Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 306/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Jagiełło,, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Krzysztof Czarnecki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi B.O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Ke 306/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nr [...], w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług w wysokości 9.469,20 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 28 sierpnia 2003 r. B. O. zgłosił w Oddziale Celnym do procedury dopuszczenia do obrotu używany samochód ciężarowy Mercedes Benz rok produkcji 1995. Do zgłoszenia dołączono m.in. rachunek potwierdzający zakup samochodu, świadectwo przewozowe EUR-1 nr [...], DWC, oświadczenie o poniesionych kosztach transportu, dowód rejestracyjny i opinię techniczną samochodu. Zgłoszenie zostało przyjęte pod względem formalnym, zarejestrowane, zaś towar zgodnie ze zgłoszeniem został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem obniżonej stawki celnej.

W dniu 15 kwietnia 2005r. do Izby Celnej wpłynęło pismo Z4215F-9815/03-1 z dnia 11 kwietnia 2005r. z informacją władz niemieckich, iż użyta świadectwie przewozowym EUR-1 nr [...] pieczęć Urzędu Celnego w LÖBAU jest pieczęcią sfałszowaną, co uniemożliwia potwierdzenie pochodzenia samochodu ciężarowego Mercedes Benz 25-380, zgłoszonego przez B. O., zgodnie z ustaleniami Protokołu nr 4 Układu Europejskiego.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego zawiadomił stronę o toczącym się postępowaniu celnym oraz wszczął postępowanie w sprawie określenie kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem. Decyzją z dnia [...], nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne B. O. z dnia 28 sierpnia 2003r. za nieprawidłowe w zakresie elementów kalkulacyjnych i określił prawidłową kwotę długu celnego oraz podatku VAT z tytułu importu towaru.

Na skutek odwołania B. O. decyzja ta została uchylona decyzją Dyrektora Izby Celnej nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].,[...] wszczęto postępowanie celne. Organ ten w dniu 7 lipca 2005r. wydał decyzję, w której określił kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 9.469,20 zł z tytułu wprowadzenia na polski obszar celny towaru w postaci samochodu ciężarowego m-ki Mercedes Benz 25-380 rok produkcji 1995 wg zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...]. Jednocześnie poinformował, iż do zapłaty pozostała kwota 2.454,90 zł stanowiąca różnicę między kwotą należności podatkowych wymierzoną niniejszą decyzją, a kwotą należności uiszczonych wg zgłoszenia celnego SAD nr [...] .

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z treścią art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54 poz.535 ze zm.) jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (powstanie długu celnego). Przy określeniu podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości, stosuje się przepisy, które wiążą w czasie zaistnienia danego zdarzenia (import towaru). Dlatego też w przypadku importu towaru do Polski przed dniem 01.05.2004r. należy stosować prawo materialne obowiązujące w momencie powstania obowiązku podatkowego tj. przepisy określone w ustawie z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym

(Dz. U.z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.). Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, z chwilą powstania długu celnego powstaje obowiązek podatkowy od towarów i usług w imporcie towarów, a za podstawę opodatkowania w imporcie towarów zgodnie z art. 15 ust.1 pkt 4 przyjmuje się wartość celną powiększoną o należne cło. Z uwagi na brak możliwości zastosowania obniżonej stawki celnej i konieczność zastosowania stawki autonomicznej (w wysokości 35 %) uległa zmianie wartość należnego cła z tytułu importu dla towaru opisanego na dokumencie JDA SAD OGL 050300/00/021254/2003 z dnia 28 sierpnia 2003 r.

Odnosząc się w dalszej części uzasadnienia decyzji do zarzutów B. O. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż przedmiotowej sprawie organ celny określił prawidłowe należności celno podatkowe z tytułu importu towaru a ciążących na towarze opisanym w zgłoszeniu celnym SAD [...] z [...] po dwutorowo prowadzonym postępowaniu. Jako pierwsze prowadzone było postępowanie celne i dopiero po jego zakończeniu postępowanie podatkowe. W takiej sytuacji ciężar prowadzenia postępowania dowodowego (zbieranie i ocena dowodów) został przesunięty na postępowanie celne, w trakcie którego organ celny udowadniał wystąpienie zdarzenia powodującego powstanie długu celnego oraz określił na dzień powstania długu celnego właściwe elementy kalkulacyjne, na podstawie których określi prawidłową kwotę długu celnego. Natomiast postępowanie podatkowe jest tylko pochodną postępowania celnego.

Z uwagi na powyższe organ wskazał, iż Naczelnik Urzędu Celnego wydając decyzję podatkową z dnia [...] znak: [...] nie był zobowiązany podawać podstaw prawnych dotyczących postępowania celnego, gdyż takie podstawy prawne organ pierwszej instancji wskazał w decyzji [...] z dnia [...].

Dyrektor Izby Celnej odniósł się również do zarzutów B. O. polegających na naruszeniu przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że naruszenia te, o ile zaszły, nie miały wpływu na rozstrzygniecie sprawy, ani nie wywołały skutków szkodliwych dla strony.

Na decyzję Dyrektora Izby Celnej B. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, którą wniósł o uchylenie powyższego rozstrzygnięcia. Zarzucił, iż decyzja ta wydana została bez pełnej i prawidłowej podstawy prawnej, jak również z rażącym naruszeniem prawa, które polega na pominięciu w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji przepisów art. 2 ust 2 , art.4 ust.4 , art. 5 ust 1 pkt 1 i 3, art. 11 ust.2, 3 i 5, art. 11 c ust. 2,3,5, art. 11c, art. 11 e ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Brak tej podstawy stanowi naruszenie art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa.

Ponadto skarżący podniósł naruszenie art. 15 i 214 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na błędnym oznaczeniu organu odwoławczego zawartym w pouczeniu decyzji organu celnego pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego błąd taki mógł skutkować uniemożliwieniem prawidłowego odwołania. W jego ocenie pouczenie winno być prawidłowe bez względu na to, czy zaszkodziło stronie, czy też nie. Ponadto organ pierwszej instancji nie wykazał, czy błąd ten był oczywista omyłką czy też wskazany w pouczeniu organ był właściwym do rozpoznania sprawy.

W dalszej części skargi B. O. podniósł, iż decyzja dotycząca wymiaru cła jak i decyzja określająca wysokość podatku VAT winny być objęte jedną decyzją, bowiem uzasadnienie decyzji określającej podatek VAT znajduje uzasadnienie w decyzji dotyczącej wymiaru cła.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, podlegają one uchyleniu ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skarżącego decyzja ta spełnia warunki określone w art. 210 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z treścią tego przepisu obligatoryjnym elementem decyzji jest powołanie podstawy prawnej. Następuje ono poprzez przytoczenie przepisów prawa materialnego i procesowego, stanowiących podstawę wydania decyzji. Organ ma zatem obowiązek powołać te przepisy, które wskazują materialnoprawne oraz proceduralne źródło rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie, po dokonaniu weryfikacji wartości celnej, organ określił prawidłową wysokość podatku od towarów i usług. Wartość ta nie była przez stronę kwestionowana. Podstawę wymiaru podatku stanowiły art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr. 11 za 1993 poz. 50 ze zm), prawidłowo powołane w decyzji. Wskazano również § 1 wydanego na podstawie ww. ustawy Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie ( Dz.U. z 2002 r. Nr 241 poz. 2082 ze zm. ). Również właściwie, jako podstawę formalną, wskazano mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa oraz proceduralne przepisy art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 4 obowiązującej w dniu wydania decyzji ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr. 54 poz. 535 za 2004r.ze zm.).

W tej sytuacji nie można się zgodzić z zarzutem podnoszonym przez skarżącego, zgodnie z którym rażące naruszenie prawa stanowi okoliczność, iż decyzja nie zawiera wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Według skarżącego stanowią one podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. Należy podnieść, iż przepisy powołane w skardze mają charakter przepisów ogólnych. Dotyczy to art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Z kolei powołany w skardze przepis art. 4 ust. 4 ww. ustawy zawiera tylko wyjaśnienie pojęcia ustawowego. Nie można się również zgodzić z zarzutem, iż brak jest w decyzji powołania mających charakter proceduralny przepisów art. 11 ust. 2, 3 i 5, art. 11 c ust. 2 oraz art. 11 e ust. 1 starej ustawy VAT.. Przepisy te bowiem nie obowiązywały wobec wejścia w życie ustawy z dnia 11.III.2004r. W dacie wydania decyzji obowiązywał przepis art. 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, który jak już wyżej podniesiono, został prawidłowo w decyzji wskazany. Odnosząc się w tym zakresie do zarzutów skarżącego należy jeszcze zauważyć, iż nie wykazał przy tym, aby jakikolwiek ze wskazanych przez niego w skardze przepisów ogólnych został przez organ naruszony.

Odnosząc się do zarzutu błędnego pouczenia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji, nie można tej okoliczności uznać za uchybienie skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 214 ustawy Ordynacja podatkowa, błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie. Dla wystąpienia skutku przewidzianego w tym przepisie nie jest wystarczające, że w decyzji zawarto błędne pouczenie. Jest też konieczne, aby strona zastosowała się do tego pouczenia, a postępowanie takie wywołałoby dla niej negatywne skutki. Zatem zarzut błędnego pouczenia mógłby być skutecznie podniesiony jedynie wówczas, gdyby B. O. zastosował się do wadliwego pouczenia i złożył odwołanie po terminie lub do niewłaściwego organu. Skoro błędne pouczenie nie wywołało dla B. O. jakichkolwiek negatywnych skutków, oznacza to, że uchybienie niniejsze nie miało wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zarzut nierozpoznania w jednej decyzji należności celnych oraz określenia kwoty podatku VAT nie może się ostać. Artykuł 33 ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług stanowi, że jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Zdanie drugie tego przepisu brzmi, iż naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Zatem wbrew zarzutowi skarżącego organ nie ma obowiązku rozstrzygania w przedmiocie powyższych zagadnień w jednej decyzji. Od jego wyboru zależało, czy zrobi to w jednym rozstrzygnięciu, czy też nie. Skarżący podnosi także, że uzasadnienie prawidłowej kwoty podatku VAT znajduje się w uzasadnieniu decyzji wymierzającej cło, oraz że nie można rozstrzygnąć sprawy dotyczącej określenia kwoty podatku VAT bez wcześniejszego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wymiaru cła. Odnosząc się do tego twierdzenia należy stwierdzić, iż w istocie postępowanie w sprawie określenia podatku od towarów i usług pozostaje w zależności od postępowania dotyczącego określenia długu celnego. Badaniu Sądu nie mogą jednak podlegać argumenty będące przedmiotem innego postępowania. Sądowej kontroli podlega prawidłowość wydania decyzji w przedmiocie określenia kwoty podatku VAT, a ta została wydana zgodnie z obowiązującym prawem.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.