Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2974/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2 w zw z art. 158 i 126
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser /spr./ Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o. o. z siedzibą w M. (poprzednio [...] Sp. z o. o. w M.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 778/12 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o .o. w M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2012 r., II SA/Kr 778/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (zwany dalej "WSA"), po rozpoznaniu sprawy

ze skargi [...] Spółka z o. o. w M. (zwanej dalej "Spółką")

na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (zwanego dalej "SKO") z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że SKO, postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku

z art. 158 i art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (ówcześnie obowiązujący tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98,

poz. 1071 ze zmianami - zwanej dalej "kpa"), po wszczęciu na wniosek Spółki postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty Krakowskiego (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia na etapie decyzji środowiskowej dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa drogi klasy GP od km 0 + 735 do ok. 3 + 225 (według kilometraża) od km 327 + 938,90 do km 330 + 428,00 (według kilometraża DK Nr 94) łączącej - przez tereny Gminy Wielka Wieś - Węzeł Radzikowskiego z projektowanym Węzłem Modlnica (pomiędzy osiami węzłów) wraz z budową III. Etapu Węzła Radzikowskiego", odmówiło stwierdzenia nieważności ww. postanowienia.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 7 grudnia 2010 r. wpłynął wniosek Spółki

o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty z dnia [...] lipca 2006 r., zarzucając wydanie powyższego orzeczenia z rażącym naruszeniem prawa. W szczególności wskazano, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, działanie organu uzgadniającego nie może ograniczać się do sformułowania ogólnikowych twierdzeń odnośnie obowiązku spełnienia poszczególnych wymogów ochrony środowiska i przewidzianych norm. Zdaniem Spółki w zaskarżonym postanowieniu Starosta określił powyższe wymagania w sposób lakoniczny, wybiórczy

i ogólnikowy, ograniczając się do określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska tylko w zakresie oczyszczania i odprowadzania wód opadowych, mas ziemnych powstałych w trakcie realizacji inwestycji, wycinki drzew i krzewów oraz przepustów umożliwiających migrację zwierząt. Już sam brak przedstawienia w kwestionowanym postanowieniu jakichkolwiek ustaleń w zakresie potrzeby zapewnienia ochrony środowiska przed hałasem skutkuje koniecznością przyjęcia rażącego naruszenia

przez ten organ regulacji wynikających z art. 7 i art. 77 kpa.

SKO pismem z dnia 7 marca 2011 r. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższego postanowienia. Dokonując oceny,

czy postanowienie organu pierwszej instancji rażąco narusza prawo w rozumieniu

art. 156 § 1 pkt 2 kpa, SKO odwołało się do orzecznictwa, wskazując że przy ocenie naruszenia prawa jako "rażące" należy brać pod uwagę stopniowanie wad decyzji (postanowienia). W ocenie SKO postanowienie Starosty uwzględnia konieczne wymogi procesowe oraz merytoryczne, a zarzucanie naruszenia przez organ uzgadniający art. 7 i art. 77 kpa nie zasługuje na uwzględnienie, a w szczególności w stopniu takim,

który należałoby kwalifikować jako rażące naruszenie prawa.

Składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty z dnia [...] lipca 2006 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła, iż zostało ono wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 126 kpa

z uwagi na przyjęcie przez SKO, iż postanowienie Starosty z dnia [...] lipca 2006 r.

nie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa.

SKO, zaskarżonym do WSA postanowieniem z dnia 28 grudnia 2011 r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, wskazując że kontrolowane postanowienie nie jest dotknięte zarzucanymi mu przez Spółkę wadami.

Wnosząc skargę do WSA Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia koszów postępowania, a zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 127 § 3 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa z uwagi na utrzymanie w mocy wcześniejszego postanowienia odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty, mimo tego,

iż ww. postanowienie SKO powinno zostać uchylone z uwagi na wydanie postanowienia z pominięciem szeregu istotnych okoliczności, świadczących o tym, że uzgodnienie Starosty rażąco narusza prawo; 2) art. 48 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (ówcześnie obowiązujący tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zmianami - zwanej dalej "upoś"), z uwagi na nieznajdujące w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy przyjęcie

przez SKO, iż podlegające weryfikacji w trybie nadzorczym uzgodnienie Starosty spełniało wszelkie wymogi wynikające z przepisów prawa obowiązujących w dacie

jego wydania, jakkolwiek ww. uzgodnienie nie zawiera uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska przed hałasem, a do wydania tego uzgodnienia doszło w okolicznościach braku wszechstronnego wyjaśnienia przez organ okoliczności faktycznych i prawnych sprawy; 3) art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z art. 126 kpa oraz w związku z art. 11 upoś w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 lutego 2008 r., poprzez brak uwzględnienia przez SKO, iż postanowienie wydane z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważne z mocy samego prawa, a zatem SKO mogło odmówić stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia; 4) art. 156 § 1 pkt 2 kpa

w związku z art. 126 kpa poprzez błędne i nieuzasadnione przyjęcie przez SKO,

iż postanowienie Starosty nie zapadło z oczywistym naruszeniem prawa

oraz nie doprowadziło do powstania skutków o charakterze ekonomicznym

i gospodarczym, niemożliwych do pogodzenia z punktu widzenia zasad praworządności; 5) art. 111 § 1 kpa w związku z art. 126 kpa z uwagi na przyjęcie

przez SKO, iż zarzuty jakie strona skarżąca zgłosiła w odniesieniu do podlegającego weryfikacji uzgodnienia Starosty mogłyby stanowić co najwyżej podstawę domagania się uzupełnienia tego uzgodnienia, gdy tymczasem nie można uznać, aby brak określenia w uzgodnieniu wydawanym przez Starostę w oparciu art. 48 ust. 2 pkt 1

w związku z art. 378 ust. 1 upoś warunków, jakie inwestor powinien spełnić na etapie realizacji oraz eksploatacji pod kątem ochrony środowiska przed hałasem stanowiły wadę nieistotną lub świadczyły o tym, iż mamy do czynienia z postanowieniem częściowym, mogącym podlegać uzupełnieniu w trybie art. 111 § 1 kpa w związku

z art. 126 kpa; 6) art. 7, art. 77 § 1, art 11 i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 140

oraz 144 kpa przez brak ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy oraz brak przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia motywów faktycznych

i prawnych rozstrzygnięcia; oraz 7) art. 130 § 1 pkt 2 kpa i art. 156 § 1 pkt 7 kpa

w związku z art. 126 kpa oraz w związku z 11 upoś i art. 156 § 1 pkt 2 w związku

z art. 126 kpa, o czym świadczy brak uchylenia przez SKO swojego wcześniejszego postanowienia oraz odmowa wydania przez ten organ rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności postanowienia starosty.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało

swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Rozstrzygając zasadność ww. skargi WSA wskazał, że skarga nie zasługuje

na uwzględnienie i należy podzielić stanowisko SKO, że brak jest podstaw

do stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia z dnia [...] lipca 2006 r., ponieważ nie jest ono dotknięte żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156

§ 1 kpa, a w szczególności nie zostało wydane przez Starostę z rażącym naruszeniem prawa. Kontrolowane postanowienie z dnia 29 lipca 2006 r. zostało wydane

na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 378 ust. 1 upoś w brzmieniu obowiązującym w dacie jego wydania, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia

z organem ochrony środowiska, którym jest Starosta. Mając na uwadze materiał dowodowy przedstawiony w sprawie stwierdzić należy, że przedmiotowe postanowienie Starosty, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zostało wydane po zweryfikowaniu planowanej inwestycji w zakresie ochrony środowiska w świetle dwóch wariantów przedłożonego organowi raportu. W ocenie Sądu nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut strony skarżącej, że postanowienie z dnia [...] lipca 2006 r. jest nieważne z mocy prawa, ponieważ organ nie uczynił zadość wymogom art. 48 ust. 2 pkt 1 w związku

z art. 378 upoś, a art. 11 ww. ustawy w dacie wydania przedmiotowego postanowienia stanowił o nieważności decyzji (postanowień) wydanych z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska. WSA nie podzielił poglądu, iż każde naruszenie przepisu dotyczącego ochrony środowiska, bez względu na jego wagę, zakres naruszenia, czy też wpływ na wynik sprawy rodzi takie konsekwencje. W ocenie WSA brak było także wystarczających podstaw do uznania, iż w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżonym postanowieniem nie wyjaśniono należycie wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty, a tym samym nie był zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania przez SKO w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Wnosząc skargę kasacyjną od powyższego wyroku pełnomocnik spółki zaskarżył ww. wyrok WSA w całości i wniósł o jego uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie WSA do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: "1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

a) art. 11 upoś w związku z art. 145 § 1 ust. 1 Iit. c\ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami - zwanej dalej "ppsa") w związku z art. 151 ppsa w związku

z art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z art. 126 kpa poprzez bezpodstawne przyjęcie,

że nie każde naruszenie przepisu dotyczącego ochrony środowiska, bez względu

na jego wagę, skutkuje nieważnością decyzji (postanowień) wydanych

z ich naruszeniem, podczas gdy art. 11 upoś w brzmieniu do dnia 15 lutego 2008 r.

nie dawał podstaw do przyjęcia jakiejkolwiek gradacji wad skutkujących nieważnością decyzji (postanowień) wydanych z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska; b) art. 145 § 1 ust. 1 Iit. c\ ppsa w związku z art. 151 ppsa w związku

z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 126 kpa poprzez bezpodstawne przyjęcie,

że postanowienie Starosty z dnia 29 lipca 2006 r. nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy już sam brak uzgodnień przez Starostę decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach zamierzenia, mającego polegać na budowie drogi krajowej klasy GP pod kątem ochrony przed hałasem uznać należy za okoliczność świadczące o rażącym naruszeniu prawa (art. 48 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 378 ust. 1 upoś), natomiast wybudowanie przez inwestora ekranów akustycznych w sposób całkowicie dowolny, nie znajdujący uzasadnienia w analizie terenu oraz naruszający prawo własności osób trzecich, potwierdza wystąpienie przesłanek stwierdzenia nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 126 kpa; c) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c\ ppsa w związku z art. 151 ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 7 kpa

w związku z art. 126 kpa w związku z art. 11 upoś oraz w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 126 kpa poprzez: ca) bezpodstawne przyjęcie, że argumentem przemawiającym za prawidłowością rozstrzygnięć SKO jest fakt, iż skarżąca miała możliwość brania udziału we wszystkich etapach postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, podczas gdy: caa) instytucja stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) jest całkowicie niezależna od tego, czy strona uczestniczyła w sposób czynny w postępowaniu administracyjnym zakończonym jej wydaniem; cab) postanowienie Starosty z dnia [...] lipca 2006 r.

jest postanowieniem niezaskarżalnym do sądu administracyjnego, toteż instytucja stwierdzenia nieważności jest jedyną proceduralną formą jego indywidualnej sądowoadministracyjnej weryfikacji; cb) bezpodstawne przyjęcie, że pomimo stwierdzenia w zaskarżonym wyroku, w odniesieniu do postanowienia Starosty z dnia [...] lipca 2006 r., że ‘postanowienie jest ogólne i nie zawiera szczegółowych ustaleń

i parametrów odnoszących się do planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego,

nie konkretyzuje wszystkich ustaleń poczynionych przez organ w procesie weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego’, brak było podstaw do jego wyeliminowania

z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, podczas gdy wskazane przez WSA braki

ww. postanowienia są tego rodzaju, że nakazywały SKO stwierdzenie jego nieważności; d) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c\ ppsa w związku z art. 151 ppsa oraz w związku z art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez niedostrzeżenie i nieuwzględnienie przez WSA (mimo podniesionych przez skarżącą zarzutów) naruszenia przez SKO wskazanych regulacji kpa, a mianowicie tego, że SKO dokonało ustaleń nieznajdujących odzwierciedlenia w zgromadzonym w aktach prawy materiale dowodowym,

w szczególności przyjęło, iż w postanowieniu z dnia [...] lipca 2006 r. Starosta

nie pominął (rzekomo) podstawowego dowodu - raportu oddziaływania inwestycji

na środowisko gdy tymczasem: da) w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, iż przedłożony przez inwestora raport oddziaływania inwestycji

na środowisko został poddany przez Starostę wszechstronnej ocenie, w szczególności potwierdzenia, iż ww. organ zweryfikował powyższy dokument w zakresie prawidłowości przyjętych w nim ustaleń i rozwiązań odnoszących się do ochrony obszarów sąsiadujących z terenem inwestycji przed hałasem; db) nawet gdyby

w sposób hipotetyczny uznać, iż przedłożony przez inwestora raport oddziaływania inwestycji na środowisko został pozytywnie zweryfikowany przez Starostę, biorąc

pod uwagę, iż przedstawione w przedmiotowym raporcie wnioski, w tym konkretne rozwiązania dotyczące budowy ekranów akustycznych - ich długości, usytuowania, parametrów technicznych - nie znalazły odzwierciedlenia w treści uzgodnienia Starosty (z niewiadomych powodów organ tego nie wyjaśnił w uzasadnieniu wydanego

przez siebie rozstrzygnięcia), nie można zgodzić się z twierdzeniem SKO, iż wydanie kwestionowanego w trybie nadzorczym postanowienia nastąpiło z właściwą analizą tego dowodu; 2) naruszenie prawa materialnego, to jest: a) art. 48 ust. 2 pkt 1 upoś

w związku z art. 378 ust. 1 upoś w związku z art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z art. 11 upoś oraz w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa z uwagi na ich niewłaściwe zastosowanie poprzez: aa) bezpodstawne przyjęcie, że o prawidłowości postanowienia Starosty

z dnia [...] lipca 2006 r., a co za tym idzie również o prawidłowości rozstrzygnięć nadzorczych SKO świadczy fakt, iż ww. postanowienie Starosty określa nakaz sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie hałasu i zanieczyszczenia powietrza, co miałoby świadczyć o prawidłowej treści postanowienia (uzgodnienia), podczas

gdy obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej jest jedynie następczą formą weryfikacji rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

a nie uzgodnieniem określającym warunki ochrony środowiska przed hałasem emitowanym przez inwestycję; ab) bezpodstawne przyjęcie, że o legalności uzgodnienia Starosty z dnia [...] lipca 2006 r. świadczy powołanie się w uzasadnieniu postanowienia na wybór II. wariantu opisanego w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy wiążąca dla innych organów w zakresie uzgodnienia jest jedynie treść zawarta w sentencji rozstrzygnięcia (a w sentencji

tegoż rozstrzygnięcia nie nałożono na inwestora obowiązku zastosowania wariantu

nr II., ani nie nałożono na inwestora żadnych obowiązków związanych z ochroną

przed hałasem na etapie projektowania i realizacji inwestycji); oraz b) art. 48 ust. 2 pkt 1 upoś w związku z art. 378 ust. 1 upoś poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie,

że dla wykonania przez Starostę dyspozycji normy wyrażonej w art. 48 ust. 2 pkt 1 upoś wystarczające jest określenie obligatoryjnych elementów rozstrzygnięcia uzgodnieniowego w jego uzasadnieniu, w tym również poprzez odwołanie się

do złożonego w sprawie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

podczas gdy konstrukcja materialnoprawna postanowienia uzgodnieniowego wymaga, by wszelkie warunki i parametry zostały określone wprost w sentencji rozstrzygnięcia, jako jedynym wiążącym organ uzgadniający elemencie postanowienia uzgodnieniowego.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny (zwany dalej "NSA") rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów ustawy. NSA rozpoznaje sprawę

w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Rozpatrując skargę w tym zakresie należy stwierdzić, że zarzuty w niej zawarte nie są zasadne.

Wskazać należy zatem, że NSA w pełni akceptuje argumentację WSA. Przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji była bowiem nie kontrola całokształtu postępowania administracyjnego i wszelkich problemów związanych ze sporną inwestycją i jej uzgodnieniem, a jedynie ocena prawidłowości postanowienia SKO

z dnia [...] grudnia 2011 r. i poprzedzającego go postanowienia SKO z dnia [...] maja

2011 r. odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty z dnia [...] lipca 2006 r.

NSA stwierdza zatem, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, gdyż WSA zaskarżonym wyrokiem nie dopuścił się zarzucanej mu obrazy przepisów prawa materialnego i postępowania. Oczywiście NSA zgadza się z autorem skargi kasacyjnej, że problem oceny prawidłowości uzgodnienia i przygotowania

takich inwestycji jak sporna droga wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nie jest zawsze jednoznaczny, ale należy jednak wskazać, że te wątpliwości powinny być podnoszone na etapie postępowania zwyczajnego, a podnoszenie ich na etapie postępowania

w sprawie stwierdzenia nieważności, nawet gdyby okazały się słuszne (chociaż NSA

w tym zakresie także zgadza się z argumentami WSA i organów) nie mogło spowodować wzruszanie postanowienia Starosty.

Trzeba podkreślić, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej

i jej prawidłowości pod kątem kwalifikowanych wad prawnych orzeczenia kończącego postępowanie, a zatem w postępowaniu tym organ nie może przejść

do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej (B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, Państwo i Prawo z 2001 r., z. 8, s. 31). Tym samym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest jedynie ocena zaistnienia albo braku zaistnienia wskazanej konkretnie przesłanki stwierdzenia nieważności. Zdaniem NSA Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że organy administracji trafnie nie uznały, aby postanowienie Starosty naruszała prawo w sposób rażący (por.: precyzyjny i jednoznaczny wykład WSA na s. 9 - 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) a w konsekwencji wszelkie pozostałe zarzuty strony skarżącej, które dotyczyły de facto nie zaskarżonych w niniejszym postępowaniu postanowień SKO, a postanowienia Starosty nie mogły być skuteczne w kontrolowanym przez WSA postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności. Tak więc, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, żaden z podniesionych w niej zarzutów naruszenia tak prawa materialnego, jak i prawa procesowego przez WSA nie okazał się zasadny.

Kwestionując zasadność zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, mając równocześnie na uwadze związanie jej podstawami i wnioskami, NSA dodatkowo wskazuje, że z treści art. 141 § 4 ppsa wynika, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie Sądu pierwszej instancji powinno zatem zawierać ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji, przy czym niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez Sąd, a które nie zostały przyjęte. Przekładając powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy, zdaniem NSA Sąd pierwszej instancji w sposób wystarczający wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż zawarte w skardze zarzuty nie mieszczą się w hipotezie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a\, b\ i c\ ppsa, a w konsekwencji prawidłowo wyjaśnił, że negatywny wynik dokonanej oceny skargi powoduje jej oddalenie.

Pomimo wskazanej pozytywnej oceny meritum rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji NSA uznaje jednak, że uzasadnienie WSA jest lakoniczne. Zdaniem NSA Sąd pierwszej instancji miejscami dość pobieżnie uzasadnił swoje stanowisko w sprawie,

co może budzić całkowicie nieuzasadnione poczucie ignorowania pewnych okoliczności faktycznych i prawnych. NSA zatem jeszcze raz podkreśla, że dokonując badania zaskarżonego orzeczenia w pełnym zakresie zgodności z prawem Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że zaskarżone orzeczenie SKO było zgodne z prawem,

a więc (choć faktycznie WSA nie wyartykułował tego wprost w uzasadnieniu swojego wyroku) SKO nie naruszył także (m. in.) zasady prawdy obiektywnej

i przepisów związanych z prowadzeniem postępowania dowodowego. Ostatecznie więc, uzasadnienie Sądu pierwszej instancji w sposób lapidarny, ale - z punktu widzenia przepisów prawa - wystarczający wskazuje na okoliczności prawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sądowego.

Biorąc powyższe pod uwagę NSA na podstawie art. 184 ppsa orzekł

jak w sentencji.