Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1274/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Asesor WSA Alicja Palus, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2005r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...]z dnia [...]r. Prezydent Miasta W. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) odmówił skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę miejskich dróg komunalnych na osiedlu G. we W.. W uzasadnieniu organ podał, że inwestor nie wykonał postanowienia z dnia [...]r. nakładającego obowiązek wyznaczenia ścieżki rowerowej wzdłuż ulicy o symbolu 17 KL (ul. K.) zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla G.-P. we W. uchwalonego przez Radę Miejską we W. w dniu [...]r. Nr [...]. Plan miejscowy przewiduje trasy wydzielonych pasów ruchu rowerowego przy głównych ciągach ruchu pieszego w zieleni izolacyjnej, tak wyznaczone, że zapewniają komunikację w osiedlu niezależnie od sieci ulicznej.

W odwołaniu skarżący zarzucił, że dołączona do akt sprawy decyzja nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie nakłada na inwestora obowiązku urządzenia ścieżki rowerowej, natomiast precyzuje zakres inwestycji bez wymienienia tejże ścieżki i jednocześnie orzeka o braku innych warunków mogących wpłynąć na sposób zagospodarowania terenu lub ograniczenie zakresu zainwestowania. Ponadto zaprojektowanie planowanej inwestycji wraz ze ścieżką rowerową nie jest technicznie możliwe, zaś według stanowiska Zarządu Dróg i Komunikacji we W. urządzenie ścieżki rowerowej wzdłuż ulicy K. byłoby nieuzasadnione i zostało zaopiniowane negatywnie.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. Według uzasadnienia, projekt budowlany nie spełnia wymogów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie planu uproszczonego zagospodarowania przestrzennego osiedla G. P. we W. (uchwała Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 17.11.1994r. Nr VI/50/94 Dz. Urz. Woj. Wrocławskiego Nr 13, poz. 109 z dnia 15.12.1994r.), w zakresie dotyczącym drogi 17 KL zapisanej w ustaleniach planu jako "Ulica lokalna nowoprojektowana - ulica obsługująca przyległe tereny projektowanej zabudowy mieszkaniowej średniej oraz niskiej i usług oświaty. Budowa ulicy o jezdni o szerokości 6 m z chodnikami, po obu stronach. W części północnej zatoki postojowe. Wyznaczona ścieżka rowerowa o szerokości 2,5 m. Szerokość w LR 15 m. Nawierzchnia jezdni bitumiczna". Organ miał obowiązek zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt a) Prawa budowlanego sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ stwierdził w tym zakresie niezgodność z uwagi na nieuwzględnienie ścieżki rowerowej, zaś nałożony postanowieniem z dnia [...]r. obowiązek dostosowania projektu do planu miejscowego nie został przez inwestora wykonany.

W skardze do sądu administracyjnego inwestor ponownie zarzucił pominięcie zgodności projektu z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wskazał, że niezgodność tej decyzji z planem miejscowym jest wątpliwa z uwagi na ustanowioną w planie dopuszczalność odstępstw od zapisów dotyczących kształtu i przebiegu dróg komunalnych, a w końcu zwrócił uwagę na brak jednolitości stanowisk przedstawicieli Gminy odnośnie potrzeby urządzenia ścieżki rowerowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Organ przyznał, że z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wynika konieczność wykonania ścieżki rowerowej, ale przecież decyzja powołuje się na plan miejscowy, który przewiduje obowiązek wytyczenia ścieżki rowerowej. Negatywna opinia ZDiK co do lokalizacji ścieżki, nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1a powołanej w decyzji ustawy Prawo budowlane organ architektoniczno-budowlany sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu (stanowiącego część projektu budowlanego zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, który z kolei powinien być zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z kolei zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139) stanowił, że "warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę". Sposób prawidłowego stosowania obu tych przepisów w przypadku dostrzeżenia przez właściwy organ braku zgodności decyzji z planem miejscowym, uległ wyjaśnieniu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku NSA z dnia 4.01.1999r. IV SA 2044/96 Lex nr 46693 wskazano, że w takiej sytuacji organ nie ma prawa we własnym zakresie uchylić się od zastosowania decyzji, natomiast powinien zawiadomić organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji o dostrzeżonej wadliwości, zawieszając jednocześnie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę do czasu orzeczenia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W wyroku NSA z 6.06.2001r. wyjaśniono, że skoro stosownie do ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, a ocena ta jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę, to samodzielne dokonywanie przez ten organ takiej oceny stanowiłoby oczywiste naruszenie art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Według uzasadnienia wyroku NSA z 4.01.1999r. Lex nr 46694, sprawdzenie o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1a prawa budowlanego dotyczyć może kwestii zmiany treści planów. Jednolite stanowisko prawne NSA w odniesieniu do omawianego problemu znalazło odzwierciedlenie w treści komentarzy do ustawy (ostatnio Z. Kostka, J. Hyla "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Komentarz i przepisy wykonawcze" s. 109 oraz T. Bąkowski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym - Komentarz" s. 195-197 wraz z powołaną tam literaturą prawniczą, przy spostrzeżeniu, że art. 55 nowej ustawy jest powtórzeniem art. 47 ustawy dotychczasowej). Sąd orzekający w nin. sprawie w pełni aprobuje przedstawione tezy prawne. Można dodać, że stan prawny związania każdego organu administracji publicznej ostatecznymi decyzjami, do czasu podważenia ich mocy prawnej w drodze odpowiedniego postępowania, wynika już z ogólnych zasad procedury administracyjnej i ulega jedynie konkretyzacji i wzmocnieniu w postanowieniach ustaw szczególnych wyrażających to w sposób wyraźny (zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - patrz art. 16 § 1 k.p.a. i wyjaśnienia komentarzowe do tego przepisu, w szczególności J. Zimmermann "Polska jurysdykcja administracyjna" s. 148-172).

W nin. sprawie, jak trafnie podniósł skarżący, ostateczna decyzja właściwego organu rozstrzygnęła o zgodności zamierzenia inwestora z ustaleniami planu miejscowego. Organ nie powołał się na zaistnienie zdarzeń prowadzących do wygaśnięcia tej decyzji lub utraty jej aktualności w dacie wydawania pozwolenia na budowę. Odmowa wydania tego pozwolenia z tego względu w sposób oczywisty naruszała art. 47 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Argumentacja organu oraz skarżącego dotycząca dopuszczalności odstąpienia od szczegółowego zapisu planu miejscowego, a tym bardziej celowości dostosowania się do takiego zapisu, nie miała znaczenia w nin. postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1a, art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.

KK/20.10.05