Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 264/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 par 2 pkt 7 i art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 85, art. 86 i art. 91 ust. 1-5
journal: Dz.U. 2022 poz 559
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
article: art. 7 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Surma Asesor WSA Andrzej Mącznik Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi Rady Gminy M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda w rozstrzygnięciu nadzorczym z [...] znak: [...] stwierdził nieważność uchwały Nr [...] R. M. z dnia [...] roku w sprawie pozbawienia kategorii drogi gminnej i wyłączenia jej z użytkowania - w całości. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 559 ze zm., dalej jako "u.s.g.").

W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że wyżej opisana uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem przepisów art. 10 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (t.j., Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm. - dalej jako u.d.p.).

Powołując poglądy wyrażone w orzecznictwie wskazał, że wyłączenie drogi z użytkowania determinuje określone konsekwencje prawne, m.in. w postaci pozbawienia jej dotychczasowej kategorii. Dotyczyć winno to przede wszystkim takich sytuacji, w których dana droga staje się zbędna dla użytku publicznego i jest likwidowana. Tylko w takich warunkach wystąpi sytuacja zezwalająca na odstąpienie od przyjętej przez ustawodawcę zasady, że pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Podstawy do pozbawienia drogi kategorii gminnej nie może zatem stanowić niespełnianie przez drogę parametrów technicznych drogi gminnej, określonych w przepisach odrębnych, ani stan techniczny tej drogi i związane z tym koszty jej utrzymania, o ile przedmiotowa droga nadal będzie pełnić funkcję jej przypisaną.

R. M. na mocy uchwały Nr [...] pozbawiła kategorii drogi gminnej oraz wyłączyła z użytkowania drogę nr [...] Jak wynika z uzasadnienia uchwały oraz złożonych w sprawie przez Radę wyjaśnień pozbawienie drogi kategorii drogi gminnej ma na celu umożliwienie przebudowy tej drogi bez konieczności zachowania wymogów wynikających z Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.). Przebudowa nie będzie miała natomiast wpływu na dotychczasowy sposób korzystania z tej drogi, droga nie zostanie zlikwidowana ani zastąpiona inną drogą.

Zdaniem organu nadzoru nie zostały spełnione ustawowe warunki do wyłączenia drogi z użytkowania, skoro nadal ma ona pełnić funkcję drogi gminnej, tj. drogi o znaczeniu lokalnym, służącej miejscowym potrzebom. Pozbawienie drogi kategorii drogi gminnej wyłącznie z uwagi na zamiar jej modernizacji z pominięciem warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, należy uznać za istotne naruszenie prawa skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały w całości.

Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze R. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu. Zarzuciła naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego:

1) art. 10 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 u.d.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie skutkujące uznaniem, że uchwała nie mogła pozbawić kategorii drogi gminnej nr [...] poprzez wyłączenie jej z użytkowania, podczas gdy dyspozycja wskazanego przepisu wyraźne wskazuje, że pozbawienie drogi kategorii drogi publicznej możliwe jest jedynie poprzez zaliczenie jej do innej kategorii dróg publicznych, chyba że droga ta zostanie wyłączona z użytkowania, co też w niniejszej sprawie nastąpiło,

2) art. 10 ust. 3 u.d.p. w zw. z § 2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2016 r. , poz. 124 ) – dalej jako Rozporządzenie, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie skutkujące uznaniem, że R. M. nie mogła pozbawić drogi nr [...] kategorii drogi publicznej z powodu niespełniania przez nią wymogów określonych w ww. rozporządzeniu, podczas gdy organ miał prawo do wyłączenia drogi publicznej z użytkowania, a fakt niespełniania przez drogę wymogów określonych w ww. rozporządzeniu dodatkowo przemawiał za podjęciem uchwały w zaskarżonej treści,

3) art. 8 ust. 1 u.d.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie skutkujące uznaniem, że wyłączenie drogi nr [...] z użytkowania będzie oznaczało pozbawienie położonych przy niej nieruchomości dostępu do drogi publicznej, podczas gdy pomimo wyłączenia z użytkowania drogi nr [...], w dalszym ciągu mieszkańcy nieruchomości położonych przy drodze nr [...] będą mieli możliwość korzystania z dojazdu do drogi publicznej.

II. obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to art. 8 k.p.a. poprzez działanie powodujące utratę zaufania do organów Państwa, w szczególności poprzez nierówne traktowanie spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Zdaniem skarżącej przebudowa przedmiotowej drogi spowoduje, że zostanie ona faktycznie wyłączona z użytku i nie będzie mogła dalej pełnić swojej roli drogi. Jak wprost wynika z odpowiedzi sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 19 grudnia 2012 r. na interpelację poselską nr 11907 w sprawie możliwości przekwalifikowania drogi publicznej na drogę wewnętrzną, wyłączenie z użytkowania oznacza znaczące ograniczenie jej dla ruchu drogowego i dostępności dla wszystkich uczestników ruchu drogowego. Powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 26 października 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 443/17 wskazała, że nie zdefiniowane w przepisach ustawy o drogach publicznych "wyłączenie drogi z użytkowania" oznacza pozbawienie drogi jej zasadniczej funkcji przypisanej do jej kategorii. Skoro zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych, to ulica (...) będąca dotychczas drogą gminną, która na skutek przebudowy (...) całkowicie zmieniła swój charakter (...) nie może być uznawana za drogę pełniącą funkcję drogi gminnej. W konsekwencji skarżąca stwierdziła, że przedmiotowa droga wymaga przebudowy i przynajmniej do czasu jej zakończenia nie będzie pełnić funkcji jej przypisanej, a po przebudowie zyska całkowicie nowy charakter, co oznacza, że można było pozbawić jej kategorii drogi gminnej, z uwagi na "wyłączenie drogi z użytkowania". Dodała, że organ nadzoru uchylił uchwałę R. M. podczas gdy w obrocie prawnym funkcjonują uchwały o takim samym stanie faktycznym i prawnym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko przedstawione w rozstrzygnięciu nadzorczym i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi, odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego i polega na zbadaniu czy organ wydający rozstrzygniecie nadzorcze właściwie zastosował przepisy prawa materialnego oraz czy przestrzegał przepisów prawa proceduralnego.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddano opisane na wstępie rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody stwierdzające nieważność uchwały Nr [...] R. M. z dnia [...] roku w sprawie pozbawienia kategorii drogi gminnej i wyłączenia z użytkowania drogi gminnej nr [...], położonej w miejscowości M..

Organ nadzoru stwierdził, że nie zostały spełnione ustawowe warunki do wyłączenia drogi z użytkowania, skoro nadal ma ona pełnić funkcję drogi gminnej, tj. drogi o znaczeniu lokalnym, służącej miejscowym potrzebom. Pozbawienie drogi kategorii drogi gminnej wyłącznie z uwagi na zamiar jej modernizacji z pominięciem warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, organ uznał za istotne naruszenie prawa.

Z art. 85 i art. 86 u.s.g. wynika, że wojewoda sprawuje nadzór nad działalnością gminną na podstawie kryterium zgodności z prawem. Przesłanki zgodności z prawem rozstrzygnięcia nadzorczego są wyznaczone natomiast w art. 91 u.s.g., który stanowi, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem jest nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jego doręczenia organowi nadzoru (ust. 1), a rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (ust. 3). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4).

Istotne jest przy tym, że powołany przepis, wyróżniając kategorie wad uchwał organu gminy (istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa), nie określa rodzaju wad, które należą do istotnego naruszenia prawa. Wymaga to dokonania wykładni polegającej na ustaleniu, jaki stopień naruszenia prawa można zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa dającego podstawę do podjęcia przez wojewodę rozstrzygnięcia nadzorczego. Ustawa o samorządzie gminnym, w art. 91 ust. 5 stanowi, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Zatem ustalenie pojęcia "istotnego naruszenia prawa" należy oprzeć na rozwiązaniach przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego, choć podkreślić w tym miejscu trzeba, że nie jest ono tożsame z pojęciem rażącego naruszenia prawa występującego w art. 156 tej ustawy.

Zatem za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2012 r., IV SA/Wr 625/11). Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub podstawę prawną, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – przez wadliwą ich wykładnię – oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania i ogłaszania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z.1-2).

Rozstrzygnięcie nadzorcze o nieważności uchwały zapada w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną polegającą na tego rodzaju sprzeczności z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa (por. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak - Postępowanie w sprawach nadzoru nad działalnością komunalną, Warszawa 1995, str. 28). Rozstrzygnięcie nadzorcze musi jednoznacznie wskazywać, jaki przepis prawa został uchwałą naruszony i na czym to naruszenie polegało. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2000 r. wydanym w sprawie o sygn. III SA 397/00 (ONSA z 2001 r., z. 3, poz. 117) stwierdził, że stosując środek nadzorczy uprawniony do tego organ jest zobowiązany w sposób nie budzący wątpliwości do wykazania sprzeczności postanowień badanej uchwały z prawem, wyjaśniając sens przepisów, które w jego ocenie zostały naruszone.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy należy w pierwszej kolejności podnieść, że rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody zostało wydane z zachowaniem terminu określonego w art. 91 ust. 1 u.s.g. oraz zawiera w swej treści zarówno określenie którym konkretnie przepisom prawa uchybiła rada gminy w związku z podjętą uchwałą o pozbawieniu drogi kategorii drogi gminnej i wyłączeniu jej z użytkowania, jak i wyjaśnienie na czym naruszenie to polegało.

Przechodząc natomiast do merytorycznego rozpoznania sprawy należy uznać, że organ nadzoru podjął prawidłowe rozstrzygnięcie.

Na wstępie rozważań zauważyć trzeba, że w treści uzasadnienia objętej rozstrzygnięciem nadzorczym uchwały podano, że opisana wyżej droga została zaliczona do kategorii dróg gminnych uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] Wskazano także, że uchwałą z dnia [...] Nr [...] Zarząd Powiatu [...] negatywnie zaopiniował zamiar pozbawienia kategorii drogi gminnej nr [...]

Następnie poinformowano, że Wójt zamierza przebudować przedmiotową drogę, natomiast utrzymanie kategorii drogi gminnej spowoduje konieczność jej przebudowy w taki sposób, by spełniała wszelkie wymogi określone w Rozporządzeniu z dnia 2 marca 1999 r. Stwierdzono, że pozbawienie drogi kategorii drogi gminnej umożliwi wykonanie robót mających na celu poprawę jej właściwości użytkowych w związku ze środkami pomocowymi uzyskanymi na ten cel. Natomiast niepozbawienie kategorii drogi gminnej uniemożliwi jej przebudowę w obecnym czasie, z uwagi na wysokość nakładów jakie należy ponieść, aby droga spełniała wszelkie wymogi techniczne i prawne, co jednocześnie wpłynie na kilkuletnie opóźnienie tej inwestycji. Jak podano dalej, każda droga publiczna ma przypisaną określona funkcję, wyłączenie z użytkowania drogi nie ma bezpośredniego wpływu na zmianę właściciela drogi, a jedynie na jej status jako dotychczasowej drogi publicznej. Pozbawienie kategorii drogi gminnej nie wpłynie na jej dostępność dla mieszkańców i innych użytkowników.

Nadmienić również wymaga, że z treści wyjaśnień jakie zostały złożone w ramach postępowania nadzorczego (pismo z dnia 25 kwietnia 2022 r.) wynika, że korzystanie z drogi będzie możliwe na dotychczasowych zasadach.

Zdaniem Sądu słusznie Wojewoda w objętym skargą rozstrzygnięciu nadzorczym stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy z uwagi na istotne naruszenie art. 10 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

W myśl art. 7 ust 1 u.d.p. do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych.

Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art. 7 ust 2 u.d.p.).

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 u.d.p. organem właściwym do pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii jest organ właściwy do zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii.

Pozbawienia drogi jej kategorii dokonuje się w trybie właściwym do zaliczenia drogi do odpowiedniej kategorii (art. 10 ust. 2 u.d.p.).

Pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego (art. 10 ust. 3 u.d.p.).

Z powołanych powyżej przepisów wynika, że pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii bez jednoczesnego jej zaliczenia do nowej kategorii możliwe jest wyłącznie w wypadku wyłączenia tej drogi z użytkowania.

Jednakże wyłączenie drogi z użytkowania, o którym mowa w art. 10 ust. 3 u.d.p. (determinujące określone konsekwencje prawne, m.in. w postaci pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii) dotyczyć winno przede wszystkim takich sytuacji, w których dana droga staje się zbędna dla użytku publicznego i jest likwidowana. Tylko w takich warunkach wystąpi sytuacja zezwalająca na odstąpienie od przyjętej przez ustawodawcę zasady, że pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii jest możliwe jedyne w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Przy czym "jednoczesność" ta została doprecyzowana w zdaniu 2 ust. 3 art. 10 ww. ustawy.

Tymczasem z uzasadnienia uchwały wynika, że pozbawienie drogi kategorii drogi gminnej i wyłączenie jej z użytkowania nastąpiło ponieważ uzyskano środki pomocowe na wykonanie robót mających na celu poprawę właściwości użytkowych drogi. Utrzymanie kategorii drogi gminnej skutkowałoby koniecznością jej przebudowy zgodnie z przepisami Rozporządzenia oraz większymi nakładami. To z kolei opóźniłoby inwestycję.

Mając na względzie powyższe, zdaniem Sądu słusznie organ nadzoru orzekł o nieważności uchwały w całości jako istotnie naruszającej art. 10 ust 3 oraz art. 7 ust 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z zaprezentowaną wykładnią tych przepisów jako niedopuszczalne należy ocenić działanie organu gminy prowadzące do pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii i wyłączenia jej z użytkowania, jeżeli nie skutkuje ono trwałym wyłączeniem tej drogi z użytkowania.

W realiach kontrolowanej sprawy prawidłowo ustalono natomiast, że droga gminna nie zostanie zlikwidowana, lecz nadal będzie pełniła funkcję jej przypisaną. Powodem podjęcia uchwały był zamiar przeprowadzenia prac inwestycyjnych związanych z przebudową drogi, lecz bez spełnienia wymogów, jakie przewiduje rozporządzenia dla dróg gminnych. Wymogi te zwielokrotniłyby bowiem nakłady i tym samym opóźniły inwestycję. Nie ulega natomiast wątpliwości, że zarówno z uzasadnienia uchwały, jak i treści wyjaśnień wynika, że dostępność mieszkańców i innych użytkowników do drogi pozostanie ta sama, a korzystanie z drogi będzie możliwe na dotychczasowych zasadach.

Tym samym bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 10 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 u.d.p. (punkt 1 skargi).

Za chybiony należało uznać również zarzut sformułowany w punkcie 2 skargi. Jak wynika z powyżej przedstawionych rozważań, kwestia niespełniania przez drogę parametrów technicznych drogi gminnej, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie może stanowić podstawy do pozbawienia drogi kategorii gminnej i wyłączenia jej z użytkowania.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia przez organ nadzoru art. 8 ust 1 u.d.p. Skoro Wojewoda nie zarzucał w swoim rozstrzygnięciu nadzorczym istotnego uchybienia temu przepisowi, nie może być również mowy o tym, by on sam ów przepis naruszył.

Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. O wadliwości zapadłego rozstrzygnięcia nie może przesądzać sam fakt funkcjonowania w obrocie prawnym innych uchwał o podobnym brzmieniu. Każda z nich zapada bowiem na tle właściwego tylko im stanu faktycznego i uwarunkowań lokalnych, jak również każda z nich może być we właściwych trybach kontrolowana i kwestionowana.

Jako niemiarodajne w realiach niniejszej sprawy należy ocenić powoływanie przez skarżącą wyroku tut. Sądu zapadłego w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 443/17. Należy bowiem zwrócić uwagę, że został on wydany w stanie faktycznym w którym pozbawiono kategorii drogi gminnej i wyłączono z użytkowania jedną z dróg w miejscowości B. Z., co było związane z jej przebudową związaną z pracami rewitalizacyjnymi uzdrowiska. Na skutek przebudowy droga ta całkowicie zmieniła swój charakter stając się ciągiem pieszym łączącym centrum miasta z zabytkowym parkiem zdrojowym.

Natomiast w przedmiotowej sprawie – co potwierdza treść uzasadnienia uchwały oraz składanych wyjaśnień – po dokonaniu prac inwestycyjnych nie dojdzie do zmiany czy utraty zasadniczej funkcji drogi, jaką jest zapewnienie przejazdu oraz dojazdu do położonych przy niej nieruchomości.

Wyłączenia drogi z użytkowania nie uzasadniają również czasowe utrudnienia wywołane pracami modernizacyjnymi.

Reasumując, skoro przedmiotowa droga w świetle brzmienia uzasadnienia uchwały Rady Gminy nadal będzie pełnić funkcję jej przypisaną, nieprawidłowo pozbawiano ją kategorii drogi gminnej i wyłączono ją z użytkowania.

Wadliwe i istotnie naruszające art. 10 ust 3 oraz art. 7 ust 1 u.d.p. jest działanie organu gminy, który podjął uchwałę o wskazanej treści z uwagi zamiar przebudowy drogi z pominięciem przepisów rozporządzenia, albowiem spełnienie wymogów w nim określonych zwiększyłoby nakłady i tym samym opóźniło inwestycję.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.