Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 404/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1 i 2, art. 184, 133 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 92a ust. 4, art. 93 ust. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1585/09 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1585/09 oddalił skargę E. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 roku, nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 3 lutego 2009 roku na drodze krajowej nr 7 przeprowadzona została kontrola drogowa pojazdu marki MAN o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Kogel o numerze rej. [...]. Zespołem pojazdów, prowadzonym przez kierowcę R. D., przedsiębiorstwo E. K. wykonywało przejazd w ramach krajowego transportu drogowego. Podczas przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że na wykresówce z dnia 23/26.01.2006 roku został skrócony wymagany odpoczynek dzienny kierowcy o 4 godziny i 35 minut. Kierowca rozpoczął jazdę o godzinie 06:00. W dwudziestoczterogodzinnym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek miał od godziny 01:30 dnia 24.01.2009 roku do godziny 06:00 w tym samym dniu tj. w wymiarze 4 godzin i 25 minut. Do wymaganego skróconego dziennego okresu wypoczynku, wynoszącego 9 kolejnych godzin brakowało zatem 4 godzin i 35 minut.

Decyzją z dnia [...] maja 2009 roku, nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O. z uwagi na stwierdzone naruszenie normy określonej w art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniających rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. Nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), nałożył na E. K. karę pieniężną w wysokości 900,00 zł.

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia strona podniosła, iż wina za zaistniałe naruszenie leży tylko po stronie kierowcy. Skrócony czas odpoczynku nastąpił bez wiedzy pracodawcy i przełożonych

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 roku, nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz 1p. 10.2. q i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 4 lit. g. art. 6 ust. 1. ust. 4. art. 8 ust. 1-5, art. 9 ust. 1-2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniających rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu II instancji zasadnym było utrzymanie zaskarżonej decyzji, albowiem organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał jego właściwej kwalifikacji prawnej. W dniu 23.01.2006 roku kierowca rozpoczął jazdę o godzinie 06:00. W dwudziestoczterogodzinnym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godziny 01:30 dnia 24.01.2009 r. do godziny 06:00 w tym samym dniu tj. w wymiarze 4 godzin i 35 minut. Do wymaganego skróconego dziennego okresu wypoczynku, wynoszącego 9 kolejnych godzin brakuje 4 godziny i 35 minut. Odnosząc się do dokonanego przez kierowcę zapisu, na odwrocie wykresówki z dnia 23/26.01.2009 roku "zjazd na bazę z drugim kierowcą", co oznaczałoby jazdę w załodze, Główny Inspektor zauważył, iż przedstawionej sytuacji nie można zakwalifikować do prowadzenia pojazdu w załodze, ponieważ pierwszy kierowca rozpoczął jazdę o godzinie 06:00 i do godziny 20:50 jechał sam i dłużej niż jedną godzinę. Według wiążącego rozporządzenia o czasie pracy kierowców 561/2006, po pierwszej godzinie jazdy obligatoryjnie do pojazdu powinien wsiąść drugi kierowca, co w opisanej sytuacji nie miało miejsca. Odnosząc się natomiast do argumentacji strony, organ II instancji wskazał, iż pracodawca nie może przenieść odpowiedzialności na swojego pracownika wskazując na szczególną sytuację, w jakiej znalazł się kierowca. Odpowiedzialność administracyjna nie wynika ze stopnia winy, bądź społecznej szkodliwości czynu, lecz opiera się wyłącznie na obiektywnym naruszeniu prawa. Zgodnie z art. 92a ust. 3 ustawy wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczęcia postępowania wobec przedsiębiorcy. W myśl przepisu art. 92a ust. 4 ustawy postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt. 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Przepis art.92 a ust.4 ma zastosowanie do sytuacji, gdy wszczęcie postępowania jeszcze nie nastąpiło. Przepis ten zatem (art. 92a ust. 4) nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym odnosi się wyłącznie do zdarzeń, które mogły nastąpić w sposób nieoczekiwany i nadzwyczajny.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego złożyła E. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 93 ust. 7 w związku z art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, oraz art. 108 Kodeksu pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, iż strona naruszyła normę określoną w art. 8 ust. 1-4 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniających rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. Nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), ponieważ kierowca nie wykorzystał wymaganego okresu wypoczynku dziennego w ciągu 24 godzin od momentu zakończenia poprzedniego okresu odpoczynku i rozpoczęcia jazdy. W ocenie Sądu dokonane przez przedsiębiorcę naruszenie zostało zakwalifikowane prawidłowo. Także prawidłowo określona została podstawa prawna nałożonej kary i jej wysokość. Odnosząc się natomiast do postawionych przez skarżącą zarzutów Sąd I instancji wskazał, iż brak winy podmiotów w stosunku, do których ma być zastosowana sankcja z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym może być przesłanką odstąpienia od jej zastosowania. Przepis art. 92a ust. 4 ustawy stanowi bowiem, że postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W myśl art. 92a ust. 5, przepisu ust. 4 nie stosuje się, jeżeli naruszenie, o którym mowa w ust. 1, ma charakter rażący, a w szczególności:

1) zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego;

2) zostało popełnione wielokrotnie.

Przepis ten przewiduje dwa różne rodzaje odpowiedzialności: kierowcy i przedsiębiorcy. Orzekanie wobec kierowcy, po stwierdzeniu naruszeń określonych w art. 92a ust. 1. pkt 1-3 następuje w trybie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego i nie wyklucza wszczęcia postępowania, po stwierdzeniu tych samych naruszeń, także wobec przedsiębiorcy. Jednakże postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Zgodnie z brzmieniem art. 93 ust. 7 ustawy przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio. Rzeczą organu, jak podkreślił Sąd I instancji była więc ocena zaistniałego zdarzenia w aspekcie powyższej regulacji prawnej, a więc kryteriów odpowiedzialności przedsiębiorcy i jej wyłączenia. W ocenie Sądu organ uzasadnił właściwie podstawę odpowiedzialności przedsiębiorcy. Za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi. To na niej spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań (w tym kierowców), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Zwolniony z odpowiedzialności będzie przedsiębiorca, jeśli stwierdzone zostanie, że dołożył należytej staranności (uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać) organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych "okoliczności" lub "zdarzeń" doszło do naruszenia. Skarżąca natomiast w ocenie Sądu I instancji nie wykazała w żaden sposób, że takiej, należytej staranności dołożyła. Brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Ciężar dowodu spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z przepisów zwalniających go od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy pojazdu tj. przepisów: art. 93a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym W okolicznościach sprawy, zdaniem Sądu I instancji przedsiębiorca nie wykazał braku wpływu na zaistniałe zdarzenie. Strona wskazała na regularne zwracanie uwagi kierowcom i kontrole w zakresie przestrzegania przepisów. Działania podejmowane przez stronę winny uwzględniać także inne okoliczności, czego strona nie wykazała, takie jak: rodzaj przewożonego towaru, liczbę kierowców, ilość pojazdów, długość trasy. Były one , w przedmiotowej sprawie, jak się okazało, niewystarczające. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków jest ściśle związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną z nich jest kierowanie pojazdem samochodowym. Przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu pracy.

Od powyższego wyroku E. K. złożyła skargę kasacyjną. Zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi autor skargi kasacyjnej zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i zastosowanie art. 93 ust. 7 w związku z art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 108 Kodeksu pracy;

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – [zwanej dalej p.p.s.a.], przez ustalenie faktów i wyciągnięcie wniosków nie wynikających z akt sprawy.

W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż wbrew stanowisku Sądu I instancji, w przedmiotowej sprawie zaistniały nadzwyczajne okoliczności, o których mowa w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Kierowca pojazdu o nr rej. [...] R. D. pomimo pouczenia o konieczności przestrzegania przepisów ustawy o czasie pracy kierowców i obowiązku właściwego planowania tras przejazdu, samodzielnie, bez konsultacji z pracodawcą podjął decyzję o skróceniu dziennego czasu odpoczynku. Powyższej okoliczności, w ocenie autora skargi kasacyjnej skarżąca nie mogła przewidzieć. Podkreślono, iż Sąd I instancji, zarzucając stronie skarżącej niedołożenie należytej staranności i niepowzięcie odpowiednich środków dyscyplinujących, nie wskazał, jakie konkretnie środki dyscyplinujące mógł zastosować przedsiębiorca aby zapobiec naruszeniu przez pracowników przepisów o czasie pracy kierowców. Stawiając zarzut naruszenia art. 133 ust. 1 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała, iż nieuprawnione są twierdzenia Sądu I instancji, że skarżąca organizując pracę kierowców nie uwzględniła długości trasy, ilości kierowców i rodzaju przewożonego towaru. W ocenie kasatora powyższych okoliczności faktycznych i sformułowanych przez Sąd I instancji wniosków nie sposób wywieść ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika natomiast jednoznacznie, że kierowca "zjeżdżał na bazę po zakończeniu zadania transportowego, a przekroczenie czasu pracy wynikało z tego, że chciał być szybciej w domu". Tym samym w świetle powyższych okoliczności nie można skarżącej postawić zarzutu braku nadzoru i niedołożenia należytej staranności w organizowaniu i planowaniu czasu pracy kierowców.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej gdyż, stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W rozpoznawanej sprawie nie występuje jednak żadna z wad, która powodowałaby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

W sytuacji kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli zastosowanego przepisu prawa materialnego można przejść dopiero wówczas gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. W związku z tym, iż w skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono Sadowi I instancji naruszenie art.133 § 1 p.p.s.a. przez ustalenie faktów i wyciągnięcie wniosków nie wynikających z akt sprawy. Sąd I instancji zarzucił bowiem stronie skarżącej, iż przy planowaniu pracy kierowców nie uwzględniła ona długości trasy, ilości kierowców i rodzaju przewożonego towaru. W ocenie skarżącej na podstawie akt sprawy nie można ustalić takich faktów ani też wyciągnąć z nich takich wniosków.

Zarzut ten, w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.

Z przepisu art.133 § 1 p.p.s.a. wynika, iż podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. W uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji faktycznie znajduje się sformułowanie cytowane w skardze kasacyjnej a mianowicie takie, że działania skarżącej nie uwzględniały takich okoliczności jak długość trasy, ilość kierowców czy rodzaj przewożonego towaru. Jest to ocena Sądu dokonana na podstawie ustalonego stanu faktycznego. Sąd I instancji miał prawo wyciągnąć taki wniosek na podstawie zebranego materiału dowodowego. W sytuacji bowiem gdyby skarżąca uwzględniła przykładowo długość trasy jaką miał przejechać R. D. w dniach 23-24 stycznia 2009r. to z pewnością podjęłaby działania zmierzające do sprawdzenia czy przestrzega on wymaganego okresu odpoczynku. Działaniem takim byłaby chociażby możliwość sprawdzenia przez jej męża i jednocześnie pełnomocnika firmy, W. K. czy przestrzegany jest czas odpoczynku kierowcy. W. K. wsiadł bowiem do samochodu R. D. w dniu 23 stycznia ok. godz. 2050 a więc mógł skontrolować czas odpoczynku kierowcy. Skoro zatem skarżąca nie podjęła takich działań to oznacza, iż nie uwzględniła ona okoliczności jakie podnosił Sąd I instancji. Sąd był więc uprawniony do oceny sposobu działania skarżącej w zakresie nadzoru nad pracą kierowcy. Rozważania Sadu I instancji w tym zakresie miały uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym i nie stanowiło to naruszenia przepisu art.133 § 1 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej podniesiono nadto zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art.93 ust.7 w związku z art.92a ust.4 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125 z 2007r. poz.874 z późn. zm.) oraz art.108 Kodeksu pracy.

Zgodnie z treścią art.92a ust.4 ustawy z 6 września 2001r. postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy nie wszczyna się jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

W myśl zaś art.93 ust.7 wymienionej ustawy przepisów ust.1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Z wymienionych przepisów wynika, iż przedsiębiorca jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa przez kierowcę jeżeli nie miał on wpływu na powstanie naruszenia lub nie mógł tego przewidzieć. Sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączną winą za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia (kierowca) lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa. Domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone i ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w art.92a ust.4 i art.93 ust.7 ustawy z 6 września 2001r. spoczywa na przedsiębiorcy. Należy zaznaczyć, iż oba wymienione przepisy mają charakter wyjątkowy i podlegają interpretacji ścieśniającej. Na przewoźniku spoczywa zatem ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 2 czerwca 2009r. w spr. II GSK 989/08, z 20 października 2010r. w spr. II GSK 936/09, z 27 sierpnia 2009r. w spr. II GSK 4/09, z 2 lutego 2011r. w spr. II GSK 140/10, z 13 października 2009r. w spr. II GSK 93/09, z 17 listopada 2010r. w spr. II GSK 976/09 i z 24 lutego 2011r. w spr. II GSK 258/10.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji trafnie uznał, iż skarżąca nie wykazała okoliczności, które zwalniałyby ją z odpowiedzialności za naruszenie prawa przez kierowcę. E. K. winna podjąć takie działania, które dyscyplinowałyby pracowników wykonujących pracę na jej rzecz. Winna zatem tak zorganizować pracę kierowców aby nie dochodziło do naruszenia prawa w zakresie czasu odpoczynku. Istotne znaczenie ma tutaj fakt, iż w dniu 23 stycznia 2009r. około godziny 2050 do pojazdu prowadzonego przez R. D. wsiadł mąż skarżącej W. K. Należy zaznaczyć, iż jak wynika z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, W. K. jest pełnomocnikiem firmy, której właścicielem jest jego żona. Jako pełnomocnik właściciela mógł on skontrolować czas pracy R. D. w tym także to czy przestrzegany jest okres odpoczynku a następnie podjąć odpowiednie działania aby nie doszło do naruszenia prawa. W. K. jednak tego nie uczynił. Dodać należy, iż R. D. był nowym pracownikiem. Był on zatrudniony u skarżącej od dnia 29 listopada 2008r. zaś do naruszenia prawa doszło w dniach 23-24 stycznia 2009r. a więc przed upływem dwóch miesięcy od podjęcia pracy. Jako nowy pracownik wymagał on szczególnego nadzoru ze strony pracodawcy. Taki nadzór, w zakresie przestrzegania czasu pracy, nie był jednak sprawowany przez skarżącą w dostatecznym stopniu. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika aby w stosunku do R. D. podjęte były, w wystarczającym stopniu, działania nadzorcze i kontrolne w zakresie przestrzegania przepisów obowiązujących kierowców.

W skardze kasacyjnej podniesiono, iż E. K. podjęła działania zmierzające do tego aby kierowcy przestrzegali przepisów o czasie pracy i czasie odpoczynku. Byli oni poinformowani o obowiązujących przepisach o czym świadczy fakt podpisania przez R. D. załącznika do umowy o pracę. Byli także ustnie pouczani i "uczulani" o konieczności przestrzegania przepisów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego działania te nie są okolicznościami zwalniającymi przewoźnika od odpowiedzialności za naruszenie prawa przez kierowców. Sam fakt pouczania, zwracania uwagi czy "uczulania" nie są wystarczające. Konieczne są również działania nadzorcze i kontrolne wobec kierowców a takie działania w dostatecznym stopniu nie były wykonywane wobec R. D. Gdyby przyjąć tok rozumowania przedstawiony w skardze kasacyjnej to oznaczałoby, iż do zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności wystarczyłoby wykazanie, że pouczył on kierowcę o obowiązujących przepisach i konieczności ich przestrzegania. Byłoby to sprzeczne z celem przepisów art.92a ust.4 i art.93 ust.7 jakim jest wymuszenie na przewoźniku takiej organizacji pracy aby zapewnić przestrzeganie przez kierowców przepisów o czasie pracy i czasie odpoczynku. Przedsiębiorca jest zobowiązany do podjęcia takich działań nadzorczo – kontrolnych aby zdyscyplinować pracowników wykonujących na jego rzecz usługi. E. K. tego rodzaju działań, wobec R.D., nie podjęła.

Niezasadny jest zarzut strony skarżącej naruszenia przepisu art.108 Kodeksu pracy. Należy zgodzić się ze skarżącą, iż pracodawca może nałożyć na pracownika kary porządkowe dopiero po fakcie naruszenia przez niego obowiązujących przepisów. Nie może natomiast tego uczynić w sytuacji gdy do takiego naruszenia jeszcze nie doszło. Sąd I instancji nie zarzucił jednak E. K., iż powinna nakładać kary porządkowe na kierowców jeszcze przed naruszeniem przez nich obowiązujących przepisów. Stanowiłoby to bowiem naruszenie art.108 Kodeksu pracy. Z uzasadnienia wyroku Sądu wynika natomiast, iż przedsiębiorca winien tak zorganizować pracę kierowców, w tym podjąć odpowiednie działania nadzorczo – kontrolne, aby nie dochodziło do naruszeń prawa. Zarzut naruszenia przepisu art.108 Kodeksu pracy nie jest uzasadniony.

Sąd I instancji trafnie doszedł do przekonania, iż skarżąca nie wykazała okoliczności, o których mowa w art.92a ust.4 i art.93 ust.7 ustawy z 6 września 2001r.. Nie obaliła ona domniemania odpowiedzialności przewoźnika za naruszenia prawa jakim było skrócenie czasu odpoczynku przez R. D. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Mając to na uwadze, na podstawie art.184 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę kasacyjną E. K.