Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1591/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Mirosław Gdesz /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.W., U.W., T.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 771/16 w sprawie ze skarg K.W., S.K., S.K., U.W. i T.W. na uchwałę Rady Gminy Miasteczko Krajeńskie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wyznaczenia korytarza technologicznego dwutorowej linii elektroenergetycznej 400kV Bydgoszcz Zachód-Piła Krzewina na terenie gminy Miasteczko Krajeńskie I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od K.W. na rzecz Gminy Miasteczko Krajeńskie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. III. zasądza solidarnie od U.W. i T.W. na rzecz Gminy Miasteczko Krajeńskie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 marca 2017 sygn. akt IV SA/Po 771/16, oddalił skargi K.W., S.K., S.K., U.W., T.W. na uchwałę Rady Gminy Miasteczko Krajeńskie z 18 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wyznaczenia korytarza technologicznego dwutorowej linii elektroenergetycznej 400kV Bydgoszcz Zachód-Piła Krzewina na terenie gminy [...].

Sąd I instancji wskazał w szczególności, że kwestionowane przez skarżących wyznaczenie przebiegu linii elektroenergetycznej nie narusza prawa i było oparte na uzasadnionych przesłankach wynikających z zachowania zasad ładu przestrzennego. Ponadto dokonując oceny czy w niniejszej sprawie doszło do naruszenia granic władztwa planistycznego wskazać należy, iż przedmiotowa linia została ujęta w ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1265 ze zm.). Celem tej ustawy jest zapewnienie ciągłych i bezpiecznych dostaw energii elektrycznej w ramach Unii Europejskiej. Polska, jako kraj położony w centralnej części Europy i państwo członkowskie Unii Europejskiej, zobowiązana jest przyczyniać się do budowy wspólnego rynku energii elektrycznej, tworząc w szczególności warunki do bezpiecznego tranzytu energii elektrycznej pomiędzy wschodnią a zachodnią częścią kontynentu". Jak słusznie zauważył organ utrzymanie rolniczego przeznaczenia pod przewodami linii 400 kV nie ogranicza wbrew twierdzeniom skarżących prowadzenie działalności rolniczej. Stanowisko strony, iż przeprowadzenie linii elektroenergetycznych na działkami skarżących wyłączają je z produkcji rolnej nie znajdują uzasadnienia. Przyjęte rozwiązania w planie jak rozróżnienie wysokości roślinności, a szczególności dopuszczenie lokalizacji roślinności wysokiej do 9 m, wymuszenie podwyższenia słupów na terenach sadów jest wynikiem wyważenie interesów skarżących z interesem publicznym z jakim w tym przypadku mamy niewątpliwie do czynienia. Zatem zarzut naruszenia art. 64 Konstytucji poprzez niezachowanie zasady proporcjonalności i równości nie zasługiwał na uwzględnienie.

K.W., U i T W. (dalej skarżący) wnieśli od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, tj.: art. 1 ust. 2 pkt. 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 717 w ze zm., dalej: upzp) w zw. z art. 6 ust 2 upzp oraz art. 10 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nadużycie władzy planistycznej jak również art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 9 ust. 4 upzp poprzez przyjęcie, że dokonane zaskarżoną uchwałą ograniczenia prawa własności skarżących nie jest niezasadne oraz nadmierne wobec okoliczności, iż na terenie Gminy [...] istniała możliwość przeprowadzenia inwestycji polegającej na budowie dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV Bydgoszcz Zachód - Piła Krzewina (wyznaczeniu jej korytarza) na terenach, na których inwestycja ta będzie prowadziła do znacznie mniejszej ingerencji w prawo własności nieruchomości, niż ma to miejsce w przebiegu ustalonym zaskarżoną uchwałą;

2. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa), poprzez brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, mimo zaistnienia w niniejszej sprawie naruszenia przepisów wskazanych w pkt. 1 powyżej.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina [...] wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego i oceny legalności dokonanej wobec skarżących ingerencji planistycznej, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 upzp gmina dysponuje zespołem uprawnień, doktrynalnie określonym władztwem planistycznym. Jednym z elementów tego władztwa jest uprawnienie do przeznaczania nieruchomości na cele publiczne, między innymi na ponadlokalne cele publiczne. W procesie planowania przestrzennego uwzględnia się nie tylko ochronę prawa własności ale również potrzeby interesu publicznego, ważąc interes publiczny i interesy prywatne.

Przedmiotowa linia ma na celu przede wszystkim: poprawę dostaw energii elektrycznej i warunków do rozwoju gospodarczego dla województwa wielkopolskiego i kujawsko-pomorskiego, stworzenie możliwości wprowadzenia mocy z planowanych farm wiatrowych oraz przyłączenia nowych odbiorców energii elektrycznej i inwestorów do sieci operatora systemu. Ponadto linia ta została ujęta w powołanej specustawie przesyłowej i jej realizacja wynika z uzgodnionego z Prezesem Urzędu Regulacji Energetyki "Planu Rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na energię elektryczną na lata 2010-2025" i przyczyni się do wypełnienia celów zawartych w dokumentach: "Polityka Energetyczna Polski do roku 2030" oraz "Krajowy plan działań w zakresie energii ze źródeł odnawialnych", realizujących polityki Unii Europejskiej, w zakresie udziału odnawialnych źródeł energii w bilansie kraju. Jej zaplanowanie w interesie publicznym jest więc oczywiste.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia planu miejscowego zostały poprzedzone właściwym wyważeniem interesu publicznego i interesów prywatnych. W szczególności dokonano wariantowania przebiegu trasy, biorąc pod uwagę wiele czynników takich jak: występująca zabudowa, istniejąca infrastruktura techniczna, warunki gruntowe, przebieg linii na innych odcinkach trasy. Dla najkorzystniejszego przebiegu pod względem środowiskowym w szerokim znaczeniu, a zatem z uwzględnieniem czynnika ludzkiego została wszczęta procedura planistyczna. Wybrano trasę, której wybudowanie nie wymaga wyburzenia domostw i innych zabudowań, położoną daleko od zabudowań mieszkaniowych, przebiegającą poza terenami prawnie chronionymi, pozwalającą korzystać z terenów w maksymalnie zbliżony sposób do dotychczasowego, a zatem do rolniczego sposobu korzystania. Należy w całości podzielić stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że przyjęte rozwiązania były właśnie efektem zastosowania zasady proporcjonalności i wyważenia interesów publicznego i prywatnego, czego brak skarżący zarzucają i w pełni realizują zasadę proporcjonalności wywodzoną z art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ograniczenia nałożone na właścicieli nieruchomości nie naruszają istoty prawa własności. Skarżący mogą nadal korzystać z nieruchomości zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem, dysponować nią i posiadać, a zatem istota prawa własności nie została naruszona. Należy podkreślić, że ustalono odmienne przeznaczenia niż rolnicze jedynie dla terenu 20 E. Zmian przeznaczenia nastąpiła w maksymalnym minimum niezbędnym dla lokalizacji jednego słupa linii 400 kV.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego gmina przeznaczając teren działek skarżących na korytarz technologiczny dwutorowej linii elektroenergetycznej 400kV tj. inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, działała w ramach przyznanego jej władztwa planistycznego (art. 3 ust. 1 upzp) i nie naruszyła art. 1 ust. 2 pkt. 6 i 7 upzp w zw. z art. 6 ust 2 upzp oraz art. 10 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP jak również art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 9 ust. 4 upzp. Przeznaczenie w planie miejscowym nieruchomości skarżących na ww. cel publiczny, stanowi uprawnioną ustawowo ingerencję publicznoprawną. Nieusprawiedliwione jest zatem zarzucanie Sądowi I instancji dokonania błędnej wykładni ww. przepisów.

W konsekwencji nie został również naruszony art. 147 Ppsa, ponieważ brak było podstaw do stwierdzenia nieważności planu miejscowego.

W tym stanie rzeczy podstawy kasacyjne są niezasadne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.