Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2764/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 141 par. 4, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 44
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 51/19 w sprawie ze skargi K.F. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 14 maja 2019r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 51/19, oddalił skargę K.F. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] kwietnia 2016 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję oraz zarządził jej doręczenie pełnomocnikowi skarżącej na adres jego kancelarii adwokackiej, a ponadto kilku innym podmiotom. Przesyłka do pełnomocnika skarżącej była doręczana przez pocztę. Na potwierdzeniu odbioru przesyłki i na kopercie podano prawidłowo adresata. W formularzu potwierdzenia odbioru wydrukowano przewidziane w ustawie sposoby doręczenia oraz dalszego postępowania z przesyłką. W punkcie pierwszym umieszczono możliwość doręczenia adresatowi lub domownikowi. Doręczyciel zaznaczył punkt drugi w brzmieniu "Z powodu niemożności doręczenia w sposób wskazany w punkcie 1, pismo pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP (tutaj przybito pieczątkę z oznaczeniem nazwy i adresu urzędu pocztowego) w dniu 2016-04-[...] (zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym UP wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata ...)". Doręczyciel wypełnił ponadto punkt 3 "Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, pismo awizowano powtórnie w dniu ..." podając datę [...].04.2016 r. jako datę awizowania przesyłki. Kolejno wypełniono punkt 4 "Pismo zwrócono do nadawcy, gdyż adresat nie podjął awizowanego pisma" podając datę [...] MAJ 2016 r. jako datę zwrotu pisma. Na końcu potwierdzenia odbioru znajduje się ta sama data [...] MAJ 2016 r. i podpis doręczającego. Wszystkie daty naniesiono mechanicznie. Dokument ten zawiera ponadto datownik placówki nadawczej z datą [...].04.2016 r. Na kopercie przesyłki znajdują się pieczątki "Adresat nieobecny", "Awizowano dnia 2016-04-[...]" i datownik UP z datą [...].04.2016 z podpisem, dalej "Awizowano powtórnie dnia [...].04.2016" z podpisem i datownikiem z datą [...] 04 2016", w końcu "Zwrot nie podjęto w terminie" z datownikiem i datą [...] 05 2016 i podpisem.

Pismem z [...] maja 2016 r. organ zawiadomił strony, że wobec spełnienia przesłanek doręczenia z art. 44 k.p.a. należało przyjąć nastąpienie skutku doręczenia decyzji z dniem [...] kwietnia 2016 r., a wobec niewniesienia odwołania stała się ona ostateczna.

W dniu [...] maja 2016 r. wpłynął do organu wniosek pełnomocnika skarżącej o doręczenie decyzji, gdyż przesyłka nie była awizowana. W piśmie omówiono liczne uchybienia poczty przy doręczaniu innych przesyłek. Pełnomocnik twierdził, że daty stempli pocztowych na przesyłce z decyzją są nieprawdziwe, co dotyczy daty drugiego awizowania. Awizo to miało zostać pozostawione w sobotę, kiedy poczta nie pracuje. Pełnomocnik dołączył wydruk ze śledzenia przesyłki, określający datę pierwszego awiza w dniu [...].04.2016 r. i drugiego w dniu [...].04.2016 r. oraz reklamację braku awizowania.

Kolejno pełnomocnik złożył w organie odpis zawiadomienia przez pocztę o sposobie rozpatrzenia reklamacji. Wskazano w nim, że daty [...].04 i [...].04.2016 r. zostały podane przez doręczyciela omyłkowo, zaś zawiadomienia powtórne zostały mu przekazane do doręczenia w dniu [...].04.2016 r. (poniedziałek).

Na zapytanie organu poczta poinformowała, że okoliczności doręczenia wskazują na nieprawidłowe czynności doręczyciela, gdyż zawiadomienie powtórne o przesyłce powinno nastąpić w dniu [...].04, a nie [...].04.2016 r., co mogło wywołać przedwczesny zwrot przesyłki do nadawcy w dniu [...].04.2016 r. W uzupełnieniu tej informacji poczta podała, że zawiadomienie powtórne w rzeczywistości zostało dokonane w dniu [...].04.2016 r., zaś zwrot przesyłki nastąpił w dniu [...].05.2016 r. Według poczty nie nastąpiło naruszenie art. 44 k.p.a., pomimo zawarcia nieprawdziwej informacji o dacie drugiego awizowania w systemie śledzenia przesyłek.

Pełnomocnik skarżącej ponowił wniosek o doręczenie decyzji. Organ pierwszej instancji przy piśmie z [...] listopada 2016 r. "w związku z brakiem jednoznacznego wyjaśnienia daty doręczenia przesyłki" doręczył pełnomocnikowi skarżącej "kserokopię decyzji potwierdzoną za zgodność z oryginałem", co nastąpiło [...].11.2016 r.

W dniu [...].11.2016 r. pełnomocnik wniósł odwołanie od decyzji.

Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Wyrokiem z 19 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 67/17 WSA we Wrocławiu uchylił powyższe postanowienie, wskazując, że wątpliwości budzi skuteczność doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. Wynikają one z umieszczenia na formularzu potwierdzenia odbioru przesyłki daty jej powtórnego awizowania w dniu [...].04.2016 r., czyli w sobotę, kiedy poczta i kancelaria adwokacka były nieczynne. Organ nie rozważył tej okoliczności, a przede wszystkim nie wyjaśnił w pełni okoliczności doręczania przesyłki. Tymczasem skuteczność sposobu doręczania pism ustanowionego w art. 44 k.p.a. uzależniona jest od bezwzględnego zachowania wymogów ustawowych. Wyklucza ją uchybienie jakiemukolwiek elementowi tej procedury. Dokonanie powtórnego awizowania musi nastąpić w okresie od momentu upływu siódmego dnia, licząc od pozostawienia pierwszego zawiadomienia i przed upływem czternastego dnia od tej daty. Nie było natomiast istotne, że decyzja została prawidłowo doręczona innym podmiotom.

Kontynuując postępowanie organ odwoławczy z urzędu podjął próbę wyjaśnienia okoliczności daty pozostawienia drugiego zawiadomienia o przesyłce, które powinna udokumentować poczta. Czynności te zlecił organowi pierwszej instancji.

W odpowiedzi na żądanie udokumentowania treści dotychczasowych informacji, poczta odmówiła udostępnienia dokumentów źródłowych, które uzyskać mogą jedynie policja, sąd lub prokuratura.

Postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. organ odwoławczy, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Sądu pierwszej instancji adwokat reprezentujący skarżącą wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania pracowników obsługi klientów oraz listonosza na okoliczność wadliwej praktyki doręczenia przesyłek przez urząd pocztowy w latach 2016-2018. Wniósł ponadto o wstrzymanie wykonania decyzji z 2016 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia powołał fragmenty wyjaśnień poczty, w których przyznaje określone uchybienia doręczyciela przy świadczeniu omawianej usługi. Wynikające z nich wątpliwości skłoniły organ pierwszej instancji do ponowienia doręczenia. Organ nie rozpoznał wniosku dowodowego skarżącej z dnia [...].12.2016 r. Organ pomimo wskazań zawartych w wyroku, nie uzyskał nowych dowodów. Naruszenie procedury doręczeń wynika z dotychczasowych wyjaśnień poczty, które były niespójne między sobą. Stroną w sprawie była tylko skarżąca, chociaż decyzję doręczono również gminie. Wątpliwość co do daty powtórnego zawiadomienia, ma istotne znaczenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę Sąd I instancji stwierdził, że w przypadku fikcji doręczenia ustanowionej w art. 44 k.p.a. wymaga się dokładnej realizacji przez organ doręczający (nadawcę) i przez operatora pocztowego ustawowych przesłanek skuteczności tego doręczenia. Szczególne znaczenie ma tutaj należyte udokumentowanie prawidłowości doręczenia, które następuje w formie adnotacji na kopercie przesyłki oraz w treści zwrotnego poświadczenia odbioru. Istotne znaczenie ma zatem udokumentowanie czynności zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej (art. 44 § 2 i 3 k.p.a., § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego Dz.U. poz. 545, wydanego na podstawie art. 47 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 2188). Wymagane jest dochowanie kolejności miejsc, w których można pozostawiać zawiadomienie (awizo). Zawiadomienie to powinno zawierać informacje odpowiadające treści art. 44 § 1 (niemożność doręczenia pisma adresatowi lub zastępczo na podstawie art. 43 k.p.a.) oraz art. 44 § 2 (możliwość i termin odbioru przesyłki z miejsca pozostawienia czyli placówki pocztowej) i § 3 (powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru w terminie 14 dni od pierwszej próby doręczenia), a przede wszystkim o skutkach prawnych nieodebrania pisma w tym terminie (przesyłkę uważa się za doręczoną wraz z upływem 14-dniowego terminu od dnia pierwszej próby doręczenia).

W rozpatrywanej sprawie w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie spełniające te wszystkie ustawowe wymogi. Udokumentowanie czynności operatora w podany sposób, uzasadnia uznanie doręczenia za skuteczne. Adresat może podjąć próbę podważenia mocy dowodowej treści zawiadomienia i adnotacji na kopercie, przez wniesienie reklamacji przesyłki pocztowej (patrz rozporządzenie w sprawie reklamacji usługi pocztowej, obecnie Dz.U. z 2019 r., poz. 474). W niniejszej sprawie wątpliwości budziła data ponownego zawiadomienia o przesyłce. W pierwszym postanowieniu organ pominął to zagadnienie, co wobec nakazu rygorystycznego przestrzegania wszystkich wymogów z art. 44 k.p.a. wraz z powołanym w nich orzecznictwem sądowym w pełni uzasadniało jego uchylenie. W wyroku uchylającym nie wskazano konkretnie sposobu wyjaśnienia przez organ ujawnionej nieprawidłowości. Jak wiadomo zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. powtórne zawiadomienie stwarza możliwość odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Istotna jest zatem data pierwszego zawiadomienia. Umieszczenie tego pierwszego zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej i jego data, zostały jak zaznaczono, należycie udokumentowane. Było ponadto bezsporne, że drugie zawiadomienie zostało dokonane, chociaż z obiektywnych przyczyn nie mogło to nastąpić [...].04.2016 r. (sobota). Pracownik poczty naniósł błędną datę, zaś doręczyciel pozostawiając awizo [...].04.2016 r. (poniedziałek), czyli w terminie prawidłowym, nie zauważył tej pomyłki. Jednocześnie z podaniem błędnej daty upływu pierwszego terminu 7-dniowego, pracownik poczty wprowadził do systemu informatycznego taką właśnie błędną datę. Poczta w wyniku reklamacji ujawniła te omyłki, skoro w jej dokumentacji podano prawidłową datę oddania drugiego zawiadomienia doręczycielowi i jego umieszczenia, czyli dzień 25.04.2016 r. Ustalenie omyłki dotyczącej daty drugiego awizowania, w tym przypadku nieistotnej dla skutku doręczenia (art. 44 § 3 i 4 k.p.a.), nie pozwala na stwierdzenie istotnego naruszenia art. 44 k.p.a. Pozostawienie pisma w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia również nastąpiło z dochowaniem ustawowego terminu. Podjęta przez organ próba uzyskania dokumentów źródłowych dla informacji podanych przez pocztę oraz należyte rozważenie przez organ znaczenia omyłkowego podania daty drugiego awiza, oznaczały wykonanie wiążących organ wskazań (art. 153 p.p.s.a.).

Sąd I instancji stwierdził następnie, że wnioski dowodowe skarżącej były oczywiście niedopuszczalne (art. 106 § 3 p.p.s.a.), niedoprecyzowane i spóźnione, skoro mogłyby zostać złożone jedynie w toku postępowania odwoławczego.

Było oczywiste ponadto, że decyzja weszła do obrotu prawnego. Okoliczność uchybienia przez pocztę procedury doręczeń innych przesyłek, mogła mieć znaczenie uprawdopodobnienia, nie zaś dowodu podważającego prawdziwość potwierdzenia odbioru i adnotacji na kopercie. Nie miało znaczenia dla dochowania terminu ponowne doręczenie decyzji, tym razem w odpisie i bez informacji o ponowieniu doręczenia. W podsumowaniu Sąd uznał, że ujawnione nieprawidłowości w działaniu poczty nie mogły podważyć mocy dowodowej dokumentów zawierających ustalenia o dochowaniu procedury z art. 44 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła K.F. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokowi Sądu I instancji zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 44 k.p.a. polegającą na przyjęciu, że dla prawidłowości doręczenia pocztowego istotnym pozostaje spełnienie formalnych wymogów jedynie pierwszego awizowania, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 44 k.p.a. prowadzi do wniosku, że skuteczne doręczenie wymaga spełnienia wszystkich wymogów ustawowych w tym prawidłowego dwukrotnego awizowania, przy czym, wymaga się, aby każde z awiz było w sposób prawidłowy wypełnione i pozostawione w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń; 2. naruszenie przepisów postępowania – art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku rozpoznania zarzutu oraz braku uzasadnienia w kwestii niedopuszczalności przeprowadzenia dowodu z oświadczenia operatora pocztowego, zastępującego inne środki dowodowe, oraz w konsekwencji braku rozpoznania istotnej okoliczności polegającej na pominięciu możliwych do przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków, oraz zastąpienie ich oświadczeniem przywołującym treść ewentualnych zeznań pracowników operatora pocztowego, a w rezultacie braku rozpoznania skargi w tym zakresie, przy czym uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Pismem procesowym z [...] sierpnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o dopuszczenie dowodu z pisma z [...] listopada 2019 r. na okoliczność nieprawidłowości w funkcjonowaniu placówki pocztowej w S. przy [...], będącej pocztą główną dla miasta S.

Drugim pismem procesowym z [...] sierpnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o dopuszczenie dowodu z pisma Poczty Polskiej S.A. z [...] grudnia 2019 r. na okoliczność nieprawidłowości w funkcjonowaniu placówki pocztowej w S. przy [...].

Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek K.F. o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2016 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z treścią pierwszego z przywołanych przepisów, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyjaśnić wobec tego trzeba, że do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może dojść wówczas, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez Sąd pominięte, lub gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów Sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ.

Jeśli zaś chodzi o drugi z przywołanych w treści rozważanego zarzutu przepisów, to wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w przepisie ustawy i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, Sąd I instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być jednak na tyle istotne, aby rzutowało na wynik sprawy. Godzi się w tym miejscu wyjaśnić, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika obowiązek Sądu I instancji szczegółowego ustosunkowania się do wszystkich podniesionych zarzutów skargi i przywołanej na ich poparcie argumentacji. Sąd ma obowiązek ustosunkować się jedynie do tych zarzutów, które miały istotne znaczenie dla sprawy. Nadto w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować merytorycznej prawidłowości uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Przenosząc dotychczas poczynione uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji nie wyszedł poza granice sprawy, w której wniesiona została skarga, dokonując kompleksowej i rzetelnej oceny legalności zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Tym samym nie został naruszony art. 134 § 1 p.p.s.a. Sporządzone zaś w następstwie przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem tego aktu uzasadnienie wyroku posiada wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji jasno i rzeczowo wyjaśnił przyczyny oddalenia skargi i kryteria, którymi kierował się dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, dzięki czemu możliwa jest jego kontrola instancyjna. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej ustosunkował się także do zgłoszonego w treści skargi wniosku o dopuszczenie dowodu z przesłuchania pracowników obsługi klientów oraz listonosza Urzędu Pocztowego w S. [...] i bieżącego przykładowego awiza, trafnie podnosząc, że w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. są one oczywiście niedopuszczalne, niedoprecyzowane i spóźnione, jako że powinny zostać złożone w toku postępowania odwoławczego. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że przepisy p.p.s.a., czego autor skargi kasacyjnej zdaje się nie dostrzegać, nie przewidują prawnej możliwości przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków, a uzupełniające postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ograniczone jest, w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a., wyłącznie do dowodu z dokumentu. Wreszcie wskazać trzeba, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, bowiem jest to rolą organu administracyjnego, lecz ocenia, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Sąd pierwszej instancji ustosunkował się także, aczkolwiek nie wprost do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8 i art. 80 k.p.a., dostrzegając ujawnione w toku postępowania nieprawidłowości w działaniu operatora pocztowego oraz omyłkowe naniesienie przez pracownika poczty daty powtórnego awizowania przesyłki ([...].04.2016 r. - sobota), którego nie dostrzegł doręczyciel, pozostawiając awizo w poniedziałek ([...].04.2016 r.), prawidłowo uznając, że powyższe uchybienia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Zatem sam fakt, że ocena podniesionych w skardze zarzutów oraz wydane orzeczenie Sądu nie odpowiadają oczekiwaniom skarżącej kasacyjnie nie mogą świadczyć o naruszeniu art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zamierzonego skutku nie mógł wreszcie odnieść zarzut błędnej wykładni art. 44 k.p.a. Przede wszystkim, zgodzić się trzeba z Sądem I instancji, że domniemanie skuteczności doręczenia dokonywanego w trybie art. 44 k.p.a., zdeterminowane jest łącznym spełnieniem określonych w nim przesłanek. Po pierwsze, niemożnością doręczenia pisma adresatowi pod prawidłowo oznaczonym adresem jego miejsca zamieszkania, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy. Po drugie, pozostawieniem przesyłki dla adresata w oddawczym urzędzie pocztowym i dwukrotnego umieszczenia zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. Po trzecie, upływem czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej. Bezskuteczny upływ 14-dniowego terminu prowadzi w rezultacie do ziszczenia się fikcji doręczenia zastępczego. Okoliczności dotyczące sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą nasuwać wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, gdyż to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przepisem art. 44 k.p.a. warunków. Wskazać w tym miejscu trzeba, że podnoszony przez pełnomocnika skarżącej argument o nieodnalezieniu przez adresata awiza w miejscu, w którym zostawił je doręczyciel (w tym wypadku oddawcza skrzynka pocztowa) nie wpływa na prawidłowość skutecznego doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a., albowiem odnalezienie awiza przez adresata nie jest warunkiem zastosowania fikcji prawnej doręczenia przewidzianej w tym przepisie (np. wyrok NSA z 3 lutego 2015 r. I OSK 1280/13 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Także sam fakt przedwczesnego powtórnego awizowania przesyłki nie świadczy o wadliwości doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 k.p.a. Trzeba mieć bowiem na względzie, że drugie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki nie otwiera biegu kolejnego 7-dniowego terminu, a jedynie przypomina o biegnącym już terminie, który upływa 14 dni, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia. W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, którego autor skargi nie zdołał skutecznie podważyć w drodze zarzutów skargi kasacyjnej, dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru załączony do przesyłki pozwala na prześledzenie kolejno podejmowanych przez doręczyciela czynności, określonych w art. 44 k.p.a. i dokonanie oceny skuteczności doręczenia decyzji w tym trybie art. 44 k.p.a. Mianowicie, z powodu niemożności doręczenia pisma adresatowi, pismo pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP S. [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r., pozostawiając w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie o możliwości jego odbioru w tym UP wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Bezspornym jest również, że z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, miało miejsce jej powtórnie awizowano, które faktycznie nastąpiło [...] kwietnia 2016 r. (poniedziałek), a nie jak wskazano omyłkowo na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru i ujawniono w systemie informatycznym operatora pocztowego, który ma wyłącznie charakter poglądowy, w dniu [...] kwietnia 2016 r. (sobota). Zwrot przesyłki do nadawcy z powodu niepodjęcia awizowanego pisma nastąpił w dniu [...] maja 2016 r., o czym świadczy adnotacja z datą i podpisem doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz na załączonej do niego kopercie. W tym stanie rzeczy organ, a w ślad za nim Sąd I instancji prawidłowo przyjęły, że decyzja została skutecznie doręczona skarżącej kasacyjnie [...] kwietnia 2016 r. Tym samym późniejsze faktyczne doręczenie pełnomocnikowi skarżącej kserokopii decyzji [...] listopada 2016 r. nie czyniło nieskutecznym wcześniejszego doręczenia przesyłki.

Skoro więc odwołanie od decyzji pierwszej instancji zostało wniesione [...] listopada 2016 r., organ odwoławczy zobligowany był stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo orzekł o oddaleniu skargi.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.