Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 693/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 05 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. i A. B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. B. i A. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr[...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji /-/ Izabela Paluszyńska


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 09 lipca 2015 r. A. B. i A. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Wojewody Wielkopolskiego, skargę na decyzję opisaną w rubrum postanowienia. Zaskarżoną decyzją Wojewoda uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie i zezwolił na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonych w [...] w związku z wydaniem decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości poprzez udzielenie spółce [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] zezwolenia na zajęcie części tych nieruchomości oraz założenie i przeprowadzenie na przedmiotowych nieruchomościach napowietrznej linii elektroenergetycznej [...]. Wojewoda nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że bezsporne są znaczące rozmiary inwestycji. Inwestycja w sposób znaczący wpłynie na możliwość korzystania z nieruchomości. W granicach nieruchomości zasiane już zostały zboża, rzepak oraz inne uprawy, których zbioru nadal nie dokonano. Natychmiastowe rozpoczęcie prac uniemożliwi Skarżącym zbiór posianych upraw i wysoce prawdopodobne jest to, że Skarżący zostaną pozbawieni w ten sposób materiału służącego do karmienia zwierząt hodowlanych. Powyższe znacząco wpłynie na dochody Skarżących.

Uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniósł o oddalenie wniosku Skarżących. Podał, że Skarżący nie przedstawili zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Uczestnik podał, że termin zbiorów minął i jakiekolwiek prace nie zagrażają zniszczeniu zbiorów. Nawet gdyby doszło do zniszczenia zbiorów to uczestnik byłby zobowiązany do naprawienia wszelkich szkód spowodowanych prowadzonymi przez niego pracami. Uczestnik wskazał również, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd winien wziąć pod uwagę konsekwencje, które mogą dotykać inwestora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwaną dalej p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn zm., obecnie Dz. U. z 2015 r. poz. 782 – dalej u.g.n.), w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody została wydana w oparciu m.in. o przepis art. 124 ust. 1a u.g.n., co wyłącza ją z zakresu działania art. 9 tej ustawy.

Wyłączenie decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. z zakresu działania art. 9 tejże ustawy, powoduje, że wstrzymanie wykonania takiej decyzji nastąpić może na zasadach ogólnych, w wyniku złożenia wniosku o wstrzymanie ich wykonania do organu odwoławczego lub do sądu administracyjnego. Wyłączenia te należy uznać za wyraz uznania za większe dobro celów, którym służą przepisy wyłączone z działania art. 9 cytowanej ustawy, niż celu, jakiemu służy generalnie regulacja art. 9, czyli ochrony własności (por. komentarz do art. 9 w: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. E. Bończak – Kucharczyk, Lex 2013). Wstrzymanie wykonania takich decyzji nastąpić może na zasadach ogólnych, w wyniku złożenia wniosku o wstrzymanie ich wykonania do organu odwoławczego lub do sądu administracyjnego, pod warunkiem złożenia skargi na tę decyzję (postanowienie NSA z 5 lutego 2015 r., I OZ 80/15). Warto zaznaczyć i to, że decyzja o niezwłocznym zajęciu wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa. Rozstrzygnięcie o niezwłocznym zajęciu daje możliwość rozpoczęcia procedury mającej na celu przeprowadzenie prac inwestycyjnych, ale tylko w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu. Zgodnie z brzmieniem art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości może zostać wydana tylko po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania zeń. Jej subsydiarny charakter oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy funkcjonuje w obrocie prawnym poprzedzającą ją decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. (por. postanowienie NSA z 15.10.2015r. I OSK 2480/15, postanowienie NSA z 23.10.2015r., I OZ 1291/15)

Należy mieć na względzie, że w stosunku do działek skarżących zostały wydane dwie decyzje – jedna na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (skarga na tą decyzję została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 692/15) oraz decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej, a wydana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. – o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości wraz z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że planowana inwestycja będzie zasilać w energię elektryczną strategiczną inwestycję – fabrykę [...], przy której roboty budowlane zostały już rozpoczęte. W przypadku braku możliwości szybkiej modernizacji przedmiotowej linii [...] nie będzie możliwe dostarczenie wymaganej ilości energii elektrycznej do budowanej fabryki.

Sąd ocenia, że mimo pozostawania w ścisłym związku obu decyzji wydanych w stosunku do działek Skarżących, w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostały wykazane okoliczności uzasadniające przyznanie Skarżącym ochrony tymczasowej. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie nie wskazano, jaką realną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może wywołać zaskarżona decyzja. Argument o obsianiu przedmiotowych nieruchomości i uniemożliwieniu zbioru posianych upraw oraz związanym z tym pozbawieniem Skarżących materiału służącego do karmienia zwierząt hodowlanych - stał się bezprzedmiotowy, z uwagi na porę roku w jakie rozstrzygany jest wniosek. Innych argumentów zawodowa pełnomocnik Skarżący nie naprowadziła. Sąd podkreśla, że zaskarżoną decyzją zezwolono inwestorowi na zajęcie nieruchomości skarżących jedynie w części, przez co wykazanie możliwości wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków powinno być wysoce precyzyjne. Tymczasem w uzasadnieniu wniosku znajdują się tylko argumenty bezzasadne w dacie oceny wniosku. Nie zostało wykazane, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje np. zmianę dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości. W dalszym ciągu Skarżący mogą i będą mogli wykorzystywać przedmiotową działkę na cele rolne (za wyjątkiem części gruntu przeznaczonych na posadowienie słupów).

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

/-/ Izabela Paluszyńska