Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 868/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art, 3 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. e, art. 30 ust. 5, art. 48 i art. 49b
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka /spr./ Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Michał Ruszyński Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 694/15 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 26 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 694/15, oddalił skargę M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] maja 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z [...] stycznia 2015 r. o nakazaniu skarżącemu rozebrania suszarni kontenerowej ustawionej na działce nr [...] w miejscowości M.

Wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z [...] stycznia 2015 r., powołując się na art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał skarżącemu rozebranie suszarni kontenerowej ustawionej na działce nr [...] w miejscowości M. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że postępowanie zostało wszczęte z uwagi na to, że Starosta M. decyzją z [...] stycznia 2014 r. wniósł sprzeciw wobec zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych, polegających na ustawieniu na działce nr [...] w miejscowości M. suszarni kontenerowej o powierzchni zabudowy 20,67 m2 z powodu wykonania zgłoszonych robót budowlanych przed upływem 30 dni od doręczenia zgłoszenia organowi administracji. Ponadto wynika z tego uzasadnienia, że organ administracji ustalił, iż suszarnia ma 21,40 m2 powierzchni zabudowy i została postawiona na terenie, który w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy N. z [...] października 2007 r. nr [...], opublikowana w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] z 2018 r., nr [...], poz. [...]) jest przeznaczony na drogę wewnętrzną - ciąg pieszo-jezdny (teren oznaczony w planie symbolem [...]). W związku z powyższym organ administracji stwierdził, że suszarnia nie mogła być wybudowana na podstawie zgłoszenia, że została wybudowana przed upływem terminu 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organowi administracji oraz, że została zlokalizowana sprzecznie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zasadniczym powodem nałożenia nakazu rozbiórki była, jak wynika z uzasadnienia decyzji, sprzeczność lokalizacji suszarni z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na skutek odwołania skarżącego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z [...] stycznia 2015 r. Organ odwoławczy uznał, że skoro suszarnia ma 21,40 m2 powierzchni zabudowy, to jej budowa wymagała pozwolenia na budowę, zaś wobec braku tego pozwolenia konieczne było przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego, które jednakże wykazało, że legalizacja nie jest możliwa z uwagi na sprzeczność budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze skarżący zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. e i art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego, łącząc to z twierdzeniem, że suszarnia, której dotyczy sprawa, ma 20,67 m2 powierzchni zabudowy. W związku z tym zarzucił, że błędnie ustalono, iż suszarnia ma 21,40 m2 powierzchni zabudowy. Ponadto zarzucił, że błędnie ustalono odległość suszarni od drogi oznaczonej w planie miejscowym symbolem [...] oraz, że stanowisko organu nadzoru budowlanego jest sprzeczne ze "stanowiskiem w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na użytkowanie zakładu wyrobów stolarskich i ciesielskich". Jak wynika ze skargi chodziło o to, że suszarnia, której dotyczy sprawa, oraz stolarnia, która została wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę, znajdują się w tej samej linii zabudowy w stosunku do drogi przewidzianej w planie miejscowym.

Sąd pierwszej instancji uznał, że prawidłowe jest ustalenie organów, co do powierzchni zabudowy suszarni, której dotyczy sprawa. W związku z tym uznał, że trafnie przyjęto, iż jej budowa wymagała pozwolenia na budowę. W konsekwencji zaakceptował stanowisko, według którego konieczne było przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego i podzielił tezę o tym, że legalizacja nie jest dopuszczalna z uwagi na sprzeczność budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. e i art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego "przez błędne wskazanie powierzchni suszarni kontenerowej jako 21,4 m2 podczas gdy faktycznie powierzchnia ta wynosi 20,67 m2" oraz art. 30 ust. 5 Prawo budowlane przez błędne przyjęcie, że budowa suszarni wymagała pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że producent suszarni zapewnił skarżącego, iż jej ustawienie nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, że postawienie suszarni odbyło się pod nadzorem kierownika budowy oraz że została ona postawiona w tej samej linii zabudowy i odległości od drogi oznaczonej w planie miejscowym symbolem [...] co stolarnia. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że powierzchnia zabudowy suszarni wynosi 20,67 m2, a nie - jak ustalono – 21,409 m2.

We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia decyzji organu administracji i umorzenia postępowania albo uchylenia decyzji i "skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji".

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W skardze kasacyjnej nie podważono w żaden sposób dwóch istotnych okoliczności faktycznych. Po pierwsze, tego, że skarżący postawił suszarnię, której dotyczy sprawa, przed upływem 30 dni od doręczenia właściwemu organowi zgłoszenia jej budowy w związku z czym wniesiono sprzeciw wobec tego zgłoszenia, po drugie, tego, że suszarnia ta znajduje się na terenie, na którym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano drogę wewnętrzną, w związku z czym nie jest możliwa jej legalizacja. W tych okolicznościach podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnych ustaleń w zakresie powierzchni zabudowy suszarni nie jest istotny. Gdyby się bowiem nawet okazało, że powierzchnia zabudowy suszarni wynosi nie więcej niż 21 m2 i w związku z tym budowa suszarni nie wymagała pozwolenia, lecz tylko zgłoszenia, to i tak jej legalizacja nie byłaby możliwa. Wówczas bowiem zastosowanie w sprawie miałby art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), który dotyczy wykonania robót budowlanych bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu. Zgodnie jednak z ustępem drugim tego przepisu legalizacja tak wykonanych robót budowlanych też, tak jak w przypadku zastosowanego w sprawie art. 48 Prawa budowlanego, jest możliwa pod warunkiem, że samowolnie pobudowany obiekt budowlany jest zgodny z obowiązującym planem miejscowym.

Mając to na uwadze stwierdzić należy, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie są trafne, gdyż nawet w przypadku uznania, iż są zasadne nie mogłyby prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. NSA podkreśla, że z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej, wynikające z powołanego art. 183 § 1 p.p.s.a., nie może w rozpoznawanej sprawie oceniać, czy zgodne z prawem jest ustalenie, iż suszarnia znajduje się na terenie, który w obowiązującym planie miejscowym jest przeznaczony na drogę wewnętrzną. Ta kwestia nie została poddana pod osąd Sądu drugiej instancji, gdyż w skardze kasacyjnej ani przez powołanie odpowiednich przepisów, ani nawet opisowo nie została podniesiona.

W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.