Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1798/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 3c
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi R.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. o ustaleniu wysokości opłaty za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego Prezydent Miasta C. powołując się na treść art. 60 pkt 7, art. 61 ust. 1 pkt 2, art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 z poźn. zm.), art. 104 i art. 107 Kpa, art. 40 ust. 3c ustawy

z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1 287 z poźn. zm.) i zał. nr 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne

i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów

i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz.u. Nr 37, poz. 333, zwanego dalej rozporządzeniem z 19 lutego 2004 r.) ustalił wysokość obciążającej R. R. opłaty za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego, polegające na okresowej weryfikacji danych ewidencyjnych

w odniesieniu do 12 293 działek i budynków, w kwocie 3 699,90 zł. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że opłata została ustalona według stawek określonych

w rozporządzeniu z dnia 19 lutego 2004 r.

W odwołaniu od tej decyzji R. R. wniósł o jej zmianę przez ustalenie obciążającej go kwoty w wysokości 420,30 zł, względnie o uchylenie decyzji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 40 ust. 3c Prawa geodezyjnego i kartograficznego

w związku z treścią załącznika nr 1 ust. 3 (tabela III) 1p. 3 do rozporządzenia z 19 lutego 2004 r. przez błędne naliczenie opłaty dodatkowej 0,30 zł za wszystkie jednostki wchodzące w zakres 46 obrębów objętych okresową weryfikacją danych ewidencyjnych (12 293 jednostki), zamiast jej naliczenia jedynie za te jednostki, które były wykazane w dokumentach stanowiących podstawę zmiany w ewidencji gruntów

i budynków tj. odnośnie 380 działek i 901 budynków ujętych w wykazach zmian danych ewidencyjnych. Uzasadniając to żądanie stwierdził, że jakkolwiek

z rozporządzenia z dnia 19 lutego 2004 r. nie wynika jednoznacznie od których jednostek należy naliczyć opłatę dodatkową, to jego zdaniem powinna być ona naliczona od jednostek, co do których organ podjął czynności urzędowe (materialno – techniczne) w związku z wykazywanymi w tych jednostkach zmianami i koniecznością ich aktualizacji. Ponieważ pozostałe 10 932 jednostki aktualizacji w zasobie nie wymagały, to pobranie za nie opłaty dodatkowej jest nieuzasadnione. Na poparcie swojego stanowiska powołał się odwołujący na stanowisko Głównego Geodety Kraju zawarte w piśmie tego organu z dnia [...]r. (znak [...]), sformułowane jego zdaniem w analogicznej sprawie. Nadto podniósł, że podejmując się opracowania polegającego na okresowej weryfikacji danych ewidencyjnych nie liczył się z koniecznością ponoszenia kosztów w kwestionowanej wysokości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i § 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołując się na akta sprawy stwierdziło, że w dniu [...]r. została zawarta umowa nr [...] pomiędzy Prezydentem Miasta C. a firmą "A" R. R. Pracownia Geodezyjna w K. na wykonanie weryfikacji danych oraz sporządzenia dokumentacji niezbędnej do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków jednostki ewidencyjnej C. w zakresie użytków, budynków oraz adresów nieruchomości, z uwzględnieniem wszystkich wymagań zawartych w warunkach technicznych, stanowiących załącznik nr 4 do specyfikacji istotnych warunków zamówienia.

Z § 2 umowy wynika, iż produktem finalnym będzie dokumentacja sporządzona zgodnie z obowiązującymi przepisami i warunkami technicznymi zawierająca w szczególności: arkusze danych ewidencyjnych budynków, wykazy zmian danych ewidencyjnych dotyczącej działek i budynków oraz tabelaryczne zestawienie rozbieżności dot. numeracji porządkowej.

Z kolei z załącznika nr 1 do umowy określonego jako "warunki techniczne aktualizacji ewidencji gruntów i budynków jednostki ewidencyjnej C." wynika, iż aktualizacją objęte zostały wszystkie działki położone w obrębach wymienionych w pkt 3 tj. łącznie 12 293 jednostki zapisane w 46 obrębach. W pkt 5 powyższych warunków technicznych opisano na czym mają polegać roboty weryfikacyjne. W zgłoszeniu pracy geodezyjnej [...] w pkt 6 "informacja o prognozowanej ilości jednostek, wg określonych zasad obowiązujących przy naliczaniu opłat" R. R. wskazał 7354 działki co odpowiada ilości działek wskazanych do weryfikacji w warunkach technicznych umowy. Materiały udostępnione do wykonania robót obejmowały 7 376 działki i 4 917 budynków czyli 12 293 jednostki do weryfikacji.

Dalej Kolegium po zreferowaniu treści odwołania stwierdziło, że zgodnie z art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne za czynności geodezyjne i kartograficzne pobierane są opłaty. Ich wysokość, zgodnie

z delegacją zawartą w art. 40 ust. 5 pkt. 1 lit. b w/w ustawy, określona została

w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. Wynika z niego, iż opłaty pobierane są za:

- czynności geodezyjne i kartograficzne,

- udzielanie informacji, oraz

- wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego.

Przepisy rozporządzenia nie wskazują zatem od których jednostek należy pobierać opłatę dodatkową tj. czy od tych, które zostały wskazane do weryfikacji przez organ czy też tylko od tych (jak twierdzi odwołujący), które wykazały zmiany. Zdaniem Kolegium opłatę należy pobierać od wszystkich jednostek wskazanych do weryfikacji, bowiem aby stwierdzić, które jednostki wykazały zmiany i wymagają aktualizacji, należy dokonać analizy wszystkich jednostek wskazanych w zleceniu. Geodeta dokonujący weryfikacji musi zatem zbadać stan faktyczny każdej jednostki ze stanem istniejącym w ewidencji i stwierdzić czy dana jednostka powinna zostać zaktualizowana. Dalej SKO stwierdziło, iż Prawo geodezyjne i kartograficzne w art. 2 zawierającym definicje legalne pojęć użytych w ustawie nie zawiera definicji pojęcia "weryfikacji", a zatem uzasadnionym jest posłużenie się słownikiem języka polskiego na wyjaśnienie tego pojęcia. Stosowanie zaś do Wielkiego słownika języka polskiego słowo "weryfikacja" oznacza sprawdzać, czy coś jest poprawne lub prawdziwe bądź spełnia określone warunki. Zatem pojęcie "weryfikacja" oznacza dokonanie określonych działań w celu wyjaśnienia czy, w tym przypadku, dana jednostka jest poprawna czy też wymaga aktualizacji. Aby tych weryfikacji dokonać należy pobrać stosowne dokumenty i porównać je ze stanem faktycznym istniejącym na gruncie.

W konsekwencji zdaniem SKO stanowisko odwołującego, iż organ powinien pobrać opłatę tylko od tych jednostek, które wykazują zmiany, jest nieuzasadnione i nie znajduje oparcia w rozporządzeniu z dnia 19 lutego 2004 r. Nie wynika ono również

z treści przywołanego przez stronę pisma Głównego Geodety Kraju z dnia [...] r. w sytuacji gdy odwołujący przytaczając fragment tego pisma pominął zakończenie cytowanego zdania "... 0,30 złotych jest kwotą dodatkową płatną od każdej działki ewidencyjnej wykazanej w dokumentach stanowiących podstawę zmiany w ewidencji gruntów i budynków, które wykorzystywane będą w procesie weryfikacji".

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO

w K. pełnomocnik R. R. zarzucił, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 40 ust. 3c ustawy Prawo geodezyjne

i kartograficzne w związku z treścią załącznika nr 1 ust. 3 (tabela III) 1p. 3 do rozporządzenia z dnia [...] r. przez niewłaściwe ich zastosowanie poprzez naliczenie dodatkowej opłaty 0,30 zł za wszystkie jednostki wchodzące w zakres 46 obrębów objętych okresową weryfikacją danych ewidencyjnych (12 293 jednostek), zamiast naliczenia jedynie za te jednostki, które były wykazane w dokumentach stanowiących podstawę zmiany w ewidencji gruntów i budynków (380 działek i 981 budynków ujętych w wykazie zmian danych ewidencyjnych) oraz z naruszeniem art. 6 i art. 8 Kpa, poprzez dochodzenie przez organ należności publicznoprawnych z tytułu opłat geodezyjnych i kartograficznych w sposób odbiegający od praktyki innych organów w analogicznych sytuacjach.

W konsekwencji wniósł o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji z wytycznymi o konieczności zmiany decyzji organu administracyjnego I instancji poprzez ustalenie opłaty w prawidłowej wysokości 420,30 zł, w miejsce 3.699,90 zł i umorzenia postępowania co do pozostałej kwoty; ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji z wytycznymi w zakresie konieczności odmiennego ustalenia opłat z uwzględnieniem prawidłowej wykładni treści odnośnych norm przywoływanego rozporządzenia, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi powtórzono co do zasady zarzuty i argumentację na ich poparcie sformułowane wcześniej w odwołaniu akcentując, że w zakresie naliczonych opłat Prezydent Miasta C. postąpił w sposób sprzeczny z praktyką pozostałych organów prowadzących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny. Ponownie dla poparcia swojego stanowiska strona powołała się na treść pisma Głównego Geodety Kraju z dnia [...] r., sformułowanego zdaniem skarżącego w analogicznej sprawie, z którego wynika jego zdaniem, że opłata dodatkowa może zostać naliczona tylko od tych działek (i budynków), które zostaną wykazane w dokumentach stanowiących podstawę zmiany w ewidencji gruntów

i budynków (w wykazie zmian danych ewidencyjnych). Sensu tej wypowiedzi, nie przekreśla dokończenie zdania, które zostało pominięte w cytowanym w odwołaniu fragmencie. Zwrot "które wykorzystywane będą w procesie weryfikacji" wskazuje bowiem również na efekt prac geodety ujęty w wykazie zmian ewidencyjnych. Użycie przez GGK czasu przyszłego ("wykorzystane będą - a nie "były" - w procesie weryfikacji"), podczas gdy pisze on o sytuacji, gdzie stworzono już dokumenty stanowiące podstawę zmiany w ewidencji gruntów, sugeruje, że weryfikacją GGK nazywa proces przyjęcia wykazanych zmian do zasobu. Dlatego też z literalnego brzmienia interpretacji GGK wynika, że opłata dodatkowa może być pobierana jedynie od każdej działki ewidencyjnej wykazanej w dokumentach stanowiących podstawę zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Nie ma zatem żadnego merytorycznego znaczenia, ile działek wchodziło w zakres całościowego opracowania okresowej weryfikacji w ramach 46 obrębów ewidencyjnych. Istotą jest to, ile z wszystkich jednostek ewidencyjnych wykazywało zmiany do stanu faktycznego w terenie.

A takich było zaś jedynie w odniesieniu do 380 działek i 981 budynków.

Zwrócił też pełnomocnik skarżącego uwagę, że w piśmie tym GGK różnicuje prace geodezyjne w formie okresowej weryfikacji i w formie modernizacji ewidencji, wyrażając istotny dla niniejszej sprawy pogląd, że opłatę dodatkową pobiera się wyłącznie od jednostek wykazanych w dokumentach stanowiących podstawę zmian

w ewidencjach, zaś w odniesieniu do modernizacji opłata powinna być pobierana za wszystkie jednostki ewidencyjne wchodzące w zakres obrębu.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego mało precyzyjne przepisy rozporządzenia uznanego już przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją RP powinny być wykładane i analizowane z uwzględnieniem słusznego interesu strony. W żadnym obowiązującym przepisie nie jest powiedziane, że opłata dotyczy wszystkich działek, co do których przekazano wykonawcy materiały. Skoro opłaty pobiera się za czynności związane z prowadzeniem zasobu, to nie ma podstawy naliczenia opłaty za działki niezaktualizowane, a znajdujące się w obrębie, w którym prace wykonywał skarżący, co do których nie wykonywano żadnych czynności. Organ zatem niezasadnie zaliczył skarżącemu opłaty za działki, co do których nie były wykonywane żadne czynności, a jedynie znajdowały się w obrębie objętym pracami. Przyjmując taki, błędny zdaniem pełnomocnika skarżącego, sposób rozumowania organu, konsekwentnie należałoby za wszystkie niezaktualizowane działki w obrębie naliczyć opłaty za udostępnienie informacji. Wykonawca w takiej sytuacji dysponuje przecież całością informacji i danych dotyczących danego obrębu i w konsekwencji musiałby wnieść opłatę zarówno za udostępnienie danych jak i za ich przyjęcie do zasobu. Organ zlecając pracę geodecie nie wskazuje konkretnych działek do zaktualizowania. To geodeta ma za zadanie zweryfikować otrzymane dane i dokonać aktualizacji, tam gdzie jest ona wymagana, czyli dokonać czynności, za które zgodnie

z rozporządzeniem należy się opłata. Istotą problemu naliczania opłat za czynności geodezyjne jest konieczność rozróżnienia opłat pobieranych w związku

z prowadzeniem zasobu i czynnościami dokonanymi przez wykonawcę, za które należy się opłata, od opłat za wydawanie materiałów z zasobu. Brak rozróżnienia

w tym zakresie powodować może sytuację, w której organ prowadzący ewidencję będzie przekazywał wykonawcy nieskończoną ilość danych, za którą zgodnie

z błędnym stanowiskiem organu administracji, wykonawca będzie musiał zapłacić.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie powtarzając w ogólnym zarysie wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaakcentowało, że zgodnie z art. 40 ust. 3c Prawa geodezyjnego i kartograficznego opłaty pobierane są od dokumentów lub materiałów wydawanych a nie za prace, które musi wykonać osoba pracująca w ośrodku geodezyjnym.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Jest zasadą wynikającą z art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja

1989 r., Prawo geodezyjne i kartograficzne, że udostępnienie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i ust. 1b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. 1e oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnieniem tych informacji, opracowań

i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne z zastrzeżeniem wyjątków, które w stanie niniejszej sprawy nie mają zastosowania. Wysokość opłat, zgodnie z delegacja zawartą w art. 40 ust. 5 pkt 1b ustawy określona została przez Ministra Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego. Przedmiotowy art. 40 ust. 5 pkt 1b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt K 30/12 uznany został za niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z tym wyrokiem wymieniony przepis traci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia jego ogłoszenia w Dzienniku Ustawa, co nastąpiło w dniu 11 lipca 2013 r. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Trybunał stwierdził, że wskazanie w sentencji na inną datę utraty mocy obowiązującej niż dzień ogłoszenia omawianego wyroku jest niezbędne dla zapewnienia niezakłóconego poboru opłat związanych

z udostępnianiem danych i informacji państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego. W sytuacji gdy sama zasadność ponoszenia przedmiotowo istotnych opłat nie budzi jego wątpliwości. Przyjęcie innego rozwiązania skutkowałoby bowiem nieuprawnionym przysporzeniem majątkowym po stronie osób prowadzących zarobkowo działalność geodezyjną i kartograficzną kosztem ogółu jednostek, na które zostałby przeniesiony ciężar finansowy związany z eksploatacją państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez podmioty prowadzące określony rodzaj działalności gospodarczej. Wskazał też, że utrata mocy obowiązującej upoważnienia ustawowego wraz z ogłoszeniem niniejszego wyroku, a w konsekwencji utrata mocy obowiązującej rozporządzenia z 2004 r., mogłaby doprowadzić do powstania luki konstrukcyjnej. Korzystające z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego podmioty byłyby bowiem nadal zobowiązane do dokonania czynności konwencjonalnej, zarazem jednak brak byłoby - na gruncie obowiązujących przepisów prawa geodezyjnego - normy określającej jak należy postąpić aby dokonać tejże czynności oraz w jakich wypadkach jest ona dokonywana, a w jakich nie.

Biorąc pod uwagę przedstawione wyczerpująco przez Trybunał Konstytucyjny motywy odroczenia utraty mocy przedmiotowego rozporządzenia, które organy obu instancji były zobowiązane stosować, Sąd stanął na stanowisku, ze sprawę należy rozpoznać na podstawie jego przepisów obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do § 1 pkt 1 tego rozporządzenia wysokość opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zostały zawarte w jego załączniku nr 1. W tabeli nr III jego załącznika w lp. 3 określono wysokość opłat za udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków związanych z okresową weryfikacją danych ewidencyjnych budynków w wysokości

12 zł oraz dodatkowo za każdą działkę i za każdy budynek w kwocie 0,30 zł. Co do pojęcia okresowej weryfikacji danych ewidencyjnych, o których mowa w tym przepisie celowe wydaje się wskazać na treść § 54 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów

i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.), z którego wynika, że weryfikację taką przeprowadza się w zakresie:

1) zgodności tych danych z treścią dokumentów źródłowych stanowiących podstawę wpisu do ewidencji,

2) zgodności treści mapy ewidencyjnej ze stanem faktycznym w terenie.

Właśnie zakres weryfikacji wymieniony w pkt 2 przedmiotowego § 54 został określony jako cel i zakres opracowania w pkt 3 warunków technicznych stanowiących załącznik nr 1 do wiążącej skarżącego i Prezydenta Miasta C. umowy

z dnia [...] r., w oparciu o którą dokonał on zgłoszenia pracy geodezyjnej. W związku z tą umową i zgłoszeniem [...] Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w C. udostępnił mu niezbędne do dokonania weryfikacji dokumenty i dane z ewidencji gruntów i budynków obejmujące m.in. granice działek, obrysy przyziemia budynków, ogrodzenia z mapy zasadniczej, osnowy geodezyjne i ortofotomapy dotyczących 7 376 działek i 4917 budynków, łącznie dotyczących 12 293 jednostek przeznaczonych do weryfikacji (tak w piśmie z dnia 11 kwietnia 2013 r. – k. 22 akt administracyjnych). Oznacza to, że okresową weryfikacją danych ewidencyjnych w rozumieniu lp. 3 tabeli III załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia [...] r. zostało objętych właśnie tyle jednostek. Do takiej też liczby jednostek skarżącemu udostępniono dane z ewidencji. Dlatego też Sąd nie znajduje podstaw do zaakceptowania stanowiska strony skarżącej, że opłata dodatkowa wymieniona w lp. 3 tabeli nr III powinna być liczona tylko od tych jednostek, w których faktycznie w następstwie dokonanej weryfikacji dokonano zmian. Stanowisko takie pozostawałoby w sprzeczności z zakresem weryfikacji wynikającym zarówno z § 54 ust. 1 w/w rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków jak i z celem i zakresem opracowania, którego dotyczyło dokonane przez skarżącego zgłoszenie pracy geodezyjnej, a także z potocznym pojęciem weryfikacji, na które zwróciło uwagę SKO. Również sam skarżący w zgłoszeniu pracy geodezyjnej jako liczbę prognozowanej ilości jednostek, od których będą naliczone opłaty, wskazał wszystkie 7 354 działki (k. 31 akt) objęte warunkami technicznymi stanowiącymi załącznik nr 1 do wiążącej go umowy z Prezydentem Miasta C. Trudno zaś przypuszczać, iż zakładał on, że w wyniku dokonanej weryfikacji odnośnie wszystkich tych działek zajdzie potrzeba dokonania zmian w ewidencji. Niezrozumiałe jest też zawarte w skardze stwierdzenie, że organ może przekazać wykonawcy "nieograniczoną ilość danych" za które wykonawca będzie musiał płacić, w sytuacji gdy skarżący nie twierdzi aby naliczono mu opłatę za udostępnienie danych z ewidencji, których nie żądał. Nadto z akt nie wynika aby niezależnie od sporych opłat dodatkowych skarżący został obciążony za wydanie materiałów z zasobu dotyczących jednostek, w których w wyniku weryfikacji nie dokonano zmian.

Nie może też odnieść skutku powoływanie się na treść pisma Głównego Geodety Kraju z dnia [...] r., która w zakresie spornej kwestii nie jest jednoznaczna, gdy zważy się, że jest tam mowa o opłacie dodatkowej od każdej działki ewidencyjnej "wykazanej w dokumentach" stanowiących podstawę zmiany

w ewidencji gruntów i budynków, "które wykorzystywane będą w procesie weryfikacji",

a nie co do których zostaną w wyniku weryfikacji wprowadzone w ewidencji zmiany. Nie jest przy tym zasadne stanowisko, że w zakresie spornej kwestii z pisma tego wynika rozróżnienie, gdy chodzi o opłaty od modernizacji ewidencji gruntów

i budynków oraz gdy chodzi o okresową weryfikację danych ewidencyjnych. Wynika

z niego jedynie, że konkretny wynik wskazanych w tym piśmie czynności należy uznać na potrzeby obciążenia opłatą za modernizację.

Sąd zgadza się ze skarżącym, że treść przepisów regulujących sporną kwestię opłat dodatkowych nie jest jednoznaczna i wymaga poprawy. Nie mniej jednak kierując się wynikającą z art. 40 ust. 3c Prawa geodezyjnego i kartograficznego zasadą odpłatności, brak jest podstaw do przyjęcia, że objęta zaskarżoną decyzją opłata została ustalona z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

bu