Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 77/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165 a par 1 w zw  z art 14 h i art 14  b par 1  oraz  art 14 d i art 121 par1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi G.G. na postanowienie Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 29 stycznia 2016 r. G.G. wniósł skargę na postanowienie Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej z [...] grudnia 2015 r. nr [...], którym utrzymał w mocy wydane przez siebie postanowienie z [...] listopada 2015 r. nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.

W dniu 11 sierpnia 2015 r. skarżący wniósł o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych - art. 24a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f.") oraz § 2 i § 9 ust. 1, 2 i innych rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1475; dalej: "rozporządzeni MF").

Opisując zdarzenie przyszłe skarżący wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą (w ramach kancelarii, posiadając status biura rachunkowego w rozumieniu § 3 pkt 5 Rozporządzenia MF), polegającą na świadczeniu usług prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, w oparciu o przepisy u.p.d.o.f. i rozporządzenia MF, wyłącznie dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. Do tej pory usługowe prowadzenie ksiąg skarżący wykonywał stacjonarnie na podstawie dostarczonych przez klienta oryginałów dokumentów źródłowych i księgę przechowywał w kancelarii.

Skarżący planuje rozszerzyć ofertę o klientów, którzy nie będą mogli dostarczyć dokumentów do jego kancelarii i w związku z tym planuje, aby klienci dostarczali je w oryginalnej wersji papierowej za pośrednictwem operatora pocztowego bądź przesyłali w wersji cyfrowej drogą komunikacji elektronicznej, pozostawiając u siebie oryginały. Uwaga skarżącego poświęcona będzie konieczności zachowania autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności dostarczanych dokumentów. Tak otrzymane kopie dokumentów będą stanowiły podstawę do dokonywania zapisów w księdze oraz w odpowiednich ewidencjach.

W oparciu o przedstawione zdarzenie przyszłe skarżący zadał trzy pytania:

1. Czy prawidłowe będzie prowadzenie księgi podatkowej na podstawie oryginałów dokumentów źródłowych, przesłanych przez klienta za pośrednictwem operatora pocztowego oraz przechowywanie tej księgi w kancelarii?

2. Czy prawidłowe będzie prowadzenie księgi podatkowej w oparciu o kopie dokumentów źródłowych w wersji cyfrowej przesłanych przez klienta drogą komunikacji elektronicznej oraz przechowywanie księgi i oryginałów dokumentów źródłowych w miejscu wykonywania działalności przez klienta lub w jego siedzibie?

3. Czy prawidłowe będzie prowadzenie księgi podatkowej w oparciu o kopie dokumentów źródłowych w wersji cyfrowej przesłanych przez klienta drogą komunikacji elektronicznej oraz przechowywanie księgi w kancelarii wraz z dokumentami wydrukowanymi z ich wersji cyfrowej, a jednocześnie przechowywanie oryginałów dokumentów źródłowych w miejscu wykonywania działalności przez klienta lub w jego siedzibie?

Zdaniem skarżącego każdy z powyższych sposobów prowadzenia księgi podatkowej jest prawidłowy. Przedstawiając własne stanowisko skarżący przytoczył brzmienie przepisów rozporządzenia MF. Wskazał, że przepisy u.p.d.o.f. nie odnoszą się expressis verbis do możliwości stosowania kopii dokumentów źródłowych w celu dokonania zapisów w księdze, choć wypowiadały się na ten temat pozytywnie sądy administracyjne oraz Dyrektor Izby Skarbowej w interpretacji indywidualnej z [...] lutego 2015 r.

Postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, stwierdzając że wniosek skarżącego nie jest wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), gdyż zakres żądania wykracza poza tę instytucję. Zdaniem organu przedmiotem zadawanych pytań były zagadnienia związane z kwestiami technicznymi prowadzenia przez skarżącego klientowi księgi podatkowej – księgowania przekazanych dokumentów oraz sposobu i miejsca przechowywania księgi. Zagadnienia te nie wywołują u skarżącego zobowiązań o charakterze prawnopodatkowym i nie mogą zostać rozstrzygnięte w drodze interpretacji indywidualnej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Kwestionując stanowisko Ministra Finansów, wskazał że nieprawidłowe prowadzenie ksiąg rachunkowych podlega odpowiedzialności karnej skarbowej oraz odpowiedzialności na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości, zatem niewydanie interpretacji we wnioskowanym zakresie może rodzić negatywne konsekwencje finansowe dla podatnika, pośrednio także w sferze prawa materialnego.

Postanowieniem z 16 grudnia 2015 r. Minister Finansów – powołując się na przepisy art. 14b§ 1, art. 216 § 1 w zw. z art. 165a § 1, art. 220, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 Ordynacji podatkowej - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazując że przewidziany przez ustawodawcę zakres i sposób realizacji ochrony prawnej związanej z zastosowaniem się do interpretacji odnosi się wyłącznie do przepisów materialnego prawa podatkowego, mających związek z kształtowaniem obowiązku czy zobowiązania podatkowego. Organ powołał się przy tym na wyrok WSA w Gdańsku z 8 lipca 2015 r. I SA/Gd 477/15. Stwierdził, że kwestie techniczne prowadzenia klientowi księgi podatkowej oraz sposób i miejsce jej przechowywania, a także księgowanie dokumentów nie są regulowane przepisami prawa podatkowego, nie mogą zatem zostać rozstrzygnięte w drodze interpretacji indywidualnej.

W złożonej na powyższe postanowienie skardze G.G. zarzucił naruszenie art. 14b § 1 w zw. z art. 14h i art. 165a Ordynacji podatkowej przez odmowę wydania interpretacji indywidualnej w sprawie, w której nie było podstaw do takiego działania. Jednocześnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W ocenie skarżącego pytania przez niego sformułowane dotyczą właśnie przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 Ordynacji podatkowej. Skarżący podkreślił, że art. 14b, jak i art. 3 ww. ustawy nie determinują braku możliwości wydania interpretacji w odniesieniu do przepisów proceduralnych, nie wykluczają spoza zakresu "przepisów prawa podatkowego" regulacji proceduralnych. Zauważył, że głównym celem interpretacji indywidualnych jest uchronienie podatnika od błędnego rozumienia często zmienianych i niejasnych regulacji, zaś odmowa wydania interpretacji wyłącznie przez wzgląd na fakt, iż przepisy te są przepisami proceduralnymi nie jest zasadna, ponieważ pozbawia podatnika informacji o zgodności z prawem danego rozwiązania/zachowania, nadto takie działanie nie jest uzasadnione żadnym przepisem prawa. Wskazał, że potwierdzeniem jego stanowiska jest orzecznictwo i powołał się na wyrok WSA w Łodzi z 24 lutego 2015 r. I SA.Łd 1347/14 oraz wyrok NSA z 14 listopada 2014 r. II FSK 2524/12.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z [...] kwietnia 2016 r. (data wpływu do Sądu 14 kwietnia 2016 r.) skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów (wniosek skarżącego do Naczelnika Urzędu Skarbowego o odpowiedź na pytania wskazane w ramach wniosku o interpretację oraz odpowiedź Naczelnika o braku podstaw prawnych do zajęcia stanowiska w przedstawionej kwestii) na okoliczność braku możliwości uzyskania przez podatnika wyjaśnień co do elementów umożliwiających mu prowadzenie działalności gospodarczej zgodnie z przepisami prawa.

W złożonym przed rozprawą piśmie z [...] kwietnia 2016 r. (data wpływu do Sadu 18 kwietnia 2016r.) skarżący rozszerzył zarzuty skargi, wskazując na naruszenie przez organ art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez podejmowanie działań niebudzących zaufania do organów podatkowych z uwagi na bezzasadne przedłużenie wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Zdaniem skarżącego, odmawiając wszczęcia postępowania organ powinien dokonać tego w terminach wskazanych w art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, a nie w terminie trzymiesięcznym, o którym mowa w art. 14d § 1 tej ustawy. Przywołał także pięć interpretacji indywidualnych Dyrektora Izby Skarbowej, dotyczących – jego zdaniem - technicznych aspektów prowadzenia księgi podatkowej i zarzucił, że ta niejednolitość stanowiska organu również godzi w zasadę działania w sposób budzący zaufanie do obywateli. Uzupełniając argumentację skargi powołał się na przepis art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że brak szkodzenia nie musi objawiać się zawsze wyłącznie brakiem konieczności zapłaty podatku lecz może przybrać formę uznania działań podatnika za zgodne z przepisami, np. prowadzenie księgi zgodne z przepisami rozporządzenia. Jego zdaniem - w takim wypadku podatnik (jego mocodawca) również korzysta z funkcji ochronnej interpretacji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi zasadność odmowy - w oparciu o przepis art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h Ordynacji podatkowej - wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Rozpoczynając rozważanie w tej kwestii należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl § 2 powołanego wyżej przepisu wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Stosownie zaś do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną zawiera w niej ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z jej uzasadnieniem prawnym - art. 14c § 1 ww. ustawy. Natomiast art. 14h Ordynacji podatkowej odsyła do odpowiedniego stosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej m. in. art. 165a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym (§ 1), gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że organ wydający interpretację indywidualną w pierwszej kolejności jest zobowiązany do ustalenia czy podmiot składający wniosek o wydanie interpretacji jest "zainteresowanym" w rozumieniu powołanego wyżej art. 14b Ordynacji podatkowej. W oparciu o powyższe kryterium równocześnie analizie powinien zostać poddany przedmiot wniosku, gdyż przedmiotem tym mogą być jedynie takie przepisy prawa podatkowego, które odnoszą się wprost do obowiązku czy zobowiązania wnioskodawcy, dotyczą bezpośrednio jego praw czy obowiązków. Dla celów postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ustawodawca nie wprowadził definicji pojęcia przepisów prawa podatkowego należy zatem posłużyć się w ocenie prawnej definicjami zawartymi w Ordynacji podatkowej. Taki zabieg jest uzasadniony względami wykładni systemowej w obrębie tego samego aktu prawnego. Stosownie do art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych - rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Stosownie do art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Zdaniem Sądu interpretacji indywidualnej mogą podlegać nie tylko przepisy prawa materialnego, ale również i przepisy proceduralne, pod warunkiem, że mają one związek z kształtowaniem obowiązku czy zobowiązania podatkowego wnioskodawcy, który wówczas jest zainteresowanym w rozumieniu powołanego wyżej przepisu (por. wyroki WSA w Kielcach z 31 grudnia 2013 r., I SA/Ke 677/13 i WSA w Gdańsku z 8 lipca 2015 r., I SA/Gd 477/15; publ.: CBOSA).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że zainteresowanym jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Zatem do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze jego stosunków prawnopodatkowych. Wynika to również z faktu, że instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną wnioskodawcom, którzy zastosowali się do ich treści, a zakres tej ochrony regulują przepisy art. 14k – 14n Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji stwierdzenie, że wnioskodawca nie posiada statusu zainteresowanego w sprawie obliguje organ do odstąpienia od merytorycznej oceny wniosku z tego powodu, że wskazane we wniosku przepisy nie mają wpływu na powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy (zob. wyroki: WSA w Gdańsku z 29 stycznia 2013 r., I SA/Gd 1222/12 i z 19 czerwca 2013 r., I SA/Gd 529/13; WSA w Bydgoszczy z 20 listopada 2013 r., I SA/Bd 808/13 oraz powołane w nich orzeczenia; publ.: CBOSA).

W niniejszej sprawie do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej zwrócił się skarżący, którego działalność gospodarcza - jak wynika z wniosku - polega na świadczeniu usług prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. W opisie zdarzenia przyszłego skarżący przedstawił różne warianty przedkładania mu przez klientów dokumentów, na podstawie których dokonuje zapisów w prowadzonych na rzecz tych klientów księgach podatkowych. Sformułowane we wniosku pytania dotyczyły, jak trafnie zauważył organ podatkowy, kwestii technicznych prowadzenia klientowi księgi podatkowej. Zatem materia będąca przedmiotem wątpliwości skarżącego nie dotyczy sfery opodatkowania ani ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Prowadzenia przez skarżącego podatkowej księgi przychodów i rozchodów dla osób będących jego klientami, nie rodzi bowiem dla skarżącego jakichkolwiek praw czy obowiązków prawnopodatkowych. To nie on jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, obliczanego w oparciu o dokonane przez niego zapisy w księgach podatkowych poszczególnych jego klientów prowadzących działalność gospodarczą.

Nadto należy zauważyć, że skarżący wskazał we wniosku, iż wnosi o interpretację art. 24a u.p.d.o.f. oraz § 2, § 9 ust. 1, 2 i innych rozporządzenia MF. Art. 24a u.p.d.o.f. reguluje obowiązek podatników prowadzenia ksiąg podatkowych, a wydane na podstawie zawartej w nim delegacji rozporządzenie MF określa sposób jej prowadzenia, aby stanowiła dowód pozwalający na określenie zobowiązań podatkowych, przy czym mowa tu o zobowiązaniach podatkowych osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą dokumentowaną w ww. księdze a nie osoby, której działalność gospodarcza polega na prowadzeniu tej księgi. Zatem Minister Finansów prawidłowo ustalił, że wniosek skarżącego nie spełnia opisanych wyżej warunków do uzyskania żądanej interpretacji i tym samym nie stanowi wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, natomiast skarżącego nie można uznać za zainteresowanego w rozumieniu ww. przepisu.

Z przywołanymi w skardze orzeczeniami Sąd w pełni się zgadza, jednakże zaprezentowane w nich stanowiska nie znajdują zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. W wyroku z 24 lutego 2015 r. (I SA/Łd 1347/14) WSA w Łodzi wyraźnie wskazał, że interpretację indywidualną wydaje się wówczas, gdy dotyczy ona przepisów mogących mieć znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego. Wyżej wyjaśniono dlaczego przepisy, na które powołuje się G.G. nie mają znaczenia dla jego sytuacji prawnopodatkowej, zatem nie jest on zainteresowanym, który skutecznie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w opisanym zdarzeniu przyszłym mógłby złożyć. Natomiast w wyroku z 14 listopada 2014 r. (II FSK 2524/12) NSA opowiedział się za niemożnością rozszerzającego interpretowania art. 165a Ordynacji podatkowej, a w przytoczonym przez skarżącego fragmencie mówi o zminimalizowaniu skutków ryzyka wszelkich działań podejmowanych przez podatników, płatników i inkasentów, a żadnym z tych podmiotów skarżący przecież w kontrolowanej sprawie nie jest.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, zawartego w złożonym przed rozprawą piśmie, że wydając interpretację w sprawie mocodawcy skarżącego, spełniałaby ona względem tego mocodawcy funkcję ochronną, polegającą na wskazaniu prawidłowego sposobu interpretacji przepisów. Jak już wyżej podkreślono zakres ochrony prawnej regulują przepisy art. 14k – art. 14n Ordynacji podatkowej, z których wynika, że spełniają one tę funkcję w stosunku do zainteresowanego a nie w stosunku do wnioskodawcy, który zainteresowanym nie jest. W niniejszej sprawie skarżący nie wystąpił przecież w charakterze pełnomocnika wnioskodawcy lecz w imieniu własnym.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd nie zgodził się z zarzutem naruszenia przez Ministra Finansów art. 14b § 1 w zw. z art. 14h i art. 165a Ordynacji podatkowej. Odmowa wszczęcia postępowania jest w niniejszej sprawie w pełni zasadna i odpowiada prawu.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ podatkowy określonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Podkreślenia wymaga, że przywołane przez skarżącego interpretacje Dyrektora Izby Skarbowej, zajmujące się również przepisami proceduralnymi, dotyczyły przede wszystkim zagadnień rodzących konsekwencje w sferze stosunków prawnopodatkowych podmiotów występujących z wnioskami o wydanie tych interpretacji indywidualnych (np. prowizja jako przychód podatkowy, dokumentowanie kosztów uzyskania przychodu). Omawiane w nich przepisy proceduralne wkraczały bezpośrednio w sferę praw i obowiązków podatkowych wnioskodawców.

Za niezasadne należy uznać również stanowisko skarżącego, stwierdzające że w sytuacji odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej zastosowanie znajdują terminy wskazane w art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 14d Ordynacji podatkowej interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej (przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu). Rozdział 1a Ordynacji podatkowej, w którym znajduje się art. 14d jest rozdziałem poświęconym interpretacjom przepisów prawa podatkowego. Zamieszczony w nim również art. 14h, mówiący o odpowiednim stosowaniu w sprawach interpretacji indywidualnej przepisów Ordynacji podatkowej, nie wymienia jej art. 139. Złożenie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest żądaniem wszczynającym sprawę o interpretację indywidualną. Organ interpretacyjny zobowiązany jest w tej sytuacji do badania formalnego wniosku i zobligowany - najpóźniej w trzymiesięcznym terminie od doręczenia mu wniosku – do wydania interpretacji indywidualnej bądź w przypadku negatywnego zakończenia tego badania do wydania rozstrzygnięcia polegającego na odmowie wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Brak jakichkolwiek podstaw do uznania, że termin ten ulega skróceniu do miesiąca, lub w zawiłej sprawie dwóch miesięcy, w sytuacji gdy organ odmawia wszczęcia postępowania o wydania interpretacji. Zatem Minister Finansów wydając w dniu [...] listopada 2015 r. postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji zachował trzymiesięczny termin określony w art. 14d Ordynacji podatkowej, ponieważ wniosek o wydanie interpretacji wpłynął do niego 12 sierpnia 2015 r.

Na zakończenie należy odnieść się do zawartego w piśmie procesowym z [...] kwietnia 2015 r. wniosku skarżącego o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") dowodu z przedłożonych dokumentów. Zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z zacytowanego przepisu wynika, że jednym z niezbędnych warunków dających sądowi możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów jest niezbędność tego dokumentu do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Oznacza to, że bez tego właśnie dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Okolicznością, na którą we wniosku dowodowym powołał się skarżący jest "brak możliwości uzyskania przez podatnika wyjaśnień co do elementów umożliwiających mu prowadzenie działalności gospodarczej zgodnie z przepisami prawa". Jak wynika natomiast z wniosku o wydanie interpretacji skarżący nie jest w opisanym przez niego zdarzeniu przyszłym podatnikiem, a przedłożone dokumenty nie dotyczą jakichkolwiek wątpliwości rozpoznawanej sprawy. Z tego powodu Sąd rozpoznający niniejszą skargę nie znalazł podstaw do ich przeprowadzenia.

Zważywszy powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.