Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1012/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 3 i par. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 258 poz 1747
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty  spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej 1) oddala skargę; 2) przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego E. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga M. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Prezes ARiMR ustalił M. K. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych

w wysokości [...] zł. W dniu [...] maja 2010 r. wpłynęło pismo strony z dnia [...] maja 2010 r., w którym zwróciła się z dwoma wnioskami, tj. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano ww. decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz o umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Prezes ARiMR odmówił wnioskodawczyni umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, ustalonej w odrębnym postępowaniu decyzją Prezesa ARiMR z dnia [...] kwietnia 2010 r. z uwagi na nie spełnienie przesłanki warunkującej umorzenie należności określonej w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2010 r., nr 258, poz. 1747). Zgodnie z powyższym przepisem prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności pieniężne pochodzące z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji i Europejskiego Funduszu Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, o ile należność w ramach jednego programu pomocy nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52 ze zm.). Organ I instancji wyjaśnił, że zadłużenie wnioskodawczyni ustalone decyzją Prezesa ARiMR z dnia [...] kwietnia 2010 r. stanowiło kwotę [...] zł, tym samym przekroczyło równowartość kwoty 100 euro, ponieważ kurs euro na dzień [...] marca 2010 r. wynosił [...] zł. Wnioskodawczyni posiada zaś stałe źródło utrzymania w postaci emerytury rolniczej w wysokości [...] zł., nie zaszła więc określona w § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia przesłanka umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności.

Od decyzji organu I instancji M. K. złożyła odwołanie, w którym zwróciła się o uchylenie decyzji oraz o umorzenie należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej w wysokości [...] zł wraz

z odsetkami od tej kwoty albo o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając przedmiotowe odwołanie wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Podniosła ponadto argumenty dotyczące odrębnego postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. M. K. uzupełniła odwołanie od decyzji Prezesa ARiMR [...] z dnia [...] lipca 2011 r. W piśmie tym strona wskazała, że nie ma żadnych możliwości uregulowania należności. Podniosła ponadto, że jedynym jej źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości [...] zł miesięcznie, w związku z czym, wniosła o umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności wraz z odsetkami. Kolejnym pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. wnioskodawczyni wniosła o częściowe umorzenie należności przypadających agencjom płatniczym w ramach wspólnej Polityki Rolnej. W piśmie tym wskazała, że nie jest w stanie uregulować kwoty należności "w takiej wysokości ani jednorazowo", w związku z tym wnosi o rozłożenie "pozostałej po umorzeniu kwoty, na 60 rat miesięcznych, płatnych do 20 każdego miesiąca". Wnioskodawczyni oświadczyła przy tym, że posiada siedlisko składające się z budynku mieszkalnego o powierzchni [...] m2, zabudowania gospodarskie w złym stanie technicznym oraz działkę rolną o powierzchni [...] arów, nie posiada zaś żadnych oszczędności, środków pieniężnych ani żadnego sprzętu rolniczego i wartościowych przedmiotów.

W ocenie organu odwoławczego decyzję organu I instancji należy uznać za słuszną. Zgodnie bowiem z przepisem § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 21 grudnia 2010 r., należność pieniężna umarzana jest z urzędu, o ile należność ta nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006

z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, z późn. zm.). Z przepisu art. 11 w związku z art. 8 pkt f wspomnianego rozporządzenia Komisji (WE) nr 1913/2006 wynika natomiast, że kurs wymiany euro to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym wydana została decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranej płatności. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że ustalona decyzją Prezesa ARiMR z dnia [...] kwietnia 2010 r. kwota nienależnie pobranych płatności przyznanych stronie wynosi [...] zł, a tym samym ww. kwota przekroczyła równowartość 100 euro, ponieważ kurs euro na dzień [...] marca 2010 r. wynosił [...] zł. Przedmiotowa należność mogłaby być zatem umorzona, jeśli byłaby równa lub mniejsza od kwoty [...] zł.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. Prezes ARiMR, może z urzędu umarzać

w całości lub w części należności z tytułu wypłaconych przez te agencje środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także z tytułu zabezpieczeń i kar nieobjętych klasyfikacją budżetową Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności.

Następnie organ wskazał, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji

w sposób jednoznaczny wynika, iż strona posiada stałe źródło utrzymania w postaci emerytury w wysokości [...] zł miesięcznie. Z oświadczenia wnioskodawczyni wynika ponadto, że posiada ona siedlisko składające się z budynku mieszkalnego

o powierzchni [...] m2, działkę rolną o powierzchni [...] arów, a nadto zabudowania gospodarskie. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona posiada zarówno dochód, jak i nieruchomości, które mogą być zajęte przez organ egzekucyjny. Zatem w przedmiotowej sprawie nie zaszła określona w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. przesłanka umorzenia kwoty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Fakt znajdowania się strony w trudnej sytuacji materialnej tudzież zdrowotnej, zgodnie

z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r., nie stanowi zaś przesłanki umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności, ustalonych decyzją Prezesa ARiMR z dnia [...] kwietnia 2010 r. Zarówno agencja płatnicza, jak również Instytucja Zarządzająca - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zobligowane są bowiem do ochrony interesów budżetu wspólnotowego, zapobiegania i należytego traktowania każdej nieprawidłowości popełnionej przez beneficjenta pomocy. Przepis art. 5a rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz. Urz. UE L 17.1 z 23.06.2006, str. 90, z późn. zm.), wskazuje na uprawnienie państwa członkowskiego do podjęcia decyzji o niekontynuowaniu windykacji, jeżeli kwota nienależnie wypłacona rolnikowi nie przekracza 100 euro

w ramach jednego programu pomocy. Z analizy powyższego wynika, że państwo członkowskie zobowiązane jest do bezwzględnego dochodzenia należności. W związku z powyższym, organ I instancji zastosował prawidłowo przepisy § 4 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. i decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił stronie umorzenia należności.

Nadto organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z § 6 ww. rozporządzenia,

w przypadku, gdy zachodzą przesłanki dla umorzenia należności, o których mowa w § 3-5, umorzenie obejmuje również umorzenie odsetek za zwłokę naliczonych od należności oraz poniesionych kosztów dochodzenia należności, przy czym w stosunku do umorzenia należności, o którym mowa w § 4 ust. 1, umorzenie odsetek nie może przekroczyć kwoty stanowiącej równowartość 50 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem wymienionym w § 4 ust. 1. Umorzenie odsetek za zwłokę może więc nastąpić tylko w sytuacji, w której spełnione zostały przesłanki do umorzenia należności głównej. W przedmiotowej sprawie nie zaszły przesłanki umorzenia należności głównej, co powoduje, że zgodnie

z jednoznacznym przepisem § 6 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. nie ma obecnie możliwości umorzenia odsetek za zwłokę.

Odnosząc się do wskazywanych w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. zarzutów dotyczących faktu, że strona przekazując gospodarstwo rolne działała w dobrej wierze, organ podniósł, że zarzut ten dotyczy odrębnego postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Postępowanie to zostało zaś już zakończone wydaniem decyzji Prezesa ARiMR nr [...]z dnia [...] stycznia 2012 r. W decyzji tej strona została poinformowana o przyczynach ustalenia kwoty należności, a także pouczona o możliwości złożenia w stosownym terminie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z uprawnienia tego strona nie skorzystała, wobec czego decyzja ta stała się prawomocna. Należy zatem stwierdzić, że podnoszony przez odwołującą zarzut pozostaje bez wpływu na wynik toczącego się obecnie postępowania w przedmiocie umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności.

Na koniec uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił, że w kwestii wniosku M. K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. o rozłożenie na raty kwoty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał stosowne zawiadomienie.

W skardze na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r. M. K. (dalej jako "skarżąca") wniosła o uchylenie w całości ww. decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła powierzchowne i jednostronne rozpatrzenie sprawy, pominięcie podnoszonych przez skarżącą argumentów i dowodów,

a w szczególności nie uwzględnienie okoliczności powstania należności wynikającej

z wyjątkowej sytuacji prawnej jaka zaistniała w 2009 r. W roku tym nie można było bowiem przekazać gospodarstwa rolnego następcy za rentę strukturalną. Zdaniem skarżącej organ błędnie także ocenił jej aktualną sytuację majątkową uniemożliwiającą spłatę całej należności. Nie rozważył więc wszechstronnie zebranego materiału

i dokonał zdecydowanie jednostronnej i niekorzystnej dla skarżącej oceny dowodów oraz pominął istotne argumenty przemawiające za uwzględnieniem jej odwołania.

W uzasadnieniu skargi dodatkowo wyjaśniła, że w 2009 r. znalazła się w bardzo trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej oraz niesprzyjającej sytuacji prawnej, o czym dowiedziała się dopiero po przekazaniu gospodarstwa swoim córkom. Nie mogła nadal prowadzić sama gospodarstwa ze względu na pogorszenie jej stanu zdrowia,

a w pierwszej kolejności musiała zapewnić sobie pieniądze na leczenie i utrzymanie. Brak odpowiednich środków uniemożliwił jej najęcie kogoś do pomocy w pracach na roli. Z informacji ARiMR dowiedziała się, że w 2009 r. nie będą przyznawane renty strukturalne, natomiast warunkiem uzyskania emerytury rolniczej było przekazanie gospodarstwa następcom. O możliwości dalszego korzystania z dopłat ze względu na długotrwałą niezdolność do pracy producenta rolnego została poinformowana dopiero pismem Prezesa ARiMR z dnia [...] stycznia 2012 r. W świetle powyższego stwierdzenie organu ARiMR, że "została należycie poinformowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego" nie odpowiada prawdzie. Należycie zaś przekazana, kompletna i rzetelna informacja dotycząca jej sytuacji, napisana zrozumiałym językiem nie wymagającym konsultacji i interpretacji, pozwoliłaby bowiem skarżącej uniknąć dotkliwych konsekwencji jakie teraz jej grożą.

W konkluzji skarżąca wniosła o uznanie, że jej skarga jest uzasadniona

i zasługuje na uwzględnienie ponieważ:

1. jest trwale niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym, ani nie nadaje się ze względu na stan zdrowia do podjęcia innej pracy zarobkowej,

2. jedynym źródłem dochodu jest emerytura rolnicza w wysokości około [...] zł, która nie pokrywa nawet podstawowych potrzeb,

3. posiadany majątek nie generuje żadnych dochodów, a jego zbycie jest ze względu na stan techniczny i usytuowanie, praktycznie niemożliwe lub nieopłacalne,

4. stan majątkowy oraz uzyskiwane dochody z tytułu emerytury w pełni uzasadniają przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności,

1. egzekucja należności zagrażać będzie jej egzystencji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Przede wszystkim istotne w niniejszej prawie jest to, że skarga została złożona na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymującą w mocy decyzję Prezesa ARiMR o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym

w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. W niniejszym postępowaniu kontroli tej nie podlega zaś ostateczna decyzja Prezesa ARiMR o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych.

W ocenie Sądu skarga nie tylko nie formułuje żadnych konkretnych zarzutów pod adresem kontrolowanej decyzji ale i nie wskazuje żadnych okoliczności które poddawałyby w wątpliwość trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Sąd nie dopatrzył się również z urzędu jakichkolwiek nieprawidłowości zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem sprawy niniejszej jest kwestia umorzenia należności określonej inną decyzją, wydaną w odrębnym postępowaniu, które zostało ostatecznie zakończone. Decyzją bowiem z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych. Oznacza to, że w sprawie niniejszej skarżąca nie może kwestionować poprawności ww. decyzji ani też odwoływać się do okoliczności które były podstawą ich wydania.

Zatem postępowanie w sprawie niniejszej sprowadza się nie do kontroli poprawności określenia należności obciążających skarżącą, ale do kontroli zasadności odmowy umorzenia tej należności.

Ta ostatnia kwestia uregulowana jest przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 258, poz. 1747).

Paragraf 4 tego rozporządzenia wskazuje na jedyny przypadek którego zaistnienie skutkuje koniecznością umorzenia z urzędu m. in. takich należności jak ta która obciąża skarżącą. Chodzi mianowicie o taką należność która nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady. (...)

W przedmiotowej sprawie niesporne było to, że kwota nienależnie pobranej przez skarżącą płatności ustalona decyzją organu ARiMR z dnia [...] kwietnia 2010 r. wynosiła [...] zł a więc przewyższała kwotę 100 euro. Z tego też powodu organy obu instancji zasadnie podniosły, iż ww. przepis nie mógł być zastosowany.

Przywołane wyżej rozporządzenie przewidywało również przypadki fakultatywnego umarzania całości lub części należności wypłaconych beneficjentom. Otóż chodziło tu o przypadki całkowitej ich nieściągalności pod warunkiem wszakże, występowania jednej z przesłanej wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 1-6 rozporządzenia,

a mianowicie:

1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego;

2) dłużnik będący osobą fizyczna zmarł nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości nie podlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w dniu poprzedzającym umorzenie (...).

3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie;

4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia

w postępowaniu egzekucyjnym;

5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności;

6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne.

Z oczywistych względów w sprawie niniejszej oceny wymagało jedynie to czy spełniona została przesłanka wymieniona w pkt 5 wyżej cytowanego § 3.

Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala na przyjęcie, że ocena taka została dokonana a organ odwoławczy w wystarczający i przekonywujący sposób ją uzasadnił. Organ wskazał bowiem, że skarżąca posiada zarówno dochód

z emerytury, jak i nieruchomości, które mogą być zajęte przez organ egzekucyjny. Skarżąca nie uprawdopodobniła zaś zaistnienia w sprawie przesłanki warunkującej umorzenie, określonej w § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia.

W ocenie Sądu z argumentacją przedstawioną przez organ w tej materii także należy się zgodzić. Niezależnie od tego przypomnieć należy, że § 3 ust. 1 rozporządzenia oparty jest na konstrukcji uznania administracyjnego ("Prezes ARiMR

i Prezes ARR mogą z urzędu umarzać...") co oznacza pewną swobodę

w podejmowaniu rozstrzygnięć w omawianym przedmiocie. Negatywna ocena takich rozstrzygnięć musiałaby wiązać się z brakiem ich uzasadnienia, bądź też z takimi uzasadnieniami, które w żaden sposób nie przystawałyby do realiów konkretnej sprawy. Z sytuacją o której mowa nie mamy jednak do czynienia w sprawie niniejszej.

W ocenie Sądu nie mają również znaczenia okoliczności które doprowadziły do niedotrzymania podjętego przez skarżącą zobowiązania bowiem kwestia ta dotyczy odrębnego postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa ARiMR z dnia [...] stycznia 2012 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. Rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku zostało wydane na podstawie art. 250 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Na marginesie warto zauważyć, że skarżąca może ubiegać się o odroczenie terminu spłaty całości lub części należności lub rozłożenia jej w całości lub w części na raty z uwagi na możliwości płatnicze dłużnika. Możliwość taką daje bowiem § 7 ww. rozporządzenia. Z wnioskiem takim należy jednak wystąpić do właściwego organu, tj. Prezesa ARiMR. Organ odwoławczy powiadomił skarżącą o takiej możliwości w swoim zawiadomieniu z dnia [...] września 2012 r.