Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1808/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Groński Sędziowie: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.) asesor WSA Michał Podsiadło Protokolant: specjalista Joanna Piątek-Macugowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M S na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 czerwca 2022 r. nr 659/22 w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. S. ("skarżąca") jest decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("MWINB") nr 659/22 z 14 czerwca 2022 r. dotycząca nakazu rozbiórki pawilonu handlowego, wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Pismem z 12 lutego 2018 r. Urząd Miasta Stołecznego Warszawy wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy ("PINB") o sprawdzenie legalności pawilonu handlowego o wymiarach 10 m x 15 m znajdującego się przy ul. [...] w W., na działkach ewid. nr [...] i [...] w obrębie [...]. W piśmie tym wskazano jednocześnie, że lokalizacja pawilonu narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], zawarte w § 40 ust. 2 pkt 2 oraz w § 107 pkt 30 uchwały Rady m. st. Warszawy nr LVI/1669/2009 z dnia 28 maja 2009 r. w sprawie uchwalenia ww. planu miejscowego (dalej: "plan miejscowy"), poprzez naruszenie nieprzekraczalnej linii zabudowy oznaczonej na rysunku planu i częściową lokalizację w pasie drogowym ul. [...], oznaczonym na rysunku planu 30 KDD ulica dojazdowa (ul. [...]).

W dniu 6 marca 2018 r. PINB przeprowadził czynności kontrolne na ww. nieruchomości. Ustalił, że na wskazanych powyżej działkach znajduje się pawilon handlowy składający się z ustawionych na terenie utwardzonym z kostki betonowej kontenerów w dwóch rzędach z zadaszonym pasem pomiędzy nimi. Dalej pismem z 16 maja 2018 r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego na działce ewid. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Następnie w dniu 20 listopada 2018 r. wydał decyzję nr I OT/376/2018, którą nakazał skarżącej jako inwestorowi rozbiórkę pawilonu handlowego znajdującego się na ww. działkach w części wykraczającej poza nieprzekraczalną linię zabudowy oznaczoną na rysunku planu miejscowego rejonu ulicy [...]. Postanowieniem z tej samej daty, nr I OT/389/2018 wstrzymał zaś prowadzenie robót budowlanych związanych z samowolnym wykonaniem tej części ww. pawilonu handlowego, która znajduje się przed oznaczoną na rysunku planu miejscowego rejonu ulicy [...] nieprzekraczalną linią zabudowy i nałożył na skarżącą obowiązek złożenia w wyznaczonym terminie wskazanych w trzech punktach dokumentów, niezbędnych do legalizacji inwestycji. Wobec zaś niewykonania tego obowiązku decyzją nr I OT/48/2019 z 6 lutego 2019 r. PINB nakazał rozbiórkę przedmiotowego pawilonu także w części znajdującej się przed oznaczoną na rysunku planu miejscowego rejonu ulicy [...] nieprzekraczalną linią zabudowy. Obie wskazane powyżej decyzje PINB, na skutek odwołań skarżącej zostały wzruszone orzeczeniami MWINB, a zasadniczym powodem zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; "k.p.a."), było nieprecyzyjne określenie przedmiotu rozbiórki (decyzja MWINB nr 151/19 z 7 lutego 2019 r. i nr 492/19 z 8 kwietnia 2019 r.). Ponownie orzekając w sprawie organ I instancji postanowieniem nr I OT/169/2019 z 20 maja 2019 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z samowolnym wykonaniem opisanego wyżej pawilonu handlowego oraz nałożył na inwestora – skarżącą obowiązek przedłożenia - w określonym terminie - dokumentów przewidzianych w art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., "pr.bud.").

Z uwagi na niewywiązanie się z ww. obowiązku w zakreślonym terminie, PINB decyzją nr I OT/406/2019 z 13 listopada 2019 r., nakazał inwestorowi - skarżącej rozbiórkę w całości pawilonu handlowego znajdującego się na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu PINB podał, że ww. pawilon został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, a inwestor nie przedłożył wymaganych do jego legalizacji dokumentów.

Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyła skarżąca kwestionując prawidłowość postępowania dowodowego w sprawie. Do odwołania załączyła swoje wystąpienie o wydanie zaświadczenia o zgodności przedmiotowego pawilonu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 16 grudnia 2019 r.

Prowadząc postępowanie MWINB pismem z 1 czerwca 2020 r. wezwał skarżącą do przesłania dokumentów wymaganych postanowieniem PINB nr I OT/169/2019 z 20 maja 2019 r., precyzując w jaki sposób orzeczenie to winno być wykonane. Odpowiedzi na powyższe skarżąca udzieliła w pismach z 30 lipca 2020 r., z 30 września 2020 r. oraz z 15 listopada 2020 r.

Postanowieniem nr 2061/2020 z 28 grudnia 2020 r. MWINB zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze do czasu prawomocnego załatwienia sprawy z wniosku M. S. z 13 listopada 2020 r. o wydanie zaświadczenia o zgodności spornej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 11 maja 2021 r. do MWINB wpłynął odpis postanowienia Prezydenta m. st. Warszawy nr 23/2021 z 30 kwietnia 2021 r., którym odmówiono wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą. Przy piśmie z 6 kwietnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie przekazało zaś do akt kopię postanowienia z 12 stycznia 2022 r., którym utrzymało w mocy ww. postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy.

Dalej, postanowieniem nr 713/22 z 22 kwietnia 2022 r. MWINB podjął zawieszone z urzędu postępowanie odwoławcze.

W dniu 14 czerwca 2022 r. wydał natomiast decyzję nr 659/22, którą utrzymał w mocy decyzję PINB z 13 listopada 2019 r.

W uzasadnieniu tej decyzji MWINB stwierdził, że zaskarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy powinna zostać utrzymana w mocy, ponieważ analiza materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wykazała, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, jak i prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, nie naruszając przy tym przepisów prawa.

Uzasadniając swoje stanowisko MWINB wskazał na kwalifikację prawną przedmiotu postępowania; podał, że sprawa dotyczy pawilonu konstrukcji blaszanej składającego się z ustawionych na terenie utwardzonym z kostki betonowej kontenerów w dwóch rzędach z zadaszonym pasażem pomiędzy nimi; w środku obiektu funkcjonują sklepy spożywcze, a jego realizacji dokonano na przełomie roku 2016/2017. Podał w efekcie, że wskazany typ obiektu odpowiada definicji obiektu tymczasowego zawartej w art. 3 pkt 5 pr.bud., w którym wymienia się pawilony sprzedaży ulicznej, obiekty kontenerowe. Wskazał też, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 pr.bud. (w brzmieniu z daty rozpoczęcia prac przy realizacji opisanej inwestycji) ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, nakładając jednak konieczność zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej budowę "tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu" (obecnie, tj. na dzień orzekania jak i na dzień wszczęcia postępowania administracyjnego przez organ powiatowy termin ten wynosi/wynosił 180 dni). O tymczasowości obiektu decyduje zatem okres jego posadowienia na gruncie. Obiekt, który istnieje dłużej niż 120/180 dni (tj. o charakterze stałym) nie będzie już obiektem tymczasowym, na którego budowę wymagane jest dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej, lecz obiektem, na którego realizację konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Innymi słowy tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 pr.bud., lecz nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni (obecnie 180 dni) od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Taki obiekt budowlany należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że przedmiot postępowania znajduje się na terenie działek ewid. nr [...] i [...] położonych jw. przez okres dłuższy niż 120 dni/180 dni. Pawilon handlowy został ustawiony na przełomie roku 2016/2017, a więc już na dzień kontroli mające miejsce 6 marca 2018 r. znajdował się na terenie ww. działek przez ponad rok. Z akt sprawy nie wynika, aby ww. sytuacja uległa zmianie (nie jest ona również negowana przez skarżącą). Podsumowując MWINB stwierdził, że na realizację pawilonu handlowego składającego się z kontenerów o charakterze stałym wraz ze znajdującym się pomiędzy nimi zadaszeniem koniecznym było uzyskanie pozwolenia na budowę (którego nie przedstawiono, vide: pismo Urzędu m. st. Warszawy z 12 lutego 2018 r.). Zasadne zatem było wdrożenie trybu przewidzianego w art. 48 pr.bud.

W konsekwencji MWINB uznał, że w sprawie PINB prawidłowo wydał postanowienie w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 pr.bud., nakładając m.in. obowiązek przedstawienia przez skarżącą koniecznych do legalizacji ww. inwestycji dokumentów, w tym zaświadczenia stwierdzającego zgodność spornej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

MWINB wskazał następnie, że skarżąca (dopiero) w toku postępowania odwoławczego przedłożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. działki o nr ewid. [...] oraz opracowanie "Inwentaryzacja - projekt budowlany Pawilonu handlowego, parterowego zbudowanego na bazie kontenerów nietrwale połączonych z gruntem na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] w W." autorstwa inż. F. J. (upr. bud nr ew. [...]), w którym (jak wskazał organ) ograniczono się do opisu technicznego przedmiotu postępowania, przedstawienia rzutów obiektu oraz jego lokalizacji na terenie ww. działek. MWINB uznał, że wskazane opracowanie nie spełnia wymogów postanowienia nr IOT/169/2019, w którym wskazano, że "niezbędnym jest przedłożenie dokumentacji technicznej (projekt), która pozwoli precyzyjnie określić jakie elementy wchodzą w skład obiektu budowlanego i czy istnieje możliwość częściowej rozbiórki obiektu (z uwagi na obowiązujące ustalenia planu miejscowego i częściową lokalizację pawilonu sprzecznie z tymi ustaleniami). Dodatkowo zwrócił uwagę, że skarżącej nie udało się uzyskać zaświadczenia o zgodności spornej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na nieprzedłożenie wszystkich wymaganych postanowieniem nr I OT/169/2019 dokumentów MWINB uznał, że wypełniona została dyspozycja 48 ust. 4 pr.bud., zobowiązująca organ do wydania nakazu rozbiórki obiektu.

W skardze do Sądu na ww. decyzję MWINB skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a także art. 138 § 1 pkt 1 tej ustawy. Wskazała na brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

W uzasadnieniu skargi zarzuciła zaniechanie przeprowadzenia nowych oględzin z ustaleniem przebiegu linii zabudowy "przez teren zespołu kontenerów w granicach pawilonu"; wskazała też, że inż. F. J. w odpowiednim zakresie uzupełnił dokumentację wykazując w opisie do projektu zagospodarowania terenu oraz na rysunkach technicznych sposób dokonania podziału pawilonu zgodnie z wyrysowaną linią zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przed wskazaniem przyczyn, które zaważyły na takiej ocenie, Sąd zaznacza, że kontrolował decyzję MWINB nr 659/22 z 14 czerwca 2022 r., utrzymującą w mocy decyzję PINB z 13 listopada 2019 r. nakazującą skarżącej rozbiórkę pawilonu handlowego (o wymiarach 10 m x 15 m), znajdującego się przy ul. [...] w W., na działkach ewid. nr [...] i [...] w obrębie [...]. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowił art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 pr.bud., jak również art. 52 tej ustawy – w brzmieniu sprzed nowelizacji pr.bud, która weszła w życie 19 września 2020 r., w związku z art. 25 ustawy nowelizującej (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) i datą wszczęcia tego postępowania (o którym organ powiadomił 16 maja 2018 r.). Rozstrzygając o rozbiórce ww. obiektu przyjęto, że objęty postępowaniem pawilon został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej; wymagał on uzyskania pozwolenia na budowę, a inwestor takiej zgody nie posiada. Uznano także, że choć w części usytuowany jest sprzecznie z ustaleniami planu miejscowego, istnieje możliwość jego legalizacji w zakresie zgodnym z planem; w tym celu nakazano przedłożenie niezbędnych dokumentów (określonych w art. 48 ust. 3 pr.bud.). Wobec jednak niewykonania tego obowiązku, za konieczne i uzasadnione uznano orzeczenie na podstawie art. 48 ust. 1, stosownie do treści art. 48 ust. 4 pr.bud.

Zdaniem Sądu, decyzja ta nie narusza prawa; wydana została we właściwym trybie, a ustalenia w niej podane (skutkujące koniecznością zastosowania ww. art. 48 ust. 1), znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie znalazł też podstaw do podważenia tej decyzji w zakresie określonego w niej adresata nałożonego obowiązku.

Rozwijając tę ocenę Sąd przede wszystkim zauważa, że zgodnie z art. 48 ust. 2 i ust. 3 pr.bud. możliwa jest legalizacja obiektu zrealizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, ale wówczas w tym celu należy przedłożyć, na wezwanie organu mające formę postanowienia, dokumenty, o których mowa w ust. 3 ww. art. 48. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5 art. 48). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust. 4 art. 48.). Jak stanowi zaś art. 48 w ust. 1, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z powyższego wynika więc, że dla legalizacji samowoli budowlanej konieczne jest spełnienie obowiązków uregulowanych w ww. ust. 3 art. 48, a niewykonanie tego obowiązku obliguje organ do wydania nakazu rozbiórki.

Zdaniem Sądu, wskazana procedura legalizacji została prawidłowo zastosowana w niniejszej sprawie, a wobec jej przebiegu – zastosowanie musiał znaleźć art. 48 ust. 1 pr.bud.

I tak, nie budzi wątpliwości Sądu kwalifikacja prawna objętego postępowaniem obiektu. Prawidłowo MWINB uznał, że wskazany powyżej pawilon handlowy składający się z kilku kontenerów ustawionych w dwóch rzędach z zadaszonym pasem pomiędzy, na terenie utwardzonym z kostki betonowej, można uznać (kierując się definicją zawartą w art. 3 pkt 5 pr.bud.) za tymczasowym obiekt budowlany. Przesądza o tym brak trwałego związania z gruntem (posadowienie na kostce betonowej ułożonej bezpośrednio na gruncie, bez dodatkowego mocowania i zakotwienia w postaci fundamentu, w efekcie – możliwość przeniesienia w inne miejsce "jedynie" za pomocą dźwigu), a także - kontenerowy charakter obiektu (konstrukcja typu blaszak, v. wyrok NSA z 15 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1324/16 i przywołane tam orzecznictwo). Sąd wyjaśnia przy tym, że zgodnie z art. 3 pkt 5 pr.bud. przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć m.in. obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Sąd dostrzega w efekcie, że cechą wyróżniającą wskazaną (jedną z dwóch określonych w cyt. przepisie) grupę tymczasowych obiektów budowlanych jest brak trwałego połączenia z gruntem; poza tym są to obiekty mieszczące się w zakresie wyznaczonym przez znaczenie obiektów przykładowo tam wymienionych. Takiego też obiektu dotyczy niniejsza sprawa, tj. niebędącego trwale związanym z gruntem, a jednocześnie będącego kontenerowym pawilonem sprzedaży ulicznej. Tego rodzaju obiekt (w dacie jego realizacji) nie wymagał pozwolenia na budowę jedynie wówczas, gdy spełniał warunki wynikające z art. 29 ust. 1 pr.bud. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 pr.bud. pozwolenia na budowę nie wymagała budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Wobec tego, że sporny obiekt istnieje dłużej niż 120 dni, uzasadnione jest stanowisko wyrażone w kontrolowanej decyzji o konieczności uzyskania na jego realizację pozwolenia na budowę. Skoro zaś skarżąca (prowadząca w ww. obiekcie działalność), nie legitymuje się taką decyzją (i nie wynika także z akt, aby taka decyzja przez organ architektoniczno-budowlany została wydana, v. pismo tego organu z 12 lutego 2018 r., znak: [...] – nie dokonano zgłoszenia, ani nie złożono wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowego pawilonu), to prawidłowo uznano, że obiekt zrealizowano w warunkach samowoli budowlanej uzasadniającej zastosowanie art. 48 pr.bud. Wskazany art. 48 pr.bud. (w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie) dotyczy obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego m.in. bez wymaganego pozwolenia na budowę (ust. 1 pkt 1).

Sąd nie znalazł też podstaw do podważenia sposobu procedowania organów w trybie ww. art. 48 w niniejszej sprawie. Przede wszystkim zdaniem Sądu organy te prawidłowo przystąpiły do legalizacji przedmiotowego obiektu, choć w części został on zlokalizowany sprzecznie z obowiązującą na tym terenie uchwałą w sprawie planu miejscowego rejonu ulicy [...], tj. z naruszeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy oznaczonej na rysunku planu i częściowo w pasie drogowym ul. [...]. Prawidłowo uznano bowiem, że to wymagany do legalizacji (na mocy 48 ust. 3 pr.bud.) projekt budowlany winien wskazywać zakres robót budowlanych, jakie należy wykonać w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, czemu organ odwoławczy dał wyraz w piśmie z 1 czerwca 2020 r., wzywając jednocześnie skarżącą do wykonania ostatecznego postanowienia PINB nr I OT/169/2019 z 20 maja 2019 r., podjętego w oparciu art. 48 ust. 2 i 3 pr.bud.

W końcu, Sąd podziela stanowisko MWINB co do niewykonania przez zobowiązaną ww. postanowienia PINB; stwierdzenie to uzasadniało zaś zastosowanie art. 48 ust. 4 pr.bud. W tej też kwestii Sąd zauważa, że skarżąca przed PINB w zakreślonym terminie nie złożyła żadnego dokumentu wymaganego do legalizacji. Inicjatywę w tej materii wykazała dopiero w postępowaniu odwoławczym. Skutkowało to także zawieszeniem postępowania przez organ odwoławczy, który prawidłowo oczekiwał w okolicznościach sprawy na zakończenie postępowania z wniosku skarżącej o wydanie zaświadczenia o zgodności przedmiotowej inwestycji z planem miejscowym. Niemniej jednak, także na tym etapie postępowania skarżąca nie złożyła do akt wymaganego zaświadczenia Prezydenta m. st. Warszawy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co więcej – MWINB ustalił, że wniosek jej w tym zakresie w obu instancjach został załatwiony negatywnie (v. kopia postanowienia SKO w Warszawie znak: KOC/3376/Zs/21 z 12 stycznia 2022 r. – załączona do pisma SKO w Warszawie z 6 kwietnia 2022 r.). Skarżąca nie złożyła także dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 pr.bud., tj. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Przedłożone przez skarżącą opracowanie "Inwentaryzacja – projekt budowlany", wykonane przez inż. F. J., nie stanowi bowiem o wypełnieniu ww. obowiązku, bo nie odpowiada wymogom dla projektu budowlanego określonym w art. 34 ust. 2 i 3 pr.bud., i jest w istocie wyłącznie inwentaryzacją przedmiotowego obiektu. Co także ważne, naniesiona na jednym z rysunków tego opracowania, tj. na rzucie przyziemia, nieprzekraczalna linia zabudowy – nie stanowi w żaden sposób o zakresie robót niezbędnych do doprowadzenia budynku (poprzez częściową jego rozbiórkę) do stanu zgodnego z prawem.

Z tych też powodów zastosowanie art. 48 ust. 1 w zw. z ww. art. 48 ust. 4 pr.bud. Sąd uznał za zasadne, a skierowanie orzeczonego nakazu rozbiórki do skarżącej za zgodne z art. 52 ww. ustawy.

W tej ostatnie materii Sąd zauważa, że jak stanowi art. 52 pr.bud., to inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Zatem, nakaz rozbiórki orzeczony w oparciu o art. 48 ust.1 pr.bud. może być skierowany do trzech kategorii podmiotów, przy czym (jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych – na tle ww. brzmienia art. 52 obowiązującego do 19 września 2020 r.), kryterium wyboru adresata decyzji spośród tych trzech podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji. Art. 52 Prawa budowlanego należy bowiem interpretować i stosować w taki sposób, aby doprowadzić do wydania wykonalnego nakazu rozbiórki, tj. aby nakaz rozbiórki został skierowany do takiej osoby, która ma realną możliwość jego wykonania. Oznacza to konieczność rozważenia przez organ nadzoru budowlanego, czy obciążony takim obowiązkiem inwestor posiadać będzie w dacie orzekania uprawnienia do władania obiektem budowlanym, które pozwolą mu na wykonanie takiego obowiązku. Przy czym, nakaz rozbiórki samowolnie wykonanego budynku należałoby w pierwszej kolejności kierować do inwestora, który jest sprawcą samowoli budowlanej, w określonych przypadkach (wynikających z uwarunkowań faktycznych i prawnych) również wtedy, gdy nie jest on właścicielem nieruchomości, na której zrealizowano taki obiekt. Biorąc pod uwagę, że skarżąca jest inwestorem ww. robót (co sama przyznała w piśmie z 6 lutego 2018 r. skierowanym do Urzędu Dzielnicy W. m. st. Warszawy), a jednocześnie powołuje się na prawo do dysponowania nieruchomością na podstawie umowy dzierżawy ze Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]", uczynienie jej adresatem decyzji należy uznać za właściwe, nie naruszające ww. art. 52. Tym bardziej jeśli zważy się, że nie sprzeciwia się temu ani Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", ani Prezydent m. st. Warszawy.

W tych warunkach, nie podzielając zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) orzekł, jak w sentencji.