Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 916/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art/ 59 ust/ 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Dobek-Rak WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. B. i G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2020 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. B. i G. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako "Kolegium") z dnia 19 października 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta (dalej jako "Prezydent") z dnia 2 lipca 2020 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 14 lutego 2020 r. K. B. i G. B. wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla nadbudowy domu jednorodzinnego na działce nr [..], obręb [..], położonej w G. przy ul. K. W charakterystyce inwestycji, poza nadbudową o jedną kondygnację w budynku, wskazano na zamiar budowy zadaszenia istniejącego tarasu i przebudowę schodów zewnętrznych na ww. taras, przebudowę schodów wejściowych i ich zadaszenie. Parametry takie jak powierzchnia i szerokość elewacji frontowej miały pozostać bez zmian, natomiast zmianie ma ulec wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Aktualnie wynosi ona około 8 m, a budynek posiada 1 kondygnację podziemną i 2 nadziemne, a po wykonaniu projektowanych prac uzyska wysokość około 11,30 m i będzie mieć 3 kondygnacje nadziemne. W toku postępowania jego strony- właściciele działki nr [..] - wnieśli uwagi i zastrzeżenia co do wniosku podnosząc fakt posadowienia budynku na słabo nośnym gruncie, co przy dodatkowym obciążeniu może doprowadzić do problemów konstrukcyjnych oraz ewentualne zburzenie jednolitego modelu architektonicznego budynków okolicy.

W tym stanie rzeczy Prezydent decyzją z dnia 2 lipca 2020 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji uznając, że nie została spełniona zasada dobrego sąsiedztwa z uwagi na wysokość planowanej nadbudowy.

W odwołaniu inwestorzy zwrócili uwagę na pominięcie w analizie faktu istnienia w obszarze analizowanym nadbudów do wysokości 11,30 m. Odwołujący się wskazali na konkretne działki w obszarze analizowanym o 3 i 4 kondygnacjach i wysokościach od 10,5 m do 12 m. W związku z tym oraz z uwagi na postępującą intensyfikację istniejącej zabudowy zarówno w formie zabudowy wielorodzinnej, jak i wyższej zabudowy mieszkalnej, organ winien był rozważyć odstępstwo od zasady wyrażonej w § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz.1588), dalej jako rozporządzenie w sprawie wymagań nowej zabudowy.

Decyzją z dnia 19 października 2020 r. Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, nie znajdując podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Kolegium zaakceptowało jako prawidłowe ustalenie organu pierwszej instancji, że szerokość frontu działki inwestora wynosi 13 m, w związku z czym obszar analizowany został wyznaczony w odległości minimalnej 50 m wokół przedmiotowej działki. Znajdująca się w granicach tego obszaru zabudowa może stanowić podstawę ustalenia czy planowana funkcja jest kontynuacją istniejącej już funkcji i czy możliwe jest ustalenie parametrów inwestycji w oparciu o parametry istniejącej zabudowy.

Z uwagi na treść wniosku planowane przedsięwzięcie spowoduje zmianę jednego tylko parametru, jakim jest wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gdyż dotychczasowa funkcja istniejącego budynku oraz pozostałe jego parametry nie ulegałyby zmianie. W związku z tym, prawidłowo uznano, że planowane roboty stanowią kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym, natomiast wątpliwości budzi zaproponowany parametr wysokości nadbudowy.

Jak zauważyło Kolegium, parametr ten jest wyznaczany jako przedłużenie krawędzi górnej elewacji frontowej odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Przy czy, sformułowanie "działki sąsiednie" ma odmienną treść normatywną od zwrotu "obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać", jak i od wyrażenia "obszar analizowany". Jako działki sąsiednie należy uznać działki zabudowane, położone możliwie najbliżej nieruchomości, wobec której mają być ustalone warunki zabudowy. Użyte w § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wymagań nowej zabudowy pojęcie "działka sąsiednia" należy rozumieć jako bliskie sąsiedztwo, zaś "obszar analizowany" oraz "teren, na który inwestycja będzie oddziaływać" to tzw. dalsze sąsiedztwo. Takie też stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w orzecznictwie. Oznacza to, że ustalając wielkość parametru określoną w § 7 rozporządzenia, w pierwszej kolejności bierze się pod uwagę wielkość tego parametru na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, którym w niniejszej sprawie jest działka nr [..]. Dlatego też prawidłowo organ uwzględnił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków na działkach nr [..] (ul. K.), nr [..] (ul. K.), nr [..] (ul. K. nr [..]); nr [..] (ul. K.) i nr [..] (ul. K.). Zabudowa na tych działkach jest taka sama jeżeli chodzi o wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i wynosi 8 m - tak jak zabudowa istniejąca aktualnie na terenie inwestycji wskazanym we wniosku.

W takich warunkach brak jest podstaw do zastosowania wyjątków od zasady opisanej w § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, wskazanych w ust. 3 i ust. 4 tego aktu prawnego. W związku z tym niezasadne są zarzuty odwołania dotyczące możliwości odniesienia planowanej inwestycji do innych budynków położonych w obszarze analizowanym w większym oddaleniu od terenu inwestycji. Natomiast decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy należy uznać za zasadną.

W skardze zarzucono naruszenie § 3 ust. 1. rozporządzenia w sprawie wymagań nowej zabudowy poprzez dokonanie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w ograniczonym zakresie analizowanego obszaru, podczas gdy analiza winna uwzględniać całość wyznaczonego na podstawie § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia obszaru.

Skarżący wskazują, że w analizie, w zakresie wysokości oraz formy architektonicznej w ramach "bezpośredniego sąsiedztwa’' dokonano porównania z budynkiem przy ul. K. [..] i [..]. Natomiast, w ramach "dalszego sąsiedztwa" organ uwzględnił zabudowę wzdłuż ul. K., ul. K.C. i E. P. wskazując, iż wstępują tam pojedyncze przypadki nadbudowy istniejących budynków w formie dachów stromych ([..]-[..], jednakże przy zachowaniu pierwotnej wysokości do gzymsu wieńczącego elewację frontową. W związku z tym organ za działki sąsiednie uznał tylko dwie działki przylegające do terenu inwestycji, podczas gdy za działki sąsiednie uznać należy wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym. Treść przepisów jednoznacznie bowiem wskazuje, że organ obowiązany jest do dokonania analizy całego obszaru analizowanego, a nie tylko wybiórczych fragmentów. Analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadza się na obszarze analizowanym, a nie na jego fragmencie. Innymi słowy, wszystkie działki wchodzące w skład obszaru analizowanego stanowią punkt odniesienia dla ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem wykonana w sprawie analiza pomijała m.in. działkę nr [..], na której znajduje się zabudowa o wysokości około 10,5 m, leżąca w obszarze analizowany po tej samej stronie ulicy co potencjalna inwestycja skarżących.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że działki od nr [..] do [..] oraz działka nr [..], wbrew twierdzeniom strony, zostały wzięte pod uwagę, jak również organ uwzględnił występujące na nich parametry.

W piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2021 r. uczestnik postępowania, P. K., wniósł o oddalenie skargi, ponieważ wydane w sprawie decyzje za zgodne z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 lipca 2020 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie o jedną kondygnacje budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [..], obręb [..] przy ul. K. K. w G. Z analizy decyzji wynika, że przyczyną negatywnego rozpatrzenia wniosku inwestora było stwierdzenie, iż planowana nadbudowa nie spełnia zasady dobrego sąsiedztwa w zakresie parametru, jakim jest wysokość górnej elewacji frontowej.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest przede wszystkim ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana sposobu zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony plan miejscowy, jest dopuszczalna. Wydanie decyzji w tym przedmiocie musi więc zostać poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w zakresie przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Stwierdzenie, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z powyższymi normami pozwala na pozytywne rozpatrzenie wniosku i ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. Natomiast w sytuacji, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej z ustawowych przesłanek, wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., organ ma obowiązek odmówić wydania warunków zabudowy.

Ten ostatni przepis stanowi, że:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ponadto, zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ właściwy do pojęcia decyzji o warunkach zabudowy jest więc zobowiązany wydać pozytywne rozstrzygnięcie, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami.

Zatem aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Przy czym wskazana w art. 61 ust. 1 pkt 1 zasada tzw. dobrego sąsiedztwa powinna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego. Dlatego też pojęcie "działki sąsiedniej" należy interpretować szeroko, jako nieruchomość lub część nieruchomości położoną w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, którą należy określić dla każdego przypadku oddzielnie. Co istotne, działka sąsiednia powinna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, w celu dostosowania zamiarów inwestycyjnych do istniejących w danym miejscu standardów urbanistyczno-architektonicznych. Zasada dobrego sąsiedztwa uzależnia bowiem zmianę zagospodarowania przestrzennego terenu od dostosowania jej do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.

Zasada dobrego sąsiedztwa oznacza zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy funkcji, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Tym samym powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki, nowa zabudowa, jak i planowany nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego, powinny odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy.

Przy tym, wymagania tzw. dobrego sąsiedztwa, nie można rozumieć w sposób, który całkowicie podporządkowuje projektowaną inwestycję zabudowie sąsiadującej, tj. wymaga od niej identycznej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Kontynuacja wskaźników, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., pozostawia miejsce na różnorodność, a więc pewne odstępstwa, pod warunkiem zachowania harmonii ładu przestrzennego (zob. wyroki NSA: z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1931/14; z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2622/14, dostępne w CBOSA).

W celu ustalenia cech oraz parametrów urbanistycznych i architektonicznych, jakie będzie musiała spełniać nowa zabudowa, organ winien jest dokonać analizy stanu istniejącego w sposób wskazany w przywołanym wyżej rozporządzeniu w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy

Jak stanowi § 3 ust. 1 tego. rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w przepisach art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wymagań nowej zabudowy granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Sposób wyznaczenia granic tego obszaru nie stanowi sztywnej zasady, ważne jest jedynie, aby jego granice nie były mniejsze niż wartości minimalne wskazane w powołanym przepisie.

W rozważanym wypadku organ ustalił front działki na około 12 m, a trzykrotność tej wartości wynosi 36 m, w związku z czym jako obszar analizowany przyjęto odległość minimalną 50 m od granic działki inwestora. Takie wyznaczenie obszaru analizy pozwoliło na stwierdzenie, że występują w nim budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej o wolnostojącej, które tworzą osiedle spójne pod względem urbanistycznym i architektonicznym, wybudowane najprawdopodobniej w jednym czasie, według projektu typowego, na co wskazuje powtarzalność brył budynków i ich detali. Na tak oznaczonym obszarze planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji, a także takich parametrów jak linia zabudowy, czy geometria dachu, zaś wielkość powierzchni zabudowy i szerokość elewacji frontowej nie ulegnie zmianie. Niemniej jednak, zdaniem organów, brak jest możliwości ustalenia warunków dla wnioskowanej rozbudowy, ze względu na naruszenie zastanego ładu przestrzennego w zakresie wysokości górnej elewacji frontowej, co jest istotą sporu w niniejszej sprawie. Zdaniem sądu jednak stanowisko organów jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią § 7 rozporządzenia w sprawie wymagań nowej zabudowy, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (§ 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 3). Przy czym, od powyższych zasad ustawodawca dopuszcza w § 4 odstępstwo i wyznaczenie innej wysokości, niż jako przedłużenie krawędzi elewacji frontowej na działkach sąsiednich, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Co istotne, jeżeli organ zamierza odstąpić od zasady wyznaczania omawianego wskaźnika, to powinien – pod rygorem uznania wadliwości decyzji, oprzeć swoje ustalenia wskaźnika na szczegółowych i przekonujących, a także właściwie dobranych danych z treści części tekstowej i graficznej analizy.

Należy też stwierdzić, że wykładnia językowa zwrotu "przedłużenie" użytego w § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wymagań nowej zabudowy nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, gdyż przyjmuje się, że chodzi tu o kontynuację istniejącej wysokości zabudowy na działkach sąsiednich, za które należy uznać działki zabudowane położone możliwie najbliżej nieruchomości, wobec której mają być ustalone warunki zabudowy, i które choćby w jednym punkcie graniczy z terenem inwestycji. Pojęcie "działka sąsiednia" zawarte w powyższym przepisie ma odmienną treść normatywną od zwrotu "obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać", jak i od wyrażenia "obszar analizowany" i oznacza wprost najbliższe sąsiedztwo. Natomiast wyrażenie "obszar analizowany" oznacza także tzw. dalsze sąsiedztwo (zob. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 329/16; w Kielcach z dnia 28 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 739/18, dostępne w CBOSA).

Jak wynikało z wniosku inwestora, planuje on nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o jedną kondygnację, w konsekwencji czego budynek będzie miał 3 kondygnacje nadziemne i wysokość 11.30 m. Przeprowadzona analiza ujawniła, że na działkach sąsiednich, w ww. rozumieniu, tj. działkach nr [..] (ul. K.) i [..] (ul. K.), zabudowa ma wysokość 8 m i 2 kondygnacje nadziemne. Wprawdzie bliższe (działki nr [..] i [..]) i dalsze sąsiedztwo (działki nr [..] i [..]) potwierdziło, że znajduje się na nich zabudowa wyższa – nawet 12 m, jednakże w ocenie organów nie uzasadnia to zastosowania odstępstwa, o którym mowa w § 7 ust. 4 rozporządzenia i w ocenie sądu pogląd ten jest zasadny.

Zgodnie bowiem z ustaleniami organu, co również wynika z dokumentacji fotograficznej przedłożonej przez skarżących do odwołania, wskazana zabudowa o wyższej wysokości dotyczy obiektów o dachach stromych powstałych zarówno pierwotnie, jak i wyniku nadbudowy o poddasze użytkowe, lecz bez zmiany pierwotnej wysokości. Tymczasem budynek na działce nr [..] posiada dach płaski i również w wyniku projektowanej nadbudowy będzie posiadał dach płaski. W związku z tym nadbudowa nie będzie wpisywała się w ład przestrzenny znajdujący się w najbliższym sąsiedztwie inwestycji, gdzie wysokość w odniesieniu do budynków z dachami płaskimi wynosi 8 m. Dotyczy to nie tylko działek nr [..] i [..], ale także dalszych, położonych wzdłuż ulicy K., a znajdujących się w obszarze analizowanym – nr [..]-[..]. I choć działki nr [..] i [..] również znajdują się w najbliższym sąsiedztwie działki inwestora – sąsiadują z nimi narożnie, to w zakresie parametru wysokości przełamują ład urbanistyczny przy ul. K., który winien być w pierwszej kolejności uwzględniony przy ustalaniu warunków zabudowy dla nowej inwestycji.

W związku z tym, w ocenie sądu, trafnie uznały orzekające w sprawie organy, iż wnioskowana inwestycja naruszać będzie ład przestrzenny w zakresie wysokości górnej elewacji frontowej, gdyż na skutek nadbudowy inwestor uzyska obiekt o wysokości 11,30 m z dachem płaskim, a w odniesieniu do takich budynków w obszarze analizowanym wysokość wynosi 8 m. W tej sytuacji nie było możliwe ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem, a fakt, iż wyższa zabudowa odnosi się do dachów spadzistych stanowił przeszkodę do zastosowania odstępstwa, o którym mowa w § 7 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wymagań nowej zabudowy.

Wydane decyzje nie naruszają zatem prawa, w szczególności przeprowadzone postępowanie administracyjne jest zgodne z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., albowiem organy zebrały i przeanalizowały kompleksowo zebrany materiał dowodowy, a jego ocena nie nosi znamion dowolności. Również uzasadnienie rozstrzygnięć, które zapadły w sprawie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., gdyż szczegółowo wyjaśniono w nich zarówno podstawy faktyczne, jak i prawne odmowy ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. W konsekwencji, prawidłowo też zdaniem sądu zastosowano przepisy prawa materialnego, tj. § 7 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia w sprawie wymagań nowej zabudowy oraz art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i odmówiono wydania decyzji ustalającej, o którą wnioskowali skarżący. Oceny tej nie zdołały podważyć zarzuty skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na trwający stan epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).