Wyrok NSA oz. w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1731/00
NSA oz. w Szczecinie
Data orzeczenia: 2002-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 4, par. 60 ust. 1-2
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 lutego 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 7, art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 października 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Granice korzystania przez organ ze środka dowodowego, jakim jest opinia biegłego są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej /art. 7 Kpa/. Z samego faktu, że organy orzekające w danej sprawie dysponowały dwoma przeciwstawnymi grupami dowodów nie wynika jeszcze potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

TEZY

Granice korzystania przez organ ze środka dowodowego, jakim jest opinia biegłego są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej /art. 7 Kpa/. Z samego faktu, że organy orzekające w danej sprawie dysponowały dwoma przeciwstawnymi grupami dowodów nie wynika jeszcze potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Urszuli i Krzysztofa Dz. na decyzję Wojewody Z. z dnia 11 lipca 2000 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 marca 2000 r. (...) Prezydent Miasta Sz. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym /Dz.U. nr 91 poz. 578/ i art. 104 Kpa - po rozpoznaniu wniosków Joanny Z. i Marka K. zatwierdził projekt budowlany i wydał wyżej wymienionym inwestorom pozwolenie na budowę polegającą na nadbudowie budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wysokim dachem z użytkowym poddaszem na cele mieszkalne na nieruchomości przy ul. P. 11a działka nr 114/6 obręb 112-P w Sz.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że inwestorzy przy wniosku przedłożyli dokument stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - opis nieruchomości z dnia 26 marca 1999 r., postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 25 maja 1998 r. (...), zgodę wieczystych użytkowników działki nr 114/6 na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne z dnia 14 października 1998 r. z 19 października 1998 r. i z 22 października 1998 r., zgodę właścicieli nieruchomości działki nr 114/5 na nadbudowę z dnia 25 października 1999 r. oraz decyzję z dnia 20 sierpnia 1998 r. (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i kompletną dokumentację projektową wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami.

Od wyżej opisanej decyzji odwołali się współwłaściciele sąsiedniej nieruchomości położonej przy ul. J. 11 tj. małżonkowie Urszula i Krzysztof Dz. oraz Jan U.

Urszula i Krzysztof Dz. w swym odwołaniu wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że projektowana rozbudowa ograniczy dopływ światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych, zwłaszcza w sytuacji projektowanej rozbudowy budynku skarżących. Budynek istniejący na sąsiedniej działce narusza przepisy p.poż., gdyż jest usytuowany w odległości 0,6 m od granicy działki. Organ I instancji nie uwzględnił wniosku skarżących o powołanie rzeczoznawcy dla oceny przedłożonej przez inwestora analizy zacienienia budynku. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów warunków technicznych /par. 7, par. 9, par. 12-13, par. 29, par. 270/.

W piśmie stanowiącym uzupełnienie odwołania, wyżej wymienieni przedstawili swoje stanowisko w związku ze skierowanym do nich pismem UM w Sz. z dnia 15 marca 2000 r., (...) w przedmiotowej sprawie.

Zdaniem odwołujących się rozbudowa przedmiotowego budynku wymaga ich zgody, ze względu na usytuowanie części dobudowanej /pracowni/ 60 cm od granicy działki.

Projekt modernizacji sąsiedniego budynku powinien w ich ocenie obejmować doprowadzenie do zgodności z przepisami dobudowanej części budynku, w tym zwłaszcza likwidacji spływu wód na działkę skarżących.

Wojewoda Z. decyzją z dnia 11 lipca 2000 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1, pkt 1 Kpa oraz art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że:

- inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył dokumenty wymagane przepisami Prawa budowlanego /art. 32 ust. 2 pkt 1-3/,

-z akt sprawy wynika, że organ I instancji dokonał sprawdzenia projektu budowlanego w zakresie określonym treścią art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z zachowaniem procedury określonej przepisami Kpa, a stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu,

- w toku postępowania organ I instancji rozpatrzył uwagi i zastrzeżenia skarżących dotyczące ograniczenia naturalnego oświetlenia budynku mieszkalnego przy ul. P. 11a poprzez projektowaną rozbudowę, w oparciu o sporządzoną przez uprawnionego projektanta analizę nasłonecznienia dla budynku mieszkalnego przy ul. J. 11 w Sz., w związku z nadbudową budynku przy ul. P. 11a /II warianty/, oraz odmówił mocy dowodowej przedłożonej przez skarżących analizie zacienienia dachu przy ul. J. 11 od strony południowej budynkiem projektowanym /P. 11/ sporządzonej przez arch. M. J. Stanowisko organu I instancji w ww. zakresie zostało wyrażone w skierowanym do skarżących piśmie z dnia 15 marca 2000 r. (...) podpisanym przez Kierownika Referatu UM stanowiącym odpowiedź na wystąpienia skarżących kierowane do organu I instancji w toku postępowania, w dniach 27 stycznia 2000 r. i 31 stycznia 2000 r., Skarżący zostali poinformowani, że przedłożona przez nich "Analiza zacienienia domu przy ul. J. 11 od strony południowej budynkiem projektowanym /P. 11/" jest niekompletna, gdyż nie obejmuje analizy nasłonecznienia w godz. 14-16, brak również informacji o uprawnieniach osoby wykonującej powyższe opracowanie -nie ma więc wartości dowodowej przy ocenie spełnienia warunków par. 60 cyt. rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1999 r.,

- skarżący w odwołaniu ponowili zarzuty w ww. zakresie wniesione w toku postępowania.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie uznał, że przedłożone przez skarżących opracowanie jest niekompletne i nie może stanowić dowodu naruszenia przepisów warunków technicznych w zakresie nasłonecznienia i oświetlenia budynku. Opracowanie to, oprócz pominięcia analizy nasłonecznienia po godz. 14.00 w dniach 21 marca i 21 września, błędnie określa rzędne okien w parterze budynku skarżących, nie uwzględniając znaczącej różnicy poziomów terenu obu działek. Opracowanie, na którym oparł się organ i instancji, przedłożone przez inwestora /będącego jednocześnie uprawnionym projektantem/, zostało sporządzone dla dni równonocy w godz. 8.00-16.00, z uwzględnieniem ukształtowania terenu i planowanej rozbudowy budynku skarżących. Wykazuje ono, że projektowana nadbudowa nie spowoduje ograniczenia dostępu światła dziennego /w rozumieniu przepisów par. 60 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r./ do budynku skarżących. Niezależnie od powyższego, przepis par. 60 ust. 2 cyt. rozporządzenia dopuszcza w mieszkaniu wielopokojowym ograniczenie wymagania ust. 1 cyt. przepisu /tj. zapewnienia czasu nasłonecznienia pokoju mieszkalnego co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godz. 8.00-16.00/ co najmniej do jednego pokoju. Pomieszczenia w lokalu w parterze nie mogą być traktowane jako odrębne lokale, gdyż niezależnie od ustalonego sposobu użytkowania, stanowią część wielopokojowego lokalu mieszkalnego we współwłasności. Lokal ten posiada okna również w elewacji wschodniej i zachodniej, więc żądanie skarżących /zgłoszone w toku postępowania odwoławczego/ przeprowadzenia dodatkowego dowodu w zakresie oświetlenia pomieszczeń w parterze, w świetle przepisów /art. 78 par. 2 Kpa/ nie znajduje uzasadnienia, zwłaszcza że skarżący nie uzupełnili braków w opracowaniu przedłożonym w toku postępowania organu I instancji.

Zarzut skarżących, że wydanie pozwolenia na nadbudowę dachu stromego nad budynkiem mieszkalnym wymaga ich zgody, wynika z błędnej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz z błędnej interpretacji treści par. 12 ust. 6 warunków technicznych z 1994 r. Argument, że budynek mieszkalny wraz z dobudowaną do niego pracownią architektoniczną stanowią jeden obiekt usytuowany przy granicy ich działki nie znajduje oparcia w przepisach /210 warunków technicznych z 1994 r./. Zgodnie z opisem nieruchomości z 26 marca 1999 r. na przedmiotowej działce znajdują się 2 budynki - budynek mieszkalny i dobudowany do niego budynek gospodarczy - pracownia.

Projektowana nadbudowa obejmuje jedynie budynek mieszkalny oddalony od granicy działki 5 m, zatem usytuowanie projektowanej nadbudowy spełnia warunki określone w par. 12 ust. 4 warunków technicznych i nie wymaga ona zgody skarżących.

Zarzuty dotyczące niezgodnego z przepisami wykonania i użytkowania pracowni tj. istniejącego obiektu /nie objętego przedmiotową inwestycją/ wykraczają poza zakres sprawy będącej przedmiotem postępowania odwoławczego.

W ocenie Wojewody ustalenia postępowania odwoławczego nie potwierdzają również zarzutu niezgodności inwestycji z planem miejscowym i warunkami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr III/391/98 z dnia 20 sierpnia 1998 r. Decyzja ta wśród warunków wynikających z ustaleń planu miejscowego wymieniała "budynki kryte dachami stromymi" i "nową zabudowę w typie zabudowy istniejącej", a budynki w bezpośrednim sąsiedztwie tj. segment bliźniaka przy ul. P. 11 i budynek przy ul. J. 11 są przykryte dachami stromymi.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia maksymalnej wysokości zabudowy określonej ustaleniami planu miejscowego organ odwoławczy stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie uchwalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania miasta Sz., zgodnie z rozporządzeniem MAGTiOŚ z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62 ze zm./, do wysokości budynku nie wliczało się wysokości poddasza, gdyż poddasze zgodnie z ww. rozporządzeniem nie było kondygnacją. Ze względu na powyższe maksymalna wysokość budynków w rozumieniu ww. planu miejscowego z 1994 r., to wysokość bez poddasza.

Dlatego, zdaniem Wojewody nie można stwierdzić niezgodności projektu z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego Miasta Sz.

W oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i brak jest podstawy prawnej do jej uchylenia.

Inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, a więc zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 cyt. ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skarżący nie wykazali naruszenia swoich interesów w rozumieniu przepisów art. 5 ust. 1 pkt 6 i art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, w związku z projektowaną rozbudową.

Ponadto organ II instancji stwierdził, że udzielenie skarżącym odpowiedzi na ich zarzuty odrębnym pismem podpisanym przez Kierownika Referatu U.M., a także pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania przesłanek i faktów na których organ I instancji oparł się nie uwzględniając zarzutów skarżących stanowią naruszenie przepisu art. 104 i art. 107 par. 3 Kpa, jednak powyższe uchybienia nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia i nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego małżonkowie Urszula i Krzysztof Dz. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji podnosząc, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem ich uzasadnionych interesów, jak również pogwałciła przepisy Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z późniejszymi zmianami wraz z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z maja 1999 r., w tym przepisy przeciwpożarowe.

W obszernym uzasadnieniu skargi strona skarżąca zawarła argumenty będące w większości powtórzeniem wywodów odwołania, które można sprowadzić do następujących stwierdzeń;

1/ zdaniem skarżących wybudowany uprzednio niezgodnie z przepisami obiekt budowlany /pracownia architektoniczna/ usytuowany w odległości 0,60 m od granicy z ich działką stanowi część objętego planowaną inwestycję budynku przy ul. P. 11a wobec czego:

- planowana inwestycja powinna obejmować doprowadzenie tego obiektu do zgodności z przepisami,

- projektowana nadbudowa wymaga zgody skarżących,

- budynek narusza przepisy p.poż.

2/ projektowana rozbudowa drastycznie ograniczy dopływ światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżących, zwłaszcza w sytuacji planowanej przez nich rozbudowy tego budynku,

3/ organ I instancji nie uwzględnił wniosku skarżących o powołanie rzeczoznawcy dla oceny rzetelności przedłożonej przez inwestora /będącego jednocześnie projektantem bezpośrednio zainteresowanym w sprawie/ symulacji komputerowej zacienienia budynku skarżących,

4/ zaskarżona decyzja narusza ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sz. dotyczące wysokości budynku,

5/ decyzja zatwierdzająca projekt budowlany narusza przepisy par. 7, par. 9, par. 12-13, par. 29 i par. 270 warunków technicznych.

Odpowiadając na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zajęte w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Chybione są zarzuty i argumenty skargi, które odwołują się do usytuowania budynku gospodarczego przy ul. P. 11a w odległości 0,6 m od granicy z nieruchomością położoną przy ul. J. 11 w Sz. i wyprowadzając z tego faktu obowiązek uzyskania przez inwestorów zgody skarżących na planowaną nadbudowę budynku mieszkalnego dachem stromym. Okoliczność, że budynek gospodarczy /pracownia architektoniczna/ dobudowany został do budynku mieszkalnego nie oznacza, iż w sensie prawnym jest to jeden budynek. Należy wyjaśnić, że zgodnie z par. 210 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./ części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu po dach - mogą być traktowane jako odrębne budynki, jeżeli dach jest nie rozprzestrzeniający ognia, a jego konstrukcja jest wykonana z materiałów niepalnych, to ściany oddzielenia przeciwpożarowego nie muszą dzielić konstrukcji dachu.

Organ odwoławczy ustalając stan faktyczny co do usytuowania budynku, którego dotyczy wniosek inwestorów, oparł się, jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, na opisie nieruchomości. Chodzi tu opis nieruchomości wraz z wyrysem z mapy ewidencyjnej sporządzony 26 marca 1999 r. przez Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Sz. znajdującej się w przedłożonym przez inwestorów organowi I instancji projekcie budowlanym, a więc o dokument odzwierciedlający stan faktyczny i prawny gruntu i budynku. Wynika z niego, że nieruchomość położona przy ul. P. 11a /działka geodezyjna nr 14/6/ zabudowana jest dwoma budynkami oznaczonymi jako: nr 1- budynek mieszkalny dwukondygnacyjny, nr 2- budynek gospodarczy jednokondygnacyjny.

Skoro planowana inwestycja dotyczy budynku mieszkalnego /dwukondygnacyjnego/ oddalonego 5 m od granicy z nieruchomością skarżących, to nie popełnił żadnego błędu organ II instancji przyjmując, że dla wydania zgody na nadbudowę tego budynku dachem stromym nie jest wymagana zgoda właścicieli nieruchomości sąsiedniej. W myśl bowiem art. 12 ust. 4 wyżej wskazanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwanego dalej warunkami technicznymi, "jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz par. 13, par. 271, par. 272 ust. 4 nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej;

1/ dla budynków zwróconych w stronę granicy ściana z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m,

2/ dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3m."

W tym stanie rzeczy, brak jest podstaw do uwzględnienia podnoszonych skargą zarzutu "rażącego naruszenia przepisów pożarowych tj. par. 270, a także zarzutu naruszenia par. 29 warunków technicznych, które to zarzuty odnoszą się do budynku gospodarczego nie będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji, zaś wywody skarżących co do okoliczności budowy tego budynku uznać należy za bezprzedmiotowe dla rozstrzygnięcia sprawy.

Nietrafny okazał się również zarzut wydania decyzji sprzecznej z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1999 r.

Przede wszystkim należy zauważyć, że przepis par. 12 ust. 7 wskazanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie był w sprawie stosowany, skoro ustalone zostało, że usytuowanie budynku mieszkalnego objętego nadbudową jest zgodne z par. 12 ust. 4 tego rozporządzenia.

Wobec powyższego okoliczność, że par. 12 ust. 7 utracił moc w następstwie stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 maja 1999 r. P 9/98 /Dz.U. nr 44 poz. 434/ jego niezgodności z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

W istocie rzeczy spór w niniejszej sprawie dotyczy dwóch zagadnień, a mianowicie po pierwsze, zgodności zaskarżonej decyzji z decyzją w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co do dopuszczalnej wysokości planowanej nadbudowy i po drugie, wiążącej się z nią kwestii nasłonecznienia.

Zdaniem skarżących, skoro z zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sz. wynika, że maksymalna wysokość zabudowy nie powinna przekraczać 7,5 m, a tymczasem w wyniku modernizacji polegającej na wykonaniu stromego dachu powstaną dwie nowe kondygnacje mieszkalne i tym samym wysokość budynku od poziomu gruntu do kalenicy wyniesie 13,7 m, to organ I instancji w wydanej decyzji naruszył zapis planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to nie jest zasadne.

Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta jest pierwszą decyzją wymaganą w procesie budowlanym i zawiera zindywidualizowanie dla konkretnej inwestycji ustaleń określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia tego planu również w zakresie zawartych w nim definicji wskazanych w słowniku terminów użytych w tekście planu są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę.

Zgodnie z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Sz. z dnia 20 sierpnia 1998 r., której postanowieniami organ orzekający w przedmiocie pozwolenia na budowę był związany, wśród warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymieniono: "budynki kryte dachami stromymi", "nowa zabudowa w typie zabudowy istniejącej, "maksymalna wysokość zabudowy 7,5m".

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja odpowiada istniejącej zabudowie, skoro doprowadzi do przykrycia budynku stromym dachem, a więc takim, jakim przykryty jest segment bliźniaka przy ul. P. 11 i budynek przy ul. J. 11, w którym zamieszkują skarżący. Z przedłożonego przez inwestorów projektu wynika przy tym, że nadbudowa ta dostosuje dach budynku do wymiarów istniejącego i wykonanego wcześniej dachu kryjącego segment bliźniaka przy ul. P. 11.

Organ I instancji przedłożył organowi odwoławczemu wraz z aktami swojego postępowania wypis i wyrys miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Sz. uchwalonego dnia 16 maja 1994 r. przez Radę Miejską w Sz. uchwałą (...) /Dz.Urz. Woj. Sz. nr 9 poz. 72/ ze zmianami uchwalonymi dnia 29 listopada 1994 r. uchwałą (...) /Dz.Urz. Woj. Sz. nr 16 poz. 150/, aktualnego dla terenu objętego zapisem elementarnym Z.P.10MJ, na którym znajdują się ulice P. i J.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji uznając, że przedłożony projekt budowlany również co do wysokości zabudowy zgodny jest z ustaleniami decyzji o pozwoleniu na budowę i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie popełniły błędu. W świetle tego planu nie można bowiem dojść do prezentowanego przez skarżących wniosku, że maksymalna wysokość zabudowy to wysokość budynku 7,5 m liczona od poziomu gruntu do kalenicy.

Definicja zawarta w Słowniku terminów użytych w tekście wyżej opisanego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Sz. stanowi, że "wysokość zabudowy" jest to "wysokość budynku mierzona od poziomu terenu lub dojazdu przy najniżej położonym wejściu do budynku do górnej płaszczyzny stropu nad ostatnią kondygnacją zawierającą pomieszczenia na stały pobyt ludzi oraz służącą celom technologicznym, magazynowym i innym związanym z działalnością podstawową wykonywaną w budynku".

Definicja ta stanowi dosłowne powtórzenie treści par. 6 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62 ze zm./. Zaznaczyć przy tym trzeba, że omawiany plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego nie wskazuje co należy rozumieć pod pojęciem kondygnacji. Trafnie zatem organy obu instancji, co do treści tego pojęcia odwołały się do przepisów wyżej wskazanego rozporządzenia. Nie można bowiem zgodzić się z sugestią skarżących, że w kwestii tej należy stosować przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./, które obowiązywało w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy tego rozporządzenia, jak wynika to z jego par. 332 weszły w życie z dniem 1 kwietnia 1995 r., a więc już po uchwaleniu przez Radę Miasta Sz. wyżej opisanego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Sz.

Interpretacja zapisów tego planu powinna być dokonana w zgodzie z przepisami warunków technicznych obowiązujących w dacie jego uchwalenia, a nie przez pryzmat norm prawnych, które w tej dacie jeszcze nie obowiązywały. Skoro zatem z par. 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki wynika, że poddasza w budynkach nie stanowią kondygnacji, to nie narusza prawa stanowisko organu odwoławczego, że maksymalna wysokość budynków w rozumieniu ww. planu miejscowego z 1994 r., to wysokość bez poddasza, wobec czego nie można stwierdzić niezgodności projektu z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego miasta Sz.

Chybione okazały się również zarzuty skargi dotyczące kwestii nasłonecznienia i oświetlenia budynku skarżących.

W myśl art. 84 par. 1 Kpa organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Użyty w tym przepisie wyraz "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego. Wobec tego organ administracji publicznej nie jest związany wnioskiem strony o powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności, która w sposób nie budzący wątpliwości może być ustalona przez ten organ na podstawie dokumentów zebranych w sprawie. Granice korzystania przez organ ze swobody w korzystaniu ze środka dowodowego, jakim jest opinia biegłego są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, z której wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Z samego faktu, że organy orzekające w niniejszej sprawie co do okoliczności nasłonecznienia budynku dysponowały dwoma przeciwstawnymi grupami dowodów tj. analizą zacienienia domu przedłożoną przez stronę skarżącą oraz opracowaniem przedłożonym i sporządzonym przez inwestora Marka K., który posiada uprawnienia projektanta nie wynika jeszcze potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

Organ II instancji ustosunkowując się do zarzutów odwołania w uzasadnieniu prawnym swojej decyzji w sposób logiczny, poparty analizą ustaleń faktycznych i obowiązujących przepisów prawnych wykazał dlaczego nie narusza prawa stanowisko organu I instancji, który oparł się na opracowaniu /wariant II/ przedłożonym przez inwestora, a odrzucił analizę zacienienia dostarczoną przez skarżących. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji dysponował nie tylko dowodami w postaci dokumentów oraz pism zainteresowanych stron, ale także wyobrażeniem co do topografii terenu i usytuowania względem siebie obu budynków wynikającym - jak wskazuje to notatka służbowa z dnia 19 maja 2000 r. z oględzin terenu planowanej inwestycji dokonanych przez pracownika organu.

Twierdzenie skarżących, że przedłożona przez nich analiza zacienienia ich domu obejmuje czas do godz. 14.30, a więc "wystarczająco długi", nie może podważyć trafności oceny organu odwoławczego, skoro par. 60 ust. 1 warunków technicznych stanowi, że pokój mieszkalny powinien mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy /21 marca i 21 września/ w godzinach 8.00-16.00, zaś zgodnie z ust. 2 w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania ust. 1 co najmniej do 1 pokoju. Trafnie przy tym w zaskarżonej decyzji wskazano, że pomieszczenia na parterze budynku skarżących nie mogą być traktowane jako odrębne lokale, gdyż niezależnie od ustalonego sposobu użytkowania, stanowią część wielopokojowego lokalu mieszkalnego we współwłasności.

Z tych względów Sąd podzielił stanowisko organu drugiej instancji, że planowana nadbudowa nie spowoduje ograniczenia dostępu światła dziennego do budynku skarżących w sposób naruszający przepisy par. 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wobec powyższego zaskarżona decyzja zgodna jest z art. 5 ust. 1 pkt 6 w związku z ust. 2 pkt 2 lit. "b" Prawa budowlanego.

Reasumując, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.