Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3711/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych~Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 stycznia 2017 r. sprzeciwu J. J. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia z rejestru PESEL danych adresowych postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

J. J. pismem z 7 lipca 2016 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika.

Zarządzeniem z 30 sierpnia 2016 r. Skarżącemu doręczono urzędowy formularz PPF celem wypełnienia i zwrotu do Sądu, a ponadto wezwano do nadesłania aktualnego zaświadczenia z zakładu karnego wskazującego, czy jest zatrudniony, a także - jaka jest kwota środków pieniężnych do jego dyspozycji, pozostających obecnie w depozycie, ewentualnie - jaka kwota środków pieniężnych została przez Skarżącego przekazana z depozytu sądowego na książeczkę oszczędnościową lub wybrany rachunek bankowy.

Skarżący we wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z 22 września 2016 r. wskazał, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Podał, że jest bezdzietnym kawalerem, nie pracuje, odbywa karę pozbawienia wolności. Przedłożył zaświadczenie wydane przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S. z 26 sierpnia 2016 r., z którego wynika, że Skarżący jest pozbawiony wolności od 1 lutego 2000 r., koniec kary przypada na 25 maja 2019 r.; nie jest zatrudniony odpłatnie w Areszcie Śledczym; skazany posiada sześć zajęć komorniczych na łączną kwotę 31.324,31 zł.

Postanowieniem z 30 listopada 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, co następuje.

Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a", następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Użyte w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy określenie "gdy wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że jego dochody i sytuacja życiowa nie pozwalają na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy, korzystając z uprawnień, zakreślonych przez art. 255 P.p.s.a., może - jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości - wezwać stronę do złożenia w zakreślonym terminie, dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Jednakże na tym możliwości referendarza sądowego w zakresie badania stanu majątkowego, rodzinnego i możliwości płatniczych strony się kończą i bez współpracy ze strony osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy, ustalenie czy rzeczywiście nie może ona ponieść kosztów związanych ze sprawą, nie jest możliwe. Zatem w zakresie ustalenia, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia prawa pomocy, wnioskodawca winien współpracować z Sądem, jeżeli nie poprzez wskazanie wszelkich okoliczności istotnych dla oceny jej stanu majątkowego, to przynajmniej realizując wszelkie wezwania o uzupełnienie brakujących danych i dokumentów. W wypadku braku pełnej współpracy, skutki niewykazania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o prawie pomocy będą obciążać wnioskodawcę. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co przez stronę zostanie wykazane. Strona uchylająca się od przedstawienia dokumentacji, do dostarczenia której została zobowiązana na podstawie art. 255 P.p.s.a., powinna liczyć się z tym, że Sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do uznania jej oświadczeń i twierdzeń za uprawdopodobnione, a tym samym uzasadniające przyznanie prawa pomocy.

Skarżący nie wykazał, że spełnia przesłanki uprawniające do przyznania mu prawa pomocy. Nie wypełnił bowiem należycie ciążącego na nim obowiązku rzetelnego i wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej, bowiem nie przedstawił referendarzowi wymaganego dokumentu mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku. Nie dołożył tym samym należytej staranności w wykazaniu, że nie może ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wiedział, jaki dokument i w jakim celu ma złożyć, a pomimo nie przedstawił go.

Zgodnie z art. 113 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ze zm.) do dyspozycji skazanego pozostają środki pieniężne pozostałe po wywiązaniu się z ciążących na nim zobowiązań objętych egzekucją oraz po dokonaniu gromadzenia środków, o których mowa w art. 126 § 1. Stosownie natomiast do treści art. 113 § 3 tej ustawy środki pieniężne, o których mowa w § 2, skazany może przekazać na wybrany rachunek bankowy, książeczkę oszczędnościową lub pozostawić w depozycie. Z kolei w myśl art. 113 § 5 powyższej ustawy na pisemny wniosek skazanego i na jego koszt przekazuje się środki pieniężne i przedmioty wartościowe pozostające do jego dyspozycji na rzecz wskazanych przez niego osób, instytucji i organizacji.

Żądane zaświadczenie wskazujące, jaka jest kwota środków pieniężnych do dyspozycji Wnioskodawcy, pozostających obecnie w depozycie było nieodzowne dla ustalenia, czy i ewentualnie w jakiej części może on ponieść koszty postępowania przed Sądem.

Z uwagi na nieprzedstawienie tego dokumentu nie można było zweryfikować, czy w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym określone w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i dlatego odmówiono przyznania prawa pomocy.

Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazał m. in., że:

- z treści jego oświadczenia o stanie majątkowym i zaświadczenia z Aresztu Śledczego w W. wynika brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania,

- sprawa jest zawiła,

- jego stan zdrowia jest zły.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).

Sąd w całości podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W związku z jego szczegółowym przytoczeniem powtarzanie jego byłoby zbędne.

Odnosząc się do argumentów zawartych w sprzeciwie należy wskazać, że:

- z dokumentów nadesłanych przez Skarżącego nie wynika, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; w szczególności brak jest stosownego zaświadczenia, do którego nadesłania Skarżący był wezwany, mającego wykazać, jaka jest kwota środków pieniężnych do jego dyspozycji pozostających w depozycie; brak w aktach zaświadczenia wystawionego przez uprawnionego pracownika Aresztu Śledczego w W.;

- nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia poziom skomplikowania sprawy ani stan zdrowia Skarżącego, a jedynie stan majątkowy i możliwości płatnicze, a tych ostatnich, mimo wezwania, nie wykazano.

W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.