Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 920/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 2 , art. 3 par 1 , art. 145 par 1, art. 134 par 1, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 97 ust. 2, art. 98 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 27 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1116
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowa "[...]" w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia podziału działki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po przeprowadzeniu na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w S. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] lipca 2013 r. znak [...], [...] [...] zatwierdzającej podział działki nr [...] z obrębu ewidencyjnego nr [...] ([...]), położonej w S. przy ul. [...] orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.

Kolegium ustaliło, iż decyzją z [...] lipca 2013 r. Prezydent Miasta S. zatwierdził podział działki nr [...] będącej własnością Miasta S., której użytkownikami wieczystymi są Spółdzielnia Mieszkaniowa i osoby wskazane w treści przedmiotowej decyzji. Działka nr [...] uległa podziałowi na działki: nr [...] o pow. [...] ha oraz nr [...] o pow. [...] ha. Podziału nieruchomości dokonano pod warunkiem, że przy zbywaniu nowo wydzielanej działki nr [...] zostanie zapewniony dostęp do drogi publicznej. W uzasadnieniu decyzji wskazano natomiast, że podział nieruchomości został dokonany na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej działającej w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel pozostałych wieczystych współużytkowników nieruchomości - zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych tj. wykonującej zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jako zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

Natomiast wnioskiem wniesionym w dniu [...] marca 2022 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskodawca podniósł, że zgodnie z art. 97 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności lub współużytkowania wieczystego, podziału można dokonać na wniosek wszystkich współwłaścicieli albo współużytkowników wieczystych. Przepis art. 199 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny stosuje się w takim przypadku odpowiednio.

W ocenie Spółdzielni, w związku z taką regulacją organ orzekający zobowiązany jest po otrzymaniu wniosku o podział nieruchomości ustalić, czy nieruchomość, która ma być dzielona, nie jest przypadkiem przedmiotem współwłasności lub współużytkowania wieczystego. Jeśli tak, to organ musi ustalić, czy wniosek o podział złożony został przez wszystkich współwłaścicieli lub współużytkowników wieczystych. Uzupełnienie to winno nastąpić albo przez wyrażenie zgody na podział przez pozostałych współuprawnionych albo przez przedłożenie przez wnioskodawców orzeczenia sądu wydanego na podstawie art. 199 k.c. Mając na uwadze, że wniosek został złożony przez Spółdzielnię Mieszkaniową, a organ ustalił, jak wskazano w decyzji, że dzielona nieruchomość jest przedmiotem współużytkowania, winien był on uzyskać od pozostałych współużytkowników wieczystych oświadczenia o wyrażeniu zgody na podział lub przedstawić właściwe orzeczenie sądu zezwalające na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd. Tych wymaganych prawem elementów przedmiotowa decyzja nie zawiera. Według Spółdzielni brak zgody wszystkich współużytkowników wieczystych na podział nieruchomości czyni przedmiotową decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji nieważną. Na potwierdzenie swojego stanowiska Spółdzielnia powołała się na wyroki sądów administracyjnych. Podniosła również, że z powodów przywołanych wyżej w przedmiotowym stanie faktycznym nie znajduje zastosowania art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. Nadmieniła także, że składając wniosek o stwierdzenie nieważności dąży do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji rażąco naruszającej prawo i tym samym stanu niezgodnego z prawem. Na marginesie wskazała, że od spółdzielców (współużytkowników wieczystych) napływają liczne sygnały, wskazujące, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. bez ich zgody.

Kolegium rozstrzygając w powyższym przedmiocie, po przywołaniu zasad stwierdzania nieważności decyzji ostatecznych wskazało, iż stwierdzenie nieważności w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa jest dopuszczalne jedynie, gdy poddane weryfikacji w trybie nadzwyczajnym rozstrzygnięcie jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem. Natomiast spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Nadto organ administracji przywołał pogląd, iż nietrafna wykładnia, nieoczywistych i nieprecyzyjnych przepisów prawa nie może być uznana za kwalifikowane naruszenie prawa. Wybór jednej z rozbieżnych interpretacji prawa, uznanych później za wadliwą, nie może być w ten sposób oceniany i nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności badanego aktu.

W zakresie wskazanego przez skarżącą Spółdzielnię zarzutu, iż dla skutecznego wystąpienia z wnioskiem o podział, w myśl art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, konieczna była zgoda wszystkich współużytkowników wieczystych organ administracji wskazał, że nie jest sporne, iż objęta wnioskiem o podział działka nr [...] stanowiła własność Miasta S. i pozostawała w wieczystym współużytkowaniu Spółdzielni oraz kilkudziesięciu osób fizycznych. Jak wynika przy tym z treści decyzji organ I instancji przyjął, że występująca z wnioskiem o podział nieruchomości Spółdzielnia Mieszkaniowa działała w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel pozostałych wieczystych współużytkowników nieruchomości zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych.

Jak stwierdziło Kolegium, w dacie wydania weryfikowanej decyzji orzecznictwo sądów nie było jednolite w kwestii uprawnienia spółdzielni mieszkaniowej do samodzielnego podejmowania decyzji odnośnie nieruchomości wspólnej przy dokonywaniu czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu na podstawie sprawowanego przez spółdzielnię zarządu powierzonego nieruchomością wspólną na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Pojawiające się wątpliwości interpretacyjne na tle art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych były przedmiotem badań zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i sądów powszechnych. Między innymi w orzeczeniach sądów administracyjnych reprezentowany był także taki pogląd, iż spółdzielnia w ramach zarządu powierzonego może wykonywać w stosunku do nieruchomości wspólnej tylko czynności zwykłego zarządu, natomiast co do czynności przekraczających ten zakres wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli

Wobec powyższego Prezydent Miasta S. uznając, że Spółdzielnia Mieszkaniowa jest uprawniona do działania w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel pozostałych użytkowników wieczystych przyjął jeden z dopuszczalnych sposobów interpretacji przepisu art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Sprowadzało się to do przyjęcia, że nie było konieczne uzyskanie zgody wszystkich wieczystych współużytkowników nieruchomości na dokonanie podziału nieruchomości.

Kolegium wskazało ponadto, że przypadki naruszenia prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów, należy oddzielić od pojęcia rażącego naruszenia prawa, jako nie mieszczące się w jego zakresie. W okolicznościach niniejszej sprawy, kwestia czy art. 97 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami należało wprost zastosować, w sytuacji, gdy z wnioskiem o podział nieruchomości wystąpiła spółdzielnia mieszkaniowa, wymagała przeprowadzenia wykładni obejmującej także przepis art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, natomiast jego interpretacja nie była jednoznaczna w dacie wydania kwestionowanej decyzji i możliwe było wywiedzenie różnych wniosków.

Wobec powyższego organ uznał, iż nie została spełniona konieczna do uznania stwierdzonego naruszenia za rażące przesłanka oczywistości naruszonego przepisu. Owa oczywistość dotyczyć może takiego przepisu, który nie wymaga wykładni i może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu.

Pismem z [...] września 2022 r. pełnomocnik Spółdzielni Mieszkaniowej wystąpił ze skargą na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie:

1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2013 r., podczas gdy w/w decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisów: art. 97 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych w sytuacji, gdy podział nieruchomości został dokonany bez niezbędnego wniosku wszystkich współużytkowników wieczystych,

2) naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że spółdzielnia mieszkaniowa może samodzielnie dokonywać czynności podziału nieruchomości wspólnej podczas gdy potrzebna jest do tego zgoda wszystkich współwłaścicieli / współużytkowników co wynika bezpośrednio z art. 97 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który stanowi lex specialis względem art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych,

3) naruszenie art. 97 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że spółdzielnia mieszkaniowa może samodzielnie dokonywać czynności podziału nieruchomości wspólnej i tym samym ma umocowanie do reprezentowania wszystkich współużytkowników wieczystych nieruchomości w związku z czym nie ma obowiązku uzyskania zgody wszystkich współużytkowników wieczystych nieruchomości,

Zdaniem Spółdzielni Mieszkaniowej istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu art. 97 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2013 r. i istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez zestawienie treści decyzji z treścią tegoż przepisu.

Wbrew twierdzeniom Kolegium nie zachodzi w tym przypadku konieczność dokonania analizy czy art. 97 ust. 2 u.g.n. należy zastosować wprost czy w powiązaniu z art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. To bowiem art. 97 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami winien być stosowany bezpośrednio jako przepis szczególny względem przepisu wyrażonego w art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Treść art. 97 ust. 2 u.g.n. jest bowiem na tyle jednoznaczna, że nie wymaga dodatkowej wykładni, a jej literalne brzmienie jest klarowne i oczywiste. Nie można zatem przyjąć innej wykładni a przyjęcie innej wykładni niż ta, że gdy nieruchomość jest przedmiotem współużytkowania wieczystego jej podziału można dokonać jedynie na wniosek wszystkich współużytkowników, stanowi rażące naruszenie prawa. Regulacja ta nie przewiduje bowiem żadnego wyjątku, żadnych odstępstw, żadnego wreszcie zróżnicowania w zależności od tego jakie podmioty są współużytkownikami wieczystymi. Zawsze, bezwzględnie, w myśl przywołanej normy, wydanie decyzji podziałowej uzależnione jest w pierwszej kolejności od zbadania czy wszyscy współużytkownicy złożyli stosowny wniosek, albowiem w innym przypadku wydanie decyzji w tym trybie rażąco naruszałoby prawo. To, iż wskazana regulacja ma charakter tak rygorystyczny ustawodawca dodatkowo wzmocnił odesłaniem do art. 199 k.c. wskazując tym samym, że jedynym przypadkiem, w którym podział może być dokonany pomimo braku woli współużytkownika wieczystego jest sytuacja, w której sąd powszechny podjąłby w tej mierze stosowne rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Sprawa na podstawie wniosku organu administracji niezakwestionowanego przez skarżącą podlegała rozpatrzeniu w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej wydanej na wniosek skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej przez Prezydenta Miasta S. w dniu [...] lipca 2013 r. Przy czym podstawę stwierdzenia nieważności - zgodnie z wnioskiem Spółdzielni Mieszkaniowej - miało stanowić rażące naruszenie art. 97 ust. 2 u.g.n. tj. zatwierdzenie podziału mimo braku zgodnego wniosku wszystkich współużytkowników wieczystych.

W badanej sprawie nie jest sporne, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa będąca większościowym współużytkownikiem wieczystym (tj. w udziale [...]/100000) działki [...], stanowiącej własność Miasta S., wystąpiła pismem z [...] listopada 2012 r. o jej podział wskazując, iż celem podziału jest wydzielenie nieruchomości przeznaczonej na wykonanie tunelu pod torem kolejowym oraz chodnika łączącego projektowaną pętlę tramwajowa "[...]" z ul. [...]. W powyższej dacie współużytkownikami wieczystymi przedmiotowej nieruchomości pozostawało - obok Spółdzielni Mieszkaniowej - 73 właścicieli lokali mieszkalnych.

Postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. organ podziałowy pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości, a następnie kwestionowaną aktualnie przez Spółdzielnię Mieszkaniowa decyzją z [...] lipca 2013 r., zatwierdził podział działki [...].

Zgodnie z art. 97 ust. 2 u.g.n., jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności lub współużytkowania wieczystego, podziału można dokonać na wniosek wszystkich współwłaścicieli albo współużytkowników wieczystych. Przepis art. 199 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio. Nie dotyczy to podziału, o którym orzeka sąd.

Zarówno z treści objętej wnioskiem nieważnościowym decyzji jak i akt administracyjnych wynika, iż organ podziałowy uznawał, że w przedmiotowej sprawie występująca z wnioskiem o podział nieruchomości Spółdzielnia Mieszkaniowa działała w imieniu własnym oraz była uprawniona do działania w imieniu pozostałych wieczystych współużytkowników - jako podmiot sprawujący zarząd nieruchomościami wspólnymi na zasadzie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.

Zgodnie z powyższym przepisem - w kształcie obowiązującym w dacie orzekania przez organ podziałowy - zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się do stwierdzenia, czy opisane powyższej zakwalifikowanie Spółdzielni jako podmiotu uprawnionego do działania w imieniu własnym i innych współużytkowników wieczystych w zakresie wystąpienia z wnioskiem o podział nieruchomości pozostającej we współużytkowaniu wieczystym rażąco naruszało prawo. Przy czym mając na względzie treść zarzutów skargi oraz odniesienie się pełnomocnika Spółdzielni do aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych warto dostrzegać, iż skarżona decyzja zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym (nieważnościowym). Nadto wbrew tezie skargi organ administracji nie stwierdził, iż spółdzielnia mieszkaniowa może samodzielnie dokonywać czynności podziału nieruchomości wspólnej (tak zarzut 2 i 3 skargi), lecz dokonywał oceny czy przyjęta przez organ podziałowy interpretacja art. 98 ust. 2 u.g.n. w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych była na tyle wadliwa, aby uznać zapadłą w jej następstwie decyzję administracyjną za wydaną z rażącym naruszeniem prawa.

Nie jest przy tym trafne twierdzenie pełnomocnika skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej oparte na założeniu, iż w każdym przypadku stwierdzenia złożenia wniosku o podział nie pochodzącego bezpośrednio od wszystkich współużytkowników wieczystych (współwłaścicieli) dochodzi do złożenia wniosku niespełniającego wymogów art. 97 ust. 2 u.g.n. Nie jest bowiem wykluczone udzielenie pełnomocnictwa do wystąpienia o podział przez współużytkownika wieczystego (współwłaściciela) innemu podmiotowi. Uprawnienie do reprezentowania współużytkownika (współwłaściciela) może wynikać też z przepisów powszechnie obowiązujących np. z aktualnie obowiązującego art. 97 ust. 2a u.g.n.

Kolegium trafnie dostrzegło, iż w dacie orzekania przez organ podziałowy zakres uprawnień Spółdzielni Mieszkaniowej wynikających z art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych był interpretowany w zróżnicowany sposób a przyjęta przez Prezydenta Miasta S. interpretacja, nie kwestionowana zresztą wówczas przez Spółdzielnię Mieszkaniową, była akceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych i powszechnych.

Następstwem niejednoznaczności przepisu art. 27 ust 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych był spór o to, czy - a jeżeli tak, to w jakim zakresie - spółdzielnie mieszkaniowe sprawują zarząd nieruchomością wspólną na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych a także jaki jest zakres ich uprawnień. Na rozbieżność taką wskazano przykładowo w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt. II OPS/12 czy 2/15 z 19 października 2015 r. sygn. akt II OPS/2/15) oraz w uchwale Sądu Najwyższego (z 27 marca 2014 r., sygn. akt III CZP 122/13). Na aktualną interpretację powyższego przepisu ma też niewątpliwie znaczenie wprowadzenie do ustawy o gospodarce nieruchomościami w art. 97 ustępu 2a. Powyższy przepis stanowi, iż wniosek o dokonanie podziału, o którym mowa w art. 95 pkt 4a, może złożyć zarząd spółdzielni mieszkaniowej, zarząd wspólnoty mieszkaniowej lub zarządca, któremu powierzono zarząd nieruchomością wspólną w sposób określony w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Do wniosku nie stosuje się przepisu art. 22 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Opisana wyżej nowelizacja u.g.n. została jednak dokonana z dniem 15 sierpnia 2019 r. przez art. 10 pkt 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1309).

Dokonując oceny zasadności zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż jak przekonująco wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2148/15, rażące naruszenie prawa jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko sytuacji wyjątkowych, gdzie takie naruszenie jest oczywiste i nie wynika z błędnej czy niejednolitej interpretacji przepisów. Nie dotyczy to sytuacji, kiedy przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej interpretacji. Wówczas wybór jednej z możliwych interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa nawet wtedy, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową. Tym samym, skoro zakres uprawnień przysługujący Spółdzielni Mieszkaniowej na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w dacie orzekania wywoływał spory w wykładni, brak jest podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa poprzez przyjęcie przez Prezydenta Miasta S., że Spółdzielnia była uprawniona do działania w imieniu innych współużytkowników wieczystych w ramach wykonywania zarządu powierzonego. Aktualne rozumienie uprawnień Spółdzielni Mieszkaniowej w zakresie wykonywania zarządu powierzonego jest następstwem uchwał sądów rozstrzygających zagadnienia prawne oraz nowelizacji przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nadto, mająca znacznie w toku interpretacji art. 98 ust. 2 u.g.n. szczególna regulacja art. 97 ust. 2a u.g.n. - dotycząca uprawnień zarządu spółdzielni mieszkaniowej do zainicjowania postępowania podziałowego jedynie w przypadku realizacji przepisów dotyczących przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów - została wprowadzona do ustawy o gospodarce nieruchomościami z dniem 15 sierpnia 2019 r. Wreszcie, nie sposób nie dostrzegać, iż przyjęcie aktualnie kwestionowanej przez skarżącą wykładni następowało w sytuacji, gdy Spółdzielnia działała jakby uprawnianie do samodzielnego działania w imieniu współużytkowników wieczystych posiadała a przyjętej przez organ administracji interpretacji w żadnej mierze nie kwestionowała ani w toku postępowania podziałowego ani po doręczeniu decyzji administracyjnej kończącej postępowanie.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.