Wyrok NSA, sygn. akt FSK 1013/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 7 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 1996 nr 39 poz 171
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 28 lutego 1996 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędziowie NSA Edyta Anyżewska (spr.), Antoni Hanusz, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ryszarda W. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.12.2003 r. sygn. akt III SA 650/02 dotyczącego sprawy ze skargi Ryszarda W. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 24.01.2002 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 1.200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 grudnia 2003 r. III SA 650/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Ryszarda W. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 24 stycznia 2002 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Urzędu Skarbowego W.-W. z dnia 28 sierpnia 2001 r., określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r., wysokość zaległości podatkowej z tego tytułu oraz obliczone odsetki za zwłokę.

Organy podatkowe nie uwzględniły uprawnienia podatnika do odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku /wykazanych w zeznaniu/, stwierdzając, iż w związku z wystąpieniem ze spółki cywilnej "R." w dniu 30 kwietnia 1997 r., tj. przed upływem trzech lat od końca roku kalendarzowego, w którym skorzystał z ulgi inwestycyjnej i uzyskaniem od pozostałych wspólników spłat z tytułu wkładu i udziału w majątku spółki, utracił prawo do ulgi na podstawie par. 7 ust. 1 pkt 2 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 stycznia 1994 r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego /Dz.U. 1996 nr 39 poz. 171/.

Izba Skarbowa uznała, że zaistniały przesłanki wymienione w obydwu wskazanych punktach ust. 1 par. 7 rozporządzenia do utraty prawa do ulgi inwestycyjnej; w pkt 2 /dotyczącym podatników którzy "przenoszą w jakiejkolwiek formie własność składników majątkowych, z którymi związane były odliczenia od dochodu lub obniżki podatku; nie dotyczy to przeniesienia własności w wyniku przekształcenia formy prawnej, łączenia lub podziału dotychczasowych podmiotów gospodarczych"/, ponieważ podatnik występując ze spółki przeniósł udział we współwłasności w majątku Spółki na rzecz pozostałych wspólników; w pkt 5 /dotyczącym podatników, którzy "otrzymają zwrot wydatków inwestycyjnych w jakiejkolwiek formie"/, bowiem podatnikowi wypłacono w pieniądzu wartość wkładu oznaczoną w umowie Spółki oraz taką część majątku wspólnego, pozostałego po odliczeniu wartości wkładu wszystkich wspólników, która przypadała na niego, stosownie do udziału w zyskach spółki.

Tak więc otrzymał zwrot wydatków poniesionych na zakup środków trwałych w trakcie trwania spółki z jego udziałem.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę na powyższą decyzję na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdzając, iż istniała przesłanka określona w par. 7 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia do utraty prawa do ulgi inwestycyjnej.

Wypłata skarżącemu udziału w majątku Spółki obejmowała bowiem także zakupy inwestycyjne dokonane przez Spółkę w 1996 r., z tytułu których wspólnicy skorzystali z ulgi przewidzianej przepisami rozporządzenia.

W skardze kasacyjnej, wniesionej w trybie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ pełnomocnik Ryszarda W. zarzucił naruszenie: 1/ prawa materialnego przez błędne zastosowanie par. 7 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 stycznia 1994 r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego /Dz.U. 1996 r. Nr 39 poz. 171 ze zm./, 2/ naruszenie przepisów postępowania poprzez niekonsekwentne stosowanie przez organy podatkowe, w odniesieniu do identycznych sporów przepisów art. 133 i art. 210 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

Wskazując na powyższe podstawy autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisach.

W skardze zauważono, że Sąd, odmiennie od organów podatkowych, które oparły decyzje na par. 7 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, uznał, że istniały w sprawie przesłanki do wydania decyzji o treści podjętej w sprawie na podstawie par. 7 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia.

Według skarżącego Sąd niezasadnie stwierdził, że organy podatkowe trafnie uznały, iż wskutek zwrotu skarżącemu przez pozostałych wspólników spółki cywilnej jego udziału w majątku wspólnym uzyskał on zwrot wartości zakupów inwestycyjnych, z tytułu których wspólnicy skorzystali z ulgi inwestycyjnej.

Jako zwrot wydatków inwestycyjnych można traktować tylko nieodpłatne, bezzwrotne otrzymanie przez podatnika kwot wcześniej przez niego wydatkowanych na zakup środków trwałych objętych ulgą inwestycyjną i odliczonych od dochodu. Według skarżącego żaden przepis nie przewiduje utraty prawa do ulgi na skutek wystąpienia podatnika, będącego wspólnikiem spółki z tej spółki przed upływem okresu wymaganego do zachowania prawa do ulgi.

Skarżący zarzucił ponadto, iż Sąd nie zwrócił uwagi, że decyzja urzędu skarbowego została skierowania do pełnomocnika strony, a nie samego podatnika co stanowi naruszenie art. 133 w zw. z art. 219 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Autor skargi kasacyjnej zauważył przy tym, że jest w posiadaniu dwu decyzji tej samej Izby Skarbowej, w których w takiej sytuacji uchyliła ona decyzje organu I instancji.

Na rozprawie w Naczelnym Sądzie Administracyjny pełnomocnik skarżącego popierał skargę kasacyjną, natomiast pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w W. /radca prawny/ wnosił o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę kasacyjną od wyroku sądu administracyjnego, zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., można oprzeć na dwu podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/,

2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/.

Skarżący wskazał na obydwie podstawy, określając przy tym wniesiony środek nieprawidłowo kasacją, zamiast skargą kasacyjną.

Zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania skarżący nie wskazał przy tym przepisów, które naruszył Sąd, wydając zaskarżone orzeczenie, lecz sformułował zarzuty pod adresem organów podatkowych, wytykając im nieprawidłowości w zakresie określenia strony postępowania podatkowego i niekonsekwentnego traktowania tego uchybienia przez organ odwoławczy.

Skarżący nie wskazał przy tym przepisu, który mógł naruszyć Sąd kontrolujący legalność decyzji, nie dostrzegając tego rodzaju wadliwości w postępowaniu organów podatkowych.

Z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej /por. art. 183 par. 1 p.p.s.a./ Sąd nie jest uprawniony do wyręczania strony wnoszącej skargę kasacyjną we wskazywaniu właściwych przepisów, które powinny być wymienione przez stronę jako naruszone zaskarżonym wyrokiem /w związku z okolicznościami przytaczanymi dla uzasadnienia zarzutu/.

Reasumując, nie mógł być w nin. sprawie skuteczny zarzut naruszenia przepisów procesowych, skoro wskazane przepisy nie dotyczą postępowania przed sądem administracyjnym.

Odnośnie do zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. par. 7 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 stycznia 1994 r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego /Dz.U. 1996 nr 39 poz. 171/ wskutek jego błędnego zastosowania należy stwierdzić, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach sprawy.

W myśl tego przepisu podatnicy tracą prawo do odliczeń albo obniżek, o których mowa w rozporządzeniu, jeżeli za rok podatkowy, w którym z nich skorzystali, albo przed upływem trzech lat od końca roku podatkowego w którym skorzystali z odliczeń albo obniżek otrzymają zwrot wydatków inwestycyjnych w jakiejkolwiek formie.

Wobec niezgłoszenia w skardze kasacyjnej zarzutów odnośnie do ustaleń faktycznych, oceny prawidłowości zastosowania prawa materialnego należy dokonać na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.

Z przytoczonych okoliczności faktycznych wynika, iż skarżący w ramach rozliczeń między wspólnikami spółki cywilnej po swoim wystąpieniu ze spółki w dniu 30 kwietnia 1997 r. otrzymał równowartość jego wkładu oraz udziału w majątku spółki.

Sąd trafnie przyjął, że na majątek spółki złożyła się również wartość środków trwałych, których zakup uznany został za wydatki inwestycyjne uprawniające do ulg, o których mowa w powoływanym rozporządzeniu.

Skoro skarżący uzyskał zwrot swojej części majątku spółki, to trafnie przyjęto że uzyskał w ten sposób przypadający na niego, stosownie do jego udziału we współwłasności, zwrot wydatków inwestycyjnych.

Powoływany przepis rozporządzenia przewiduje utratę prawa do ulgi inwestycyjnej w razie uzyskania zwrotu wydatków w jakiejkolwiek formie. Niewątpliwie uzyskanie przez skarżącego równowartości jego nakładów, które przeznaczone zostały na zakup środków trwałych /których nabycie stanowiło podstawę do zastosowania ulgi/ stanowiło jedną z możliwych form zwrotu wydatków inwestycyjnych.

Z powyższego wynika, iż skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.