Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 390/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 98 poz 634
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
article: art. 145 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Henryk Wach Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1052/13 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2. zasądza od W. P. na rzecz Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. 424 (czterysta dwadzieścia cztery) złote tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1052/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z [...] stycznia 2013 r., stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2005 r. P. P. (mąż skarżącej W. P.) złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2005.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. decyzją z [...] marca 2006 r. przyznał płatności w łącznej wysokości 6 169,38 zł. Decyzja ta została doręczona w dniu [...] marca 2006 r. W. P., a następnie [...] kwietnia 2006 r. środki pieniężne zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez wnioskodawcę.

Następnie W. P. [...] maja 2006 r. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w P. odpis skróconego aktu zgonu męża P. P., który zmarł w dniu [...] lipca 2005 r. czyli przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania wnioskowanych płatności na rok 2005.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności przyznanych P. P., a następnie decyzją z [...] stycznia 2013 r. ustalił W. P. kwotę nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w wysokości 6.169,38 zł .

W. P. złożyła odwołanie od decyzji I instancji.

Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. decyzja z [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P..

W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej: k.p.a.) organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Oznacza to, że aby decyzja administracyjna wywierała skutki prawne, konieczne jest jej doręczenie lub ogłoszenie stronie.

W sytuacji, gdy decyzja z dnia [...] marca 2006 r. o przyznaniu P. P. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P., nie mogła zostać skutecznie doręczona stronie z uwagi na jej śmierć, uznać należy, że decyzja taka nie wywołuje skutków prawnych. Tym samym, przekazane na rachunek bankowy wskazany środki pieniężne, w łącznej wysokości 6.169,38 zł, zostały przekazane bez podstawy prawnej. W związku z tym pobrane przez W. P. płatności zostały pobrane nienależnie i w konsekwencji jest ona zobowiązana do zwrotu kwoty nienależnie pobranych płatności.

W. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wyjaśniając, że środku pieniężne objęła po śmierci męża w dobrej wierze w zaufaniu, iż zostały one przekazane zgodnie z prawem.

Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. w odpowiedzi na skargę organ wzniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności w trybie indywidualnego postępowania administracyjnego, następuje w stosunku do tych płatności, które zostały uprzednio przyznane na podstawie decyzji administracyjnej. Decyzja ta winna być decyzją ostateczną, kończącą postępowanie w indywidualnej sprawie zainicjowanej stosownym wnioskiem. Tym samym postępowanie w sprawie o ustalenie może się toczyć w stosunku do adresata decyzji o przyznaniu płatności, gdyż określonej osobie (wnioskodawcy) zostały udzielone środki finansowe (płatności), to w razie stwierdzenia, że środki te są nienależne, Prezes ARiMR uzyskuje kompetencję do ustalenia ich kwoty, a w konsekwencji do żądania ich zwrotu.

Wniosek o płatności złożył rolnik P. P., zatem był on wnioskodawcą oraz stroną indywidualnego postępowania administracyjnego. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przesłał do strony decyzję o przyznaniu płatności. Kolejno [...] lipca wnioskodawca zmarł, zatem decyzja Kierownika Biura z dnia [...] marca 2006 r. nie weszła do obrotu prawnego, bowiem jej adresatem była osoba nieżyjąca, której nie można było doręczyć decyzji (art. 110 k.p.a.).

W ocenie składu orzekającego w tej sytuacji, postępowanie administracyjne z wniosku złożonego w dniu [...] kwietnia 2005 r. powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, co organ I instancji uczynił w dniu [...] października 2012 r.

W. P. nie była stroną postępowania administracyjnego w sprawie wniosku o płatności na rok 2005, złożonego w dniu [...] kwietnia 2005 r. Tym samym w ocenie Sądu I instancji stwierdzić trzeba, iż niedopuszczalne było prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR w stosunku do osoby, która nie była wnioskodawcą i nie toczyło się w jej sprawie indywidualne postępowanie administracyjne o przyznanie płatności. W konsekwencji, wydane w jego wyniku decyzje uznać należało za decyzje wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Środki finansowe nie zostały przyznane skarżącej W. P. tylko wnioskodawcy P. P. i jemu przesłane na wskazany rachunek.

Fakt, że decyzja o przyznaniu płatności nie weszła do obrotu prawnego, nie może dawać podstawy do tego, by stroną postępowania w kontrolowanej sprawie (o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności) czynić osobę trzecią, która faktycznie środki takie pozyskała. W takim przypadku można co najwyżej mówić o bezpodstawnym wejściu w posiadanie środków przyznanych i wypłaconych na rzecz innej osoby.

Reasumując Sąd rozpoznający sprawę uznał, że sprawa zwrotu pobranych przez skarżącą W. P. środków pieniężnych nie może być załatwiona w drodze rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy z zakresu prawa administracyjnego. Jest to bowiem sprawa cywilna, do której ewentualnie mogą znaleźć zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 405 k.c. i nast.).

Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. złożył skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skargą kasacyjną Dyrektor zarzucił naruszenie:

1. naruszenie prawa materialnego:

- art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 8 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U Nr 98, poz. 634 ze zm., dalej: ustawa z 8 maja 2008 r. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie,

2. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 8 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U Nr 98, poz. 634 ze zm., dalej: ustawa z 8 maja 2008 r.).

3. naruszenie przepisów prawa procesowego:

- art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)

- poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z uwagi na uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi brak możliwości rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej, pomimo że w sprawie nie zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności tych decyzji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację wniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W..

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej na wstępie zauważyć należy, że podstawę prawną rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku stanowił art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że Sąd I instancji stwierdził, iż wydane w tej sprawie decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR.

W ocenie NSA opisany w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej zarzut wskazujący na to, że Sąd I instancji stwierdził nieważność decyzji pomimo braku przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie jest trafny. Przypomnieć więc należy, że wymieniony wyżej przepis prawa stanowi, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że Sąd I instancji nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. lecz uznał, że zaistniała przesłanka opisana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa).

Natomiast w ocenie NSA zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Podkreślić należy, że istota tego zarzutu sprowadza się do twierdzenia, że Sąd I instancji bezzasadnie stwierdził nieważność wydanych w sprawie decyzji, błędnie przyjmując, iż niedopuszczalne było prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR w stosunku do osoby, która nie była wnioskodawcą i nie toczyło się w jej sprawie indywidualne postępowanie administracyjne o przyznanie płatności.

W związku z powyższym zauważyć trzeba, że problem, którego dotyczy regulacja z art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR związany jest z zagadnieniem odzyskiwania środków publicznych nieprawidłowo wydatkowanych na rolnictwo. Zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U.UE z 11 sierpnia 2005 r., L 209. s. 1, dalej rozporządzenie nr 1290/2005), Państwa Członkowskie przyjmują, w ramach wspólnej polityki rolnej, wszystkie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, jak również podejmują wszelkie inne środki konieczne do zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty, w szczególności w celu: upewnienia się co do prawdziwości i prawidłowości operacji finansowanych przez EFRG i EFRROW, zapobiegania nieprawidłowościom i ich ściganiu, odzyskiwania kwot utraconych na skutek nieprawidłowości lub zaniedbań.

Z regulacji wspólnotowych wynika, że przyznanie rolnikom zarówno w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG), jak też w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) płatności niezgodnie z przepisami unijnymi i wbrew warunkom dla danej płatności uznawane jest za nieprawidłowości, o których stanowi art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1290/2005 i podlega obowiązkowi państwa członkowskiego odzyskania wypłacanych kwot stosownie do art. 9 ust. 1 pkt a/ lit. iii/ tego aktu prawnego. Zatem nieprzestrzeganie stosownych zasad przydzielania danej pomocy, które skutkuje uzyskaniem przez podmiot środków publicznych, stanowi płatność nienależną. Przepisy unijne nakładając na państwo członkowskie obowiązek odzyskiwana kwot nienależnie zapłaconych, formułują jedynie ogólne normy, w jakich ma się to odbywać. Środki finansowe wypłacane nienależnie odzyskiwane są przez agencję płatniczą zgodnie z jej własnymi procedurami windykacyjnymi. Na gruncie prawa krajowego zwrot kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych dokonuje się w oparciu o regulacje zawarte w ustawie z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Uwzględniając treść regulacji prawnych zawartych w art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 1 ustawy o ARiMR stwierdzić należy, że w przypadku gdy pobranie środków publicznych zostało przekazane przez Agencję na podstawie umowy, ustalenie nienależnej płatności lub w nadmiernej wysokości następuje na drodze postępowania cywilnego.

Natomiast w sytuacji gdy źródłem pobrania środków publicznych przeznaczonych na finansowanie rolnictwa było władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej (decyzja administracyjna), to właściwym trybem do dochodzenia ich zwrotu jest tryb określony w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. Przy czym nie oznacza to, że takie władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej musiało formalnie odnosić się do podmiotu, w stosunku do którego została podjęta decyzja o ustaleniu nienależnie pobranej płatności, wydana w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR.

W ocenie NSA, w składzie rozpatrującego niniejszą sprawę, do tego rodzaju wniosku nie uprawnia zarówno wykładnia gramatyczna, jak też wykładnia funkcjonalna i systemowa. Z treści art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR wynika, że jest w nim mowa o ustaleniu kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, z uwagi na kryterium ich pochodzenia oraz kryterium ich przeznaczenia. Oznacza to, że we wskazanej wyżej normie prawnej ustawodawca nie precyzuje, iż chodzi o kwoty nienależnie pobrane przez podmiot, do którego formalnie została skierowana decyzja administracyjna, lecz wskazuje na "pobranie" środków publicznych w sposób nienależny lub w nadmiernej wysokości. Ustawa o ARiMR nie definiuje ustawowego określenia "pobrać", a zatem odwołując się do potocznego znaczenia tego określenia w języku polskim uznać należy, że oznacza to tyle co: dostarczyć, wysłać, wziąć, otrzymać coś, przyjąć, odebrać (też w czyimś imieniu) jakąś należność, skorzystać z czegoś (por. Słownik Języka Polskiego pod red. prof. M. Szymczaka, Wyd. PWN W-wa 1982, t. II, s. 712). W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że ustalenie w drodze decyzji administracyjnej kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR dotyczy wszystkich wymienionych w tym przepisie środków publicznych, co do których ustalono, że ich pobranie (wypłata) nastąpiło w sposób nieuprawniony.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy nie można uznać za trafny pogląd Sądu I instancji, że niedopuszczalne było prowadzenie postępowania administracyjnego o ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR w stosunku do osoby, która nie była wnioskodawcą i nie toczyło się w jej sprawie indywidualne postępowanie administracyjne o przyznanie płatności.

Należy zauważyć, że ustalenie czy środki publiczne, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR zostały pobrane nienależnie, wymaga z reguły szczegółowej analizy nieraz skomplikowanego stanu faktycznego oraz norm prawa materialnego i procesowego regulujących przyznanie określonej płatności. Oceny, czy wskazany podmiot był bądź też nie był uprawniony do otrzymania płatności, którą pobrał, nie można sprowadzać do prostego ustalenia, czy wobec tego podmiotu w sposób formalnoprawny została wydana ostateczna decyzja administracyjna w tym przedmiocie. Ustalenie, czy pobrane środki finansowe stanowią kwoty nienależnie pobrane w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR wymaga niejednokrotnie przeprowadzenia wnikliwej analizy prawnej różnych zagadnień dotyczących sfery przyznania tzw. płatności rolniczych. Z tych przyczyn przyjąć należy, że regulacja zawarta w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR stanowi normę kompetencyjną dla właściwego organu do ustalenia, czy nastąpiło rzeczywiste pobranie nienależnych środków publicznych, o których mowa w tym przepisie.

Ponadto podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja, wydana w oparciu o art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, dotyczyła wypłaconych środków finansowych, przelanych na wskazany rachunek bankowy w związku z wydaną decyzją o przyznaniu płatności. Zatem "źródłem" pobrania przedmiotowej kwoty była decyzja administracyjna. Inną zupełnie kwestią jest ocena skutków prawnych tak wydanej decyzji i jej dalszego bytu prawnego. Te zagadnienia odnoszą się już do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (decyzji wydanej w oparciu o art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR).

Przedstawione wyżej argumenty wskazują, że ustalenie w drodze decyzji administracyjnej kwoty nienależnie pobranych środków publicznych, w trybie określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, nie odnosi się wyłącznie do podmiotu, który formalnie był adresatem decyzji administracyjnej, stanowiącej "źródło" wypłaty środków finansowych na określony rachunek. W tym stanie rzeczy błędny jest pogląd Sądu I instancji, że sprawa zwrotu pobranych przez skarżącą środków pieniężnych nie może być załatwiona w drodze rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy z zakresu prawa administracyjnego i że jest to sprawa cywilna rozstrzygana w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu. W tym względzie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela poglądów dotyczących wykładni art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR wyrażonych w wyrokach NSA z dnia 29 lutego 2012 r. (sygn. akt II GSK 961/11) oraz z dnia 14 lutego 2013 r. (sygn. akt II GSK 2039/11). Dodać należy, iż poglądu co do tego, że w wyżej opisanych sytuacjach jest dopuszczalna droga przed sądem powszechnym nie podzielił też Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 7 marca 2013 r. (sygn. akt II GSK 2211/11) oraz z dnia 20 marca 2013 (sygn. akt II GSK 2315/11).

Z przyczyn wyżej wskazanych zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR poprzez jego błędną wykładnię należało uznać za trafny.

W konsekwencji za usprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Prawidłowa wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR nie uprawniała bowiem do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpozna skargę i dokona kontroli legalności zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu stanowiska zaprezentowanego w niniejszym wyroku.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 207 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.