Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1777/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skarg K. J. K. i P. T. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody M. na rzecz K. J. K. i P. T. kwoty po 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) dla każdego z nich tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda M. decyzją nr [...] wydaną [...] czerwca 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołań K. J. K. i P. T. utrzymał w mocy decyzję Starosty Ż. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu K. Ż. pozwolenia na budowę kurnika o obsadzie 14 500 sztuk kur rodzicielskich mięsnych /58 DJP/ w systemie chowu ściołowego, o powierzchni zabudowy 2085,99m², powierzchni użytkowej 1935,67m², kubaturze 9731,00m³, kategoria budynku II, wraz z budową obiektów towarzyszących /płyta betonowa pod silos paszowy pojemności 30 ton, płyta betonowa pod pojemniki na śmieci i konfiskator sztuk padłych oraz szczelne szambo / na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości S. , gmina B.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego kurnika został złożony 30 października 2012 r. Organ podkreślił również, że w myśl przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. nr 243 z 2010 r., poz. 1623 z późn. zm.) pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W przypadku spełnienia przez inwestora w/wym. wymogów oraz wymagań wynikających z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nic może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W badanej sprawie inwestor spełnił wymogi nałożone ww. przepisami, a więc organ I instancji nie miał podstaw prawnych odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji.

W ocenie organu odwoławczego zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. Nr [...] z [...] października 2012 r. o warunkach zabudowy, znak: [...], a także wymaganiami ochrony środowiska.

Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które ponadto złożyły oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt został uzgodniony bez zastrzeżeń przez:

- Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż., na podstawie ustawy z 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm),

- Rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który stwierdził jego zgodność z wymogami ochrony przeciwpożarowej.

Odnosząc się do zarzutów skarżących organ wskazał, że dotyczą one kwestii rozstrzygniętych wcześniej tj. na etapie podziału geodezyjnego i ustalenia warunków zabudowy. Na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza zgodność przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego z przepisami powołanymi wyżej, w tym jego zgodność z decyzją ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w odniesieniu do konkretnej działki inwestycyjnej oraz Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r. z późn. zm). W pkt 5.4 decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. Nr [...] z [...] października 2012 r. o warunkach zabudowy, znak [...], jest zapis, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzono"...w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony Środowiska oraz ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Obsada zwierząt na działce nr ewid. [...] po realizacji inwestycji wyniesie 58 DJP. Przedmiotowy teren nie znajduje się w granicach objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody".

W związku z powyższym - w ocenie organu odwoławczego, kontrolowana decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem.

Skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli K. J. K. i P. T. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Ż. z dnia [...] kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżących zarzucił organowi:

1. naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2. i 3. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę pomimo nie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz nie zwrócenie się do organu właściwego do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia o wyrażenie stanowiska, czy dla wnioskowanej inwestycji wymagane jest przeprowadzenie takiej oceny;

2. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego w sytuacji nie dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, podczas gdy z pkt 5.4 decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy B. nr [...] wynika, że postępowanie w sprawie oddziaływania na środowisko inwestycji przeprowadza się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

3. naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 59 oraz art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. O udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo nie przedłożenia przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, mimo iż inwestycja objęta zamierzeniem już prima facie stanowi przedsięwzięcia mogące przynajmniej potencjalnie oddziaływać na środowisko i w tej sytuacji o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania powinien zadecydować właściwy organ ochrony środowiska;

4. naruszenie art. 7. 8, 9. 11. 11. 81. 107 § 3 i art. 136 kpa, poprzez brak merytorycznego prawnego uzasadnienia decyzji, nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania strony, nie rozpoznanie wniosków dowodowych strony zgłoszonych w odwołaniu, a przez to zaniechanie ustalenia prawdziwego stanu faktycznego w sprawie i nie zebranie i nie rozpatrzenie całego niezbędnego materiału dowodowego, z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do działań władzy publicznej, zasady informowania i przekonywania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wnosząc o ich oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga polega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uprawnienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych sprowadzają się kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. Kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowościami zastosowania wykładni norm prawa materialnego.

Uwzględniając powyższą regulację, należy uznać, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody M. wydana [...] czerwca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ż. z dnia [...] kwietnia 2013 r. wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, iż przy jej wydaniu organ naruszył przepisy w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero całokształt zebranego materiału dowodowego może stanowić podstawę oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Wykonanie wymogów wynikających z przywołanych przepisów jest konieczne dla prawidłowego ustalenia normy prawnej znajdującej zastosowanie w danej sprawie, a w konsekwencji, ustalenia sytuacji prawnej stron postępowania, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i skonfrontowanie go ze stanem faktycznym opisanym w danej normie w celu ustalenia ich zgodności. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, skonstruowanym stosownie do art. 107 § 3 . k.p.a. i z zachowaniem zasady zawartej w art. 11 k.p.a.

Przywołane wyżej zasady, na mocy art. 140. k.p.a., znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie administracyjne jest bowiem postępowaniem dwuinstancyjnym, co oznacza, że każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem pierwszej instancji podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem drugiej instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest zatem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym.

Koniecznym jest przypomnienie, że wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Stosownie do treści art. 138 § 1 k.p.a., rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego może polegać na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub części i w tym zakresie wydaniu orzeczenia co do istoty sprawy bądź uchyleniu tej decyzji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji, bądź też umorzeniu postępowania odwoławczego. Istota, bowiem administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (NSA w wyroku z 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt IV SA 385/87 podkreślał, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie).

Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Co więcej organ odwoławczy nie może ograniczać się do rozpoznania sprawy z daty wydania decyzji przez organ ! instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpoznawania odwołania. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy także podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony, lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie. Celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją, co do istoty, czyli orzeczenia, co do tych interesów prawnych lub obowiązków, które legitymowały określone osoby i podmioty prawa do udziału w postępowaniu jako strony (art. 104 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda M. nie ustosunkował się do żadnego z zarzutów odwołań, nie odniósł się również do wniosków dowodowych w nich wskazanych, nie wyjaśnił z jakich powodów ich nie uwzględnił.

Nadto należy podkreślić, iż organ błędnie uznał, iż z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia [...] października 2012 r. wynika, że przeprowadzono postępowanie w sprawie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko.

Zapis punktu 5.4 w/w decyzji wskazuje jedynie, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza się (a nie jak to odczytał organ) w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnienie informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy obowiązkiem organu będzie uwzględnić powyższe uwagi Sądu i dokonane ustalenia uzasadnić stosownie do wymogów określonych w art. 107 kpa.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 lit. C, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak sentencji wyroku.