Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 73/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu G. R. oraz R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz G. R. oraz R. R. kwotę [...](pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2017r. nr [...] ([...]) Wójt Gminy art. 39 ust. 1 i 5 Ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 6, 8, 9, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 4, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), ustalił G. i R. R. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr [...] -obręb K., położonej w miejscowości K., gm. Z. określonej w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji.

W decyzji zawarto ustalenia dotyczące funkcji i rodzaju zabudowy, ustalenia i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji, decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Wójt Gminy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].07.2012 r. (znak: [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. (sygn. akt: II SA/Bd 959/12) uchylił decyzje obu instancji po rozpoznaniu skargi inwestorów.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013r. Wójt Gminy wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji wnieśli pełnomocnik inwestorów oraz R. i H. P. W dniu [...] marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję pierwszej instancji.

W dniu [...] września 2015 r. Wójt Gminy wydał ponowną decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, od której ponownie odwołali się R. i H. P. Po rozpoznaniu tego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] grudnia 2015 r. decyzję (znak: [...]) uchylającą decyzję o warunkach zabudowy przekazując ją do ponownego rozpatrzenia z uwagi na wątpliwości, co do charakteru planowanej zabudowy, tj. uzupełniającego istniejącą zabudowę zagrodową.

[...] maja 2016 r. Wójt Gminy wydał ponowną decyzję ustalającą warunki zabudowy. Od decyzji tej ponownie odwołali się R. i H. P.. SKO uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na wątpliwości, co do charakteru planowanej zabudowy.

W wykonaniu wezwania w sprawie precyzyjnego określenia charakteru planowanej zabudowy, pełnomocnik skarżących oświadczył, że planowana inwestycja dotyczy budowy drugiego budynku mieszkalnego w ramach istniejącego siedliska celem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych zstępnych inwestorów, którzy razem z nimi będą prowadzić gospodarstwo rolne. W związku z powyższym organ uznał, że projektowany budynek będzie uzupełniał istniejącą zabudowę zagrodową.

Organ wskazał, że wobec braku aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją, konieczne było określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przed wydaniem której dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ podniósł, że w uprzednio prowadzonym postępowaniu, wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Po przeprowadzonych oględzinach terenu objętego inwestycją, RDOŚ postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. (znak: [...]), nie uzgodnił projektu decyzji o warunkach zabudowy. Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez inwestorów, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. nr [...] uchylił postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz umorzył postępowanie uzgodnieniowe przed tym organem. Jak wskazał Wójt, ponieważ RDOŚ przekroczył ustawowy termin przewidziany na uzgodnienie projektu decyzji, należało uznać, że uzgodnienie zostało dokonane. W trakcie prowadzenia kolejnego postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy Wójt ponownie wystąpił do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. organ ten uzgodnił przedstawiony projekt decyzji, wskazując, że realizacja planowanej inwestycji w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej zbiornika wodnego zlokalizowanego na działce objętej inwestycją nie wpłynie negatywnie na ochronę walorów przyrodniczych w tej części Parku Krajobrazowego.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli R. P. i H. P., reprezentowani przez pełnomocnika, zarzucając jej naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 7 Rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

Odwołujący się podnieśli, że organ pierwszej instancji nie ustalił poprawnie stanu faktycznego sprawy, a także nie zrealizował wskazań zawartych w rozstrzygnięciach podejmowanych w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy i Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Odwołujący się uznali, że brak w sprawie jednoznacznych dowodów, na podstawie których byłoby możliwe uznanie, że planowana inwestycja powstanie w ramach zabudowy zagrodowej. Odwołujący się zwrócili uwagę, że wielkość średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w Gminie Z. – 5,96 ha organ podaje niezmienną od kilku lat pomimo tego, że ma ona niewątpliwie charakter zmienny. Odwołujący się podkreślili, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że konieczne jest zbadanie, czy w sprawie spełnione są wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym czy istnieje dobre sąsiedztwo pozwalające na zlokalizowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...]. Według odwołujących się uznanie przez organ samego twierdzenia inwestorów w przedmiocie charakteru planowanej zabudowy jest niezasadne, ustalenie to wymaga bowiem przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

W ocenie odwołujących się organ zaniechał ustalenia wyczerpującego stanu faktycznego sprawy w zakresie zgodności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, wskazania natomiast co do postępowania organu w tym przedmiocie zostały zawarte w wyroku WSA.

Odwołujący się uznali również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia warunków ustanowionych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Podnieśli także, że w toku postępowania organ pominął prawidłowo ustanowionego w sprawie pełnomocnika odwołujących się.

Zdaniem odwołujących się nie sposób uznać, by projektowana inwestycja była uzupełnieniem istniejącej na działce inwestorów zabudowy zagrodowej. Budowa budynku mieszkalnego na tej samej działce, w odległości ok. 200 m od innych znajdujących się na niej zabudowań, nie pozostaje bowiem w bezpośrednim i funkcjonalnym związku z gospodarstwem rolnym prowadzonym przez inwestorów.

Odwołujący się podnieśli, że w ich ocenie skarżących decyzja narusza § 4 pkt 7 Rozporządzenia Wojewody z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego, zgodnie z którym w Parku wprowadza się zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 3, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) oraz art. 10 § 1, art. 40 § 2, art. 75 § 1 i § 2, art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W ocenie Kolegium zasadny okazał się zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., bowiem korespondencja kierowana była bezpośrednio do odwołujących się, z pominięciem pełnomocnika, co naruszało prawo odwołujących się do czynnego udziału w postępowaniu.

SKO podniosło również, że art. 64 ust. 4 u.p.z.p. wprowadzający wyjątek od obowiązku badania istnienia tzw. dobrego sąsiedztwa, nie może być interpretowany w sposób rozszerzający, obowiązkiem organu I instancji jest zatem ustalenie, czy planowana inwestycja tj. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w istocie realizowana będzie jako tzw. zabudowa zagrodowa. Kolegium podniosło, że Wójt oparł się na oświadczeniu pełnomocnika skarżących, że inwestycja dotyczy drugiego budynku mieszkalnego w ramach istniejącego siedliska na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych zstępnych inwestorów, którzy także będą prowadzić gospodarstwo rolne, co nie spełnia wymogów prawidłowego uzasadnienia decyzji, spełniającego wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Dokonując natomiast oceny, czy planowana budowa budynku mieszkalnego spełniała będzie warunki umożliwiające zaliczenie jej do zabudowy zagrodowej, organ I instancji powinien odnieść się m.in. do takich kwestii jak np. czy wnioskodawcy posiadają inne siedliska związane z prowadzonym przez siebie gospodarstwem rolnym, czy zstępni, o których mówił w swoim piśmie pełnomocnik wnioskodawców mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe.

W sprzeciwie od powyższej decyzji G. i R. R. zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 kpa, art. 10 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., art. 75 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji.

Skarżący podnieśli, że odwołujący się nie mają interesu prawnego w sprawie, nie przedstawili również, żadnych przepisów prawa materialnego, z których wywodzą swój interes prawny.

Skarżący zakwestionowali również naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 10 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., z uwagi na to, że pełnomocnik odwołujących się nie wskazał, jakich czynności dokonałby w toczącym się postępowaniu.

W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić, bowiem zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 2 k.p.a.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że instytucja sprzeciwu od decyzji wprowadzona została do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369), dalej powoływanej, jako "p.p.s.a." mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935) i obowiązuje od 1 czerwca 2017 r.

Jak stanowi art. 64a p.p.s.a. – sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., tj. od decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzje, o których mowa w tym przepisie określane są mianem decyzji kasacyjnych, bądź kasatoryjnych. Wskazać należy, iż szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakresu kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Zgodnie z treścią art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, nie zaś, jak w przypadku skarg, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

Jak stanowi art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W sprawie niniejszej Sąd zobowiązany był zbadać zasadność zastosowania tego przepisu, ocenić zatem, czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., czy też organ odwoławczy winien był wydać inną z decyzji wymienionych w art. 138 k.p.a. Przesłanki podjęcia decyzji kasacyjnej wynikają wprost z cytowanego wyżej przepisu, wydanie jej zatem warunkowane jest ustaleniem, że decyzja została wydana przez organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów postępowania, a nadto że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Podkreślenia wymaga, że w prowadzonym w przedmiotowej sprawie postępowaniu Sąd ocenia wyłącznie istnienie – bądź też niezaistnienie – przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Nie bada natomiast innych, poza wspomnianym, naruszeń prawa. Rozpoznając sprzeciw Sąd nie dokonuje oceny materialnoprawnej podstawy zaskarżonej decyzji czy też innych ewentualnych naruszeń prawa procesowego.

Wskazać należy, że postępowanie przed organami administracyjnymi jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Rola organu odwoławczego nie sprowadza się do kontroli rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji, ale do powtórnego przeanalizowania stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz ponownego merytorycznego rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez organ wyższego stopnia nad organem administracji publicznej orzekającej w pierwszej instancji. Decyzja kasacyjna winna być wobec powyższego wydawana w sytuacjach wyjątkowych, kiedy – co wynika z ustawy – zaskarżona odwołaniem decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, przy czym konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ wyższego stopnia, po przeprowadzeniu postępowania drugoinstancyjnego zainicjowanego odwołaniem, ma kompetencje do zakończenia sprawy w jeden ze sposobów wskazanych w treści art. 138 § 1 k.p.a. Może zatem w drodze decyzji utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję albo uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo umorzyć postępowanie odwoławcze. Może również, przy zaistnieniu ustawowych przesłanek, wydać decyzję kasacyjną, o której mowa wyżej.

W przedmiotowej sprawie SKO kontrolowane rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. umotywowało naruszeniem przez Wójta Gminy art. 10 w związku z art. 40 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 61 ust. 4 (wskazano art. 64 ust. 4) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez kierowanie korespondencji bezpośrednio do R. i H. P. z pominięciem ich pełnomocnika. Kolegium uznało ponadto, że dokonując oceny, czy planowana budowa budynku mieszkalnego spełniała będzie warunki umożliwiające zaliczenie jej do zabudowy zagrodowej, organ pierwszej instancji powinien odnieść się m.in. do takich kwestii jak np. czy wnioskodawcy posiadają inne siedliska związane z prowadzonym przez siebie gospodarstwem rolnym, czy zstępni, o których mówił w swoim piśmie pełnomocnik wnioskodawców mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W ocenie Kolegium w tym zakresie konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego.

Jak wynika z treści decyzji, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2016 r., odwołanie od decyzji pierwszej instancji wniesione zostało przez R. i H. P. reprezentowanych przez pełnomocnika. W toku postępowania prowadzonego po ponownym rozpoznaniu sprawy, R. i H. P. doręczano jedynie do wiadomości pisma z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji kierowane do Zarządu Dróg Powiatowych, Starostwa Powiatowego, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz niezaskarżalne postanowienie Zarządu Dróg Powiatowych o uzgodnieniu projektu. Bezpośrednio do R. i H. P. przesłane zostało również zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów. Okoliczność tę uznać należy za naruszenie postępowania, jednakże naruszenie to mogło zostać konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, bowiem Kolegium, prowadząc uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 135 § 1 kpa, wezwać pełnomocnika odwołujących się do przedstawienia istotnych w jego ocenie okoliczności w sprawie. Zwrócić uwagę należy, że pełnomocnik nie wykazał w treści odwołania, aby znane byłyby mu istotne okoliczności w przedmiotowej sprawie mające wpływ na rozstrzygnięcie. Dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że wyjaśnienia pełnomocnika inwestorów dotyczące zabudowy zagrodowej nie były wyczerpujące – wskazując na brak możliwości rozszerzającej interpretacji treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p. (błędnie wskazany w decyzji art. 64 ust. 4 u.p.z.p.), wprowadzającego wyjątek od badania zasady dobrego sąsiedztwa. Zwrócić uwagę należy, że wskazana przez organ odwoławczy kwestia dotyczy oceny materiału dowodowego zgromadzonego już w aktach sprawy, nie natomiast nowych dowodów, przeprowadzonych na nową okoliczność. Kwestie wskazane przez organ odwoławczy, takie jak okoliczność, czy wnioskodawcy posiadają inne siedliska związane z prowadzonym przez siebie gospodarstwem rolnym, czy zstępni, o których mówił w swoim piśmie pełnomocnik wnioskodawców mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, organ odwoławczy mógł wyjaśnić we własnym zakresie.

Wskazać należy, Ze Wójt zwrócił się do pełnomocnika wnioskodawcy o wskazanie czy użyte we wniosku określenie charakteru planowanej inwestycji jako "mieszkalnictwo wielopokoleniowe" ma oznaczać, że budowa drugiego budynku mieszkalnego w ramach istniejącego już siedliska ma zaspokajać potrzeby mieszkaniowe zstępnych wnioskodawców, którzy także będą prowadzić gospodarstwo rolne, a także o precyzyjne określenia charakteru planowanej inwestycji używając określeń: zabudowa zagrodowa albo zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a także, jeżeli planowany budynek nie będzie uzupełniał zabudowy zagrodowej w ramach istniejącego siedliska, a będzie spełniał jedynie funkcję mieszkalną dla osób nie prowadzących gospodarstwa rolnego o podanie szczegółowej charakterystyki inwestycji poprzez dokładne wypełnienie wymogu zawartego w art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Odpowiedź została przez pełnomocnika inwestorów udzielona, zatem podlega ona ocenie i nie stanowi nowej kwestii dowodowej.

Organ odwoławczy może przeprowadzić postępowanie dowodowe w zakresie ograniczonym zasadą dwuinstancyjności postępowania. Organ odwoławczy, o ile mam możliwość dokonania uzupełnienia postępowania dowodowego w toku postępowania odwoławczego, winien uczynić to i rozpoznać sprawę merytorycznie. Wskazane przez organ dwie kwestie, takie jak okoliczność, czy wnioskodawcy posiadają inne siedliska związane z prowadzonym przez siebie gospodarstwem rolnym oraz czy ich zstępni mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, niewątpliwie mają charakter uzupełniający i bez naruszenia zasady dwuinstancyjności mogły zostać dokonane przez Kolegium. W sprawie niniejszej organ odwoławczy winien być szczególnie zainteresowany szybkim rozstrzygnięciem sprawy, wniosek bowiem o ustalenie warunków zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr [...], złożony został przez inwestorów w dniu [...] stycznia 2007r., zatem 11 lat temu.

W sprawie niniejszej nie zaszły zatem, w ocenie Sądu, przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Organ drugiej instancji, biorąc pod uwagę treść art. 136 § 1, winien był przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, bądź też ewentualnie postępowanie wyjaśniające przy zachowaniu warunków, o których mowa art. 136 § 2 i 3.

Odnośnie zwartego w sprzeciwie wniosku o wymierzenie organowi grzywny, wskazać należy, że skarżącym przysługuje skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania.

Wobec powyższego na podstawie art. 151a § 1 zd.1 p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję.

W toku ponownego postępowania organ odwoławczy wyda decyzję zgodnie ze wskazaniami wynikającymi wprost z niniejszych rozważań.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 64b § 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).