Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 746/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 31 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. i M. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. i M. Ż. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego – chlewni, w ramach istniejącego gospodarstwa rolnego, o łącznej obsadzie zwierząt poniżej 40 DJP wraz z płytą gnojową, szczelnym zbiornikiem na ścieki oraz niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej na działce nr ewid. 402/5 w G., wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że na wniosek A. i T. B., Wójt Gminy decyzją z dnia [...] maja 2005 r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2005 r., ustalił warunki zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji o łącznej obsadzie zwierząt poniżej 50 DJP w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.)

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 832/05 obie te decyzje zostały uchylone z uwagi na naruszenie art. 10 k.p.a. polegające na nie zbadaniu czy postanowienia uzgadniające decyzję zostały doręczone wszystkim stronom postępowania i czy stały się one ostateczne.

W postępowaniu ponownym inwestorzy zmodyfikowali wniosek, wskazując, że łączna obsada zwierząt w ich gospodarstwie po wybudowaniu chlewni wynosić będzie poniżej 40 DJP

Po uzgodnieniu projektu decyzji ze Starostą Powiatu M., Zarządem Dróg Wojewódzkich oraz Marszałkiem Województwa, Wójt Gminy decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. uwzględniając zmodyfikowany wniosek inwestorów ustalił warunki zabudowy dla wymienionej na wstępie inwestycji na działce nr ewid. 402/5 w G.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że projektowana zabudowa zagrodowa działki nr 402/5 związana jest z prowadzonym na terenie gminy gospodarstwem rolnym o pow. ok. 18 ha, a średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie B. wynosi 3,31 ha. W tej sytuacji nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczący kontynuacji funkcji i wskaźników zabudowy w oparciu o wskaźniki zagospodarowania działek sąsiednich. Analiza warunków wynikających z art., 61 ust. 1 pkt 2-5 wykazuje, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga zgody na przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze. Ze względu na wielkość hodowli poniżej 50 DJP inwestycja jest zaliczona do przedsięwzięć nie mających znaczącego wpływu na środowisko i nie podlega uzgodnieniu z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w M. , jednakże zgodnie we wskazaniami zawartymi w piśmie tegoż organu doprecyzowano warunki lokalizacji płyty gnojowej i zbiornika na płynne odchody zwierzęce, po myśli § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.

Organ I instancji powołał się też na składane w toku postępowania pisma M. i M. Ż., wskazując, że argumentacja w nich zawarta, w opinii autora projektu decyzji mgr inż. W. W., nie podważyła prawidłowości jej wydania. Pisma zawierające stanowisko W. W. zostały dołączone do decyzji.

W odwołaniu od tej decyzji M. i M. Ż. podnieśli, iż inwestycja będzie powodować ponadnormatywne uciążliwości poza granicami działki inwestora, skutkując ograniczeniem możliwości zagospodarowania działki odwołujących o nr 403/4.

Podali, że planują budowę budynku mieszkalnego i gospodarczo-garażowego w zachodniej części swojej działki, tymczasem działka B. ma szerokość 35 m i zlokalizowanie na niej zbiornika na ścieki i płyty gnojowej z wymogiem zachowania odległości 30 m od otworów okiennych i drzwiowych wykluczy możliwość zabudowy działki odwołujących.

Odwołujący powołali się również na wyznaczoną na załączniku graficznym nieprzekraczalną linię lokalizacji płyty gnojowej i zbiornika na ścieki, które przebiega przez ich działkę nr 403/4, wskazując, że ustalanie ograniczeń w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego jest niezgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zarzucili ponadto, że załącznik nr 2 do decyzji "Wyniki analizy wniosku dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy na działce nr 402/5 w G. w gminie B.", opracowany jest w formie opisowej, nie wyznaczono granic obszaru analizowanego na kopii mapy zasadniczej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołujący zwrócili też uwagę na uciążliwości - nieprzyjemne zapachy i hałas – wynikające z funkcjonowania planowanego obiektu, sugerując, że inwestorzy są właścicielami dużego gospodarstwa ok. 16 ha i mają możliwość realizacji inwestycji z dala od zabudowy mieszkaniowej.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu przedstawiono przebieg postępowania administracyjnego oraz argumenty odwołania, a następnie zacytowano przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując na spełnienie wymogów zawartych w tym przepisie. Kolegium powołało się również na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 lutego 2006 r., stwierdzając wykonanie zawartych w nim wytycznych

Decyzję Kolegium zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. i M. Ż., domagając się jej uchylenia i uchylenia decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuty dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego; a to art. 61 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne zastosowanie ostatniego z wymienionych przepisów, art. 53 ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 53 ust. 5 wymienionej ustawy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przepisów postępowania – art. 7, 10 i 77 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a.

Skarżący kwestionują brak określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy w odniesieniu do działki sąsiedniej poprzez błędne przyjęcie, że wymogi te nie dotyczą planowanej inwestycji, jako że zachodzi przypadek z art. 61 ust. 4 ustawy. W ocenie skarżących istnieje formalny związek pomiędzy zabudową zagrodową a powierzchnią gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową, stąd też immanentną cechą dla określenia wielkości gospodarstwa rolnego jest wielkość działki, na której zamierzenie inwestycyjne ma być realizowane. Działka nr 402/5, na której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne, ma powierzchnię 0,70 ha, zatem nie przekracza średniej powierzchni gospodarstwa w gminie – tj. 3,31 ha.

Skarżący kwestionują też możliwość posadowienia chlewni na przedmiotowej działce, biorąc pod uwagę jej wymiary i powołując się na wymagania odległościowe zawarte w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Wskazują także, że organ nie podjął w ogóle analizy umiejscowienia pyty gnojowej, która jest częścią inwestycji, a w szczególności w jakiej odległości od okien planowanego przez skarżących na ich działce budynku może się ona znajdować. Zaniechano wskazania czy istnieje konieczność uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w związku z tym, że w planowanej inwestycji przewiduje się zbiornik ze ściekami, w przede wszystkim nie ustalono jednoznacznie charakteru planowanej inwestycji – czy dotyczy ona budowy czy też jedynie rozbudowy istniejącej chlewni i budynków pomocniczych.

Skarżący wysuwają również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. akcentując brak rozważenia interesów stron w prowadzonym postępowaniu i wydanie arbitralnej decyzji uwzględniającej jedynie wniosek inwestora, a także wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji , nie odnoszące się do zarzutów odwołania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Sąd ten sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przypadku decyzji, bo tego rodzaju rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, Sąd może ją uchylić lub stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. – tj. gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy lub gdy wystąpią przyczyny nieważności wskazane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził wskazanych wyżej wad i naruszeń, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi.

Zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla budynku inwentarskiego – chlewni. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.)- zwanej dalej ustawą, które znajdują zastosowanie w sprawie, za podstawowy akt służący kształtowaniu przestrzeni uznają miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu miejscowego, a z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia, określenie sposobu zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji administracyjnej – albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy. Planowane przedsięwzięcie nie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, ze zm.), a zatem dla jego realizacji niezbędne jest ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy.

Decyzję taką wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzgodnieniu z organami wskazanymi w art. 53 ust. 4 ustawy i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

Kwestia wymaganych w rozpatrywanej sprawie uzgodnień była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 17 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 832/05 uchylił decyzje organów obu instancji wobec wątpliwości co do prawidłowości doręczenia postanowień uzgadniających decyzję o warunkach zabudowy i uzyskania przez nie waloru ostateczności. Będąc, z mocy art. 153 P.p.s.a. związanym oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym orzeczeniu, Sąd stwierdza, że wymagane uzgodnienia dokonane przed wydaniem zaskarżonej decyzji zostały uzyskane w sposób prawidłowy i są ostateczne, a to pozwala na ocenę prawidłowości tego rozstrzygnięcia pod względem merytorycznym.

Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy wymienia art. 61 ust. 1 ustawy w pkt 1-5, a dotyczą one kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, dostępu do drogi publicznej, zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu. Ponadto decyzję można wydać wyłącznie w odniesieniu do terenu, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne lub jest objęty taką zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planów miejscowych. Warunkiem wydania decyzji jest też jej zgodność z przepisami odrębnymi.

Wymienione przesłanki muszą zostać spełnione łącznie, co oznacza, że uchybienie choćby jednej z nich uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji. W literaturze podkreśla się, że wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa, 2006 r., s.489).

Ustawodawca dopuścił jednocześnie wyjątki od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasady kontynuacji funkcji i cech dotychczasowej zabudowy. Wymienionego przepisu nie stosuje się m. in. do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie, o czym stanowi art. 61 ust. 4 ustawy.

Organy orzekające w sprawie odstąpiły od ustalania przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, uznając, iż zachodzi przypadek określony w art. 61 ust. 4 ustawy, ponieważ projektowana na działce nr 402/5 zabudowa zagrodowa związana jest z prowadzonym przez inwestorów na terenie gminy gospodarstwem rolnym, którego powierzchnia wynosi ok. 18 ha, podczas gdy średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego na terenie gminy B. wynosi 3,31 ha.

Skarżący kwestionują możliwość zastosowania w sprawie art. 61 ust. 4 ustawy, wywodząc, że powierzchnia działki nr 402/5, której dotyczy ustalenie warunków zabudowy wynosi 0,70 ha, a więc jest mniejsza niż średnia powierzchnia gospodarstwa w gminie. Jednocześnie wskazują, że powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z zabudową zagrodową, o którym mowa w tym przepisie, to de facto wielkość działki, na której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne. Odmienna wykładnia art. 61 ust. 4 prowadziłaby w ocenie skarżących do kuriozalnych sytuacji, kiedy w gospodarstwie wielohektarowym złożonym z działek o różnych wielkościach, dla działki o niewielkiej powierzchni istniałaby w zasadzie nieograniczona możliwość jej zabudowy z uwagi na zwolnienie z kontynuacji cech zabudowy, chociaż działki sąsiednie zabudowane byłyby w odmienny sposób.

Analiza wymienionego przepisu prowadzi do wniosku, że jego wykładnia dokonana w niniejszej sprawie przez organy orzekające jest prawidłowa.

Niewątpliwie intencją ustawodawcy było zróżnicowanie sytuacji prawnej rolników w zależności od wielkości gospodarstwa, przy czym związanie gospodarstwa rolnego z zabudową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa jako pewnej całości produkcyjnej. To zaś oznacza, że sama planowana zabudowa nie musi znajdować się na tym samym gruncie co reszta gospodarstwa (taki też pogląd wyrażony został w doktrynie - Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa, 2006 r., s.503).

Brak dokonania analizy zabudowy sąsiedniej i określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy dla działki nr 402/5 w decyzji ustalającej warunki zabudowy, wynikający z zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy, skutkuje zdaniem Sądu odstąpieniem od sporządzania obszaru analizowanego będącego załącznikiem do decyzji. Obowiązek wyznaczenia takiego obszaru wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W rozporządzeniu tym zdefiniowano samo pojęcie obszaru analizowanego – rozumiejąc przez to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Przytoczona definicja, jak również § 3 ust. 1 rozporządzenia nakładający na organ obowiązek wyznaczenia wokół działki budowlanej obszaru analizowanego i przeprowadzenie na nim analizy funkcji i cech zabudowy, wskazują wyraźnie, że wyznaczenie obszaru analizowanego ściśle związane jest z celem, jakim jest ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

W przypadku zatem, kiedy organ z mocy ustawy (art. 61 ust. 4) zwolniony jest z obowiązku określania wymagań dotyczących nowej zabudowy w kontekście kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, odpada również konieczność wyznaczania granic obszaru analizowanego i dokonywania analizy.

W tej sytuacji, skoro zaskarżona decyzja takiej analizy nie zawiera a organ nie miał obowiązku jej sporządzenia, nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu te zarzuty skargi, które kwestionują brak określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i wyznaczenia granic obszaru analizowanego.

Nie są także trafne podnoszone w skardze zarzuty związane z lokalizacją chlewni i urządzeń infrastruktury technicznej oraz naruszeniem przepisów dotyczących zachowania norm odległościowych wynikających z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877).

Jak już wcześniej zaznaczono, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wydawana jest w przypadku braku planu miejscowego. Ma zatem charakter aktu planistycznego w tym znaczeniu, że kreuje na przyszłość możliwość zabudowy terenu dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Nie określa ona natomiast usytuowania obiektu budowlanego. Kwestia ta należy do przedmiotu regulacji Prawa budowlanego i jest rozstrzygana na etapie wydawania pozwolenia na budowę (por. m. in. uchwała NSA z dnia 25.11.1996 r., OPK 22/96, wyrok WSA w Warszawie z dnia 31.05.2005 r., IV SA/Wa 905/04, System Orzecznictwa LEX Nr 168058).

Za niezasadne Sąd uznał też zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżących charakter planowanej inwestycji został wskazany w pismach inwestorów uzupełniających wniosek – dotyczy ona budowy budynku chlewni wraz z infrastrukturą, co prawidłowo przyjął organ w decyzji. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że na zainstalowanie zamkniętego zbiornika na ścieki (odchody zwierzęce), stanowiącego infrastrukturę techniczną planowanej inwestycji, wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Pozwolenie takie wymagane jest na gromadzenie ścieków na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią oraz w obrębie obszarów górniczych utworzonych dla wód leczniczych.

Jeśli chodzi o uwarunkowania środowiskowe, organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, biorąc pod uwagę wielkość hodowli do 40 DJP, że planowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.).

Na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie rozstrzyga się natomiast kwestii ewentualnych uciążliwości związanych z użytkowaniem planowanej inwestycji, takich jak nieprzyjemny zapach. Podkreślić zresztą wypada, że inwestorzy już prowadzą hodowlę zwierząt, podobnie jak skarżący, którzy posiadają 3 chlewnie, co wynika z pisma inwestorów z [...].06.2007 r.

Pewne uchybienia Sąd zauważa natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które nie odnosi się do zarzutów odwołania, nie wyjaśnia z jakich powodów organ zarzutów tych nie uwzględnił. Stanowi to niewątpliwie naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., jednakże nie na tyle istotne by mogło skutkować uwzględnieniem skargi. Jak zaznaczono na wstępie podstawą uwzględnienia skargi może być tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.). W rozpatrywanym przypadku wady uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przy nie budzącym wątpliwości stanie faktycznym i prawnym sprawy, takiego wpływu nie miały.

Z wszystkich tych przyczyn, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.