Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1512/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 5 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. M., Z. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 438/11 w sprawie ze skargi A. M., Z. J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. i Z. J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Starosta Piaseczyński zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu P. Sp. z o. o. w W., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym o powierzchni zabudowy 676,67 m2 oraz szczelnego zbiornika retencyjnego na wody opadowe o pojemności 10 m3, na działkach nr ew. [...], obręb nr [...], ul. Ż. [...], P.

Po rozpatrzeniu odwołań skarżących Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] września 2010 r.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) oraz nie narusza art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Prawidłowo został wyważony interes stron tego postępowania, w oparciu o przepisy prawa, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Odległość ściany z otworami okiennymi od granicy z sąsiednią działką o nr ew. 18 wynosi nie mniej niż 4,0 m, mierząc z uwzględnieniem warstw wykończeniowych. Natomiast odległość 2,8 m, wskazana przez skarżące, jest odległością od zaprojektowanych w budynku tarasów, dla których zgodnie z § 12 ust. 5 pkt 1 powołanego rozporządzenia wymaga się odległość nie mniejszą niż 1,5 m. Projektowany budynek oraz budynki istniejące mają dostęp do światła dziennego zgodnie z § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy nie zgodził się też z poglądem skarżących, że przy wyliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy netto nastąpiło "manipulowanie" wielkościami, które decydują o jego wysokości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru śródmieścia Piaseczna, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Piasecznie Nr 365/XVI/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 6 poz. 270 z 12 stycznia 2004 r.), co do maksymalnej wielkości tego wskaźnika zostały uwzględnione w projekcie budowlanym. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie jest mniejszy od 25 %. Wody opadowe gromadzone będą w szczelnym zbiorniku retencyjnym o pojemności 10m3, a dopiero później w miarę możliwości odprowadzane do kanalizacji deszczowej, zgodnie z uzyskanymi warunkami technicznymi. Natomiast wody z terenu biologicznie czynnego oraz z części stropu garażu podziemnego będą odprowadzane bezpośrednio do gruntu.

A. M. i Z. J. wniosły skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2011 r., zarzucając naruszenie art. 5 § 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, iż obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób zapewniający poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. skarżących jako współwłaścicielek działki sąsiadującej z działką, na której obiekt ma powstać. Ponadto skarżące zarzuciły naruszenie art. 35 § 1 pkt 1 Prawa budowlanego, albowiem organy administracji nie sprawdziły wyliczeń i definicji przyjętych przy sporządzaniu projektu z obowiązującymi w tym zakresie normami, w szczególności rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżące podniosły, że według projektu najmniejsze oddalenie ściany budynku od granicy sąsiedniej działki wynosi 2,8 m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Sąd nie dopatrzył się uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w planie zagospodarowania przestrzennego (art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego). Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor spełnił wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno – budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie. Organ nie ma możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu - ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że przepis § 12 powołanego rozporządzenia zezwalał na usytuowanie budynku w wersji przedstawionej w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Ponadto zarzut sprzeczności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Przy obliczaniu powierzchni zabudowy bada się jaką część gruntu zajmuje zabudowa, nie uwzględnia się natomiast istniejących powyżej poziomu parteru nadbudowanych części obiektu lub wystających poza obrys obiektu balkonów. Sąd podzielił wyliczenia przedstawione w zatwierdzonym projekcie budowlanym odnośnie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Sposób zagospodarowania wód deszczowych został szczegółowo przedstawiony w zatwierdzonym projekcie budowlanym przez osobę posiadającą stosowne do tego kwalifikacje biorącą odpowiedzialność za prawidłowość wyliczeń. Wody opadowe z terenu działki nr ew. [...] nie będą odprowadzane na działki sąsiednie. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów regulujących kwestię zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zawarte w projekcie analizy dotyczące zachowania minimalnych odległości wskazują na to, że również w tym zakresie zachowano odpowiednie normy.

W skardze kasacyjnej skarżące zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 7 K.p.a. Skarżące podniosły, że Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przyjmując, że ochrona interesów osób trzecich w sprawie o pozwolenie na budowę ogranicza się do treści przepisów szczególnych. Rozważania Sądu sprowadzają się jedynie do wskazania i przytoczenia wybranych poglądów judykatury oraz do lakonicznego stwierdzenia, że podziela poglądy zaprezentowane w powołanych wyrokach, nie odnosząc się do stanu faktycznego tej sprawy. W tej sprawie konieczne było ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego nie tylko odpowiada warunkom techniczno-budowalnym, ale także czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił twierdzeń i dowodów przedstawionych przez skarżące w zakresie naruszenia ich usprawiedliwionych interesów. Rozważania zawarte w zaskarżonym wyroku ograniczają się jedynie do stwierdzenia, że wymagania formalne zostały przez inwestora spełnione i brak jest uchybień w projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wadliwie przyjęto, że odległość między granicą działki a mającym powstać budynkiem jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sytuacji gdy najmniejsze oddalenie ściany budynku od granicy działki wynosi 2,8 m. Punktem, od którego powinno liczyć się odległość od sąsiedniej działki są ściany nośne (konstrukcyjne) budynku, które stanowią jednocześnie ścianę logii. Skoro ściany logii stanowią jednocześnie ściany nośne konstrukcji budynku i mogą zostać oszklone, co jest nagminną praktyką, to winna zostać zastosowana odpowiednia odległość minimalna – 4 m od granicy do budynku.

Przytaczając takie podstawy kasacyjne skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ podnoszone w podstawach kasacyjnych zarzuty nie są zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd może odnieść się do tych zarzutów, które przytoczone są w podstawach kasacyjnych jako zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawnych. Prawo strony do przytaczania nowego uzasadnienie podstaw kasacyjnych oznacza możność powołania nowej argumentacji na ich poparcie, a nie podnoszenia nowych zarzutów, które nie zostały zawarte w podstawach kasacyjnych. Z tych względów podniesiony dopiero na rozprawie, a niezawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. dotyczący niewyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skargi nie podlegał ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Odnosząc się do podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 1 §1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 7 K.p.a. należy uznać, że nie prowadzą one do podważenia stanu faktycznego przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku. Skarżące nie wskazały w istocie na czym konkretnie poległo wadliwe rozpoznanie sprawy i ocena dokonanego przez organy ustalenia stanu faktycznego sprawy. Bez wskazania przepisów Prawa o postępowaniu przed sądem administracyjnymi zarzuty sprowadzały się do ogólnikowych twierdzeń, że niezbędne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego co do wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności oraz że organy administracji nie podjęły żadnych czynności sprawdzających w celu wyjaśnienia wątpliwości co do okoliczności faktycznych sprawy. W konsekwencji skarżące nie wskazały podstaw kasacyjnych, z którymi można wiązać zarzuty, że przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji prowadzi do naruszenia przepisów postępowania.

Nie mógł również odnieść skutku, przytoczony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a powiązany z wadliwością ustaleń stanu faktycznego zarzut naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który sprawdza się do tego, że zdaniem skarżących odległość od granicy działki inwestora z sąsiednią działką budowlaną, będącą własnością skarżących, należy liczyć z uwzględnieniem loggi, a nie od ściany budynku. Stanowisko prezentowane przez skarżące nie jest trafne, jakkolwiek należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w tym zakresie jest dość lakoniczne. Zgodnie z § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi. W rozpoznawanej sprawie odległość między granicą działki a budynkiem ze ścianą z otworami okiennymi wynosi 4 m (Projekt zagospodarowania działki k. 71 projektu budowlanego). Okoliczność, że odległość od loggi do granicy z działką skarżących wynosi 2,8 m nie narusza § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosownie bowiem do § 12 ust. 5 powołanego rozporządzenia odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa nie może być mniejsza niż 1,5 m. Do takich właśnie części budynku należy zaliczyć loggie, która jest usytuowana od granicy z działką skarżących w odległości 2,8 m. Tym samym zarzuty skarżących odnośnie niezachowania odległości inwestycji objętej zaskarżoną decyzją od granicy działki skarżący jest nieuzasadniony.

Nie można podzielić podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją narusza uzasadniony interes prawny skarżących, jako właścicieli nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zarzut ten w istocie opiera się jedynie na twierdzeniach, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał właściwej oceny sprawy i nie przeprowadził odpowiedniej analizy prawnej, co jednak nie zostało powiązane z żadnym zarzutem wskazującym, o jakie naruszenia przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi chodzi. W tej sytuacji nie można przyjąć, że w podstawach kasacyjnych zakwestionowano prawidłowość oceny stanu faktycznego co do tego, że inwestycja (budynek wielorodzinny z garażem podziemnym wraz ze szczelnym zbiornikiem retencyjny na wody opadowe) ogranicza korzystanie z nieruchomości należącej do skarżących. W skardze kasacyjnej również nie zostało wskazane na czym miałoby polegać to pogorszenia uciążliwości dla otoczenia czy warunków sanitarnych. Mając na uwadze usytuowanie kwestionowanego obiektu, jego wysokość (cztery kondygnacje), kubaturę (9197,03 m3) oraz przeznaczenie nie ma wystarczających podstaw do podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji, że budowa tego obiektu nie narusza uzasadnionych interesów skarżących, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

Mając powyższe względy na uwadze, należy uznać, że podnoszone w skardze kasacyjne zarzuty nie dają podstaw do podważenia prawidłowości zaskarżonego wyroku.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.