Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2136/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ist. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 127 par. 3, art. 144
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] lipca 2016 r. wydane na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 778, dalej: u.p.z.p.) i art. 35 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku z 9 maja 2016 r. P.J. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem [...] kwietnia 2016 r., znak [...], wydanym z upoważnienia GDDKiA przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie magazynu płodów rolnych z zapleczem biurowo- socjalnym w zabudowie zagrodowej na terenie działki nr [...] położonej w m. [...].

W postanowieniu z [...] lipca 2016 r. GDDKiA utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

Przed wydaniem przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie magazynu płodów rolnych z zapleczem biurowo-socjalnym w zabudowie zagrodowej na terenie działki nr [...] położonej w m. [...], gmina [...], Kierownik Wydziału Architektury i Urbanistyki w Urzędzie Miasta i Gminy [...], działając z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy [...], zwrócił się do Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w piśmie z 18 kwietnia 2016 r., znak [...], o uzgodnienie projektu tej decyzji. Po rozpatrzeniu sprawy Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia GDDKiA, wydał postanowienie z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...]. Na jego mocy odmówił uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji.

Postanowienie to zaskarżył P. J., który złożył w trybie art. 127 § 3 k.p.a. wniosek z 9 maja 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i powtórnie przeprowadzonego postępowania w sprawie GDDKiA ustalił i stwierdził, co następuje.

Organ odwoławczy na wstępie uzasadnienie postanowienia z [...] lipca 2016 r. przytoczył treść przepisów prawa stanowiących podstawę postępowania uzgodnieniowego. W ocenie organu II instancji, działalność rolnicza polegająca na uprawie i zbiorze rabarbaru oraz jego przechowywaniu w planowanym magazynie płodów rolnych z zapleczem biurowo-socjalnym, objętym projektem przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, wykracza poza działalność na tzw. potrzeby własne, dlatego należy ją traktować jako działalność gospodarczą. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że wprawdzie art. 3 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.) wyłączył spod działania tej ustawy rolniczą działalność wytwórczą w rolnictwie, m.in. w zakresie upraw rolnych i warzywnictwa, prowadzoną przez rolnika rozumianego na gruncie tego aktu jako osobę fizyczną - rolnika indywidualnego, wspólników spółki cywilnej oraz członków rolniczej spółdzielni produkcyjnej, jednak nie oznacza to, że nie mamy wówczas do czynienia z działalnością gospodarczą. Taka działalność rolnicza jest po prostu szczególnym rodzajem działalności gospodarczej, która spełniając przesłanki działalności gospodarczej z art. 2 ww. ustawy, z woli ustawodawcy nie podlega rygorom formalnym tej ustawy (zastosowanie znajdują odrębne regulacje). Zdaniem organu II instancji, powyższy pogląd przeważa w doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych. W związku z powyższymi ustaleniami uprawnione jest zakwalifikowanie na potrzeby niniejszego postępowania uzgodnieniowego działalności rolniczej polegającej na uprawie i zbiorze rabarbaru oraz jego przechowywaniu w planowanym magazynie płodów rolnych z zapleczem biurowo-socjalnym jako działalności gospodarczej, co oznacza, że do obsługi komunikacyjnej tej inwestycji jest niezbędny zjazd publiczny. Tymczasem istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] w km 247+497, który zgodnie z ustaleniem zawartym w projekcie omawianej decyzji o warunkach zabudowy (lit. B ust. 4 pkt 1) miałby zapewniać dostęp przedmiotowego magazynu do ww. drogi, jest zjazdem indywidualnym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że niektóre parametry techniczne tego zjazdu, a przede wszystkim jego usytuowanie w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z dwoma drogami gminnymi nr [...] i nr [...], którego początek wyznacza znak A-6a "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po obu stronach" umieszczony w km 247+650, oraz w sąsiedztwie przejścia dla pieszych (znak D-6), wykluczają ze względów

bezpieczeństwa ruchu drogowego możliwość jego wykorzystywania jako zjazd publiczny do planowanego magazynu.

Organ powołał się na treść § 77 ww. rozporządzenia, według którego "Zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający

wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności

powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów

gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań .ruchu

pieszych". W myśl § 78 ust. 1 rozporządzenia "Zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7". W ocenie organu II instancji, przepis ten zabrania sytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania (pkt 1). W tej sytuacji według organu II instancji należało przyjąć, że z punktu widzenia ważnego interesu społecznego, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, brak jest możliwości włączenia do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego, który będzie generowała planowana inwestycja, a to stanowi podstawę odmowy uzgodnienia projektu omawianej decyzji.

GDDKiA w postanowieniu z [...] lipca 2016 r. odniósł się także do zarzutów i argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W skardze skarżący zaskarżył postanowienie GDDKiA z [...] lipca 2016 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

- "Mające wpływ na wynik sprawy błędną interpretację ustawy z 2 lipca 2004 o

swobodzie działalności gospodarczej - błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie".

- "Naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. mające wpływ na wynik sprawy - niewłaściwe zastosowanie".

Skarżący wniósł o: uchylenie skarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienie I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm obowiązujących.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że oprócz GDDKiA w [...] wszystkie instytucje pozytywnie zaopiniowały projekt warunków zabudowy. GDDKiA odmowę uzgodnienia projektu warunków zabudowy, uzasadnił podejrzeniem że obiekt nie będzie służyć wyłącznie potrzebą bytowym właścicieli nieruchomości, lecz może stanowić obiekt w którym prowadzona będzie działalność gospodarcza, a to skutkuje korzystaniem ze zjazdu publicznego na który nie można wydać zgody z uwagi na bardzo wysokie natężenie ruchu, w ilości 10120 pojazdów na dobę (dane według Generalnego Pomiaru Ruchu z 2015 r.).

W związku z tym że istniejący zjazd jest zjazdem indywidualnym może być wykorzystywany tylko do obsługi gruntów rolnych, siedliska rolnego lub budynku mieszkalnego. Zdaniem skarżącego, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wykazał on, że argumenty przyjęte w postanowieniu co najmniej mijają się z prawdą. Skarżący kwestionuje argument że natężenie ruchu 10120 pojazdów na dobę jest bardzo wysokim natężeniem i jest decydującym w odmowie zgody na zjazd publiczny - powołując się jednocześnie na dane Generalnego Pomiaru ruchu z 2015 r., gdzie według przywołanego pomiaru średnie natężenie ruchu dla woj. [...] wyniosło 12 171 pojazdów na dobę. Skarżący wyjaśnił, że przed planowaniem inwestycji zasięgnął opinii w [...] Ośrodku Doradztwa Rolniczego w [...] (dalej: WODR w [...]) gdzie uzyskał informację o całościowym przygotowaniu do uprawy ekologicznej, tak pod względem ziemi, sprzętu oraz budynków, jak i kwalifikacji podatkowej itp.

W związku z niezrozumiałymi przez skarżącego "ruchami, ze strony GDDKiA" ponowił zapytanie do WODR w [...] na piśmie. Uzyskana odpowiedz potwierdziła jego przekonanie że planowana inwestycja w całości mieści się w działalności rolniczej. Skarżący wyraził pogląd, że uznając interpretację GDDKiA, że każda działalność rolnicza w której produkcja roślinna, zwierzęca, wielkość budynków, stawów itd. wykracza poza tzw. potrzeby własne należy traktować jako działalność gospodarczą, każde, z 1.400.000 gospodarstw rolnych niezwłocznie podlegało by obowiązkowi zgłoszenie prowadzenia działalności gospodarczej i to w trybie natychmiastowym. "Oczywiście z zakazem wjazdu na teren gospodarstwa -bo przecież mają wjazdy indywidualne a nie publiczne".

W podsumowaniu skargi skarżący odnosząc się do modelu państwa prawa podniósł, że organ II instancji stawia własną interpretację prawa ponad ogólnie przyjęte ustawy i rozporządzenia.

W ocenie skarżącego, przytoczone zarzuty wskazują na zasadność niniejszej skargi i istnienie podstawy do uchylenia skarżonego postanowienia. Skarżący wniósł również o zajęcie jednoznacznego stanowiska w ww. sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy.

Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a., u.p.z.p. oraz ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a także rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

W rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty dotyczące prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094).

W pierwszej kolejności przechodząc do oceny przepisów postępowania, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że organy obu instancji dokonały niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego wysnute były logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności.

Materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a także oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie danych okoliczności. W ocenie Sądu, podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące wydanie postanowienia przez organ I instancji o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie magazynu płodów rolnych z zapleczem biurowo- socjalnym w zabudowie zagrodowej na terenie działki nr [...] położonej w m. [...].

W przedmiotowej sprawie w postanowieniu z [...] lipca 2016 r. GDDKiA ustosunkował się także do twierdzeń skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 9 maja 2016 r., a także przeprowadził kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji wydając postanowienie z [...] kwietnia 2016 r.

Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w postanowieniu GDDKiA z [...] lipca 2016 r. W zaskarżonym do Sądu postanowieniu organ II instancji powołał się na motywy wyrażone przez organ I instancji w postanowieniu z [...] kwietnia 2016 r. GDDKiA w postanowieniu z [...] lipca 2016 r. uzasadnił także fakt nieuwzględnienia zarzutów skarżącego przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie, podając motywy, jakimi się kierował przy odrzuceniu poszczególnych twierdzeń zawartych w tym wniosku.

Organ odwoławczy w postanowieniu z [...] lipca 2016 r. wyczerpująco udowodnił także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. wydanym przez organ I instancji. Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd postanowień wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie magazynu płodów rolnych z zapleczem biurowo-socjalnym w zabudowie zagrodowej na terenie działki nr [...] położonej w m. [...].

W drugiej kolejności odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego obejmujących przepisy ustawy "z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej" oraz naruszenia przepisów "Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r." wskazać należy, że wewnętrznie sprzeczne jest, przynajmniej zasadniczo, kumulatywne wskazanie w skardze naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do całego rozporządzenia. Błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie to dwie odrębne postaci naruszenia prawa materialnego. Zarzut błędnej wykładni nie obejmuje niewłaściwego zastosowania normy prawnej i na odwrót. Jeżeli strona zamierza wytknąć złamanie prawa w obu wyżej wymienionych formach, to powinna to uczynić jednoznacznie oraz wykazać na czym dokładnie - jej zdaniem - miała polegać błędna wykładnia, a w czym dopatruje się ona niewłaściwego zastosowania kwestionowanego przepisu prawa materialnego.

W skardze brak jest takiego stanowiska skarżącego. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu skargi wskazać należy, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały normę prawną wynikającą z § 55 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Należy podzielić pogląd organu II instancji, według którego działalność rolnicza polegająca na uprawie i zbiorze rabarbaru oraz jego przechowywaniu w planowanym magazynie płodów rolnych z zapleczem biurowo-socjalnym, objętym projektem przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, wykracza poza działalność na tzw. potrzeby własne, dlatego należy ją traktować jako działalność gospodarczą. Ma rację organ odwoławczy podnosząc, że wprawdzie art. 3 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.) wyłączył spod działania tej ustawy rolniczą działalność wytwórczą w rolnictwie, m. in. w zakresie upraw rolnych i warzywnictwa, prowadzoną przez rolnika rozumianego na gruncie tego aktu jako osobę fizyczną - rolnika indywidualnego, wspólników spółki cywilnej oraz członków rolniczej spółdzielni produkcyjnej, jednak nie oznacza to, że nie mamy wówczas do czynienia z działalnością gospodarczą. Taka działalność rolnicza jest po prostu szczególnym rodzajem działalności gospodarczej, która spełniając przesłanki działalności gospodarczej

z art. 2 ww. ustawy, z woli ustawodawcy nie podlega rygorom formalnym tej ustawy (zastosowanie znajdują odrębne regulacje).

W ocenie Sądu, organy prawidłowo zakwalifikowały na potrzeby niniejszego postępowania uzgodnieniowego działalność rolniczą polegającą na uprawie i zbiorze rabarbaru oraz jego przechowywaniu w planowanym magazynie płodów rolnych z zapleczem biurowo-socjalnym jako działalność gospodarczą, co oznacza, że do obsługi komunikacyjnej tej inwestycji jest niezbędny zjazd publiczny. Organ II instancji uzasadniając swoje stanowisko w sprawie wskazał, że istniejący zjazd z drogi krajowej nr 12 w km 247+497, który zgodnie z ustaleniem zawartym w projekcie omawianej decyzji o warunkach zabudowy (lit. B ust. 4 pkt 1) miałby zapewniać dostęp przedmiotowego magazynu do ww. drogi, jest zjazdem indywidualnym. Istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie ma to, że niektóre parametry techniczne tego zjazdu, a przede wszystkim jego usytuowanie w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z dwoma drogami gminnymi nr [...] i nr [...], którego początek wyznacza znak A-6a "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po obu stronach" umieszczony w km 247+650, oraz w sąsiedztwie przejścia dla pieszych (znak D-6), wykluczają ze względów bezpieczeństwa ruchu drogowego możliwość jego wykorzystywania jako zjazd publiczny do planowanego magazynu. Zgodnie bowiem z § 77 rozporządzenia, zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Według § 78 ust. 1 rozporządzenia zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7. Przepis ten zabrania sytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania.

Należy zwrócić uwagę, że istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] w km 247+497, który zgodnie z ustaleniem zawartym w projekcie omawianej decyzji o warunkach zabudowy (lit. B ust. 4 pkt 1) miałby zapewniać dostęp przedmiotowego magazynu do ww. drogi, jest zjazdem indywidualnym. Niektóre parametry techniczne tego zjazdu, a przede wszystkim jego usytuowanie w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z dwoma drogami gminnymi nr [...] i nr [...] (początek tego obszaru wyznacza znak A-6a "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po obu stronach" umieszczony w km 247+650) oraz w sąsiedztwie przejścia dla pieszych (znak D-6), wykluczają ze względów bezpieczeństwa ruchu drogowego możliwość jego wykorzystywania jako zjazd publiczny do planowanego magazynu.

Odnoszą się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej "-Błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie", należy stwierdzić, że na gruncie art. 431 k.c. rolnik indywidualny prowadzący we własnym imieniu działalność wytwórczą w zakresie upraw o cechach działalności gospodarczej, a więc także działający bez zamiaru osiągnięcia zysku, jest przedsiębiorcą. Do kategorii tej nie należą rolnicy nieuczestniczący w obrocie gospodarczym, którzy prowadzą gospodarstwo rolne zaspakajające jedynie potrzeby własnej rodziny, wymaganie bowiem uczestnictwa w obrocie polega na realizowaniu swojej działalności przez odpłatne ekwiwalentne świadczenia wzajemne spełniane za pomocą wielorazowych czynności faktycznych i prawnych np. umów kontraktacji lub sprzedaży produktów rolnych. Nie ma jednego wzorca określającego w sposób uniwersalny status rolnika jako przedsiębiorcy. Zagadnienie to podlega indywidualnemu rozstrzygnięciu przy uwzględnieniu konkretnych okoliczności danego przypadku, pośród których istotne są m.in. zakres prowadzonej działalności rolniczej, jej model oraz stopień organizacyjny.

Zasadne zatem było zakwalifikowanie na potrzeby niniejszego postępowania uzgodnieniowego działalności rolniczej polegającej na uprawie i zbiorze rabarbaru oraz jego przechowywaniu w planowanym magazynie płodów rolnych z zapleczem biurowo-socjalnym jako działalności gospodarczej, co oznacza, że do obsługi komunikacyjnej tej inwestycji jest niezbędny zjazd publiczny.

Interpretacja pojęcia – zjazd publiczny na gruncie § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie powinna uwzględniać okoliczność, że ze zjazdu tego może korzystać tak samo jak z drogi publicznej każdy, a na pewno większa liczba użytkowników niż korzystających ze zjazdu indywidualnego.

Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.