Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1985/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 95 ust. 4, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. orzekającą o opróżnieniu przez J. S. lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...],

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

J. S. zamieszkuje w lokalu mieszkalnym położonym w [...] przy ul. [...], pozostającym w dyspozycji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Na podstawie decyzji przydziału mieszkania służbowego z dnia [...] października 1957 r. osobą uprawnioną do zajmowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego był B. S. Do zamieszkania z wyżej wymienionym uprawnieni byli: T. S. – żona, M. S. – syn, A. S. – córka oraz J. S. – matka.

B. S. zmarł w 1994 r., natomiast w 2002 r. nastąpił zgon T. S.

Obecnie w lokalu mieszkalnym położonym w [...] przy ul. [...] składającym się z dwóch pokoi, kuchni oraz pozostałych pomieszczeń przynależnych o łącznej powierzchni użytkowej 48,70 m2 zamieszkuje J. S. syn T. i B. S.

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiadomił J. S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o opróżnieniu mieszkania położonego w [...] przy ul. [...], informując jednocześnie stronę o przysługujących jej prawach w tym postępowaniu zgodnie z art. 10 K.p.a.

W toku prowadzonego postępowania organ wystąpił do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW o ustalenie, czy J. S. jest uprawniony do świadczeń emerytalnych lub rentowych MSW zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667).

Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW pismem z dnia [...] maja 2014 r. poinformował organ, że J. S. nie figuruje w ewidencji świadczeniobiorców Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW.

Zespół Zarządców Nieruchomości [...] nr [...] pismem nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. poinformował z kolei organ, że zadłużenie na koncie przedmiotowego lokalu mieszkalnego zostało uregulowane w całości w dniu [...] kwietnia 2014 r.

Organ ustalił także, że J. S. nie figuruje i nie figurował w ewidencji Zarządu Geodezji i Katastru [...] jako właściciel nieruchomości położonych na terenie miasta [...]. Nie figuruje oraz nie figurował też w operacie ewidencji gruntów i budynków powiatu [...], prowadzonym przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. organ zawiadomił J. S. o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, informując go jednocześnie, że przed wydaniem decyzji przysługuje mu prawo zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., wydaną na podstawie art. 104 K.p.a., art. 90, art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 95 ust. 4, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150), [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzekł o opróżnieniu przez J. S. lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że zasady przydzielania i opróżniania lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów zostały szczegółowo uregulowane w rozdziale 8 ustawy o Policji oraz w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. W tym zakresie nie mają zastosowania powszechne rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych uregulowane w Kodeksie cywilnym oraz w szczególności w ustawie o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Organ podkreślił, że osoby wskazane w art. 89 ustawy o Policji, które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu. Ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu wywodzi się z tytułu prawnego jaki posiada policjant. Po śmierci funkcjonariusza, emeryta lub rencisty policyjnego, któremu przydzielono lokal mieszkalny, prawo do jego zajmowania przysługuje członkom rodziny uprawnionym do renty rodzinnej po zmarłym (art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji). Jak wynika natomiast z informacji uzyskanej z Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW, J. S. nie figuruje w ewidencji świadczeniobiorców. Nie jest również związany stosunkiem służbowym z organami Policji. Tym samym należy stwierdzić, że nie posiada on tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu.

Jedną z okoliczności uzasadniających wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego jest natomiast zajmowanie tego lokalu przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby bez tytułu prawnego (art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy). Przepis ten stanowi samodzielną podstawę wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego przez zobowiązanego.

W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym do Komendanta Głównego Policji J. S. zarzucił, że organ w stanie faktycznym niniejszej sprawy pominął istotny fakt, iż jego ojciec B. S. na mocy wyroku sądowego został zobowiązany do opuszczenia lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] za znęcanie się nad rodziną, a po opuszczeniu tego lokalu ojciec otrzymał od Policji lokal zastępczy przy ul. [...]. W lokalu przy ul. [...] nie zamieszkiwał natomiast już od lat 60-tych. On po śmierci matki podjął w 2003 r. starania o uzyskanie tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, ale po uzyskaniu informacji, że organem właściwym w tej sprawie jest Komendant Wojewódzki Policji w [...], oraz że organ ten może mu nakazać opuszczenie przedmiotowego lokalu zaniechał dalszych działań w tej sprawie. W 2009 r. otrzymał z MPGM informację o możliwości wykupienia tego lokalu. Gdy jednak udał się w tej sprawie do MPGM okazało się, że organem właściwym, do którego powinien się zwrócić jest Komendant Wojewódzki Policji w [...], w którego dyspozycji pozostaje lokal. W związku z uzyskaną informacją złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniosek o zmianę przydziału lokalu, ale otrzymał odpowiedź odmowną z powołaniem się na wewnętrzne przepisy Policji.

Skarżący podkreślił, że mieszka w przedmiotowym lokalu mieszkalnym przez całe swoje dotychczasowe życie. Opłaca za nie czynsz oraz dokonuje bieżących remontów i napraw w celu utrzymania lokalu w dobrym stanie technicznym.

Zarzucił, że działania organu I instancji pozostają w sprzeczności z art. 2 Konstytucji RP. Ponadto zarzucił, że przepisy ustawy o Policji naruszają postanowienia art. 8 i 75 Konstytucji RP.

Komendant Główny Policji w wyniku rozpoznania powyższego odwołania decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 95 ust. 4, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż katalog przyczyn, których wystąpienie uzasadnia wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego jest zawarty w art. 95 ust. 2 i 3 ustawy o Policji.

Na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego.

Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby J. S. posiadał jakikolwiek tytuł prawny uprawniający go do zajmowania lokalu mieszkalnego przy ul. [...]. W szczególności nie dysponuje decyzją administracyjną o przydziale lokalu mieszkalnego, wydaną przez właściwy organ Policji.

Zainteresowany nie jest też i nie był funkcjonariuszem Policji, a zatem nie mogą w stosunku do niego mieć zastosowania przepisy ustawy o Policji.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest natomiast fakt, iż prawo do lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] posiadał B. S., któremu lokal ten został przydzielony w 1957 r.

Natomiast J. S. nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu mieszkalnego, w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji, ani też nie legitymuje się uprawnieniami do jego zajmowania, wynikającymi z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), bowiem nie mieści się w kręgu osób uprawnionych do uzyskania policyjnej renty rodzinnej po zmarłym B.S. i nie jest jego członkiem rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji.

Uwzględniając zatem okoliczności faktyczne i prawne w sprawie, J. S. nie dysponuje tytułem prawnym do wymienionego lokalu mieszkalnego. Ponadto brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że uprawnienie takie wynika z faktu zamieszkiwania i zameldowania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. Fakt zamieszkiwania i zameldowania w lokalu mieszkalnym nie świadczą bowiem o posiadaniu przez stronę tytułu prawnego do jego zajmowania.

Jeżeli zatem J. S. nie legitymuje się tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w [...] to jest osobą nieuprawnioną do jego zajmowania.

Organ zaznaczył jednocześnie, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów (...), jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Natomiast przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji stanowią rozwiązania szczególne w stosunku do uregulowań prawa lokalowego zawartych w wymienionej ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. oraz w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny. Dlatego też sprawy przydziałów i opróżniania lokali pozostających w dyspozycji jednostek podległych ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych zostały wyłączone spod działania Prawa lokalowego oraz Kodeksu cywilnego i przekazane wyłącznie do właściwości organów spraw wewnętrznych, działających w tym przypadku jako organy administracyjne.

Przepisy rozdziału 8 ustawy o Policji w sposób odrębny, uzasadniony potrzebami służby, regulują natomiast powstanie uprawnienia do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji i nie przewidują możliwości wstąpienia z mocy prawa w stosunek najmu przez osoby zajmujące taki lokal bez tytułu prawnego. Nie przewidują też – w następstwie opróżnienia mieszkania – przeznaczenia na przekwaterowanie osób innego lokalu mieszkalnego.

Odnosząc się natomiast do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego niezgodności przepisów ustawy o Policji z Konstytucją RP organ podkreślił, że do kompetencji organów administracji publicznej nie leży badanie zgodności przepisów z Konstytucją RP, czy prowadzenie analizy zgodności aktów podstawowych z ustawą. Bowiem tylko Trybunał Konstytucyjny może orzec o niezgodności danego aktu z przepisami prawa wyższego rzędu ze skutkiem utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego aktu. Natomiast organy administracji publicznej, zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności działają na podstawie prawa, co między innymi oznacza, działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. zarzucił, że jest ona krzywdząca oraz niezgodna z Konstytucją RP. Zaznaczył, że w spornym lokalu jest zameldowany i zamieszkuje od 1957 r. Jego matka pracowała dla tego kraju 43 lata i inwestowała w mieszkanie, podobnie jak on, który pracuje dla tego kraju prawie 40 lat. Decyzja Komendanta Głównego Policji skazuje go natomiast na bezdomność, a co za tym idzie na utratę pracy i dorobku życia jego i matki. Podkreślił też, że jego ojciec decyzją sądu utracił prawo do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu w drugiej połowie lat 60-tych i wówczas otrzymał od swojego pracodawcy lokal zastępczy.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga wniesiona przez J. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nie naruszają prawa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku zajmowania lokalu, pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego, wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego.

Krąg osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji, został wyczerpująco określony w przepisach ww. ustawy o Policji oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667). Kwestie dotyczące mieszkań przeznaczonych dla policjantów regulują również przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170).

Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej.

W świetle art. 90 ust. 1 ww. ustawy, na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Za lokal mieszkalny pozostający w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów uznaje się lokale mieszkalne uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej tych jednostek od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gmin, czy zakładów pracy, a także lokale, które zostały zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały od jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Zaznaczenia wymaga też, że przepisy ustawy o Policji, a także ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji znajdują zastosowanie do funkcjonariuszy dawnej Milicji Obywatelskiej (art. 98 ustawy o Policji).

Z postanowień przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji wynika, że wyłącznymi przesłankami do jego zastosowania jest: 1) występowanie w obrocie prawnym lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych oraz 2) zajmowanie go bez tytułu prawnego.

W niniejszej sprawie jest okolicznością niesporną, że lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego należy do kategorii lokali "pozostających w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i podległych mu jednostek". Lokal ten znajduje się aktualnie w dyspozycji Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], co potwierdza treść korespondencji prowadzonej przez skarżącego z Zarządem Komunalnych Zasobów Mieszkaniowych [...], która załączona została do akt administracyjnych sprawy.

Do spraw związanych z lokalami mieszkalnymi pozostającymi w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych nie stosuje się natomiast przepisów Kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150). Sprawy dotyczące przydziału i opróżniania tych lokali mieszkalnych regulują przepisy szczególne czyli przede wszystkim przepisy ustawy o Policji i rozporządzeń wydanych na jej podstawie i w celu jej wykonania.

Krąg osób uprawnionych do uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji jest zawężony. Na podstawie art. 88 ustawy o Policji prawo do lokalu mieszkalnego może uzyskać tylko policjant w służbie stałej. Odrębnym zagadnieniem jest możliwość zamieszkiwania w lokalu przez członków rodziny policjanta. Jednak członkowie rodziny policjanta nie posiadają wówczas własnego tytułu prawnego do lokalu, a ich uprawnienie do zamieszkania wynika z posiadanego przez policjanta tytułu prawnego. Art. 89 ustawy o Policji stanowi jakich członków rodziny policjanta, uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego. Są to pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek, 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.

Osoby wskazane w art. 89 ustawy o Policji uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi, tzn. przy ustalaniu wielkości lokalu mieszkalnego jaki może być przydzielony policjantowi, a nadto osoby te mogą zamieszkać z policjantem, który posiada tytuł prawny do lokalu. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że uprawnienie członków rodziny policjanta do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym ma charakter pochodny i jest związane z prawem do lokalu, które posiada policjant (vide: wyrok NSA z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1479/07, publ. LEX nr 491472).

W przypadku natomiast zwolnienia funkcjonariusza ze służby lub też jego śmierci przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji określają kto może uzyskać prawo do lokalu mieszkalnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Ustęp 2 stanowi, iż prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Ustęp 3 zaś wskazuje, iż prawo do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobom wymienionym w ust. 2, do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej.

Skarżący bezsprzecznie nie jest i nie był nigdy funkcjonariuszem Policji. W świetle unormowań resortowej ustawy emerytalnej, nie jest też członkiem rodziny uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszu. Nie spełnia zatem żadnej z przesłanek ustawowych, która uprawniałaby go do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Jego uprawnienie do zamieszkiwania w przeszłości w tym lokalu wynikało jedynie ze stosunku rodzinnego łączącego go z ojcem B. S., jako osobą posiadającą tytuł prawny do tego lokalu. Z faktu natomiast, iż jego ojciec na mocy wyroku sądowego w latach 60-tych został zobowiązany do opuszczenia lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] za znęcanie się nad rodziną, a po opuszczeniu tego lokalu otrzymał od swojego pracodawcy lokal zastępczy przy ul. [...], nie można w żadnym razie wywodzić, iż pozostali w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] członkowie rodziny B. S. uzyskali tym samym tytuł prawny do tego lokalu. Lokal ten nie przestał bowiem należeć do kategorii lokali "pozostających w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i podległych mu jednostek".

Zgodnie natomiast z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego organ wydaje decyzje o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Na podstawie art. 95 ust. 4 ustawy o Policji, decyzje o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w lokalu. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o opróżnieniu przez skarżącego przedmiotowego lokalu mieszkalnego zostały spełnione.

W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a.

Wbrew zarzutom skarżącego, organ swoim rozstrzygnięciem nie naruszył też norm konstytucyjnych określonych w art. 2 i art. 75 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ przepisy te mają charakter klauzul generalnych i nie można z nich wywodzić wprost roszczenia o prawo do lokalu mieszkalnego.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.