Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 256/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 i ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 147 poz 1231
law: Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Syta, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 września 2007 r. sprawy ze skargi P. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. "[...]" w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania P. F. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy z dnia [...], nr [...], odmawiającej wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% alkoholu oraz piwa do spożycia poza miejscem sprzedaży, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że podstawę faktyczną decyzji wydanej przez organ I instancji stanowiła okoliczność, iż strona nie wylegitymowała się tytułem prawnym do lokalu użytkowego, w którym miała odbywać się przedmiotowa działalność.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania stwierdzając, że w myśl art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) – do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkty sprzedaży napojów alkoholowych.

Przedstawiony przez odwołującego się dokument w postaci umowy najmu lokalu z dnia [...] stycznia 2000 r. z późniejszymi aneksami nie mógł być potraktowany jako tytuł prawny, o którym mowa w art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy. Powodem tego jest fakt, że umowa najmu została wypowiedziana w dniu [...] maja 2004 r. przez Wójta Gminy, zaś P. F. nie zakwestionował tej czynności prawnej w sposób przewidziany prawem. Organy administracji publicznej, nie są właściwe do rozstrzygania sporu powstałego na tym tle między najemcą, a wynajmującym. Powyższą kwestię może rozstrzygnąć wyłącznie sąd powszechny, do którego powinna zwrócić się strona w celu obalenia domniemania skuteczności dokonanego wypowiedzenia umowy najmu.

Skargę sądową na powyższą decyzję złożył P. F., wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organy nie uwzględniły jego praw majątkowych w postaci nakładów na budowę, rozbudowę oraz adaptację budowli, mimo tego, że owe nakłady stanowią 65,3% wartości budynku. Nie brano pod uwagę faktu, że rozwiązanie umowy najmu było niezgodne z prawem, gdyż skarżący uiścił całe zadłużenie czynszowe w terminie 30 dni od doręczenia pisma informującego o zamiarze rozwiązania stosunku najmu.

Przyczyną zwłoki było uchylanie się Wójta Gminy od wystawiania faktur VAT od sprzedaży usługi czynszu, co skutkowało płaceniem z tzw. pamięci.

Organy nie uwzględniły sytuacji przedsiębiorcy, który na skutek ograniczenia asortymentu sprzedaży odnotował spadek obrotów o 80% i zwolnił całą załogę.

Wystąpienie do sądu powszechnego było niepotrzebne, gdyż próba rozwiązania stosunku najmu nastąpiła niezgodnie z prawem. Poza tym, gmina również mogła wystąpić z pozwem o eksmisję. Podpisanie umowy na wywóz i składowanie odpadów w 2005 r. utwierdziło skarżącego w przekonaniu o dalszym respektowaniu stosunku najmu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja zapadła bez naruszenia prawa.

Stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z zm.) zwanej dalej ustawą – sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (...), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży (...).

Uwzględnienie wniosku o wydanie zezwolenia wymaga spełnienia szeregu przesłanek ustawowych. Jedną z tych przesłanek jest legitymowanie się przez wnioskodawcę dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych (art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy). Powyższa przesłanka warunkuje również prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych (por. art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy).

Z prawidłowych ustaleń dokonanych przez organy decyzyjne wynika, że na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2000 r. zmienionej późniejszymi aneksami – P. F. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "[...]" P. był najemcą lokalu użytkowego znajdującego się na działce nr [...] położonej w P.

Następca prawny wynajmującego – gmina, działająca przez Wójta Gminy – pismem z dnia [...] maja 2004 r. rozwiązała z dniem [...] maja 2004 r. bez wypowiedzenia umowę najmu z dnia [...] stycznia 2004 r. (k.[...] akt administracyjnych).

W tych okolicznościach, trafnie organy obu instancji uznały, że skarżący nie wykazał się dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, co stanowi negatywną przesłankę do wydania zezwolenia.

Ani organy decyzyjne, ani sąd administracyjny nie mają kompetencji do prawnej oceny skuteczności rozwiązania umowy najmu. Takiej oceny mógłby dokonać wyłącznie właściwy sąd powszechny, na skutek powództwa wniesionego przez P. F. w trybie art. 189 k.p.c. Bezsporne jest, że dotychczas skarżący nie złożył tego rodzaju pozwu, a zatem słusznie organy orzekające przyjęły, iż skarżący nie obalił domniemania skuteczności rozwiązania umowy najmu.

Wbrew zarzutom skargi – organy decyzyjne nie są uprawnione do rozliczania nakładów poniesionych przez skarżącego na przedmiot najmu. Z tego rodzaju roszczeniem można wystąpić wyłącznie do właściwego sądu powszechnego. Nawet uznanie prawdziwości twierdzenia o poniesieniu nakładów przekraczających połowę wartości przedmiotu najmu, nie może być prawnie skutecznym argumentem potwierdzającym, iż skarżącemu przysługuje tytuł własności bądź inny tytuł prawny do spornego lokalu.

Organy administracji publicznej działają na podstawie obowiązującego prawa. W sprawie o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, bierze się pod uwagę wyłącznie przesłanki ustawowe pozwalające na uwzględnienie wniosku, a nie przesłanki, o których mowa w skardze.

Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).