Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1325/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt II SAB/Rz 117/16 w sprawie ze skargi A.G. na przewlekłe prowadzenie postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt II SAB/Rz 117/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie ze skargi A.G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdził przewlekłe prowadzenie postępowania przez ww. organ, a przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył temu organowi grzywnę w wysokości 500 zł, przyznał od tego organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 1500 zł oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Pismem z dnia 29 września 2016 r. (data nadania pisma) A.G. złożył skargę na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (zwanego dalej "SKO w R."). Skarżący zarzucił naruszenie przez ww. organ przepisów prawa, tj. art. 36 § 1 i 2, art. 12 i art. 35 § 1, § 2 i § 3, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że akta sprawy znajdują się w NSA i załatwienie sprawy będzie możliwe po zwrocie akt do SKO w T. i przesłania ich do SKO w R. W tej sytuacji skarżący wniósł o: zobowiązanie organu do załatwienia w terminie wyznaczonym przez Sąd jego wniosku z dnia 12 maja 2014 r. i wydanie merytorycznego orzeczenia; stwierdzenie, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od SKO w R. na jego rzecz sumy pieniężnej określonej przez Sąd w trybie art. 149 § 2 lub art. 145 § 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że SKO w R. postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] wznowiło postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną SKO w T. z dnia [...] kwietnia 2014r. Na przestrzeni roku SKO w R. raz poinformowało go – pismem z dnia 4 lipca 2016 r. w trybie art. 36 § 1 i 2 k.p.a. – o powodach niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie.

W odpowiedzi na skargę SKO w R. wniosło o jej oddalenie, wskazując na przesłanki które jego zdaniem sprawiają, iż w sprawie tej nie można mówić o przewlekłości prowadzonego postępowania.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że został wyznaczony do załatwienia sprawy skarżącego na mocy postanowienia z dnia [...] marca 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. organ wznowił postępowanie zakończone decyzją SKO w T. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Natomiast wraz z ww. postanowieniem Ministra Administracji i Cyfryzacji nie została przekazana organowi całość akt sprawy administracyjnej. Akta te znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym przekazane do sprawy o sygn. akt II OSK 1105/15. W tej sytuacji skarżący został poinformowany, że jego sprawa zostanie załatwiona po zwrocie akt przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Po złożeniu przez skarżącego pisma z dnia 3 października 2016 r. SKO w R. zwróciło się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozważenie wypożyczenia akt administracyjnych sprawy, jednakże Sąd ten odmówił wypożyczenia akt z uwagi na bliski termin rozprawy.

W tej sytuacji, zdaniem SKO w R., wniesiona w tej sprawie skarga nie jest zasadna.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniesiona skarga jest zasadna. W uzasadnieniu Sąd wskazał na normę art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.". oraz art. 52 § 1 p.p.s.a. i wyjaśnił w pierwszej kolejności, że skarżący złożył środek zaskarżenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Przystępując zaś do badania sprawy Sąd zaznaczył, że postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO w T. z dnia [...] kwietnia 2014 r., którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji SKO w T. z dnia [...] września 2010 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2010r. zostało zainicjowane pismem skarżącego z dnia 12 maja 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Prezes SKO w T. wyłączył wszystkich członków tego organu od załatwienia sprawy skarżącego, a Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. wyznaczył SKO w R. do jej załatwienia. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. SKO w R. wznowiło postępowanie w omawianej sprawie, a następnie pismem z dnia 4 lipca 2016 r. poinformowało skarżącego, że sprawa z jego wniosku nie może zostać załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. oraz że jej rozpoznanie będzie możliwe po zwrocie akt z Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zdaniem Sądu, z powyższego wynika, że działanie SKO w R. po wznowieniu postępowania obarczone było opieszałością. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla zwłoki w rozstrzygnięciu tejże sprawy. Trudno doszukać się uzasadnienia dla tak długo trwającego postępowania, szczególnie że SKO w R. od momentu wznowienia postępowania dopiero 25 kwietnia 2016 r. zwróciło się do SKO w T. o wyjaśnienie na jakim etapie jest sprawa tocząca się z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tegoż organu z dnia [...] września 2014 r., a pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. o przesłanie akt sprawy. Nadto po uzyskaniu informacji (29 czerwiec 2016 r. – data wpływu do organu), że akta znajdują się w NSA (sprawa o sygn. akt II OSK 1105/15), pismem z dnia 4 lipca 2016 r. poinformowało skarżącego o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy, a pismem datowanym na dzień 3 października 2016 r., po złożeniu przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., zwróciło się do NSA o wypożyczenie akt administracyjnych.

Dalej Sąd podkreślił, że sprawa załatwienia wnioskiem skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego nie została załatwiona do chwili obecnej. Mimo oczywistego naruszenia wszelkich terminów do załatwienia sprawy, po wznowieniu postępowania w dniu [...] lipca 2015 r., pierwszą czynnością SKO w R. w sprawie było zwrócenie się w dniu 25 kwietnia 2016 r. do SKO w T. o wyjaśnienie na jakim etapie jest sprawa tocząca się z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tegoż organu z dnia [...] września 2014 r., a następnie pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. o nadesłanie akt sprawy.

W kontekście powyższego Sąd zauważył, że brak akt administracyjnych, przesłanych NSA do sprawy o sygn. akt II OSK 1105/15, nie mógł być przeszkodą do zakończenia kontrolowanej sprawy decyzją. W dobie powszechnej dostępności urządzeń kopiujących (skanery, kserokopiarki), SKO w R. mogło sporządzić odpisy dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych i po uwierzytelnieniu odpisów tych dokumentów, skutecznie procedować dla wydania decyzji merytorycznej w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Zwrócenie się do SKO w T. (pismo z dnia 15 czerwca 2016 r.) a następnie do NSA (pismo 3 października 2016 r.), tj. ponad rok od wznowienia postępowania administracyjnego i brak prowadzenia sprawy decyduje o przewlekłości postępowania w kontrolowanej sprawie.

Odnosząc się do argumentów SKO w R., iż sam organ, w odpowiedzi na skargę, uzasadniając swe stanowisko o niezasadności skargi na przewlekłe prowadzenie sprawy, wskazał na niemożność rozpoznania sprawy z uwagi na nieprzekazanie akt administracyjnych, co uniemożliwiło mu dokładne wyjaśnienie sprawy i wydanie decyzji we wznowionym postępowaniu. Ponadto pierwsza czynność zmierzająca do ustalenia na jakim etapie jest sprawa, w której zalegają akta niezbędne do załatwienia sprawy, podjęta została dopiero w dniu 25 kwietnia 2016 r.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., wobec faktu, iż organ uchybił podstawowym terminom załatwienia sprawy administracyjnej wynikającym z przepisów k.p.a. Organ po wznowieniu postępowania dopiero po upływie 8 miesięcy podjął pierwszą czynność w sprawie, a po upływie kolejnych trzech (pismo z 4 lipca 2016 r.) zawiadomił skarżącego o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, wyjaśniając, że jej załatwienie będzie możliwe po zwrocie akt z NSA. W zaistniałej sytuacji, zdaniem Sądu, zasadnym jest wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Ustalając wysokość nałożonej grzywny w kwocie 500 zł, Sąd miał na względzie długość prowadzonego postępowania, na którą wpływ miało nieuzasadnione przekroczenie przez organ ustawowych terminów na załatwienie sprawy. Z tego też względu – zdaniem Sądu –wymierzona grzywna spełni funkcję prewencyjną, a jej wysokość została orzeczona w granicach dopuszczalnych przez przepisy i jest adekwatna do stopnia zaniechań organu.

Ustosunkowując się natomiast do złożonego wniosku o przyznanie na rzecz skarżącego od organu sumy pieniężnej na mocy art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd uznał, że orzeczona w pkt III wyroku suma pieniężna będzie miała charakter prewencyjny i kompensacyjny. Zaistniałe okoliczności (nieuzasadnione zwlekanie organu z wypożyczeniem akt administracyjnych niezbędnych do załatwienia sprawy) wskazują na potrzebę zadośćuczynienia stronie za oczekiwanie na załatwienie sprawy i zdyscyplinowanie organu, który dopuścił się przewlekłości. Takie orzeczenie ma także na celu zapobieżenie ewentualnym przyszłym działaniom organu w zakresie stwierdzonej przewlekłości postępowania. Zdaniem Sądu wymierzona grzywna spełni funkcję prewencyjną, a jej wysokość została orzeczona w granicach dopuszczalnych przez przepisy i jest adekwatna do stopnia zaniechań organu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło SKO w R., zaskarżając przedmioty wyrok w całości, domagając się jego uchylenia w całości i oddalenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Jednocześnie SKO wniosło o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.:

1. przepisów art. 3 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz

art. 19 i art. 21 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie zbadania właściwości SKO w R. do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego z dnia 12 maja 2014 r. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy sąd administracyjny zobowiązany jest do kompleksowej kontroli legalności działalności organu administracji publicznej, w szczególności badania właściwości organu administracji, którego bezczynność zarzucił skarżący;

2. przepisu art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji, gdy SKO w R. nie dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania, albowiem nie jest organem właściwym do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego z dnia 12 maja 2014 r. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego;

3. przepisu art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji braku podstaw do stwierdzenia, iż SKO w R. dopuściło się przewlekłości w załatwieniu sprawy z wniosku skarżącego z dnia 12 maja 2014 r., w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oraz że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4. przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji braku podstaw do stwierdzenia, iż SKO w R. dopuściło się przewlekłości w załatwieniu sprawy z wniosku skarżącego z dnia 12 maja 2014 r. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego i do wymierzenia SKO w R. grzywny w wysokości 500 zł oraz przyznania od SKO w R. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 1.500 zł;

5. przepisów art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi skarżącego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez SKO w R. i zastosowanie norm tych przepisów (w sytuacji kiedy skarga jako niezasadna powinna być oddalona stosownie do normy art. 151 p.p.s.a.) na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd, że SKO w R. jest organem właściwym do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego z dnia 12 maja 2014 r. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego i dopuściło się w rozpatrywanej sprawie przewlekłości prowadzenia postępowania, która – według Sądu pierwszej instancji – miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i uzasadniała wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie od SKO w R. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 1500 zł.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić trzeba, że rozpoznając skargę kasacyjną – po myśli art. 183 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W związku z tym, że Sąd nie dostrzegł zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, przeszedł do rozpoznania sprawy w granicach zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej. Jednakże skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej, zawarte w punktach 1, 2 i 5 petitum skargi kasacyjnej, koncentrują się wokół braku podstaw do przypisania organowi przewlekłości z dwóch powodów – po pierwsze: zdaniem organu jest on niewłaściwy do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego z dnia 12 maja 2014 r., a po wtóre: nawet gdyby uznać, iż jednak jest on właściwy w sprawie, to z powodu braku akt niezbędnych do wydania decyzji we wznowionym postępowaniu, które znajdowały się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, przekazane do sprawy o sygn. akt II OSK 1105/15, nie można przypisać mu przewlekłości. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku uznał bowiem, że w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 12 maja 2014 r. SKO w R. dopuściło się przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez przewlekłe prowadzenie postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1039/17; z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12 oraz z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12). Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ może być spowodowane różnymi okolicznościami. Zaistnieje zarówno w sytuacji, gdy będzie można organowi postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się w rozsądnym terminie, jak również, kiedy będzie można postawić zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za przejaw przewlekłego prowadzenia postępowania może być także uznana nieporadność organu, kiedy z naruszeniem przepisu art. 12 § 1 k.p.a. nie działa w sprawie wnikliwie i szybko, a podejmuje czynności i środki dowodowe nieadekwatne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy.

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Minister Administracji i Cyfryzacji wyznaczył SKO w R. do załatwienia wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO w T. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy, w trybie wznowienia postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji SKO w T. z dnia [...] września 2010 r. Podstawę prawną wydanego orzeczenia stanowił art. 27 § 3 w zw. z art. 123 § 1 k.p.a. (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Mając zatem na uwadze powyższe, wiążące przecież, postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. stwierdzić należy, że SKO w R. stało się właściwe do załatwienia przedmiotowej sprawy i jako takie winno podjąć niezbędne czynności mające na celu umożliwienie sprawne procedowanie w sprawie. Zwrócić przy tym należy uwagę, że w dniu [...] lipca 2015 r. SKO w R. wznowiło omawiane postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego, a następnie w dniu 25 kwietnia 2016 r. organ ten skierował zapytanie do SKO w T. w jaki sposób zakończyło się postępowanie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją SKO w T. z dnia [...] września 2010 r. I dopiero pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. SKO w R. zwróciło się do SKO w T. o nadesłanie całości akt administracyjnych sprawy Wójta Gminy S., dotyczących postępowania zakończonego decyzją ww. organu z dnia [...] lipca 2010 r. ustalającą opłatę jednorazową z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Mając zatem na uwadze powyższe za trafne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że działania podejmowane przez SKO w R. nie były skoncentrowane i ukierunkowane na jak najszybsze załatwienie sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zwlekanie ze zgromadzeniem potrzebnego organowi materiału – tutaj: akt administracyjnych sprawy, nie znajduje żadnego uzasadnienia. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że brak akt sprawy przesłanych innemu organowi albo sądowi, nie jest przyczyną niezależną od organu. Rzeczą organu jest bowiem takie zorganizowanie pracy, aby być w posiadaniu albo samych akt administracyjnych albo ich kopii w razie zaistnienia konieczności ich przekazania innemu organowi (porównaj: wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 461/17; wyrok NSA z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1257/14).

W niniejszej sprawie przez ponad rok od daty wpływu do SKO w R. postanowienia wyznaczającego ten organ do załatwienia sprawy wraz z aktami sprawy (data wpływu – 31 marzec 2015 r., prezentata), a kilka miesięcy od daty wznowienia postępowania ([...] lipca 2015 r.), SKO w R. nie podjęło żadnych czynności zmierzających do pozyskania brakujących akt administracyjnych sprawy prowadzonej przez Wójta Gminy S.. Dopiero po uzyskaniu informacji od SKO w T. (odpowiedź na pismo SKO w R. z dnia 15 czerwca 2016 r.) o tym, że żądane akta administracyjne znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym i na skutek działania skarżącego, pismem z dnia 3 października 2016 r. SKO w R. zwróciło się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wypożyczenie przedmiotowych akt administracyjnych, jednakże akta te nie mogły być wypożyczone z uwagi na wyznaczony bliski termin rozprawy. Powyższe nie wykluczało jednak możliwości udostępnienia organowi akt w siedzibie Sądu.

Takie rozciągnięte w czasie działanie organu pozwala na postawienie mu zarzutu niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie.

Przy ocenie czy stwierdzony stan przewlekłości postępowania nosi cechę rażącego naruszenia należy wziąć pod uwagę, czy przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków jest znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (tak: wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1775/17; zobacz także: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13 orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

I w niniejszej sprawie z taką sytuacją mamy do czynienia. Nie ma bowiem usprawiedliwienia dla dokonywanych w znacznych odstępach czasu, nieefektywnych działaniach organu, w tym w zakresie pozyskania niezbędnych akt administracyjnych. Z powyższych przyczyn brak jest podstaw do uznania, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy art. 3 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 19 i 21 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. W tej sytuacji za odpowiadające prawu należy uznać orzeczenie co do wymierzenia organowi grzywny oraz przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Orzeczeń w tym zakresie SKO w R. nie podważyło, albowiem zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do punktu II i III sentencji wyroku zostały powiązane przez ten organ z brakiem podstaw do stwierdzenia przewlekłości, a stanowiska organu co do braku podstaw do przyjęcia, że SKO w R. dopuściło się przewlekłości, jak już wyżej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił. W konsekwencji za nietrafne uznano również zarzuty naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a. (sformułowane w pkt 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej).

Konkludując podnieść należy, że skarga kasacyjna nie podważyła prawidłowości zaskarżonego wyroku. A zatem, wobec niezasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, wyrok Sądu pierwszej instancji nie mógł zostać wyeliminowany z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., wniesiony środek odwoławczy jako nieposiadający usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.