Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 774/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska /spr./ Sędziowie NSA Marek Stojanowski Asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2005 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Wa 774/04

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta K. działającego w imieniu Skarbu Państwa od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] stwierdzającej, że decyzja Naczelnika Dzielnicy K. z dnia [...] lutego 1978 r., nr [...] o przejęciu na własność Państwa działki nr [...] o pow. [...] m2, położonej w K., której dotychczasowym właścicielem była Firma L. Sp. z o.o. oraz, że decyzja Zastępcy Naczelnika Dzielnicy K. z dnia [...] kwietnia 1982 r., nr [...] o przejęciu na własność Państwa nieruchomości składającej się z działek nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, objętej KW nr [...], położonej w K., będącej własnością byłego L. Sp. z o.o. – zostały wydane z naruszeniem prawa, uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. sprostowaną postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że decyzją Naczelnika Dzielnicy K. z dnia [...] lutego 1978 r., nr [...] stwierdzono przejęcie na własność Państwa działki nr [...] o pow. [...] m2, położonej w K., której dotychczasowym właścicielem była Firma L. Sp. z o.o.

Decyzją Zastępcy Naczelnika Dzielnicy K. z dnia [...] kwietnia 1982 r., nr [...] stwierdzono przejęcie na własność Państwa nieruchomości składającej się z działek nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, objętej KW nr [...], położonej w K., będącej własnością byłego L. Sp. z o.o.

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 1978 r. i z dnia [...] kwietnia 1982 r. złożył L. Sp. z o.o. w K. w likwidacji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja Naczelnika Dzielnicy K. z dnia [...] lutego 1978 r. oraz decyzja Zastępcy Naczelnika Dzielnicy K. z dnia [...] kwietnia 1982 r. została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazano, że decyzje zostały wydane przez niewłaściwy organ, a ponadto przejęte nieruchomości nie były objęte przymusowym zarządem państwowym.

Od decyzji Wojewody odwołanie wniósł Prezydent Miasta K. działający w imieniu Skarbu Państwa. W odwołaniu podniesiono, że decyzje będące przedmiotem postępowania nadzorczego zostały wydane przez właściwy organ, jak również, że organ wojewódzki nie dysponował aktami sprawy zakończonych wydaniem przedmiotowych decyzji.

Likwidator L. Sp. z o.o. w piśmie z dnia 15 września 2003 r. zakwestionował prawo złożenia odwołania przez Prezydenta Miasta K.

Po rozpatrzeniu odwołania oraz całości akt sprawy Minister Infrastruktury podniósł, że Prezydent Miasta K., wykonujący zadania starosty, działający w imieniu Skarbu Państwa, jest stroną niniejszego postępowania, bowiem jak wynika z dokumentów potwierdzających aktualny stan prawny przejętych nieruchomości, Skarb Państwa jest właścicielem części nieruchomości objętych decyzjami z dnia [...] lutego 1978 r. oraz z dnia [...] kwietnia 1982 r. Tym samym Skarb Państwa, reprezentowany przez Prezydenta Miasta K., posiada przymiot strony i mógł skutecznie wnieść odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r.

Organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z ustawą z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod rządem państwowym (Dz. U. Nr 11, poz. 37 z późn. zm.) organem właściwym do wydawania decyzji o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa był przedmiotowo właściwy minister, w zależności od rodzaju przejmowanego przedsiębiorstwa.

Na podstawie § 1 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 maja 1974 r. w sprawie przekazania niektórych spraw z zakresu właściwości organów administracji państwowej wyższego stopnia od właściwości organów administracji państwowej niższego stopnia (Dz. U. Nr 22, poz. 131) wydawanie orzeczeń stwierdzających przejście przedsiębiorstwa na własność Państwa (art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r.) zostało przekazane wojewodom.

Zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych (Dz. U. z 1973 r., Nr 47, poz. 277) terenowym organem administracji państwowej w mieście będącym siedzibą wojewódzkiej rady narodowej był prezydent miasta, zaś na podstawie art. 50 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy miejski organ administracji państwowej przejął kompetencje wojewódzkiego organu administracji państwowej.

Natomiast na podstawie art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 28 maja 1975 r. o dwustopniowym podziale administracyjnym państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 91) dzielnicowe organy administracji w miastach podzielonych na dzielnice przejmują kompetencje miejskich organów administracji w sprawach indywidualnych z zakresu administracji państwowej należących dotychczas do tych organów jako organów pierwszej instancji.

Zdaniem Ministra Infrastruktury oznacza to, że Naczelnik Dzielnicy K. był organem właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. bowiem przejął on kompetencje Prezydenta Miasta K., jako terenowego organu administracji państwowej w województwie miejskim [...].

Ponadto organ drugiej instancji podniósł, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. organ wojewódzki wskazał, że w posiadanej dokumentacji nie ma dowodu, że w doniesieniu do nieruchomości przejętych na podstawie ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. zostały wydane decyzje na podstawie dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego (Dz. U. Nr 21, poz. 67 z późn. zm.).

Jednakże organ wojewódzki nie posiadał akt, którymi dysponował Naczelnik Dzielnicy K. oraz jego Zastępca, wydając decyzje z dnia [...] lutego 1978 r. oraz z dnia [...] kwietnia 1982 r. W aktach sprawy przesłanych do organu centralnego znajdują się jedynie dokumenty, dotyczące użytkowania terenów państwowych (w tym działki nr [...]) oraz opłat z tytułu użytkowania.

W aktach sprawy brak jest również oryginału lub urzędowo uwierzytelnionych kopii decyzji z dnia [...] lutego 1978 r. i z dnia [...] kwietnia 1982 r., chociaż jak wskazują notatki na ich kserokopiach, oryginały tych decyzji są złożone w księgach wieczystych nr [...] i nr [...], gdzie mogą znajdować się również inne dokumenty dotyczące przedmiotowego postępowania.

Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że organ wojewódzki naruszył art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niewyczerpanie wszystkich możliwości wyjaśnienia sprawy, w tym także niewypełnienie dyspozycji przepisu art. 86 kpa i 89 § 2 kpa.

Dlatego zdaniem tego organu konieczne jest przeprowadzenie w przedmiotowej sprawie postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co uzasadnia przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji zgodnie z art. 15 kpa w związku z art. 136 kpa.

Na powyższą decyzję skargę w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył L. Sp. z o.o. w K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili, że Prezydent Miasta K. nie był legitymowany do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Wskazał także, że Naczelnik Dzielnicy K. nie był organem właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym, a organ dokonał błędnej wykładni powołanych w decyzji przepisów.

Skarżący podkreślił, że Prezydent Miasta K. nie może skutecznie skarżyć decyzji, bowiem prawo to służy jedynie stronom postępowania, a taką Prezydent Miasta K. nie był i nie jest. Skarżący zarzucił, że Prezydent Miasta K., użył w odwołaniu sformułowania, że "działa w imieniu Skarbu Państwa" i potwierdził, że odwołanie składa Skarb Państwa. Wydający decyzję Wojewoda także reprezentował Skarb Państwa. Tym samym wydający decyzję i skarżącym ją jest ten sam podmiot :Skarb Państwa. Jest to zdaniem skarżącego niedopuszczalne. Dlatego na podstawie art. 134 kpa, odwołanie złożone przez Prezydenta Miasta K. należy uznać za niedopuszczalne.

Skarżący podniósł, że nie jest trafne stanowisko Ministra Infrastruktury, jakoby przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 maja 1974 r. w sprawie przekazania niektórych spraw z zakresu właściwości organów administracji państwowej wyższego stopnia do właściwości organów administracji państwowej niższego stopnia oraz ustawy z dnia 28 maja 1975 r. o dwustopniowym podziale administracji państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych pozwalały przyjąć, że od dnia 1 czerwca 1975 r. organami właściwymi do orzekania w sprawie przejęcia na własność państwa mienia przedsiębiorstw pozostających pod zarządem państwa byli – w miastach podzielonych na dzielnice – naczelnicy dzielnic. W szczególności nie daje takiego upoważnienia powoływany przepis art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 28 maja 1975 r. Wskazana w tym przepisie delegacja dotyczy bowiem jedynie takich decyzji, które wcześniej należały do kompetencji powiatów. Nigdy zaś takich, które należały do kompetencji wojewodów.

Skarżący wskazał, że decyzje będące przedmiotem postępowania zostały wydane nie przez naczelnika dzielnicy, lecz jego zastępcę (decyzja z [...] kwietnia 1982 r.) i kierownika dzielnicowego zarządu gospodarki terenami (decyzja z [...] lutego 1978 r.) co stanowiło dodatkowo rażące naruszenie przepisów o właściwości.

Ponadto skarżący wskazał, że art. 2 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego w zarządzie państwowym dotyczył wyłącznie przedsiębiorstw, które w dniu wejścia w życie ustawy pozostawały pod zarządem państwowym na mocy dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego.

Przedsiębiorstwo prowadzone przez spółkę L. Sp. z o.o. w K. nigdy nie było objęte przymusowym zarządem państwowym ustanowionym na mocy dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r.

Skarżący podniósł także, że Minister Infrastruktury nie odniósł się do stawianych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zarzutów rażącego naruszenia prawa, polegającego na tym, że w decyzji z dnia [...] lutego 1978 r. powołano jako podstawę art. 2 ust. 9 ustawy, mimo, iż artykuł ten nie dzieli się na jakiekolwiek mniejsze jednostki redakcyjne. Tym samym wydano decyzję bez podstawy prawnej, jako że powołana faktycznie nie istniała.

W decyzji z dnia [...] kwietnia 1982 r. stwierdzono, że objęte nią nieruchomości stanowiły własność byłego L. Sp. z o.o. Nigdy nie zarejestrowano spółki prawa handlowego o takiej nazwie. Tym samym decyzja została skierowana do nie istniejącego podmiotu. Skarżący podniósł, że żadna z tych decyzji nie została doręczona L. Sp. z o.o. w K. Brak też dowodu na podejmowanie jakichkolwiek prób doręczenia. Należy dodać, że spółka była już wtedy w trakcie likwidacji, a jawny rejestr handlowy pozwalał ustalić osobę likwidatora, na adres którego należało kierować korespondencję.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd ten nie orzeka co do istoty sprawy, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym, procesowym oraz przepisami kompetencyjnymi.

Sądowa kontrola jest więc ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie.

Z kolei zgodnie z brzemieniem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi należy stwierdzić, co następuje:

Niezasadne jest stanowisko, że Prezydent Miasta K., działający w imieniu Skarbu Państwa, nie był uprawniony do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego prowadzonego przed Wojewodą [...] Prezydent Miasta K. był stroną tego postępowania oraz jednym z adresatów decyzji Wojewody z dnia [...]sierpnia 2003 r.

Faktu tego nie zmienia adnotacja na decyzji, że przesłano ją Prezydentowi "do wiadomości". Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie znają takiego trybu doręczenia. Skoro organ uznał określony podmiot za stronę postępowania i doręczył mu decyzję wraz z pouczeniem o sposobie i terminie odwołania, to strona ta jest uprawniona do złożenia odwołania.

W ocenie Sądu Prezydent Miasta K. ma interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa w uczestniczeniu w niniejszym postępowaniu administracyjnym, bowiem jak wynika z treści decyzji, Skarb Państwa jest właścicielem części nieruchomości objętych decyzjami z [...] lutego 1978 r. i [...] kwietnia 1982 r.

Prezydent Miasta K. wykonujący zadania starosty działa w imieniu Skarbu Państwa i zgodnie z przepisem art. 11 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 9b1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543) jest on organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa.

Zarzut skarżącego, że "tą samą stroną nie może być równocześnie i Prezydent Miasta K. i Skarb Państwa" jest bezprzedmiotowy, gdyż w niniejszej sprawie nie ma on zastosowania.

Prezydent Miasta K. nie występował w niniejszym postępowaniu jako organ wydający decyzję administracyjną oraz brak jest przepisów kompetencyjnych, które umocowałyby Prezydenta Miasta K. jako organ właściwy do wydania decyzji w trybie nadzorczym.

Zarzut skarżącego wskazuje na brak rozróżnienia pojęcia organu administracji państwowej orzekającego w konkretnej sprawie zgodnie z przysługującymi mu kompetencjami od organu administracji państwowej będącego stroną postępowania w sprawach dotyczących jego praw lub obowiązków. W niniejszej sprawie prawa te dotyczą własności nieruchomości Skarbu Państwa, a Prezydent Miasta K. wykonujący zadania strony z mocy wyżej powołanych przepisów ma interes prawny, aby uczestniczyć w postępowaniu celem ochrony własności nieruchomości Skarbu Państwa.

W świetle powyższego niezasadny jest zarzut skarżącego odnośnie naruszenia przez organ art. 134 kpa.

Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie właściwości organów, które wydały decyzje w przedmiocie przejęcia na własność Państwa spornych nieruchomości wskazać należy, że kwestia właściwości organów omówiona w decyzji Wojewody [...] wymaga ponownego rozważenia. Należy zwrócić uwagę, że w decyzjach Naczelnika Dzielnicy K. z 1978 r. i Zastępcy Naczelnika tej dzielnicy z 1982 r. wskazane zostały dwa przepisy kompetencyjne wzajemnie się wykluczające, tj. § 1 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 maja 1974 r. w sprawie przekazania niektórych spraw z zakresu właściwości organów administracji państwowej wyższego stopnia do właściwości organów administracji państwowej niższego stopnia (Dz. U. Nr 22, poz. 131), z którego wynika właściwość Prezydenta Miasta K. i ogólnie art. 37 ustawy z dnia 28 maja 1975 r. o dwustopniowym podziale administracyjnym państwa oraz zmianie ustawy i radach narodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 91) bez wskazania, który z ustępów tego przepisu zastosował organ.

Nie oznacza to jednak, że wadliwe wskazanie przepisów kompetencyjnych stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Decydujące znaczenie w sprawie ma ustalenie, czy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 maja 1974 r. w sprawie przekazania niektórych spraw z zakresu właściwości organów administracji państwowej wyższego stopnia do właściwości organów administracji niższego stopnia (Dz. U. Nr 22, poz. 131) nadal obowiązywało w dacie wydawania decyzji będących przedmiotem postępowania nadzorczego. Jeżeli tak, to czy wskazany przepis rozporządzenia można uznać za przepis szczególny w rozumieniu art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych (Dz. U. z 1975 r., Nr 26, poz. 139). Ten ostatni przepis, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji w postępowaniu zwykłym, w ust. 1 stanowił, że decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji państwowej wydają w pierwszej instancji – na terenie miasta podzielonego na dzielnice – naczelnik dzielnicy, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej.

Natomiast z ust. 2 art. 57 wymienionej wyżej ustawy wynikała kompetencja instancyjna Prezydenta Miasta K., który mógł być organem drugiej instancji, a jego decyzje były ostateczne.

Ponadto konieczne jest dostrzeżenie faktu, że rozporządzenie z 1974 r. nie zostało derogowane wprost żadnym konkretnym przepisem innego aktu prawnego. W tym przypadku może jedynie wchodzić w grę dorozumiana derogacja wynikająca z uchylenia art. 99 ust. 2 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych (Dz. U. z 1973 r., Nr 47, poz. 277). Rozporządzenie z 1974 r. było aktem wykonawczym do tego przepisu. W powszechnie przyjętych regułach wykładni przyjmuje się, że uchylenie przepisu upoważniającego oznacza utratę mocy obowiązującej aktu wykonawczego, chyba, że przepis przejściowy stanowi inaczej.

Konieczne jest więc ustalenie, w jakiej dacie Prezydent Miasta K. utracił kompetencje organu pierwszoinstancyjnego przysługujące mu od 1 października 1974 r. w sprawach określonych w ustawie z dnia 25 lutego 1958 r. o regulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (Dz. U. Nr 11, poz. 37 ze zm.), z mocy § 1 pkt 11 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 maja 1974 r.

Ponadto podnieść należy, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi uzasadnione jest także przyczyną nie podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a które sąd bada z urzędu.

Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. wskazał, że wobec faktu, iż nastąpił obrót prawny przedmiotowymi działkami i zbycie ich na rzecz osób trzecich nastąpiły nieodwracalne skutki prawne. Jednakże w aktach sprawy brak jest zaświadczeń z ksiąg wieczystych odnośnie stanu prawnego nieruchomości oraz dokumentów dotyczących zbycia działek. Znajdujące się w aktach dwa maszynowe wypisy tytułu własności dotyczące działek [...], [...] nie są wypisami z Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego, lecz maszynowymi notatkami nie mającymi waloru dokumentu urzędowego.

Sam fakt ustanowienia na nieruchomości Skarbu Państwa prawa użytkowania wieczystego nie jest równorzędny z zaistnieniem nieodwracalnych skutków prawnych.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego odwracalność lub nieodwracalność skutku prawnego decyzji trzeba rozpatrywać mając na uwadze zakres właściwości organów administracji publicznej oraz ich kompetencje. Jeżeli cofnięcie, odwrócenie, zniesienie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, to wtedy skutek prawny będzie nieodwracalny.

Organ pierwszej instancji kwestii tych nie omówił w odniesieniu do poszczególnych nieruchomości. Jest to tym bardziej istotne, że jak wynika z uzasadnienia decyzji tego organu, dwie działki, tj. [...] i [...] nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste. Dlatego tym bardziej niezrozumiałym jest, jakie nieodwracalne skutki prawne zaistniały wobec tych nieruchomości.

Słuszne jest stanowisko organu drugiej instancji, że organ winien korzystać z oryginałów przedmiotowych decyzji. Zwłaszcza w sytuacji, gdy są one dostępne (złożone zostały w księgach wieczystych nieruchomości), a nie posługiwać się kserokopiami zwłaszcza, że kserokopie decyzji z [...] lutego 1978 r. w części obejmującej podpis i stanowisko służbowe osoby uprawnionej do jej wydania jest mało czytelne.

Słusznie organ podniósł, że wobec braku kompletnej dokumentacji dotyczącej postępowania objętego wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wskazane jest korzystanie z dyspozycji przepisu art. 86 i 89 § 2 kpa. Organ winien wykorzystać wszystkie możliwości prawne zmierzające do dokładnego i wnikliwego zbadania sprawy.

Odnosząc się do stanowiska pełnomocnika uczestnika postępowania Ministra Finansów przedstawionego na rozprawie w dniu 16 września 2005 r., z którego wynika, że zaskarżona decyzja została wadliwie doręczona Ministrowi Finansów, zamiast Ministerstwu Finansów, stwierdzić należy, że stroną postępowania był organ, tj. Minister Finansów. Ministerstwo jest bowiem urzędem obsługującym ten organ. Wobec czego stanowisko pełnomocnika jest niezasadne.

Mając na uwadze wszystkie omówione okoliczności Sąd orzekł jak w wyroku z mocy art. 151 ppsa