Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 400/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski as. sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2006 r. sprawy ze skargi P. Z. I. F.Sp. z o.o. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy na rzecz skarżącej I. F. sp. z o.o. kwotę 815 /osiemset piętnaście/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części dotyczącej punktu 2 /drugiego/ nakazu z dnia [...] listopada 2003 r. nr rej. [...] /-/I. Kucznerowicz /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/P. Miładowski MW


UZASADNIENIE

Nakazem z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. na podstawie art. 9 pkt 2a w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 124 poz. 1362 ze zm.- dalej ustawa o PIP), po przeprowadzeniu kontroli w dniach: 27 i 28 listopada 2003r. nakazał P. Z. I.-F. Sp. z o.o. w P. ( dalej Spółka) wypłacić pracownikowi A. H.:

1. należne wynagrodzenie za pracę za miesiąc październik 2003, w kwocie 1.501,92 zł brutto,

2. nagrody roczne przysługujące za lata: 1999- 1.501,00 zł brutto, 2000 – 1.439,00 zł brutto, 2001- 1438,00 zł brutto

3. dwumiesięczną odprawę pieniężną z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn

ekonomicznych zakładu w kwocie 3.553,10 zł brutto.

Decyzji na podstawie art. 108 §1 kpa nadano we wszystkich jej punktach rygor natychmiastowej wykonalności.

Jako podstawę prawną decyzji Inspektor wskazał art. 9 pkt 2a ustawy o PIP, art. 94 pkt 5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (dalej: kp), w punkcie 2 dodatkowo art. 772 §1 i 2 kp; w punkcie 3 dodatkowo art. 8 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. 112/02/980 ze zm.- dalej ustawa o szczególnych zasadach).

W uzasadnieniu nakazu Inspektor wskazał, że w toku przeprowadzonej w dniach : 27 i 28 listopada 2003r. kontroli, na podstawie dokumentacji płacowej ustalił, że pracodawca nie wypłacił wskazanemu pracownikowi świadczeń pieniężnych należnych ze stosunku pracy, dotyczących: wynagrodzenia za pracę za miesiąc październik 2003 r; nagród rocznych należnych za lata 1999- 2001, odprawy pieniężnej przysługującej pracownikowi z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn ekonomicznych leżących po stronie zakładu pracy. Zdaniem Inspektora takie postępowanie pracodawcy narusza ważny interes społeczny i sprzeczne jest z art. 94 pkt 5 kp, z art. 772 §1 i 2 kp, art. 8 ustawy o szczególnych zasadach (...) oraz z obowiązującym w zakładzie regulaminem wynagradzania pracowników.

Składając w dniu [...] grudnia 2003 r. odwołanie od powyższego nakazu Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o uchylenie nakazu w części obowiązku wypłaty A.H. nagród rocznych za lata 1999-2001 (pkt 2 nakazu). Spółka wskazała, że obciążanie jej obowiązkiem wypłaty nagród rocznych było pozbawione podstaw prawnych, gdyż art. 9 pkt 2a ustawy o PIP ma zastosowanie w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy, podczas gdy nagrody roczne nie stanowiły obowiązkowego składnika wynagrodzenia z uwagi na ich uznaniowy charakter. Strona powołała się na treść obowiązującego w jej zakładzie Regulaminu wynagradzania pracowników, zgodnie z którym fundusz przeznaczony na nagrodę roczną zatwierdza corocznie Zgromadzenie Wspólników na wniosek Zarządu, po ocenie działalności gospodarczej Spółki, a wydzielona kwota pozostaje w dyspozycji Zarządu i to Zarząd decyduje o tym, czy premia ta zostanie w danym roku wypłacona i w jakiej wysokości poszczególnym pracownikom. Zdaniem Spółki uznaniowość tych nagród przesadza o braku roszczenia po stronie pracownika o ich zapłatę, a to wyklucza oparcie nakazu na art. 94 pkt 5 kp. Spółka wyjaśniła, iż w odniesieniu do 1999 r. Zgromadzenie Wspólników wydało uchwałę odmawiającą ustanowienia w tym roku funduszu nagród, a w latach 2000-2001 zarząd w ogóle nie wnioskował o zatwierdzenie przez zgromadzenie wspólników funduszu na nagrody roczne, tym samym pracownicy nie nabyli praw do nagrody rocznej za lata 1999-2001. Spółka podniosła, że postępowanie I instancji winno było zostać zawieszone, gdyż przeciwko niej prowadzone są liczne postępowania sądowe o zapłatę nagród rocznych, wskazując przykładowo sygnaturę jednej z takich spraw.

Okręgowy Inspektor Pracy (dalej: Okręgowy Inspektor) decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa i art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o PIP utrzymał w mocy decyzję I instancji w jej punkcie 2. W uzasadnieniu decyzji Okręgowy Inspektor wskazał, że w podpisanych z pracownikami porozumieniach dotyczących wysokości i terminu zapłaty przedmiotowych nagród Spółka potwierdziła przyznanie tych nagród, co zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego skutkuje powstaniem po stronie pracownika roszczenia o zapłatę tego świadczenia. Odnosząc się do informacji o toczących się sprawach sadowych Inspektor wyjaśnił, iż prawomocne orzeczenie sądu wiąże także PIP, lecz tylko w danej sprawie, stąd wystąpienie innych pracowników z powództwami nie ma żadnego znaczenia dla sprawy pracownika A. H., którego dotyczy zaskarżona decyzja.

Pismem z dnia [...] marca 2004 r. Spółka, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do tut. Sądu, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w jego punkcie 2. Spółka zarzuciła organom naruszenie art. 97 §1 pkt 4 kpa, poprzez nie zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez sąd pracy zasadności roszczeń o zapłatę nagród rocznych oraz ponownie podniosła, iż przedmiotowe nagrody miały uznaniowy charakter, stad nietrafnym było uznanie naruszenia przez nią przepisów prawa pracy i wydanie nakazu n podstawie art. 9 pkt 2a ustawy o PIP. Przytaczając argumentacje zawartą w odwołaniu od nakazu organu I instancji Spółka wyjaśniła także, iż z A. H. nie zostało zawarte porozumienie w treści którego zostały przez nią przyznane nagrody roczne za lata 1999-2001, a przyznanie nagród niektórym pracownikom nie tworzy obowiązku pracodawcy ich przyznania pozostałym pracownikom. Wyjaśniła, iż od momentu zgłoszenia przez A. H. roszczenia o ich wypłatę Spółka podważała ich zasadność, o czym Inspektor Pracy miał wiedzę.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych nakazów; wskazał nadto, że Skarżący nie zgłosił zastrzeżeń do protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2003 r. i nie kwestionował w postępowaniu kontrolnym prawa A.H. do przedmiotowych nagród. Odnosząc się do zarzutu wpływu toczących się spraw przed sadem pracy na wynik sprawy Inspektor Okręgowy podniósł, iż w przedmiotowej sprawie sąd pracy nie wydał rozstrzygnięcia, a podstawą do ewentualnego uchylenia nakazu może być jedynie prawomocny wyrok sądu.

Pismem procesowym z dnia [...] kwietnia 2004 r. Pełnomocnik Spółki dodatkowo wyjaśnił, iż jedynie omyłkowo nie zgłosiła ona zastrzeżeń do ustaleń protokołu kontroli przeprowadzanej przez Inspektora Pracy, w zakresie w jakim dotyczyły one roszczeń A. H., co jednakże nie pozbawia strony prawa do odwoływania się i kwestionowania zasadności nakazu wydanego w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadną.

Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i czy prawidłowo zastosował właściwe normy prawne. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z wyrażoną w art. 15 kpa zasadą dwuinstancyjności postępowania organ odwoławczy winien prowadzić postępowanie w taki sposób, by możliwe było pełne, merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Organ odwoławczy w określonym przez art. 136 kpa zakresie może również prowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe. Jedynie w przypadku, gdyby konieczne okazało się prowadzenie postępowania dowodowego w znacznym zakresie, organ odwoławczy winien na podstawie art. 138 §2 kpa uchylić decyzję i przekazać sprawę do rozpatrzenia przez organ I instancji. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do dążenia do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy (art. 7 kpa). Jako standard minimalny w tym zakresie należy uznać konieczność odniesienia się do każdego z zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 107 §3 kpa. Wymogów tych w niniejszej sprawie nie spełniono.

W odwołaniu od nakazu wydanego przez organ I instancji skarżąca Spółka podniosła szereg zarzutów dotyczących zasadności wydania nakazu w części dotyczącej wypłaty nagród rocznych wskazując w pierwszej kolejności, iż obowiązujący w jej zakładzie Regulamin wynagradzania określa, kiedy nagrody te są wypłacane oraz do kogo należy decyzja o przeznaczeniu części wypracowanego zysku na te świadczenia. Do akt administracyjnych niniejszej sprawy nie załączono treści tego Regulaminu (choć Inspektor Pracy w czasie przeprowadzonej kontroli miał możliwość wglądu w jego treść), co uniemożliwia na etapie niniejszego postępowania sadowoadministarcyjnego weryfikację tych zarzutów. Jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Inspektor Okręgowy nie odniósł się do tej materii wywodząc, iż poprzez przyznanie pracownikom nagród rocznych, świadczenie to utraciło uznaniowy charakter, co pozwala domniemywać, iż w ocenie organu podniesione przez stronę okoliczności nie mają znaczenia dla wyniku sprawy. Zważyć jednakże należy, iż wobec stanowiących przedmiot licznych postępowań Inspektora Pracy wobec Spółki, obejmujących roszczenia innych jej pracowników, przed Sądem Pracy zawisły sprawy, w ramach których rozstrzygnięte zostanie, jaki charakter miały w zakładzie skarżącej Spółki nagrody roczne w latach 1999-2001. Nie wnikając w tym miejscu w toczącą się w doktrynie dyskusję dotyczącą wzajemnej relacji między postępowaniem przed Sądem Pracy a wydaniem przez inspektora pracy nakazu stwierdzić należy, że w państwie prawa inspektor pracy nie działa w próżni i obowiązany jest mieć na uwadze prowadzenie postępowań sądowych w aspekcie interesujących go w konkretnych sprawach należności pracodawcy wobec pracowników. W niniejszej sprawie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę wynika, iż Inspektor Okręgowy dostrzega ewentualną konieczność uchylenia decyzji w następstwie prawomocnego wyroku sądu powszechnego, nie analizuje jednak tej kwestii w kontekście instytucji zawieszenia postępowania. Tymczasem skoro takie postępowania przed Sądem Pracy toczą się, organ winien przeprowadzić odpowiednie czynności celem uzyskania informacji o etapie, na jakim te postępowania znajdują się i ewentualnie, skorzystać z możliwości zawieszenia własnego postępowania. W niniejszej sprawie organ I instancji nie dysponował informacjami o toczących się przed Sądem Pracy sprawach, zatem do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa dojść mogło dopiero w postępowaniu odwoławczym.

Nakaz Inspektora Pracy w P.został wydany na podstawie art. 9 pkt 2a w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy ( j.t. Dz.U. 124/01/1362 ze zm.). Zgodnie z art. 9 pkt 2a tej ustawy, właściwy organ Państwowej Inspekcji Pracy uprawniony jest do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy.

W doktrynie wskazuje się, że nakazy inspektora pracy oparte na art. 9 pkt 2a ustawy, są decyzjami administracyjnymi, a skutkiem działań nadzorczych jest powstanie po stronie pracodawcy lub innego ich adresata publicznoprawnego obowiązku określonego zachowania się względem pracownika ( odpowiednio- krytyczna glosa A. Kisielewicza do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5.6.2002- SA/Sz 1138/01- OSP 4/03/48, które to stanowisko Glosatora Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym składzie w pełni podziela). W sprawie nie doszło do naruszenia art. 45 ust. 1, art. 175 i 177 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r.- Dz.U. 78/97/483, sprost. 28/01/319. Art. 9 ust. 1 pkt 2a ustawy o PIP nie jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 2 § 3 kpc, wyłączającym rozstrzyganie sporów między pracodawcą a pracownikiem z kompetencji Sądu powszechnego i przenoszącym to uprawnienie do organu administracji publicznej- Inspektora Państwowej Inspekcji Pracy. Sądy powszechne są jedynym organem państwa, uprawnionym do rozstrzygania ewentualnych roszczeń, wynikających ze stosunku pracy. Wyrok zasądzający roszczenie, jest tytułem egzekucyjnym, na podstawie którego pracownik może zaspokoić swe roszczenie do pracodawcy. Nakaz Inspektora PIP na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2a ustawy o PIP pełni inną funkcję- nie jest tytułem egzekucyjnym, na podstawie którego pracownik może dążyć do zaspokojenia swego roszczenia, lecz służy jedynie wymuszeniu na pracodawcy wypełnienia obowiązku wynikającego z zawartej umowy z pracownikiem w zakresie wypłaty wynagrodzenia i tych elementów umowy, które są związane z wynagrodzeniem, co w szczególności dotyczy terminowej wypłaty wynagrodzenia. Nie zachodzi zatem "dualizm kompetencyjny między organami Inspekcji Pracy a Sądami powszechnymi", bowiem Inspektor Pracy może nakazem jedynie skłonić pracodawcę, by ten wypełnił ciążący na nim obowiązek wobec pracownika, gdy obowiązek ów jest wymagalny ( uzasadnienie wyroku WSA w Gliwicach z 30.8.2004- sygn. 4 II SA/Ka 2097/02, które w tej części WSA w Poznaniu w niniejszym składzie podziela; w tej materii- Z. Kubot "Dodatki za pracę w niedziele i święta" PiZS 6/05/30-32). Skoro pierwsze z postępowań (przed sądem powszechnym – o zapłatę) dotyczy roszczenia, a drugie (przed inspektorem pracy o wydanie nakazu) dotyczy realizacji publicznoprawnego obowiązku określonego zachowania się pracodawcy, to oba te postępowania nie są przedmiotowo tożsame, a przepisy prawa nie regulują wzajemnej relacji tych postępowań. Stad zgodnie z art. 177 Konstytucji RP domniemuje się właściwość sądu powszechnego w tych sprawach, dla których żadna z ustaw nie zastrzega właściwości innych sądów w sprawach o roszczenia ze stosunku pracy. Wzajemny wpływ tych postępowań określa zatem art. 97 §1 pkt 4 kpa w zw. z art. 10 ustawy o PIP, stąd w niniejszej sprawie Sąd dostrzega konieczność zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sporów zawisłych przed Sądem Pracy z powództwa pracowników Spółki. Jednocześnie Sąd nie podziela argumentacji organu, iż postępowania te nie mają wpływu na sytuację pracownika, który z takim powództwem nie wystąpił. Skoro w postępowaniu przed sądem pracy badany będzie charakter przedmiotowych świadczeń i przesądzone zostanie, czy zostały one przez Spółkę przyznane, co ma istotne znaczenie wobec złożenia przez tego pracodawcę oświadczeń woli o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu co do wypłaty nagród rocznych za lata 1999- 2001, a z A. H. takie porozumienie nie zostało w ogóle podpisane, nie można skutecznie wywodzić, iż na jego sytuację prawną wyroki wydane w tych sprawach nie będą miały wpływu. Zważyć przy tym należy, iż wynik sporu zawisłego przed sądem powszechnym będzie miał podstawowe znaczenie dla uznania, czy w sprawie doszło do naruszenia przez skarżącą Spółkę przepisów prawa pracy, co stanowi warunek wydania nakazu na podstawie art. 9 ustawy o PIP. Okoliczność ta wskazuje na konieczność co najmniej rozważenia, czy w zaistniałej sytuacji konieczne jest skorzystanie z możliwości zawieszenia postępowania prowadzonego przez Inspektora Pracy.

W treści Protokołu kontroli przeprowadzonej przez Inspektora Pracy z dnia [...] listopada 2003 r. zamieszczona została ponadto informacja o przekazaniu do zaakceptowania przez Wojewódzką Komisję Dialogu Społecznego w P. porozumienia o zawieszeniu stosowania niektórych przepisów wewnątrzzakładowych do dnia [...] grudnia 2003 r., w tym Regulaminu wynagradzania pracowników w części dot. nagrody rocznej i nagrody bilansowej, a opinia nr [...] akceptująca zawarte w tej sprawie w 2002 r. porozumienie została przyjęta na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2003 r. Akta administracyjne sprawy nie zawierają tekstu zawartego w tej sprawie porozumienia oraz samej opinii (które to dokumenty Spółka w myśl art. 91 §4 kp przekazała PIP), choć ich treść może również mieć wpływ na ocenę zasadności wydania nakazu. Co prawda zawarcie porozumienia w 2002 r. oznacza, iż mogło ono dotyczyć świadczeń należnych za ten rok i kolejne dwa lata (art. 91 §3 kp), to nie można wykluczyć, iż jego regulacją objęto także spłatę ewentualnych świadczeń za lata poprzednie. W tych okolicznościach również na etapie niniejszego postępowania nie jest możliwa weryfikacja tego dokumentu, co uzasadnia postawienie organowi zarzutu naruszenia art. 7 i 77 §3 kpa.

Spółka reprezentowana w postępowaniu odwoławczym przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, obowiązana była - zgodnie z nakazem należytej staranności, do wykazania dowodami podnoszonych zarzutów, z których pragnęła wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne. Pracodawca obowiązany był zatem wykazać, którzy z jego pracowników wytoczyli sprawy przed Sądem pracy o wypłatę nagród rocznych i na jakim etapie każda z tych spraw się znajduje. Zawarte w odwołaniu sformułowanie "liczne sprawy sądowe...Tytułem przykładu wskazać można..." wymogu konkretności nie spełnia. Okręgowy Inspektor winien był w tej sytuacji wezwać pełnomocnika Odwołującej się do uzupełnienia braków odwołania w tej części- w określonym terminie- i w oparciu o tak uzupełnione dowody, ustalić fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Brak ustaleń w tej materii mógł mieć wpływ na wynik postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z art. 10 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach nie uregulowanych w ustawie bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych, stosuje się przepisy kpa. Rozpoznając sprawę ponownie Okręgowy Inspektor ustali, czy treść Regulaminu pracy obowiązującego w zakładzie Spółki w latach 1999-2001 mogła mieć wpływ na ocenę zasadności roszczeń pracowników o wypłatę tych świadczeń, zapozna się z treścią uchwał Zgromadzenia Wspólników i Zarządu Spółki podjętych w sprawie nagród rocznych za lata 1999-2001 i w oparciu o poczynione na podstawie tych dokumentów ustalenia, rozważy możliwość zawieszenia postępowania do czasu zakończenia spraw toczących się przed Sądem Pracy. W ocenie Sądu w świetle informacji zawartej w wyżej wskazanym protokole kontroli, iż porozumieniem objęto te części Regulaminu wynagradzania, które dotyczą nagrody rocznej i nagrody bilansowej, być może sama analiza treści Regulaminu pozwoliłaby ustalić charakter ustalonych nim nagród rocznych. Strona skarżąca wskazuje na związek nagrody objętej nakazem z wynikami finansowymi Zakładu, czemu przeczyłoby wyszczególnienie w Regulaminie nagrody bilansowej, a wiec nagrody związanej z osiągniętymi wynikami finansowymi. Pominięcie analizy tych dokumentów nie pozwala ustalić, czy sporne nagrody roczne są nagrodami, premią regulaminową, czy premią uznaniową.

W Spółka podniosła także, iż z pracownikiem A. H. nie zostało podpisane porozumienie, w którym przyznała przedmiotowe nagrody. Tym samym rozważenia wymaga, czy w tym przypadku można mówić o przyznaniu świadczenia skoro zgodnie z oświadczeniem Spółki, Regulamin wynagradzania stanowi, iż w gestii Zarządu pozostawiono decyzję, którym pracownikom takie nagrody będą wypłacane. Stosownych rozważań w tym zakresie nie poczyniono, o czym świadczy treść uzasadnienia zaskarżonych decyzji.

W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm.) uchylił decyzję organu II instancji. O niemożności wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej punktu 2 nakazu z dnia [...] listopada 2003 r. orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy i § 6 pkt 7 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).

/-/ I. Kucznerowicz /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ P. Miładowski

MW