Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 204/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1b
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 136
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: par. 7 ust. 1 pkt 2, par. 7 ust. 2,
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 września 2014 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) w zw. z art. 136 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (DZ. U. z 2011 r., Nr 30, poz. 151 ze zm.), Starosta skierował Z.S. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikację kierowcy w zakresie kategorii: A, B i T prawa jazdy.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że dnia 8 lipca 2013 r. wpłynął do organu wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji

o skierowanie ww. kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku

z przekroczeniem, w okresie od 18 listopada 2012 r. do 1 lipca 2013 r., dopuszczalnego limitu 24 punktów karnych za naruszenia w ruchu drogowym.

Kwestionując powyższą decyzję Z.S. złożył od niej odwołanie, wnosząc o jej uchylenie oraz odstąpienie od wymierzenia kary. Zaskarżonej decyzji zarzucił znaczną niewspółmierność kary do wagi popełnionych wykroczeń, nieuwzględnienie całego stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasad współżycia społecznego.

Odwołujący się podniósł, że od 2008 r. jest na stałe zatrudniony w [...], gdzie znajduje się jego centrum życiowe, zaś w Polsce przebywa kilka dni w roku. Jednocześnie zaznaczył, że jest właścicielem dwóch samochodów osobowych zarejestrowanych w Polsce, użytkowanych faktycznie przez jego dzieci, które popełniły wykroczenia drogowe wskazane we wniosku. Jednocześnie zaznaczył, że jest jedynym żywicielem rodziny, zaś pozbawienie go prawa jazdy znacznie utrudni możliwość dalszego wykonywania pracy u dotychczasowego pracodawcy w [...].

Rozpoznając złożone odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze

decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podał, że strona dnia 10 lipca 2013 r. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz badania psychologiczne. Jednocześnie organ zauważył, że odwołujący dnia 26 listopada 2013 r. pozytywnie przeszedł badania psychologiczne.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami, w przypadku otrzymania wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji dotyczącego skierowania kierowcy na egzamin sprawdzający jego kwalifikacje do kierowania pojazdami, ma obligatoryjny obowiązek do wydania takiej decyzji, co wynika z treści art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. W takim postępowaniu Starosta nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego ukierunkowanego na zweryfikowanie, w oparciu

o odpowiednie dokumenty źródłowe, danych zawartych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, stanowiących o przypisaniu kierowcy odpowiedniej liczby punktów, gdyż takie postępowanie wszczynane jest na wniosek kierowany w innym postępowaniu.

Nie zgadzając się z powołaną decyzją Z.S. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc jednocześnie o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także odstąpienie od wymierzenia kary. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący powielił argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zarzucił zaskarżonej decyzji znaczną niewspółmierność kary do wagi popełnionych wykroczeń, nieuwzględnienie całego stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasad współżycia społecznego. Jednocześnie zaznaczył, że jest jedynym żywicielem rodziny, zaś pozbawienie go prawa jazdy znacznie utrudni możliwość dalszego wykonywania pracy

u dotychczasowego pracodawcy w [...].

Dodatkowo wyjaśnił, że w okresie, w którym zostały popełnione wykroczenia przebywał w [...], zatem nie mógł ich popełnić na terenie Polski. Zdaniem skarżącego, wykroczenia drogowe, które zostały mu przypisane, faktycznie zostały popełnione przez jego dzieci, które w tym okresie korzystały z należących do niego dwóch samochodów osobowych. Jednocześnie zaznaczył, że wszystkie wykroczenia zostały zarejestrowane przez fotoradary, a nie przez funkcjonariuszy Policji, którzy jednoznacznie mogliby ustalić sprawców popełnionych wykroczeń.

Konieczność poniesienia odpowiedzialności w postaci kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, w ocenie skarżącego, jest zbyt surowe i nieadekwatne do wagi popełnionych wykroczeń.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie, dnia 30 września 2014 r., skarżący w odpowiedzi na pytanie Przewodniczącej oświadczył, że nie składał wyjaśnień oraz nie udzielał odpowiedzi

w sprawie mandatów oraz przysłanych zdjęć z fotoradarów. Zaznaczył, że od 22 stycznia 2014 r. jest na zwolnieniu lekarskim.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.).

Przedmiot niniejszej skargi stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty kierująca Z.S. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w formie egzaminu państwowego.

Jako podstawę materialnoprawną podjętych rozstrzygnięć wskazano przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), zwanej dalej: "ustawą", w myśl którego - kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Ten ostatni przepis upoważnia Policję do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Na mocy art. 130 ust. 4 ustawy, ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Rozporządzeniem wykonawczym regulującym wymieniony zakres, jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), który w § 3 stanowi, że ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. W dalszych przepisach szczegółowo uregulowano postępowanie przed organami Policji związane z dokonywaniem wpisu, czy usuwaniem wpisu z ewidencji.

Stosownie natomiast do § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488) Komendant Wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia. W myśl § 7 ust. 2 wskazanego rozporządzenia wniosek, o którym mowa w ust. 1, sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych. W § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano natomiast, że wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym.

Przechodząc od powyższych rozważań na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że jak wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji

z dnia 8 lipca 2013 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego) skarżący w okresie od 18 listopada 2012 r. do 1 lipca 2013 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego poprzez przekroczenie dopuszczalnej prędkości. W powołanym okresie uzyskał łącznie 26 punktów karnych, co stanowiło o wypełnieniu dyspozycji przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, a w konsekwencji o zasadności wniosku ww. Komendanta.

Z treści powołanego przepisu wynika, że wydana w jego oparciu decyzja ma charakter związany, co należy rozumieć w ten sposób, że organ kierujący do sprawdzenia kwalifikacji, czyli starosta nie ma uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji wniosku czy prawidłowości naliczenia przez ten organ punktów karnych. Związanie Starosty wnioskiem polega na tym, że ww. organ nie ma zatem uprawnień do badania prawidłowości postępowania w związku z którym naliczone zostały określonemu kierowcy punkty (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r., I OSK 413/11, publ. w internecie).

W świetle powołanego stanowiska, odnosząc się do argumentacji skarżącego podkreślenia wymaga, że zarzuty dotyczące wadliwego przypisania mu wykroczeń popełnionych w dniach, w których nie przebywał na terenie kraju, mogłyby zostać skutecznie podniesione jedynie w odrębnym postępowaniu w sprawie nałożenia mandatu karnego i wpisania punktów do ewidencji, jednakże jak wynika z oświadczenia skarżącego, złożonego do protokołu rozprawy dnia 30 września 2014 r., skarżący nie podjął próby kwestionowania prawidłowości wystawionych mandatów. Mając na względzie odrębność tych dwóch postępowań należy wskazać, że dla oceny prawidłowości postępowania prowadzonego w kierunku poddania skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami wystarczające jest stwierdzenie otrzymania legalnego wniosku od właściwego organu Policji.

Wobec stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi sąd orzekł, stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o oddaleniu skargi.