Sadu: w skardze wskazano na Skarżącego, jednak F. K. jest jedynie przedstawicielem ustawowym Skarżącej – małoletniej I. K.] zezwolenia na pobyt czasowy, w terminie miesiąca, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa);

2. stwierdzenia przewlekłości postępowania administracyjnego, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1a Ppsa;

3. zasądzenia od organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Pełnomocnik wniósł ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:

1. wydruku komputerowego, na okoliczność daty złożenia wniosku o udzielenie Skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy, daty uzupełnienia przez Skarżącą braków formalnych, niezałatwienia sprawy w terminie, przewlekłości postępowania administracyjnego;

2. zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2019 r., na okoliczność niezałatwienia sprawy w terminie, przewlekłości postępowania administracyjnego;

3. zawiadomienia z dnia [...] lipca 2020 r., na okoliczność niezałatwienia sprawy w terminie, przewlekłości postępowania administracyjnego;

4. ponaglenia z dnia [...] czerwca 2020 r., na okoliczność ponaglenia organu w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy Skarżącej.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wywodził, co następuje.

Skarżąca - luliia K. jest obywatelką [...]. Dnia [...] listopada 2019 r. Skarżąca złożyła w W. Urzędzie Wojewódzkim wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy. Wniosek zawierał braki formalne, dlatego też Skarżąca została wezwana do ich uzupełnienia. W dniu [...] grudnia 2019 r., w wyznaczonym terminie, Skarżąca usunęła wszelkie braki wniosku.

Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. Skarżąca została powiadomiona przez organ, że decyzja w sprawie zostanie podjęta do dnia [...] czerwca 2020 r. W uzasadnieniu tego zawiadomienia podano, że koniecznym jest sprawdzenie złożonych przez Skarżącą dokumentów i możliwości udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Dodatkową zaś przyczyną tak odległego terminu rozpoznania wniosku była duża liczba prowadzonych postępowań w sprawach cudzoziemców.

W kolejnym zawiadomieniu – pismo z dnia [...] lipca 2020 r. – organ powiadomił Skarżącą o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy do dnia [...] grudnia 2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że termin został wydłużony ze względu na konieczność zgromadzeniu materiału dowodowego, niezbędnego do potwierdzenia spełnienia warunków udzielenia zezwolenia. Ponadto organ wskazał na znaczną ilość postępowań w sprawach cudzoziemców.

Na tle opisanego stanu faktycznego sprawy pełnomocnik argumentował, że przez ponad pół roku organ nawet nie zebrał wystarczających dowodów. Szczególnie zastanawiające jest to, w jego opinii, w kontekście tego, że Skarżąca w [...] 2019 r. przedłożyła wszelkie wymagane dokumenty, o które wezwał ją organ. Dopiero w pierwszej połowie [...] 2020 r. do miejsca zamieszkania Skarżącej przybyła kontrola w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym.

Kolejno pełnomocnik wywodził, że niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku do dnia [...] grudnia 2020 r. Skarżąca, reprezentowana przez ojca, skierowała do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, za pośrednictwem Wojewody, ponaglenie.

Pełnomocnik wskazał, że zgodnie z art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwanej dalej: Kpa) załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zatem nawet gdyby przyjąć, że sprawa zainicjowana wnioskiem o zezwolenie na pobyt czasowy jest sprawą szczególnie skomplikowaną, organ powinien był wydać decyzję najpóźniej w [...] 2020 r., gdyż pod koniec [...] 2019 r. Skarżąca złożył wniosek. Oznacza to, w ocenie pełnomocnika, że organ pozostaje w zwłoce już 7 miesięcy, a należy się spodziewać wydania decyzji dopiero w grudniu bieżącego roku.

Końcowo podkreślono, że Skarżąca od października 2019 r. przebywa z ojcem w Polsce. Uczęszcza do szkoły publicznej w Polsce. Ma wielu kolegów i koleżanki z którymi szybko się zżyła. Bardzo szybko uczy się języka polskiego, którym coraz śmielej radzi sobie na co dzień. Obecnie Skarżąca deklaruje chęć pozostania w Polsce na stałe. Nie planuje powrotu do [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organu wskazał, że wniosek Skarżącej oparty był o art. 158 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 z późn. zm., zwanej dalej: ustawa), tj. okoliczność, że Skarżąca jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca pozostającego w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej i posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek został przesłany za pośrednictwem operatora pocztowego i wpłynął do organu w dniu [...] listopada 2019 r.

Kolejno podniesiono, że zgodnie z art. 105 ust. 1 oraz art. 106 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, przedstawia ważny dokument podróży oraz dołącza aktualne fotografie. Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy pobiera się również odciski linii papilarnych (art. 106 ust. 4 ustawy).

Na tle powyższych rozważań organ wskazał, że złożony w dniu [...] listopada 2019 r. wniosek zawierał wymienione braki formalne, które zostały uzupełnione w dniu [...] grudnia 2019 r. Tego samego dnia F. K. został poinformowany o wszczęciu postępowania w przedmiocie udzielenia małoletniej lulii K. zezwolenia na pobyt czasowy oraz, że decyzja w tej sprawie zostanie podjęta do [...] czerwca 2020 r. Organ wskazał, że termin rozpatrzenia wniosku został przedłużony ze względu na konieczność sprawdzenia złożonych dokumentów i możliwości udzielenia zezwolenia. W dniu [...] kwietnia 2020 r. organ zwrócił się do Komendanta Oddziału Straży Granicznej, Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd małoletniej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jej pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego – zgodnie z art. 109 ust. 1 ustawy.

Kolejno organ wskazał, że w związku z wprowadzeniem [...] marca 2020 r., na terytorium Polski stanu epidemicznego, a następnie [...] marca 2020 r. stanu epidemii, zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 i 6 oraz ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567 i 568, zwanej dalej: ustawa COVID-19) w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych oraz postępowaniach administracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Czynności dokonane w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID w postępowaniach są skuteczne (art. 15zzs ust. 7 ustawy). Organ podkreślił, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie stosuje się przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie a organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierza się kar, grzywien ani nie zasądza się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa, (art. 15 zzs ust. 10 ustawy COVID-19). Organ wskazał również, w dniu [...] maja 2020 r. weszła w życie ustawa o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa [...] (Dz. U. poz. 875, zwana dalej: ustawa zmieniająca [...]), i na mocy jej przepisów uchylone zostały przepisy art. 15zzr i 15zzs ustawy [...], co oznaczało, że od [...] maja 2020 r. terminy w postępowaniach administracyjnych, które uległy zawieszeniu zaczęły biec dalej.

Następnie organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2020 r., F. K. wniósł ponaglenie na przewlekłość postępowania w przedmiocie udzielenia małoletniej zezwolenia na pobyt czasowy, bezpośrednio do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w W., z pominięciem Wojewody.

W następnej kolejności organ wskazał, że ze względu na deklarowany cel pobytu tj. pobyt z ojcem, sytuacja pobytowa F. K. w Polsce miała bezpośredni wpływ na zasadność udzielenia zezwolenia na pobyt małoletniej lulii K.. Tylko w przypadku udzielenia F. K. zezwolenia na pobyt na terytorium RP, zasadnym byłoby udzielenie zezwolenia na pobyt również jego małoletniej córce. Postępowanie w przedmiocie udzielenia F. K. zezwolenia na pobyt czasowy zostało natomiast zakończone [...] września 2020 r. Decyzja w przedmiocie udzielenia małoletniej luliia K. zezwolenia na pobyt czasowy została podjęta w tym samym dniu.

W ocenie organu zastosowania w sprawie nie miał art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, albowiem oba postępowania prowadzone były przed tym samym organem.

Z kolei w kontekście art. 61 § 3 Kpa, zgodnie z którym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, organ wywodził, że wszczęcie postępowania nie w każdym przypadku następuje z mocy prawa. Powołał się w tej mierze na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK [...]. Organ argumentował, że w sytuacji, gdy podanie nie spełnia wymagań formalnych, termin doręczenia żądania organowi należy liczyć od daty usunięcia tych braków, bowiem wszczęcie postępowania administracyjnego może spowodować tylko wniosek strony niedotknięty brakami formalnymi. Skoro zatem braki formalne wniosku zostały usunięte [...] grudnia 2019 r. to tę datą uznać należy za datę doręczenia organowi wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Jednocześnie w związku z zawieszeniem biegu terminów w postępowaniu administracyjnym, na mocy ustawy [...], okres między [...] marca 2020 r. a [...] maja 2020 r. nie powinien być brany pod uwagę przy ocenie przewlekłości w postępowaniu. Wobec powyższego organ stwierdził, że postępowanie w przedmiocie udzielenia małoletniej pozwolenia na pobyt czasowy prowadzone było od [...] grudnia 2019 r. do [...] marca 2020 r. tj. 3 miesiące oraz od [...] maja 2020 r. do [...] września 2020r. tj. 3 miesiące i 7 dni, łącznie 6 miesięcy i 7dni.

Przy uwzględnianiu okresów wskazanych w ustawie [...] i zmieniającej, termin na zajęcie stanowiska w sprawie z uwzględnieniem czasu obiegu korespondencji, upłynął [...] czerwca 2020 r.

Wyjaśniając brak czynności w okresach od [...] grudnia 2019 r. do [...] kwietnia 2020 r. tj. od daty wszczęcia postępowania do czasu przesłania wniosku do wyżej wymienionych Komendantów celem uzyskania opisanych informacji oraz w okresie od [...] maja 2020 r., do [...] lipca 2020 r., organ wywodził, że od 2014 r. odnotowuje się opóźnienia w prowadzeniu postępowań dotyczących legalizacji pobytu w związku ze stałym przyrostem liczby wniosków w sprawach cudzoziemców i niewystarczającymi zasobami kadrowymi, technicznymi i organizacyjnymi do terminowego załatwiania spraw. Biorąc pod uwagę lawinowy przyrost wniosków w sprawach cudzoziemców, który w województwie wielkopolskim rozpoczął się na przełomie 2015 r.- 2016 r. i utrzymuje się nadal, niewystarczające (pomimo stałego ich zwiększania) zasoby kadrowe, techniczne i organizacyjne (również pomimo ich ciągłego uzupełniania i rozwijania), a mimo to stale rosnącą liczbę wydawanych rozstrzygnięć w tych sprawach, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej co do charakteru przewlekłości. Dla zobrazowania sytuacji organ przytoczył dane statystyczne, wskazując, że: w 2015 r. Wojewoda przyjął 7961 wniosków, w 2016 r. - 12 305 wniosków, w 2017 r. - ok. 18 386 wniosków, w 2018 r. - 24 786, w 2019 r. - 25 092, do [...].08.2020r. - 22 445. Statystyka rozstrzygnięć prezentuje się zaś następująco; w 2015 r. - 4 286 rozstrzygnięć, w 2016 r. - 7 729 rozstrzygnięć, w 2017 r. - 13 833 rozstrzygnięć, w 2018 r. - 16 172 rozstrzygnięcia, w 2019 r. - 18 185 rozstrzygnięć, do [...].07.2020r. - 14 742. Wojewoda podkreślał, że podejmuje szereg działań służących poprawie efektywności pracy Wydziału Spraw Cudzoziemców w zakresie obsługi spraw cudzoziemców. Przede wszystkim systematycznie zwiększany jest stan zatrudnienia, doposażenie w sprzęt komputerowy jak i zapewnienie warunków lokalowych.

W związku z wszechstronnym zakresem potrzeb związanych ze wzmocnieniem zdolności administracyjnych do załatwiania spraw cudzoziemców oraz ograniczonymi zasobami od 2016 r. Wojewoda podejmował intensywne starania w celu pozyskania zewnętrznych źródeł dofinansowania działań mających na celu podniesienie jakości obsługi klientów. Obecnie realizowane są dwa projekty o łącznej wartości 17 mln zł dofinansowania z Funduszu Azylu, Migracji i Integracji służące zwiększeniu potencjału zasobów ludzkich, rzeczowych i informacyjnych. Wszelkie te, kompleksowo podejmowane przez Wojewodę działania służą sukcesywnej poprawie jakości obsługi spraw cudzoziemców, w tym co oczywiste, także terminowości. Działania te zostały pozytywnie ocenione przez Najwyższą Izbę Kontroli w wystąpieniu pokontrolnym z dnia [...] lutego 2019 r.

Akcentowano również, że nieterminowe załatwienie sprawy nie jest skutkiem lekceważenia obowiązujących przepisów, czy braku świadomości ciążących na Wojewodzie obowiązków, ale wynikiem lawinowego wzrostu ilości składanych wniosków.

Organ powołał się w tym miejscu na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w P. sygn. akt IV SAB/Po [...] który uwzględnił powyższe okoliczności przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa.

Kolejno, powołując się na inne jeszcze wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych organ podkreślał, że nie istnieje swoisty automatyzm uznawania, że w danej sprawie przewlekłość ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa tylko z racji samego przekroczenia, nawet znacznego terminu jej załatwienia. Konieczne jest bowiem dokonanie analizy i oceny rzeczywistych, obiektywnych przyczyn powstałej bezczynności.

Reasumując organ skonstatował, że wobec powyższego nie ma podstaw do stwierdzenia, że przewlekłość w postępowaniu o udzielenie małoletniej zezwolenia na pobyt czasowy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie była ona bowiem spowodowana celowym działaniem, lekceważeniem strony lecz okolicznościami obiektywnymi, opisanymi powyżej.

W piśmie procesowym z dnia [...] października 2020 r. pełnomocnik wyjaśnił kwestie związane z wniesieniem ponaglenia wskazując, że nadal w placówce Poczty Polskiej w L. ponaglenie bezpośrednio do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w W. wbrew normie zawartej w art. 37 § 3 pkt 1 Kpa, stanowiącej, że ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowania. Skarżąca wniosła zatem ponaglenie do organu właściwego jednak z naruszeniem trybu jego wniesienia przewidzianego w art. 37 § 3 pkt 1 Kpa. Z uwagi jednak na art. 65 § 1 Kpa Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców winna była przekazać ponaglenie do Wojewody, jako organu właściwego. Pełnomocnik przywołał w tej mierze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z dnia [...] lipca 2020 r., sygn. akt II OSK [...]), wskazując na brak podstaw do odrzucenia skargi.

Pismem z dnia [...] października 2020 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł z kolei replikę na odpowiedź na skargę, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w skardze. Pełnomocnik wywodził ponadto, odnosząc się do twierdzeń organu, że z uzasadnienia pisma organu wynika, że Skarżąca w dniu [...] grudnia 2019 roku uzupełniła wszelkie braki formalne wniosku. Tymczasem dopiero w dniu [...] kwietnia 2020 roku Wojewoda zwrócił się do Komendantów wskazanych wcześniej służb o przekazanie informacji. W ocenie pełnomocnika niezbicie zatem z powyższego wynika, że organ pierwszą czynność w postępowaniu wykonał po upływie aż 4 miesięcy od dnia uzupełnienia przez Skarżącą braków wniosku. Tymczasem stan zagrożenia epidemicznego wprowadzono na terytorium RP z dniem [...] marca 2020 roku. Zatem już w momencie wprowadzenia tego stanu organ pozostawał w zwłoce z załatwieniem sprawy, albowiem zgodnie z treścią art. 35 § 3 Kpa winien był wydać decyzję najpóźniej do dnia [...] stycznia 2020 roku. W okresie od [...] grudnia 2019 roku do dnia [...] stycznia 2020 roku nie było jeszcze w Polsce stanu zagrożenia epidemicznego, który uzasadniałby bezczynność organu.

Skarżąca zakwestionowała jednak również i okoliczność skutecznego wyłączenia odpowiedzialności administracji publicznej za bezczynność od dnia wprowadzenia stanu zagrożenia epidemicznego, tj. od dnia [...] marca 2020 roku. Wskazał, że przepis art. 15zzs ust. 10 ustawy [...] wszedł w życie dopiero z dniem [...] marca 2020 r. Tym samym uznanie, że wspomniany przepis obejmuje również okres od 14 marca do [...] marca 2020 roku oznaczałoby przyjęcie niedopuszczalnej retroaktywności przepisu (lex retro non agit). Powołał się w tej mierze na stanowisko sądów administracyjnych (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 225/20). W związku z powyższym, w ocenie pełnomocnika, należy uznać, że w okresie od 14 marca do [...] marca 2020 roku organ także pozostawał w stanie bezczynności.

Nie można, według pełnomocnika, zaaprobować stanowiska organu, zgodnie z którym, termin doręczenia żądania organowi należy liczyć od daty usunięcia braków formalnych podania. Nie wynika to również z przywołanego przez organ wyroku NSA (z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2178/11). Pełnomocnik przywołał w tej mierze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w G. z dnia [...] listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Gd [...] oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Łodzi z dnia [...] czerwca 2017 r., II SA/Łd [...], podkreślając, że uzupełnienie w terminie braków formalnych oznacza, iż czynność strony uzyskuje moc od chwili jej dokonania, a nie od chwili konwalidacji. Oznacza to, że datą wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie załatwienia sprawy zawiera braki co do treści, będzie dzień wniesienia podania, a nie dzień uzupełnienia jego

braków.

Powyższe oznacza, w ocenie pełnomocnika, że Wojewoda prowadził postępowanie w okresie [...] listopada 2019 - [...] marca 2020 roku oraz od 24 maja do [...] września 2020 roku, czyli łącznie 7 miesięcy i 10 dni, nie licząc okresu zawieszenia biegu terminów procesowych w postępowaniu administracyjnym. Zatem przekroczenie jednomiesięcznego terminu na załatwienie sprawy jest obiektywne, niczym nieusprawiedliwione, znaczne i rażące.

Odnosząc się do stanowiska organu dotyczącego braku czynności z jego strony w okresie od [...] grudnia 2019 do [...] kwietnia 2020 roku, wskazano, że dla stwierdzenia przewlekłości postępowania nie mają żadnego znaczenia problemy kadrowe i organizacyjne organu rozpoznającego sprawę (wskazano na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] października 2019 r. sygn. akt III SAB/Wr [...]).

W piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. pełnomocnik wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z postanowienia z dnia [...] listopada 2020 r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na okoliczność stwierdzenia przez ten organ dopuszczenia się przez Wojewodę bezczynności w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się częściowo zasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania I. K. zezwolenie na pobyt czasowy.

W pierwszej kolejności oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej: Ppsa), skargę – w tym także skargę na przewlekłość postępowania – można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Na mocy art. 37 § 1 pkt 2 Kpa, środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 Ppsa w przypadku dopuszczenia się przez organ przewlekłego prowadzenia postępowania jest instytucja ponaglenia.

Z akt sprawy wynika, że w rozpoznawanej sprawie strona z naruszeniem art. 37 § 3 pkt 1 Kpa wniosła ponaglenie z dnia [...] czerwca 2020 r. bezpośrednio do Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców, z pominięciem Wojewody. W opinii Sądu odrzucenie skargi z powodu niedochowania trybu wnoszenia ponaglenia stanowiłoby jednak przejaw nadmiernego formalizmu, kłócącego się z istotą i celem unormowanej w art. 37 § 1 Kpa instytucji. W tym stanie rzeczy należało więc uznać, że przesłanka formalna do wniesienia skargi została spełniona.

Przechodząc do badania sprawy pod kątem merytorycznym w pierwszej kolejności podkreślić należy, że wydanie przez organ decyzji kończącej sprawę już po wniesieniu skargi do sądu nie stanowi przeszkody dla jej merytorycznego rozpoznania w zakresie rozstrzygnięcia, czy zaistniała przewlekłość w prowadzeniu postępowania administracyjnego, czy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i dla ewentualnego wymierzenia grzywny lub sumy pieniężnej (zob. wyrok NSA z dnia [...] września 2013 r., sygn. II OSK [...], wyrok NSA z [...] lipca 2016 r., sygn. I OSK [...] – wszystkie powołane w niniejszej sprawie wyroki dostępne są na stronie [...]). Przewlekłość postępowania jest bowiem stanem sprawy, którego zaistnienie Sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął, czy też nie, dalsze czynności w sprawie. Podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, ale nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (por. wyrok NSA z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt II OSK [...]).

Następnie wyjaśnienia wymaga, że do czasu nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonanej ustawą z dnia [...] kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), pojęcia "bezczynność", jak i "przewlekłość", nie były zdefiniowane ustawowo. Pojęcie bezczynności rozumiane było przede wszystkim jako niewydanie w terminie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt II OSK [...]), natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" rozumiano prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z [...] listopada 2013 r., sygn. akt I OSK [...]). W wyniku wskazanej nowelizacji ostatecznie przewlekłość została zdefiniowana jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 Kpa), a bezczynność jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 Kpa (art. 37 § 1 pkt 1 Kpa).

W tym kontekście zauważyć należy, że definicja przewlekłości postępowania zawarta w art. 37 § 1 pkt 2 Kpa, pozostaje bardzo ogólna. Przyjąć jednak należy, że pojęcie przewlekłości odnosi się do sposobu prowadzenia postępowania. Przewlekłość postępowania może polegać na jego prowadzeniu w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (por. wyrok NSA z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt II OSK [...]). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Mogą zatem wystąpić sytuacje, w których organ administracji wykonuje zasadne czynności procesowe, lecz następuje to w sposób niesprawny, nieudolny i opieszały (np. poszczególne czynności przedzielone są długimi stanami stagnacji procesowej) lub też podejmuje czynności pozorujące prowadzenie postępowania – np. wzywa strony do przedstawienia dokumentów nieposiadających żadnego (względnie doniosłego) znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lub też może wystąpić kombinacja tych stanów. Omawiana opieszałość może też sprowadzać się do braku podjęcia jakichkolwiek czynności w sprawie, co w przypadku upływu terminu ustawowego do załatwienia sprawy ulegnie przekształceniu w stan bezczynności, tj. niezałatwienia sprawy w terminie (art. 37 § 1 pkt 1 Kpa).

Stany faktyczne poddawane ocenie sądowej mogą kwalifikować się zarówno do bezczynności, jak i przewlekłości postępowania, bowiem niewydanie decyzji w terminie wynikającym z przepisów prawa jest zwykle następstwem owej przewlekłości. Przy czym zauważyć należy, że przewlekłość może wystąpić również w granicach biegnących terminów ustawowych, np. wskazanych w art. 35 § 3 Kpa, gdyż w takiej sytuacji niewątpliwie postępowanie prowadzone jest dłużej niż to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 Kpa), a zatem czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 § 1 Kpa (por. wyrok NSA z dnia [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK [...]).

Przenosząc poczynione wywody na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę okazał się zasadny.

Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że do terminu rozpoznania sprawy w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca stosuje się reguły określone Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 35 § 1 i 2 Kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Art. 35 § 3 Kpa tej ustawy stanowi natomiast, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Na mocy art. 36 § 1 Kpa, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2019 r. do Wydziału Spraw Cudzoziemców W. Urzędu Wojewódzkiego w P. wpłynął nadany w urzędzie pocztowym w dniu [...] listopada 2019 r. wniosek skarżącej (działającej przez przedstawiciela ustawowego) o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy. Braki formalne wniosku zostały uzupełnione dnia [...] grudnia 2019 r..

Co do zasady więc, na mocy art. 35 § 3 Kpa, załatwienie sprawy winno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, tj. do dnia [...] grudnia 2019 r. W kontekście zarzutów skargi wyjaśnienia jednak wymaga, że choć datą wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie załatwienia sprawy zawiera braki co do treści będzie dzień wniesienia podania, a nie dzień uzupełnienia jego braków, to różnicą w stosunku do podania poprawnego od chwili jego wniesienia jest obliczenie terminu do załatwienia sprawy, jaki dla organu zaczyna biec nie od daty wniesienia podania niekompletnego, lecz od daty usunięcia jego braku. Do terminu załatwienia sprawy nie wlicza się bowiem terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 Kpa). Oznacza to, że choć postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącego w dniu [...] listopada 2019 r., do terminu rozpoznania sprawy nie wliczał się termin oczekiwania na uzupełnienie braków formalnych wniosku, co nastąpiło w dniu [...] grudnia 2019 r. W konsekwencji, załatwienie sprawy winno nastąpić do dnia [...] stycznia 2019 r.

W dniu uzupełnienia wniosku organ zawiadomił jednak skarżącą, że decyzja w sprawie zostanie podjęta do dnia [...] czerwca 2020 r., co oznacza, że organ przedłużył termin załatwienia sprawy o prawie 6 miesięcy, co zresztą uczynił z naruszeniem art. 35 § 3 Kpa, gdyż termin określił "awansem". Jednakże, jak wynika z akt sprawy, dopiero w dniu [...] kwietnia 2020 r. organ dokonał w sprawie pierwszej czynności i stosownie do art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wystąpił do Komendanta oddziału Straży Granicznej, Komendanta wojewódzkiego Policji i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Faktem jest przy tym, że od dnia [...] marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem [...], zaś z dniem [...] marca 2020 r. w jego miejsce ogłoszono stan epidemii (rozporządzenia Ministra Zdrowia: z dnia [...] marca 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 433 oraz z dnia [...] marca 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Z dniem [...] marca 2020 r. weszła natomiast w życie ustawa z dnia [...] marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568), mocą której do ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dodano art. 15 zzs. Ustęp 1 tego artykułu stanowił, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Jednocześnie powołany przepis stanowił, że w okresie o którym mowa w ust. 1, przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się (ust. 10 pkt 1). Dodatkowo w ust. 11 cytowanego art. 15zzs ustawy z dnia [...] marca 2020 r. ustawodawca zastrzegł, że zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Powołany wyżej przepis art. 15zzs ustawy z dnia [...] marca 2020 r. został uchylony z dniem [...] maja 2020 r., przy czym terminy zawieszone na jego podstawie rozpoczęły swój bieg dopiero od dnia [...] maja 2020 r. (art. 46 pkt 20 i art. 68 ust. 1, 2, 6 i 7 ustawy z dnia z dnia [...] maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa [...] - Dz. U. z 2020 r., poz. 875 ze zm.).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd przy dokonywaniu oceny, czy organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, nie uwzględnił okresu od dnia [...] marca 2020 r. (stan zagrożenia epidemicznego) do dnia [...] maja 2020 r., w którym to dniu zawieszony termin zaczął biec dalej.

Sąd nie zgodził się przy tym z oceną skarżącego, że skoro art. 15zzs ustawy wszedł w życie z dniem [...] marca 2020 r., a ustawodawca nie nadał mu mocy wstecznej, to nie mógł mieć zastosowania w okresie od dnia [...] marca 2020 r.

Jak trafnie zauważa się w orzecznictwie, wykładnia językowa przepisu (art. 15zzs, ale także 15zzr) prowadzi do wniosku, że intencją ustawodawcy było uregulowanie kwestii biegu terminu zarówno w odniesieniu do uchylonego już - wyraźnie wymienionego w treści przepisu - stanu zagrożenia epidemicznego, jak i trwającego w chwili wejścia w życie przepisu - stanu epidemii – obu ogłoszonych z powodu narastającego zagrożenia wywołanego niebezpieczeństwem zachorowania na [...] Przyjęcie wykładni przeciwnej, tj. ograniczenie mocy obowiązującej przepisu art. 15zzs ust. 1 ustawy do okresu od jego wejścia w życie do uchylenia, tzn. z wyłączeniem okresu stanu zagrożenia epidemicznego, stanowiłoby wyraz zaprzeczenia zasadzie racjonalności ustawodawcy. Wynik takiej wykładni prowadzi bowiem do sytuacji, w której uchwalony przepis w chwili jego wejścia w życie jest już częściowo niewykonalny i nie znajduje zastosowania. Racjonalność ustawodawcy, który w sposób jawny proceduje projekt ustawy zawierający w swej treści odniesienie do stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie uchwala ten projekt w niezmienionej wersji, mimo że stan ten został już zniesiony, przemawia za uznaniem że ustawodawca, który dał uprzednio obywatelom swego rodzaju promesę ochrony prawnej na czas stanu zagrożenia epidemicznego, mimo zniesienia tego stanu, ochronę tę wprowadza z mocą wsteczną. Przemawia to za przyjęciem, że intencją ustawodawcy było nadanie przepisowi art. 15zzs ust. 1 ustawy kryzysowej charakteru retroaktywnego (por. szerzej wyrok WSA w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Łd [...]).

Tym niemniej, nawet biorąc powyższe pod uwagę, organ od dnia [...] grudnia 2019 r. do dnia [...] marca 2020 r., w którym to dniu został zawieszony bieg terminu rozpoznania sprawy, nie podjął żadnej czynności zmierzającej do zgromadzenia w sprawie niezbędnego materiału dowodowego, choć była to formalna przyczyna przedłużenia terminu rozpoznania sprawy. Co więcej, termin rozpoznania sprawy rozpoczął swój bieg w dniu [...] maja 2020 r., jednak dopiero w dniu [...] lipca 2020 r. organ powiadomił Skarżącą o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy do dnia [...] grudnia 2020 r.

Jest to przy tym o tyle istotne, że w opinii Sądu stan przewlekłości postępowania nastąpił już w momencie przedłużenia terminu rozpoznania sprawy zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Nie było bowiem przeszkód, aby w tym samym dniu organ wystąpił do stosownych organów na mocy art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Są to bowiem czynności, które organ jest zobowiązany podjąć na mocy przepisów ustawy o cudzoziemcach każdorazowo w przypadku prowadzenia postępowania w przedmiocie wydanie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Innymi słowy, wskazane informacje stanowią materiał dowodowy, który obligatoryjnie musi zostać zgromadzony przez organ, i który stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie. Wystąpienie do właściwych organów ze stosownymi wnioskami stanowi więc czynności standardowe, a nie czynności, których konieczność podjęcia wyniknęła w toku prowadzenia postępowania.

Dalej podkreślenia wymaga, że w [...] lipca 2020 r. organ przedłużył termin rozpoznania sprawy o kolejne 5 miesięcy, wyznaczając termin rozpoznania sprawy do dnia [...] grudnia 2020 r. Ostatecznie decyzja została wydana przed upływem wyznaczonego terminu, tj. w dniu [...] września 2020 r., po wpłynięciu do organu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Choć więc formalnie organowi nie można postawić zarzutu bezczynności, albowiem każdorazowo działając na podstawie art. 36 § 1 Kpa przedłużał termin rozpoznania sprawy, z uwagi na omówione powyżej okoliczności, można mu było skutecznie zarzucić prowadzenie postępowania w sposób przewlekły.

Mając na uwadze terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez organ, a także stopień zawiłości sprawy Sąd uznał, że czas trwania kontrolowanego postępowania przekraczał rozsądne granice, naruszając prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W sprawie zaistniały bowiem zarówno sytuacje, gdy organowi można było zarzucić niepodejmowanie żadnych czynności w toku załatwiania sprawy przy braku uzasadnienia dla takiej bierności oraz występowanie pomiędzy poszczególnymi czynnościami nadmiernie dużych odstępów czasu.

Reasumując, Sąd zgodził się więc ze skarżącą, że w niniejszej sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania, a tym samym do naruszenia art. 12 Kpa, art. 35 § 3 i art. 36 § 1 Kpa, o czym Sąd orzekł w punkcie II wyroku. Niewątpliwie działania organu pozostają bowiem w jawnej sprzeczności z podstawową zasadą procedury administracyjnej, jaką jest zasada szybkości postępowania i przepisem art. 35, wyznaczającym terminy załatwiania sprawy. Podważają również zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażoną w art. 8 Kpa

Z uwagi na wydanie przez organ decyzji kończącej to postępowanie już po wniesieniu skargi, Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa w punkcie I wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a Ppsa Sąd w pukncie III wyroku stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a Ppsa odnieść należy bowiem do wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa i odniesienie tego stanu do zaistniałej przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego wymaga zatem zaistnienia szczególnych okoliczności, które z punktu widzenia celów ochrony zapewnianej stronie, powinny być powszechnie uznawane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] maja 2019 r., sygn. akt VII SAB/Wa [...]). Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia [...] marca 2013 r., sygn. akt OSK [...]). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Należy bowiem zauważyć, że jak precyzyjnie opisał to Wojewoda, od 2014 r. organ ten odnotowuje opóźnienia w prowadzeniu postępowań dotyczących legalizacji pobytu w związku ze stałym przyrostem liczby wniosków w sprawach cudzoziemców i niewystarczającymi zasobami kadrowymi, technicznymi i organizacyjnymi do terminowego załatwiania spraw. Wojewoda wskazał dane statystyczne obrazujące lawinowy przyrost ilości wniosków w sprawach cudzoziemców. Wyjaśnił, że przyrost ten przy nieadekwatnym wzmocnieniu kadrowym i technicznym powoduje narastanie liczby spraw oczekujących na rozpatrzenie, wpływając tym samym na zakłócenia płynności prowadzonych postępowań i opóźnienia w podejmowaniu kolejnych czynności administracyjnych, a niedostosowana do skali i liczby spraw obsada kadrowa nie pozwala na zorganizowanie pracy w sposób zapewniający terminową realizację zadań. Szczególnie podkreślono, że Wojewoda w okresie 2016-2018 podejmował i nadal podejmuje szereg działań służących usprawnieniu procesów obsługi spraw cudzoziemców. W ocenie Sądu te opisane przez Wojewodę bardzo szczegółowo okoliczności, w sposób niewątpliwy i oczywisty miały wpływ na długość prowadzonego postępowania i to niezależnie od podejmowanych przez ten organ działań zaradczych, które zostały ocenione przez Najwyższą Izbę Kontroli w wystąpieniu pokontrolnym z dnia [...] lutego 2019 r.

Mając na uwadze te szczegółowe dane dotyczące z jednej strony – niezależnego od Wojewody lawinowego wzrostu wniosków cudzoziemców, a z drugiej strony – uwarunkowania prawne i faktyczne determinujące bieżące możliwości rozwiązywania problemu wydłużonego oczekiwania na rozpoznanie składanych wniosków, należało stwierdzić, że przewlekłość w prowadzonym pod znakiem [...] postępowaniu nie miała charakteru rażącego.

O kosztach postępowania, na które składa się kwota [...]zł tytułem opłaty sądowej od skargi, kwota [...]zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, a także kwota [...]zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, Sąd orzekł w punkcie V wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

Na mocy art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 Ppsa, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.