Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 962/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 30 par. 3, art. 129
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 42 par. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 121
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 7 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Wichrowski sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Rolno-Przemysłowego sp. z o.o. w R. na postanowienie Dyrektora K.-P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. na rzecz Przedsiębiorstwa Rolno-Przemysłowego sp. z o.o. w R. kwotę [...] ([...]) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako ARiMR) w M. na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz.76 z późn. zm.), art. 151 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej zwana K.p.a.) oraz w związku z postanowieniem z [...].12.2012 r. w sprawie wznowienia postępowania, z urzędu uchylił własną decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcie bezpośredniego na rok 2009 nr [...] z [...].12.2011 r. oraz odmówił przyznania spółce P. w R. jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin, uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz płatności cukrowej.

Na skutek odwołania wniesionego przez spółkę P. w R postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. orzekł o niedopuszczalności odwołania

W uzasadnieniu organ wskazał, że ww. odwołanie zostało podpisane przez kuratora spółki – S. N. W odwołaniu podniesiono, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dla wznowienia postępowania, jak również do uchylenia dotychczasowej decyzji. Całkowicie dowolne jest zdaniem odwołującego ustalenie organu I instancji, jakoby ustanowiony dla spółki kurator nie miał możliwości złożenia wniosku o dopłaty. W ocenie autora odwołania, jeżeli kurator ze względu na ograniczenia wynikające z art. 42 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej zwana K.c.) nie miał możliwości złożenia skutecznego wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych, to tym samym nie może reprezentować strony w toczącym się postępowaniu. W związku z tym organ I instancji winien wystąpić do sądu z wnioskiem o ustanowienie kuratora do reprezentowania spółki w niniejszym postępowaniu. Nie czyniąc tego naraził się na naruszenie praw strony do udziału w postępowaniu.

Organ II instancji stwierdził, że w przypadku osób prawnych (spółek z ograniczoną odpowiedzialnością) odwołanie od decyzji musi być podpisane przez podmioty uprawnione do jej reprezentowania, zaś samo uprawnienie do reprezentowania osoby prawnej musi być w stosowny sposób wykazane. Zgodnie bowiem z art. 30 § 3 K.p.a., strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Stosownie do przepisu art. 38 K.c. osoby prawne działają poprzez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i opartym na niej statucie. Powyższe oznacza, że podmiot może działać tylko i wyłącznie poprzez swój organ, a działanie organu traktuje się jako działanie podmiotu. Z kolei przepisy ustaw ustrojowych, a także statuty osób prawnych, określają organy tych osób, jak też ich kompetencje. Jak stanowi ustawa z dnia 15.09.2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., dalej zwana K.s.h.), organem do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentacji jest zarząd (art. 201 § 1). To zaś oznacza, że tylko zarząd jest uprawniony do podejmowania w imieniu i na rzecz spółki czynności prawnych i działań faktycznych wywierających skutki w sferze szeroko pojętego obrotu prawnego. Z kolei przepis art. 42 K.c. stanowi, że jeżeli osoba prawna nie może prowadzić swoich spraw z braku powołanych do tego organów, sąd ustanawia dla niej kuratora. Ustanowiony kurator winien postarać się niezwłocznie o powołanie organów osoby prawnej, a w razie potrzeby ojej likwidację.

W rozpatrywanej sprawie niespornym jest, że postanowieniem z [...].04.2009 r. Sąd Rejonowy w M. dla spółki P. w R. ustanowił kuratora w osobie S. N. w związku z brakiem wyboru zarządu na kolejną kadencję. Pomimo tego, że kurator został ustanowiony zgodnie z art. 42 § 2 K.c. do powołania organów osoby prawnej, brak w składzie organów spółki (zarządu) nie został usunięty. W związku z powyższym po stronie S. N. brak jest legitymacji do złożenia odwołania w imieniu spółki. Tym samym organ odwoławczy zobligowany był do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania stosownie do dyspozycji przepisu art. 134 K.p.a.

Organ podkreślił, że spółka istnieje w obrocie prawnym, nie może tylko skutecznie dokonywać czynności prawnych nie mieszczących się w dyspozycji przepisu art. 42 § 2 K.c. Kurator ustanowiony w trybie art. 42 K.c. nie zostaje powołany w celu bieżącego prowadzenia spraw spółki, a tym samym stałego bądź czasowego zastąpienia ustawowych bądź statutowych organów osoby prawnej, a jedynie do niezwłocznego doprowadzenia bądź to do likwidacji osoby prawnej, bądź też do umożliwienia jej, poprzez powołanie właściwych organów, podjęcia samodzielnego, prawidłowego działania, w tym zarządzania i reprezentacji. Powyższe potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w M. z [...].10.2012 r. wydane w przedmiocie wykładni postanowienia o ustanowieniu dla spółki kuratora, w którym wskazano, że kurator ustanowiony na podstawie w/w przepisu nie jest ani pełnomocnikiem strony ani jej organem.

Jeśli taki kurator, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, występuje w imieniu osoby prawnej z odwołaniem od decyzji administracyjnej, to należy przyjąć, że nie ma umocowania do reprezentowania osoby prawnej w tym zakresie, a złożone odwołanie pochodzi od osoby nieuprawnionej. W konkluzji należało stwierdzić, że spółka nie ma organów powołanych do jej reprezentowania, a ustanowiony kurator nie ma uprawnień do występowania w jej imieniu z odwołaniem.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. złożyła spółka P. w R. (zwane dalej również spółką) zarzucając mu naruszenie prawa procesowego mogące mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 42 K.c. polegające na wadliwym uznaniu, jakoby kurator nie miał legitymacji do wniesienia środka odwoławczego od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w każdym przypadku ustanowienia kuratora dla osoby prawnej na podstawie art. 42 K.c. o zakresie jego uprawnień umocowania rozstrzyga wydane przez sąd zaświadczenie. Kurator w zakresie mieszczących się w granicach jego umocowania może działać także w imieniu tego podmiotu. W konsekwencji mieszczące się w zakresie uprawnień objętych zaświadczeniem wydanym kuratorowi czynności procesowe winny być podejmowane przez kuratora w imieniu tej osoby (tak m.in. uchwała SN z 8.03.2012 r., III CZP 95/11). Sąd Rejonowy w M. w zaświadczeniu [...].04.2010 r. wydanym w trybie art. 604 K.p.c., III RNs 32/09, rozstrzygnął, że kurator uprawniony jest do podejmowania czynności dotyczących bieżącej działalności spółki, nie przekraczających zakresu zwykłego zarządu. Tym samym kurator in casu był uprawniony do złożenia środka odwoławczego od decyzji. Nie sposób bowiem uznać, jakoby wniesienie odwołania od decyzji, dla spółki reprezentowanej przez kuratora, było czynnością przekraczającą zwykły zarząd i nie mieszczącą się czynnościach dotyczących bieżącej działalności spółki.

Uznając, że kurator nie posiada in concreto legitymacji do złożenia w imieniu osoby prawnej środka odwoławczego, a co za tym idzie w sprawie występuje osoba niezdolna do czynności prawnych, organ drugiej instancji winien skorzystać z instytucji, o której mowa w art. 34 § 1 K.p.a.

Poza tym uznając, że kurator nie ma legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a także mając na uwadze okoliczność, że brak jest innego uprawnionego organu, mogącego skutecznie reprezentować stronę, organ winien dojść do wniosku, że pozbawiono stronę prawa udziału w postępowaniu. Jeśli spółka z o.o. jako strona w postępowaniu administracyjnym nie jest reprezentowana przez organ oznaczony w rejestrze handlowym, to skutkuje to nieważnością decyzji administracyjnych wydanych w takim postępowaniu.

Skarga powyższa została podpisana przez działającego jako kurator spółki S. N.

Następnie zarządzeniem z [...].08.2015 r. wezwano spółkę do usunięcia w terminie 7 dni braków skargi poprzez jej podpisanie przez osobę do tego upoważnioną – pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to nie zostało doręczone spółce, gdyż doręczono je spółce P. w R.

W piśmie z 11.09.2015 r. skarżąca zaprezentowała stanowisko, że skarga nie zawierała braków formalnych, gdyż została podpisana przez należycie upoważnionego kuratora spółki – S. N. Równocześnie do pisma dołączono skargę podpisaną przez prezesa zarządu skarżącej spółki S. N. i członka zarządu Z. D., czyli osoby umocowane do reprezentowania spółki zgodnie z treścią aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. W piśmie tym podtrzymano również dotychczasowe zarzuty związane z naruszeniem art. 42 K.c.

W piśmie z 23.11.2015 r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko oraz dodatkowo zarzuciła naruszenie przez organ art. 97 § 1 pkt 2 i 3 i art. 34 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu tego stanowiska skarżąca wskazała, że organ I instancji wykazał się rażącą niekonsekwencją. W dokładnie tym samym ustalonym przez siebie stanie faktycznym (brak zarządu spółki), z jednej strony rzekome braki w reprezentacji spółki w chwili złożenia wniosku o przyznanie płatności za rok 2010 uznał za fakt stanowiący przesłankę wznowienia postępowań w sprawie decyzji o przyznaniu płatności, zaś z drugiej strony ta sama rzekomo wadliwa reprezentacja spółki nie została uznana za przeszkodę dla prowadzenia postępowania zakończonego decyzją wznowieniową z udziałem spółki. Uznając, że spółka od 27.04.2007 r. nie ma zarządu, a jednocześnie odmawiając kuratorowi uprawnienia do reprezentacji spółki, organ po ewentualnym wszczęciu postępowania wznowieniowego powinien natychmiast je zawiesić z uwagi na brak możliwości działania spółki (ze względu na brak organów uprawnionych do jej reprezentacji, tj. brak zarządu) stosownie do art. 97 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a. Zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., to na organach ciąży obowiązek zagwarantowania spółce czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, w tym w postępowaniu wznowieniowym. Skoro spółka w czasie prowadzenia postępowania wznowieniowego nie posiadała zarządu uprawnionego do jej reprezentacji, a organ nie uznaje prawa kuratora do reprezentacji spółki, brak zawieszenia postępowania wznowieniowego był równoznaczny z prowadzeniem tego postępowania w sposób pozbawiający spółkę uczestnictwa w sprawie, a tym samym pozbawiający ją możliwości jakiejkolwiek obrony jej praw.

Niezależnie od powyższego, w przypadku braku organów osoby prawnej uprawnionych do jej reprezentacji organ administracji powinien wystąpić do sądu o wyznaczenie przedstawiciela dla tej osoby, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony (art. 34 § 1 K.p.a.). Do czasu wyznaczenia przedstawiciela przez sąd postępowanie powinno być zawieszone w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Analogiczny błąd popełnił organ II instancji wydając skarżone postanowienie.

Niekonsekwentne działanie organów, które jednocześnie uznają, że spółka nie jest właściwie reprezentowana i nie może działać i z tego faktu wywodzą konsekwencje prawne, a jednocześnie prowadzą wobec spółki postępowanie administracyjne, które kończy niekorzystną dla spółki decyzją, odmawiając następnie spółce prawa do rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji, rażąco narusza zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 2 Konstytucji i art. 8 K.p.a.), jak również zasadę dwuinstancyjności (art. 78 Konstytucji RP oraz art. 15 K.p.a.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, w szczególności w kwestii braku umocowania do reprezentowania spółki w toku postępowania administracyjnego przez jej kuratora S. N. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania przez organ art. 34 § 1 K.p.a. organ wskazał, że rzeczą podpisującego skargę S. N. było począwszy od uprawomocnienia się postanowienia o ustanowieniu go kuratorem spółki, do podjęcia czynności celem powołania organów prawnych spółki. S. N. pełniący funkcję kuratora takich czynności jednakże nie podjął. Również kurator nie podjął żadnych kroków mających na celu przeprowadzenie likwidacji spółki. Natomiast S. N. cały czas działał tak, jakby był osobą powołaną do pełnienia funkcji organu spółki i reprezentowania jej na zewnątrz.

Przepis art. 34 § 1 K.p.a. jest sporny i nie jest jednolicie traktowany przez komentatorów. Zdaniem części doktryny stosuje go się do osób fizycznych, z kolei część uważa, że odnosi się on także do osób prawnych w takim zakresie, w jakim dotyczy niemożności działania z braku organów powołanych do ich reprezentowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.

Wychodząc z tych przesłanek Sąd uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stanowi podstawę do jego uchylenia.

Problem w analizowanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy podpisujący odwołanie kurator spółki S. N. był do tego umocowany. Bezsporne w sprawie było to, że postanowieniem z [...].04.2009 r., sygn. akt III RNs 32/09 Sąd Rejonowy w M. III Wydział Rodzinny i Nieletnich na podstawie art. 603 K.p.c. w zw. z art. 42 K.c. ustanowił dla spółki P. w R. kuratora w osobie S. N.

W ocenie Sądu, organ trafnie uznał, że S. N. - działający jako kurator spółki - nie był osobą upoważnioną do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. Zgodnie bowiem z art. 30 § 3 K.p.a., strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. W odniesieniu do osób prawnych ma zastosowanie art. 38 K.c., zgodnie z którym osoba prawna działa poprzez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i opartym na niej statucie. W przypadku, gdy stroną postępowania administracyjnego jest osoba prawna, organ administracji publicznej musi ocenić, czy w sprawie występuje należycie umocowany przedstawiciel tej osoby prawnej. Oceny tej dokonuje na podstawie przepisów prawa regulujących ustrój osoby prawnej oraz na podstawie opartego na tych przepisach statutu. Zgodnie z art. 201 § 1 K.s.h., ustawowym organem upoważnionym do prowadzenia spraw spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i jej reprezentowania jest zarząd. W razie, gdy osoba prawna nie może prowadzić swoich spraw z braku powołanych do tego organów, sąd ustanawia kuratora dla tej osoby prawnej w trybie art. 42 § 1 K.c., co miało miejsce w niniejszej sprawie. Kurator powinien postarać się niezwłocznie o powołanie organów osoby prawnej, a w razie potrzeby o jej likwidację (§ 2).

Cechą działania kuratora prawa materialnego, powołanego na podstawie art. 42 K.c., jest szczególny zakres kompetencji i określona szybkość działania (niezwłocznie). Jako przedstawiciel ustawowy o ściśle i restrykcyjnie określonych kompetencjach nie może on być uznany za organ i trwale go zastępować. Kompetencje kuratora nie rozciągają się bowiem na ogólną sferę działania osoby prawnej (prowadzenia spraw i reprezentacji sensu largo), jak ma to miejsce w przypadku jej organów. Czynności kuratora, o których mowa w art. 42 K.c., są ściśle określone, wyznaczając tym samym zakres jego dopuszczalnego działania. Poza tym zakresem kurator nie może prowadzić spraw osoby prawnej (A. Kidyba, Komentarz do art. 42 Kodeksu cywilnego, System Informacji Prawnej Lex).

Również w orzecznictwie sądów utrwalony jest pogląd, że kurator, o jakim mowa w art. 42 K.c., nie jest uprawniony do reprezentowania osoby prawnej w czynnościach innych niż związane z powołaniem organów tej osoby lub jej likwidacją (vide postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 3.01.2013 r., I ACz 1135/12, LEX nr 1239906, wyrok SA w Katowicach z 11.03.2010 r., V ACa 47/10, LEX nr 1133925, postanowienie SN z 7.05.2004 r., III CK 249/2003, OSNC 2005, Nr 5, poz. 87, postanowienia NSA z 11.03.2015 r., I GZ 86/15, LEX nr 1668874 i z 27.11.2012 r., I OZ 867/12, LEX nr 1239513, wyrok NSA z 10 marca 2008 r., II OSK 59/07; wyrok NSA z 3.02.2012 r., II OSK 2223/10).

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy uznać, że organ prawidłowo wywiódł, iż kurator spółki nie był legitymowany do złożenia w jej imieniu odwołania od decyzji, gdyż uczynił to z przekroczeniem kompetencji wynikających z art. 42 K.c., co jednak, z powodów wskazanych w dalszej części uzasadnienia, nie przesądza o prawidłowości wydanego postanowienia.

Wskazać trzeba, że z treści powołanego wyżej postanowienia Sądu Rejonowego w M. z [...].04.2009 r. nie wynika w żaden sposób prawo kuratora do reprezentowania spółki w innych sprawach, niż określone w art. 42 K.c. W związku z tym nie można uznać za wiążące zaświadczenia tegoż Sądu z 14.04.2010 r., z którego treści wynika, że kurator jest uprawniony do podejmowania czynności dotyczących bieżącej działalności nie przekraczających zwykłego zarządu. Skoro kurator został ustanowiony na podstawie art. 42 K.c., to nie może on być uprawniony do wykonywania innych czynności, niż te wynikające z jego treści.

Reasumując, kurator jest przedstawicielem ustawowym osoby prawnej i należy stosować do niego przepisy o przedstawicielstwie. Przedstawicielstwo polega na tym, że przedstawiciel dokonuje w imieniu innej osoby (reprezentowanego) czynności prawnej, która, o ile mieści się w granicach umocowania, czyli upoważnienia przedstawiciela do działania w imieniu reprezentowanego, wywołuje skutki prawne nie na rzecz przedstawiciela, lecz bezpośrednio na rzecz reprezentowanej przez niego osoby. W ocenie Sądu, skoro kurator nie może zastępować statutowych organów spółki, to nie może reprezentować spółki w sprawie, która nie dotyczy czynności wynikających z art. 42 § 2 K.c. Kurator nie może zatem zastępować organów spółki w sprawach innego typu, w tym w nie związanych ani z powołaniem organów spółki, ani jej likwidacją, postępowaniach administracyjnych.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić przyjdzie, że spółka nie była należycie reprezentowana jako strona postępowania, albowiem reprezentował ją kurator powołany do pełnienia tej funkcji postanowieniem sądu w trybie art. 42 K.c. i ten przepis wyznaczał granice jego uprawnień. Zatem bieg terminu do wniesienia odwołania nie mógł się rozpocząć przed dokonaniem wyboru statutowych władz spółki, co nastąpiło dopiero w trakcie trwania postępowania przed Sądem. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 129 K.p.a., nie mógł się bowiem rozpocząć dla skarżącej jako osoby prawnej w okresie, kiedy nie była ona należycie reprezentowana (vide wyrok WSA w Gliwicach z 29.05.2009 r., II SA/Gl 1271/08, LEX nr 558454).

Należy podkreślić, że niedopuszczalne jest działanie organu, kiedy wiedząc o tym, że strona (spółka) nie jest należycie reprezentowania, wydaje decyzję i nie doręcza jej upoważnionemu do jej reprezentowania organowi, a doręczenie następuje jedynie do rąk ustanowionego w trybie art. 42 K.c. kuratora, a następnie kiedy tenże kurator wnosi odwołanie, wówczas organ II instancji stwierdza jego niedopuszczalność. Takie działanie organu narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 8 K.p.a., stosownie do których w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Niewątpliwie organ naruszył również art. 10 K.p.a., stosownie do którego organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Działanie organu nadto uniemożliwiło skarżącej skorzystanie z kontroli decyzji przez organ II instancji, co niewątpliwie narusza również art. 15 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzec jak w sentencji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ rozpatrzy odwołanie z uwzględnieniem tego, że aktualnie spółka jest już należycie reprezentowana przez zarząd i po uzupełnieniu braków odwołania. Sąd zważył, że postępowanie sądowo administracyjne nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego, dlatego konieczne jest wyczerpanie toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Wobec powyższego brak było w analizowanej sprawie podstaw do wnioskowanego przez skarżącą uchylenia na podstawie art. 135 P.p.s.a. również orzeczenia organu I instancji. Rozstrzygnięcie w tym zakresie pozostaje poza granicami sprawy.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr z 2013 r. poz. 490).