Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2231/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6172 Notariusze i aplikanci notarialni
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 i 11
journal: Dz.U. 2014 poz 164
law: Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - tekst jednolity
article: art. 16 par. 1, art. 146 par. 2, art. 151 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R. w W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji o powołaniu na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 10 i 11 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz. U. z 2014 r., poz. 164 ze zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 4, art. 146 i art. 151 § 2, art. 127 § 3 w związku z art. 129 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 § 1 i 3 kpa, po rozpoznaniu wniosku I. w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2015 r. stwierdzającą, że decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2014 r. o powołaniu Z. N. na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej w [...] została wydana z naruszeniem prawa oraz odmawiającą jej uchylenia ponieważ w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Uzasadniając swoje stanowisko Minister Sprawiedliwości przedstawił przebieg postępowania w sprawie wyjaśniając m.in., że postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. na wniosek I. w [...], wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. o powołaniu Z. N. na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej w [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. stwierdził, że w/w decyzja wydana została z naruszeniem prawa i jednocześnie odmówił jej uchylenia ponieważ w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Rozpoznając ponownie sprawę organ wskazał, że zgodnie z art. 10 § 1 ustawy - Prawo o notariacie, notariusza powołuje i wyznacza siedzibę jego kancelarii Minister Sprawiedliwości, na wniosek osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej. Zakres swobody przyznanej Ministrowi Sprawiedliwości na mocy art. 10 §1 ustawy ograniczają wyłącznie postanowienia art. 10 § 3 i art. 11 -13 ustawy. Minister Sprawiedliwości wydając decyzję administracyjną w trybie art. 10 ustawy - Prawo o notariacie, nie jest w żaden sposób związany treścią opinii rady właściwej izby notarialnej, która stanowi część materiału dowodowego w sprawie i podlega, na równi z innymi dowodami, swobodnej ocenie organu rozstrzygającego Powołanie i wyznaczenie siedziby kancelarii następuje po zasięgnięciu opinii, a nie po uzyskaniu zgody właściwej izby notarialnej .

Stwierdził, że Z. N. spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 11 ustawy - Prawo o notariacie, co potwierdzają zgromadzone w toku postępowania dokumenty, w tym dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych, uchwała Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...] w sprawie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego oraz opinia sporządzona przez notariusz M. S.

Wyjaśnił, że w ramach badania przesłanki przewidzianej w art. 11 pkt 2 ustawy – Prawo o notariacie dokonał oceny osoby kandydatki pod kątem rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Wiedza i doświadczenie zawodowe wnioskodawczyni, która ukończyła wyższe studia prawnicze z wynikiem dobrym i uzyskała pozytywny wynik z egzaminu notarialnego, zostały sprawdzone w sposób przewidziany prawem. Notariusz M. S., która sprawowała nad nią patronat w czasie aplikacji, wystawiając bardzo dobrą ocenę z jej przebiegu, w opinii z dnia 2 lipca 2012 r. stwierdziła, że wnioskodawczyni zapoznała się z czynnościami należącymi do obowiązków notariusza, jak również ze strukturą organizacyjną kancelarii oraz biurowością. Była obecna w czasie rozmów z klientami, jak również przy odczytywaniu aktów notarialnych, sporządzała projekty aktów notarialnych: umów sprzedaży, darowizny, działu spadku. Powierzone obowiązki wykonywała sumiennie, wykazując się przy tym samodzielnością oraz dobrą znajomością przepisów prawa.

W tej sytuacji, w ocenie organu, nie znajdują żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenia I., by wnioskodawczyni nie nabyła wystarczającego doświadczenia dla zapewnienia, przy dokonywaniu czynności notarialnych, bezpieczeństwa obrotu prawnego oraz interesów stron tych czynności. I. nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałyby okoliczności podważające przekonanie, co do wiarygodności wnioskodawczyni w zakresie rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza.

Minister podkreślił, że ustawodawca nie uzależnił powołania na stanowisko notariusza od wcześniejszej pracy w charakterze zastępcy notarialnego, okresu tego zatrudnienia, czy też ilości bądź charakteru dokonywanych czynności Zgodnie z art. 11 pkt 4 i 5 ustawy - Prawo o notariacie warunkami koniecznymi powołania na stanowisko notariusza jest odbycie aplikacji notarialnej i złożenie egzaminu notarialnego.

Minister uznał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazanego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2.015 r., nie wynikało również, by dotychczasowe postępowanie kandydatki budziło wątpliwości co do jej rzetelności, uczciwości lub przestrzegania wartości demokratycznego państwa prawnego. Stwierdził także, że ani Rada Izby Notarialnej w [...] w uchwale nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., ani też I.w [...] we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie przedstawiły żadnych okoliczności dotyczących życia zawodowego oraz prywatnego wnioskodawczyni, które przeczyłyby temu stanowisku. Nie było zatem podstaw faktycznych i prawnych do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w tym zakresie.

Dodatkowo organ wskazał, że Z. N. prowadzi kancelarię notarialną od dnia 19 sierpnia 2014 r. Od tego czasu nie wpłynęły do Ministerstwa Sprawiedliwości żadne skargi dotyczące jej działalności.

Następnie Minister, wskazując na treść art. 10 § 3, ustawy - Prawo o notariacie, szeroko wywodził, że nie zasługują także na uwzględnienie argumenty, wskazane przez I. w [...] we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w części dotyczącej wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej. Wbrew zawartym tam wywodom w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Sprawiedliwości uwzględnił i rozważył wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w [...] oraz dokonał ich oceny prawnej. Reasumując Minister stwierdził, że z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w demokratycznym państwie prawnym pozostawienie rozstrzygnięcia sprawy uznaniu organu administracji publicznej oznacza domniemanie decyzji pozytywnej dla strony. Zatem, organ może odmówić uwzględnienia wniosku strony, jeżeli wykracza to poza jego faktyczne możliwości albo pozostaje w sprzeczności z innym prawnie chronionym interesem, który na gruncie danej sprawy bardziej zasługuje na ochronę

W konsekwencji Minister uznał, że nawet wadliwość procesowa przy rozpoznaniu sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2014 r o powołaniu Z. N. na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej w [...], polegająca na naruszeniu art. 10 i art. 28 k.p.a. nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego i nie miała wpływu na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Stąd też zasadne jest stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., zgodnie z którym w wyniku wznowionego i prowadzonego ponownie co do istoty sprawy postępowania o powołanie Z. N. na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej w [...], zapadłaby decyzja w istocie odpowiadająca decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Zatem, w myśl art. 151 § 2 k.p.a., należało odmówić jej uchylenia.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, I. w [...], zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania a mianowicie:

-art. 146 § 2 k .p.a. w zw. z art. 107 § 4 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2014 r. w stosunku do której odstąpiono od sporządzania uzasadnienia, co uniemożliwia weryfikację spełnienia przez decyzję zapadłą w postępowaniu wznowieniowym przesłanki odpowiadania w/w decyzji dotychczasowej,

-art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie zasady działania przez organy administracji publicznej na podstawie przepisów prawa,

-art. 7 k.p.a., poprzez naruszenie wymogu podjęcia przez organ administracji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

-art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie dowolnych ustaleń faktycznych, opartych na nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym,

-art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 10 § 1 ustawy Prawo o notariacie w zw. z § 11 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 kwietnia 1991 r. w sprawie trybu wykonywania nadzoru nad działalnością notariuszy i organów samorządu notarialnego (Dz. U. z 1991 r. Nr 42 poz. 188) poprzez brak wykazania przyczyn, dla których Minister Sprawiedliwości uznał, że w [...] istnieje zapotrzebowanie na lokalizację nowej siedziby kancelarii notarialnej,

oraz prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 14 lutego 1991 r, - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1158 ze zm.), a mianowicie:

- -art. 10 § poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu w przedmiocie powołania na notariusza dotychczasowego postępowania kandydata na notariusza przesłanki negatywnej w postaci wątpliwości, co do jego rzetelności, uczciwości lub przestrzegania wartości demokratycznego państwa prawnego wynikających z dotychczasowego postępowania kandydata na notariusza,

-art. 11 pkt. 2 w związku z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na powołaniu na stanowisko notariusza osoby, co do której zachodzą uzasadnione wątpliwości w przedmiocie posiadania przymiotu nieskazitelnego charakteru oraz dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza,

- -art. 11 ust. 4 poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że spełniona została przesłanka odbycia aplikacji notarialnej, podczas gdy brak jest podstaw do stwierdzenia, że wnioskodawczyni rzeczywiście spełniła wymagane przesłanki odbycia aplikacji i uzyskania zaświadczenia potwierdzającego tę okoliczność.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca przypomniała stan sprawy oraz rozwinęła i szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2014 r. o powołaniu Z. N. na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej w [...] jest decyzją ostateczną. Stosownie do art. 16 § 1 kpa statuującego zasadę trwałości decyzji ostatecznych- wzruszenie takich decyzji może nastąpić tylko w trybach szczególnych przewidzianych w kpa i w przypadkach przewidzianych w przepisach. Zasada trwałości decyzji administracyjnych zawarta w art. 16 § 1 kpa jest związana z ochroną porządku prawnego oraz z konstytucyjną zasadą ochrony praw słusznie nabytych i stanowi element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego. Przesłanki zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności takich decyzji nie mogą być poddane wykładni rozszerzającej a wręcz przeciwnie- muszą być interpretowane dosłownie a nawet ścieśniająco. Tak więc zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wymaga ścisłego przestrzegania granic rozpoznania sprawy dla konkretnego, przewidzianego przez kpa trybu eliminacji z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia 24 września 2014 r. Minister Sprawiedliwości, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kpa stanowiący, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. o powołaniu Z. N. na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej w [...].

Po zakończeniu pierwszego etapu polegającego na wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, drugi etap postępowania jest związany z przeprowadzeniem postępowania dowodowego i zbadaniem zaistnienia przesłanek wznowienia. Badanie sprawy w zakresie określonym w art. 151 § 1 i 2 kpa może nastąpić bowiem dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Wznowione postępowanie kończy się wydaniem decyzji albo postanowienia (gdy jego przedmiotem jest postanowienie). Przedmiot tych decyzji jest zdeterminowany przez cel instytucji wznowienia postępowania. Etap ten kończy się wydaniem jednego z następujących rodzajów rozstrzygnięć:

1) decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej wobec braku podstaw do jej uchylenia na podstawie jednej z przesłanek zawartych w art. 145 § 1, art. 145a lub 145b kpa,

2) decyzji o uchyleniu decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b kpa oraz o rozstrzygnięciu o istocie sprawy,

3) decyzji ograniczającej się do stwierdzenia, że dotychczasowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Należy zatem zauważyć, że obowiązkiem organu administracyjnego rozpoznającego sprawę po wznowieniu postępowania jest nie tylko badanie, czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 k.p.a., ale także czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy, co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 kpa, zgodnie z którym:

§ 1. Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

§ 2. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Artykuł ten zawiera dwie przesłanki negatywne ograniczające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Ich wystąpienie nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania, ogranicza natomiast możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy, co do istoty.

Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 kpa zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia wad treść rozstrzygnięcia powinna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem.

Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 146 § 2 kpa jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Organ stwierdza zatem wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa wtedy, gdy zaszły co prawda przesłanki wznowienia, lecz jednocześnie wystąpiły przesłanki negatywne z art. 146 kpa. Taka decyzja winna wskazywać zarówno pozytywną, jak i negatywną przesłankę (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2014 r., II SA/Rz 166/14 LEX nr 1507926: "Organ, działając na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. winien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz podania przyczyny, dla której nie może uchylić decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania").

Organ ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji, wyjaśnienia jakiego naruszenia przepisów proceduralnych dopuścił się organ administracji publicznej w poprzednim postępowaniu, oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, organ administracji publicznej powinien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które – raz jeszcze warto podkreślić – jest zgodne z prawem materialnym (zob. wyr. WSA w Warszawie z 7.6.2006 r., VII SA/WA 444/06 Legalis) .

Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 2 k.p.a. wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie.

Reasumując, rozstrzygnięcie przewidziane w art. 146 § 2 dotyczy przypadków, gdy doszło jedynie do naruszenia prawa procesowego, które nie wpłynęło na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Rozstrzygnięcie takie może zapaść wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy, ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego, po rozważeniu wniosków stron przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji.

Jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, to brak jest podstaw do jej uchylenia również w przypadku, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu.

Sąd nie ma zastrzeżeń co do oceny merytorycznej poczynionej w niniejszej sprawie. Rozpoznając sprawę, Minister Sprawiedliwości zgromadził pełny materiał dowodowy, szczegółowo go rozważył i ocenił, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., a następnie poczynił na tej podstawie prawidłowe ustalenia faktyczne. Przedmiotem rozważań Ministra Sprawiedliwości były wszystkie kwestie związane ze spełnieniem przez Z. N. przesłanek określonych w art. 11 ustawy - Prawo o notariacie, w tym zwłaszcza wymóg rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu i nieskazitelności charakteru, jak również materia związana z celowością wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej we Wrocławiu. Minister Sprawiedliwości miał na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy odniósł się do wszystkich zarzutów poniesionych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mimo pouczenia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, skarżąca nie złożyła wniosku o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, nie podniosła także zarzutu naruszenia art. 11 pkt 4 ustawy - Prawo o notariacie .

Sąd za nieuzasadniony uznał również zarzut naruszenia art. 146 § 2 k.p.a w zw. z art. 107 § 4 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2014 r., w stosunku do której odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia, co uniemożliwia weryfikację spełnienia przez decyzję zapadłą w postępowaniu wznowieniowym przesłanki odpowiadania decyzji dotychczasowej.

Nie jest sporne, że decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. została wydana z naruszeniem art. 10 i 28 k.p.a. W ocenie Sądu wadliwość procesowa nie wpłynęła jednak na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego i nie miała żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Minister Sprawiedliwości przeprowadził postępowanie, w toku którego zebrał materiał dowodowy, dokonał jego oceny i na tej podstawie wydał decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. o powołaniu Z. N. na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej w [...]. Ustalenia faktyczne i prawne znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Jak trafnie zauważył organ zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a. nie jest uzależnione od uzasadnienia bądź jego braku "wadliwej" decyzji.

Bezzasadnym jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 10 § 1 ustawy - Prawo o notariacie i w zw. z § 11 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 kwietnia 1991 r. w sprawie trybu wykonywania nadzoru nad działalnością notariuszy i organów samorządu notarialnego (Dz. U. z 1991 r. Nr 42, poz. 188). W ocenie Sądu wydając zaskarżoną decyzję Minister Sprawiedliwości uwzględnił i rozważył okoliczności faktyczne istotne dla wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w [...] oraz dokonał ich oceny prawnej, co znalazło wyraz w jej uzasadnieniu.

Sąd podziela stanowisko organu, że skoro uczestniczka postępowania spełnia wszystkie przesłanki z art. 11 ustawy - Prawo o notariacie, Minister Sprawiedliwości nie mógł odmówić powołania jej na stanowisko notariusza, które łączy się z wyznaczeniem siedziby kancelarii notarialnej w [...], zwłaszcza gdy, jak w niniejszej sprawie, nie sprzeciwia się temu żaden inny interes chroniony prawnie. W myśl bowiem art. 10 § 3 ustawy - Prawo o notariacie Minister Sprawiedliwości może odmówić powołania na stanowisko notariusza, które łączy się z wyznaczeniem siedziby kancelarii, tylko wtedy, gdy kandydat nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 11-13 tej ustawy. Sąd uznaje przy tym za trafny pogląd organu, że skoro brak zaświadczenia o odbyciu aplikacji notarialnej nie stanowił przeszkody w dopuszczeniu Z. N. do egzaminu notarialnego to w chwil obecnej nie może stanowić przeszkody w powołaniu jej na stanowisko notariusza.

W konsekwencji, zdaniem Sądu w sprawie zachodziła podstawa do zastosowania art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., albowiem w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Reasumując należy stwierdzić, iż w rozpoznawanej sprawie organ administracji nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego ani też uchybień formalnoprawnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

-----------------------

9