Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 50/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2014 r., Nr [...] w przedmiocie wyłączenie gruntów z rolniczego użytkowania p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, z którą zamieszkuje w częściowo wykończonym domu o powierzchni [...] m2, wartości [...] złotych i utrzymuje się ze swojego wynagrodzenia za pracę w kwocie [...] złotych netto, wynagrodzenia za pracę żony w kwocie [...] złotych netto oraz dochodów z uprawy gospodarstwa rolnego w kwocie [...] złotych miesięcznie. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi [...] złotych netto. Skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha, składającego się z gruntów rolnych o powierzchni [...] ha oraz lasu o powierzchni [...] ha, z którego [...] ha stanowi młodnik zaś [...] ha to las czterdziestoletni. Gospodarstwo rolne skarżącego położone jest na obszarze czterech gmin, jest rozproszone. Skarżący jest właścicielem budynku mieszkalnego o powierzchni [...] m2 z częścią gospodarczą, niewykończonego budynki gospodarczego oraz budynku gospodarczego w budowie. Skarżący nie posiada specjalistycznych maszyn rolniczych a jedynie drobny sprzęt ogrodniczy. Skarżący nie posiada też inwentarza żywego. Własnością skarżącego są samochód osobowy m-ki [...] o wartości [...] złotych, [...] o wartości [...] złotych i samochód dostawczy m – ki [...] o wartości [...] złotych. Skarżący posiada polisy na życie o wartości wykupu [...] złotych. Na zadłużenie skarżącego składa się kredyt hipoteczny w wysokości [...] CHF, kredyt hipoteczny w wysokości [...] złotych, kredyt gotówkowy w wysokości [...] złotych, zadłużenie na ROR i kartach kredytowych w wysokości [...] złotych i kredyt samochodowy w wysokości [...] złotych. Na stałe koszty utrzymania gospodarstwa domowego skarżącego składają się wydatki na spłatę kredytów – [...] złotych, koszty utrzymania domu – [...] złotych, opłaty za media – [...] złotych, zakup żywności [...] złotych, koszty leczenia – [...] złotych, ubezpieczenie majątku – [...] złotych, ubezpieczenie osobiste – [...] złotych, zakup paliwa – [...] złotych oraz inne wydatki – [...] złotych. Skarżący podkreślił, że posiadane środki finansowe pozwalają mu jedynie na regulowanie wydatków związanych z bieżącymi potrzebami oraz ponoszenie wydatków na skromne utrzymanie siebie oraz posiadanego mienia. Skarżący złożył wniosek o zawieszenie spłaty kredytów hipotecznych. Podkreślił też, że bez udzielenia pomocy finansowej nie będzie w stanie skorzysta z prawa do sądu, które na obecny etapie postępowania sprowadza się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.

Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie wystąpienia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym wymaga porównania wysokości obciążeń związanych z koniecznością ponoszenia kosztów postępowania do możliwości finansowych strony oraz oceny wpływu ponoszenia tych kosztów na możliwość ponoszenia kosztów utrzymania koniecznego. W ocenie referendarza sądowego skarżący nie wykazał, aby poniesienie przez niego kosztów ustanowienia adwokata zagrażało jemu i żonie uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego. Minimalny koszt ustanowienia adwokata dla reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie na obecnym jej etapie wynosi 221,40 złotych brutto. Natomiast miesięczny dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego skarżącego wynosi [...] złotych netto. Ponadto skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha oraz trzech samochodów i domu o powierzchni [...] m2 i [...] m2. Już sam majątek skarżącego wyklucza możliwość uznania go za osobę ubogą bądź taką, której dochody uniemożliwiają pokrycie wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego. Mając zaś na uwadze wysokość kosztów ustanowienia adwokata dla reprezentowania skarżącego na obecnym etapie niniejszego postępowania i zasoby majątkowe skarżącego jak i jego dochody nie można stwierdzić, aby poniesienie kosztów ustanowienia adwokata skutkowało uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego żony. Głównym argumentem, który w ocenie skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy jest konieczność spłaty zaciągniętych zobowiązań prywatnoprawnych i wynikające z tego trudności finansowe. Obowiązek ich spłaty nie może jednak uzasadniać przyznania prawa pomocy. Przeniesienie bowiem ciężaru ponoszenia kosztów niniejszego postępowania na ogół obywateli, a to miałoby miejsce w przypadku przyznania skarżącemu prawa pomocy, aby mógł on spłacić zaciągnięte zobowiązania prywatnoprawne nie odpowiadałoby społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Chroniłoby to, bądź też wzbogacało majątek prywatny skarżącego kosztem środków publicznych, które przeznaczane są na pokrycie kosztów postępowania, aby zapewnić dostęp do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia (por. postanowienie NSA z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1509/14 czy z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II FZ 247/14 – oba publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zwłaszcza, że skarżący posiada znaczny majątek jak i dochody, które mogą być przeznaczone na poniesienie kosztów ustanowienia adwokata.

Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.