Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 846/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.H.U. D. M. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1211/16 w sprawie ze skargi D. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.H.U. D. M. w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1211/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej – p.p.s.a.) oddalił skargę D. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] października 2013 r., który działając na podstawie art. 28, art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmówił wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla inwestycji: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo – handlowo - biurową wraz z instalacjami wewnętrznymi gazową, elektryczną, centralnego ogrzewania, wentylacją mechaniczną, wod-kan, kanalizacją opadową, wewnętrznym układem komunikacyjnym oraz zjazdem z drogi publicznej w K. przy ul. [...], działka nr [...] obręb [...] (powierzchnia usługowa 109,89 m2, powierzchnia użytkowa 920,31 m2).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D. M., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.:

a) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi i uznaniu Decyzji Wojewody za odpowiadającą prawu, pomimo że decyzja Wojewody była obciążona wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., uzasadniającą uchylenie decyzji, bowiem;

• decyzję Wojewody podpisała E. O., Kierownik Oddziału w Wydziale Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego, która brała udział w wydaniu poprzedniej, zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, tj. podpisała decyzję wydaną z upoważnienia Wojewody w niniejszej sprawie, tj. decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak [...] (uchyloną następnie wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 30 września 2014 r., II SA/Kr 959/14), a tym samym stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. podlegała obligatoryjnemu wyłączeniu od udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Wojewody

• decyzję Wojewody sporządziła M. G., która brała udział w wydaniu poprzednich, zaskarżonych decyzji w niniejszej sprawie, tj. sporządziła decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak [...], decyzję z dnia [...] lutego 2015 r., znak [...], a także decyzję Wojewody, co potwierdzają w szczególności inicjały "MG" zamieszczone na końcu znaku (sygnatury) każdej z decyzji, a tym samym stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. podlegała obligatoryjnemu wyłączeniu od udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Wojewody

co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia Skargi, w sytuacji gdy Skarga powinna była zostać uwzględniona, a decyzja Wojewody - jako obarczona wadą kwalifikowaną - uchylona w całości;

b) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a., § 87 ust. 2 pkt 2 uchwały nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Zabłocie ("MPZP") oraz § 18 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ("Rozporządzenie WT"), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w wyniku błędnego przyjęcia, że decyzja Wojewody odpowiada prawu, bowiem Wojewoda należycie uwzględnił wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 1 grudnia 2015 r., II SA/Kr 495/15, podczas gdy w rzeczywistości Wojewoda nie zastosował się do wskazań WSA w Krakowie, tj. nie dokonał analizy kwestii dopuszczalności zmniejszenia liczby wymaganych miejsc postojowych z uwagi na ograniczenia terenowe i charakter planowanej zabudowy. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło WSA w Krakowie do bezpodstawnego oddalenia skargi, podczas gdy powinna była ona zostać uwzględniona, a decyzja Wojewody - uchylona;

c) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., § 87 ust. 2 pkt 2 MPZP oraz § 18 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia WT, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w wyniku dokonania błędnego ustalenia okoliczności faktycznych i błędnej oceny rozumowania przeprowadzonego przez Wojewodę - WSA w Krakowie zamiast krytycznie ocenić ustalenia faktyczne dokonane przez Wojewodę i uznać je za niewystarczające (w zakresie ustalenia wyjątkowych okoliczności uzasadniających obniżenie wymaganej liczby miejsc parkingowych, charakteru zabudowy planowanej Inwestycji oraz granic wnętrza kwartału), próbował uzupełnić te brakujące ustalenia, samodzielnie dochodząc do błędnych konkluzji. Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło WSA w Krakowie do bezpodstawnego uznania, że decyzja Wojewody jest prawidłowa, a Inwestycja jest niezgodna z MPZP, wskutek czego bezzasadnie oddalono skargę;

d) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z ark 134 § 1 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym sformułowaniu uzasadnienia Wyroku, w szczególności poprzez przekroczenie dopuszczalnych granic oceny prawnej - zamiast dokonać wykładni przepisów MPZP, a następnie subsumpcji w odniesieniu do konkretnego projektu budowlanego dla Inwestycji, WSA w Krakowie dokonał reinterpretacji norm MPZP przesądzając w sposób generalny i abstrakcyjny o tym, jaka jest dopuszczalna zabudowa nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...]. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do sformułowania błędnego, przedwczesnego poglądu prawnego, który - gdyby wyrok stał się prawomocny - mógłby zostać uznany za wiążącą ocenę prawną w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. i mieć wpływ na ewentualne inne postępowania dotyczące zabudowy przedmiotowej nieruchomości;

e) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., art. 35 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi i uznaniu decyzji Wojewody uznającej za zasadną odmowę udzielenia pozwolenia na budowę dla Inwestycji, pomimo że w rzeczywistości Inwestor spełnił wszelkie wynikające z przepisów prawa wymogi, a w konsekwencji Wojewoda nie mógł utrzymać decyzji Prezydenta w mocy, bowiem był zobligowany do jej uchylenia i wydania pozwolenia na budowę dla Inwestycji. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi;

f) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 145a § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, a w konsekwencji również na niezastosowaniu przepisu art. 145a § 1 p.p.s.a., w sytuacji, gdy w sprawie zaistniały łącznie wszystkie przesłanki, które uzasadniały i jednocześnie obligowały WSA w Krakowie do uwzględnienia skargi i wskazania Wojewodzie merytorycznego sposobu załatwienia (rozstrzygnięcia) sprawy, tj.:

• decyzja Wojewody została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji Wojewody;

• w sprawie zaistniały uzasadnione okoliczności, tj. sprawa już po raz trzeci powróciła przed oblicze WSA w Krakowie z uwagi na niewykonanie przez Wojewodę poprzednich wyroków WSA w Krakowie: z dnia 30 września 2014 r. oraz 1 grudnia 2015 r.;

• rozstrzygnięcie sprawy, w świetle przepisów prawa materialnego, miało charakter związany;

powyższe uchybienie miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, bowiem doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi, w sytuacji gdy skarga powinna była zostać uwzględniona, a sentencja wyroku WSA w Krakowie powinna zobowiązywać Wojewodę do udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę dla inwestycji w ściśle określonym czasie.

2. naruszenie prawa materialnego, stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.:

g) § 6 ust. 1 pkt 22 MPZP w związku z § 9 ust. 5 pkt 7 MPZP oraz § 21 ust. 5 pkt 1 lit. h) MPZP poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że pojęcie "wnętrze kwartału zabudowy" oznacza całą przestrzeń wewnątrz granic kwartału (innymi słowy: jego znaczenie jest tożsame ze znaczeniem pojęcia "kwartał zabudowy"), podczas gdy w rzeczywistości przez "wnętrze kwartału" należy rozumieć dużą, zwartą przestrzeń, wydzieloną poprzez istniejącą zabudowę, zlokalizowaną w środkowej części kwartału zabudowy. W konsekwencji WSA w Krakowie potwierdził błędne stanowisko Wojewody, zgodnie z którym teren działki o numerze [...] z obrębu [...] znajduje się we wnętrzu kwartału i podlega sanacji o której mowa w § 9 ust. 5 pkt 7 oraz § 21 ust. 5 pkt 1 lit. h) MPZP, podczas gdy w rzeczywistości teren działki numer 284 znajduje się poza wnętrzem kwartału zabudowy.

W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz zobowiązanie Wojewody Małopolskiego "do wydania w terminie miesiąca od wydania przez NSA wyroku decyzji o uchyleniu Decyzji Prezydenta i wydaniu na rzecz Inwestora decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla Inwestycji, zatwierdzającej jednocześnie projekt budowlany dla tej Inwestycji", zaś w razie nieuwzględnienia w/w żądań wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Niezasadny okazał się zarzut z punktu II.1. a) petitum skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 3 kpa oraz art. 24 § 1 pkt 5 kpa.

Sąd Wojewódzki kierując się właściwą interpretacją art. 24 § 1 pkt 5 kpa przyjął prawidłowo, że w sprawie nie wystąpiła sytuacja, w której na mocy wymienionego przepisu wyłączeniu podlegaliby pracownicy biorący udział w wydaniu kolejnych decyzji Wojewody Małopolskiego wskutek rozpoznania odwołań od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] października 2013 r. Zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja Wojewody z [...] sierpnia 2016 r. wydana została w następstwie rozpoznawania sprawy poprzedzonej dwiema wcześniejszymi decyzjami, które uchylone zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokami z 30 września 2014 r. II SA/Kr 959/14 i z 1 grudnia 2015 r. II SA/Kr 495/15. W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki prawidłowo wskazał, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 kpa stosuje się jedynie w przypadku, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji w sprawie zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, a także wówczas, gdy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest w trybach nadzwyczajnych.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej w aktualnym orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 kpa nie ma zastosowania w sytuacji, gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie na skutek uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, bądź też uchylenia decyzji organu odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyroki NSA z dnia 12 lipca 2016 r. II OSK 2469/15, 23 listopada 2016 r. II OSK 392/15, 21 lutego 2018 r. II OSK 1055/16).

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki przeprowadził logiczny wywód wskazujący na to, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 kpa przesłankę wyłączenia pracownika organu wiąże bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział.

Powyższa reguła nie odnosi się natomiast do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego.

W skardze kasacyjnej nie przedstawiono argumentacji mogącej podważyć zaprezentowaną przez Sąd Wojewódzki wykładnię art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Tym samym nieskutecznie zarzucono, że zaskarżona decyzja powinna być uchylona przez Sąd Wojewódzki na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 3 kpa.

Nietrafnie postawiono również zarzuty z punktów II.1. b) i c) petitum skargi kasacyjnej. Sąd Wojewódzki dokonując prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji zasadnie zaakceptował stanowisko organów obu instancji, zgodnie z którym projekt budowlany w zakresie liczby wyznaczonych miejsc parkingowych na działce nr 284 przy ul. [...] w K. nie odpowiada wymogom § 18 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 87 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady Miasta Krakowa nr CXIII/1156/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...].

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że na mocy art. 153 p.p.s.a. w sprawie wiążąca stała się ocena prawna Sądu Wojewódzkiego, który w poprzednich wyrokach II SA/Kr 959/14 i II SA/Kr 495/15 przesądził, że obowiązek zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dotyczy tereny inwestycji, a nie innego terenu co do którego inwestor dysponuje jedynie prawem obligacyjnym.

Uchylając dwukrotnie decyzje organu odwoławczego Sąd Wojewódzki wskazał na potrzebę ustalenia – niezależnie od wyliczeń projektanta – czy liczba miejsc postojowych zarezerwowanych na terenie inwestycji jest wystarczająca w świetle przepisów rozporządzenia wykonawczego oraz planu miejscowego.

W decyzji Wojewody Małopolskiego z [...] sierpnia 2016 r. w sposób szczegółowy przedstawiono zawarte w § 87 ust. 2 planu miejscowego wskaźniki służące określeniu liczby miejsc parkingowych – z konkluzją, że przedmiotowa inwestycja wymaga urządzenia 9 miejsc parkingowych, podczas gdy inwestor na terenie inwestycji zaprojektował 2 miejsca, natomiast 8 miejsc parkingowych zaplanował poza terenem inwestycji, legitymując się co do nich umową najmu. W rezultacie Wojewoda stwierdził, że brak zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych na terenie inwestycji stanowi przeszkodę do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, przy czym dodał, iż: "okoliczność zabudowy plombowej i względy ekonomiczne (np. garaże podziemne), nie mają znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie".

Przypomnieć trzeba, że w skardze strona nie kwestionowała wyliczenia wskazującego na wymaganą liczbę dziewięciu miejsc postojowych, lecz zarzuciła nieuwzględnienie przez organ odwoławczy postanowienia z § 87 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego, dopuszczającego obniżenie wymaganych wskaźników "w wyjątkowych wypadkach ograniczeń terenowych przy zabudowie plombowej".

Sąd Wojewódzki odnosząc się do tej kwestii dostrzegł niedostatki uzasadnienia decyzji w zakresie analizy ewentualnej dopuszczalności zmniejszenia liczby wymaganych miejsc postojowych, jednak zaaprobował ocenę organu odwoławczego w tym przedmiocie, mając na uwadze okoliczności wynikające z materiału dowodowego.

W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd Wojewódzki kontrolując legalność zaskarżonej decyzji nie mógł ograniczyć swej analizy do uzasadnienia przedstawionego przez organ odwoławczy, lecz miał obowiązek wyrokować na podstawie akt sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a.

Wynikający z art. 141 § 4 wymóg przedstawienia w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy oznacza, że Sąd Wojewódzki musi wypowiedzieć się co do stanu faktycznego, który przyjął za ustalony w sprawie, co nie oznacza ograniczenia się tylko do ustaleń zawartych w kontrolowanych decyzjach.

Sąd Wojewódzki jest uprawniony, a nawet obowiązany, uwzględnić wszystkie okoliczności wynikające z materiału dowodowego zebranego w przeprowadzonym postępowaniu, które mają znaczenie dla weryfikacji kontrolowanych rozstrzygnięć. Wadliwość uzasadnienia decyzji nie musi dyskwalifikować podjętego przez organ administracji rozstrzygnięcia, o ile zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do dokonania oceny prawnej na podstawie przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie.

Wbrew zatem argumentacji autora skargi kasacyjnej Sąd Wojewódzki nie naruszył reguł obowiązujących w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a działania Sądu nie polegały na zastępowaniu, czy wyręczaniu organu w realizacji spoczywających na nim obowiązków co do dokonania ustaleń faktycznych oraz ich przedstawienia w uzasadnieniu decyzji.

Sąd Wojewódzki był władny, analizując samodzielnie dokumentację projektową, zweryfikować ocenę organu odwoławczego co do niezapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych na terenie inwestycji. Wprawdzie w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, że: "okoliczności zabudowy plombowej i względy ekonomiczne

(...) nie mają znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie", to jednak Sąd Wojewódzki rozważył, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do obniżenia wskaźników wyznaczonych w planie miejscowym dla określenia wymaganej liczby miejsc parkingowych. Sąd trafnie wskazał na podstawie projektu zagospodarowania działki, że po pierwsze – wielkość terenu przeznaczonego na inwestycję pozwala na zrealizowanie wyliczonej przez organ liczby miejsc postojowych, po drugie – nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, prowadzący w głąb działki.

Właśnie z uwagi na wjazd z ulicy [...] w głąb działki, Sąd zaznaczył, że planowana zabudowa nie jest zabudową przylegającą z obu stron do istniejących budynków wypełniającą ściśle pierzeję wzdłuż ulicy [...]. W tym kontekście drugorzędne znaczenie miało określenie przez Sąd, że planowana zabudowa "nie jest zabudową plombową w ścisłym, powszechnie przyjętym tego słowa znaczeniu". Istotne uwagi Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku są zrozumiałe w zestawieniu z dokumentacją projektową, niezależnie od użytych określeń co do charakteru planowanej zabudowy. Z wyroku Sądu Wojewódzkiego nie wynika, aby nie traktował przedmiotowej inwestycji jako "zabudowy plombowej" w rozumieniu § 87 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego. Dlatego przedstawił uwarunkowania, które miały znaczenie dla ewentualnego zastosowania przewidzianego w tym przepisie obniżenia wymaganej liczby miejsc parkingowych.

Mianowicie Sąd Wojewódzki słusznie wskazał, że w świetle § 18 ust. 1 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. oraz postanowień planu miejscowego, inwestor zagospodarowując działkę budowlaną ma obowiązek urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Tak określone zasady ogólne mogą doznawać pewnych odstępstw, co wynika z § 87 ust. 2 pkt 2 planu stanowiącego, iż wymagane wskaźniki mogą być obniżone w wyjątkowych przypadkach ograniczeń terenowych przy zabudowie plombowej. Dalej Sąd prawidłowo wywiódł, ze podany wyjątek można by było zastosować w sytuacji, w której inwestor nie mógłby zrealizować żadnej inwestycji na nieruchomości z tego powodu, że istniejące zagospodarowanie działki lub inne ograniczenia terenowe uniemożliwiają usytuowanie na niej miejsc postojowych. Zgodzić się należało z wnioskowaniem Sądu Wojewódzkiego, że w rozpatrywanym przypadku teren planowanej inwestycji pozwala na zrealizowanie wymaganych miejsc postojowych, zwłaszcza, że ma być to nowa zabudowa, a inwestor nie jest związany w tym zakresie zastanym zagospodarowaniem działki.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej powyższe stanowisko Sądu Wojewódzkiego jest prawidłowe, zarówno w aspekcie faktycznym, jak i prawnym. W sposób logiczny i przekonujący Sąd wykazał, że uzasadniona była negatywna ocena organów obu instancji co do zaproponowanego przez inwestora urządzenia dwóch miejsc postojowych na terenie działki inwestycyjnej.

Oczywiście rację ma strona skarżąca, że badając przesłanki do obniżenia wskaźników określających wymaganą liczbę miejsc parkingowych należy w przypadku zabudowy plombowej uwzględnić ograniczenia terenowe wynikające z usytuowania i wymiarów działki budowlanej, a także istniejącego otoczenia, w tym zagospodarowania sąsiednich działek. Rzecz w tym, że w stanie faktycznym sprawy wymienione uwarunkowania nie stwarzają tak wyjątkowych ograniczeń terenowych, aby można było zaakceptować zmniejszenie liczby miejsc postojowych z wymaganych dziewięciu do dwóch przewidzianych w projekcie budowlanym.

Analiza zebranej w aktach dokumentacji pozwala przyjąć, że mimo umiejscowienia projektowanego obiektu w zabudowie pierzejowej, inwestor powinien zastosować rozwiązania projektowe pozwalające urządzić miejsca postojowe w liczbie większej niż w przedstawionym projekcie budowlanym.

Chybiony okazał się również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów § 6 ust. 1 pkt 22 w zw. z § 9 ust. 5 pkt 7 oraz § 21 ust. 5 pkt 1 lit. h) planu miejscowego, regulujących ustanowiony w planie nakaz sanacji wnętrz kwartałów z przeznaczeniem pod zieleń urządzoną z elementami małej architektury, przy czym pojęcie "sanacji wnętrz kwartałów" definiowane jest jako oczyszczenie wnętrz kwartałów zabudowy poprzez stopniowe wyburzanie prowizorycznej zabudowy i dobudówek o charakterze gospodarczym na rzecz zakomponowania zieleni urządzonej z elementami małej architektury o walorach estetycznych i użytkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela przedstawioną w zaskarżonym wyroku wykładnię wymienionych przepisów z konkluzją, że przez "wnętrze kwartału" należy rozumieć teren znajdujący się wewnątrz terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi, z zastrzeżeniem dotyczącym możliwości zabudowy kwartału w części frontowej działek, mających tworzyć pierzeję wzdłuż ulic. Innymi słowy wnętrze kwartału będą stanowić te części poszczególnych nieruchomości, które nie podlegają zabudowie przewidzianej wzdłuż linii rozgraniczających ulic, określających teren danego kwartału. Oczywiście można stwierdzić, że wnętrze kwartału to przestrzeń znajdująca się w jego środku, jednak nie tak wyznaczonym, jak to zaproponowała strona skarżąca.

Podkreślić należy, że Sąd Wojewódzki dokonał wszechstronnej analizy całej treści planu wywodząc trafnie, że wymóg sanacji wnętrz kwartałów jest istotną zasadą planu, ustaloną w sposób konsekwentny i przemyślany na całym obszarze. W konsekwencji zasadnie Sąd zaaprobował stanowisko organów obu instancji, które zakwestionowały projekt budowlany przewidujący rozbiórkę gospodarczych budynków w głębi działki, ale nie na rzecz zakomponowania zieleni urządzonej z elementami małej architektury, lecz pod zabudowę wielorodzinną.

Zaznaczyć należy, że wnioskowanie organów architektoniczno – budowlanych oraz Sądu Wojewódzkiego wyprowadzone zostało z analizy planu miejscowego i zinterpretowanych prawidłowo unormowań regulujących nakaz sanacji wnętrz kwartałów. Wbrew argumentacji autora skargi kasacyjnej wykładnia przepisów aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie jest zastrzeżona dla podmiotów posiadających wiedzę specjalistyczną. Dlatego Sąd Wojewódzki uprawniony był do wyrażenia samodzielnej oceny w tym zakresie, bez uwzględnienia wniosków zawartych w opinii urbanistycznej przedstawionej przez stronę wraz ze skargą.

Dodać trzeba, że w dużej mierze analiza Sądu Wojewódzkiego nie jest sprzeczna z uwagami autora opinii, który wskazał, że kształt i obszar wnętrza kwartału musi umożliwić z jednej strony realizację funkcji rekreacyjnej (zieleni, małej architektury), a z drugiej strony powinien zapewnić możliwość racjonalnej zabudowy każdej nieruchomości i budowy tkanki miejskiej.

Jednak w okoliczności niniejszej sprawy nieregularny kształt kwartału oraz różna powierzchnia wnętrz poszczególnych działek nie wyklucza realizacji ustanowionego w planie nakazu wprowadzenia zieleni urządzonej i małej architektury w miejsce wyburzanej zabudowy mieszczącej się wewnątrz kwartału.

Wprawdzie na różnych działkach w ramach kwartału nakaz sanacji ich wnętrz będzie mógł być stosowany w różnym zakresie, lecz to nie oznacza, że nieruchomość strony skarżącej ma być z tego nakazu zwolniona całkowicie. Zarówno wielkość, jak i kształt działki przewidzianej pod sporną inwestycję pozwala na odpowiednie pogodzenie planowanej zabudowy z wymogami ustanowionymi w planie miejscowym.

Z tych względów Sąd Wojewódzki zasadnie stwierdził, że niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania warunkowała wydanie decyzji odmownej w przedmiocie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego.

Wbrew przekonaniu strony skarżącej ocena Sądu Wojewódzkiego nie była efektem "idealistycznego założenia składu sędziowskiego dotyczącego architektury miasta Krakowa", lecz stanowiła wyraz przeprowadzonej prawidłowo weryfikacji stanu faktycznego i prawnego sprawy, przy zastosowaniu kryteriów przewidzianych przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, mającymi zastosowanie w sprawie.

Z przyczyn wyżej omówionych nie podlegały uwzględnieniu zarzuty z punktów II.1. d) e) f) petitum skargi kasacyjnej.

Wobec powyższego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, stosownie do art. 184 p.p.s.a.