Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 668/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant apl. prok. Małgorzata Wilkos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nałożył na J. M. karę pieniężną w wysokości 3.500 zł i nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji wskazał poszczególne naruszenia, za które nałożono karę pieniężną, a to:

skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego:

• czas do jednej godziny – 100 zł,

• za każdą rozpoczętą koleją godzinę – 800 zł;

przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego:

• czas powyżej 15 minut do jednej godziny – 150 zł,

• za każdą następną rozpoczętą godzinę – 1.200 zł;

przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego:

• czas powyżej 15 minut do 30 minut – 150 zł,

• za każde następne rozpoczęte 30 minut – 400 zł;

wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty – 500 zł;

nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego – nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu – 200 zł.

Jako podstawę decyzji powołano art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088, ze zm.), zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym lub ustawą, oraz ustalenia zawarte w protokóle kontroli nr [...]. Protokół ten sporządzono z kontroli, jakiej poddano dnia [...] listopada 2006 r. na drodze krajowej nr [...], pojazd członowy składający się z pojazdu silnikowego [...] o nr rejestracyjnym [...] oraz przyczepy o nr rejestracyjnym [...]. Pojazd ten, należący do J. M., obywatela Słowacji, kierowany był przez S. E.. Naruszenia stwierdzone podczas kontroli zostały szczegółowo opisane we wspomnianym protokole.

Kierowca podpisał protokół nie zgłaszając do niego zastrzeżeń.

Od decyzji tej odwołanie złożył J. M., zaskarżając ją w całości i zarzucając:

– błędne ustalenie stanu faktycznego;

– naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 2, art. 92 ustawy o transporcie drogowym oraz prawa formalnego – art. 107 k.p.a.;

– dokonanie bezpodstawnych oraz sprzecznych ze stanem faktycznym ustaleń w uzasadnieniu decyzji.

Odwołujący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Przedmiotowa decyzja, w jego ocenie, nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego i została wydana w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. Nie nastąpiło bowiem przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, zaś kontrolowany nie skrócił dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu. W trakcie kontroli kierowca przedstawił do kontroli wszystkie konieczne wykresówki dotyczące kontrolowanego pojazdu, natomiast okoliczność, że nie zgadzała się ilość kilometrów wynikała z faktu, iż kierowca ten prowadził inne pojazdy, w których używał innych wykresówek.

Zdaniem odwołującego organ nie wyjaśnił okoliczności użycia dwóch wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, a w szczególności czy nie miały zastosowania w tej sytuacji przepisy szczególne.

Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał dnia [...] lutego 2007 r. decyzję nr [...], którą utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. Stwierdzono również wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu.

Odnośnie pierwszego naruszenia organ II instancji podnosił, że zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.), cytowanego dalej jako rozporządzenie nr 3820/85, w każdym 24-godzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu odpoczynku, wynoszącego co najmniej 11 kolejnych godzin, który to okres może być skrócony do minimum dziewięciu kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w każdym tygodniu, pod warunkiem, że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę. W dni kiedy odpoczynek jest nie skrócony zgodnie z tą zasadą, może być wykorzystany w dwóch lub trzech oddzielnych okresach w ciągu 24 godzin, z których jeden musi trwać co najmniej osiem kolejnych godzin. W takim przypadku minimalna długość odpoczynku będzie zwiększona do 12 godzin. W każdym 30-godzinnym okresie, gdy pojazd jest prowadzony przez co najmniej dwóch kierowców, każdy kierowca będzie uprawniony do okresu odpoczynku trwającego nie mniej niż osiem kolejnych godzin.

W dalszym ciągu organ argumentował, że stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, ze zm.), zwanej dalej ustawą o czasie pracy kierowców, lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15.000 złotych. Konsekwencją tego uregulowania jest treść lp. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną w wysokości 100 zł sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny, natomiast w wysokości 200 zł za każdą rozpoczętą kolejną godzinę.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wykresówki okazane przez kierowcę, świadczył o tym, że prowadzący pojazd naruszył obowiązujące przepisy, bowiem dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął o godz. 6:30 dnia 26 października 2006 r. i prowadził pojazd do godz. 12:45 w dniu 27 października 2006 r. bez prawidłowego odpoczynku. Najdłuższy jego odpoczynek w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 4 godziny i 28 minut pomiędzy godz. 23:45 dnia 26 października a godz. 4:13 dnia następnego. Organ I instancji prawidłowo zatem stwierdził skrócenie odpoczynku dziennego o 4 godziny i 32 minuty, wobec czego decyzja w tym zakresie nie była wadliwa.

W kwestii drugiego naruszenia, Główny Inspektor Transportu Drogowego argumentował, że zgodnie z art. 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia nr 3820/85, okres prowadzenia pojazdu pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku, zwanego dalej "dziennym okresem prowadzenia pojazdu", nie może przekraczać dziewięciu godzin. Może natomiast być przedłużony dwukrotnie w każdym tygodniu do 10 godzin. Organ powołał się na wzmiankowany art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz brzmienie lp. 10.4 załącznika do tej ustawy, zgodnie z którym karze podlega przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – w wysokości 150 zł, zaś za każdą następną rozpoczętą godzinę – 200 zł. Kontrola wykazała, że w okresie od godz. 6:30 dnia 26 października do godz. 12:45 w dniu 27 października 2006 r. kierowca prowadził pojazd przez 16 godzin i 38 min., a tym samym przekroczył maksymalny okres prowadzenia pojazdu o 6 godzin i 38 minut w stosunku do 10-godzinnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu.

Organ przytoczył przy tym, treść art. 6 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, zgodnie z którym czasem pracy kierowcy jest czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, która obejmuje wszystkie czynności związane z wykonywaniem przewozu drogowego.

Odnosząc się do trzeciego naruszenia, organ powołał się na brzmienie art. 7 rozporządzenia nr 3820/85, zgodnie z którym po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowcy przysługuje przerwa, co najmniej 45-minutowa, chyba, że zaczyna on okres odpoczynku. Przerwa taka może być zastąpiona przerwami wynoszącymi po co najmniej 15 minut, rozłożonymi na okres prowadzenia pojazdu lub bezpośrednio po tym okresie w taki sposób, aby było to zgodne z powyższą zasadą. W drodze wyjątku od tej zasady, w przypadku krajowego przewozu osób wykonywanego na zasadzie usług regularnych Państwa Członkowskie mogą ustalić minimalną przerwę nie krótszą niż 30 minut po okresie prowadzenia pojazdu nieprzekraczającym czterech godzin. Takie wyjątki można przyznać tylko w tych przypadkach, w których przerwy w prowadzeniu pojazdów przekraczające 30 minut zakłóciłyby miejski ruch uliczny i w których kierowca nie ma możliwości odebrania 15-minutowej przerwy w ciągu czterech i pół godziny prowadzenia pojazdu przed przerwą 30-minutową. Podczas tych przerw kierowca nie może wykonywać żadnej innej pracy. Zgodnie z tym przepisem, czas oczekiwania i czas niepoświęcony prowadzeniu pojazdu, spędzony w pojeździe w ruchu, na promie lub w pociągu nie jest uważany za "inną pracę". Przerwy przestrzegane na podstawie tego artykułu nie mogą być uznawane za dzienne okresy odpoczynku.

Przytaczając treść art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 10.3 załącznika do tej ustawy, organ wskazał, że karze pieniężnej podlega przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 do 30 minut – 150 zł, a za każde następne rozpoczęte 30 mint – 200 zł. Ponieważ w toku kontroli stwierdzono, że w dniu 26 października 2006 r. kierowca prowadził pojazd od godz. 17:20 do godz. 23:45, to czas jazdy bez przerwy wyniósł 5 godzin i 36 minut. Nastąpiło zatem przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 6 minut.

W kwestii wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, organ II instancji powołał się na brzmienie art. 87 ust. 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Organ podniósł także, że zgodnie z art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.) – dalej cytowanego jako rozporządzenie nr 3821/85, kierowca prowadzący pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I do tego rozporządzenia, musi okazać na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 15 dni. Jednocześnie w myśl art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie zawierające w szczególności imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, miejsce i datę wystawienia oraz podpis pracodawcy. Zaświadczenie to pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku, gdy kierowca nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.

Z treści art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.7 załącznika do tej ustawy organ wywodził, że wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł.

Podczas kontroli kierowca okazał wykresówki z dni 25 - 26 października, 26 października, 26 - 27 października, 30 października oraz 31 października 2006 r. Z różnicy pomiędzy końcowym stanem licznika, uwidocznionym na wykresówce z dnia 30 października 2006 r. a początkowym stanem licznika na wykresówce z dnia następnego organ wywiódł, że kierowca nie przedstawił wymaganej ilości tarcz tachografu. Na wykresówkach nie zaznaczono okresu odpoczynku, zaś kierowca nie przedstawił zaświadczenia potwierdzającego, że nie prowadził pojazdu.

Odnosząc się do argumentu podniesionego w odwołaniu, jakoby kierowca okazał wszystkie wykresówki dotyczące kontrolowanego pojazdu, zaś różnice w stanie licznika wynikały z tego, że pojazd był prowadzony przez innego kierowcę, organ wskazał na osobisty charakter wykresówek. Dotyczą one bowiem konkretnego kierowcy i mają za zadanie dokumentować czas jego pracy, podobnie jak zaświadczenia wystawiane przez pracodawcę w sytuacji braku wykresówek.

Uzasadniając nałożenie kary za ostatnie naruszenie powołano się na treść art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, zgodnie z którym kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu, kierowca nie jest w stanie używać urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wówczas okresy wymienione w ust. 3 tiret drugie lit. b)-d), powinny być nanoszone na wykresówkę ręcznie, automatycznie lub w inny sposób, czytelnie i bez zabrudzenia wykresówki. Kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, jeżeli pojazd prowadzi więcej niż jeden kierowca, w taki sposób aby informacje, określone w rozdziale II ust. 1-3 załącznika I do rozporządzenia, były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.

Powołano także art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i treść lp. 11.2 ust. 1 załącznika do tej ustawy wywodząc z tych przepisów, że nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego, polegające na użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, sankcjonowane jest karą 200 zł, maksymalnie 2.000 zł.

Kierowca kontrolowanego pojazdu użył trzech wykresówek od dnia 25 do dnia 27 października 2006 r., przy czym dwóch użył w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu. Pierwszą tarczkę założył bowiem w dniu 25 października o godzinie 18:20, drugą o godzinie 12:30 dnia 26 października i ostatnią tego samego dnia o godzinie 19:45. Potwierdzał to dodatkowo fakt, że stan końcowy licznika kilometrów zapisany na wykresówce pierwszej i drugiej odpowiadał stanom początkowym licznika na wykresówce – odpowiednio – drugiej i trzeciej.

Wobec tego organ II instancji stwierdził, że decyzja także w tym zakresie wydana została prawidłowo, natomiast zarzut niewyjaśnienia okoliczności użycia dwóch wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu określił jako nieuzasadniony. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w sposób wyraźny bowiem wskazał na czym polegało naruszenie, podając kolejność wkładania do tachografu przez kierowcę poszczególnych wykresówek.

Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ pierwszej instancji nie uchybił obowiązkowi uzasadnienia faktycznego decyzji oraz podania przepisów prawnych, na których podstawie wydał zaskarżoną decyzję. Wobec tego zarzuty naruszenia art. 92 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 107 k.p.a. uznał za bezpodstawne.

Opisaną decyzję J. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów:

– prawa materialnego, w szczególności art. 2, art. 87 ust. 1 i 3, art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego

– prawa formalnego, to jest art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skarżący dodatkowo podnosił, że pojazd wyposażony był w poprawnie działający sprzęt i wszystkie niezbędne wykresówki. Ustalenie, czy kierowca posiadał odpowiednie tarczki tachografu, wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, czego organ nie dokonał, jak również nie umożliwił stronie wypowiedzenia się w zakresie związanym z przeprowadzoną kontrolą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zarzut skarżącego naruszenia powyższego przepisu postępowania nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale sprawy. Organ administracji rozpoznając sprawę w pierwszej instancji, zgodnie z art. 7 k.p.a., szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny niezbędny do jej załatwienia oraz wskazał właściwe przepisy, na których oparł rozstrzygnięcie. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy również nie uchybił przepisowi art. 7 k.p.a., a także zastosował się do wymagania określonego w art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadniając rozstrzygnięcie ostateczne Główny Inspektor Transportu Drogowego w sposób wyczerpujący rozpatrzył zgromadzony materiał i dowody w sprawie prawidłowo stosując powołane przepisy. Organ administracji, szczegółowo opisując każde z naruszeń odniósł się do każdego zarzutu skarżącego sformułowanego w odwołaniu. Jednocześnie każdemu naruszeniu przypisano właściwy przepis prawa ze wskazaniem dlaczego i w jakiej wysokości została zastosowania kara pieniężna. W związku z tym Sąd orzekający w sprawie nie podzielił stanowiska skarżącego o rozpatrzeniu sprawy przez organ odwoławczy z naruszeniem ww. art. 77 § 1 k.p.a. oraz uzasadnieniem rozstrzygnięcia niezgodnie z art. 107 k.p.a.

W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze.

Skarżący wykonywał międzynarodowy transport drogowy, który został zdefiniowany w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Transport drogowy spełniający warunek art. 4 pkt 2 ustawy jest przewozem drogowym, o którym mowa w jej art. 92 ust. 1 stanowiącym, iż kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców lub wiążących Rzeczpospolitą Polską przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1 ustawy, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określił załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4), zgodnie z którym organy administracji kary te nałożyły.

Stosownie do art. 2 ustawy o transporcie drogowym na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską nie stanowią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania transportu drogowego na podstawie prawa właściwego dla kraju jego siedziby może go wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zastosowano przepisy ww. ustawy, w szczególności jej art. 87 i art. 92. Zastosowanie miały również przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879) oraz właściwe rozporządzenia wspólnotowe.

W myśl art. 87 ust. 1 ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego (...) jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

Kierujący kontrolowanym pojazdem okazał do kontroli wykresówki, z których wynikało, iż nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych okresów prowadzenia pojazdu bez przerw i skrócenie czasu odpoczynku. Takie zachowanie kierującego pojazdem naruszyło przepisy art. 6 ust. 1, art. 7 i art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.) oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Organ administracji w swoich ustaleniach dokonał szczegółowej analizy zapisów na okazanych wykresówkach stwierdzając, iż doszło do przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu i skrócenia czasu odpoczynku. Sąd rozpoznający sprawę nie znalazł w tym zakresie podstaw do uznania, iż postępowanie administracyjne w przedmiotowym zakresie przeprowadzono z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania.

Organ administracji ustalił również, iż wykresówki były używane nieprawidłowo, bowiem w sposób nieuzasadniony użyto dwóch wykresówek dwukrotnie w ciągu tego samego dwudziestoczterogodzinnego okresu. Kierowca użył trzech wykresówek w dniach 25 – 27 października 2006 r., przy czym dwóch dnia 26 października. Pierwszą włożył do przyrządu kontrolnego o godz. 12.30, a drugą rozpoczął zapisywać o godz. 19.45 tego samego dnia. Posługiwanie się w opisany sposób przyrządem rejestrującym samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku było niezgodne z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.) i uzasadniało nałożenie kary pieniężnej za to naruszenie.

Stosownie do art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Do dokumentów tych art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 zalicza wykresówki, natomiast w przypadku, gdy kierowca w danym okresie nie prowadził pojazdu, ustawa o czasie pracy kierowców w art. 31 wymaga zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Zaświadczenie to powinno zawierać w szczególności imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, miejsce i datę wystawienia oraz podpis pracodawcy. Zaświadczenie pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego.

Z okazanych do kontroli wykresówek z dnia 30 października 2006 r. i 31 października 2006 r. wynika różnica 371 kilometrów. Kierujący nie okazał na ten przebieg wykresówek, natomiast skarżący twierdził, że kierowca prowadził wówczas inny pojazd. W tych okolicznościach ustalenia organu administracji, co do naruszenia ww. przepisów rozporządzenia i ustawy o czasie pracy kierowców, nie budzą wątpliwości. Skarżący bowiem nie wyposażył kierującego pojazdem w odpowiednie dokumenty potwierdzające czas pracy kierowcy, lub fakt nieprowadzenia przez niego pojazdu w wymienionym okresie. Naruszenie to skutkowało nałożeniem kary pieniężnej zgodnie z powołanym wyżej art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.