Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4211/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 175 par. 1 i 2, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. S. – A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 25/16 w sprawie ze skargi H. S. – A. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. S. – A. w K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 25/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: A. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] grudnia 2014 r. w K. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonali kontroli autobusu marki [...] nr rej. [...], kierowanego przez H. S. Kontrolę poprzedziła obserwacja, w toku której stwierdzono, że kierowca, wykonując kurs z godz. 9:10 relacji M. – K., po zatrzymaniu na przystanku [...] przy ul. [...] w K., w sposób niedozwolony zawrócił na skrzyżowaniu z ul. [...] i nie pojechał na przystanek końcowy przy ul. [...]. Kierowca nie podpisał protokołu kontroli i wniósł do niego zastrzeżenie, wskazując na bezcelowość przejazdu na przystanek końcowy wobec braku pasażerów w autobusie.

W konsekwencji decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na H. S. karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

W odwołaniu od tej decyzji strona wyjaśniła, że na przystanku przy ul. [...] wysiedli wszyscy pasażerowie, a zatem przejazd na przystanek końcowy służący tylko do wysiadania był bezcelowy, a ponadto spowodowałby opóźnienie kolejnego kursu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października

2015 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że brak pasażerów w pojeździe nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Okoliczność ta nie zwalnia bowiem kierowcy z obowiązku zatrzymywania się na wszystkich przystankach objętych zezwoleniem. W niniejszej sprawie strona dopuściła się więc naruszenia określonego w lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., powoływanej dalej jako u.t.d.).

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach H. S. podkreślił, że zezwolenie na przewóz osób zezwala na zatrzymywanie się na wyznaczonych przystankach, co oznacza, iż nie nakłada takiego obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że skarżący miał obowiązek świadczenia usługi przewozu osób zgodnie z otrzymanym zezwoleniem i załączonym do niego rozkładem jazdy, przestrzegając ustalonej trasy przejazdu i zatrzymując się na wyznaczonych przystankach. Rozkład jazdy stanowi integralną część zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym i jest zawsze okazywany do kontroli wraz z wypisem z zezwolenia. Dlatego też, w ocenie Sądu, kierowca wykonujący przewozy regularne osób na podstawie takiego zezwolenia ma obowiązek zatrzymywania się na wszystkich przystankach wskazanych w obowiązującym rozkładzie jazdy. Nie można przyjąć, że ewentualne opóźnienia na trasie przejazdu zwalniają kierowcę z obowiązku zatrzymywania się na wszystkich przystankach wskazanych w rozkładzie. Również brak pasażerów w autobusie przed przystankiem przeznaczonym wyłącznie dla wysiadających nie stanowi przesłanki zwalniającej kierowcę z obowiązku zatrzymania się na przystanku wskazanym w rozkładzie jazdy.

H. S. złożył od wyroku WSA w Kielcach z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 25/16 skargę kasacyjną, zaskarżając decyzję w całości. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18b ust. 1, art. 20 ust. 1 i 1a w zw. z art. 92 ust. 1 u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że niezatrzymanie się kierowcy na przystanku, na którym brak jest pasażerów oczekujących do zabrania w sytuacji, gdy autobus jest zupełnie pusty tzn. nie ma w nim ani jednego pasażera do wysadzenia, stanowi naruszenie warunków określonych w zezwoleniu skutkujące nałożeniem kary w wysokości 3000 zł w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że proponowany rozkład jazdy dołączony do zezwolenia nie wskazuje na obowiązek kierowcy zatrzymania się na przystanku, na którym brak pasażerów do zabrania i wysadzenia, lecz stanowi o uprawnieniu do zabierania i wysadzania pasażerów wyłącznie na oznaczonych w rozkładzie jazdy przystankach i o zakazie zabierania i wysadzania pasażerów w innych miejscach.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, a Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), przez co należy rozumieć również związanie Sądu podstawami tej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zatem wyrok Sądu I instancji w zakresie oznaczonym skargą kasacyjną i nie jest uprawniony ani do zmiany ani do uzupełniania tego zakresu.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji i określenie, na czym naruszenie to polegało. Skuteczność skargi kasacyjnej zależy więc od trafności i poprawności zbudowania zarzutu i przedstawienia jego uzasadnienia.

Ze względu na te wymagania formalne wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dopuszczając sporządzenie skargi kasacyjnej jedynie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w ramach starannego działania profesjonalnego pełnomocnika mieści się prawidłowe, dokładne wskazanie przepisu prawnego, na którym opierają się zarzuty skargi kasacyjnej.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej, po pierwsze stwierdził, że zaskarża w całości zaskarżoną decyzję i postawił tej decyzji zarzuty naruszenia prawa materialnego, pomimo że skarga kasacyjna jest środkiem prawnym inicjującym postępowanie służące kontroli pod względem zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie kontroluje natomiast bezpośrednio rozstrzygnięć organów administracji.

Ponadto, sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej nie pozwala na odtworzenie, które konkretnie przepisy zostały, zdaniem autora skargi kasacyjnej, naruszone. Skarżący postawił bowiem zarzut naruszenia "art. 18b ust. 1, art. 20 ust. 1 i 1a w zw. z art. 92 ust. 1" ustawy o transporcie drogowym. Tymczasem art. 18b ust. 1 u.t.d. zawiera siedem punktów określających zasady wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Skarżący nie podał, którego z tych przepisów dotyczy zarzut skargi kasacyjnej. Z kolei art. 20 ust. 1 u.t.d. składa się z trzech punktów określających elementy zezwolenia na wykonywanie przewozów. Również w tym przypadku skarżący kasacyjnie nie określił jednoznacznie, którego z tych elementów dotyczy postawiony zarzut.

Decyzja wymierzająca skarżącemu karę pieniężną została wydana m.in. na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze grzywny w wysokości do 2000 złotych. Przepis ten został wymieniony w skardze kasacyjnej jednak jej autor nie sprecyzował, które przepisy określające obowiązki lub warunki przewozu drogowego zostały w sprawie naruszone, co w konsekwencji uniemożliwia sądowi kasacyjnemu kontrolę zaskarżonego wyroku. Jak już bowiem wspomniano, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i dlatego nie jest uprawniony do jej samodzielnego precyzowania w sytuacji, gdy podstawy kasacyjne nie pozwalają na precyzyjne ustalenie granic zaskarżenia.

Z przytoczonych względów, wobec nieprawidłowej konstrukcji zarzutów skargi kasacyjnej, zarówno w zakresie przedmiotu zaskarżenia, jak i podstaw kasacyjnych, skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).