Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1463/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 11
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 33 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 22
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.
article: art. 27
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1116
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa (...) z siedzibą w (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2013 r., nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...], Prezydent [...] odmówił inwestorowi – [...] Sp. z o.o., zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia dla inwestycji polegającej na przebudowie trzech poziomów garażu wielostanowiskowego ze zmianą sposobu ich użytkowania na lokale mieszkalne w budynku mieszkalno-garażowym wielorodzinnym, położonym na terenie działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...].

Odwołanie od ww. decyzji złożyło [...] Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, względnie o uchylenie, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na naruszenie, w toku postępowania prowadzonego przez Prezydenta [...], zasad określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...], Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję Prezydenta [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę, Prezydent [...] wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., którą odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia dla inwestycji polegającej na przebudowie trzech poziomów garażu wielostanowiskowego ze zmianą sposobu ich użytkowania na lokale mieszkalne w budynku mieszkalno-garażowym, wielorodzinnym, położonym na terenie działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...].

Odwołanie od ww. decyzji złożyło [...] Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. zaskarżonej decyzji i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Organ II instancji wskazał, że w dniu 19 października 2011 r. złożył oświadczenie o posiadanym prawie na dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. działkami nr [...] i [...] z obrębu [...], wskazując jako tytuł prawny akt notarialny repertorium A Nr [...] z dnia 21 stycznia 2010 r.

Organ II instancji wyjaśnił, że składane, w trybie art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest jednak skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza bowiem tylko domniemanie, że danemu podmiotowi przysługuje wymienione prawo (wyrok NSA z 11 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 775/06). W razie wątpliwości co do prawa inwestora dysponowania nieruchomością na cele budowlane, obowiązkiem organu jest ustalenie istnienia tytułu prawnego inwestora, w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego (wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r. II OSK 577/06).

W przedmiotowej sprawie, organ I instancji, w związku z pismem Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z dnia 23 sierpnia 2012 r., dotyczącym zmiany sposobu użytkowania trzech poziomów garażu w budynku przy ul. [...], w którym SM "[...]" złożyła stanowczy protest przeciw likwidacji miejsc parkingowych w garażach budynku przy ul. [...] w [...], przystąpił do ustalenia stanu prawnego nieruchomości, tj. działek [...] i [...] z obrębu [...] oraz zbadania, czy inwestor posiada tytuł prawny do dysponowania ww. nieruchomościami na cele budowlane.

W dniu 31 października 2012 r. Prezydent [...] zwrócił się do Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z zapytaniem, jaki jest stan prawny nieruchomości na dzień obecny, tj. działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...]. na których usytuowany jest budynek mieszkalno-garażowy przy ul. [...] w [...], oraz wskazanie zakresu uprawnień zarządu SM "[...]", do reprezentowania współużytkowników wieczystych ww. działek oraz o określenie, czy protest przeciw likwidacji miejsc garażowych w przedmiotowym budynku, wyrażony przez zarząd SM "[...]", w piśmie z dnia 23 sierpnia 2012 r., oznacza brak zgody wieczystych użytkowników przedmiotowej nieruchomości na inwestycję objętą wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia 14 lipca 2011 r.

W odpowiedzi na pismo Prezydenta [...] z dnia 31 października 2012 r., SM "[...]" złożyła wyjaśnienia, wskazując m.in., że nieruchomość do lutego 2012 r. pozostawała w zarządzie Spółdzielni na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1116 ze zm.), wykonywanym jako zarząd powierzony, w trybie art. 18 ust. 1 ustaw}' z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Po wyodrębnieniu wszystkich lokali mieszkalnych w nieruchomości, zarząd nieruchomością wspólną wykonywany jest nadal przez Spółdzielnię (Spółdzielni nadal przysługuje również udział we współwłasności lokalu garażowego), przy czym w ramach sprawowanego zarządu nieruchomością wspólną Spółdzielnia uprawniona jest wyłącznie do podejmowania czynności zwykłego zarządu (art. 26 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, w związku z art. 18 i n. ustawy o własności lokali). Dlatego też na obecnym etapie postępowania administracyjnego w sprawie, toczącego się z wniosku inwestora, Spółdzielnia nie jest uprawniona do wyrażenia zgody na planowaną inwestycję, ze skutkiem dla pozostałych współużytkowników wieczystych nieruchomości. Jednocześnie Spółdzielnia podtrzymała stanowisko zawarte w piśmie z dnia 23 sierpnia 2012 r., w którym złożyła stanowczy protest przeciw likwidacji miejsc parkingowych w garażach budynku przy ul. [...] w [...].

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w związku z pismem Prezydenta [...] z dnia 31 października 2012 r., skierowanym do SM "[...]", inwestor złożył wyjaśnienia, wskazując m.in. że w trakcie prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę SM "[...]" w piśmie z dnia 9 marca 2012 r., jako zarządca budynku wyraziła zgodę na zmianę funkcji lokalu garażowego nr 3 na funkcję mieszkalną. W okresie 2009 - 2012 trwał proces przekształceń własnościowych, tj. wyodrębnienia własności poszczególnych lokali mieszkalnych i lokali garażowych. Na dzień dzisiejszy zostały wyodrębnione własności wszystkich trzech lokali garażowych i wszystkich lokali mieszkalnych, ostatnia Księga Wieczysta została urządzona w dniu 20 marca 2012 r.

W niniejszej sprawie bezsporne jest zatem, że obecnie w budynku przy ul. [...] w [...] zostały wyodrębnione wszystkie lokale, na co wskazują zarówno inwestor w piśmie z dnia 12 listopada 2012 r., oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w piśmie z dnia 22 listopada 2012 r.

Zgodnie zaś z art. 26 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych jeżeli w określonym budynku lub budynkach położonych w obrębie danej nieruchomości została wyodrębniona własność wszystkich lokali, po wyodrębnieniu własności ostatniego lokalu stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, niezależnie od pozostawania przez właścicieli członkami spółdzielni. Jako kres działania ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych należy więc przyjąć tę chwilę, w której następuje ustanowienie odrębnej własności wszystkich lokali w danej nieruchomości (wszystkich naraz, albo ostatniego).

Wskazać należy, że art. 6 ustawy o własności lokali stanowi natomiast, że ogól właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana.

W ocenie organu II instancji, w świetle powyższych przepisów należy uznać, że w sytuacji, gdy w określonym budynku lub budynkach położonych w obrębie danej nieruchomości została wyodrębniona własność wszystkich lokali wspólnota mieszkaniowa powstaje ex lege (wyrok WSA z dnia 25 sierpnia 2010 r. I SA/Po 481/10).

W ocenie Wojewody [...], w obecnym stanie prawnym (po wyodrębnieniu własności wszystkich lokali i powstaniu wspólnoty mieszkaniowej w budynku przy ul. [...]) na projektowane przez inwestora roboty budowlane wymagana jest zgoda wspólnoty mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w [...].

Zgodnie z art. 21 ustawy o własności lokali sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd, który reprezentuje ją na zewnątrz. Stosownie do art. 22 ust. 1 ww. ustawy czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie. Projektowane przez inwestora roboty budowlane: zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej oraz przebudowa nieruchomości wspólnej, w myśl art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o własności lokali, są czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu. Do ich podjęcia potrzebna jest zatem uchwała właścicieli lokali, wyrażająca zgodę na dokonanie tych czynności.

Jak wynika z akt sprawy, w odpowiedzi na wezwanie organu, w dniu 17 listopada 2012 r., inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, działkami nr ew. [...] i [...] z obrębu [...]. W złożonym oświadczeniu inwestor stwierdza, że jest właścicielem lokalu niemieszkalnego - Garaż III, załączając odpis KW Nr [...], użytkownikiem wieczystym działek [...] i [...] w wielkości 162589/568745 udziału w nieruchomości wspólnej, załączając odpis KW nr [...] oraz powołuje się na zgodę Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na przebudowę i prowadzenie robót w budynku [...] z 2009 r. i z 9 marca 2012 r.

Organ II instancji wskazał, że inwestor, w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane, z dnia 17 listopada 2012 r., nie wskazuje natomiast na zgodę wspólnoty, wyrażoną w formie uchwały, jako tytuł prawny do wykonania planowanych robót budowlanych. Jedynie, w piśmie z dnia 12 listopada 2012 r., inwestor poinformował organ I instancji, że w dniu 24 listopada 2012 r. odbędzie się Zebranie Wspólnoty [...], na którym jednym z punktów zebrania będzie podjęcie uchwały o wyrażeniu zgody na przebudowę trzech poziomów garażowych na lokale mieszkalne. Inwestor takiej uchwały wspólnoty mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w [...] jednak nie przedłożył.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, iż brak zgody wspólnoty, wyrażonej w formie uchwały, na projektowane roboty budowlane oznacza, że inwestor nie posiada obecnie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w zakresie przebudowy oraz zmiany sposobu użytkowania trzech poziomów garażu wielostanowiskowego na lokale mieszkalne, w budynku mieszkalno-garażowym, wielorodzinnym, położonym na terenie działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło [...] Sp. z o.o. w [...], wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia żądania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego, które to naruszenie miały wpływ na wynik sprawy. Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 K.p.a., 77 § 1 K.p.a., 138 § 1 pkt 1 K.p.a., 138 § 1 pkt 2 K.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wynik sprawy.

W ocenie strony skarżącej organy obu instancji dokonały wadliwej interpretacjj przepisu art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W skardze wskazano, że w aktach sprawy znajdują bowiem zgody Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na przebudowę i prowadzenie robót w budynku [...] z 2009 r. i z 9.03.2012 r. Ponadto wskazano, że oświadczenia o wyrażeniu zgody nie zostały dotychczas skutecznie odwołane, a wyrażający je podmiot nie uchylił się (skutecznie) od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli. Strona skarżąca wskazała, że obowiązkiem inwestora nie jest wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale złożenie oświadczenia - pod rygorem odpowiedzialności karnej - o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nie musi wykazać tytułu prawnego do nieruchomości za pomocą wszelkich środków dowodowych przewidzianych dla ogólnego postępowania administracyjnego (art. 75 § 1 k.p.a.), lecz wystarczy, że złoży oświadczenie określone w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego Istota takiego oświadczenia polega na możliwości poprzestania organu na twierdzeniu strony co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lub co do stanu prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 116/12, LEX nr 1139808).

Na potwierdzenie swojego stanowiska strona skarżąca powołała się na orzecznictwo sądowoadministracyjne (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1288/10, Lex nr 966245; wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r., Lex nr 992612).

Ponadto przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Prezydenta [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Zatem, wobec spełniania wymogów określonych w art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego, organy administracji architektoniczno-budowlanej zobligowane były do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie . Ustalenia faktyczne dokonane przez organ architektoniczno- budowlany są podzielone przez Sąd kontrolujący zaskarżoną decyzję. Ustalenia te są prawidłowe. Organ w toku postępowania podjął uzasadnioną wątpliwość na okoliczność czy przedłożone przez inwestora oświadczenie o posiadaniu prawa do nieruchomości na cele budowlane odpowiada stanowi rzeczywistemu. Postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca Spółka nie dysponuje takim prawem. Wskazać należy, że Prawo budowlane w warunkach koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę wymaga posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na ten cel. Wynika to z treści art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt. 2, art. 35 ust. 4 ustawy. Zgodnie z treścią art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego , zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Inwestorem może być zatem nie tylko właściciel nieruchomości ale też jej posiadacz mający do tego uprawnienia zależne . Uprawnienia zależne mogą wynikać ze stosunków obligacyjnych nazwanych i nienazwanych, i muszą być otrzymane w tym celu od posiadających je osób trzecich. Przy czym nikt nie może przenieść więcej uprawnień niż sam posiada. Prawo, o którym mowa w art. 3 pkt. 11, tj. prawo do wykonywania robót budowlanych musi być wyraźnie zapisane, nie może być dorozumiane lub być wywodzone z braku przeciwnych postanowień. Od 11 lipca 2003r. obowiązuje regulacja , zgodnie z którą przewidziane jest złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zamiast dotychczasowego wykazywania się prawem do dysponowania nieruchomością na ten cel. Uproszczenie tego procesu nie oznacza, że w przypadku zakwestionowania istnienia tego prawa po stronie inwestora przez podmiot trzeci organ nie może tego sprawdzić. Nie podważalna regułą jest, że pozwolenie na budowę może uzyskać wyłącznie inwestor, który posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, na której mają być prowadzone roboty budowlane. W sytuacji, kiedy organ poweźmie wiadomość, że złożone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nie odpowiadać lub jest niezgodne ze stanem rzeczywistym obowiązkiem organu, jest zdaniem Sądu, wyjaśnić tę kwestię. Oświadczenie inwestora zastępuje dowody istnienia tego prawa stwarzając domniemanie, że rzeczywiście to prawo przysługuje osobie składającej takie oświadczenie. Jednak domniemanie takie może zostać obalone innym dowodem w sprawie. Jeżeli inna osoba zakwestionuje zgodność tego oświadczenia z rzeczywistością i przedstawi dowody na tę okoliczność, to skutecznie podważy jego treść.

W przedmiotowej sprawie skarżąca spółka powołuje się na swoje oświadczenie i na zgodę Spółdzielni Mieszkaniowej " [...]" z 2009r. i z 9 marca 2012r. Tymczasem wymieniona Spółdzielnia pismem z dnia 23 sierpnia 2012r. zaoponowała co do likwidacji miejsc parkingowych w garażu budynku przy ulicy [...] w [...]. Projekt budowlany skarżącej dotyczy przebudowy trzech poziomów garażu wielostanowiskowego ze zmianą sposobu ich użytkowania na lokale mieszkalne pod wyżej wskazanym adresem. Dało to uzasadnioną podstawę do podjęcia działań sprawdzających przez organ orzekający w sprawie. W ich wyniku zostało ustalone, że w okresie 2009 - 2012 trwał proces przekształceń własnościowych, tj. wyodrębnienia własności poszczególnych lokali mieszkalnych i lokali garażowych, że zostały wyodrębnione własności wszystkich trzech lokali garażowych i wszystkich lokali mieszkalnych, ostatnia Księga Wieczysta została urządzona w dniu 20 marca 2012 r. Potwierdza to wypis z rejestru gruntów.

Po wyodrębnieniu własności ostatniego lokalu konieczne jest stosowanie przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w myśl art 26 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z dnia 15 grudnia 2000r., niezależnie od pozostawania przez właścicieli członkami spółdzielni. Natomiast zgodnie z wymogami art. 22 ust. 1 pkt. 3 ustawy o własności lokali, projektowane przez inwestora roboty budowlane, tj. zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej oraz przebudowa nieruchomości wspólnej, są czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu. Do ich podjęcia potrzebna jest uchwała właścicieli lokali, wyrażająca zgodę na dokonanie tych czynności. Takiej uchwały skarżąca spółka nie przedstawiła w sprawie ani nie powoływała się na nią w swoim oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca wskazywała jedynie przewidywaną datę podjęcia takiej uchwały. Analiza akt administracyjnych wykazuje, że skarżąca jest jedynie współwłaścicielką garażu i współwłaścicielką prawa wieczystego użytkowania działek o nr ew. [...] i [...]. Prawidłowo zatem zostało ustalone, że na datę orzekania zarówno organu I instancji jak i organu odwoławczego skarżąca spółka nie dysponowała nieruchomością na cele budowlane, w zakresie robót wskazywanych w projekcie budowlanym i wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Dało to podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę wobec niespełnienia wymienionej przesłanki.

Nieuprawnione są zarzuty skarżącej aby bezzasadnie organ pominął oświadczenia SM " [...]" ze zgodą na przebudowę i prowadzenie robót budowlanych z 2009r i 9 marca 2012r. Przede wszystkim na datę orzekania organu uległ zmianie stan prawny nieruchomości, co nie mogło być pominięte przez organ w myśl zasady prawdy obiektywnej z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Ponadto, zmiany dotyczące wyodrębnienia własności lokali mieszkalnych i lokali garażowych rozpoczęte w 2009r. powodowały, że SM " [...]" nie mogłaby skutecznie udzielić zgody na prowadzenie przedmiotowych robót budowlanych bowiem jej uprawnienie, jako podmiotu wykonującego zarząd powierzony dotyczący nieruchomości wspólnej w myśl art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, sprowadzało się do czynności zwykłego zarządu, a wskazane roboty budowlane takimi nie były. Charakter uprawnienia Spółdzielni Mieszkaniowej wykonującej zarząd powierzony nieruchomością wspólną z art. 27 ww. ustawy potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012r. , sygn. akt. II OPS 2/12.

Nieuprawnione jest też twierdzenie skarżącej aby organ naruszył przepis prawa materialnego art. 32 ust. 4 pkt.2 Prawa budowlanego. Wymieniony przepis wymaga złożenia oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Oświadczenie to powinno być zgodne ze stanem rzeczywistym. Domniemanie wynikające z tego oświadczenia może być obalone innym dowodem w sprawie , co też zostało dokonane w niniejszym postępowaniu. Zastosowanie wymienionego przepisu przez organ było prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania, które w sposób istotny mogłyby wpłynąć na wynik sprawy jak też nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które wpłynęłoby na wynik sprawy. W tych warunkach uznając skargę za niezasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.