Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 48/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Informacja publiczna
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13,  art. 16 ust. 1,  art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi T.K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] października 2010 r. T.K. (dalej jako skarżący) zwrócił się do Prezydenta W. o udostępnienie, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako u.d.i.p.) następujących informacji:

a) czy działka z budynkiem przy ul. [...], w którym otwarty jest sklep [...]należy do Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,

b) jeżeli tak, to jaka jest forma prawna umowy, na podstawie której podmiot zewnętrzny korzysta z nieruchomości gruntowej i na jaki okres została zawarta umowa,

c) jaki jest numer księgi wieczystej nieruchomości, na której znajduje się budynek przy ul. [...],

d) czy ruiny budynku oraz grunty pod budynkiem, znajdujące się na podwórzu pomiędzy ul. [...] a [...] na wysokości budynku przy ul. [...] należą do Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego oraz jaki jest numer księgi wieczystej powyższej nieruchomości.

Wniosek skarżącego dotyczący pkt a-c został przekazany do Biura Gospodarki Nieruchomościami w [...], natomiast wniosek dotyczący pkt d został przekazany do Delegatury Biura Geodezji i Katastru w [...].

Pismem z [...] października 2010 r. Biuro Gospodarki Nieruchomościami Delegatura w [...] poinformowała skarżącego, że:

1. odnośnie pkt a wniosku, grunt stanowiący działkę ewidencyjną nr [...], na której położone są budynki o adresach: ul. [...], ul. [...] i ul. [...] stanowi własność W.,

2. odnośnie pkt b wniosku, na podstawie decyzji administracyjnej nr [...] z [...] czerwca 1964 r., umową w formie aktu notarialnego zawartą [...] listopada 1964 r., ustanowiono użytkowanie wieczyste na rzecz [...] Spółdzielni Budowlano – Mieszkaniowej (której następcą prawnym jest Spółdzielnia Budowlano – Mieszkaniowa [...]) do [...] listopada 2063 r. Jednocześnie organ wyjaśnił, że budynki, które są usytuowane na tej nieruchomości stanowią odrębną nieruchomość. Spółdzielnia jako właściciel budynków ma prawo zawierać umowy cywilno – prawne z innymi podmiotami, nie informując o tym właściciela nieruchomości gruntowej,

3. odnośnie pkt c wniosku, informacja o numerze księgi wieczystej danej nieruchomości nie podlega udostępnieniu zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Sposób udostępniania informacji o gruntach, budynkach i lokalach reguluje art. 24 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), zgodnie z którym informacje te są jawne i powszechnie dostępne, ale są udzielane odpłatnie. Wysokość opłat określa rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004 r. (Dz. U. Nr 37, poz. 333). Dlatego o informację dotyczącą numeru księgi wieczystej urządzonej dla omawianej nieruchomości należy wystąpić do Wydziału ds. Ewidencji Gruntów i Budynków dla jednostki ewidencyjnej [...] Biura Geodezji i Katastru Urzędu W.

Natomiast Biuro Geodezji i Katastru Delegatura w [...], pismem z [...] października 2010 r., poinformowało skarżącego, że rejestr ewidencji gruntów nie jest informacją publiczną w myśli art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacje nie są więc udzielane nieodpłatnie. Tryb udzielania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków reguluje ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne, a wnioskowane informacje zostaną wydane po uiszczeniu opłaty urzędowej za ich udostępnienie z operatu ewidencji gruntów i budynków.

Skarżący pismem z [...] listopada 2010 r. wezwał Biuro Geodezji i Katastru Delegatura w [...] do udzielenia informacji w zakresie pkt d wniosku z [...] października 2010 r. Jednocześnie podniósł, że wnioskowana przez niego w tym punkcie informacja jest informacją publiczną i nie podlega żadnej opłacie. Odnosząc się zaś do informacji w zakresie podania numeru księgi wieczystej podniósł, że jest to kwestia sporna. Zdaniem skarżącego, jeżeli nieruchomość należy do osoby prywatnej, to informacja taka podlega opłacie, natomiast w przypadku gdy właścicielem jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego informacja o numerze księgi wieczystej powinna należeć do informacji publicznej dlatego, że znajduje się również w innych dokumentach, a nie tylko w bazach danych operatu lub zasobach geodezyjnych i kartograficznych.

W odpowiedzi na wezwanie skarżącego organ, pismem z [...] listopada 2010 r. poinformował skarżącego, że wskazany w pkt d wniosku teren stanowi własność W., dla nieruchomości tej nie jest prowadzona księga wieczysta, natomiast organ posiada informacje dotyczące wchodzących w skład przedmiotowej działki dawnych nieruchomości hipotecznych. Ponownie organ podniósł, że wnioskowane przez skarżącego informacje zostaną wydane po uiszczeniu opłaty urzędowej za udostępnienie informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków.

Pismem z [...] stycznia 2011 r. T.K. złożył za pośrednictwem Prezydenta W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w udzieleniu informacji publicznej wskazanej we wniosku z [...] października 2010 r. w zakresie informacji o numerze księgi wieczystej z pytania z pkt "d".

W uzasadnieniu skargi podniósł, że w wypadku gdy właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego informacja o numerze księgi wieczystej powinna należeć do informacji publicznej. W związku z tym wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w zakresie informacji o numerze księgi wieczystej z pytania z punktu "d".

Pismem z [...] stycznia 2011 r. Biuro Geodezji i Katastru Delegatura w [...], w związku z wniesioną skargą na bezczynność, poinformowało skarżącego, że podwórko wraz z gruntem pod budynkami znajdującymi się na tym podwórku na wysokości budynku przy ul. [...] stanowi własność W. i nie ma założonej księgi wieczystej. Jednocześnie organ wyjaśnił, że wobec faktu, że dla wskazanej nieruchomości nie jest ujawniona księga wieczysta, żądanie wniesienia opłaty za informację z rejestru ewidencyjnego było nieuzasadnione.

W odpowiedzi na pismo organu, skarżący pismem z [...] stycznia 2011 r. poinformował, że posiadanie numeru księgi wieczystej służy możliwości zapoznania się z dokumentacją zgromadzoną w Wydziałach Ksiąg Wieczystych. Jednocześnie podniósł, że skoro nie ma założonych ksiąg wieczystych, to istnieją numery lub określenia zbiorów dokumentów prowadzonych przez sądy lub inne oznaczenia nieruchomości w przedwojennej Polsce i organ w ramach dostępu do informacji publicznej powinien zamiennie podać inne oznaczenia sądowe dla danej nieruchomości. W związku z powyższym wniósł o udzielenie informacji jakie oznaczenia zbiorów dokumentów prowadzonych przez sąd są w posiadaniu organu dla nieruchomości należącej do W.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku wniósł o oddalenie skargi. Wskazał przy tym, że skarżącemu zostały udzielone wszystkie informacje o jakie występował.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.

Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu, nie zaś odmowy udzielenia informacji publicznej.

Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwianiu sprawy. W przypadku bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, pozytywne rozstrzygnięcie, czyli uwzględnienie skargi może prowadzić jedynie do nakazania organowi załatwienia wniosku podmiotu domagającego się udostępnienia informacji publicznej w sposób wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej, natomiast sąd administracyjny nie może w wyroku przesądzać sposobu załatwienia sprawy. Pozostawanie w bezczynności przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie przez ten podmiot we wskazanym w art. 13 u.d.i.p. terminie stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (tak NSA w wyroku z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, Lex nr 236545). Jak bowiem wynika z ust. 1 tego przepisu oraz z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli w momencie otrzymania wniosku zobowiązany podmiot jest w posiadaniu informacji publicznej, to jest on zobligowany do jej udostępnienia bez zbędnej zwłoki lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, przy czym decyzja odmowna oraz decyzja o umorzeniu, o której mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. to dwa przypadki, w których ustawa przewiduje wydanie decyzji administracyjnej. Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia również w przypadku, gdy nie powiadamia on w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona. W tym miejscu konieczne jest podkreślenie, że regulacja ustawy dotyczy wyłącznie prawa dostępu do informacji publicznej i postępowania w takich sprawach, nie obejmuje natomiast swoim zakresem sytuacji, w których żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, względnie podmiot, do którego zostaje skierowane żądanie udostępnienia informacji publicznej nie jest w jej posiadaniu. Skoro jednak okoliczności takie (tj. brak cech informacji publicznej lub brak informacji w zasobach zobowiązanego) ujawnią się zwykle po skierowaniu żądania udostępnienia informacji publicznej, zasadnym jest przyjęcie, że zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku, podmiot zobowiązany do udostępnienia nie narazi się na zarzut bezczynności, jeżeli powiadomi wnoszącego pismem, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (w przypadku, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p.), lub że powiadomi pisemnie wnoszącego o braku informacji w swoich zasobach (por. ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz praktyczny, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, wyd. 1 LexisNexis, Warszawa 2008, komentarz do art. 13 ustawy). Innymi słowy również w sytuacji, gdy organ nie posiada żądanych informacji, zobowiązany jest do załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (tak T. R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyd. 4 LexisNexis, Warszawa 2008 r., str. 208).

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności należało ustalić, udostępnienia jakiej informacji żądał skarżący, a następnie w braku jakiej informacji upatrywał bezczynności organu. W pkt d pisma z [...] października 2010 r. skarżący wystąpił o udostępnienie informacji dotyczącej właściciela opisanej w tym punkcie nieruchomości i o podanie numeru księgi wieczystej tej nieruchomości. Treść wniosku jest jasna, niepozostawiająca wątpliwości co do zakresu żądanej informacji i zakreśla ramy procedowania w przedmiotowej sprawie. W tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia określonej informacji, czyli wskazania zgodnego z wnioskiem. Informacje, wnioskowane przez skarżącego zostały podane w piśmie z [...] listopada 2010 r. Organ wskazał w nim, że teren opisany w pkt d wniosku z [...] października 2010 r. stanowi własność W., a dla przedmiotowej nieruchomości nie jest prowadzona księga wieczysta. Powyższa informacja została powtórzona, wobec wystąpienia przez skarżącego ze skargą na bezczynność organu, w piśmie z [...] stycznia 2010 r.

Skarżący przedmiotem skargi z [...] stycznia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Prezydenta W. w zakresie informacji o numerze księgi wieczystej nieruchomości opisanej w pkt d jego wniosku. Mając na uwadze treść odpowiedzi udzielonej skarżącemu w piśmie z [...] listopada 2011 r. Sąd uznał, że organ nie pozostaje w bezczynności i dlatego też skargę jako niezasadną należało oddalić. Skoro bowiem dla określonej nieruchomości nie jest prowadzona księga wieczysta, to oczywiste, że nie można było podać jej numeru, tak jak o to wnioskował skarżący. Na podkreślenie zasługuje przy tym, że skarżący nie kwestionuje informacji organu o braku księgi wieczystej dla nieruchomości określonej w jego wniosku.

Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącego, iż organ, w przypadku gdy dla danej nieruchomości nie są prowadzone księgi wieczyste, powinien zamiennie podać inne oznaczenia sądowe dla tej nieruchomości, stwierdzić należy, iż są one nieuprawnione. Organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ściśle oznaczonej we wniosku, jeżeli jest w jej posiadaniu i nie można od organu oczekiwać, ani tym bardziej wymagać, aby domniemywał intencje wnioskodawcy i udzielał informacji, o które ten nie występował. Nic nie stoi bowiem na przeszkodzie, aby skarżący wystąpił o udzielenie informacji, o istnieniu której powziął wiadomość z pism organu. W realiach rozpoznawanej sprawy uznać należy, że skarżący z wnioskiem takim de facto nie wystąpił, zawierając go w piśmie z [...] stycznia 2011 r. Wniosek ten nie jest jednak przedmiotem rozpoznawanej skargi.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.