Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SO/Sz 7/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu [...] r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SO/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, wnioskiem z dnia [...] r. – złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu [...] r. – D. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o przyznanie prawa pomocy (formularz PPF). W informacji o przedmiocie zaskarżenia skarżący wskazał, że skarga dotyczy wezwania do wniesienia opłaty Urzędu Miasta S. z [...] r. i [...] r. nr [...] nr ew. [...], podatekod nieruchomości.

Do wniosku skarżący dołączył wnioski z [...] r. skierowane do Urzędu Miasta S., odcinki do wpłaty opłaty za użytkowanie wieczyste, decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr ewidencyjny [...] w sprawie wymiaru skarżącemu podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie [...]zł, postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] r.

nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie w/w wniosku dotyczącego zwolnienia od podatku od nieruchomości za 2018 r, pismo informacyjne Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzje [...] w S. z dnia [...] r. w sprawie zasiłku okresowego.

Wezwaniem z dnia [...] r. wezwano skarżącego do usunięcia

braków formalnych wniosku poprzez podpisanie złożonego wniosku lub nadesłanie podpisanego wniosku (złożonego na formularzu PPF) - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia wniosku.

W dniach [...] r. (nadano: [...] r.) oraz [...] r. (nadano: [...] r.) wpłynęły do sądu podpisane przez skarżącego własnoręcznie egzemplarze ww. wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta poinformował,

że załączona do wniosku o prawo pomocy decyzja z dnia [...] r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 r. została doręczona skarżącemu w dniu [...] r. i nie zostało wniesione od niej odwołanie, a więc jest ostateczna. Ponadto, skarżący nie wniósł również zażalenia na ww. postanowienie z dnia [...] r.

o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości za 2018 r., a zatem również jest ono ostateczne.

Następnie, w dniu [...] r. skarżący – za pośrednictwem poczty elektronicznej – złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, do którego dołączył dwa nowe załączniki tj. 2 decyzje z dnia [...] r. wydane wobec skarżącego przez Burmistrza Miasta w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 r.

W dniu [...] r. Kierownik Sekretariatu Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ustalił na podstawie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z pracownikiem Urzędu Miasta S., prowadzącym sprawy wymiaru skarżącemu podatku na 2018 r., że nadesłane w sprawie łącznie trzy decyzje w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 r. dotyczą tego samego obiektu, tj. garażu przy ul. [...]. Pierwsza decyzja tj. z dnia [...] r. na kwotę [...]zł została wydana na dwóch współwłaścicieli, tj. skarżącego i A. B.. Natomiast w związku ze zmianą okoliczności faktycznych (właścicielem garażu został wyłącznie skarżący), w dniu [...] r., wydano decyzję zmieniającą dotychczasową decyzję z dnia [...] r., w której określono wymiar podatku od nieruchomości na kwotę [...]zł, do zapłacenia którego solidarnie zostali zobowiązani współwłaściciele, tj. skarżący i A. B., za okres istniejącej współwłasności garażu. Jednocześnie w tej samej dacie, tj. [...] r. wydano decyzję określającą skarżącemu podatek od nieruchomości na kwotę [...]zł za okres od kiedy został jedynym właścicielem garażu do końca roku 2018 r. Na dzień [...] r. od obu decyzji z dnia nie wniesiono odwołania.

W związku z powyższym w dniu [...] r. wezwano skarżącego

do wyjaśnienia, czy ww. pismo z dnia [...] r. przesłane drogą elektroniczną stanowi:

a) uzasadnienie pierwotnego wniosku złożonego w dniu [...] r. o przyznanie prawa pomocy - w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że pismo z dnia [...] r. wraz załącznikami stanowi jego uzupełnienie;

b) skargę na decyzję z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku

od nieruchomości na rok 2018 r. w kwocie [...]zł, jeżeli tak, to do nadesłania egzemplarza podpisanej skargi wraz z załącznikami, celem nadania jej biegu,

w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

Jednocześnie poinformowano skarżącego, że dołączony do pisma z dnia

[...] r. załącznik w postaci formularza PPF (wniosek o przyznanie prawa pomocy) wskazuje na decyzję z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku

od nieruchomości na rok 2018 na kwotę [...]zł i jest on identycznej treści co wniosek

z dnia [...] r., który został zarejestrowany pod sygnaturą akt I SO/Sz [...],

a zatem zostanie dołączony do tych akt sprawy, jako jego ponowienie.

Pismem z dnia [...] r. – złożonym za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP (pismo zostało opatrzone podpisem elektronicznym) – skarżący odnośnie do wezwanie z dnia [...] wskazał, że: "W związku na złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy o zwolnienie mnie od uiszczenia opłat wg wniosku otrzymałem kolejne pismo z Urzędu Miasta do uiszczenia jednorazowej opłaty we wskazanej wysokości. Zarzutem moim był brak decyzji o rozłożeniu na raty obowiązkowej opłaty tym bardziej że wnosiłem o zwolnienie mnie od nich w związku

na obecną sytuację finansową.".

Skarżący nie wykonał wezwania z dnia [...] r tj. nie uzupełnił braków formalnych ww. pisma z dnia [...] r., nie podpisał wskazanego pisma,

ani też nie nadesłał podpisanego odpisu pisma. W związku z powyższym Przewodniczący zarządzeniem z dnia [...] r. pismo Skarżącego z dnia [...] r. pozostawił bez rozpoznania.

W konsekwencji nieuzupełnienia braków ww. pism, należało uznać, że pismo skarżącego z dnia [...] r. złożone za pośrednictwem poczty elektronicznej, do którego odnosił się skarżący w piśmie z dnia [...] r., stanowiło uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia [...] r.

Jednocześnie, w związku z niewskazaniem przez skarżącego (na wezwanie sądu z dnia [...] r.) od jakiej decyzji, postanowienia bądź innego aktu zamierza wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego - na podstawie informacji dotyczących zaskarżonego aktu wskazanych m.in. ww. wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia [...] r. (wezwanie do wniesienia opłaty Urzędu Miasta S. z [...] r. i [...] r. nr [...] nr ew. [...]) – należało uznać, że skarżący zamierzał wnieść skargę na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] dotyczącej podatku od nieruchomości za 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

Jednakże, stosownie do art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] r.

I FSK [...], przepis art. 247 p.p.s.a. jest instrumentem służącym ekonomii procesowej, bowiem pozwala zakończyć postępowanie w jak najkrótszym czasie bez potrzeby angażowania procedur sądowych w sytuacji, gdy skarga bez głębszej analizy prawnej jest oczywiście bezzasadna. Powyższe obejmuje sytuacje, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2010, str. 573).

W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że oczywista bezzasadność skargi zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się

do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r., II OZ [...]).

Pismem z dnia [...] r. – wysłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu [...] r. – skarżący wniósł do sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczący skargi na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] dotyczącej podatku od nieruchomości za 2018 r. Wskazaną decyzję doręczono skarżącemu w dniu [...] r. z pouczeniem, że przysługuje od niej odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia ww. decyzji. Skarżący nie wniósł odwołania od tej decyzji.

W tych okolicznościach sprawy, wskazać należy, że stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) – dalej: "o.p." od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 1 i 2 pkt 1 o.p.). W konsekwencji wniesienia odwołania, organ odwoławczy rozpoznaje sprawę i zgodnie z art. 233 o.p. wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie lub w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo umarza postępowanie odwoławcze.

Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu

w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie

(art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Innymi słowy, stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów, skarżący

po doręczeniu mu ww. decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] r., przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego, w pierwszej kolejności zobowiązany by był wnieść do ww. organu podatkowego pierwszej instancji, odwołanie od tej decyzji, skierowane do organu drugiej instancji, jakim jest w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.. Skarga do sądu administracyjnego przysługuje dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W sprawie skarżącego środkiem tym było właśnie odwołanie.

Podkreślić przy tym należy, że jak już wskazano powyżej skarżący został pouczony o sposobie zaskarżenia ww. decyzji (vide: pouczenie zawarte w doręczonej skarżącemu decyzji z dnia [...] r.).

Z akt administracyjnych sprawy oraz udzielonych wyjaśnień wynika, że skarżący,

po doręczeniu mu ww. decyzji z dnia [...] r. nie wniósł odwołania od tej decyzji. Ponadto, w dniu [...] r. upłynął już 14-dniowy termin wniesienia

ww. środka zaskarżenia, a zatem stała się ona ostateczna.

W konsekwencji, w sprawie nie zostały wyczerpane wszystkie przysługujące stronie środki zaskarżenia, co oznacza, że ewentualna skarga złożona do sądu ww. zakresie byłaby niedopuszczalna i jako taka podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a.

Stwierdzenie niedopuszczalności ewentualnej skargi wniesionej do sądu oznacza, że w sprawie zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która – zgodnie z art. 247 p.p.s.a. - wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 247 p.p.s.a. - sąd orzekł jak w sentencji.