Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1510/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia NSA Ewa Dzbeńska Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. w G. Oddział w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 4/13 w sprawie ze skargi M. L. i A. L. na bezczynność [...] S.A. w G. Oddział w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 4/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi M. L. i A. L. na bezczynność [...] S.A. Oddział w K., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał [...]S.A. Oddział w K. do załatwienia wniosku M. L. i A. L. z dnia [...] października 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku oraz stwierdził, ze bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Pismem dnia [...] października 2011 r. pełnomocnik M. i A. L. wystąpił do [...] S.A. Oddział w K. m.in. o udostępnienie kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych na stanowiących własność wnioskodawców działkach nr [...], [...], [...] i [...], położonych w [...]. Żądanie oparli na art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na wezwanie Spółka, w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...], skierowanym do pełnomocnika wnioskodawców poinformowała, iż podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r.

Następnie, pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...], Spółka wyjaśniła, że nie udostępnia osobom trzecim dokumentacji techniczno-prawnej, związanej z budową infrastruktury elektroenergetycznej.

Pismem z dnia [...] maja 2012 r. pełnomocnik wnioskodawców ponowie zwrócił się dokładne oznaczenie (wskazanie organu wydającego, daty i numeru) decyzji dotyczących budowy lub przebudowy linii na nieruchomościach należących do M. i A. L.

W dniu [...] czerwca 2012 r. Spółka poinformowała pełnomocnika wnioskodawców, iż w wcześniejszych pismach w sposób wyczerpujący opisała rodzaj infrastruktury elektroenergetycznej znajdującej się na nieruchomościach wnioskodawców oraz sytuację prawną tej infrastruktury oraz sytuację prawną tej infrastruktury. Zwróciła uwagę, ze na określenie okresu budowy danej linii składają się dokumenty w postaci decyzji, czy pozwoleń, jak również plany, notatki, itp. Na zakończenie Spółka stwierdziła, że nie widzi podstaw do pozytywnego rozpatrzenia prośby.

M. i A. L., w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zarzucili Spółce bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] października 2011 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania zgodnie z art. 17 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wnieśli o stwierdzenie bezczynności [...]S.A. Oddział w K. oraz o zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie. Skarżący wskazali, że mimo prowadzonej korespondencji, skarżący nie otrzymali, aż do dnia sporządzenie skargi do Sądu jakichkolwiek wnioskowanych przez nich dokumentów w żądanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego udostępnienia informacji publicznej.

[...]S.A. w G. Oddział w K. w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi. W ocenie Spółki, żądanie przez skarżących udostępnienia dokumentów oraz decyzji administracyjnych dotyczących budowy linii elektroenergetycznych nie mieści się w kategorii "informacji publicznej", bowiem dokumentacja związana z budową i eksploatacją jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa, a przedmiotowymi decyzjami dysponują organy, które je wydawały, i to one, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązane są do ich udostępnienia. Powołując się na art. 3 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz.1059) Spółka stwierdziła, że zajmuje się dystrybucją energii elektrycznej, a nie obrotem energią elektryczną, czyli sprzedażą energii elektrycznej, którym to obrotem zajmuje się odrębna spółka [...] S.A., natomiast [...]S.A. w G. jest Operatorem Sieci Dystrybucji. Ponadto podniosła, że nie prowadzi akt administracyjnych, gdyż nie jest organem administracyjnym, lecz spółką prawa handlowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przytoczył treść art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Wyjaśnił, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wprawdzie art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a.

Sąd przedstawił pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz przywołał przepisy art. 61 Konstytucji RP, art. 6, art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdził, że żądane przez stronę skarżącą informacje, tj. decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na wskazanych działkach są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem ustawa znajduje w sprawie zastosowanie. Przypominając, że w piśmie z dnia [...] października 2011 r., powołując się na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżący domagali się "kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy opisanych wyżej linii elektroenergetycznych", Sąd ocenił, że w piśmie zawarty został wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a przekazanie kserokopii opisanych wyżej decyzji ma charakter informacji publicznej. W ocenie Sądu, sporządzenie kopii określonych konkretnych dokumentów ma charakter informacji publicznej i nie powinno być zaliczane do kategorii informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Odnosząc się do podmiotowego aspektu sprawy Sąd stwierdził, że kwestia statusu prawnego przedsiębiorstwa energetycznego w kontekście ustaleń, czy przedsiębiorstwo takie jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej była badana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z treści art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd podzielił pogląd, według którego termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 powołanej ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego i działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są "zadaniami publicznymi". O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego Sąd uznał, że przedsiębiorstwo energetyczne [...]S.A. jest podmiotem objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Sąd zauważył dalej, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Za taki podmiot reprezentujący Spółkę [...]S.A. Sąd pierwszej instancji uznał Oddział tej Spółki w K.. Sąd wywodził dalej, że skoro [...]S.A. w G. przekazała wniosek do swojego właściwego miejscowo i figurującego w Krajowym Rejestrze Sądowym Oddziału w K., który to Oddział następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił wnioskodawcom udostępnienia posiadanej dokumentacji prawnej związanej z budową infrastruktury elektroenergetycznej będącej własnością Spółki, to uznać należy, iż to ten Oddział, jako wyodrębniona część przedsiębiorstwa znajdująca się w posiadaniu spornej informacji publicznej, winien zostać uznany za podmiot obowiązany do jej udostępnienia.

Odnosząc się do zarzutu że czym innym jest dystrybucja energii, a czym innym obrót energią, którym to obrotem zajmuje się podmiot odrębny od [...]S.A., Sąd wskazał, że działalność przedsiębiorstwa energetycznego jako operatora systemu dystrybucyjnego dotyczy spraw publicznych, w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd nie kwestionował, że prawo do uzyskania informacji publicznej ulega – zgodnie z art. 5 powołanej ustawy – ograniczeniu m.in. ze względu tajemnice ustawowo chronione oraz tajemnicę przedsiębiorstwa. Stwierdził jednak, że przepis ten nie zwalnia podmiotu zobowiązanego od jakichkolwiek działań. W celu uchylenia się od zarzutu bezczynności powinien on bowiem wydać na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ustawy decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, wyjaśniając zarazem motywy takiego rozstrzygnięcia. Sąd odnotował, że działanie takie nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

W dalszej kolejności Sąd uznał za konieczne ustalenie, czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Powołując się na przepisy art. 14 ust. 2, art. 10 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 1 i 2 K.p.a. oraz charakteryzując postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, Sąd stwierdził, że [...]S.A. Oddział w K. powinna zakończyć wszczęte na wniosek strony skarżącej z dnia [...] października 2011 r. postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. zasadniczo albo udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej lub Spółka nie dysponuje żądaną informacją – udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma.

Analizując postawę Spółki Sąd stwierdził, że po stronie Spółki doszło do bezczynności poprzez zaniechanie załatwienia wniosku w jednej z prawnie przewidzianych form. Sąd stwierdził, że wprawdzie upłynął dość długi okres od wniesienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność, ale nie jest to wystarczające dla stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skoro wniosek strony skarżącej nie został załatwiony w sposób wskazany w ustawie, zaś bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, biorąc za podstawę art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, tj. uwzględnił skargę, zobowiązując [...]S.A. Oddział w K. do udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. orzekł jak w punkcie II sentencji, skoro bezczynność w niniejszej sprawie nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

Skargę kasacyjną złożyła [...]S.A. w G., Oddział w K. reprezentowana przez radcę prawnego. Zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270),

2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię – art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 3 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Wniosła o:

1) stwierdzenie nieważności przywołanego wyżej wyroku na podstawie art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a.

ewentualnie

2) uchylenie w/w wyroku w związku z faktem, iż skarga wniesiona przez skarżącego była w ocenie strony skarżącej niedopuszczalna bądź też w związku z naruszeniem w/w przepisów winna podlegać oddaleniu,

3) orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania, w tym przyznanie kosztów zastępstwa procesowego według norm właściwych.

M. L. i A. L., reprezentowani przez radcę prawnego, pismem procesowym z dnia 27 września 2013 r. wnieśli o oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi [...] S.A. w G. Oddział w K. oraz o zasądzenie od Spółki na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Z uwagi na wskazanie we wnioskach skargi kasacyjnej okoliczności mających świadczyć o nieważności zaskarżonego wyroku, należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy zachodzi okoliczność skutkująca nieważność postępowania, określona w art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a., polegająca na braku zdolności sądowej strony, tj. [...]S.A. w G. Oddział w K..

Zgodnie z art. 25 § 1 P.p.s.a., osoba fizyczna i prawna ma zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa). Zdolność tę mają jednak nie tylko osoby fizyczne i prawne. W myśl art. 25 § 3 P.p.s.a., zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień. Sprawy dotyczące udostępniania informacji publicznej są rozstrzygane na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej daje więc podstawy do wyprowadzenia zdolności sądowej jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne (patrz: wyroki NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13 i z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt I OSK 830/13, niepublikowane, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Taką jednostką organizacyjną zobowiązana do udzielenia informacji publicznej jest [...]S.A. Oddział w K..

Od razu stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok, przyjmując, że zaskarżona jednostka organizacyjna wykonuje zadania publiczne, nie narusza art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji dokonał trafnej wykładni i właściwie zastosował przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Interpretując zawarte w tym przepisie pojęcie podmiotu realizującego zadania publiczne uznał, że do tak rozumianych zadań publicznych należą zadania postawione przed przedsiębiorstwami energetycznymi w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059). Nie tylko obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienione w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, ale także dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwa energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są zadaniami publicznymi. Tak rozumiane dysponowanie zasobami energetycznymi państwa jest wykonywaniem zadania publicznego (por. wyrok TK z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05, OTK-A 2006/7/87; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13, niepublikowane, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Spółka, której jednostką organizacyjną jest zaskarżony Oddział, jest takim przedsiębiorcą energetycznym. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji zastosował wobec tej jednostki organizacyjnej przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej i zaliczył ją do podmiotów wykonujących zadania publiczne, a co za tym idzie do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 6 ust. 3 lit. a tiret pierwsze ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej zawiera dwie jednostki redakcyjne określane jako ustępy. Wnoszący kasację powołał więc nieistniejący przepis prawny. Nie można tej wadliwości zakwalifikować jako omyłki, którą da się z łatwością, w sposób oczywisty, konwalidować. Otóż bowiem art. 6 ust. 2 nie jest w ogóle podzielony na mniejsze jednostki redakcyjne. Przepis zaś art. 6 ust. 1 podzielony jest na punkty, a dopiero punkty zawierają podział na litery. Zauważyć jeszcze można, że art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a nie składa się ze szczegółowych jednostek redakcyjnych, określanych jako tiret. Wskazanie w skardze kasacyjnej nieistniejącego przepisu w obowiązującym akcie normatywnym powoduje, ze nie spełnia ona wymagań przewidzianych w art. 176 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1735/04, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Wymagań określonych w art. 176 P.p.s.a. nie spełnia także procesowa podstawa kasacji. Nie wystarczy powołanie przepisu wymieniającego podstawę skargi kasacyjnej, tj. art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Konieczne jest wskazanie, które przepisy procesowe zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (patrz: wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 194/12, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Niezależnie od tego zauważyć można, że nie doszło do naruszenia wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisów art. 58 § 1 pkt 1 i 6 P.p.s.a. w związku z art. 52 § 1-4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Środkiem zwalczania bezczynności organów administracyjnych jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Jednak w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się tylko w przypadku dopuszczonym odesłaniem zawartym w art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W razie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, przepis art. 37 K.p.a. nie ma więc zastosowania. Środka zaskarżenia nie przewiduje także ustawa o dostępie do informacji publicznej. Tryb przewidziany w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. dotyczy zaś aktów i czynności, a nie bezczynności organu (por. wyroki NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08, z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13 i z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt I OSK 830/13, niepublikowane, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Nie ma podstaw do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego. Przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) przewiduje stawkę minimalną za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pełnomocnik skarżących nie wziął udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną, z punktu widzenia stawki opłat za czynności radcy prawnego, należy traktować analogicznie do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienia NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 944/10 i z dnia 23 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 950/10, niepublikowane, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). O ile odpowiedź na skargę kasacyjną zostałaby wniesiona, w grę wchodziłaby więc stawka określona w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Pełnomocnik skarżących nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Złożył dokument procesowy, który określił jako pismo procesowe, w którym stwierdził jedynie, że żądane informacje stanowią informację publiczną, podał sygnatury spraw szeregu wyroków sądów administracyjnych i określił skargę kasacyjną jako nieprzekonującą polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie odniósł się ani do podstaw kasacji, ani do jej uzasadnienia. Brak jest zatem obiektywnych przesłanek do zakwalifikowania wniesionego pisma jako odpowiedzi na skargę kasacyjną.