Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1008/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1a w zw. z  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Renata Siudyka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi G.G. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w policji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w K. - Rozkaz Personalny z dnia [...] nr [...]; 2) umarza postępowanie administracyjne; 3) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych (słownie: [...] złotych [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...] roku, nr [...] zwolnił G.G. ze służby w Policji z dniem 31 stycznia 2014 roku. Jako podstawę zwolnienia policjanta ze służby wskazano art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Decyzji tej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, Prokurator Prokuratury Rejonowej K. przedstawił G.G. zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 231 § 1 kk, art. 271 § kk w zw. z art. 11 § 2 kk. tj. przekroczenia uprawnień poprzez dokonanie spisania dwóch protokołów przesłuchania świadka, przy czym w jednym z nich poświadczono nieprawdę. W dniu 31 października 2013 roku Prokurator skierował przeciwko niemu akt oskarżenia. Komendant Miejski Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...]r. zawiesił policjanta w czynnościach służbowych na okres od 1 do 30 listopada 2013 r., a następnie przedłużył okres zawieszenia do ukończenia postępowania karnego.

W dniu 16 listopada 2013 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o policji.

W ocenie organu I instancji zostały spełnione przesłanki zwolnienia wynikające z tego przepisu, bowiem fakt popełnienia przestępstwa jest oczywisty, zaś jego charakter uniemożliwia jego pozostawanie w służbie. Przed wydaniem decyzji, w związku z wymogiem wynikającym z art. 43 ustawy o Policji, zwrócono się o opinię do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, który wstrzymał się z jej wydaniem.

Od powyższej decyzji G.G. wniósł w terminie ustawowym odwołanie do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 77, 78 § 1 i 2, 80 i 107 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz nie uwzględnienie wniosków dowodowych strony i ich bezpodstawne oddalenie. Ponadto organowi I instancji zarzucił bezpodstawne przyjęcie, iż w sprawie zachodzą przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, uzasadniające zwolnienie skarżącego ze służby. Wyraził również swoją dezaprobatę dla nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...]r., nr [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii zaistnienia, określonych w art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji przesłanek zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Popełnienie przez niego przestępstwa uznał za oczywiste, zaś charakter czynu zabronionego uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ II ustalił, że w aktach czynności prowadzonych w Komendzie Miejskiej Policji w K., sygn. akt [...], znajdują się dwa sporządzone pismem ręcznym przez. G.G. protokoły przesłuchania w charakterze świadka wykroczenia K.H. Oba protokoły noszą tą samą datę tj. dnia 17 kwietnia 2013 roku. Ich treść jest z przeważającej mierze zbieżna, natomiast to co je odróżnia to informacja o sposobie zakończenia interwencji przez strażników miejskich, którzy w dniu 18 marca 2013 roku podjęli czynności w związku z blokadą nałożoną na pojazd m-ki [...] nr rej. [...], stanowiący własność K.H. W jednym z protokołów zawarta została informacja, że strażnicy miejscy wystawili właścicielowi nieprawidłowo zaparkowanego samochodu mandat gotówkowy w wysokości 100 zł. Natomiast zgodnie z treścią drugiego protokołu, wobec K.H. strażnicy mieli zastosować pouczenie.

Na obu protokołach znajdują się podpisy własnoręcznie złożone przez K.H., który potwierdził to w złożonych przez siebie zeznaniach. Ponadto zeznał, iż przesłuchiwany był tylko raz przez funkcjonariusza o nazwisku G., któremu podpisał wszystkie dokumenty, jakie zostały mu do podpisu przedłożone.

Jak wyjaśnił funkcjonariusz pismem z dnia 24 grudnia 2013 r., świadka K.H. przesłuchiwał dwukrotnie. Za pierwszym razem zeznał on, iż za wykroczenie został ukarany mandatem w kwocie 100 zł. Jak jednak ustalił G.G. , interwencja strażników miejskich faktycznie zakończyła się pouczeniem właściciela pojazdu, wobec czego ponownie wezwał K.H. i jeszcze raz przesłuchał go na powyższą okoliczność w dniu 21 maja 2013 roku. Wtedy też miał pouczyć świadka o uprawnieniach i obowiązkach osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia. Dużą zbieżność obu protokołów łącznie z datami sporządzenia, tłumaczył tym, iż świadek sam złożył niemal identyczne zeznania a błędną datę wpisał z pośpiechu, omyłkowo. Jednocześnie wskazał P.F. jako osobę, która była świadkiem obu przesłuchań.

Zdaniem organu odwoławczego przedstawiona przez G.G. wersja wydarzeń jest niewiarygodna.

W pierwszej kolejności organ uznał za mało wiarygodne, aby K.H. przesłuchiwany miesiąc później składał zeznania w swej treści niemal identyczne, jak te złożone w dniu 17 kwietnia 2013 roku. Jest to tym mniej prawdopodobne, iż sam skarżący w piśmie z dnia 24 grudnia 2013 roku pisze odnośnie drugiego przesłuchania ww. świadka, cyt. ’’zauważając istotną odmienność złożonych zeznań zdałem sobie sprawę, iż świadek kluczy i wyraźnie zmienia wersje zeznań najprawdopodobniej w obawie przed odpowiedzialnością kamą." Jednocześnie organ wskazał, że w sytuacji, gdy G.G. chciał ponownie przesłuchać już przesłuchanego świadka na jedną, konkretną okoliczność, dotyczącą sposobu zakończenia interwencji przez strażników miejskich, to protokół w swej treści winien nawiązywać do wcześniejszego przesłuchania i ograniczyć się do meritum sprawy i stwierdzonych rozbieżności. Protokół powinien zatem zawierać między innymi odpowiedź na pytanie dlaczego świadek uprzednio zeznawał inaczej co jest kwestią podstawową w przypadku ponownego przesłuchania.

Organ również nie dał wiary w kwestii błędnej daty sporządzenia protokołu, albowiem z zeznań G.G. wynika, iż wezwał świadka na godzinę 12:00, a czynność trwała od godz. 13:00, identycznie jak w drugim z protokołów, który miał być sporządzony w dniu 17 kwietnia 2013 roku. Organ ponadto zwrócił uwagę na fakt, iż pouczenie osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia o uprawnieniach i obowiązkach, które do podpisania przedłożyć miał świadkowi G.G. w dniu 21 maja 2013 roku również nosi datę 17 kwietnia 2013 roku. Trudno przyjąć, aby K.H. także pomylił się co do daty podpisując druk pouczenia.

Zdaniem organu odwoławczego należy uznać, iż oba protokoły zostały sporządzone tego samego dnia tj. 17 kwietnia 2013 roku przez G.G. i podpisane przez K.H.

W ocenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstw z art. 231 § 1 kk i art. 271 § 1 k.k. została dopełniona.

Odnosząc się do drugiej przesłanki, jaką jest brak możliwości pozostania w służbie, zdaniem organu winna być ona rozumiana jako utrata przez policjanta nieposzlakowanej opinii, której posiadanie warunkuje pełnienie służby w Policji. Utrata nieposzlakowanej opinii jest właśnie wynikiem popełnienia przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Dla oceny, czy funkcjonariusz utracił tę szczególną kwalifikację ma zatem znaczenie, to jaki czyn popełnił, gdyż to charakter popełnionego czynu o znamionach przestępstwa uniemożliwia dalsze pozostawanie danego policjanta w służbie.

Zgodnie z art. 25 cyt. ustawy, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, nie karany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować.

Policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sam musi przestrzegać to prawo w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do uniemożliwienia mu wykonywania czynności służbowych.

Mając na uwadze charakter popełnionego przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego oraz okoliczności jego popełnienia, organ stwierdził, iż skarżący nie może korzystać z przymiotu nieposzlakowanej opinii.

Podsumowując organ uznał, że obie przesłanki, niezbędne do stwierdzenia fakultatywnej przesłanki do zwolnienia policjanta ze służby, w rozpatrywanej sprawie zostały wykonane.

Zdaniem organu nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. jest uzasadnione interesem społecznym wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, które to zadania mogą być realizowane wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami art. 25 i 27 ustawy o Policji.

Za bezzasadny organ uznał zarzut obrazy art. 108 § 1 k.p.a., bowiem policjant został już zawieszony w czynnościach służbowych na mocy odrębnej decyzji, której również nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Fakt, że policjant był zawieszony w czynnościach służbowych, nie stanowi przeszkody do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji kończącej postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Odnosząc się do zarzutu odmowy przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków G.Z. i P.F. oraz uzyskania bilingów połączeń telefonicznych z telefonu służbowego policjanta jak i pozostałych, wymienionych w piśmie z dnia 24 grudnia 2013 roku, organ uznał, iż przeprowadzenie dowodów jest zasadne tylko wtedy kiedy może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Wskazane przez skarżącego środki dowodowe, z uwagi na ich charakter, miały dowodzić tego, iż K.H. w dniu 21 maja 2013 roku złożył do protokołu ponownie zeznania w sprawie co zostało w sprawie wykluczona w oparciu o wskazane już powyżej okoliczności.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G.G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Komendantowi Policji w K. do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności:

1/ art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., które miały wpływ na wynik sprawy poprzez nienależyte wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych dla wydanego rozstrzygnięcia i pominięcie wszystkich wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w piśmie z dnia 24.12.2013r.;

2/ art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych skarżącego zgłoszonych w jego piśmie z dnia 24.12.2013r. pomimo, iż przepisy powyższe obligatoryjnie nakazywały ich uwzględnienie i tym samym przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ I instancji wadliwie, niewyczerpująco i z naruszeniem wszelkich standardów postępowania przewidzianych obowiązującym k.p.a.;

3/ art. 108 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne nadanie zaskarżonej decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności w szczególności z tego względu, że wobec skarżącego wydano wcześniej decyzję o zawieszeniu go w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego również z nadaniem tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Nadto decyzji tej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez bezzasadne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do fakultatywnego zwolnienia skarżącego ze służby, podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono wszystkich dowodów, ani też tym bardziej nie wykazano, iż zachodzi przypadek "oczywistości popełnienia przestępstwa".

Zdaniem G.G. zaskarżona decyzja, a także decyzja organu I instancji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, nie odpowiada prawu, jest przedwczesna oraz zapadła z oczywistą obrazą przepisów procedury administracyjnej.

W jego ocenie, nierozpoznanie wniosku strony o podjęcie czynności niezbędnej dla dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy stanowi rażące naruszenie przepisów prawa procesowego. Popełnienie przestępstwa musi być "oczywiste", powinny zatem istnieć określone dowody na jego zaistnienie, a nie tylko uprawdopodobnienie.

W piśmie z dnia 24.12.2013r. znajdującym się w aktach sprawy skarżący wszechstronnie i szeroko przedstawił konieczność przeprowadzenia szeregu dowodów i zgłosił szereg wniosków dowodowych w postaci dowodu z zeznań świadków: G.Z. i P.F., dokumentów w postaci bilingów, księgi wyjść i wejść KMP K., zapisu z monitoringu oraz rozprawy administracyjnej w celu wyjaśnienia całej sprawy, w szczególności w celu potwierdzenia wszystkich okoliczności wskazanych w treści pisma skarżącego z dnia 24.12.2013r. wskazujących, że w sprawie nie może być mowy o popełnieniu jakiegokolwiek przestępstwa nie mówiąc już o "oczywistości" popełnienia przestępstwa zarzuconego skarżącemu, której wymaga przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Skarżący wskazał też w piśmie z dnia 24.12.2013r. na rysujące się w zeznaniach świadka K.H. sprzeczności i niedorzeczności, których ani prokurator, ani tym bardziej organ I instancji nie wyjaśnił wbrew obowiązkowi.

W ocenie skarżącego doszło do sytuacji dość kuriozalnej, kiedy bezkrytycznie daje się wiarę zeznaniom świadka, który zmienia zeznania w obawie przed odpowiedzialnością karną i utratą karty stałego pobytu, a eliminuje się bez wszczęcia postępowania dowodowego wersję skarżącego, która "oczywiście" zaprzecza możliwości popełnienia przez skarżącego jakiegokolwiek przestępstwa.

Zdaniem skarżącego, organ nie podjął wszelkich, niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy działań, dopuszczając się uchybień proceduralnych, które mogłyby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji (rozkazu). Argumentacja zawarta w dwóch postanowieniach KMP w K. o oddaleniu wniosków dowodowych skarżącego w sposób oczywisty urąga nie tylko k.pa., ale dobrym obyczajom, do których odwołuje się ten kodeks. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego przez organy administracji w szczególności odnoszące się do kwestii wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę.

Skarżący podkreślił, iż przesłanka "oczywistości" popełnienia przestępstwa o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o policji została doprecyzowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, miedzy innymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27.11.2006, sygn. II SA/Wa 1573/06.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy zarzucono skarżącemu czyn z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. Oba te przepisy wymagają dla spełnienia znamion umyślności, czyli obejmowaniem sferą świadomości sprawcy zespołu znamion tego przestępstwa o czym nie może być mowy w realiach dowodowych sprawy, tym bardziej nie może być tutaj mowy o oczywistości wypełnienia znamion czynu o czym świadczy najdobitniej tekst uzasadnienia organu II instancji. W ogromnej większości jest on polemiką z ustaleniami dowodowym w sprawie i już sam w sobie stanowi dowód na to, że nie ma tutaj mowy o oczywistości popełnienia zarzuconego skarżącemu czynu skoro różne wersje w tym wersja skarżącego przedstawiona w piśmie z dnia 24.12.2013r. są hipotetycznie równie prawdopodobne, a więc żadna z nich nie jest "oczywista" w rozumieniu ustawy, ponieważ nie ma żadnego dowodu wyłączającego prawdziwą wersję skarżącego.

Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na pogląd WSA w Warszawie zawarty w wyroku z 5.01.2010r., sygn. II SA/Wa 1477/09, zgodnie z którym popełnienie czynu o znamionach przestępstwa nie jest wystarczającą przesłanką przemawiającą za zwolnieniem policjanta ze służby. Popełnienie czynu musi bowiem być oczywiste oraz charakter tego czynu musi stać na przeszkodzie pozostawaniu policjanta w służbie.

W postępowaniu karnym, jak i administracyjnym nie zweryfikowano dokładnie wszystkich okoliczności sprawy podnoszonych powyżej, a także bezkrytycznie dano wiarę zeznaniom świadka, który zmienia swoje zeznania i tworzy wersje zdarzeń w obawie przed odpowiedzialnością kamą i utratą prawa do pobytu w Polsce, ponieważ jest obywatelem [...] posiadającym jedynie kartę stałego pobytu, którą można cofnąć w sytuacji stwierdzenia naruszenia przez tego obywatela porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

Argumentując w dalszej kolejności skarżący podkreślił, iż celem art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest usunięcie z Policji tych policjantów, którzy w sposób oczywisty popełnili czyny o znamionach przestępstwa, a charakter tychże czynów wskazuje na to, że popełniono je w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie w oczach opinii publicznej (tak wyrok TK z 2.09.2008r. K 35/06).

Reasumując skarżący stwierdził, iż z uzasadnienia skarżonej decyzji, nie wynika aby wersja zaprezentowanej przez skarżącego w jego piśmie z dnia 24.12.2013r. złożonym do akt sprawy była nieprawdziwa. Dodatkowo zważywszy na pominięcie zgłaszanych w toku postępowania przez skarżącego wniosków dowodowych o oczywistości popełnionego przestępstwa mowy być nie może. Sprawa niewątpliwie wymaga wyjaśnienia, a rysujące się już na pierwszy rzut oka wątpliwości, a także niemożność wykluczenia wersji skarżącego a priori wyłączają przesłankę oczywistości, której spełnienia wymaga ustawa.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała bowiem, że nie odpowiada ona wymogom obowiązujących przepisów prawa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. z Dz.U. z 2015 r., poz.335 ze zm.), dalej: ustawa o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby między innymi w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Stosownie do art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

Jak wykazuje analiza cytowanych powyżej przepisów zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 8 w zw. z art. 43 ust. 3 policjanta może nastąpić po spełnieniu łącznie następujących przesłanek: po pierwsze – w przypadku popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa bądź przestępstwa skarbowego; po drugie – popełnienie takiego czynu (o znamionach przestępstwa) musi być "oczywiste"; po trzecie – charakter tegoż czynu (przestępstwa) uniemożliwia pozostanie funkcjonariusza w służbie; po czwarte – rozstrzygnięcie w kwestii zwolnienia ma znamiona aktu uznaniowego, o czym świadczy systematyka art. 41 ustawy o Policji oraz zwrot zastosowany przez ustawodawcę w ust. 2 art. 41 – " Policjanta można zwolnić ze służby...", poprzedzający wyliczenie przesłanek umożliwiających podjęcie takiego aktu.

Jeśli chodzi o pierwszą z tych przesłanek, to trzeba zauważyć, iż w przepisie art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji mowa jest o popełnieniu przez policjanta "czynu o znamionach przestępstwa", a nie przestępstwa. Wobec tego do organu orzekającego w sprawie zwolnienia należy ocena (kwalifikacja) określonego czynu co do spełniania przez niego znamion przestępstwa. Nie musi zatem dysponować wyrokiem (prawomocnym) sądu karnego, potwierdzającym fakt popełnienia przestępstwa.

Odnosząc te ustalenia do rozpatrywanej sprawy nie sposób podzielić stanowiska organu II instancji, przyjętego w ślad za Komendantem Miejskim Policji w K. o oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 231 § 1 k.k. i art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego K. w K. z dnia [...]r., sygn. akt [...] G.G. został uniewinniony od zarzucanych mu czynów. W związku z tym odpadła przesłanka dotycząca oczywistości popełnienia przestępstwa. Co więcej ocena dokonana w tym zakresie przez Sąd odnosi się do przeszłości, a więc dotyczy zdarzenia stanowiącego podstawę skarżonego orzeczenia.

Jeśli zatem odpadła przesłanka warunkująca zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji, jako podstawy zwolnienia skarżącego ze służby, to tym samym skarga znajduje uzasadnienie.

W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1a w zw. z § 3 tegoż przepisu p.p.s.a., Sąd postanowił uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] i umorzyć postępowanie administracyjne w sprawie.