Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1116/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 115a
journal: Dz.U. 2017 poz 519
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska
article: art. 4 pkt 10
journal: Dz.U. 2017 poz 2117
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 2 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 września 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 415/18 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 marca 2018 r. nr SKO/OŚ/428/111/3501/18/KS w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji), sygn. II SA/Gl 415/18 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO w Katowicach, Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) z 21 marca 2018 r. nr SKO/OŚ/428/111/3501/18/KS w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w wystąpieniu nr 10/2016 z 9 maja 2016 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego (przekazanym następnie przez ten organ według właściwości Staroście Powiatu Mikołowskiego) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Katowicach (dalej: WIOŚ) wniósł o określenie dopuszczalnego poziomu hałasu na [...] będącej własnością [...] sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej: Spółka, skarżąca) oraz o zobowiązanie jej do podjęcia w trybie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 519 ze zm., dalej: p.o.ś), działań mających na celu obniżenie poziomu tego hałasu. WIOŚ powołał się na pomiary hałasu dokonane w czasie kontroli w dniach 21-23 marca 2016 r. oraz stwierdził, że z uwagi na źródło hałasu należy go przyporządkować do kategorii tzw. hałasu przemysłowego tj. pozostałe obiekty i działalność będąca źródłem hałasów, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn.: Dz.U. z 2014r. poz. 112,dalej: rozporządzenie).

Po wszczęciu i po przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania Starosta Mikołowski orzekając ponownie (pierwsza jego decyzja z 24 sierpnia 2017r. została uchylona, a sprawa przekazana temu organowi do ponownego rozpatrzenia, decyzją SKO w Katowicach z 25 października 2017 r.), decyzją z 30 stycznia 2018 r., znak MNO.604.2.15.2015.AK:

I. Określił dla [...] sp. z o.o. z siedzibą w J. przy ul. [...] dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z terenu [...] w O. będącej własnością i zarządzanej przez [...] sp. z o.o., zlokalizowanej na terenie administracyjnym [...] S.A. [...] w O.

1. W porze dziennej od godziny 6.00 do godziny 22.000 – 55 dB w odniesieniu do terenów sąsiedniej zabudowy mieszkaniowo-usługowej przy ul. [...] w O.

2. W porze nocnej od godz. 22.00 do godziny 6.00 – 45 dB w odniesieniu do terenów sąsiedniej zabudowy mieszkaniowo-usługowej przy ul. [...] w O.

II. Określił dla [...] sp. z o.o. obowiązek wykonywania poza terenem [...] co najmniej w 2 punktach pomiarowych, raz na dwa lata pomiarów hałasu przenikającego do środowiska podczas eksploatacji ww. [...] w porze dziennej i nocnej. Pierwszy pomiar hałasu należy wykonać w 2017 r. Pomiary te należy wykonywać zgodnie z wymaganiami określonymi w § 10 ust. 1 i ust. 3 oraz załączniku nr 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2014 r. poz. 1542). Pomiary winne być wykonane przez laboratorium akredytowane lub certyfikowane jednostki badawcze zgodnie z art. 147a ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.

III. Zobowiązał Spółkę do przedkładania wyników pomiaru hałasu, określonych w pkt II tej decyzji Staroście Mikołowskiemu oraz Śląskiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w Katowicach, w terminie do 30 dni po ich wykonaniu.

Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 115a ust. 1, 3, 4 i 5, art. 147 ust. 1 i 6, art. 177a ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 149 ust. 1, art. 378 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, art. 104 § 1 i 2 k.p.a. § 1 i § 2 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. oraz § 10 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że na terenie objętej postępowaniem dotyczącym [...], której zarządcą jest skarżąca Spółka, zlokalizowanej w granicach administracyjnych [...] w O. odbywają się jazdy manewrowe ściśle związane z działalnością Zakładu [...].

Źródłem hałasu generowanego do środowiska z tej [...] są jazdy manewrowe, przestawienie [...], celem odjazdu od [...] i ponad normatywny postój [...]. Hałas związany z funkcjonowaniem tej [...] nie jest zatem hałasem powstającym w związku z eksploatacją [...], nie jest hałasem generowanym przez przejazd po tej trasie [...].

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła, że została ona wydana w następstwie błędnej oceny prawnej stanu faktycznego sprawy. Należało bowiem przyjąć zgodnie z jej twierdzeniami, że stanowiący podstawę wszczęcia postępowania hałas jest związany z [...], do której mają zgodnie z rozporządzeniem zastosowanie inne dopuszczalne poziomy hałasu.

SKO odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją z 21 marca 2018 r., znak SKO/OŚ/428/111/3501/18/KS wydaną m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Starosty.

W skardze do Sądu I instancji na powyższą decyzję SKO w Katowicach, Spółka wniosła o jej uchylenie i o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła, że decyzja ta została wydana w wyniku błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 115a ust. 1 p.o.ś. i w konsekwencji zastosowanie niewłaściwych (niższych) niż odnoszące się do objętego postępowaniem odcinka [...] norm dopuszczalnego hałasu na podstawie tabeli 1 załącznika do rozporządzenia MŚ z 14 czerwca 2007 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi, jak wcześniej w odwołaniu, podniesiono, że dopuszczalne poziomy hałasu należało przyjąć według norm odnoszących się zgodnie z rozporządzeniem do dróg [...]. Na należącej do Spółki [...] nie jest bowiem realizowany transport wewnątrzzakładowy.

[...]. Nadto podniesiono, że na objętym postępowaniem terenie działa też [...]. Hałas emitują zatem nie tylko przewozy realizowane na jej infrastrukturze [...]. Badanie poziomu hałasu nie zostało precyzyjnie przeprowadzone, należało nim objąć większą liczbę punktów. Organ I instancji nie ustalił dostatecznie i jednoznacznie na których działkach i u którego podmiotu stwierdzono przekroczenie poziomu hałasu.

W odpowiedzi na skargę SKO w Katowicach wniosło o jej oddalenie stwierdzając, że powielono w niej zarzuty odwołania, do których odniesiono się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie sądowej w dniu 19 września 2018 r. uczestnik postępowania D. R. wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że zdecydowana większość hałasu generowana jest przy przetaczaniu [...], które związane jest z działalnością [...], a nie z przejazdem [...]. Stwierdził też, że [...] usytuowana jest w samym centrum wsi, m.in. przy przedszkolu i żłobku oraz w odległości około o 20 m od niektórych domów.

Sąd I instancji oddalając skargę, w uzasadnieniu wyroku wskazał, że postępowanie zostało wszczęte w związku z wynikami pomiarów hałasu przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Katowicach, a więc przez organ o którym mowa w art. 115a, p.o.ś. Ze sporządzonego przez ten Inspektorat protokołu kontroli Nr WIOS-KATOW121/2016, podpisanego w dniu 28 kwietnia 2016 r. wynika m.in., że równoważny poziom dźwięku w porze nocnej w pkt pomiarowym P1 na terenie posesji przy ul. [...] w O. wyniósł 53,7 dB, tj. przekroczył poziom dopuszczalny dla terenu mieszkalno-usługowego (zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania) o 8,7 dB. Dowolne jest zatem twierdzenie skarżącej, że nie zostało ustalone miejsce w którym dokonano tego pomiaru.

Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania miarodajności tego pomiaru wykonanego przez uprawniony do tego kompetentny podmiot i tym samym potrzeby potwierdzenia pomiaru, czy też wykonania go jeszcze w innych miejscach. Zasadnie w tym względzie podniosło w zaskarżonej decyzji SKO w Katowicach, że skarżąca na wcześniejszym etapie postępowania przed organami obu instancji, nie kwestionowała wyniku tego pomiaru i nie wniosła o jego powtórzenie. Podnosząc ten zarzut dopiero w odwołaniu od drugiej decyzji Starosty i powtarzając go w skardze nie wskazała jednak dlaczego wcześniejsze pomiary były nieprecyzyjne, czy też z innych względów niemiarodajne. Zdaniem Sądu I instancji, z tych też względów zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie.

Według Sądu I instancji, skoro jednocześnie nie zostało w żaden sposób podważone, że zmierzony ponadnormatywny hałas był związany z eksploatacją [...], a nie z ruchem [...] (eksploatacją) na [...] w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym to niezrozumiały i nie zasługujący na uwzględnienie jest zarzut podniesiony w skardze, że stanowiące podstawę wydanej w trybie art. 115a p.o.ś. decyzji dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone w odniesieniu do [...]. Bez istotnego znaczenia jest też podniesiona w skardze okoliczność, że na przyległym terenie stacji działa [...] skoro nie zostało podważone, że zmierzony ponadnormatywny hałas był związany z eksploatacją infrastruktury [...] zarządzanej przez skarżącą, a nie z inną działalnością gospodarczą.

W ocenie Sądu I instancji, rozstrzygnięcie skargi sprowadza się do rozstrzygnięcia sporu, czy stwierdzony hałas był związany z eksploatacją [...], czy też jego źródłem były pozostałe obiekty i działalność będąca źródłem "hałasu" w rozumieniu Tabeli 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Sąd I instancji podzielił ustalenia faktyczne organów obu instancji i ich ocenę prawną prowadzącą do konstatacji, że źródłem tego hałasu była eksploatacja należącej do skarżącej [...] w rozumieniu art. 4 pkt 10 ustawy o transporcie kolejowym, a nie eksploatacja przebiegającej po zarządzanym przez skarżącą terenie [...]. Prawidłowo w tym względzie organy obu instancji zwróciły uwagę na rodzaj operacji i czynności [...] na położonej na tym terenie infrastrukturze [...], szczegółowo opisanych w decyzjach organów obu instancji, oraz w ww. protokole kontroli, a związanych głównie z ruchem [...] na rzecz Zakładu [...] w O. Operacje te i czynności, które nie zostały przez skarżącą podważone, jednoznacznie odbiegają od operacji związanych z ruchem pociągów polegającym na ich przejeździe po [...]. Rodzaj tych czynności i operacji jednoznacznie przemawia również zdaniem Sądu I instancji, za zakwalifikowaniem tego terenu do [...] o jakiej mowa w art. 4 pkt 10 ustawy o transporcie kolejowym skoro obejmuje ona połączone z [...] wraz z infrastrukturą służącą do wykonywania czynności ładunkowych, utrzymywania lub postoju pojazdów [...] albo przemieszczania i włączania pojazdów [...] do ruchu po sieci [...]. Kwalifikacji tej w świetle treści art. 4 pkt 10 w zw. pkt 1a i pkt 5 tej ustawy nie zmienia okoliczność, że po terenie tym przebiega też wyznaczona przez zarząd infrastruktury [...] droga [...] przystosowana do prowadzenia ruchu [...], oznaczona jako [...]. Jak ustaliły bowiem organy orzekające zmierzony hałas nie był generowany ruchem [...] po tej linii, lecz z działalnością i eksploatacją infrastruktury [...].

Zdaniem Sądu, za taką kwalifikacją tej [...] przemawia też okoliczność, że jej eksploatacja jest głównie związana z obsługą [...] na terenie którego jest zlokalizowana.

W skardze kasacyjnej Spółka reprezentowana przez r.pr. M. S. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 4 pkt 10 oraz art. 17d ust. 3 ustawy z 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (dalej: ustawa) oraz Lp. 3d Tabeli 1 z załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (dalej: rozporządzenie), a w konsekwencji art. 115a ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że hałas emitowany do środowiska w zw. z eksploatacją [...] stanowi hałas emitowany w zw. z użytkowaniem [...] wobec czego został zakwalifikowany do kategorii "pozostałe obiekty i działalność będąca źródłem hałasu", podczas gdy faktycznie stanowi hałas emitowany w zw. z eksploatacją [...] (art. 4 pkt 2 ustawy) i powinien być zakwalifikowany do kategorii "drogi [...]" według załącznika do rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o:

1. uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 września 2018r., sygn. II SA/GI 415/18 oraz uchylenie w całości decyzji SKO w Katowicach z 21 marca 2018r., znak. SKO/OŚ/428/111/3501/18/KS, jak również uchylenie w całości poprzedzającej jej decyzji Starosty Mikołowskiego z 23 lutego 2018r., znak MNO.604.2.15.2015.AK;

2. zasądzenie od SKO w Katowicach na rzecz [...] sp. z o.o. niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że warunkiem eksploatacji drogi [...] jest posiadanie przez jej zarządcę autoryzacji bezpieczeństwa (art. 17d ust. 1 ustawy), która nie jest wymagana w przypadku [...] (art. 17d ust. 2 pkt 1 lit.e ustawy). Zgodnie z art. 13 ust. 1a pkt 1 ustawy, do zadań Prezesa Urzędu Transportu kolejowego należy m.in. wydawanie autoryzacji bezpieczeństwa, tj. dokumentu potwierdzającego ustanowienie przez zarządcę infrastruktury systemu zarządzania bezpieczeństwem oraz zdolność spełniania przez niego wymagań niezbędnych do bezpiecznego projektowania, eksploatacji i utrzymywania infrastruktury kolejowej (definicja z art. 4 pkt 18b ustawy). Zarządcą infrastruktury kolejowej jest podmiot odpowiedzialny za zarządzanie infrastrukturą kolejową (art. 4 pkt 7 ustawy). W sprawie bezsprzecznie ustalono, że zarządcą [...] jest skarżąca Spółka. Skarżąca zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy, sporządził statut [...], gdzie została wskazana m. in. [...], której częścią składową jest [...] (nazwa [...] jest używana przez przewoźnika [...] S.A.) - po myśli ww. art. 5 ust. 1 pkt 1a ustawy. Dla tak zdefiniowanej infrastruktury [...] Prezes Urzędu Transportu Kolejowego centralny organ administracji rządowej oraz krajowy regulator transportu kolejowego - wydał autoryzację bezpieczeństwa - tzn. potwierdził, że [...] wchodzi w skład [...]. Z tego powodu, niezrozumiałe jest stanowisko Sądu, a także SKO w Katowicach oraz Starosty Mikołowskiego, polegające na stwierdzeniu, wbrew wydanej autoryzacji bezpieczeństwa, że [...] stanowi [...] w myśl przepisów ustawy. Wskazać przy tym należy, że przepisy nie dopuszczają sytuacji, aby dany element infrastruktury był jednocześnie [...]. Powtórzenia wymaga, że zakwalifikowanie danego elementu jako [...] jest zadaniem zarządcy, przy czym nie jest to działanie autorytatywne, lecz wymaga zatwierdzenia przez Prezesa UTK.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że przedmiotem sprawy jest [...] zlokalizowana w ciągu linii. Linia [...] jest eksploatowana na podstawie Autoryzacji Bezpieczeństwa (w aktach sprawy) zgodnie z art. 17d ust. 1 ustawy. Powyższa kwestia wynika, także ze Statutu [...] sp. z o.o. obowiązującego u skarżącej. Dokument ten został sporządzony na podstawie art. 5 ust. 2a ustawy. Linia ta jest udostępniana uprawnionym przewoźnikom [...]. Wobec czego hałas powstaje w związku z udostępnieniem przez skarżącą [...] przewoźnikom, którzy to przewoźnicy muszą zastosować się do przepisów powszechnie obowiązujących np. w zakresie konieczności nadawania sygnałów. Hałas generowany jest przez przewoźników: jest to hałas silnika oraz hałas toczenia. Udostępnianie przewoźnikom [...] następuje na podstawie składanych wniosków: o przydzielanie tras [...] bądź o dostęp do [...]. Wobec czego [...] sp. z o.o. [...], na której znajduje się [...] powinna być zakwalifikowana do kategorii "dróg [...]". Wówczas normy hałasu nie są przekraczane. Dowód: Statut [...] Sp. z o.o. - Załącznik nr 1 do uchwały Zarządu nr [...]. Mając powyższe na uwadze, zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia, jak również poprzedzających go decyzji organów obu instancji, a następnie wydania decyzji o odmowie wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska, wobec uznania, że nie zostały przekroczone dopuszczalne normy hałasu.

W piśmie z 14 stycznia 2019 r. Spółka przedstawiła uzupełnienie skargi kasacyjnej w zakresie jej braków formalnych wskazanych w wezwaniu z 3 stycznia 2019 r. i wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO w Katowicach wniosło o jej oddalenie.

W piśmie z 1 lutego 2022 r. skarżąca kasacyjnie Spółka wyraziła zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz przedstawiła dodatkowe wyjaśnienia w sprawie dotyczące wydanej autoryzacji bezpieczeństwa. Skarżąca kasacyjnie Spółka w piśmie z 1 lutego 2022 r. wyjaśniła, że przepisy nie dopuszczają sytuacji, aby dany element infrastruktury był jednocześnie [...]. Powtórzono, że zakwalifikowanie danego elementu jako [...] jest zadaniem zarządcy, który stosuje przepisy ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. Nie jest to działanie autorytatywne, lecz wymaga zatwierdzenia przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego. [...] została określona w statucie [...] w desygnacie infrastruktury ogólnodostępnej jako część składowa [...]. Powyższe pozwala wyciągnąć wniosek, że hałas generowany jest przez manewry wykonywane w [...], będącej częścią [...] wyznaczonej przez zarządcę infrastruktury przystosowanej do prowadzenia ruchu [...]. Na zakończenie ponownie podniesiono, że o tym czy dany obiekt zakwalifikować do zbioru [...] bądź do stacji [...] podejmuje decyzję zarządca infrastruktury [...] kierując się obowiązkiem zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu [...]. Według skarżącej kasacyjnie Spółki, [...] jest także ważnym elementem systemu [...] dla zapewnienia bezpiecznego i nieprzerwanego ruchu [...], funkcjonalnie związanego z siecią [...] S.A. ([...] zarządcą infrastruktury [...]. W [...] obok pracy manewrowej realizowany jest ruch [...], również w komunikacji międzynarodowej. Dlatego nie można zakwalifikować obiektu dowolnie, wbrew ustawie o transporcie kolejowym, wbrew kwalifikacji Urzędu Transportu Kolejowego tak jak to uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny, a także SKO w Katowicach i Starosta Mikołowski.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, bowiem strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do treści art. 182 § 2 p.p.s.a., jej przeprowadzenia.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Sąd I instancji nie stosował powołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2117 ze zm.) oraz Lp. 3d Tabeli 1 z załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r. poz. 112) oraz art. 115a ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.) dlatego nie mógł ich naruszyć, co w konsekwencji wyklucza dopuszczalność oceny naruszenia tych przepisów na podstawie tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej.

Biorąc pod uwagę, że rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny następuje wyłącznie w jej granicach, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania strony skarżącej kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ to skarżąca kasacyjnie jest zobowiązana określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zważywszy na sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych, przede wszystkim rozważenia wymaga ocena spełnienia przez skargę kasacyjną ustawowych wymogów formalnych. Skarga kasacyjna jest bowiem szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. powinna ona zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skargę kasacyjną można zaś oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie, a przedmiotem zarzutu mogą być tylko te przepisy, które zastosował Sąd pierwszej instancji lub które powinien był zastosować, lecz je pominął. Skarga kasacyjna winna być skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia, co oznacza wymóg powołania w pierwszej kolejności przepisów normujących działalność orzeczniczą sądów administracyjnych, a w dalszej kolejności wskazania przepisów materialnego i/lub procesowego prawa administracyjnego. Sądy administracyjne nie stosują bowiem bezpośrednio przepisów prawa administracyjnego, lecz przyjmują je jako normatywny wzorzec kontroli działań lub zaniechań administracji publicznej i mogą je naruszyć poprzez naruszenie tego wzorca. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych - zdaniem skarżącej kasacyjnie - przez Sąd I instancji, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, ani też nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych.

Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna nie spełnia nawet w minimalnym stopniu powyższych ustawowych wymogów formalnych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.