Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 163/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. R., K. R., E. R., P. R. na Gminę Miasta W. w przedmiocie odszkodowania postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 stycznia 2007 r. B. R., K. R., E. R., P. R. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na Gminę Miasta W. wnosząc o zasądzenie od Gminy Miasta W. na ich rzecz kwoty w wysokości [...] zł tytułem odszkodowania za stwierdzenie nabycia z mocy prawa na rzecz organu własności nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Gmina Miasta W. wniosła o odrzucenie skargi wskazując, iż na obecnym etapie postępowania administracyjnego stroną może być wyłącznie Starosta W. i to tylko w zakresie skargi na bezczynność organu w wydaniu decyzji ustalającej wysokość odszkodowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.

Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm).

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz.872 z późn. zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Odszkodowanie, o którym mowa wyżej, w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r. drogami gminnymi wypłaca gmina, natomiast w odniesieniu do pozostałych dróg Skarb Państwa (art. 73 ust 2 ustawy). Z kolei zgodnie z art. 73 ust 4 odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.. W niniejszej sprawie znajdują więc zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst jednolity Dzu. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) Zgodnie z art. 129 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. W postanowieniu z dnia 22 maja 2002 r.( I CKN 636/00, System Informacj Prawnej LEX nr 55252) Sąd Najwyższy zauważył, iż art. 129 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że sprawa ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ustawy z 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, od 15 lutego 2000 r. należy do drogi postępowania administracyjnego. Jednakże należy zauważyć, iż Sąd zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Przedmiotem skargi do Sądu może być ostateczna decyzja administracyjna w której ustalono wysokość odszkodowania. W procedurze sądowoadministracyjnej brak jest przepisu upoważniającego Sąd do wydania wyroku zasądzającego odszkodowanie w określonej wysokości. Organem właściwym do ustalenia wysokości odszkodowania jest starosta a nie Sąd administracyjny. Z akt administracyjnych i skargi wynika, iż stosowna procedura administracyjna została już wszczęta jednakże skarżący nie czekając na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie wystąpili do sądu ze skargą wskazując, iż mają wątpliwość czy ich sprawa zostanie załatwiona oraz żądając zasądzenia na ich rzecz odszkodowania. W sytuacji gdy skarżący stwierdzą przewlekłość postępowania administracyjnego mogą w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. – zwanej dalej "kpa") wystąpić do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Podnieść należy, iż skarżący mogą się domagać od Gminy wypłacenia odszkodowania dopiero po ustaleniu jej wysokości przez starostę.

W tym stanie rzeczy Sąd, uznając się za niewłaściwy do ustalenia wysokości odszkodowania, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił