Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SAB/Gl 8/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-05-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg T. P. na bezczynność Rady Powiatu M. w przedmiocie niepodjęcia uchwały w sprawie zasad wynajmu lokali mieszkalnych w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. skarżący wystąpił do Rady Powiatu M. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającego na zaniechaniu podjęcia uchwały w sprawie zasad wynajmu lokali mieszkalnych należących do zasobu powiatowego.

Dnia [...] r. otrzymał on na to wezwanie odpowiedź ustaloną przez ww. Radę Powiatu podpisaną przez Przewodniczącego Rady, która stwierdziła, iż wezwanie skarżącego jest bezprzedmiotowe z uwagi na podjęcie uchwały nr [...] z dnia [...] r. A zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego zaczął biec od dnia [...] r. i upłynął w związku z tym w dniu [...] r. ( w środę).

Pismem złożonym osobiście w dniu [...] r. skarżący T. P. wystąpił, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na bezczynność Rady Powiatu M. w przedmiocie niepodjęcia uchwały w sprawie zasad wynajmu lokali mieszkalnych wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W jego uzasadnieniu podniósł, iż w piśmie stanowiącym odpowiedź na jego wezwanie do usunięcia przez Radę Powiatu M. naruszenia prawa nie został pouczony o przysługujących mu środkach zaskarżenia, co zdaniem skarżącego narusza art. 107 oraz 9 kpa. Wskazał przy tym na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1625 04 zgodnie, z którym brak pouczenia strony o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji może stanowić podstawę wniosku strony o przywrócenie terminu.

W związku z wezwaniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r. o podanie daty i sposobu ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia skargi skarżący w piśmie z dnia [...] r. podniósł, iż przyczyna uchybienia terminu do złożenia skargi ustała w dniu [...] r., albowiem w tej dacie zwrócił się on do prawnika o konsultację. Wówczas dowiedział się, iż 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawie z jego skargi biegnie od dnia otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności

w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 ppsa pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ppsa) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa).

Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy uznać należy, iż zgłoszony przez stronę skarżącą wniosek został wniesiony w ustawowym terminie.

W ocenie Sądu przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu [...] r.

Ponadto skarżący dokonał uchybionej czynności wnosząc skargę. Jednocześnie, zdaniem Sądu, w wystarczający sposób uprawdopodobnił brak swojej winy w niedopełnieniu w terminie przedmiotowej czynności procesowej.

Sąd uznał, iż skarżący T. P. działający w sprawie osobiście, czyli bez pomocy fachowego pełnomocnika, w sposób niezawiniony uchybił wskazanemu w art. 53 § 2 ppsa terminowi do wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Podnieść bowiem wymaga, że mimo, iż przepisy nie określają warunków formalnych odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa za adekwatny przyjąć należy pogląd, zgodnie z którym odpowiedź taka winna zawierać informację odnośnie dalszych czynności, jakie musi podjąć strona w sytuacji, gdy kwestionuje rozstrzygnięcie zawarte w uchwale bądź zarządzeniu organu gminy. Obowiązek tego rodzaju spoczywający na organie należy wywnioskować z ogólnych zasad regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, w szczególności z art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 14 października 1998 r., sygn. akt II SA 1137/98, Lex nr 41303). Ponadto, organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Nadto warto również wskazać na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III ARN 21/95 opublikowane w OSNP 1995/24/98, zgodnie z którym organ gminy, do którego wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym jest zobowiązany niezwłocznie po otrzymaniu tego wezwania powiadomić stronę, że w razie bezskutecznego upływu dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe oraz kierując się konstytucyjnym prawem strony do sądu, orzeczono jak w sentencji postanowienia, stosownie do treści art. 86 § 1 ppsa.