Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1019/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 63 par. 3. art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącej B. B. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] stycznia 2018 r., którą organ odwoławczy na podstawie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. nr 65, poz. 595 ze zm.), utrzymał w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] w [...] z [...] stycznia 2012 r. (nr [...]) odmawiającą poparcia wniosku o nadanie skarżącej tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych.

Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych i przyjętych przez organ za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że Rada Wydziału [...] w [...] w dniu [...] stycznia 2012 r. podjęła, w głosowaniu tajnym, uchwałę odmawiającą poparcia wniosku o nadanie dr hab. B. B. tytułu profesora w dziedzinie nauk humanistycznych. Podstawę materialnoprawną uchwały stanowił art. 27 ust. 3 pkt 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz § 43 ust. 1 pkt. 4 Statutu [...] uchwalonego przez Senat Akademicki [...] w dniu [...] czerwca 2006 r.

B. B. w dniu 3 grudnia 2012 r. wniosła, z uchybieniem terminu, odwołanie od tej uchwały (odwołanie nie zostało podpisane przez stronę) a następnie, w dniu 26 czerwca 2013 r. wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów ostatecznym postanowieniem z [...] września 2013 r. (nr [...]) odmówiła skarżącej przywrócenia terminu do złożenia odwołania od uchwały Rady Wydziału [...] w [....] z [...] stycznia 2012 r. odmawiającej poparcia wniosku o nadanie dr hab. B.B. tytułu profesora w dziedzinie nauk humanistycznych.

Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 maja 2014 r. II SA/Wa 2409/13 uchylił postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] września 2013 r. o odmowie przywrócenia skarżącej terminu do jego wniesienia. Sąd podał, że odwołanie zostało złożone przez stronę skarżącą w piśmie z 3 grudnia 2012 r. i zarzucił organowi, że nie rozważył, czy w tym piśmie nie zawarto również wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Centralna Komisja Lekarska postanowieniem z [...] października 2015 r. (nr [...]) przywróciła skarżącej termin do złożenia odwołania od uchwały Rady Wydziału [...] w [...] w dniu [...] stycznia 2012 r. o odmowie poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora.

W toku postępowania odwoławczego, Centralna Komisja Lekarska zwróciła się do prof. dr hab. Z. M., prof. W. T. o ocenę zasadności odwołania skarżącej od uchwały Rady Wydziału odmawiającej poparcia jej wniosku o nadanie tytułu profesora. Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, w dniu [...] października 2016 r. w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw przyjęciu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały Rady Wydziału [...] w [...]. Po zapoznaniu się z tym stanowiskiem, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z [...] października 2016 r. utrzymała w mocy uchwałę organu I instancji o odmowie poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora.

Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 października 2017 r. II SA/Wa 312/17 uchylił decyzję Centralnej Komisji z 24 października 2017 r. Sąd dostrzegł, że zaskarżoną decyzją Centralna Komisja odmówiła przyjęcia odwołania skarżącej i utrzymała w mocy uchwałę o odmowie poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego. Tymczasem z protokołu posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (z [...] października 2016 r.) wynika, że za uchwałą o odmowie przyjęcia odwołania oddano 1 głos, przeciw - 10 (nie było głosów wstrzymujących).

W tych okolicznościach faktycznych Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z [...] stycznia 2018 r. utrzymała w mocy uchwałę organu I instancji o odmowie poparcia wniosku o nadanie skarżącej tytułu profesora.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie dowodowe przez Centralną Komisją ograniczone jest tylko do uzyskania opinii recenzentów CK. W tym postępowaniu nie ma już miejsca na toczenie dyskusji na temat recenzji. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podzieliła stanowisko organu I instancji, że skarżąca, która uzyskała stopień doktora habilitowanego nie posiada osiągnięć naukowych znacznie przekraczających wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym (art. 26 ust. 1 ustawy). Jej osiągnięcia naukowe zostały negatywnie ocenione w postępowaniu w I instancji (przed Radą Wydziału) a także w postępowaniu odwoławczym. Organ stwierdził, że opinie prof. E. A. i prof. L. W., którzy negatywnie ocenili osiągniecia naukowe skarżącej są wyczerpujące i obiektywne. Są zbieżne z opiniami sporządzonymi przez superrecenzentów w toku postępowania odwoławczego. Z opinii superrecenzentów wynika, że dwie pozostałe opinie, sporządzone w toku postępowania przed Radą Wydziału (przez prof. S. K. i prof. T. N.) są ogólnikowe, a "ferowane oceny są wyłącznie pozytywne i kurtuazyjne". Organ dodał, że przekonanie skarżącej, że uchwała Rady Wydziału o wszczęciu postępowania i pozytywne opinie dwóch recenzentów "pokazują znaczącą przewagę stanowisk pozytywnych" jest niczym nieuzasadnione. Uchwała Rady Wydziału o wszczęciu postępowania o niczym nie przesądza (dopiero otwiera procedurę do oceny dorobku naukowego). Nie jest też uprawnione mechaniczne zestawienie wyników konkluzji recenzentów (pozytywnych i negatywnych).

B. B. w skardze na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] stycznia 2018 r. wniosła o jej uchylenie. Skarżąca w obszernej skardze przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania i podkreśliła, że Sąd dwukrotnie uchylał rozstrzygnięcia organów w tej sprawie, co jej zdaniem, oznacza że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 45, art. 54 i art. 72 Konstytucji, art. 21 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8, art. 9, art. 11, art. 80, art. 107 § 1, art. 58 k.p.a.

Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych powodów niż w niej podniesione.

Z przepisu art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1032) wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu Sąd jest obowiązany do badania jego zgodności z prawem w pełnym zakresie, nie ogranicza się do zarzutów skargi. Uwzględnia więc z urzędu naruszenia prawa, których nie podnosi strona wnosząca skargę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżąca w dniu 3 grudnia 2012 r. złożyła odwołanie od uchwały organu I instancji z [...] stycznia 2011 r. o odmowie poparcia jej wniosku o nadanie tytułu profesora nauk humanistycznych. Sąd zauważa, że pismo to nie zostało przez skarżącą podpisane. Organ II instancji nie wezwał jednak skarżącej w trybie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. do usunięcia braku formalnego odwołania (jego podpisania) i rozpoznał wniosek o przywrócenie terminu, a następnie (po uwzględnieniu tego wniosku) rozpoznał sprawę merytorycznie.

Należy zauważyć, że w wydanym w tej sprawie wyroku z 6 maja 2014 r. II SA/Wa 2409/13 o uchyleniu postanowienia Centralnej Komisji :Lekarskiej o odmowie przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania, Sąd jednoznacznie stwierdził, że za odwołanie należy uznać pismo skarżącej z 3 grudnia 2012 r. (a nie np. pismo z 26 czerwca 2013 r. w którym wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu). Sąd orzekający w tej sprawie jest tą oceną związany (art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym wyroku Sąd nie wypowiedział się jednak co do skuteczności tego odwołania, nie odniósł się do braku podpisu odwołania. Tego uchybienia nie rozważył również Sąd orzekając w tej sprawie wyrokiem z 4 października 2017 r. II SA/Wa 312/17.

Z tych względów kwestia ta wymaga oceny Sądu rozpatrującego obecnie tę sprawę.

Nie ulega wątpliwości, ze w świetle art. 63 § 3 k.p.a. pismo procesowe niepodpisane wymaga uzupełnienia tego braku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Jeżeli to uchybienie nie zostało usunięte, mamy do czynienia z naruszeniem prawa procesowego (art. 64 § 2 k.p.a.), które powinno być oceniane w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. czyli uwzględniać istotny wpływ tego braku na wynik sprawy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, ponieważ w myśl art. 64 § 2 k.p.a., w razie niesunięcia braku formalnego odwołania (w tym braku podpisu) organ powinien pozostawić odwołanie bez rozpoznania.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.