Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SAB/Lu 519/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Opłata skarbowa
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. I. L., A. M. spółka jawna w T. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w opłacie skarbowej postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz A. I. L., A. M. spółka jawna w T. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 19 listopada 2004r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga spółki jawnej A. I. L., A. M. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w związku z niezałatwieniem we właściwym terminie odwołania strony z dnia 29 maja 2003 roku od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w opłacie skarbowej.

Wnosząc o zobowiązanie organu do rozpatrzenia odwołania i wydania decyzji w sprawie, w uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że złożone przez nią odwołanie od decyzji organu I instancji do Izby Skarbowej– Ośrodek Zamiejscowy do dnia wniesienia skargi nie zostało rozpatrzone, chociaż od dnia uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 11 grudnia 2003 roku, sygn. akt [...], w przedmiocie ustanowienia kuratora dla osoby nieobecnej /kontrahenta czynności sprzedaży/ w osobie P. J. nie było przeszkód prawnych do wydania w sprawie decyzji ostatecznej.

Ponadto skarżąca spółka wyjaśniła, iż w dniu 31 sierpnia 2004 roku wniosła do Ministra Finansów, na podstawie art.141 § 1 Ordynacji podatkowej, ponaglenie na niezałatwienie odwołania strony w terminie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i wskazał, że na skutek złożonych przez spółkę A. ponagleń /w sprawie przedmiotowej oraz w innych sprawach/ Minister Finansów wydał w dniach [...] i [...] postanowienia w trybie art.141 § 2 Ordynacji podatkowej, w których uznał ponaglenia za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin rozpatrzenia odwołań na dzień 2 listopada 2004 roku. Wykonując postanowienia Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniach 28 i 29 października 2004 roku stosowne rozstrzygnięcia we wszystkich sprawach. W dacie wniesienia skargi na bezczynność obowiązywał dodatkowy termin do załatwienia sprawy, wynikający z postanowienia Ministra Finansów. Rozstrzygnięcie w sprawie wydane zostało przed upływem tego terminu, dlatego też skarga na bezczynność winna być uznana za nieuzasadnioną.

W dniu 24 grudnia 2004r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęło pismo procesowe skarżącej Spółki, w którym wniosła ona o umorzenie postępowania w sprawie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Podtrzymała przy tym pogląd skargi, iż bez uzasadnionej przyczyny sprawa nie została rozstrzygnięta niezwłocznie po ustanowieniu kuratora dla osoby nieobecnej, co nastąpiło w dniu 11 grudnia 2003 roku, odnosząc się zaś do twierdzeń odpowiedzi na skargę stwierdziła, że postanowienia Ministra Finansów, o których mowa w tej odpowiedzi, do dnia wniesienia pisma /tj. do 24.12.2004r./ nie zostały doręczone żadnemu z dwóch pełnomocników strony, którzy reprezentowali ją w postępowaniu podatkowym i w jej imieniu wnieśli ponaglenie, chociaż ich adresy zostały w ponagleniu wskazane.

W związku z treścią powyższego pisma, Sąd wezwał Dyrektora Izby Skarbowej do wyjaśnienia, na jakie konkretnie postanowienie Ministra Finansów wydane w trybie art.141 § 2 Ordynacji podatkowej powołano się w odpowiedzi na skargę oraz do wykazania, że postanowienie to zostało doręczone stronie skarżącej.

W piśmie z dnia 21 stycznia 2005 roku organ podatkowy udzielił odpowiedzi, iż w przedmiotowej sprawie Minister Finansów wydał postanowienie z dnia [...], Nr [...], które doręczone zostało Spółce dnia 6 października 2004 roku. Do pisma załączono kserokopię dowodu doręczenia, z którego wynika, iż powołane postanowienie doręczone zostało dla: A. I. L., A. M., ul. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest – najogólniej rzecz ujmując - środkiem prawnym mającym na celu doprowadzenie do zakończenia postępowania prowadzonego przez ten organ i niezakończonego pomimo upływu prawem przewidzianego terminu załatwienia sprawy. W związku z tym, uwzględniając taką skargę Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa /art.149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./.

W sytuacji zatem, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wydał decyzję, której niewydanie kwestionowała strona skarżąca, stwierdzić należy, że uzyskała ona realizację żądania sformułowanego w skardze, a postępowanie przed sądem administracyjnym w przedmiocie tego żądania stało się bezprzedmiotowe.

W sprawie niniejszej bezspornym jest, że decyzja rozstrzygająca sprawę wydana została przez Dyrektora Izby Skarbowej dnia [...] /Nr [...]/ oraz że doręczono ją stronie.

Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej należało umorzyć na podstawie art.161 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy procesowej.

Jednocześnie za zasługujący na uwzględnienie uznać należało wniosek skarżącej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Stosownie do art.201 § 1 powołanej ustawy procesowej zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art.54 § 3, tj. gdy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, w zakresie swej właściwości uwzględni skargę w całości /co może uczynić do dnia rozpoczęcia rozprawy/.

W sprawie niniejszej wydanie przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...], o której mowa wyżej, ocenione być musi jako uwzględnienie skargi w całości.

Za trafne uznać należy stanowisko skarżącej, iż w niespornym toku postępowania podatkowego w niniejszej sprawie po dniu uprawomocnienia się postanowienia o ustanowieniu kuratora dla nieobecnej drugiej strony postępowania nie istniały przeszkody prawne do zakończenia tego postępowania przez wydanie decyzji. Okoliczność, że wniesione zostały skargi kasacyjne od wyroków zapadłych w sprawach o identycznym stanie faktycznym i prawnym, jak w przedmiotowej sprawie, nie może być uznana za niezależną od organu przyczynę nierozpatrzenia w terminie odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji, gdyż ustalenie treści i zakresu stosowania norm prawnych, pod które organ podatkowy dokonuje subsumpcji ustalonego stanu faktycznego sprawy, jest elementem procesu stosowania prawa w ramach konkretnego postępowania podatkowego, a zatem niczym nieuzasadniony jest pogląd, że w konkretnej sprawie nie może zapaść rozstrzygnięcie bez uprzedniego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, które ma zostać wydane w całkowicie innej sprawie, nawet jeśli w istocie w tej innej sprawie występowałby podobny stan faktyczny i prawnym.

Brak uzasadnionych przyczyn usprawiedliwiających nierozpatrzenie odwołania strony od decyzji organu I instancji z dnia [...], Nr [...], potwierdził także Minister Finansów w wymienionym wyżej postanowieniu z dnia [...], w którym uznał ponaglenie za uzasadnione.

Fakt wydania tego postanowienia nie może mieć jednak jednocześnie wpływu na ocenę stanu sprawy w świetle art.54 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wprawdzie postanowienie wydane w trybie art.141 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm.; obecnie – Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz.60/ nie podlega zaskarżeniu, to jednak, skoro zgodnie z zasadą pisemności postępowania /art.126 powołanej ustawy/ zostało ono wydane na piśmie, powinno być stronie doręczone, bowiem postępowanie podatkowe jest jawne dla stron, a organ podatkowy obowiązany jest zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania /art.129 i art.123 § 1 tej ustawy/.

Prawną skuteczność doręczenia zapewnia przy tym wyłącznie dokonanie tej czynności z zachowaniem obowiązujących w tym zakresie przepisów, zawartych w rozdziale 5 działu IV Ordynacji podatkowej, w tym art.145 tej ustawy, zgodnie z którym jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pismo doręcza się nie stronie, ale jej pełnomocnikowi, a gdy jest kilku pełnomocników, z których żaden nie został wskazany jako właściwy dla doręczeń, pismo doręcza się jednemu z nich.

W sprawie niniejszej nie jest kwestionowane, a nadto znajduje potwierdzenie w aktach postępowania podatkowego, że w toku tego postępowania A. I. L., A. M. spółka jawna w T. reprezentowana była przez dwóch pełnomocników, spośród których nie wskazano właściwego dla doręczeń. Pełnomocnicy ci wnieśli również ponaglenie do Ministra Finansów i z akt sprawy nie wynika, aby ich uprawnienie do dokonania tej czynności w imieniu strony było podważane.

Postanowienie wydane w trybie art.141 § 2 Ordynacji podatkowej winno być zatem doręczone jednemu z pełnomocników, zaś jego doręczenie do rąk strony narusza art.145 Ordynacji podatkowej i nie wywołuje dla strony skutków prawnych.

Skoro postanowienie Ministra Finansów z dnia [...], Nr [...], nie zostało stronie skutecznie doręczone, to brak jest uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że rozstrzygająca ostatecznie sprawę podatkową decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...], wydana została w wiążącym w sprawie dodatkowym terminie jej załatwienia wynikającym z wymienionego postanowienia. Przyjąć natomiast należy, że wydana ona została w wyniku uwzględnienia w całości skargi w niniejszej sprawie.

Wysokość zasądzonych na rzecz skarżącej kosztów postępowania uzasadnia art.205 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust.2 pkt 1 lit.c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm./.

Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji.