Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 498/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-03-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. oddalające jej wniosek o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001 p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 r. Sąd oddalił skargę M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], a postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2008 r. (doręczonym skarżącej w dniu 14 kwietnia 2008 r.) oddalono wniosek skarżącej o sprostowanie tego wyroku.

Skarżąca w związku ze złożonym zażaleniem na to postanowienie (zażalenie z dnia 19 kwietnia 2008 r.), zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2008 r. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia.

W odpowiedzi na w/w zarządzenie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, a WSA w Szczecinie postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2008 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wskazanym wyżej zakresie.

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2008 r. sygn. akt II FZ 453/08 oddalił zażalenie skarżącej na to postanowienie (postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 13 sierpnia 2008 r. w zakresie prawa pomocy).

Następnie Przewodniczący Wydziału I WSA w Szczecinie zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2009 r. zobowiązał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od złożonego zażalenia z dnia 19 kwietnia 2008 r. w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia.

W/w zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 23 lutego 2009 r. (k. 150), a w dniu 3 marca 2009 r. (data nadania - k.152) skarżąca złożyła wniosek

o zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia wpisu od zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do Sądu pisma podlegającego opłacie, a zgodnie z przepisem art. 220 § 1 w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby, pod rygorem odrzucenia zażalenia, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.

Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Wezwanie Sądu do uiszczenia opłaty od zażalenia zostało doręczone skarżącej 23 lutego 2009 r., siedmiodniowy termin do uiszczenia opłaty upływał w poniedziałek 2 marca 2009 r., który nie był dniem ustawowo wolnym od pracy.

Należna opłata we wskazanym terminie, ani dotychczas, nie została uiszczona przez skarżącą, a jak wynika z daty nadania przesyłki poleconej zawierającej wniosek o zwolnienie od w/w wpisu, wniosek ten został złożony do Sądu dopiero w dniu 3 marca 2009 r., a więc już po upływie siedmiodniowego terminu.

W tych okolicznościach, stosownie do przepisu art. 220 § 3 w/w ustawy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.