Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 113/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odmówiono uzupełnienia postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 157 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 24 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SAB/Kr 113/18 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie nierozpoznania sprawy ponaglenia postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie nierozpoznania sprawy ponaglenia.

Pismem z dnia 20 września 2018 r. K. J. wniósł o uzupełnienie ww. rozstrzygnięcia, poprzez:

" stwierdzenie bezczynności organu, albowiem organ skarżony w sposób nieuzasadniony pozostawił sprawę strony bez rozpatrzenia i załatwienia konstytutywnym aktem administracyjnym, wydanym po przeprowadzeniu postępowania w administracji, gdzie w zakresie tego typu spraw i uchybienia przepisom prawa, ustawodawca nakazał wydanie postanowienia, z uwzględnieniem okoliczności zakreślonych w art. 38 kpa,

zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji, do wydania prawidłowego aktu w formie konstytutywnego postanowienia prawem nakazanego, jako aktu organu kontroli i nadzoru nad organami terytorialnymi administracji państwa, przy rozpoznaniu i uwzględnieniu wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów, oraz art. 45 ustawy zasadniczej, w związku z ustawą o ustroju

sadów administracyjnych i przekazaną sadom administracyjnym pełną kontrolą działań administracyjnoprawnych, organów winnych być organami państwa prawa i w świetle wiążącego prawa powszechnie obowiązującego, a w tym nakazanej art. 61 ustawy zasadniczej zasadzie jawności i prawidłowych, spełniających wszystkie konstytutywne wymagania orzeczeń administracyjnych mających kończyć postępowanie w administracji".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302), zwanej dalej "P.p.s.a." strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 891/13).

Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w postanowieniu z dnia 9 sierpnia 2018 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żądnego dodatkowego wyrzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji