Wyrok NSA, sygn. akt III SA 2920/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2003-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 6 pkt 3
journal: Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 20 września 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Teza: Bezpłatne użyczenie lokali musi być obciążone podatkiem dochodowym od osób prawnych. Mimo, że wynajmujący nie otrzymuje czynszu, powinien powiększyć swoje przychody o kwoty, jakie mógłby z niego uzyskać /art. 12 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./.

TEZY

Bezpłatne użyczenie lokali musi być obciążone podatkiem dochodowym od osób prawnych. Mimo, że wynajmujący nie otrzymuje czynszu, powinien powiększyć swoje przychody o kwoty, jakie mógłby z niego uzyskać /art. 12 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "CEPELIA" Polska Sztuka i Rękodzieło w W. sp. z o.o. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 14 września 2001 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W.-W. z dnia 14.12.1998 r. określającą Spółce z o. o. "Cepelia" Polska Sztuka i Rękodzieło za 1995 r. zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 39.817,30 zł. oraz należne odsetki za zwłokę.

W decyzji stwierdzono, że Spółka w 1995 r. zaniżyła przychody o kwotę 101.226 zł tj. o wartość nieodpłatnie otrzymanych na podstawie umowy użyczenia świadczeń z tytułu korzystania z pomieszczeń biurowych i pomocniczych, oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 29.864,19 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zakwestionowała zasadność zwiększenia przychodów, powołując się na opinię biegłego rewidenta badającego sprawozdanie finansowe Spółki za 1995 r.

Izba Skarbowa stwierdziła, że świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przychodem jest wartość nieodpłatnych świadczeń oraz przychodów w naturze, a więc w tym przypadku z tytułu nieodpłatnego użytkowania lokali, a wartość tych oświadczeń została ustalona na podstawie art. 12 ust. 6 pkt 3 ustawy podatkowej, tj. w wysokości równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła decyzji Izby Skarbowej naruszenie prawa poprzez niewłaściwą interpretację przepisów odnośnie zwiększenia przychodów Spółki. Zwiększenie przychodów o kwotę 101.226 zł jako nieodpłatnie otrzymane świadczenia na podstawie umowy użyczenia z tytułu korzystania z pomieszczeń biurowych i pomocniczych jest obarczone błędem i powoduje podwójne opodatkowanie. Biegły rewident wyraził pogląd, że nie ponoszenie kosztów czynszu za używanie pomieszczeń powodowało de facto obniżenie kosztów uzyskania przychodów, a zatem i zwiększenie dochodu do opodatkowania.

Ponadto Skarżąca podnosi, że umowa użyczenia została zawarta z Fundacją "Cepelia" Polska Sztuka i Rękodzieło, która ze względu na prowadzoną działalność kulturalno-oświatową nie była płatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko.

Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje kontrolę w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów prawa postępowania, które miało lub mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak również nie stwierdził istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, co w świetle przepisów art. 22 ust. 1-3 tej ustawy stanowiłoby podstawę do wydania wyroku kasacyjnego.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 13 i art. 14, jest w szczególności wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń oraz przychodów w naturze, przy czym stosownie do ust. 6 pkt 3 art. 12, jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu wartość nieodpłatnych świadczeń ustala się w wysokości równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy tego lokalu.

Za uprawnione należy zatem uznać stanowisko organów podatkowych, że oddanie lokalu w nieodpłatne używanie na podstawie umowy użyczenia stanowi w rozumieniu powołanych przepisów ustawy nieodpłatne świadczenie dla podmiotu przyjmującego rzecz do używania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa stwierdziła, że w opinii załączonej do odwołania Spółka "A.", którą reprezentuje biegły rewident, podaje własną interpretację na okoliczność sposobu księgowania umowy użyczenia lokali, które nie pokrywają się z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz dotyczą ustawy o rachunkowości, która nie ma charakteru podatkotwórczego.

Ze względu na powyższe Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł jak w sentencji.