Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 547/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Szpitala Klinicznego P. P. U. M. im. K. M. w P. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu uzupełniającego od skargi w sprawie ze skargi S. K. P. P. U. M. im. K. M. w P. na postanowienie Inspektor Sanitarny z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wydania opinii o wpływie niespełnienia wymagań na bezpieczeństwo pacjentów postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu uzupełniającego od skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 lipca 2018 r. reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego Szpital Kliniczny P. P. U. M. im. K. M. w P. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu uzupełniającego od skargi.

We wniosku wskazano, że Skarżący w sprawie uiścił wpis w wysokości [...] zł, a następnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału został wezwany do uiszczenia wpisu uzupełniającego. Wezwanie do uiszczenia wpisu uzupełniającego zostało doręczone na wskazany w skardze adres pełnomocnika Skarżącego, natomiast w zakreślonym terminie wpis uzupełniający od skargi nie został uiszczony. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Skarżącego pismem z dnia 29 czerwca 2018 r. (k.68) wyjaśnił, że wpis w wysokości [...] zł w sprawie toczącej się pod sygn. akt IV SA/Po 547/18 został uiszczony w dniu 27 kwietnia 2018 r. Do pisma dołączono wydruk potwierdzający uiszczenie wpisu w kwocie [...]zł, stanowiącej połowę wymaganego wpisu. Wobec nieuiszczenia wpisu uzupełniającego i niezaskarżenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia uzupełniającego wpisu, postanowieniem z dnia 10 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po [...] odrzucił skargę Szpitala Klinicznego P. P. U. M. im. K. M. w P. na postanowienie Inspektor Sanitarny z dnia 11 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wydania opinii o wpływie niespełnienia wymagań na bezpieczeństwo pacjentów, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - P.p.s.a. Od postanowienia tego Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego złożył zażalenie, które postanowieniem z dnia 24 października 2018 r. sygn. II OZ 1029/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił.

We wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu uzupełniającego, pełnomocnik profesjonalny wskazał, że w istocie pismem z dnia 29 czerwca 2018 r. (k.68) zakwestionował on zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 czerwca 2018 r. wzywające do uiszczenia wpisu uzupełniającego. Podkreślono, iż składając pismo sporządzone dnia 29 czerwca 2018 r. Skarżący był przekonany, że zostanie ono potraktowane jako zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 czerwca 2018 r. Podkreślono, że o okoliczności, że pismo reprezentującego stronę Skarżącą pełnomocnika profesjonalnego nie zostało potraktowane jako zażalenie, dowiedział się on dopiero 11 lipca 2018 r. otrzymawszy postanowienie o odrzuceniu skargi. Wtedy też – w ocenie Skarżącego - ustała przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu uzupełniającego. Wraz z wnioskiem złożono dowód uiszczenia wpisu uzupełniającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu uzupełniającego nie zasługiwał na uwzględnienie ponieważ, w okolicznościach badanej sprawy nie ziściła się przesłanka braku winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności.

Rozpoznając wniosek Szpitala Klinicznego P. P. U. M. im. K. M. w P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd miał na uwadze uregulowania przepisów art. 86 – 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018 r., poz.1302 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., gdzie zostały określone przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej.

Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, o ile strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.

W okolicznościach badanej sprawy nie ziściła się przesłanka braku winy Skarżącego w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu uzupełniającego.

Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć, a więc takiej której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07, LEX nr 344095).

Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy należy wskazać, że wniosek o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie uzasadniono "przeświadczeniem" reprezentowanej przez pełnomocnika profesjonalnego strony Skarżącej, że jej pismo z dnia 29 czerwca 2018 r. "zostanie potraktowane jako zażalenie". Odnosząc się to tej argumentacji należy wskazać, że o treści i formie pisma z dnia 29 czerwca 2018 r. skierowanego do Sądu zadecydował sam Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, któremu znane były wymogi stawiane zażaleniom w postępowaniu sądowym (art. 194 § 3 w zw. z art. 198 oraz art. 46 i 47 P.p.s.a.). W tej sytuacji okoliczność złożenia w odpowiedzi na wezwanie Sądu pisma nie posiadającego żadnych cech zażalenia nie wskazuje na przeszkodę której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, ale na świadome działanie samej strony postępowania reprezentowanej przez profesjonalny podmiot. Faktu tego dowodzi również argumentacja wniosku o przywrócenie terminu, w którym pełnomocnik Skarżącego podniósł, że jakkolwiek nie ulega wątpliwości, że zażalenie powinno odpowiadać warunkom określonym w art. 194 § 3 w zw. z art. 46 ppsa, to w okolicznościach badanej sprawy rzeczą Sądu było ustalić jakie są intencje autora pisma z dnia 29 czerwca 2018 r. W tym miejscu należy zauważyć, że stanowisko to wprost zakwestionował rozpoznający złożone w niniejszej sprawie zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny. Odnosząc się do tej argumentacji należy też wskazać, że w wydanym w niniejszej sprawie postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnie przesądził, że nie można przyjąć, że pismo pełnomocnika skarżącego z 29 czerwca 2018 r. stanowiło zażalenie na wezwanie do uiszczenia uzupełniającego wpisu z 26 czerwca 2018 r. NSA przesądził również, że nie było żadnych podstaw do uznania, że pismo z 26 czerwca 2018 r. stanowi zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału. Z jego treści nie wynika bowiem, aby kwestionowano wysokość wpisu ustaloną zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, a pismo to stanowiło "jedynie informację".

Skoro natomiast – jak przesądził w niniejszej sprawie prawomocnie NSA – brak jest podstaw by przyjąć, że pismo pełnomocnika Skarżącego z 29 czerwca 2018 r. stanowiło zażalenie, to również nie można przyjąć aby uzasadnione mogło być "przeświadczenie" strony Skarżącej, że jej pismo z dnia 29 czerwca 2018 r. "zostanie potraktowane jako zażalenie". Jeżeli nawet Skarżący takie subiektywne przeświadczenie by powziął, to – w okolicznościach badanej sprawy – nie jest to przeszkoda, której reprezentowana przez fachowy podmiot strona nie mogła usunąć, bowiem uczyniłaby to składając zażalenie odpowiadające wymogom prawa. W tej sytuacji argumentacja pełnomocnika zawodowego, znającego wymogi minimalne stawiane pismom w postępowaniu sądowoadministracyjnym, że braku winy Skarżącego w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu uzupełniającego dowodzi nie potraktowanie jako zażalenia, pisma które, co bezsporne, nie odpowiada wymogom formalnym zażalenia - nie zasługiwała na uwzględnienie. Nie ulega zatem wątpliwości, że strona Skarżąca nie wykazała, aby do uchybienia terminu do uiszczenia wpisu uzupełniającego doszło bez jej winy, tj. na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Rozpoznając złożony wniosek Sąd miał na uwadze, że instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności jest wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 85 P.p.s.a. zgodnie z którym czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uwolnienie się przez stronę od negatywnych skutków uchybienia terminu i tym samym zapewnienie rozpoznania sprawy przez Sąd może mieć miejsce - wyłącznie - w sytuacji w której strona "bez swojej winy" nie dokonała w terminie czynności. Subiektywne przekonanie strony, że na skutek skierowania do Sądu pisma będącego jedynie informacją, że Skarżący uiścił wpis w wysokości [...] zł, nie rozpoczął biegu termin do uiszczenia wpisu uzupełniającego, nie stanowi uprawdopodobnienia okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu, o czym stanowi art. 87 § 2 P.p.s.a.

Reasumując, mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, treść prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2018 r. sygn. II OZ 1029/18 oraz okoliczność, że strona Skarżąca była w toku całego postępowania reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego – Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu uzupełniającego.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne i prawne sprawy Sąd uznał, iż nie ziściły się przesłanki uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.