Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt SA/Wr 858/91
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1991-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz. 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: ze zm.
journal: Dz.U. 1986 nr 6 poz. 33
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych.
Teza: 1. Przepisy art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. /Dz.U. nr 6 poz. 33 ze zm./ należy traktować jako podstawę prawną decyzji administracyjnej nakładającej obowiązek uiszczenia kary pieniężnej za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego oraz ustalającej wysokość owej kary.

2. Zezwolenie, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ określa "warunki przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności" nie wymienia zaś parametrów technicznych charakteryzujących ów poprzedni "stan użyteczności".

Takie elementy powinny być natomiast ujęte w protokole przekazania pasa drogowego wykonawcy oraz w protokole odbioru.

3. "Pobranie kary pieniężnej" określonej w art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ nie opiera się na konstrukcji "winy" jednostki lub osoby, która zajęła pas drogowy bez zezwolenia albo nie dotrzymała warunków określonych zezwoleniem na takie zajęcie.

Samo naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego - bez względu na stopień zawinienia podmiotu naruszającego - rodzi po stronie zarządu drogi uprawnienie i obowiązek pobrania kary pieniężnej.

TEZY

1. Przepisy art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. /Dz.U. nr 6 poz. 33 ze zm./ należy traktować jako podstawę prawną decyzji administracyjnej nakładającej obowiązek uiszczenia kary pieniężnej za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego oraz ustalającej wysokość owej kary.

2. Zezwolenie, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ określa "warunki przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności" nie wymienia zaś parametrów technicznych charakteryzujących ów poprzedni "stan użyteczności".

Takie elementy powinny być natomiast ujęte w protokole przekazania pasa drogowego wykonawcy oraz w protokole odbioru.

3. "Pobranie kary pieniężnej" określonej w art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ nie opiera się na konstrukcji "winy" jednostki lub osoby, która zajęła pas drogowy bez zezwolenia albo nie dotrzymała warunków określonych zezwoleniem na takie zajęcie.

Samo naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego - bez względu na stopień zawinienia podmiotu naruszającego - rodzi po stronie zarządu drogi uprawnienie i obowiązek pobrania kary pieniężnej.