Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1239/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 9 ust. 1, ar. 9 ust. 4, art. 11 pkt 11-12, art. 17 pkt 13, art. 19 ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 4 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 118 poz 1233
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków  zagospodarowania przestrzennego gminy
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka,, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu 1 lipca 2011 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Uchwałę Nr [...] Rady miasta W. z dnia [...] października 2006 roku w sprawie studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego W., w zakresie dotyczącym działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], o obszarze 92.453 m2.

Zaskarżonej uchwale zarzucono, iż została wydana naruszeniem prawa materialnego, w warunkach naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki, poprzez rażące naruszenie:

1. przepisu art. 6 ust. 1 w związku z art. 9 ust 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("Ustawa") - poprzez pośrednie ukształtowanie sposobu wykonywania prawa użytkowania wieczystego Spółki w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, sprzecznego z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy uzyskanymi przez Spółkę, co z kolei w sposób wiążący implikuje sposób wykonywania prawa użytkowania wieczystego Spółki, w sytuacji w której zasady zagospodarowania przestrzenią przyjęte w studium zostaną następnie uchwalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego;

2. przepisu art. 6 ust. 2 pkt 1 Ustawy poprzez uniemożliwienie Spółce zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 3 przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 Ustawy w zakresie wprowadzenia zmian do Studium na skutek uwzględnienia uwag osób trzecich oraz zmian wykraczających poza te uwagi przy ustalaniu zasad zagospodarowania terenu będącego w użytkowaniu wieczystym Spółki i terenów sąsiednich, poprzez uniemożliwienie Spółce ochrony jej interesu prawnego;

4. naruszenie przepisu art. 10 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 8 Ustawy- poprzez nieuwzględnienie uwarunkowań wynikających w szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu oraz stanu prawnego gruntów;

5. naruszenie przepisu §4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233) - poprzez brak uzasadnienia zawierającego objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezy ustaleń projektu Studium, po zmianach założeń studium oraz wprowadzaniu rozwiązań wyjątkowych, nie zamierzonych w pierwotnym projekcie, które nastąpiły w wyniku uwzględnienia wniosków i uwag do projektu Studium;

6. naruszenie przepisu art. 11 pkt 11 oraz pkt 12 Ustawy o Planowaniu i Zagospodarowaniu Przestrzennym poprzez dokonanie zmian w treści studium, przy rozpatrzeniu uwag w zakresie, w jakim nie wynikały one ze zgłoszonych uwag;

7. naruszenie przepisu art. 11 w związku z art. 17 pkt 13 oraz w związku z art. 19 ust. 1 Ustawy - poprzez brak ponownego wyłożenia do publicznego wglądu oraz nieumożliwienie dyskusji oraz wnoszenia uwag do projektu Studium po uwzględnieniu uwag i wprowadzeniu zmian zasadniczo zmieniających przeznaczenie niektórych terenów, w tym terenów będących w użytkowaniu wieczystym spółki. Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały, w zakresie dotyczącym działki ewidencyjnej nr [...], względnie o orzeczenie jej niezgodności z prawem w zakresie dotyczącym działki Skarżącej.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż w dniu 5 maja 2011 r. wezwała Radę W. do usunięcia naruszenia interesu prawnego Spółki poprzez zmianę zaskarżonej Uchwały, w zakresie dotyczącym działki ewidencyjnej nr [...], w ten sposób, iż w powołanej uchwale zostanie zmienione przeznaczenie danego terenu z uwzględnieniem planowanej przez stronę skarżącą inwestycji, tj. zabudowy dystrybucyjno-magazynowej z możliwością prowadzenia lekkiej nieuciążliwej produkcji tj. przywrócenie funkcji (PU).20 jako przeznaczenia przedmiotowego terenu. Do dnia wniesienia skargi Spółka nie otrzymała żadnej korespondencji od Rady W., a naruszenie interesu prawnego Spółki nie zostało usunięte.

Skarżąca Spółka P. sp. z o.o. jest użytkownikiem wieczystym działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Decyzją nr [...] wydaną przez Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2006 r. na Spółkę przeniesiona została decyzja o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Przedmiotową decyzją ustalono warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie zespołu dwóch hal dystrybucyjno- magazynowych z modułami biurowo - socjalnymi z wbudowanymi pomieszczeniami: stacji transformatorowej i rozdzielni NN wraz z budynkami towarzyszącymi - budynkiem biurowym (IV kond.), dwiema wartowniami, budynkiem w skład, którego wchodzą: pompownia, rozdzielnia SN, PZO, pomieszczenie telekomunikacyjne oraz towarzyszącą infrastruktura techniczną (zbiornikami pożarowymi), stacją redukcyjną gazu, stacją pomiarową gazu oraz wewnętrznym układem drogowym i parkingowym na działkach nr ew. [...] oraz części dz. nr ew. [...],[...] (dojazd) w obrębie [...] przy skrzyżowaniu ulic [...] i [...] na terenie Dzielnicy [...] w W. W dniu 18 maja 2011 roku, Spółka uzyskała decyzję nr [...] Prezydenta W. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.

Tym samym w ocenie Spółki posiada ona interes prawny zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zaskarżenia powyższej uchwały.

W ocenie Spółki w sprawie doszło do naruszenia jej interesu prawnego z uwagi na to, iż działka będąca w jej użytkowaniu wieczystym, która w decyzji o warunkach zabudowy została przeznaczona na zabudowę dystrybucyjno- magazynową z możliwością prowadzenia lekkiej nieuciążliwej produkcji, w wyłożonym projekcie Studium była przeznaczona pod zabudowę przemysłowo- usługową, natomiast w uchwalonym Studium przeznaczono ją pod zabudowę usługową z dopuszczeniem do 40% zabudowy mieszkaniowej oraz infrastruktury społecznej.

Do wyłożonego projektu Studium Spółka nie zgłosiła uwag, jako że przeznaczenie przedmiotowego terenu w projekcie Studium odpowiadało warunkom wydanym w wyżej opisanej decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowe nieruchomości przeznaczone były pod zabudowę przemysłowo-usługową, oznaczoną symbolem (PU).20. Uwagi zgłosili jednak: G. Sp. z.o.o., E. Sp. z o.o., Syndyk Masy Upadłości Z. SA w upadłości, M. D., P. Z.

Zarządzeniem nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Prezydent W., przyjął rozstrzygnięcie uwag wniesionych do wyłożonego projektu Studium. Znaczna część uwzględnionych przez Prezydenta uwag dotyczyła terenu położonego w na obszarze na którym zlokalizowana jest działka Skarżącej.

Mając powyższe na uwadze Skarżąca wywodzi, iż wprowadzenie zmian do Studium nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 6 ust. 2 pkt 2 Ustawy na skutek uwzględnienia w części uwag osób trzecich oraz dokonania zmian wykraczających poza te uwagi, oraz poprzez uniemożliwienie Spółce ochrony jej interesu prawnego, gdyż nie była ona powiadomiona o zmianie przeznaczenia działki będącej w jej

użytkowaniu wieczystym i nie miała wpływu na ukształtowanie zagospodarowania jej nieruchomości. Dokonanie zmian w treści studium, przy rozpatrzeniu uwag w zakresie, w jakim nie wynikały one ze zgłoszonych uwag, a zatem zmian dokonanych jako autopoprawki organu stanowi rażące naruszenie przepisu art. 11 pkt 11 oraz pkt 12 Ustawy. Logika ułożenia przez ustawodawcę poszczególnych czynności organu sporządzającego Studium w chronologii określonej w powołanym art. 11 Ustawy o Planowaniu i Zagospodarowaniu Przestrzennym, nakazuje wykluczyć dopuszczalność zgłaszania przez organ, sporządzający projekt Studium, autopoprawek merytorycznych po przedłożeniu projektu Studium radzie gminy, bez uprzedniego ponownego wyłożenia do publicznego wglądu projektu Studium w części objętej autopoprawkami. Dopuszczenie takiej możliwości podważałoby bowiem ratio legis procedury wynikającej z wyłożenia projektu Studium do publicznego wglądu, i następnie rozważania zgłoszonych uwag przez organ wykładający projekt studium oraz przez radę gminy, jeżeli projektowane ustalenia Studium miałyby podlegać swobodnej korekcie organu sporządzającego projekt Studium, mimo zgłoszenia uwag do pierwotnego projektu i nawet ich uwzględnienia w jakiejkolwiek części.

Wobec dokonanych zmian na etapie wnoszonych uwag Studium w wersji uchwalonej, zmieniło się przeznaczenie działki Skarżącej, w taki sposób, że naruszony został jej interes prawny . Rozstrzygnięcia przyjęte w Studium są istotnie odmienne od zaprezentowanych i przekazanych do publicznej dyskusji w projekcie Studium.

W projekcie Studium wyłożonym do publicznego wglądu, omawiany teren objęty wprowadzonymi zmianami, w tym terenie będący w użytkowaniu wieczystym Spółki, był przeznaczony pod zabudowę oznaczoną symbolem (PU).20, tj. pod zabudowę produkcyjno - usługową, z priorytetem dla lokalizowania funkcji produkcyjnych i usługowych, magazynowo-składowych, baz i składów, a także parków technologicznych oraz centrów kongresowo-wystawienniczych, z dopuszczeniem lokalizowania zabudowy mieszkaniowej, z zaleceniem by udział tej zabudowy kształtował się na poziomie 20% powierzchni całkowitej zabudowy terenu i pod warunkiem jej ochrony przed ewentualnymi uciążliwościami istniejących, bądź projektowanych obiektów; handlowych prowadzących sprzedaż hurtową lu półhurtową, w tym wyposażenia dla firm (artykułów i sprzętu biurowego), oraz sprzedaż detaliczną towarów wyspecjalizowanych, wielkogabarytowych, wymagających dużych powierzchni magazynowania i specjalnego transportu, jak np. meble, sprzęt gospodarstwa domowego itp.

W zmienionym i faktycznie uchwalonym Studium (nigdy nie wyłożonym do publicznego wglądu) teren Spółki został przeznaczony pod zabudowę oznaczoną symbolem (U).20, tj pod zabudowę usługową, której profil powinien być przesądzony w planie miejscowym, z priorytetem dla lokalizowania usług z zakresu: obsługi imprez międzynarodowych (obiekty kongresowe i targowo- wystawiennicze), administracji, organizacji społecznych, dyspozycji i współpracy gospodarczej, obrotu finansowego, ubezpieczeń, kultury, nauki, wdrażania wyspecjalizowanych nowoczesnych technologii (parki technologiczne, instytuty badawcze, inkubatory przedsiębiorczości, itp., szkolnictwa, handlu, oświaty, gastronomi, hotelarstwa, turystyki, sportu (w tym dużych obiektów sportowych dla organizacji imprez międzynarodowych), transportu, łączności, itp. o charakterze międzynarodowym, krajowym i ogólno miejskim; z dopuszczeniem lokalizacji zabudowy mieszkaniowej -z zaleceniem by udział tej zabudowy kształtował się na poziomie do 40% powierzchni całkowitej zabudowy terenu, niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, oraz małych i średnich obiektów produkcyjnych stosujących nowoczesne technologie.

Pozostały teren po byłych Z. został częściowo przeznaczony pod zabudowę oznaczoną symbolem (M1).20 tj. pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z priorytetem dla lokalizowania zabudowy mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej oraz dopuszczeniem lokalizacji: - zabudowy usługowej z zaleceniem by udział tej zabudowy kształtował się na poziomie do 40% powierzchni całkowitej zabudowy terenu oraz pod zabudowę oznaczoną symbolem (U).20, tj. pod opisaną powyżej zabudowę usługową.

Zmiany, przyjęte w uchwalonym Studium w stosunku do wyłożonego projektu Studium, dotyczą obszaru obejmującego około 200 ha terenu w U., w tym terenu całej nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym Spółki, którego przeznaczenie w uchwalonym Studium zostało zmienione z (PU). 20 na (U).20, z konsekwencjami tej zmiany opisanymi powyżej.

Zgodnie z §4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233) projekt studium powinien zawierać uzasadnienie zawierające objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę ustaleń projektu studium. Odnosi się to nie tylko do pierwotnego projektu studium, ale też i do tego projektu, który jest przedstawiany radzie gminy do uchwalenia. Dotyczy to przede wszystkim wypadków, gdy w wyniku uwzględnionych wniosków i uwag dochodzi do zmiany założeń studium lub do wprowadzania rozwiązań wyjątkowych, nie zamierzonych w pierwotnym projekcie. Opisane wyżej uwagi do Studium, uwzględnione przez Prezydenta nie zawierają takiego uzasadnienia.

Ponadto wskazano, iż wprowadzone zmiany powinny zostać poprzedzone szeregiem analiz oraz ponowieniem znacznej części uzgodnień (np. uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, w związku z zanieczyszczeniami znajdującymi się w gruncie, oraz innymi standardami jakości gleby lub ziemi zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi z dnia 9 września 2002 roku (Dz. U. Nr 165, poz. 1359) czy Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, z właściwym organem Państwowej Straży Pożarnej i Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska w zakresie nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii). W związku z wprowadzeniem funkcji mieszkaniowej wraz z niezbędnymi inwestycjami celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej w miejsce przemysłowo-usługowej, konieczne jest przeprowadzenie na przykład analizy układu transportowego oraz analizy infrastruktury technicznej, w związku z koniecznością spełnienia innych norm odpowiednich dla terenów zabudowy mieszkaniowej oraz w związku ze zmienionym zapotrzebowaniem na media czy też zwiększonym ruchem pojazdów. Przede wszystkim takie zmiany powinny zostać poprzedzone kompleksową analizą ekonomiczną Studium.

Po ponownych uzgodnieniach i analizach, projekt należało ponownie wyłożyć do publicznego wglądu, umożliwiając dyskusję publiczną oraz wnoszenie ewentualnych uwag do tak zmienionego projektu. W przedmiotowej sprawie, projekt Studium po uwzględnieniu zmian zasadniczo zmieniających przeznaczenie niektórych terenów, nie został ponownie wyłożony do publicznego wglądu tak więc nie było możliwości wnoszenia do niego uwag. Takie stanowisko, o konieczności ponownego wyłożenia, podziela także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2009 roku, sygn. akt II OSK 1629/09.

Podkreślono, iż uwagę zmieniającą przeznaczenie terenu będącego w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki wniosła spółka G. sp. z o.o. nie związana w żaden sposób z przedmiotowym terenem, więc nie przemawiało to za jej uwzględnieniem, a mimo to uwaga ta została uwzględniona. Wobec tego, tak zmieniony projekt Studium powinien zostać ponownie wyłożony do publicznego wglądu, aby osoby bezpośrednio zainteresowane, a nieświadome dokonanych zmian mogły się o tym dowiedzieć i wnieść ewentualne uwagi. Możliwość uczestniczenia zainteresowanych stron w procesie uchwalania Studium jest niezbędna, w tym również ze względu na fakt, iż zgodnie z Ustawą plan miejscowy musi być zgodny z ustaleniami Studium. A zatem, pozbawienie w praktyce możliwości uczestniczenia w procesie uchwalania Studium (uchwalono zupełnie inne Studium niż wyłożony projekt) pozbawia Spółkę możliwości składania uwag w tym zakresie na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca wskazała, iż obecnie toczy się procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów poprzemysłowych rejonu ulicy [...]. Na podstawie uchwalonego Studium, w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na prywatnych terenach lokowane są inwestycje publiczne takie jak na przykład szkoły, przedszkola, żłobki, obiekty ochrony zdrowia, obiekty sakralne, nowa elektrociepłownia. To są te same tereny, na których w wyłożonym do publicznej dyskusji projekcie Studium przewidywano tereny przemysłowo-usługowe, zgodnie z ich obecnym wykorzystaniem. Intencją Spółki była realizacja zabudowy o charakterze usługowym, z możliwością prowadzenia szeroko pojętej działalności lekkiej produkcji opartej na nowoczesnych technologiach, której oddziaływanie ograniczone miało być do granic własnego terenu (co zostało potwierdzone i umożliwione w ww. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz w prawomocnej decyzji nr [...] wydanej przez Prezydenta W. w dniu [...] czerwca 2008 roku ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia). Zmiana funkcji z przemysłowo-usługowej na usługową z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej wraz z niezbędnymi inwestycjami celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej w Studium, spowodowała uniemożliwienie zagwarantowania w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego funkcji produkcyjnej i zdecydowanie zawęziła zakres potencjalnie świadczonych przez Spółkę usług.

Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów poprzemysłowych w rejonie ulicy [...], przygotowany na bazie uchwalonego Studium, wyłożony do publicznej dyskusji przewiduje na terenie Spółki funkcję: D6.i U o podstawowym przeznaczeniu usług nie związanych z wytwarzaniem dóbr materialnych metodami przemysłowymi, z wykluczeniem usług uciążliwych. W strefie oznaczonej symbolem D6.1U przewidziano w projekcie planu miejscowego 15% powierzchni biologicznie czynnej, co jest o około 5% więcej niż projekcie budowlanym przygotowanym na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i uzyskanej decyzji o pozwoleniu na budowę (nie ostatecznej). W rezultacie, postanowienia planu dotyczące udziału powierzchni biologicznie czynnej uniemożliwiają realizację inwestycji na obszarze stanowiącym około 5% nieruchomości. Projekt ten przewiduje także lokalizację ulicy określonej symbolem 45 KD-D(g) na południowym krańcu nieruchomości Spółki. W konsekwencji, nieprzekraczalna linia zabudowy ustanowiona wzdłuż ww. drogi uniemożliwia realizację inwestycji na obszarze stanowiącym około 8% nieruchomości. Powyższe oznacza, że łącznie obszar, który można było zagospodarować zgodnie z uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy zmniejszy się o 13%. Spółka przystąpiła do realizacji zamierzenia inwestycyjnego i przygotowała kompletny projekt budowlany. W konsekwencji braku spójności projektu budowlanego przygotowanego na podstawie i w zgodności z decyzją o warunkach zabudowy Spółka nie ma możliwości zrealizowania założonego celu inwestycyjnego głównie w związku z brakiem pewności, co do ostatecznej formy i treści planu miejscowego. Spółka ponosi istotne straty materialne związane miedzy innymi z kosztami kredytu zaciągniętego na poczet nabycia przedmiotowej działki i realizacji inwestycji, a także z już poniesionymi kosztami projektowania i zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów wskazano, przedmiotowa skarga odnosi się do ustaleń studium w części obejmującej teren dz. ew. nr [...], który oznaczony został w studium symbolem (U).20 - tereny o funkcjach usługowych z dopuszczeniem małych i średnich obiektów produkcyjnych stosujących nowoczesne technologie.

Skarżąca wysuwa zarzuty naruszeń ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym, a mianowicie 1. rażące naruszenie art 6 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez pośrednie ukształtowanie sposobu wykonywania prawa użytkowania wieczystego Spółki, sprzecznego z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy uzyskanymi przez Spółkę, w sytuacji gdy zasady zagospodarowania przestrzennego przyjęte w studium zostaną następnie uchwalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem organu zarzut ten nie ma związku z ustaleniami studium, ponieważ na wniosek skarżącej - dla działki nr ew. [...] wydana została decyzja o warunkach zabudowy dla planowanego przez Spółkę zamierzenia inwestycyjnego. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy prowadzone jest w trybie administracyjnym, w oparciu o przepisy kpa i art. 59 i art.61 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem nie ma związku z procedurą planistyczną przewidzianą dla studium i planu miejscowego.

Jak podaje Skarżąca uzyskano pozytywną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, a następnie, co wynika z akt sprawy, wydane zostało prawomocne pozwolenie na budowę. Zatem zaistniały stan faktyczno-prawny nie daje podstaw do kwestionowania ustaleń Studium, ponieważ prawo do użytkowania wskazanej nieruchomości nie zostało w żaden sposób naruszone.

Planowana przez Skarżącą inwestycja jest zgodna z ustaleniami studium określonymi dla obszaru (U).20 i zostanie uwzględniona w sporządzanym aktualnie projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (ponowne wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu odbyło się w czerwcu i lipcu br.).

Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenie przepisu art. 6 ust. 2, pkt 1 ustawy poprzez uniemożliwienie Spółce zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, organ wskazał, iż ten zarzut nie ma związku z ustaleniami Studium, które jest wewnętrznym dokumentem pianistycznym kierowanym do organów gminy i bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Bezspornym pozostaje, że Studium nie jest aktem prawa miejscowego, lecz aktem kierownictwa wewnętrznego, wiążącym organy gminy przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Studium może jedynie pośrednio wpływać na prawa i obowiązki

podmiotów spoza systemu administracji publicznej. W sferze praw właścicielskich, kreujących interes prawny podmiotów, znaczenie ma przede wszystkim miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub (w przypadku braku planu miejscowego) decyzja lokalizacyjna lub decyzja ustalająca warunki zabudowy. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku decyzji o warunkach zabudowy kryterium konkretnego zagospodarowania (wnioskowanego) terenu wyznacza nie studium, lecz zasada tzw. "dobrego sąsiedztwa" oraz pozostałe wymogi określone w art 61 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto, stosownie do treści art 6 ust.l u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Tak więc dopiero na etapie uchwalania planu może nastąpić ingerencja w te prawa właścicielskie, tym samym naruszenie interesu prawnego podmiotu, wynikającego z ochrony prawa własności. W przypadku Skarżącej możliwości zagospodarowania omawianej nieruchomości zostały określone w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2005 r. o warunkach zabudowy i potwierdzone decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Skarżąca uzyskała więc pełną możliwość zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, zgodnie z własnymi zamierzeniami, które przedstawione zostały w wykonanym przez Skarżącą projekcie budowlanym. Planowana przez Skarżącą inwestycja została także w całości uwzględniona w projekcie planu miejscowego rejonu ul. [...], który w maju i czerwcu był wyłożony do publicznego wglądu. Zatem uchwalenie planu w projektowanym kształcie nie wpłynie negatywnie na sytuację Skarżącej, bowiem planowana inwestycja jest zgodna z jego ustaleniami.

Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o wskutek wprowadzenia zmian do Studium wobec uwzględnienia uwag osób trzecich oraz zmian wykraczających poza te uwagi przy ustalaniu zasad zagospodarowania terenu będącego w użytkowaniu wieczystym Spółki i terenów sąsiednich, a tym samym uniemożliwienie Spółce ochrony jej interesu prawnego, wskazano, iż zgodnie z ustawową procedurą sporządzania projektu studium, określoną w art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisy ustawy nie przewidują ponownego wyłożenia projektu studium do publicznego wglądu w wyniku uwzględnienia uwag złożonych do projektu. Ze względu na wewnętrzny charakter studium wystarczającą gwarancję zapewnienia w

procedurze planistycznej czynnika społecznego jest umożliwienie składania wniosków i uwag do projektu studium oraz udział w dyskusji publicznej bez ponawiania czynności planistycznych. Wprawdzie potrzeby ponowienia nie można wykluczyć, jednakże braku takiego ponowienia nie można traktować jako naruszenie trybu postępowania w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym bardziej istotnego naruszenia trybu postępowania. Uwzględnienie uwag złożonych do studium nie wymagało zatem ponowienia procedury wyłożenia oraz dodatkowych uzgodnień, także dlatego że zakres zmian ustaleń dla omawianego obszaru nie był istotny z punktu widzenia kierunków zmian w strukturze przestrzennej oraz w przeznaczeniu terenów, określonych w rozdziale XII tekstu studium. Nie naruszał też założeń i celów polityki przestrzennej określonych w rozdziale XI tekstu studium. W zaskarżonym Studium, za główny cel polityki przestrzennej miasta związany z zapewnieniem trwałego ładu przestrzennego, przyjęto wskazanie obszarów i określenie zasad dla tworzenia wielofunkcyjnych struktur urbanistycznych. Zasady te uwzględniają różnorodność funkcjonalną obszarów. Konsekwencją, przyjętej w Studium zasady równoważenia funkcji i tworzenia wielofunkcyjnych struktur przestrzennych, było nie wyznaczanie jednofunkcyjnych obszarów, a jedynie określenie kierunków zagospodarowania dopuszczających w ramach wydzieleń obszarowych występowanie różnych wzajemnie uzupełniających się funkcji. Za cel przekształceń terenów zdegradowanych przyjęto wytworzenie struktur urbanistycznych o charakterze miejskim, harmonijnie zintegrowanych z istniejącą zabudową a także wykształcenie centrów dzielnicowych i lokalnych. Z tych to też względów monofunkcyjny teren dawnych Z., zajmujący około 1/4 powierzchni dzielnicy [...] został podzielony, w zależności od położenia i roli jaką powinien pełnić w strukturze przestrzennej dzielnicy i miasta. W wyniku przeprowadzonych analiz rejon przystanku PKP U. (zlokalizowany centralnie w obszarze dzielnicy) wskazano do pełnienia funkcji centrum, z koncentracją w tym obszarze funkcji usługowych o charakterze centrotwórczym i w powiązaniu z systemem przestrzeni publicznych. Lokalizacja centrum umożliwia funkcjonalną i faktyczna integrację obu części U. położonych po północnej i południowej stronie linii średnicowej PKP. Natomiast tereny dawnych Z., położone wzdłuż ulicy [...] wyznaczone zostały do pełnienia funkcji wspomagających i łączących funkcjonalne centrum dzielnicy z centrum administracyjnym i handlowym zlokalizowanych w rejonie przystanku PKP U. Z kolei tereny położone na północ od ulicy [...] będą nadal pełnić funkcje produkcyjno-usługowe. Tereny położone na południe od w/w ulicy zostały wskazane do przekształceń na funkcje mieszkaniowe i usługowe, w tym usługi z zakresu wdrażania wyspecjalizowanych nowoczesnych technologii (parki technologiczne, instytuty badawcze, tory przedsiębiorczości, itp.) oraz małe i średnie przedsiębiorstwa stosujące owoczesne technologie, a zatem funkcje związane z produkcją. Również na terenach mieszkaniowych, zgodnie z ustaleniami Studium, mogą istnieć funkcje należące do w/w.

Omawiane zamierzenie inwestycyjne Skarżącej nie są zatem sprzeczne z obecnymi ustaleniami studium, co znajduje potwierdzenie w ustaleniach "projektu planu miejscowego rejonu [...]".

Zarzut dotyczący rażącego naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 8 ustawy o jest nieuprawniony. W uzasadnieniu orzeczenia /sygn.akt II OSK 64/10/ z dnia 1 kwietnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że studium określa politykę przestrzenną gminy dla obszaru w granicach administracyjnych gminy, obejmującą zasady zagospodarowania przestrzennego. W studium określa się między innymi kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, a także kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów. Oznacza to, że dotychczasowy stan przeznaczenia i zagospodarowania terenów może być zmieniony i inaczej określony poprzez wskazanie kierunków zmian w studium.

W ramach kształtowania polityki przestrzennej (studium) gmina określa lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności kierunki zmian w strukturze przestrzennej i w przeznaczeniu terenów, natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gmina dokonuje ustaleń co do przeznaczenia terenów, rozmieszczania inwestycji celu publicznego oraz określania sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Zróżnicowanie rangi, charakteru i dokładności ustaleń dokumentów planistycznych (studium/mpzp) wynika także z konieczności zróżnicowania podejścia do projektowania zagospodarowania przestrzennego w opracowaniach wykonywanych w różnych skalach. Politykę przestrzenną wyrażoną w studium określa się dla obszaru całego miasta (gminy), natomiast ustalenia planu miejscowego odnosi się do poszczególnych fragmentów miasta (gminy). Na konieczność różnego podejścia do planowania zagospodarowania przestrzennego wskazuje także skala w jakiej sporządzane są

omawiane opracowania; studium sporządza się w skali 1: 20000, zaś plan miejscowy najczęściej w skali 1:1000. Zróżnicowanie skali w jakiej przeprowadza się analizy przestrzenne ma bezpośrednie przełożenie na zakres ustaleń i zakres obowiązywania obu dokumentów. Mając powyższe na względzie ustawodawca celowo "ustawił" studium jako akt planistyczny wyrażający założone cele polityki przestrzennej, a w związku tym nie założył, że jest to dokument powszechnie obowiązujący lecz akt kierownictwa wewnętrznego, zawierający wytyczne do planowania miejscowego formułowane dla obszarów funkcjonalnych, a nie dla poszczególnych nieruchomości.. W świetle powyższego nie można zgodzić się z zarzutami skargi, co do naruszenia w studium stanu faktycznego i prawnego nieruchomości oraz prawa własności prywatnej.

Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia przepisu § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy — poprzez brak uzasadnienia zawierającego objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezy ustaleń projektu studium, po zmianach założeń studium oraz wprowadzeniu rozwiązań wyjątkowych, nie zamierzonych w pierwotnym projekcie, które nastąpiły w wyniku uwzględnienia wniosków i uwag do projektu studium, wskazano, iż zarzut ten trudno uznać za uzasadniony, gdyż do dokumentu studium dołączone zostało uzasadnienie zawierające objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę jego ustaleń. Uwzględnienie uwag złożonych do studium nie wymagało zaś ponowienia procedury wyłożenia oraz dodatkowych uzgodnień, dlatego że zakres zmian ustaleń dla omawianego obszaru nie miał wpływu na ustalenia dotyczące kierunków zmian w strukturze przestrzennej oraz w przeznaczeniu terenów, określonych w rozdziale XII tekstu studium. Nie naruszał też założeń i celów polityki przestrzennej określonych w rozdziale XI tekstu studium. Tym samym nie miał wpływu na syntezę ustaleń studium, a także na uzasadnienie zawierające objaśnienia przyjętych rozwiązań. Ponadto, w ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma regulacji nakładających na sporządzającego studium wymogu ponownego wyłożenia tego dokumentu do publicznego wglądu, w związku z uwzględnieniem przez Prezydenta złożonych uwag. Poza tym, uchwała Rady W. Nr [...] z [...] października 2006r. w sprawie przyjęcia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. wraz ze stosowną dokumentacją prac planistycznych została przekazana, zgodnie z przepisami, do organu nadzoru, który nie stwierdził naruszenia procedury sporządzania Studium.

Na uwzględnienie zdaniem organu nie zasługuje też zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 11 pkt 11 oraz pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie zmian w treści studium, przy rozpatrzeniu uwag, w zakresie w jakim nie wynikały one ze zgłoszonych uwag, gdyż zmiany dokonane w części rysunkowej studium (rys. nr 14), w wyniku rozpatrzenia uwag zgłoszonych w trakcie wyłożenia do publicznego wglądu, zostały wprowadzone po przeanalizowaniu ich treści i dostosowaniu do przyjętej struktury przestrzennej obszaru. Sposób i zakres wprowadzonych korekt był przedmiotem kompleksowej analizy omawianego obszaru wykonaj przez projektantów z Miejskiej Pracowni Planowania Przestrzennego i Strategii Rozwoju.

Zarzut dotyczy działań podejmowanych zgodnie z ustawową procedurą sporządzania projektu studium, określoną w art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wskazano wyżej przepisy ustawy nie przewidują ponownego wyłożenia projektu studium do publicznego wglądu w wyniku uwzględnienia uwag złożonych do projektu. Nie zgadzając się - w tej części - z argumentami Skarżącego, należy podkreślić, że uwzględnienie uwag złożonych do studium nie wymagało ponowienia procedury wyłożenia oraz dodatkowych uzgodnień, także dlatego że zakres zmian ustaleń dla omawianego obszaru nie był istotny z punktu widzenia kierunków zmian w strukturze przestrzennej oraz w przeznaczeniu terenów, określonych w rozdziale XII tekstu studium. Nie naruszał też założeń i celów polityki przestrzennej określonych w rozdziale XI tekstu studium.

Postanowienia studium są kierowane do organów gminy i bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, lecz aktem kierownictwa wewnętrznego, wiążącym organy gminy przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Studium może jedynie pośrednio wpływać na prawa i obowiązki podmiotów spoza systemu administracji publicznej, przez co jednak nie dochodzi do bezpośredniego naruszenia indywidualnych interesów prawnych lub uprawnień tych podmiotów. Studium jako akt kierownictwa wewnętrznego nie powinno być zatem traktowane jako przejaw władztwa planistycznego gminy, na co wskazuje art. 9 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 i art. 14 ust 7 u.p.z.p. Na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można zakładać, że Studium jest aktem, który wywołuje skutki prawne zbliżone do tych, które wywołuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W sferze praw właścicielskich, kreujących interes prawny podmiotów, znaczenie ma miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub (w przypadku braku planu miejscowego) decyzja lokalizacyjna lub decyzja ustalająca warunki zabudowy. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku decyzji o warunkach zabudowy kryterium konkretnego zagospodarowania (wnioskowanego) terenu wyznacza nie studium, lecz zasada tzw. "dobrego sąsiedztwa" oraz pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie do art. 6 ust.1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości. Zatem dopiero na etapie uchwalania planu może nastąpić ingerencja w prawa właścicielskie, tym samym naruszenie interesu prawnego podmiotu, wynikającego z ochrony prawa własności. Nie pozostawia zatem wątpliwości możność wykazania na etapie uchwalania planu naruszenie przez jego postanowienia indywidualnego i konkretnego uprawnienia właścicielskiego. Zarówno ustalenia planów miejscowych jak i wydane decyzje o warunkach zabudowy dają podstawy do uzyskania pozwolenia na budowę. Takich natomiast możliwości nie daje studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie może zostać uwzględniona i jako taka podlega oddaleniu.

Rozpoznając niniejszą sprawę na wstępie należy zaznaczy, iż możliwość zaskarżenia studium do sądu administracyjnego wywoływała wątpliwości w orzecznictwie z tego powodu, iż żaden przepis w sposób pozytywny nie przewidywał skargi na taki akt, nie będący przecież aktem prawa miejscowego, jak również żaden przepis wyraźnie nie zakazywał sądowej kontroli uchwał w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wynika, jednak, że zadania własne gminy obejmują sprawy m.in. ładu przestrzennego, natomiast art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zalicza uchwalanie studium do zadań własnych gminy pozostających w sferze władztwa planistycznego gminy (vide uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07). Wobec powyższego uchwała w sprawie studium stanowi uchwałę podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie stanowiącą aktu prawa miejscowego. Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na uchwałę w sprawie studium wywiedziona zatem może być z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu - każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarga z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym przysługuje na każdą uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, zatem także na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Analogiczne stanowisko zostało zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2006 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1322/06) oraz z dnia 12 stycznia 2007 r. (sygn. akt IV SA/Wa 545/04).

Skoro uchwała w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego, należy uznać skargę wniesioną w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za dopuszczalną.

Rozpoznając skargę na uchwałę rady gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym sąd administracyjny, po stwierdzeniu, że skarga spełnia wymogi formalne do jej wniesienia (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin do wniesienia skargi) może przejść do oceny tego, czy skarżąca ma interes prawny w kwestionowaniu uchwały organu samorządu terytorialnego, a następnie czy ów interes został naruszony. Dopiero bowiem stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę daje możliwość merytorycznego rozpoznania skargi, a zatem czy naruszenie to nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa.

Z akt postępowania wynika, że skarżąca dopełniła wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 5 maja 2011 r. wezwała Radę W. do usunięcia naruszenia interesu prawnego Spółki poprzez zmianę Uchwały Nr [...] Rady miasta W. z dnia [...] października 2006 roku w sprawie studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W., w zakresie dotyczącym działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], w ten sposób, iż w powołanej uchwale zostanie zmienione przeznaczenie danego terenu z uwzględnieniem planowanej przez stronę skarżącą inwestycji, tj. zabudowy dystrybucyjno-magazynowej z możliwością prowadzenia lekkiej nieuciążliwej produkcji tj. przywrócenie funkcji (PU).20 jako przeznaczenia przedmiotowego terenu. Do dnia wniesienia skargi Spółka nie otrzymała żadnej korespondencji od Rady m. W., a naruszenie interesu prawnego Spółki nie zostało usunięte.

Kolejną zatem kwestią, którą musi zbadać Sąd, jest to ustalenie, czy skarżąca posiada interes prawny w kwestionowaniu zaskarżonej uchwały. Skarżąca wywodzi swój interes prawny z faktu przysługiwania jej prawa wieczystego użytkowania do w/w działki, objętej ustaleniami zaskarżonej uchwały. Zaskarżona uchwała dotyczy zatem interesu prawnego skarżącej, jako wynikającego z przysługującego jej prawa wieczystego użytkowania do przedmiotowej działki gruntu.

Do ustalenia postaje zatem, czy uchwała ta narusza interes prawny skarżącej i czy naruszenie to, jeżeli ma miejsce, jest uprawnione obowiązującymi przepisami prawa.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż granice zaskarżenia uchwały Rady m. W. wyznaczone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym naruszeniem interesu prawnego wskazują, iż Sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącej interesu prawnego. Jeżeli więc skarżąca posiada w sprawie interes prawny wynikający z przysługiwania jej prawa wieczystego użytkowania, to granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały wobec wskazanej działki gruntu.

Wyjaśnienia wymaga zatem, czy przedmiotowy zapis studium bezpośrednio i realnie naruszył interes prawny skarżącej. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej kwestii pozostaje regulacja zawarta w art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiąca, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Nie można jednakże zakładać, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest aktem, który wywołuje skutki prawne zbliżone do tych, które wywołuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Otóż wedle rozdziału 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatytułowanego " Planowanie przestrzenne w gminie", a ściślej art. 9 ust. 1 tej ustawy, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania

przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zatem studium nie tworzy żadnych konkretnych zarówno uprawnień, jak i ograniczeń dla podmiotów, których nieruchomości znajdują się w obrębie prac studialnych. Jego funkcją jest jedynie koordynacja ustaleń miejscowych gminy tzn. zawiera wytyczne do planowania miejscowego dostosowanego do potrzeb danej gminy.

Dopiero w sferze praw właścicielskich, a zatem kreujących interes prawny, znaczenie ma decyzja lokalizacyjna lub ustalająca warunki zabudowy, a także miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W wypadku decyzji o warunkach zabudowy kryterium konkretnego zagospodarowania terenu wyznacza nie studium, lecz zasada tzw. "dobrego sąsiedztwa" oraz pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym akcie może nastąpić oddziaływanie na nieruchomość sąsiadującą z terenem inwestycyjnym, a tym samym ewentualne naruszenie uprawnień właścicielskich.

Podobnie w wypadku planów zagospodarowania przestrzennego. Otóż stosownie do art. 6 ust. 1 powołanej ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zatem dopiero na etapie uchwalenia planu może nastąpić ingerencja w prawa właścicielskie, tym samym naruszenie interesu prawnego podmiotu wynikającego z ochrony prawa własności. Nie pozostawia zatem wątpliwości możność wykazania na etapie uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego naruszenia przez jego postanowienia indywidualnego i konkretnego uprawnienia właścicielskiego. Jeżeli natomiast chodzi o studium, odpowiedź na to zagadnienie nie jest już taka oczywista.

Aktami władztwa kształtującymi sposób korzystania z prawa własności są decyzje administracyjne lokalizacyjne lub o warunkach zabudowy oraz plan zagospodarowania przestrzennego. Dają one konkretne uprawienia do skutecznego realizowania uprawnień właściciela do zagospodarowania w rzeczywistości terenu, do którego ma tytuł prawny poprzez prawo uzyskania pozwolenia na budowę. Takich natomiast możliwości nie daje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Studium jako uchwała podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie stanowiąca aktu prawa miejscowego, nie wpływa więc na możliwość korzystania z przysługującego skarżącej prawa wieczystego użytkowania.

Wskazać należy, iż jak podnosi strona skarżąca dla należącej do niej działki wydana została decyzja ustalająca warunki zabudowy oraz decyzja- pozwolenie na budowę. Obecnie w świetle przedmiotowych decyzji skarżąca może zatem zabudować niniejszą nieruchomość zgodnie z w/w decyzjami. Ustalenia Studium w żaden sposób nie wpłynęły i nie wpływają zatem na planowany przez Skarżącą zakres zagospodarowania należącej do niej działki.

Za niezasadny należy uznać zatem zarzut naruszenia prawa odnoszący się do ustaleń studium w odniesieniu do działki gruntu należącej do skarżącej.

W ocenie Spółki w sprawie doszło do naruszenia jej interesu prawnego z uwagi na to, iż działka będąca w użytkowaniu wieczystym Spółki, która w decyzji o warunkach zabudowy została przeznaczona na zabudowę dystrybucyjno- magazynową z możliwością prowadzenia lekkiej nieuciążliwej produkcji, w wyłożonym projekcie Studium była przeznaczona pod zabudowę przemysłowo- usługową, natomiast w uchwalonym Studium przeznaczono ją pod zabudowę usługową z dopuszczeniem do 40% zabudowy mieszkaniowej oraz infrastruktury społecznej.

Do wyłożonego projektu Studium Spółka nie zgłosiła uwag, jako że przeznaczenie przedmiotowego terenu (działki ewidencyjne nr [...] oraz części dz. nr ew. [...],[...], z obrębu [...]) w projekcie Studium odpowiadało warunkom wydanym w wyżej opisanej decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowe nieruchomości przeznaczone były pod zabudowę przemysłowo-usługową, oznaczoną symbolem (PU).20.

Zmiana jej przeznaczenia nastąpiła na skutek uwzględnienia uwag osób trzecich wniesionych w odniesieniu do terenu na którym znajdowała się działka skarżącej, oraz w konsekwencji zmian dokonanych na tym etapie przez sam organ. Skarżąca zarzuca, iż po wprowadzeniu uwag projekt Studium nie został ponownie wyłożony, nie przeprowadzono ponownych uzgodnień i analiz, co w jej ocenie wpłynęło na naruszenie jej interesu prawnego. W konsekwencji wprowadzenia uwag w uchwalonym studium działka skarżącej utraciła przeznaczenia działki przemysłowej, obecnie oznaczona jest symbolem (U).20, a więc przeznaczona jest pod zabudowę usługową, której profil powinien być przesądzony w planie miejscowym, z priorytetem dla lokalizowania usług z zakresu: obsługi imprez międzynarodowych (obiekty kongresowe i targowo- wystawiennicze), administracji, organizacji społecznych, dyspozycji i współpracy gospodarczej, obrotu finansowego,

ubezpieczeń, kultury, nauki, wdrażania wyspecjalizowanych nowoczesnych technologii (parki technologiczne, instytuty badawcze, inkubatory przedsiębiorczości, itp., szkolnictwa, handlu, oświaty, gastronomi, hotelarstwa, turystyki, sportu (w tym dużych obiektów sportowych dla organizacji imprez międzynarodowych), transportu, łączności, itp. o charakterze międzynarodowym, krajowym i ogólnomiejskim; z dopuszczeniem lokalizacji zabudowy mieszkaniowej -z zaleceniem by udział tej zabudowy kształtował się na poziomie do 40% powierzchni całkowitej zabudowy terenu, niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, oraz małych i średnich obiektów produkcyjnych stosujących nowoczesne technologie.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż wbrew zarzutom strony skarżącej w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa tj. art. 6, art. 11 pkt 11 oraz pkt 12, art. 11 w związku z art. 17 pkt 13 oraz w związku z art. 19 ust. 1 Ustawy poprzez dokonanie zmian w treści studium, przy rozpatrzeniu uwag w zakresie, w jakim nie wynikały one ze zgłoszonych uwag, brak ponownego wyłożenia do publicznego wglądu oraz nieumożliwienie dyskusji oraz wnoszenia uwag do projektu Studium po uwzględnieniu uwag i wprowadzeniu zmian zasadniczo zmieniających przeznaczenie niektórych terenów, w tym terenów będących w użytkowaniu wieczystym spółki.

Wskazać bowiem należy, iż przepisy ustawy (patrz art. 11 Ustawy) nie przewidują ponownego wyłożenia projektu studium do publicznego wglądu w wyniku uwzględnienia uwag złożonych do projektu, czy też ponowienia uzgodnień. Przy czym co należy podkreśli uwagi do projektu studium może wnieść każdy. Ustawa nie wymaga aby osoba wnosząca uwagę legitymowała się prawem rzeczowym w odniesieniu do nieruchomości objętej projektem (patrz art. 11 pkt 11 ustawy). Ze względu na wewnętrzny charakter studium wystarczającą gwarancję zapewnienia w procedurze planistycznej czynnika społecznego jest umożliwienie składania wniosków i uwag do projektu studium oraz udział w dyskusji publicznej bez ponawiania czynności planistycznych. Wprawdzie potrzeby ponowienia nie można wykluczyć, jednakże braku takiego ponowienia nie można traktować jako naruszenie trybu postępowania w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym bardziej istotnego naruszenia trybu postępowania.

Wbrew twierdzeniom skarżącej w ocenie Sądu, uwzględnienie uwag złożonych do studium nie wymagało jednak ponowienia procedury wyłożenia oraz

dodatkowych uzgodnień, także dlatego że jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, "zakres zmian ustaleń dla omawianego obszaru nie był istotny z punktu widzenia kierunków zmian w strukturze przestrzennej oraz w przeznaczeniu terenów, określonych w rozdziale XII tekstu studium. Nie naruszał też założeń i celów polityki przestrzennej określonych w rozdziale XI tekstu studium. W zaskarżonym Studium, za główny cel polityki przestrzennej miasta związany z zapewnieniem trwałego ładu przestrzennego, przyjęto wskazanie obszarów i określenie zasad dla tworzenia wielofunkcyjnych struktur urbanistycznych. Zasady te uwzględniają różnorodność funkcjonalną obszarów. Konsekwencją, przyjętej w Studium zasady równoważenia funkcji i tworzenia wielofunkcyjnych struktur przestrzennych, było nie wyznaczanie jednofunkcyjnych obszarów, a jedynie określenie kierunków zagospodarowania dopuszczających w ramach wydzieleń obszarowych występowanie różnych wzajemnie uzupełniających się funkcji. Za cel przekształceń terenów zdegradowanych przyjęto wytworzenie struktur urbanistycznych o charakterze miejskim, harmonijnie zintegrowanych z istniejącą zabudową a także wykształcenie centrów dzielnicowych i lokalnych. Z tych to też względów teren dawnych Z., zajmujący około 1/4 powierzchni dzielnicy [...] został podzielony, w zależności od położenia i roli jaką powinien pełnić w strukturze przestrzennej dzielnicy i miasta. W wyniku przeprowadzonych analiz rejon przystanku PKP U. (zlokalizowany centralnie w obszarze dzielnicy) wskazano do pełnienia funkcji centrum, z koncentracją w tym obszarze funkcji usługowych o charakterze centrotwórczym i w powiązaniu z systemem przestrzeni publicznych. Lokalizacja centrum umożliwia funkcjonalną i faktyczna integrację obu części U. położonych po północnej i południowej stronie linii średnicowej PKP. Natomiast tereny dawnych Z., położone wzdłuż ulicy [...] wyznaczone zostały do pełnienia funkcji wspomagających i łączących funkcjonalne centrum dzielnicy z centrum administracyjnym i handlowym zlokalizowanych w rejonie przystanku PKP U. Z kolei tereny położone na północ od ulicy [...] będą nadal pełnić funkcje produkcyjno-usługowe. Tereny położone na południe od w/w ulicy zostały wskazane do przekształceń na funkcje mieszkaniowe i usługowe, w tym usługi z zakresu wdrażania wyspecjalizowanych nowoczesnych technologii (parki technologiczne, instytuty badawcze, tory przedsiębiorczości, itp.) oraz małe i średnie przedsiębiorstwa stosujące owoczesne technologie, a zatem funkcje związane z produkcją. Również na terenach mieszkaniowych, zgodnie z ustaleniami Studium, mogą istnieć funkcje należące do w/w".

Tym samym w ocenie Sądu Studium w uchwalonym brzmieniu (po wprowadzeniu zmian do jego projektu) nie narusza interesu prawnego skarżącej. W takcie jego uchwalenia wbrew zarzutom skarżącej nie naruszono procedury uchwalenia Studium. Uchwalony zakres Studium nie wpływa także na planowany przez nią sposób zagospodarowania nieruchomości określony w decyzji ustalającej warunki zabudowy i pozwoleniu na budowę.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej zaskarżonej uchwale nie można także zarzucić, iż wydana ona została z naruszeniem § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233) - poprzez brak uzasadnienia zawierającego objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezy ustaleń projektu Studium, po zmianach założeń studium oraz wprowadzeniu rozwiązań wyjątkowych, nie zamierzonych w pierwotnym projekcie, które nastąpiły w wyniku uwzględnienia wniosków i uwag do projektu studium, gdyż do dokumentu studium dołączone zostało uzasadnienie zawierające objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę jego ustaleń. Zakres zmian ustaleń dla omawianego obszaru nie miał zaś wpływu na ustalenia dotyczące kierunków zmian w strukturze przestrzennej oraz w przeznaczeniu terenów, określonych w rozdziale XII tekstu studium. Nie naruszał też założeń i celów polityki przestrzennej określonych w rozdziale XI tekstu studium. Tym samym nie miał wpływu na uzasadnienie zawierające objaśnienia przyjętych rozwiązań.

Reasumując należy wskazać, iż zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07, do uwzględnienia skargi może doprowadzić takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio pozbawia skarżącego przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia. W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, aby w taki sposób naruszony został interes prawny Spółki. Zaskarżona uchwała w ocenie Sądu aktualnie w żaden sposób nie pozbawia skarżącej jej praw.

Skarżąca dysponuje decyzjami administracyjnymi, które umożliwiają jej zagospodarowanie należącej do niej nieruchomości, zgodnie z jej obecną wolą.

Ustalenia Studium wbrew zarzutom skarżącej nie wykluczają zaś możliwości funkcjonowania w przyszłości na terenie jej działki małych i średnich przedsiębiorstw stosujących nowoczesne technologie, a zatem funkcje związane z produkcją, dodatkowo wprowadzają możliwość innego (usługi, mieszkalnictwo) zagospodarowania terenu, w sposób zgodny z przyjętymi kierunkami zagospodarowania terenu na którym zlokalizowana jest działka należącą do skarżącej.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego skarżącej, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.