Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2479/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, art. 140aa ust. 3 pkt 1 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, art. 140ab ust. 2.
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 41.
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant: ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2015 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2013 r. w miejscowości Trzeciewnica na drodze krajowej nr 10 zatrzymano do kontroli dwuosiowy samochód ciężarowy (specjalny) marki M. o nr rej. [...]. Samochodem ciężarowym kierował Pan W. N., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem odpadów komunalnych (ładunek podzielny) w imieniu Z. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. (dalej spółka, skarżąca). Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] października 2013 r.

Podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowany samochód ciężarowy poruszając się drogą krajową nr 10 przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej oraz przekraczał dopuszczalną masę całkowitą samochodu ciężarowego. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów.

W wyniku pomiarów kontrolowanego samochodu ciężarowego, stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk na pojedynczej osi napędowej 14,9 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o 4,9 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 49 %),

- rzeczywista masa całkowita samochodu ciężarowego 20,75 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie dmc o 2,75 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 15,27 %),

- podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] lutego 2014 r. nr [...] nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej i dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu samochodowego.

Skarżąca od powyższej decyzji wniosła odwołanie. W odwołaniu zarzuca naruszenie art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137; dalej p.r.d.) przez jego niezastosowanie w sprawie, art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez niewiarygodne określenie rzeczywistej masy całkowitej, naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.; dalej u.t.d.) poprzez dopuszczenie w charakterze dowodu ustaleń z kontroli przeprowadzonej przez nieuprawnionego do prowadzenia samodzielnych czynności kontrolnych pracownika Inspekcji Transportu Drogowego oraz naruszenie ustawowych terminów załatwienia sprawy. W ocenie spółki, przedmiotem przewozu był ładunek sypki, a przy nieprzekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej postępowanie w sprawie nie powinno zostać wszczęte, a wszczęte należało umorzyć. Tymczasem organ I instancji podczas kontroli wyznaczył sumaryczną masę pojazdu, która jest czymś innym niż rzeczywista masa pojazdu. Rzeczywistą masę pojazdu ustala się na płycie wagi stacjonarnej, na którą należy najechać wszystkimi kołami kontrolowanego pojazdu jednocześnie, a sumaryczną masę pojazdu ustala się mierząc po kolei naciski poszczególnych osi i dodając uzyskane wyniki. Zdaniem spółki zawsze będą występować różnice pomiędzy wynikami uzyskanymi z pomiaru rzeczywistej masy całkowitej, a sumarycznej masy całkowitej. Kontroli pojazdu dokonano wagami, które pozwalają jedynie na pomiar sumarycznej masy całkowitej. Na poparcie własnej argumentacji spółka wskazuje na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie strona zwraca uwagę, iż nawet gdyby przyjąć, że organ wiarygodnie ustalił rzeczywistą masę całkowitą, to nakładając karę uznaniowo określił jej wysokość. Skarżąca podkreśliła, że przedmiotem przewozu był ładunek sypki, podzielny, a na przewóz takiego ładunku nie uzyskałby zezwolenia kategorii VII. Tymczasem ustawodawca nie wskazał kategorii zezwolenia za brak, którego nakłada się karę w przypadku naruszenia zakazu określonego w art. 64 ust. 2 p.r.d.. W dalszej części odwołania skarżąca przedstawia argumentację według której karę pieniężną nakłada się jedynie w przypadku stwierdzenia więcej niż jednego przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym. Ponadto w ocenie strony kontrolujący nie był Inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego, w związku z czym ustalenia kontroli nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Kończąc strona wskazuje na przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd.

Rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. W ocenie organu strona nie dostarczyła dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d..

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ uznał argumentację strony za bezpodstawną i nie stanowiącą podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji.

Jak podkreślił organ, w dniu kontroli samochodem ciężarowym wykonywany był przejazd drogowy z ładunkiem odpadów komunalnych (ładunek podzielny). Brak jest zatem jakichkolwiek wątpliwości co do podzielności przewożonego ładunku. Podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej o 4,9 t w stosunku do dopuszczalnych 10 t oraz dopuszczalnej masy całkowitej o 2,75 t w stosunku do dopuszczalnych 18 t. Do pomiarów zastosowano przenośne wagi do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych 856427 i 856359, które legitymowały się ważnym świadectwem zgodności. Kontrolę przeprowadzono w miejscu do tego typu czynności zatwierdzonym, legitymującym się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Organ nie podzielił stanowiska strony, iż zastosowane wagi typu SAW 10C/II nie służą do wyznaczania rzeczywistej masy całkowitej. W ocenie organu był on władny ustalić masę całkowitą kontrolowanego pojazdu przy użyciu wagi SAW 10C o klasie dokładności IIII, dlatego też za bezpodstawną organ uznał argumentację strony, iż sumaryczna masa pojazdu, to nie jego rzeczywista masa całkowita. Zdaniem organu, cała procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, była dokonana przez kompetentne organy i jej wyniki są w pełni wiarygodne.

Za chybiony organ uznał zarzut skarżącej dotyczący przeprowadzenia kontroli przez osobę nie będącą inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego. Odwołując się do treści art. 76 ust. 1 u.t.d., organ wskazał, iż inspektorem może być osoba, która posiada obywatelstwo polskie, ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne, legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym, posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B, ukończyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny, złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. Powyższe miało miejsce w niniejszym postępowaniu. Kontrolujący ukończył szkolenie zakończone egzaminem państwowym z wynikiem pozytywnym i uzyskał tytułu inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, co jednoznacznie wynika z pieczęci na protokole kontroli "Inspektor Inspekcji Transportu Drogowego". Natomiast "kontroler transportu drogowego" to jedynie stanowisko urzędnicze zajmowane przez kontrolującego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego w ramach korpusu służby cywilnej. Kontrolę przeprowadził więc Inspektor Inspekcji Transportu Drogowego, który w tym dniu zajmował stanowisko młodszego kontrolera transportu drogowego w ramach korpusu służby cywilnej.

Za bezpodstawną organ uznał argumentację strony, iż karę pieniężną nakłada się jedynie w sytuacji stwierdzenia więcej niż jednego przejazdu pojazdem nienormatywnych po drogach publicznych. Jak podkreślił organ, ustawodawca wskazał "przejazd" po drodze, a nie posłużył się stwierdzeniem "za przejazdy".

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo zakwalifikował stwierdzone naruszenie, przyjmując, iż w niniejszej sprawie występuje brak zezwolenia kategorii VII ze względu na parametry wagowe uzyskane podczas czynności kontrolnych.

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego nie naruszając przy tym zapisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ wypełnił także obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zaskarżona decyzja zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a.

W obszernej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła organowi:

1. nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa ust. 3 p.r.d., poprzez uznanie jej za podmiot wykonujący przejazd, lub podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, prowadzące w konsekwencji do błędnego określenia strony postępowania;

2. naruszenie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. poprzez jego niezastosowanie

w sprawie;

3. nieprawidłowe zastosowanie art. 140 ab ust. 2 p.r.d. prowadzące do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a.;

4. nieprawidłowe zastosowanie art. 140 aa ust. 1 p.r.d. prowadzące do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a.;

5. naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 55 ust. 1 pkt 4 u.t.d. poprzez dopuszczenie jako dowodu ustaleń z kontroli przeprowadzonej przez nieuprawnionego do prowadzenia samodzielnych czynności kontrolnych pracownika Inspekcji Transportu Drogowego;

6. naruszenie art. 8 oraz art. 35 kpa przez rażące naruszenie przez organy obu instancji ustawowych terminów rozpatrzenia sprawy.

Strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest pełna.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a p.r.d., pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 p.r.d.).

W myśl art. 41 ust. 1 u.d.p., po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz:

1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 u.d.p.).

W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu – po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061). W niniejszej sprawie kontrolowany pojazd poruszał się po odcinku drogi krajowej nr 46. Powyższa droga zalicza się do dróg o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t.

Miejsce ważenia pojazdu legitymowało się stosownym protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 24 kwietnia 2013 r.

Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II legitymujących się ważnymi na dzień kontroli świadectwami legalizacji ponownej (tj. świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu).

Kierujący pojazdem, z polecenia prezesa firmy odmówił podpisania protokołu kontroli.

W wyniku przeprowadzonych pomiarów oraz ważenia stwierdzono, że rzeczywista masa całkowita kontrolowanego pojazdu została przekroczona o 2,75 t. ponadto stwierdzono przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej o 4,9 t (po odjęciu dopuszczalnego błędu pomiaru 2% zaokrąglonego do 0,1 t)).

Mając na uwadze wynik ważenia pojazdu, jego kierowca powinien legitymować się zezwoleniem kategorii VII, tj. zezwoleniem na przejazd pojazdu nienormatywnego o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Jednocześnie podkreślić należy, że kierowca kontrolowanego pojazdu uczestniczył w kontroli, nie zakwestionował wyników ważenia (nie zażądał też powtórnego ważenia).

Sąd stwierdza, że protokół, jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń

z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. W sprawie niniejszej kierowca kontrolowanego pojazdu nie wniósł uwag do sposobu przeprowadzenia kontroli.

Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/04, LEX nr 205475 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10 LEX nr 1137861).

Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 140aa ust. 1 p.r.d. poprzez błędne uznanie strony skarżącej za podmiot wykonując przejazd stwierdzić należy, że zarzut ten jest całkowicie chybiony bowiem kierowca prowadzący pojazd działał w imieniu i na rzecz skarżącej spółki, a nie we własnym imieniu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 140 aa ust. 1 p.r.d. polegającego, zdaniem strony na uznaniu przez organ, że możliwe jest nałożenie kary za przejazd pojazdu nienormatywnego podczas gdy przepis mówi o możliwości nałożenia kary za "przejazd pojazdów nienormatywnych" - stwierdzić trzeba, że zarzut ten jest całkowicie bezzasadny. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "przejazd pojazdów nienormatywnych" służy jedynie określeniu sytuacji, w której dochodzi do nałożenia kary. Inne rozumienie tego zapisu prowadziłoby do absurdalnej sytuacji, że nie jest możliwe nałożenie kary za przejazd pojedynczej przeładowanej ciężarówki zaś karę wymierzyć można jedynie za przejazd nienormatywnego konwoju pojazdów.

Sąd stwierdza jednocześnie, że procedura przeprowadzenia kontroli odbyła się zgodnie z prawem. Nie ulega wątpliwości, że wagi użyte podczas kontroli w niniejszej sprawie legitymowały się ważnym świadectwem legalizacji. W trakcie kontroli prawidłowo ustalono, że doszło do ponadnormatywnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu – przekroczenie o 4,5 tony. Słuszne zatem organ ustalił karę za brak zezwolenia kategorii VII w wysokości 15 000 zł.

Za bezzasadny Sąd uznał zarzut strony odnoszący się do braku uprawnienia Pana [...] do przeprowadzenia kontroli drogowej. Jak słusznie wskazuje organ, przepisy ustawy o transporcie drogowym powołujące do życia Inspekcję Transportu Drogowego wyraźnie wskazują jako organy Inspekcji Transportu Drogowego Głównego Inspektora Transportu Drogowego i wojewódzkiego inspektora transportu drogowego (art. 50 ust. 1 u.t.d.). Z kolei art. 51 ust. 5 u.t.d. stanowi, że czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 (zadania Inspekcji) w zakresie określonym w art. 68-75 (czynności kontrolne) wykonują inspektorzy wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego, zwani dalej "inspektorami".

Inspektorami Inspekcji Transportu Drogowego są zarówno Główny Inspektor Transportu Drogowego, wojewódzki inspektor transportu drogowego jak i inspektorzy pracujący w wojewódzkich inspektoratach transportu drogowego. Sześciostopniowy podział stanowisk w wojewódzkich inspektoratach transportu drogowego na młodszego kontrolera transportu drogowego, kontrolera transportu drogowego, starszego kontrolera transportu drogowego, młodszego inspektora transportu drogowego, inspektora transportu drogowego i starszego inspektora transportu drogowego został wprowadzony na potrzeby przepisów dot. Służby Cywilnej, rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej z dnia 9 grudnia 2009 r. (Dz. U. Nr 211, poz. 1630).

Stosownie do treści art. 76 u.t.d., inspektorem może być osoba, która: posiada obywatelstwo polskie; ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne; legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym; posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B; ukończyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny; złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny.

W załączniku nr 1 do w/w rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów, w tabeli IV określono wymagania, które musi spełniać osoba na stanowisko kontrolera transportu drogowego. Jednym z wymagań koniecznych jest ukończenie "kursu specjalistycznego" (tożsamego z tym określonym w art. 76 u.t.d.). Niewątpliwym jest, iż kontroler transportu drogowego jest tożsamy z inspektorem transportu drogowego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym.

Reasumując, należy podkreślić, że kontrolujący Inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (kontroler transportu drogowego), był do tego w pełni uprawniony, co wynika wprost z ustawy.

W ocenie Sądu organy administracji obu nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne obu zaskarżonych decyzji organy nie naruszyły też normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie nie doszło również do zarzucanego naruszenia przepisów art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.