Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 644/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 53 ust. 4,
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 7 ust. 1, 2 i 2a
journal: Dz.U. 2021 poz 1326
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tj

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi D. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 26 lipca 2022 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Starosty K. z dnia 23 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych.

Powyższe postanowienia wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Starosta K. postanowieniem z dnia 23 listopada 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 53 ust. 4 pkt 6, ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2021r., poz. 1326, dalej: "u.o.g.r.l.") odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji ustalającego warunki zabudowy dla inwestycji pn. "przebudowa wraz ze zmianą a sposobu użytkowania budynku składowo-magazynowego w zabudowie zagrodowej na budynek produkcyjno- handlowo-magazynowy (produkcja opakowań metalowych) wraz z pomieszczeniami socjalno-biurowo-gospodarczymi w zabudowie usługowo-produkcyjno- magazynowej" na działce nr [...], w miejscowości C., gmina C. K., obręb C., o powierzchni [...] ha, oznaczonych jako grunty rolne zabudowane klasy IIIB (Br-Rlllb) oraz grunty orne klasy lila, lllb, IV a,(RIllb, RIVa, RVI).

W uzasadnieniu Starosta K. wyjaśnił, że stosownie do art. 7 ust. 2 tej ustawy, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych dopuszcza jednak wyrażenie przez Starostę zgody na zmianę przeznaczenia gruntów klas I - III na cele nierolnicze i nieleśne, jeśli planowana inwestycja spełnia wymienione w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. warunki. Po analizie dostarczonych materiałów uznano, że inwestycja nie spełnia tych warunku z pkt 1, tj. co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydanym w wyniku zażalenia D. O., postanowieniem z dnia 04 stycznia 2022 r. utrzymało w mocy postanowienie Starosty K. z dnia 23 listopada 2021 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych. Uzasadniając swoje stanowisko organ II instancji wskazał, że działka nr [...] zgodnie z wypisem rejestru stanowi grunty rolne zabudowane (Br-Rlllb) o pow. [...] ha, grunty orne (Rllla) [...] ha, grunty orne (Rlllb) [...] ha, grunty orne (RVIa) [...] ha. Łącznie [...] ha. Kolegium wskazało, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z obszarem zwartej zabudowy, którą stanowi zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m.

Wyrokiem z dnia 18 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżone postanowienie SKO w K. z 04 stycznia 2022r. (sygn. akt IV SA/Po [...], dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). W motywach swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że Kolegium zaakceptowało ustalenia Starosty i badając położenie budynków najbliżej położonych w stosunku do dz. nr [...] (działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy) nie uwzględniło zabudowy na działce nr [...], co do której Skarżący podniósł, że znajduje się na niej budynek mieszkalny jednorodzinny, a teren działki nr [...] jest położony w obszarze zwartej zabudowy. Sąd polecił przy ponownym rozpoznaniu sprawy poczynić ustalenia dotyczące zabudowy na działce nr [...] i ustosunkowanie się do ustaleń geodety, nadesłanych przez Skarżącego przy piśmie z dnia 28 lutego 2022 r. Kolegium miało ponadto ustalić, czy teren, którego dotyczy wniosek D. O. nie został objęty zgodą na nierolnicze wykorzystanie, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139 ze zm.), tj. w dniu 1 stycznia 1995 r.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 26 lipca 2022 r. po raz kolejny utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Starosty z 23 listopada 2021r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych.

W motywach swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zgodnie ze wskazaniami Sądu, w dniu 15 czerwca 2022 r. wezwało organ I instancji do udzielenia informacji na temat faktycznego zabudowania działki nr [...] w miejscowości C., oraz do udzielenia informacji czy działka nr [...] w miejscowości C. była objęta zgodną na nierolnicze wykorzystanie terenu, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym tj. w dniu 1 stycznia 1995 r. W związku z odpowiedzią Starosty, SKO ustaliło, że na terenie działki nr [...] C. znajdują się budynki: budynek mieszkalny, budynek garażowy i budynek składowo - inwentarski. Nadto, przedmiotowa działka nr [...] nie była objęta w/w zgodą.

Dalej organ odwoławczy ustalił, że działka nr [...] zgodnie z wypisem z rejestru gruntów stanowi grunty rolne zabudowane (Br- Rlllb) o pow. [...] ha, grunty orne (Rllla) [...] ha, grunty orne (Rlllb) [...] ha, grunty orne (RVia) [...] ha. Łącznie [...] ha, natomiast najbliższe budynki od działki nr [...] znajdują się na działkach nr [...] oraz nr [...]. Odległość między tymi dwoma budynkami wynosi ok. 19 m. Organ przyznał, że na działce nr [...] zlokalizowany jest budynek mieszkalny w zabudowie zagrodowej wraz z budynkami gospodarczymi (garażowym i składowo-inwentarskim).

Kolegium uznało, że powstał obszar zwartej zabudowy i w nim znalazło się [...] ha z działki nr [...]. Wartość ta stanowi więcej niż [...] ha tym samym zdaniem SKO został spełniony warunek z art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l., tj. co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy.

Analiza mapy wskazuje według SKO, iż warunek z art. 7 ust. 2a pkt 2 u.o.g.r.l. został spełniony - sąsiedztwo z działką budowlaną nr [...].

Jednakże przechodząc dalej organ wskazał, że analiza mapy wskazuje, iż jedynie część terenu inwestycji znajduje się w odległości 50 m od drogi publicznej. Teren działki nr [...], na którym projektowana jest zmiana sposobu użytkowania budynku znajduje się w odległości do 65 m od drogi publicznej. Zatem część terenu działki nr [...], którego przeznaczenie ma zostać zmienione znajduje się poza linią 50 metrów od drogi publicznej i z uwagi na to nie został spełniony warunek z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. Organ podał, że pogląd co do konieczności przyjęcia, że cały obszar gruntu, którego przeznaczenie ma być zmienione powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej został zaakceptowany w orzecznictwie.

Końcowo organ podał, że został spełniony warunek z art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l., albowiem wnioskowany teren do zmiany przeznaczenia to [...] ha, a zatem mniej niż 0,5 ha.

Skargę na powyższe postanowienie SKO w K. z 26 lipca 2022r. wniósł D. O. zarzucając błędne dokonanie wykładni przepisu art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych. Skarżący domagał się uchylenia postanowienia z dnia 26 lipca 2022r. w sprawie znak [...] wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w treści wydanego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Przy czym, wskazać należy, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami i powołaną podstawą prawną.

Przechodząc do właściwej części uzasadnienia wyroku wskazać należy, że w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organy administracji I i II instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, który Sąd czyni za podstawę do swoich dalszych rozważań. Przy czym, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego przedstawionego w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień pozwalającego na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Zaskarżonym postanowieniom organów obu instancji nie można przypisać naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej jako "u.p.z.p.") i przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1326, dalej jako "u.o.g.r.l.").

W myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 – dalej jako: u.g.n.) za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W niniejszej sprawie, jak wynika z treści wypisu z ewidencji gruntów i budynków, grunt, którego dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, oznaczono jako użytki rolne zabudowane klasy IIIB (Br-RIIIb) oraz grunty orne klasy IIIa, IIIb, IVa. Zatem jest to grunt uznawany za wykorzystywany na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Na mocy art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji polegającej na zamianie sposobu użytkowania budynku składowo-magazynowego w zabudowie zagrodowej na budynek produkcyjno-handlowo-gospodarczy wraz z pomieszczeniami socjalno-biurowo-gospodarczymi w zabudowie usługowo-produkcyjno-magazynowej na działce nr ewid [...] w m. C. , wymogiem koniecznym jest, aby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą na takie wykorzystanie, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139 ze zm.), tj. w dniu 1 stycznia 1995 r.

W tym miejscu należy wskazać, z uwagi na ponownie rozpoznanie sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przy tym przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 3 i 5 do art. 153). W świetle cytowanego art. 153 p.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są co do zasady związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w art. 153 p.p.s.a. zmiany stanu prawnego powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 9 do art. 153).

W wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 18 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 95/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaznaczył właśnie m.in., że brak było jednoznacznej informacji czy teren, którego dotyczy postanowienie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Po drugie Kolegium zaniechało wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Po trzecie Sąd polecił organowi poczynienie ustaleń dotyczących zabudowy na działce nr [...] i ustosunkowanie się do ustaleń geodety, nadesłanych przez Skarżącego w piśmie z dnia 28 lutego 2022 r. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organ II instancji zastosował się do poczynionych wskazań w całości.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium zgodnie z wytycznymi WSA w Poznaniu przed wydaniem orzeczenia zawiadomiło stronę o treści art. 10 k.p.a. pismem z dnia 13 lipca 2022 r. (akta administracyjne) i poinformowało o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od otrzymania wezwania.

Po drugie SKO ustaliło, że teren działki nr [...] nie był objęty zgodą na nierolnicze wykorzystanie terenu uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym.

Wobec uzyskania informacji, że teren którego dotyczy postanowienie nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, organ słusznie przeprowadził postępowanie uzgodnieniowe. Zakres przedmiotowy takiego uzgodnienia wyznaczają przepisy art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 7 u.o.g.r.l.

Zasadą wynikającą z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest to, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.). Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a (art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.). Stosownie do art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Wypełniając kolejne zalecenie Sądu, organ II instancji zwrócił się również do inwestora o przedłożenie załączników do pisma D. O. z dnia 28 lutego 2022 r. skierowanego do WSA w Poznaniu. W dniu 15 czerwca 2022 r. Kolegium wezwało także organ I instancji do udzielenia informacji na temat faktycznego zabudowania działki nr [...] m. C. , oraz udzielenia informacji czy działka nr [...] w m. C. była objęta zgodną na nierolnicze wykorzystanie terenu, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym tj. w dniu 1 stycznia 1995 r.

W kwestii działki nr [...] organ odwoławczy w oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalił, że zgodnie z mapą zasadniczą w skali 1:1000 znajdującą się w aktach sprawy, na działce znajdują się trzy budynki "g2", "g", "g", co oznacza "budynek gospodarczy", stąd też organ odwoławczy nie brał ich poprzednio pod uwagę przy ustalaniu obszaru zwartej zabudowy. Jednakże dokumentacja fotograficzna załączona do pisma z dnia 28 lutego 2022 r., pisemne wyjaśnienia organu I instancji z dnia 23 czerwca 2022 r. jak również wydruk z strony Google Maps, wskazują zdaniem organu, iż w istocie na działce nr [...] zlokalizowany jest budynek mieszkalny w zabudowie zagrodowej wraz z budynkami gospodarczymi (garażowym i składowo-inwentarskim).

Słusznie uznało zatem Kolegium, iż w niniejszej sprawie obszar zabudowy tworzą działki: 1) nr [...] (19,14 m do nr [...]), 2) nr [...] (99,94 m do nr [...]), 3) nr [...] (79,79m do nr [...]), 4) nr [...] (40,50 m do działki nr [...]), 5) nr [...].

Kolegium wyznaczyło obwiednię w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m (dla działki nr [...]). Działka nr [...] zgodnie z wypisem rejestru gruntów stanowi grunty rolne zabudowane (Br- Rlllb) o pow. [...] ha, grunty orne (Rllla) [...] ha, grunty orne (Rlllb) [...] ha, grunty orne (RVIa) [...] ha. Łącznie [...] ha.

Zdaniem Sądu słusznie organy ustaliły, że w obszarze zwartej zabudowy znalazła się powierzchnia gruntu stanowiąca zwartą część gruntu (Br-RIIIb) - [...] ha. Wartość ta stanowi więcej niż [...] ha (reszta z tej zwartej powierzchni gruntu Br-RIIIb - [...] ha). Tym samym został spełniony warunek z art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l. tj. co najmniej połowa powierzchni zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy.

Organ ustalił również w prawidłowy sposób, że spełniony został warunek z art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l., albowiem zgodnie z wypisem z rejestru gruntów - grunty rolne zabudowane (Br-Rlllb) stanowią pow. [...] ha, grunty orne (Rllla) - [...] ha, grunty orne (Rlllb) [...] ha, grunty orne (RVIa) [...] ha. Wnioskowany teren do zmiany przeznaczenia (Br-RIIIb) stanowiący zwartą część gruntu to [...] ha, a zatem mniej niż 0,5 ha.

Uznać za słuszne należy również ustalenia organu co do niespełnienia warunku z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela bowiem pogląd, że cały obszar (grunt), którego przeznaczenie ma zostać zmienione, w wyniku wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. W art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych brak jest wskazania, iż odległość do drogi publicznej należy mierzyć od drogi publicznej do granicy działki (gruntu), a wręcz przeciwnie to grunt (w rozumieniu cały zwarty grunt podlegający przekształceniu) powinien znajdować się w tej odległości. Wynika to z treści zdania pierwszego przepisu, gdzie ustawodawca odnosi się do gruntu, który ma spełniać warunki opisane w tym przepisie, a zatem odległość 50 m nie może być przekroczona w przypadku całej działki (terenu podlegającemu przeznaczeniu - zob. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt II SA/Gd [...]; WSA w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. II SA/Bd [...], dostępne [...], dalej: CBOSA).

W niniejszej sprawie działka nr [...] położona jest przy drodze publicznej. Jednakże analiza mapy wskazuje, iż jedynie część terenu inwestycji znajduje się w odległości 50 m od drogi publicznej, a nie cały ten grunt. Grunt ten, który ma mieć zmienione przeznaczenie znajduje się w odległości do 65 m od drogi publicznej. Zatem część terenu działki nr [...], którego sposób użytkowania ma zostać zmieniony znajduje się poza linią 50 metrów od drogi publicznej, tym samym słusznie organ uznał, że niespełniony został warunek z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l.

Ustalenie w tym zakresie uzasadniało wydanie w niniejszej sprawie postanowienia o odmowie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, co zasadnie uczynił organ. Wszystkie Przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 1 – 4 u.o.g.r.l. muszą być spełnione łącznie.

Jednakże dla Sądu niezrozumiałym jest, dlaczego organ uznał, że spełniony został warunek z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.o.g.r.l. Powyższe rozważania odnieść bowiem należy także do warunku wskazanego w punkcie 2 art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Brzmienie przepisu art. 7 ust 2 pkt 2 u.o.g.r.l. wskazuje, że punktem odniesienia, od którego mierzy się odległość 50 m jest granica najbliższej działki budowlanej. Wynika z tego przepisu także, że przedmiotowy grunt powinien być położony w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej (w rozumieniu u.g.n.). Zdaniem Sądu trzeba przyjąć tutaj analogicznie, jak w przypadku odległości od drogi publicznej, że cały obszar (grunt), którego przeznaczenie ma zostać zmienione powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej.

Zgodnie przyjmuje orzecznictwo sądowoadministracyjne, co Sąd rozpoznający sprawę podziela, że przepis art. 7 ust. 2a pkt 2 u.o.g.r.l. wymaga, aby to całość analizowanego gruntu podlegającego zmianie przeznaczenia na cele nierolnicze (od granicy początkowej do granicy końcowej) znajdowała się w odległości nie większej niż 50 m od granic działki budowlanej, a nie tylko, aby granica tych gruntów położona była w odległości 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej. Cały obszar (grunt), którego przeznaczenie ma być zmienione w wyniku planowania przestrzennego powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej, jako jeden z niezbędnych warunków rezygnacji z uzyskania obligatoryjnej zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. Pamiętać bowiem należy, że warunki określone w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. nie uniemożliwiają zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, ale pozwalają wyłącznie na jej dokonanie, na zasadzie wyjątku, bez zgody właściwego ministra. Jest to mechanizm służący ochronie gruntów rolnych i leśny przed ich nieograniczonym przeznaczaniem na inne cele niż rolnicze i leśne (por. wyrok NSA

z 16 lipca 2019r., sygn. akt II OSK 2257/17; WSA w Gdańsku z 13 października 2021 r., II SA/Gd 325/21; z 27 kwietnia 2022r., II SA/Gd 716/21 i powołane tam orzecznictwo, dostępny CBOSA).

W niniejszej sprawie najbliższą działką jest ta o nr [...]. Odległość od granicy działki nr [...] do granicy działki nr [...] to ok. 13 m. Jednakże odległość, która faktycznie ma znaczenie, tj. odległość od granicy działki nr [...] do końca terenu podlegającemu przekształceniu na działce na 113 ponad wszelką wątpliwość przekracza 50 m, bowiem wynosi 65 m (mapa w aktach adm. II inst.).

Wobec powyższego także i warunek wskazany w art. 7 ust. 2a pkt 2 u.o.g.r.l. nie został spełniony. Skutkiem czego zasadna okazało się postanowienie odmawiające uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla projektowanej zmiany sposobu użytkowania budynku.

Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak Sąd orzekł w wyroku.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym z uwagi na brzmienie art. 119 § 1 pkt 3 p.p.s.a., albowiem przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.