Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1958/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...], którą Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] listopada 2006r. znak [...] w przedmiocie pobrania od M. W. jednorazowej opłaty w wysokości 14.534,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...],[...],[...] i [...] w obrębie [...], położone w rejonie ul. [...], spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...].

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2006r. orzekł o pobraniu od M. W. jednorazowej opłaty w wysokości 14.534,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...],[...],[...],[...] z obrębu [...], położonej w rejonie ul. [...], spowodowanego uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...]. Kwota ta stanowiła 25% wzrostu wartości prawa własności ww. działek, objętych uchwalonym planem, zbytych umową notarialną Rep. A nr [...] z dnia [...] października 2004r.

Po rozpatrzeniu odwołania M. W. od ww. decyzji Prezydenta [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "SKO") decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Pismem z dnia 1 lipca 2013r. M. W., reprezentowany przez radcę prawnego S. W., wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z [...] listopada 2006r., wskazując, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, ewentualnie z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie wnioskodawcy, uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., na podstawie której oparte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, stanowiła wyłącznie nowelizację uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...]. Jako taka utraciła zatem moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r., zgodnie z przepisem art. 87 § 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem, oparte na jej podstawie ustalenie kwoty jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości pozbawione jest podstawy prawnej.

We wniosku podniesiono również zarzuty dotyczące rażącego naruszenia prawa. Zdaniem wnioskodawcy w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] pominięto zapisy uchwały stanowiące o wyłączeniu spod jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości terenów oznaczonych symbolami MU1, MU2 i ZZ w miejscowym planie, a konkretnie § 29 ust. 1 i 2 uchwały nr [...], opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z 2002 r, pod pozycją nr [...] jako załącznik do obwieszczenia Przewodniczącego Rady Gminy [...] oraz § 2 ust. 1 i 2 uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. zmieniającej uchwałę nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...] ze zm.).

Wnioskodawca wskazał również, że chociaż decyzja ustalająca opłatę jednorazową odnosiła się do nieruchomości przy ul. [...], w nagłówku operatu szacunkowego z dnia [...] grudnia 2005 r. wskazano ul. [...]: działki nr [...],[...],[...] z obrębu [...]. Zaznaczono również, że ten sam operat szacunkowy stanowił podstawę decyzji SKO z dnia [...] września 2009 r., co oznacza że decyzja ostateczna została wydana po upływie roku od sporządzenia operatu. Wnioskodawca wskazał, że ponieważ operat szacunkowy stanowiący podstawę do rozstrzygnięcia w sprawie nie był przez biegłego potwierdzany ani aktualizowany, nie mógł stanowić podstawy do rozstrzygnięcia odwołania od decyzji ustalającej wysokość opłaty jednorazowej.

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...], Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...].

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powołaną decyzją Kolegium złożył M. W. reprezentowany przez radcę prawnego S. W., wskazując tożsame zarzuty jak we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] sierpnia 2009r. SKO w [...] decyzją Nr [...], z dnia [...] maja 2015 r., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z wypisem i wyrysem z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru [...] i [...] – uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]) dla dz. ew. nr [...] z obrębu [...] (obecnie ww. działki nr [...], [...], [...], [...], [...]), działka ta (nr [...]) znajdowała się w przeważającej części na terenie rolnym RP, a jej środkowa część znajdowała się na terenie zabudowy mieszkaniowej, siedliskowej i usługowej (adaptowanym) MU - 1, z tym że z wyrysu z ww. planu wynika, iż dz. ew. nr [...], [...], [...] i [...] (których dotyczy decyzja Kolegium z dnia z dnia [...] sierpnia 2009 r. sygn. akt [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...]) znajdowały się na terenie rolnym RP, a nie na terenie MU-1. Kolegium wskazało, że wyłączenie ustalenia renty planistycznej, (o którym mowa w § 29 ust.2 uchwały Nr 749), dotyczyło terenów oznaczonych symbolami MU1, MU2 i ZZ, a teren obejmujący działki nr [...], [...], [...] i [...], był oznaczony symbolem RP.

Kolegium wyjaśniło również, że Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego obszaru [...] i [...] uchwalony uchwałą nr [...] z [...] czerwca 2002 r., nie utracił mocy obowiązującej, ze względu na regulację art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z dniem 1 stycznia 2004 r., gdyż uchwała ta nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Wynika to stąd, że uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., uchwała nr [...] otrzymała brzmienie: "w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...]".

Kolegium uznało również, że błąd w nagłówku operatu, polegający na wskazaniu innej ulicy oraz innych działek ewidencyjnych i innego obrębu niż decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się wnioskodawca, nie stanowi naruszenia rażącego prawa, bowiem z akt sprawy, w szczególności z operatu szacunkowego, wynika że dotyczy on właściwej nieruchomości, tj. tej nieruchomości w stosunku do której weryfikowana decyzja określała opłatę planistyczną.

Odnośnie wydania w postępowaniu zwykłym decyzji przez Kolegium pomimo upływu 12 miesięcy od jego sporządzenia, wskazano – powołując się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie – że przepis art. 156 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy potencjalna zmiana cen transakcyjnych może nastąpić. Natomiast gdy wycena odnosi się do zdarzeń przeszłych i tym samym bazować musi na archiwalnych transakcjach przyjętych do porównania, omawiana norma nie znajdzie zastosowania. Kolegium powołało się na wyrok z dnia 18 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1230/12 (opubl. LEX nr 1329854).

Na powyższą decyzję M. W., dalej "Skarżący", reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego S. W., pismem z dnia 19 czerwca 2015 r. wniósł skargę do tutejszego Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] i stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Zdaniem Skarżącego decyzja Kolegium z dnia [...] sierpnia 2009 r. wydana została bez podstawy prawnej, albowiem utrzymała w mocy decyzję Prezydenta [...], wydaną na podstawie uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., która stanowiła wyłącznie nowelizację uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...]. Zdaniem Skarżącego, uchwała nr [...], jako uchwała niesamoistna, posiadała byt prawny wyłącznie jako część uchwały nr [...] Rady Gminy [...], a zatem – zgodnie z przepisem art.87 § 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – utraciła moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r.,

Skarżący podniósł również, że decyzja Kolegium wydana została z rażącym naruszeniem prawa, gdyż

- wydana została z naruszeniem przepisu art.156 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, na skutek przyjęcia przez organ wysokości opłaty ustalonej zaskarżoną decyzją, po upływie 12- miesięcznego terminu od dnia sporządzenia operatu szacunkowego oraz

- wydana została z pominięciem zapisów uchwały dotyczących wyłączenia spod jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości terenów oznaczonych symbolami MU1, MU2 i ZZ w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r., podczas gdy tereny objęte przedmiotową decyzją znajdowały się na obszarach oznaczonych symbolami MU1, MU2 i ZZ w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. i były wyłączone spod przedmiotowej opłaty.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], którą Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] listopada 2006r. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty w wysokości 14.534,50zł. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...], położone w rejonie ul. [...], spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...].

Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie stwierdzenia nieważności. Postępowanie toczące się w sprawie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. W postępowaniu tym organ nie bada sprawy co do istoty, tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym, ale ogranicza się do zbadania, czy decyzja kończąca postępowanie zwyczajne lub nadzwyczajne nie jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a."). Innymi słowy organ nie jest uprawniony do uwzględniania w tym postępowaniu wad – nawet oczywistych – jeżeli nie mają one charakteru kwalifikowanego. Postępowanie prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności nie może bowiem zastępować postępowania zwykłego lub go powtarzać. Nadto, oceny legalności badanej decyzji organ dokonuje na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, uwzględniając stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Dodać przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym tą decyzją. Należy mieć bowiem na uwadze, że decyzje, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Potwierdzeniem dla takiego sformułowania jest zawarta w art. 16 k.p.a. zasada trwałości decyzji. W konsekwencji, w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie taki przepis, który można stosować w bezpośrednim rozumieniu, zatem przepis, który nie wymaga wykładni. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r., I OSK 1561/11, LEX nr 1264576).

Uwzględniając specyfikę postępowania nieważnościowego należało podzielić stanowisko organu odwoławczego, że weryfikowana w tym postępowaniu decyzja nie jest dotknięta wadami kwalifikowanymi, w tym wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wadą braku podstawy prawnej oraz rażącego naruszenia prawa,

Materiolnoprawną podstawę decyzji organy I instancji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, a zatem decyzji ustalającej jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...]. położone w rejonie ul. [...], spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...] (tzw. renty planistycznej), stanowił art 37 ust. 6 i art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jedn. tekst Dz. U. 2015 r., poz. 199). W myśl uregulowań zawartych w tejże ustawie, w przypadku wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą planu zagospodarowania przestrzennego, właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomości, wójt burmistrz, (prezydent miasta) pobiera jednorazową opłatę określaną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący – M. W. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z [...] listopada 2006r., wskazując, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, bowiem uchwała, na podstawie której oparte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, stanowiła wyłącznie nowelizację uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. i jako taka utraciła moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r. Ewentualnie, zdaniem Skarżącego rozstrzygnięcie zostało wydane rażącym naruszeniem prawa, polegającym na nieuwzględnieniu okoliczności, że teren na którym znajdowała się nieruchomość, wyłączony został zapisami planu spod obowiązku ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, nadto operat dotyczył innej nieruchomości – położonej przy ul. [...], a nie ul. [...], nadto operat został wykorzystany pomimo upływu rocznego terminu jego ważności.

W ocenie Sądu przedstawione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Przede wszystkim za chybiony Sąd uznał zarzut dotyczący wydania badanej decyzji bez podstawy prawnej. Niewątpliwe w rozpoznanej sprawie, bezpośrednią przyczyną ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, był wzrost tej wartości spowodowany zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonana uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia z [...] czerwca 2002 r. zmieniającą uchwałę nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...] (jednolity tekst Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...], poz. [...]). Taki bowiem tytułu posiadała uchwała nr [...] pierwotnie. Jednakże, z akt sprawy wynika, że w dniu [...] sierpnia 2002 r. została podjęta uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] (opubl. Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...], poz. [...]) w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2002 r.. Z treści tej ostatniej uchwały (Nr [...]) wynika, iż tytuł uchwały nr [...] otrzymuje brzmienie: "w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...]". Również zapisy te uchwały, uzasadniają uznanie, że uchwała nr [...] była aktem w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym uchwała ta (nr [...]) stała się uchwałą samoistną, uchwałą w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem brak jest podstaw do uznania, iż z dniem 1 stycznia 2004 r. utraciła ona – w myśl regulacji zawartej w art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – moc obowiązującą, a przez to, że brak było podstaw do ustalenia opłaty w związku ze wzrostem wartości nieruchomości w oparciu o ustalenia opłaty nr [...] Rady Gminy [...]. Uchwała ta (nr [...]), jak zasadnie wskazało Kolegium, funkcjonuje nadal w obrocie prawnym. Stosownie bowiem do wymienionego art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy (tj. w dniu 27 maja 2003 r., miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Skoro uchwała nr [...] w sprawie planu została podjęta po 1 stycznia 1995 r., zatem nie utraciła ona mocy z dniem 31 grudnia 2003 r.

Za również niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące wydania decyzji w sprawie renty planistycznej z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazać bowiem należy, że prawidłowo ustaliło Kolegium, iż zgodnie z wypisem i wyrysem z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru [...] i [...] – uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), znajdująca zastosowanie w oparciu o przepis pkt 4 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] – dla dz. ew. nr [...] z obrębu [...] (obecnie ww. działki nr [...], [...], [...], [...], [...]) – działka nr ew. [...] znajdowała się w przeważającej części na terenie rolnym RP, a jej środkowa część znajdowała się na terenie zabudowy mieszkaniowej, siedliskowej i usługowej (adaptowanym) MU–1. Przy czym z wyrysu z ww. planu wynika, iż dz. ew. nr [...], [...], [...] i [...] (których dotyczy decyzja Kolegium z dnia [...] sierpnia 2009 r. sygn. akt [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...]) znajdowały się na terenie rolnym RP, a nie na terenie MU–1. Mając na uwadze, iż wyłączenie możliwości ustalenia renty planistycznej, (o którym mowa w § 29 ust.2 uchwały Nr 749), dotyczyło terenów oznaczonych symbolami MU1, MU2 i ZZ w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 roku, natomiast teren obejmujący działki nr [...], [...], [...] i [...], był oznaczony symbolem RP, uznać należy, że ustalenie renty planistycznej dokonane zostało w zgodzie z obowiązującymi przepisami.

Podobnie należy ocenić, zarzut dotyczący rażącego naruszenia prawa w zakresie błędnego wskazania w operacie, iż dotyczy on nieruchomości innej niż rzeczywiście wyceniana. Wskazać bowiem należy, że w pkt 1. cześć ogólnej operatu wyraźnie wskazano, iż "przedmiotem wyceny jest nieruchomość gruntowa niezabudowana położona w [...] (Dzielnica [...]) przy ul. [...], uregulowana w KW Nr [...], oznaczona w ewidencji gruntów jako działka ewid. nr [...] z obrębu [...] o obszarze 10629 m2". Zdaniem Sądu, to właśnie opisem nieruchomości zawartym w operacie oraz analizą jego treści, nie zaś danymi zawartymi w nagłówku dokumentu, należy kierować się przy ocenie czy opinia rzeczoznawcy dotyczy właściwej nieruchomości. Z opisu wycenianej w operacie nieruchomości wynika jednoznacznie, że dotyczy on tej nieruchomości, dla której następnie ustalona została renta planistyczna. Trafnie podniosło Kolegium, iż błędne wskazanie w nagłówku operatu nieruchomości ul. [...], świadczy o niestaranności w jego sporządzaniu, nie przesądza jednakże, że określa on wartość innej nieruchomości, ani też że omyłka ta dyskwalifikuje operat jako dowód w sprawie. Pomyłka ta bowiem, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie ma wpływu na określoną wartość nieruchomości.

Za niezasadny Sąd uznał także zarzut rażącego naruszenia prawa wobec wydania przez Kolegium decyzji (z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...]) utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] ustalającą jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, pomimo iż od daty jego sporządzenia, upłynął rok, a w myśl art. 156 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst Dz. z 2015 r., poz. 782 ze zm.), dalej "u.g.n.", operat może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy. Niewątpliwie naruszenie tego przepisu (art. 156 ust. 3 u.g.n.), uznać należy za błąd, jednakże błąd ten w okolicznościach rozpoznanej sprawy, nie może być uznany za błąd kwalifikowany, konieczny do zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zasadnie bowiem wywodzi Kolegium, że zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wzrost wartości nieruchomości ustala się na dzień jej zbycia i stanowi on różnicę pomiędzy wartością nieruchomości, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego przed zmianą tego planu lub faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed jego uchwaleniem.

Nadto z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (jedn. tekst Dz. U z 2004 r., Nr 207, poz. 2109 ze zm.), przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości dla ustalenia tzw. renty planistycznej, określa się wartość nieruchomości uwzględniającej jej przeznaczenie przed uchwaleniem planu miejscowego lub przed jego zmianą, oraz jej przeznaczenie po uchwaleniu planu miejscowego lub po jego zmianie. W takim też przypadku, przyjmuje się stan nieruchomości z dnia wejścia w życia planu miejscowego lub jego zmiany, a ceny z dnia zbycia nieruchomości. (§ 50 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia).

W ocenie Sąd, ze względu na określony przepisami prawa tryb wyceniania wartości nieruchomości, a w szczególności obowiązek uwzględniania cen nieruchomości z dnia zbycia nieruchomości ocenianej, co wyklucza możliwość uwzględniania wahań cenowych w razie upływu 12 miesięcy od dnia sporządzenia operatu, nie można uznać naruszenia przepisu art. 156 ust. 3 u.g.n. za rażące.

Wskazać również trzeba, że instytucja stwierdzenia nieważności nie ma na celu usuwania wad postępowania administracyjnego, lecz służy wyłącznie usuwaniu z obrotu prawnego wadliwego rozstrzygnięcia. Tym samym dla oceny czy decyzję utrzymującą w mocy decyzję ustalającą wysokość renty planistycznej wydano z rażącym naruszeniem prawa, nie można pominąć okoliczności, czy – niezależnie od oczywistych uchybień – orzeczona wysokość opłaty była prawidłowa. W sprawie niniejszej brak jest podstaw do uznania, że renta planistyczna winna zostać ustalona w sposób odmienny od wysokości ustalonej decyzją Prezydenta [...].

Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a