Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1083/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 186, aret. 187, art. 191, art. 194 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 94 par. 1, art. 80 par. 4
journal: Dz.U. 2008 nr 189 poz 1158
law: Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dominik Gajewski, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant referent Piotr Niewiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wszczął wobec J. T. W. (dalej "Skarżący" lub "Strona") postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za marzec 2012 r.

W toku postępowania kontrolnego ustalono, że Strona w dniu [...] marca 2012 r. przeniosła na rzecz [...] Sp. z o.o., ul. W. P. [...], [...]-[...] Ł., NIP: [...], udział w wysokości [...] w prawie użytkowania wieczystego niezabudowanych działek stanowiących własność Skarbu Państwa o numerach [...], [...] oraz [...] o łącznej powierzchni [...] ha, jako pokrycie [...] nowych udziałów o wartości [...] mln zł w [...] Sp. z o.o. W ocenie organu kontroli ww. czynność gospodarcza powinna zostać objęta opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług w stawce 23%. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] września 2015 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił Stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2012 r.

Pismem z dnia [...] października 2015 r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 120, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 oraz art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm., dalej: "O.p.") poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w wyniku niepełnej, dowolnej i wybiórczej oceny dowodów oraz interpretowaniem wszelkich wątpliwości na niekorzyść Strony;

2) art. 42 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm., dalej: "ustawa o VAT") poprzez uznanie, że transakcja wniesienia aportu, "na którą składa się prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z budowlaną", nie korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu odwołania wyjaśnił, że nieruchomości gruntowe będące przedmiotem aportu zostały nabyte od Ł. B. "[...]" Sp. z o.o. w upadłości. Do momentu wniesienia aportu Strona porządkowała uzyskane tereny poprzez wyburzanie budynków i budowli. Strona podniosła, że nie wszystkie budowle zostały wyburzone, bowiem na działce oznaczonej numerem [...] znajdowało się utwardzenie (plac składowy) pozwalające wykorzystanie z przedmiotowych działek jako placu składowego. Jako dowód na tę okoliczność Strona wskazała opinię techniczną z dnia [...] kwietnia 2015 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego Pana J. B.. Skarżący zwrócił uwagę, że w trakcie sporządzania aktu notarialnego, notariusz może nie mieć wiadomości o obiektach budowlanych znajdujących się na gruncie, objętym prawem użytkowania wieczystego. Zdaniem Strony, wbrew stanowisku organu kontroli, przedmiotowa transakcja powinna zostać objęta zwolnieniem w podatku od towarów i usług.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu [...] marca 2012 r. w akcie notarialnym Nr Rep. [...], sporządzonym przez notariusza T. P., Strona zobowiązała się do pokrycia [...] udziałów w [.] Sp. z o.o. aportem w postaci udziału wynoszącego [...] części w prawie wieczystego użytkowania, stanowiącego własność Skarbu Państwa, niezabudowanych działek gruntu o powierzchni [...]ha [...] m2, położonych w obrębie ewidencyjnym Ł. [...], jednostka ewidencyjna Ł - miasto, oznaczonych numerami [...], [...] oraz [...], dla których Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Ł. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Tego samego dnia Strona przeniosła aktem notarialnym Nr Rep. [...], sporządzonym przez notariusza T. P., udział [...] części w prawie wieczystego użytkowania ww. działek na rzecz [...] Sp. z o.o. tytułem wniesienia aportu.

Organ zwrócił uwagę, iż w treści odwołania Strona podniosła, że na działce nr [...] znajdowało się utwardzenie, które pozwala wykorzystywać przedmiotową działkę jako plac składowy. Uwypuklił, że przedmiotowe utwardzenie miało znajdować się tylko na jednej z kilku działek będących przedmiotem aportu. Zgodnie bowiem z treścią aktów notarialnych z dnia [...].03.2012 r. Nr Rep. [...] oraz [...] działki gruntowe będące przedmiotem wniesienia aportu do [...] Sp. z o.o. nie były zabudowane. Organ przyjął, że ww. akty notarialne zostały sporządzone m.in. na podstawie oświadczenia Strony oraz przez Stronę podpisane. W ocenie organu trudno założyć, że Strona nie wiedziała co jest przedmiotem aportu lub też takiej wiedzy nie posiadały osoby reprezentujące [...] Sp. z o.o.

Dodatkowo stwierdził, że dokumenty przesłane przez Starostwo Powiatowe w Ł. również nie wskazują na to, aby działki będące przedmiotem aportu były terenami zabudowanymi.

Organ odwoławczy oceniając przedłożony przez Stronę dowód z opinii rzeczoznawcy J. B., dotyczącej utwardzenia placu znajdującego się m.in. na działce [...] zauważył, że opinia ta została przygotowana już po wszczęciu postępowania kontrolnego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych i w zakresie podatku od towarów i usług oraz po wydaniu decyzji w przedmiocie pierwszego z wymienionych podatków. W ocenie organu odwoławczego lektura tej opinii nie odpowiada na pytanie, kiedy powstało opisane w tej opinii utwardzenie placu i czy istniało w dniu [...].03.2012 r., tj. w dniu wniesienia aportu do [...] Sp. z o.o. Ponadto z treści opinii nie wynika, czy utwardzenie placu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, z późn. zm., dalej: "prawo budowlane"). Zdaniem organu odwoławczego nie każde utwardzenie gruntu jest budowlą w rozumieniu tej ustawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie znalazł podstaw, aby uznać za zasadne zarzuty podniesione przez Stronę w odwołaniu. W ocenie organu odwoławczego organ kontroli prawidłowo i zgodnie z naczelnymi zasadami postępowania podatkowego ustalił, że przedmiotem aportu do [...] Sp. z o.o. były działki niezabudowane. Czynność ta stanowiła dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7) ustawy o VAT i powinna była zostać opodatkowana podatkiem od towarów i usług w stawce 23%.

Organ odwoławczy stwierdził, iż Strona nie zdołała podważyć wiarygodności aktów notarialnych z dnia [...].03.2012 r., Nr Rep. [...] oraz [...], które zostały także przez Nią przyjęte i podpisane. Zgodnie z art. 94 § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo notariacie (Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1158, z późn. zm., dalej “prawo o notariacie") akt notarialny przed podpisaniem powinien być odczytany przez notariusza lub przez inną osobę w jego obecności. Przy odczytaniu aktu notariusz powinien się przekonać, że osoby biorące udział w czynności dokładnie rozumieją treść oraz znaczenie aktu, a akt jest zgodny z ich wolą. Na żądanie powinny być odczytane również załączniki do aktu. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie miał podstaw, aby stwierdzić, że notariusz nie upewnił się, że akt notarialny jest zgodny z wolą stron, tym bardziej, że pod treścią aktów notarialnych zawarto stwierdzenie "akt ten został odczytany, przyjęty i podpisany". Podkreślił, że Strona miała możliwość dokonania zmiany w treści aktu notarialnego. W myśl art. 80 § 4 prawa o notariacie, notariusz może sprostować protokołem niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W aktach sprawy nie znajduje się informacja, że taki protokół został sporządzony. Strona nie wykazała także, że wskazywane przez Nią utwardzenie gruntu jest budowlą w rozumieniu prawa budowlanego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, iż nie zaszły przesłanki uzasadniające zastosowanie do omówionej czynności gospodarczej innej niż podstawowa stawki podatku od towarów i usług.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 186, art. 187 i art. 191 O.p , poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w wyniku niepełnej i dowodnej oceny dowodów, przez co organ podatkowy pierwszej jak i drugiej instancji uznały, że przedmiotem aportu były nieruchomości niezabudowane budowlami;

- art. 42 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT, poprzez uznanie, że transakcja wniesienia aportu, na którą składa się prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z "budowalną", nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w ramach Przedsiębiorstwa Ł. B. [...] nabyta została zabudowana działka, która po uporządkowaniu, została wniesiona aportem do [...] sp. z o., jako już niezabudowana działka, gdyż wszystkie budynki oraz większość budowli, oprócz placu składowego, została wyburzona. Zarzucił, iż nie zostało wyjaśnione w postępowaniu podatkowym, czy budowla istniała w dniu wniesienia aportu do [...].

Skarżący podnosił, że budowla ta istniała w tym dniu. Na poparcie swojego twierdzenia w odwołaniu od decyzji I instancji podniósł, że środkiem dowodowym, który wskazywać będzie, kiedy plac składowy powstał jest przesłuchanie świadków, np. właściciela firmy Handlowo-Usługowej Z. B., który prowadził rozbiórki budynków znajdujących się na terenie upadłego Przedsiębiorstwa Ł. B. [...]. Organ podatkowy nie skorzystał z możliwości zastosowania tego środka dowodowego w toku postępowania odwoławczego. Organy podatkowe w toku postępowania podatkowe nie wnosiły również o wyjaśnienia, czy utwardzenie placu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawo budowlane.

Skarżący zaznaczył, iż nabywając w drodze zakupu przedsiębiorstwa (Przedsiębiorstwo Ł. B. [...]) nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z tytułu tego zakupu, gdyż zakup ten był zwolniony z podatku VAT. Ponadto, Skarżący nie ponosił wydatków na ulepszenie budynków i budowli, gdyż większość z nich została wyburzona, a na pozostałą niewyburzoną część nie były ponoszone nakłady w celu ich ulepszenia. Zatem, aport w postaci udziału wynoszącego [...] części w prawie użytkowania wieczystego działek gruntu o numerach [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] m2 do [...] sp. z o.o. prawidłowo została potraktowana przez Skarżącego, jako dostawa zwolniona z podatku VAT, ze względu na znajdującą się na tym gruncie budowle.

W ocenie Skarżącego stanowisko organów podatkowych o zastosowaniu do transakcji aportu prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego budowlą stawki 23% jest sprzeczne ze stanem faktycznym, gdyż transakcja ta powinna być zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718, ze zm., dalej "p.p.s.a") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a)-c) p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2012 r.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie są skutki w zakresie podatku od towarów i usług czynności dokonanej przez Skarżącego, a polegającej na wniesieniu aportem do spółki z o.o. udziału w prawie wieczystego użytkowania działek. Zdaniem Strony czynność ta korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie z art. 43 ust. 1 pkt 10) i 10a) ustawy o VAT. Zdaniem natomiast organów podatkowych zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie potwierdził zaistnienia w odniesieniu do tej czynności przesłanek umożliwiających zastosowanie zwolnienia z tego przepisu.

W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przepis art. 8 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przez świadczenie usług, o którym mowa wyżej, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 pkt 5)-7) ustawy o VAT rzez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;

6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;

7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Okoliczność, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z usługą jako że przedmiotem aportu są prawa nie jest przedmiotem kontrowersji. Istota sporu sprowadza się do kwestii zastosowania zwolnienia od podatku VAT lub stawki w wysokości 23%.

Zgodnie zaś z art. 43 ust. 1 pkt 10) i 10a) ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata;

oraz dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że Skarżący w dniu [...] marca 2012 r. (w akcie notarialnym Nr Rep. [...]) zobowiązał się do pokrycia [...] udziałów w [...]Sp. z o.o. aportem w postaci udziału wynoszącego [...] części w prawie wieczystego użytkowania działek. Tego samego dnia doszło do przeniesienia tego prawa na rzecz ww. Spółki tytułem wniesienia aportu (akt notarialny Nr Rep. [...]). Zauważenia wymaga, że przedmiotem aportu był udział w prawie wieczystego użytkowania działek o numerach: [...], [...] oraz [...] o łącznej powierzchni [...] ha.

Skarżący podnosił, że ta czynność była zwolniona z podatku VAT, gdyż na działce nr [...] znajdowało się utwardzenie, które pozwalało wykorzystywać tę działkę jako plac składowy, a w konsekwencji należało przyjąć, że jest to działka, na której znajduje się budowla, a więc do tej czynności należało zastosować zwolnienie od podatku VAT przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 10) i 10a) ustawy o VAT.

Organy podatkowe uznały natomiast, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności z treści aktów notarialnych z dnia [...] marca 2012r. nie wynika, że przedmiotem aportu były działki, na których znajdowała się budowla, przeciwnie z treści tych aktów wynikało, że są to działki nie zabudowane. Powyższe potwierdzały również dokumenty przesłane przez Starostwo Powiatowe w Ł..

W świetle przywołanych regulacji prawnych kluczowym w tej sprawie stało się ustalenie, czy na działce, będącej przedmiotem aportu znajdowała się budowla, na co wskazywał Skarżący. A zatem rolą organów podatkowych w niniejszej sprawie było ustalenie, na podstawie dostępnych dowodów, czy w dacie dokonywania czynności wniesienia przez Skarżącego aportu do spółki z o.o. na działce nr [...] znajdowało się utwardzenie, a w konsekwencji czy Skarżący zasadnie zastosował stawkę zwolnioną podatku od towarów i usług.

Zdaniem Skarżącego organy podatkowe nie wywiązały się z tego zadania i w związku z tym naruszyły przepisy art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 186, art. 187 i art. 191 O.p.

Sąd tej opinii nie podziela.

Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że zebrany materiał dowodowy pozwolił na dokonanie wyczerpującej analizy oraz ustalenie, iż w chwili dokonywania przez Skarżącego ww. czynności, działka będąca przedmiotem tej czynności nie była zabudowana. Organy podatkowe zasadnie oparły swoje stanowisko na treści aktów notarialnych z dnia [...] marca 2012r., z których jasno wynikało, że działki nie są zabudowane oraz dokumentacji pochodzącej ze Starostwa Powiatowego w Ł. – potwierdzającej ten stan. Zdaniem Sądu, organy podatkowe w odniesieniu do treści ww. aktów notarialnych słusznie odwołały się do art. 94 § 1 oraz art. 80 § 4 prawa o notariacie. A zatem organy podatkowe nie miały podstaw, aby twierdzić, że notariusz nie upewnił się, że akt notarialny jest zgodny z wolą stron, tym bardziej, że pod treścią aktów notarialnych zawarto stwierdzenie "akt ten został odczytany, przyjęty i podpisany".

Skarżący zarzuca natomiast organom podatkowym brak podjęcia stosownych działań w celu ustalenia spornej okoliczności.

Zdaniem Sądu, rację ma Dyrektor Izby Skarbowej wskazując, że Skarżący nie zdołał podważyć wiarygodności aktów notarialnych z dnia [...] marca 2012 r., które zostały także przez Skarżącego przyjęte i podpisane.

Oceny tej nie może zmienić przedłożona przez Stronę opinia rzeczoznawcy Pana J. B., dotycząca utwardzenia placu znajdującego się m.in. na działce [...]. W tym zakresie organ odwoławczy zasadnie zauważył, że opinia ta została przygotowana już po wszczęciu postępowania kontrolnego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych i w zakresie podatku od towarów i usług oraz po wydaniu decyzji w przedmiocie pierwszego z wymienionych podatków. Poza tym z treści tej opinii nie wynika kiedy powstało opisane w tej opinii utwardzenie placu i czy istniało w dniu [...] marca 2012 r., tj. w dniu wniesienia aportu do [...] Sp. z o.o. A zatem opinia ta nie stanowi dowodu na twierdzenia podnoszone przez Skarżącego.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie nieprzeprowadzenia wnioskowanego przez Stronę dowodu z przesłuchania świadka należy stwierdzić, że zgromadzony materiał dowodowy w postaci aktów notarialnych z dnia [...] marca 2012r. oraz dokumentów ze Starostwa Powiatowego w Ł. był wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem Skarżącego, że sama treść dokumentów nie mogła odzwierciedlać wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, gdyż notariusz sporządzając akt notarialny nie posiadał wiedzy o istnieniu budowali na gruncie, będącym przedmiotem aportu. Jak wskazano powyżej, stwierdzenie takie nie znajduje oparcia w treści tych dokumentów, bowiem ich spójność i wymowa mogły zostać ocenione przez organy podatkowe jako wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy.

Zgodnie natomiast z art. 194 § 1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa i przez uprawnione do tego podmioty, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z art. 194 § 2 O.p. przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Z art. 2 § 2 prawo o notariacie wynika, że czynności notarialne dokonywane przez notariusza zgodnie z prawem mają charakter dokumentu urzędowego. Moc dowodowa dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 194 § 1 i 2 O.p., jest jednakowa, bez względu na to, jaki podmiot sporządził dokument, albowiem przepis ten reguluje jedynie formalną moc dowodową dokumentów urzędowych. Ta zwiększona moc dowodowa aktu notarialnego na gruncie prawa podatkowego i postępowania podatkowego sprowadza się do dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). W konsekwencji organ podatkowy nie może odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, gdyż stanowiłoby to naruszenie art. 194 § 1 O.p. Domniemania te oznaczają, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ podatkowy. Za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z dokumentu. Należy także zwrócić uwagę, że przepis art. 94 § 1 prawo o notariacie stanowi, że akt notarialny przed podpisaniem powinien być odczytany przez notariusza lub przez inną osobę w jego obecności. Przy odczytaniu aktu notariusz powinien się przekonać, że osoby biorące udział w czynności dokładnie rozumieją treść oraz znaczenie aktu, a akt jest zgodny z ich wolą. Jeżeli zawarty w akcie notarialnym zapis nie jest zdaniem strony wystarczająco precyzyjny lub nie odzwierciedla właściwej intencji stron umowy, to w tym zakresie winna ona domagać się od notariusza stosownego wpisu w akcie notarialnym. Nadto podkreślić należy, że strona miała możliwość dokonania zmiany w treści aktu notarialnego. W myśl art. 80 § 4 prawo o notariacie notariusz może sprostować protokołem niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Skarżący nie podjął takich działań, lecz wnioskował o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania osoby trzeciej, a więc przeciwko osnowie dokumentu urzędowego, tj. prawdziwości danych zawartych w akcie notarialnym.

W tych okolicznościach stwierdzić należy, że organy podatkowe słusznie uznały, że przedmiotem dokonanego przez Skarżącego aportu do [...] Sp. z o.o. były działki niezabudowane, a czynność ta stanowiła dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7) ustawy o VAT i powinna być opodatkowana 23% stawką podatku od towarów i usług. Dokonane w tym zakresie ustalenia znajdują oparcie w zabranym materiale dowodowym, a przeprowadzone w tym zakresie postępowanie dowodowe odpowiada wymogom stawianym przepisami prawa, a w szczególności art. 122 i art. 187 O.p. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. W związku z tym, zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia przywołanych w skardze przepisów art. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 186, art. 187 i art. 191 O.p oraz art. 42 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT (chyba raczej art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT – przyp. Sądu).

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art.151 p.p.s.a., oddalił skargę.