Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1473/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 97 ust. 1 pkt 2, art. 50
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1176
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant - starszy sekretarz sądowy - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi N. [...] N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na pobyt tolerowany; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga N. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z ... marca 2010 r. nr ... utrzymującą w mocy decyzję Wojewody M. z ... listopada 2009 r. orzekającą o odmowie udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny:

Decyzją z ... kwietnia 2008 r. Wojewoda M. orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium R.P.

Wnioskiem z ... lipca 2009 r. N. N. wystąpił do Wojewody M. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695 ze zm.), zwanej dalej ustawą o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Cudzoziemiec wskazał, że powyższa decyzja o wydaleniu nie została wykonana z przyczyn niezależnych od niego i organu zobowiązanego do jej wykonania.

Decyzją z ... listopada 2009 r. Wojewoda M. odmówił udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że cudzoziemiec nie stara się w stosowny sposób o uzyskanie dokumentu podróży i celowo utrudnia wykonanie decyzji o wydaleniu. Wojewoda M. podniósł także, że w przeszłości cudzoziemiec posługiwał się również innymi danymi personalnymi, które nie zostały wzięte pod uwagę w toku czynności administracyjnych mających na celu potwierdzenie jego tożsamości.

Pismem z ... grudnia 2009 r. cudzoziemiec wniósł odwołanie od wyżej wymienionej decyzji. W uzasadnieniu odwołania zarzucił organowi pierwszej instancji błędne przyjęcie, że decyzja o wydaleniu cudzoziemca nie jest niewykonalna z powodów zależnych od organu zobowiązanego do jej wykonania i od zobowiązanego. Zdaniem skarżącego rozumowanie organu w tej kwestii jest sprzeczne z obowiązującym systemem prawa, albowiem nie jest zasadne sprawdzanie innych danych personalnych cudzoziemca, skoro występuje on w obrocie prawnym jako N. N. i takie dane zostały potwierdzone w wydanym wobec cudzoziemca wyroku sądowym i w innej decyzji administracyjnej. Skarżący podniósł również bezprawność żądań Wojewody M. dotyczących złożenia przez cudzoziemca oświadczenia o chęci wyjazdu do kraju pochodzenia oraz podejmowania czynności zmierzających do udzielenia pomocy innemu organowi w wykonaniu decyzji o wydaleniu. Ponadto wskazał, że złożył w Ambasadzie Socjalistycznej Republiki W. w W. wniosek o potwierdzenie jego danych osobowych i wydanie dokumentu podróży i nie otrzymał dotychczas odpowiedzi.

Decyzją z ... marca 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody M. z ... listopada 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż z art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony jasno wynika, że dla udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany jest konieczne łączne wystąpienie przesłanek w nim wymienionych tzn. wydalenie cudzoziemca ma być niewykonalne zarówno z przyczyn niezależnych od organu administracji, jak i od cudzoziemca.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że dotychczasowe postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie nie wykazało niewykonalności decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Przede wszystkim organ podkreślił, że brak jest potwierdzenia ze strony Ambasady Socjalistycznej Republiki W. w W., że cudzoziemiec złożył właściwe dokumenty i dopełnił wszelkich formalności umożliwiających wydanie mu stosownego dokumentu umożliwiającego powrót do kraju pochodzenia lub, że strona w. odmawia wydania takiego dokumentu i z jakiego powodu. Organ zauważył, iż Straż Graniczna wystąpiła w dniu ... maja 2008 r. do Ambasady Socjalistycznej Republiki W. w W. z pisemnym wnioskiem o potwierdzenie obywatelstwa i tożsamości N. N. ur. ...04.1985 r. i do dnia ... września 2009 r. strona w. nie udzieliła odpowiedzi w tej sprawie. Ponadto wskazał, iż sama strona skarżąca wystąpiła z takim wnioskiem, na dowód czego załączyła pismo z ... lipca 2009 r., wraz z kserokopia bliżej nie ustalonego kwestionariusza w języku w. (dokument ten nie został przetłumaczony na język polski, w związku z czym nie jest wiadomo czego on dotyczy, kto go wypełnił i podpisał; na dokumentach tych zamieszczone są pieczątki Ambasady Socjalistycznej Republiki W. w W.). Jednakże podczas przesłuchania w dniu... września 2009 r., skarżący się wycofał i wskazał, że nie występował do Ambasady Socjalistycznej Republiki W. z żadnym wnioskiem o potwierdzenie jego danych osobowych oraz, że nie che wracać do kraju pochodzenia.

Mając powyższe na uwadze organ uznał, iż cudzoziemiec celowo utrudnia postępowanie mające na celu uzyskanie dokumentu podróży i wykonanie decyzji o wydaleniu. Dodatkowo zauważył, iż w przeszłości cudzoziemiec posługiwał się również innymi danymi osobowymi, jak :N. T., ur. ...03.1988 r.; D. S. ur. ...04.1983 r.; N. T. Dane te nie zostały zweryfikowane za pośrednictwem Ambasady Socjalistycznej Republiki W. w W.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że Socjalistyczna Republika W. – tak jak każdy inny kraj funkcjonujący w stosunkach międzynarodowych – ma obowiązek przyjmowania swoich obywateli. Cudzoziemiec posługuje się językiem w. i twierdzi, że jest obywatelem tego kraju. Wobec powyższego, ponieważ istnieje łączność komunikacyjna pomiędzy Polską a Socjalistyczną Republiką W., zdaniem organu należy w dalszym ciągu dążyć do wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Odnosząc się do przedstawionego w odwołaniu zarzutu bezprawnego podejmowania przez organ I instancji działań zmierzających do weryfikacji danych osobowych skarżącego – w tym udzielenia innemu organowi pomocy w wykonaniu decyzji o wydaleniu – należy uznać te zarzuty za chybione. Organ odwoławczy podkreślił, że działania podejmowane przez Wojewodę M. nie miały na celu wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca a jedynie ustalenie czy decyzja ta jest niewykonalna. Dodatkowo uznał za jak najbardziej wskazane i zgodne z prawem działania mające na celu ustalenie tożsamości cudzoziemca z uwzględnieniem wszystkich danych osobowych jakimi posługiwał się on w przeszłości. Działania takie w żaden sposób nie podważają wyroku sądowego i wcześniejszych orzeczeń administracyjnych w stosunku do skarżącego, które w swojej istocie również odnoszą się do osoby cudzoziemca i jego czynów a nie do jego danych personalnych.

Pismem z... maja 2010 r. skarżący złożył skargę na ww. decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Wojewody M. w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 107 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. oraz art. 50 i art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony poprzez przyjęcie, iż jego wydalenie było niemożliwe z przyczyn zależnych od organu jak również od samego cudzoziemca. W uzasadnieniu skargi ponownie "podtrzymał" argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W piśmie procesowym z dnia ... grudnia 2010 r. uzupełniającym skargę podniósł, że naruszenie art. 6 k.p.a. polegało na przekroczeniu uprawnień organu i żądaniu od niego złożenia oświadczenia o chęci wyjazdu do kraju pochodzenia. Żądanie to stanowiło również naruszenie jego prywatności i wewnętrznych odczuć. Nadto było wątpliwym działaniem organu mającym na celu wspomaganie pracy innego organu, tj. Straży Granicznej.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. podniósł brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w postaci nie podjęcia czynności ustalających jak naprawdę nazywa się skarżący skoro kwestionowane są ostatnie twierdzenia cudzoziemca co do jego tożsamości. Zarzucił niekonsekwencje organu oraz naruszenie art. 107 k.p.a. wobec braku oznaczenia w decyzji wszystkich używanych przez cudzoziemca nazwisk i dat urodzenia. Podniósł brak przetłumaczenia na język polski wniosku złożonego do Ambasady W. o potwierdzenie tożsamości cudzoziemca wobec kwestionowania jego treści przez organ.

Zarzucił bezzasadne kwestionowanie wyroku karnego w części dotyczącej tożsamości skarżącego. Takie stanowisko organu uznał za naganne i naruszające zasadę zaufania obywatela do państwa prawa z art. 8 k.p.a. Uznał za niedopuszczalne i sprzeczne z literą prawa rozumowanie organu, iż skoro podawał kiedyś fałszywe dane to już, nigdy nie będzie on w stanie udowodnić jakie dane są prawdziwe.

Zarzucił naruszenie art. 50 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez wydanie decyzji w języku niezrozumiałym dla niego.

Naruszenie powyższych przepisów doprowadziło zdaniem skarżącego do błędnego ustalenia stanu faktycznego i błędnej wykładni art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony.

Podkreślił brak podstaw do twierdzenia, iż to po jego stronie leży uniemożliwienie potwierdzenia danych osobowych i uzyskanie dokumentu podróży.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, iż podawane obecnie przez cudzoziemca dane osobowe budzą wątpliwości. Skarżący posługiwał się różnymi danymi osobowymi. Został skazany jako: N. T. ur. ...03.1988 r. Postanowieniem z ... kwietnia 2008 r. został umieszczony w areszcie w celu wydalenia jako N. Q. ale z treści postanowienia wynika, że sąd miał wątpliwości, co do danych osobowych skarżącego ponieważ posłużył się formułą "osoba określana jako". Z kolei, z wyjaśnień Policji wynika, że skarżący wypełniał dwukrotnie deklaracje paszportowe na dane osobowe: D. S. ur. ...04.1983 r. Skarżący w zależności od postępowania składa rozbieżne zeznania. W dniu ... września 2009 r. zeznał, że nigdy nie miał paszportu, jednak w dniu ... kwietnia 2008 r. zeznał, że wyrobił sobie paszport, który ma u kolegi, u którego ostatnio mieszkał. Skarżący przyznał wręcz, że nie wyraża zamiaru powrotu do kraju pochodzenia. Zdaniem organu oznacza to, że jeżeli cudzoziemiec swoim postępowaniem zmierza do udaremnienia jego wydalenia (np.: poprzez wprowadzenie w błąd, co do danych osobowych) udzielenie zgody na pobyt tolerowany jest wykluczone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wszystkie ustalenia faktyczne i prawne dokonane są przez organ prawidłowo. W sprawie nie doszło do naruszenia prawa. Organ nie naruszył ani przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy, ani przepisów materialnych decydujących o treści rozstrzygnięcia.

Niezasadność zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy wynika z nieuprawnionego żądania skarżącego do prowadzenia postępowania poza zakresem przedmiotu sprawy.

Przedmiotem postępowania w sprawie było ustalenie czy decyzja o wydaleniu cudzoziemca jest wykonalna czy też nie i co jest tego powodem. Z uwagi na fakt, iż decyzję tę, co do zasady może dobrowolnie wykonać cudzoziemiec przebywający w warunkach wolnościowych (zwolniony z aresztu deportacyjnego wobec upływu prawem przewidzianego czasookresu) lub powinna ona być przymusowo wykonana przez odpowiedni organ, w tym przypadku Komendanta Straży Granicznej, należało w sprawie ustalić, czy wymienione podmioty podjęły czynności zmierzające do wykonania decyzji, na czym te czynności polegały, czy wyczerpywały wszystkie dostępne, prawem przewidziane możliwości działania oraz jaki był skutek tych czynności. W takim też zakresie, organ działał i dokonał prawidłowych ustaleń.

Prawidłowo organ określił, iż podmiotem zobowiązanym do przymusowego wykonania decyzji wydaleniowej jest Komendant Oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca (art. 95 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach i § 2 ust. 1 rozporządzenia ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 12.08.2003 r. w sprawie trybu postępowania organów w postępowaniu w sprawie wydalenia cudzoziemca oraz sposobu odnotowywania w dokumencie podróży wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP lub decyzji o wydaleniu (Dz. U 146/03 p 1427 ze zm.). Prawidłowo też organ ustalił, iż jedyną czynnością dokonaną przez organ zmierzającą do wykonania decyzji było pismo Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia ... maja 2008 r. skierowane na mocy umowy bilateralnej do Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w H. z prośbą o potwierdzenie tożsamości cudzoziemca wskazywanego jako N. N. ur. ....04.1985 r. Czynność ta, mimo braku odpowiedzi, nie była ani powtórzona, ani monitowana. Ponadto była to czynność niewystarczająca do ustalenia tożsamości cudzoziemca z uwagi na fakt, iż jest on znany polskim organom jako obywatel W. wskazujący w zależności od czasu i treści czynności różne dane personalne, tj. poza w/w również N. V. ur. ...03.1988 r.; Do V. S. ur. ....04.1983 r. oraz N. T. Są to dane personalne według oświadczenia cudzoziemca bowiem nigdy nie okazał dokumentu tożsamości. Jest on w Polsce identyfikowany poprzez linie papilarne. Stosowne działania organu, w tym Sądu, zawierają zapisy, iż są to dane personalne, według oświadczenia cudzoziemca. Zatem organ mający na celu wykonanie decyzji o wydaleniu powinien podjąć działania ustalające, które ze wskazanych danych personalnych odpowiadają prawdzie. Takich działań nie było.

Powyższe ustalenia organu orzekającego w niniejszej sprawie znajdują odzwierciedlenie w treści zgromadzonych w aktach dokumentów.

Zatem stwierdzenie organu zawarte w zaskarżonej decyzji, iż postępowanie administracyjne Straży Granicznej co do wykonania decyzji o wydaleniu nie wykazuje niewykonalności tej decyzji jest jak najbardziej prawidłowe. Jest to logiczny wniosek oparty na prawidłowej ocenie dokonanej czynności z dnia ... maja 2008 r. W sprawie można jedynie stwierdzić brak działania organu mającego obowiązek wykonania decyzji o wydaleniu, a nie obiektywną niewykonalność tej decyzji niezależną od organu.

Żądanie skarżącego aby to organ orzekający w niniejszej sprawie dokonał czynności ustalających tożsamość cudzoziemca skoro nie wieży jego oświadczeniom, że teraz to mówi prawdę, jest żądaniem nieuzasadnionym. Nie w tym postępowaniu należy wykonywać te czynności. Są to czynności z zakresu wykonania decyzji o wydaleniu. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest podejmowanie czynności zmierzających do wykonania decyzji o wydaleniu. To jest postępowanie mające na celu zalegalizowanie pobytu cudzoziemca przy ustaleniu bezskuteczności podjętych czynności zmierzających do wykonania decyzji wydaleniowej. Przy czym ta bezskuteczność musi być niezależna od organu wykonującego decyzję i od cudzoziemca. W przedmiotowej sprawie nie można mówić o bezskuteczności czynności organu wykonującego decyzję o wydaleniu wobec braku dokonania szeregu czynności koniecznych, zmierzających do ustalenia tożsamości cudzoziemca i uzyskania dokumentu podróży. Braku tych czynności przynależnych do innego postępowania nie można zastąpić działaniem organu orzekającego w niniejszej sprawie. Jest to nieuprawnione żądanie skarżącego w świetle treści art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i treści art. 95 ustawy o cudzoziemcach.

W tych warunkach zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w treści decyzji wszystkich czterech wersji danych personalnych skarżącego Sąd zauważył, iż jest to zarzut nieuwzględniający definicji decyzji zawartej w § 1 tegoż przepisu, przez co jest on nieuzasadniony. Zgodnie z treścią art. 107 § 1 k.p.a. decyzja składa się z kilku elementów w tym rozstrzygnięcia, uzasadnienia prawnego i uzasadnienia faktycznego. Wszystkie elementy stanowią o całości decyzji. Zaskarżona decyzja zawiera w części rozstrzygającej oznaczenie cudzoziemca wg danych personalnych przez niego wskazanych w tym postępowaniu, a w uzasadnieniu wskazuje wszystkie pozostałe dane tożsamościowe, szczegółowo omawiając potrzebę ich zweryfikowania na etapie czynności zmierzających do wykonania decyzji o wydaleniu, czyli poza zakresem niniejszego postępowania. W uzasadnieniu tej decyzji organ bardzo wyraźnie i stanowczo stwierdza, że przedmiotem sprawy jest ustalenie, czy jest niewykonalne wydalenie osoby posługującej się obecnie danymi N. N., a w przeszłości innymi danymi personalnymi, nie jest zaś przedmiotem postępowania samo stwierdzenie, że jest niewykonalne wydalenie z Polski cudzoziemca wyłącznie o danych osobowych N. N.

Te ustalenia organu są jak najbardziej prawidłowe. Rozważania dotyczące tych różnych danych personalnych cudzoziemca w pełni wyczerpują oznaczenie strony. Zaskarżona decyzja w elemencie rozstrzygnięcia wskazuje, iż dotyczy ona odwołania cudzoziemca, które obecnie twierdzi, że nazywa się N. N. Ponieważ nie została zweryfikowana tożsamość cudzoziemca prze organ mający za zadanie wykonanie decyzji o wydaleniu, cudzoziemiec nadal nie przedstawił żadnego dokumentu tożsamości, zaskarżona decyzja wymienia wszystkie wersje danych znanych organom, którymi to danymi cudzoziemiec posługiwał się w Polce, to nie można skutecznie postawić zarzutu braku oznaczenia strony w decyzji i naruszenia art. 107 k.p.a.

W odniesieniu do zarzutu, iż organ odmawiając uznania za wiarygodne twierdzenie skarżącego, iż obecnie wskazywane dane personalne (N. N.) są tymi prawdziwymi, narusza art. 8 k.p.a. należy stwierdzić, że również jest on bezzasadnym. Zarzut ten sprowadza się do stwierdzenia zakwestionowania przez organ wyroku Sądu karnego, w którym to wyroku skarżący został ustalony jako osoba o danych personalnych obecnie wskazywanych.

Podnieść należy, że w sprawie zostało ustalone, iż cudzoziemiec był karany tylko raz. Był to wyrok Sądu Rejonowego w L. II Wydział Karny, sygn. akt II K ... – skazujący cudzoziemca z art. 264 § 2 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat (ustalenie organu pierwszej instancji, przyjęte przez organ drugoinstancyjny jako zgodne z prawem w oparciu o dołączony do akt administracyjnych odpis wyroku z dnia 4 lipca 2007 r. k. ...).

Z treści w/w wyroku wynika, że skarżący występował tam pod danymi personalnymi "V. N." czyli pod danymi tożsamościowymi, na które powoływał się w trakcie zatrzymania w dniu ... marca 2007 r. Fakt posługiwania się tymi danymi potwierdził cudzoziemiec w trakcie przesłuchania w dniu ... września 2009 r. przeprowadzonego na potrzeby niniejszego postępowania. Zatem powyższe okoliczności raz jeszcze potwierdzają fakt posługiwania się przez cudzoziemca różnymi danymi tożsamościowymi. Świadczą o niskiej wiarygodności wypowiedzi cudzoziemca. Nie ma w ustaleniu tych faktów żadnego kwestionowania treści wyroku sądowego. Zarzut skarżącego nie znajduje żadnego uzasadnienia.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. żądaniem organu aby cudzoziemiec wypełnił oświadczenie o chęci wyjazdu do W. i tym samym naruszenia jego prywatności – należy podnieść, że decyzja o wydaleniu cudzoziemca nie jest jego prywatną sprawą. Jest rozstrzygnięciem prawnie obowiązującym i powinno być wykonane przez właściwe podmioty, w tym również przez cudzoziemca. Rozstrzygnięcie wydalające cudzoziemca z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej zawiera w sobie nakaz opuszczenia przez tegoż cudzoziemca terytorium Polski. Oznacza to, że cudzoziemiec, który respektuje prawo naszego kraju powinien dobrowolnie wyjechać z Polski jeżeli przebywa w warunkach wolnościowych.

Organ zobowiązany do wykonania decyzji o wydaleniu jest uprawniony do podejmowania czynności mających na celu osiągnięcia wskazanego celu. Wśród tych czynności jest też możliwość występowania do przedstawicielstwa kraju pochodzenia cudzoziemca o wydanie dokumentu podróży. Jeżeli przedstawicielstwo danego kraju oczekuje złożenia stosownego oświadczenia przez cudzoziemca to nie ma żadnej przeszkody prawnej aby organ nie mógł poprosić cudzoziemca o złożenie oświadczenia. Nie ma to nic wspólnego z przymusem, który próbuje podnieść skarżący. Nie ma też żadnego naruszenia prywatności skarżącego. Skarżący jest w Polsce osoba niepożądaną i powinien poddać się rozstrzygnięciu o wydaleniu go z terytorium RP. Nadużyciem jest jego twierdzenie, że w powyższych warunkach chroni go prawo do wyboru miejsca pobytu i nie naruszenia jego miru.

To skarżący nie przestrzega prawa polskiego czego dowodem jest nielegalny pobyt, skazanie wyrokiem karnym za nielegalne przekroczenie granicy, wprowadzenie organów w błąd poprzez podanie różnych danych personalnych. Oczekiwanie, iż na użytek tej sprawy organ bezkrytycznie przyjmie, iż to właśnie teraz cudzoziemiec podaje prawdziwe dane personalne jest nieuprawnione. Jest to żądanie podnoszone dla celów próby wykazania, że cudzoziemiec, nie może w swojej ambasadzie uzyskać dokumentu podroży. Słusznie organ odmówił mu wiary. Słusznie organ uznał, że przedstawiona kserokopia wniosku złożonego do Ambasady w dniu ... lipca 2009 r. o potwierdzeniu danych i wydanie dokumentu nie jest dowodem na niemożność wykonania decyzji o wydaleniu z przyczyn niezależnych od cudzoziemca. Przede wszystkim wniosek złożony jest na 2 tygodnie wcześniej przed wnioskiem w niniejszej sprawie o udzielenie zgodny na pobyt tolerowany z art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony, a po 3,5 miesiącach od opuszczenia ośrodka strzeżonego dla cudzoziemców w L. (zwolniony ... marca 2009 r. zgodnie z oświadczeniem zawartym we wniosku o udzielenie zgody na pobyt tolerowany k. ... akt administracyjnych). Wniosek złożony jest na aktualnie wskazywane dane personalne, co przy ustaleniu istnienia wątpliwości co do ich prawdziwości już budzi zastrzeżenia. Te zastrzeżenia są uzasadnione faktem, że zgodnie z pismem Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji z dnia ... kwietnia 2008 r. (k.... -... akt adm.) skarżący podczas prowadzonych czynności wypełnił 3 deklaracje paszportowe, dwukrotnie wskazując jako swoje dane osobowe – D. S. ur. ....04.1983 r. Zatem ustalenie organu, iż wykazywana czynność skarżącego z dnia ... lipca 2009 r. nie może być uznana za dowód obiektywnej niemożności wykonania decyzji o wydaleniu jest zasadne. Prawidłowo też organ wskazał, iż do ustalenia niewykonalności tej decyzji koniecznym jest wykazanie, iż wynika to z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzje o wydaleniu i od cudzoziemca, przy czym przesłanki te muszą wystąpić łącznie.

Nie ma tego elementu w przedmiotowej sprawie. W sprawie dotyczącej wydalenia cudzoziemca należy wykonać szereg czynności o czym byłą mowa wyżej, Dopiero w zależności od wyniku tych czynności podejmować dalsze decyzje.

Stan faktyczny ustalany w sprawie nie dawał podstaw do wydania zgody na pobyt tolerowany.

Działania organu były prawidłowe. Zarzuty skargi nie są zasadne. Nie było też naruszenia art. 50 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP z uwagi na fakt, iż przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, co nie było przedmiotem niniejszego postępowania. Przedmiotowe postępowanie było wszczęte i prowadzone w oparciu o art. 100 "n" ustawy o cudzoziemcach w odniesieniu do przepisu materialnego z art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł zasadności skargi i orzekł zgodnie z art. 151 p.p.s.a.