Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 178/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: umorzono postępowanie sądowe
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par.1, art.161 par.1 pkt.3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska WSA Mirosław Bator / spr. / WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A.B. na bezczynność Starosty G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Starosty G. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie postępowanie umarza; III. zasądza od Starosty G. na rzecz skarżącego A.B. kwotę 100 / sto / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/wyr. l - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

A.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty G. sprawie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej kopii arkuszy posiadłości gruntowych położonych w gminie B. o numerach nr nr [....] oraz innych niż arkusz posiadłości gruntowej nr [....] arkuszy, w których jako właściciel wpisany był lub jest MH. Skarżący domagał się zobowiązania Starosty G. do udostępnienia wyżej wskazanej informacji, a także stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że wnioskiem z dnia [....] 2014 r. zwrócił się do Starosty G. o udostępnienie na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej: 1/ kopii arkuszy posiadłości gruntowych położonych w miejscowości [....] o nr nr [....] ; 2/ kopii arkuszy posiadłości gruntowych położonych w gminie B. (innych niż arkusz posiadłości gruntowej nr....), w których jako właściciel wpisany był lub jest M.R. . Pismem z dnia [....] 2014 r. organ wezwał (kancelarię pełnomocnika skarżącego) do wykazania interesu prawnego w udostępnieniu danych z ewidencji gruntów i budynków. Do dnia wniesienia skargi Starosta G. nie udostępnił kopii arkuszy posiadłości gruntowych. Arkusze posiadłości gruntowej stanowiły część opisową austrowęgierskiego operatu katastralnego sporządzonego pod rządami prawa austriackiego w odniesieniu do m.in. terenów obecnej [....] . Obecnie arkusze posiadłości gruntowej są dokumentami archiwalnymi, mającymi nie tylko znaczenie historyczne o działalności władzy publicznej, lecz praktyczną wartość dowodową w ustaleniu własności tych nieruchomości, dla których nie wprowadzono ksiąg wieczystych. Treść i forma takiej dokumentacji stanowi zatem informację publiczną, którą organ winien był udostępnić w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nawet gdyby przyjąć, że właściwym trybem do uzyskania kopii arkuszy posiadłości gruntowych są przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego to organ powinien je udostępnić na podstawie art. 24 pkt 4 tejże ustawy.

W odpowiedzi na skargę Starosta G. wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że arkusze posiadłości gruntowych nie są dokumentami archiwalnymi mającymi znaczenie historyczne o działalności władzy publicznej. Arkusze posiadłości gruntowych jako część opisowa austrowęgierskiego operatu katastralnego były sporządzane odrębnie dla każdego właściciela, zawierają nr księgi gruntowej oraz pozwalają na ustalenie własności nieruchomości. Arkusze, o których wydanie kopii wnosi skarżący nie dotyczą własności publicznej lecz własności osób fizycznych. Nie mają one również znaczenia tylko archiwalnego, ponieważ w dalszym ciągu mogą być dokumentami, które mogą stanowić podstawę wpisu do operatu ewidencyjnego. Tym samym nie można uznać, że zawierają one informacje publiczne oraz, że ich udostępnienie powinno odbywać się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy podkreślić, że wnioski o udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków nie mogą być udostępniane według zasad określonych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Właściwym trybem uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków są przepisy art. 24 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie (...) 3/ innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Ponieważ wnioskodawca zażądał kopii arkuszy posiadłości gruntowych, które zawierają m.in. nazwiska i miejsce zamieszkania właścicieli nieruchomości oraz nr księgi gruntowej, a więc również dane o charakterze podmiotowym, został wezwany pismem z dnia [....] 2014 r. do wykazania interesu prawnego do uzyskania informacji. Wnioskodawca w terminie wyznaczonym przez organ nie ustosunkował się do wezwania. Złożył natomiast skargę na bezczynność Starosty. Mając na względzie przedstawione argumenty Starosta G. decyzją z dnia 6 czerwca 2014 r. nr [....] działając na podstawie art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 104 K.p.a. odmówił udostępnienia kopii arkuszy posiadłości gruntowych położonych w miejscowości B. o numerach nr nr [....] oraz innych arkuszy posiadłości gruntowych, w których wpisany był lub jest M.R. .

W piśmie procesowym z dnia 7 lipca 2014 r. skarżący podtrzymał wszystkie zarzuty podniesione w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego artykułu. Na podstawie więc tego przepisu skarga ta przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1 – 3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a. W myśl art. 149 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto Sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy rzeczywiście organ pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi administracji nie można zarzucić bezczynności, polegającej na naruszaniu terminów załatwienia sprawy wyznaczonych przepisami. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostateczne wydanie żądanego aktu, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Z przytoczonych przepisów wynika więc, że ewentualne zobowiązanie organu do wydania decyzji nie jest możliwe, gdy organ decyzję taką wydał, choćby nawet naruszył przy tym terminy określone w przepisach K.p.a., przewidziane dla załatwiania spraw. Przy rozpatrywaniu skargi na bezczynność organu administracji publicznej, sąd orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny istniejący w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia, a nie w chwili złożenia skargi. W tym miejscu wskazać, należy, że Starosta G. decyzją z dnia 6 czerwca 2014 r. odmówił udostępnienia kopii arkuszy posiadłości gruntowych położonych w miejscowości B. o numerach nr nr [....] oraz innych arkuszy posiadłości gruntowych, w których wpisany był lub jest M.R. . Tym samym mając na uwadze fakt, że wniosek skarżącego z dnia [....] 2014 r. został załatwiony i wydana została w tym przedmiocie decyzja przed wydaniem wyroku, niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące bezczynności w tejże sprawie należało umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jako bezprzedmiotowe. Jeszcze raz podkreślić należy, że rozpoznając skargę na bezczynność organu sąd nie jest władny badać merytorycznej poprawności wydanej decyzji. Uwzględnieniu podlega jedynie fakt, że zgodnie z ciążącym na organie obowiązku podjął on odpowiednie kroki i zakończył całość postępowania wydaniem stosownego aktu.

Nie oznacza to jednak, że skarga pozbawiona jest podstaw. Należy bowiem wskazać, że ratio legis kolejnych zmian przepisu art. 149 P.p.s.a. było rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu nie wydania orzeczenia lub decyzji z naruszeniem prawa oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012r., sygn. akt II OSK 1360/12, opubl. w CBOSA). Wobec tego sąd w przedmiotowej sprawie uznał, że wydanie w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, przez organ administracyjny decyzji nie zwalania wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie ustawy) oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2). O uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zdanie drugie sąd, uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. W konsekwencji uwzględnieniem skargi w rozumieniu art. 149 P.p.s.a. jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, opubl. w CBOSA). Sąd wskazał ponadto, że w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, to sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 ustawy.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Starosta G. pismem z dnia [....] 2014 r. zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o wykazanie interesu prawnego do złożenia wniosku o udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków. Następnie w dniu 6 czerwca 2014 r. organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanych kopii arkuszy. Oceniając opisany tok czynności podejmowanych przez Starostę G. w ramach postępowania wyjaśniającego należy uznać, iż w dacie wniesienia skargi pozostawał on w bezczynności, gdyż naruszył ustawowe terminy do załatwienia sprawy administracyjnej, jednakże bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na stosunkowo niewielki okres tej bezczynności. Wskazać należy też, iż z uwagi na fakt, że swój wniosek skarżący formułował jako udostepnienie informacji publicznej, wniesienie skargi nie musiało być przez niego poprzedzone wyczerpaniem przez niego trybu administracyjnego tj. złożeniem zażalenia do organu wyższego stopnia.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.