Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2066/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 2, art. 103, art. 104, art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. a)
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.
article: art. 494 par. 2, art. 618, art. 633
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.
article: art. 7, 8, 9, 10, 75 par. 1, 77, 107 par. 3, 110, 138 par. 1, 2, 155
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2462/12 w sprawie ze skargi B. P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenia apteki ogólnodostępnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA w W., Sąd I instancji) oddalił skargę B. P. sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej: GIF) z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenia apteki.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

W dniu [...] września 2011 r. do GIF wpłynął wniosek B. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "A. na T. W.", położonej w W. przy ul. K. 1, w ten sposób, że w miejsce dotychczasowego przedsiębiorcy H. P. sp. z o.o. sp. j. wpisać B.P. sp. z o.o.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. K.-P. Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny (dalej: WIF) odmówił dokonania zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki. Od powyższej decyzji skarżąca Spółka odwołała się. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., GIF uchylił decyzję K.-P. WIF z dnia [...] października 2011 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], K.-P. WIF odmówił dokonania zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do zaleceń organu II instancji. Wskazał materiał dowodowy, który podlegał ocenie organu. Organ przedstawił szczegółowo przebieg przekształceń podmiotów prowadzących aptekę ogólnodostępną przy ul. Kostrzewskiego 1 w Warszawie, a także ubiegających się o zmianę koncesji zezwalającej na prowadzenie przedmiotowej apteki ogólnodostępnej o wskazanych powyżej: nazwie i położeniu.

Organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. M. WIF w Warszawie udzielił koncesji na prowadzenie apteki przy ul. K. 1 w W. I. Sz. i M. K., działającym w formie spółki cywilnej. Decyzja ta została odebrana osobiście przez wspólników s.c. w dniu [...] grudnia 2000 r. W styczniu 2001 r. przez M. K. została odebrana decyzja zawierająca zgodę na uruchomienie apteki. Na mocy uchwały wspólników nr 1 z dnia [...] listopada 2005 r. powyższa s.c. została przekształcona w sp.j.: I. Sz., M. K.. W związku z przekształceniem decyzją z dnia [...] marca 2006 r., organ dokonał zmiany udzielonej koncesji dotyczącej zezwolenia na prowadzenie apteki. W dniach [...] grudnia 2006 r. oraz [...] stycznia 2007 r. zostały dokonane zmiany umowy sp.j., które zostały wpisane w KRS. Zmiany te zostały m.in. dokonane w zakresie nazwy i siedziby spółki z dotychczasowej na "S. sp.j. z siedzibą w J.". Na wniosek S. sp.j. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. WIF dokonał zmiany koncesji z dnia [...] grudnia 2000 r., na prowadzenie omawianej apteki ogólnodostępnej, poprzez zmianę firmy i siedziby przedsiębiorcy, któremu udzielono zezwolenia na S. sp.j. z siedzibą w J. Na mocy uchwał z dnia [...] października 2008 r. zostały zmienione nazwa i siedziba spółki z dotychczasowej na: "[...] P. sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w W.". Na wniosek spółki decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. M. WIF dokonał zmiany udzielonej koncesji na prowadzenie omawianej apteki ogólnodostępnej, zmieniając firmę i siedzibę przedsiębiorcy, któremu udzielono zezwolenia, na [...] P. sp. z o.o. sp.j. z siedzibą w W. K.-P. WIF wskazał nadto w uzasadnieniu, że w dniu [...] sierpnia 2011 r. nastąpiło połączenie spółek: [...] P. sp. z o.o. sp.j. z siedzibą w W. oraz B.P. sp. z o.o. sp.j. w W. poprzez przejęcie całego majątku spółki [...] P. sp. z o.o. sp.j. (Spółka przejmowana) przez B. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (Spółka przejmująca).

W ocenie organu I instancji od momentu udzielenia koncesji na prowadzenie apteki położonej przy ul. K. 1 w W., przedsiębiorcą uprawnionym do jej prowadzenia jest cały czas ten sam podmiot – sp.j. powstała w wyniku przekształcenia s.c. Organ jednocześnie podkreślił, że zmiany koncesji dokonane decyzjami z dnia [...] marca 2007 r., z dnia [...] stycznia 2009 r. nie były spowodowane przekształceniem ani przejęciem spółki, zmianie uległy wyłącznie nazwa oraz siedziba przedsiębiorcy. Zatem na prowadzenie apteki położonej przy ul. K. 1 w W. została wydana tylko jedna koncesja, która była następnie kilkukrotnie zmieniana.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, GIF decyzją z dnia [...] września 2012 r. utrzymał w mocy decyzję WIF z dnia [...] kwietnia 2012 r. Organ odwoławczy stwierdził, że zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przy ul. K. 1 w W. posiada "[...] P. sp. z o.o. sp.j. z siedzibą w W. Jest to koncesja pierwotna z dnia [...] grudnia 2000 r., która jedynie była zmieniana decyzjami z dnia [...] marca 2006 r., [...] marca 2007 r., [...] stycznia 2009 r.

Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 494 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037), dalej: "k.s.h." na spółkę przejmującą albo nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej, albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Natomiast art. 618 k.s.h. stanowi, że przepisy art. 494 § 2 i art. 531 § 2 stosuje się do koncesji, zezwoleń oraz ulg przyznanych po dniu wejścia w życie ustawy, czyli po dniu 1 stycznia 2001 r. Organ wyjaśnił, że koncesja na prowadzenie przedmiotowej apteki została udzielona przed dniem wejścia w życie k.s.h., nie jest możliwe dokonanie zmiany zezwolenia na podstawie art. 494 § 2 k.s.h. Przepisy obowiązujące przed wejściem w życie k.s.h., zatem nie przewidywały przejścia uprawnień wynikających z koncesji/zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w wyniku połączenia spółek, na spółkę przejmującą.

W dniu [...] października 2012 r. B. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do WSA w W. skargę na decyzję G. z dnia [...] września 2012 r. Skarżąca podniosła, że zmiany dotyczące danych podmiotu prowadzącego aptekę ogólnodostępną przy ul. K. 1 w W., dokonywane decyzjami organu koncesyjnego (decyzje z dnia [...] marca 2006 r., z dnia [...] marca 2007 r., a także z dnia [...] stycznia 2009 r.) stanowiły nowe koncesje na prowadzenie apteki. W konsekwencji powyższego skarżąca stwierdziła, że skoro koncesja udzielona w dniu [...] grudnia 2000 r. nie stanowi koncesji "pierwotnej" modyfikowanej przez decyzje zmieniające, czyli każdorazowo przy zmianie koncesji dochodziło do wydawania przez organ nowej koncesji - to do sprawy ma zastosowanie k.s.h., który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., a tym samym istnieje możliwość przejęcia przez skarżącą spółkę wszelkich praw wynikających z decyzji koncesyjnej z dnia [...] grudnia 2000 r.

Sąd I instancji oddalił skargę wskazując, że przy wydawaniu przedmiotowych decyzji organy, wbrew zarzutom skarżącej, nie dopuściły się obrazy przepisów art. 99 ust. 2 i art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271), dalej: "p.f.", a także art. 494 § 2 k.s.h. w związku z art. 618 k.s.h. i art. 633 k.s.h., dokonując ich prawidłowej wykładni i właściwego zarazem zastosowania do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy. W ocenie Sądu, wydając obie sporne decyzje administracyjne, organy nie dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, skarżąca błędnie określa datę doręczenia decyzji zezwalającej na prowadzenie apteki przy ul. K. 1 w W., identyfikując ją z datą doręczenia decyzji organu koncesyjnego zezwalającej na uruchomienie przedmiotowej apteki. Datą doręczenia koncesji na prowadzenie apteki jest dzień [...] grudnia 2000 r.

W ocenie Sądu bezpodstawne są zarzuty strony skarżącej dotyczące rzekomego braku wskazania materialnej podstawy prawnej spornej decyzji GIF z dnia [...] września 2012 r. Organ odwoławczy powołał się w zaskarżonej decyzji przepisy k.s.h., na których oparł sporne rozstrzygnięcie w zakresie wniesionego przez stronę skarżącą odwołania. Brak powołania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisów ustawy, tj. art. 99 ust. 2 i art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. a) p.f. nie świadczy w żaden sposób o jej wadliwości.

Sąd uznał, że organy nie dopuściły się obrazy norm prawnych zawartych w przepisach art. 494 § 2 k.s.h. w zw. z art. 618 k.s.h. oraz art. 633 k.s.h. Zdaniem Sądu I instancji koncesja na prowadzenie apteki ogólnodostępnej została wydana tylko raz - w dniu [...] grudnia 2000 r. Wszelkie zmiany wprowadzane przez organ koncesyjny miały charakter jedynie zmian w koncesji "pierwotnej". Poszczególne decyzje Mazowieckiego WIF wprowadzające stosowne zmiany, nie stanowiły nowej koncesji na prowadzenie apteki, jak mylnie przyjęła strona skarżąca.

Sąd I instancji ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organy obu instancji przepisu art. 618 k.s.h. wyjaśnił, że dopiero k.s.h. (w przeciwieństwie do kodeksu handlowego z 1934 r.) wprowadził kompleksową regulację łączenia i podziału spółek, przewidując w tym zakresie sukcesję uniwersalną (pełną lub częściową) praw i obowiązków o charakterze cywilnoprawnym i administracyjnoprawnym. Sukcesja administracyjnoprawna, o której mowa w art. 494 § 2 i art. 531 k.s.h., dotyczy koncesji, ulg, zezwoleń, przyznanych po dniu wejścia w życie k.s.h. Skoro przepis art. 633 k.s.h. stanowi, że ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., to tylko ulgi, zezwolenia, czy też koncesje przyznane po dniu 1 stycznia 2001 r. mogą zostać przeniesione na spółkę przejmującą. Przejęcie koncesji, ulg, czy zezwoleń przyznanych przed dniem 1 stycznia 2001 r. jest możliwe, jeśli dotychczasowe przepisy przewidywały przejście takich uprawnień na spółkę przejmującą. Sąd uznał, że nie mogło dojść do przejęcia przez skarżącą spółkę uprawnień wynikających z koncesji na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, bowiem art. 494 § 2 k.s.h. stosuje się do koncesji przyznanych po dniu 1 stycznia 2001 r. Sąd zauważył ponadto, że przepisy dotychczasowe, a więc zarówno kodeks handlowy, jak i ustawa z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej nie przewidywały możliwości przejścia uprawnień wynikających z koncesji, których dysponentem była Spółka przejmowana - na Spółkę przejmującą.

Sąd stwierdził, że poprzednie zmiany statusu prawnego podmiotów dysponujących koncesją z dnia [...] grudnia 2000 r., tj. przed nastąpieniem połączenia spółek, które nastąpiło na mocy Uchwały Nr 1 z dnia 10 sierpnia 2011 r., nie mogły nastąpić w wyniku przejęcia, gdyż Spółka ta posiadała nieprzerwanie ten sam nr KRS od czasu jej powstania. Spółka przejmowana zostałaby wykreślona, co w niniejszej sprawie na etapie wydawania decyzji zmieniających koncesję "pierwotną" - nie miało miejsca.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła B. P. sp. z o.o. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.":

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 494 § 2 w zw. z art. 618 i 633 k.s.h., poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji.

2) art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 99 ust. 2 oraz art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. a/ p.f. poprzez oddalenie skargi pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na brak wskazania powyższych przepisów jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji.

3) art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. w zw. z art. 103 oraz z art. 104 p.f. poprzez oddalenie skargi pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zaakceptowanie przez Sąd "zniknięcia" z obrotu prawnego decyzji - koncesji (zezwolenia) na prowadzenie apteki pomimo braku w przepisach podstawy prawnej do wygaśnięcia koncesji.

II. Naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania,

1) art. 145 § 1 pkt 1 c/ p.p.s.a. w zw. z art. 99 ust. 2 oraz art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. a/ p.f. w zw. z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.-Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na brak wskazania powyższych przepisów jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji oraz błędne uznanie, że nie zachodzą podstawy do zmiany zezwolenia.

2) art. 145 § 1 pkt 1 c/ p.p.s.a. w zw. art. 75 § 1 i w zw. z art. 110 k.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo wydania decyzji z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

3) art. 145 § 1 pkt 1 c/ p.p.s.a. w zw. art. 7, 8, 9. 10, 77, 107 § 3 i 138 § pkt 1 i § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wydania decyzji z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

4) art. 145 § 1 pkt 1 c/ p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo braku wyjaśnienia charakteru decyzji organu z dnia [...] stycznia 2001 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na uruchomienie apteki i jej stosunku do decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r. o udzieleniu koncesji na prowadzenie apteki, w sytuacji gdy dopiero doręczenie decyzji z dnia [...] stycznia 2001 r. umożliwiało prowadzenie apteki, co stanowi, że udzielenie koncesji nastąpiło w czasie obowiązywania k.s.h. ze wszystkimi tego konsekwencjami, także tymi wynikającymi z art. 494 § 2 w zw. z art. 618 k.s.h.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. okoliczności, zatem zaistniały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna Spółki oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności dokonuje oceny zarzutów procesowych, gdyż ocena sposobu stosowania prawa materialnego przez organy i poprawność kontroli tego procesu przez Sąd I instancji jest możliwa tylko w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone, że w postępowaniu przed organami i Sądem nie doszło do naruszenia przepisów procesowych.

Skarga kasacyjna Spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zdaniem NSA nietrafny jest jej zarzut wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 99 ust. 2 oraz art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. a/ p.f. i art. 155 k.p.a. Spółka twierdzi, że ze względu na tak sformułowane naruszenia Sąd I instancji powinien uchylić zaskarżoną decyzję, bo w ocenie wnoszącej skargę kasacyjną zaistniały podstawy do zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki w związku z przekształceniem podmiotów posiadających zezwolenie, w którym uczestniczy Spółka. Z takim poglądem nie można się zgodzić, a zasadniczy powód takiego stanowiska sprowadza się do stwierdzenia, że organy, a w konsekwencji i Sąd I instancji nie dopuścili się naruszenia przepisów, które nie były podstawą prawną orzekania. NSA podkreśla, że kontrolowane decyzje wyznaczają granice sprawy administracyjnej, bo ta jest przedmiotem orzekania. Z kolei sprawa administracyjna określa granice sprawy sądowoadministracyjnej. Z tych założeń wynika wniosek, że kontroli może podlegać konkretna sprawa administracyjna, a nie wszelkie możliwe postępowania, w których pojawiać się może zezwolenie na prowadzenie apteki. Sąd II instancji przypomina, że sprawą, w której zapadł kontrolowany wyrok, jest zmiana zezwolenia na prowadzenie apteki w związku z połączeniem podmiotów gospodarczych: H. P. sp. z o.o. sp.j. oraz B. P. sp. z o.o., polegające na pełnym przejęciu spółki H. P. przez spółkę B. P. W takiej sytuacji art. 155 k.p.a. nie ma zastosowania, co trafnie przyjmuje Sąd I instancji, gdyż w tych przypadkach zastosowanie znajdują właściwe przepisy k.s.h. Skoro przepis art. 155 k.p.a. nie miał zastosowania, to nie mógł być naruszony, a to oznacza, że tak zbudowany zarzut kasacyjny jest nietrafny.

Zdaniem Sądu II instancji chybiony jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 75 § 1 i w związku z art. 110 k.p.a., polegający na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy organy farmaceutyczne naruszyły wymienione w zarzucie przepisy k.p.a. Ten zarzut skargi kasacyjnej nie spełnia warunków formalnych, zatem z tego powodu nie może być kryterium oceny wyroku. NSA przypomina, że skarga kasacyjna stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. ma wskazywać naruszone przepisy, a w uzasadnieniu strona ma przedstawić argumentację na rzecz formułowanych stwierdzeń, wreszcie ma przedstawić poprawny sposób stosowania tych przepisów. Braki w tym zakresie nie umożliwiają dokonania kontroli, bowiem nie wyznaczają granic i kierunków kontroli odwoławczej, a Sąd II instancji ze względu na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. nie może domniemywać zakresu sprawy kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie skargi kasacyjnej w ogóle nie odnosi się do sformułowanego w jej podstawie zarzutu, zatem nie może być uznane za prawnie uzasadnione.

W podobny sposób NSA traktuje zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. Skarga kasacyjna w zakresie tego zarzutu ogranicza się tylko do stwierdzenia, że Sąd I instancji oddalił skargę pomimo naruszenia wskazanych przepisów. Na czym polegało to naruszenie i jaki miało wpływ na wynik sprawy, pozostaje poza uzasadnieniem skargi kasacyjnej, zatem nie może być postawą kontroli.

Wreszcie niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Zdaniem NSA uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie prawem określone elementy, zatem nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Inna ocena ustaleń niż ta jakiej dokonuje Sąd I instancji nie daje podstaw do twierdzenia, że naruszono treść art. 141 § 4 p.p.s.a. W kontekście tych uwag nie można zgodzić się także ze stanowiskiem skargi kasacyjnej, że wyrok Sądu I instancji narusza art. 134 § 1 p.p.s.a., bo w ramach postępowania Sąd nie dokonał kontroli w zakresie charakteru decyzji z dnia 8 stycznia 2001 r. NSA podkreśla, że decyzja z dnia [...] stycznia 2001 r. nie była zezwoleniem na prowadzenie apteki, z tego powodu nie podlegała kontroli, bo nie zapadła w sprawie, w której Sąd I instancji rozpoznawał skargę.

Skarga kasacyjna Spółki jest również niezasadna ze względu na podniesione w niej naruszenia przepisów prawa materialnego. Pośród tych zarzutów wskazano naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 494 § 2 i art. 618 oraz 633 k.s.h., a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 99 ust. 2 oraz art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. a/ i art. 103 i art. 104 p.f. Odnosząc się do tak postawionych zarzutów stwierdzić należy, że naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 99 ust. 2, art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. a/ oraz art. 103 i art. 104 p.f. nie spełnia warunku wynikającego z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu naruszenie prawa materialnego ma wykazywać błąd w zakresie wykładni przepisów materialnych lub ich niewłaściwe zastosowanie. Powołane w podstawie zarzutu przepisy nie są prawem materialnym, skoro odnoszą się do kompetencji organów (art. 99 ust. 2 oraz art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. a/ p.f.), natomiast art. 103 i art. 104 p.f. mógłby być traktowany w ten sposób, ale skarga kasacyjna nie wyjaśnia w jaki sposób i w jakim zakresie Sąd I instancji naruszył te przepisy. Zauważyć należy, że każdy z nich składa się z wielu jednostek redakcyjnych zawierających różne normy prawne. Skoro tak jest, to rzeczą Spółki było wskazanie konkretnie naruszonego przepisu, wyjaśnienie istoty tego naruszenia oraz skutków takiego działania dla rozstrzyganej sprawy. Skarga nie realizuje tych warunków, zatem zarzut jako prawnie nieskuteczny nie może być podstawą oceny wyroku objętego skargą kasacyjną.

Inaczej należy potraktować zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 494 § 2 w związku z art. 618 i art. 633 k.s.h. Ten spełnia warunki z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., ale jest merytorycznie niezasadny. Sąd II instancji w pełni podziela argumentację leżącą u podstaw oddalenia skargi i stwierdza, że w sytuacji, w której doszło do przejęcia spółki H. P. sp. z o.o. sp.j. przez Spółkę wnoszącą skargę kasacyjną, nie ma podstaw do przyjęcia, że zezwolenie na prowadzenie apteki przysługujące Spółce przejmowanej zostało przejęte przez Spółkę przejmującą. Trafnie zauważa Sąd I instancji, że z przejęciem zezwolenia mamy do czynienia dopiero po dniu 1 stycznia 2001 r., a więc po wejściu w życie k.s.h. Taki skutek wprost wynika z treści art. 618 k.s.h., który przesądza, że do koncesji, zezwoleń oraz ulg przyznanych po dniu wejścia w życie tej ustawy znajdują zastosowanie przepisy art. 494 § 2 i art. 531 § 3 związane z przejęciem uprawnień publicznoprawnych spółki przejmowanej albo powstającej na skutek podziału. W pełni należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu II instancji, że co do zasady uprawnienia publicznoprawne mają charakter osobisty, zatem możliwość ich sukcesji musi wynikać z przepisu prawa. Brak przed dniem 1 stycznia 2001 r. odpowiednich przepisów odnoszących się do takiej sukcesji, czyni nieskutecznym twierdzenie, że Spółka przejęła zezwolenie na prowadzenie apteki udzielone przed tą datą. W sprawie nie ma sporu kiedy została wydana decyzja o zezwoleniu na prowadzenie apteki. Było to przed 1 stycznia 2001 r., a więc wykluczona jest możliwość sukcesji tego uprawnienia niezależnie od powoływanych stanowisk judykatury sprzed tej daty. Sąd II instancji podkreśla, że polski porządek prawny to porządek prawa stanowionego. Skoro sporną kwestię rozstrzygają obecnie jednoznaczne przepisy, to brak podstaw do przyjmowania odmiennych twierdzeń.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.