Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 21/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2004r. sprawy ze skargi W. R. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie wydania zasad i trybu wykonania pracy geodezyjnej postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Skarżący W. R. złożył skargę na bezczynność Starosty Powiatu [...] w wydaniu zasad i trybu wykonania pracy geodezyjnej dotyczącej ustalenia przebiegu granicy dzielonej nieruchomości z drogą publiczną we wsi [...], gmina [...]. Swoje żądanie skarżący opiera na przepisie § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz. 837). Stosownie do tego przepisu w przypadku prac nietypowych, dla których sposób i tryb wykonania nie został określony w obowiązujących powszechnie standardach technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie, zasady i tryb wykonania pracy ustalane są pomiędzy wykonawcą i ośrodkiem indywidualnie, z zachowaniem formy pisemnej, w terminie, o którym mowa w ust. 3.

W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu [...] uznał skargę za bezzasadną, kwestionując ponadto stanowisko skarżącego, aby sprawa podlegała właściwości sądu administracyjnego.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wbrew stanowisku starosty powinności organu geodezyjnego, o których mowa w § 5 ust. 5 powołanego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r., realizowane są w trybie postępowania administracyjnego, aczkolwiek nie w formie wydania decyzji, lecz w formie tzw. czynności materialnotechnicznych. Innymi słowy, mamy tutaj do czynienia ze sprawą administracyjną.

Zarówno czynność materialnotechniczna, jak i bezczynność organu administracji publicznej w wykonaniu takiej czynności, mogą stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4 oraz art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej p.s.a.

Skoro, jak twierdzi skarżący, starosta pozostaje w bezczynności w wykonaniu wnioskowanych czynności, przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego skarżący mógł, a czego nie uczynił, dopełnić wymogu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Przed wyczerpaniem tego trybu postępowanie sądowoadministracyjne jest przedwczesne, a zatem niedopuszczalne. W świetle bowiem art. 52 § 1 p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego obowiązywał także na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Zgodnie z wykształconym orzecznictwem na tle art. 34 tej ustawy jednym z koniecznych warunków dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Takim środkiem w przypadku skargi na bezczynność organu będzie zażalenie, o którym mowa z art. 37 k.p.a. Bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia z art. 37 § 1 k.p.a., zażalenie można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mówi art. 37 § 1 k.p.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r., SAB/Gd 8/97; LEX nr 33599).

Wobec niedopełnienia przez skarżącego powołanych wyżej czynności, warunkujących skuteczne wniesienie skargi, podlega ona odrzuceniu (art. 58 § pkt 6 p.s.a.).