Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 114/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 164
journal: Dz.U. 2001 nr 49 poz 508
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Małgorzata Rysz Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1883/14 w sprawie ze skargi C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1883/14, oddalił skargę C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

W dniu 8 listopada 2004 r. [...] ) wystąpił z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] , do którego uprawnionym jest [...] (dalej: uprawniony). Sporny znak, z pierwszeństwem od dnia 5 lipca 1995 r., został przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 3: olejki eteryczne, środki do pielęgnacji włosów, środki myjące, toaletowe środki sanitarne, dezodoranty osobiste, perfumy, wody toaletowe i kolońskie.

Jako podstawę prawną wniosku wskazano naruszenie art. 8 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.; dalej: u.z.t.), tj. sporny znak został zgłoszony w złej wierze oraz z naruszeniem renomy znaku wnioskodawcy. W zakresie zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. wnioskodawca powołał się na udzielone na jego rzecz prawa wyłączne na międzynarodowe znaki towarowe [...] podnosząc zarzut podobieństwa.

Uprawniony ze spornego prawa wyłącznego w piśmie z dnia 18 stycznia 2005 r. wniósł o oddalenie wniosku.

Urząd Patentowy RP (UPRP) decyzją z dnia 7 lutego 2006 r. oddalił wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy. Stwierdził, że wnioskodawca wykazał istnienie interesu prawnego powołując się na podobieństwo między wcześniej zarejestrowanymi na jego rzecz międzynarodowymi znakami towarowymi a spornym znakiem towarowym.

Wyrokiem z dnia 13 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1339/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wnioskodawcy, tj. [...] na powyższą decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt II GSK 98/07, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpatrując sprawę w wyroku z dnia 12 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1403/07, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd podkreślił konieczność oceny przesłanek wynikających z przepisu art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. z późn. zm., dalej: p.w.p.).

Następnie w piśmie z dnia 18 maja 2009 r. oraz z dnia 4 czerwca 2009 r., wnioskodawca poinformował, że prawa z rejestracji międzynarodowego znaku towarowego [...] oraz znaku towarowego [...] zostały przeniesione na przedsiębiorstwo [...] (dalej: skarżąca lub spółka C..).

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia 28 maja 2010 r. nr Sp. 71/08, oddalił wniosek [...] o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...], udzielonego na rzecz [...].

Organ uznał, że wnioskodawcą jest firma [...] (Niemcy), gdyż samo przejście prawa do znaków przeciwstawionych spornemu znakowi towarowemu nie ma znaczenia dla sprawy.

Z akt sprawy wynika również, iż spółka C. w dniu 16 czerwca 2010 r. złożyła wniosek o sprostowanie i uzupełnienie protokołu z w/w rozprawy administracyjnej wskazując, że nie odnotowano w protokole, iż adw. [...] stawający w imieniu J, oświadczył jednocześnie, że w związku z częściowym przejęciem przez spółkę C. praw do znaku towarowego J,, złożył do akt sprawy opłacone pełnomocnictwo do występowania w sprawie niniejszej w imieniu spółki [...]. wraz z odpisem ze stosownego rejestru, co nie zostało odnotowane w protokole, a zaoferowane dokumenty nie zostały przyjęte do akt sprawy, co również nie zostało odnotowane w protokole rozprawy.

Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2010 r. [...] Urząd Patentowy RP odmówił rozpatrzenia w/w wniosku spółki [...] jako nie pochodzącego od strony postępowania. Z kolei na wniosek spółki [...] organ uzupełnił w/w protokół rozprawy postanowieniem z 22 października 2010 r. (k. 108 tom I).

W aktach sprawy znajduje się decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia 4 sierpnia 2009 r. znak [...] , sprostowana postanowieniem z 23 października 2009 r. na mocy, której Urząd Patentowy RP postanowił dokonać zmian w rejestrze znaków towarowych w rubryce A i B na podstawie art. 229 ust. 1 p.w.p., wpisując w rubryce A: R – 644 63 A [...] (akta adm. nadesłane na żądanie Sądu). Powyższe rozstrzygnięcia nastąpiły na wniosek [...] . złożony do organu dnia 5 czerwca 2009 r. (k. 52 akt adm. t. I).

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r. o sygn. akt VI SA/Wa 122/12 oddalił skargę spółki [...] . stwierdzając, iż zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego została skierowana do innego podmiotu, a mianowicie wnioskodawcy – spółki [...] (Niemcy), obecnie S. – a skarżąca nie nabyła przymiotu strony postępowania administracyjnego skutkiem cesji prawa wyłącznego.

Orzekając na skutek skargi kasacyjnej spółki [...] od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r. o sygn. akt II GSK 153/13, uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wskazał, że powodem uchylenia zaskarżonego wyroku było to, iż w sprawie orzekał sędzia podlegający wyłączeniu.

Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 2 października 2014 r. oddalił skargę spółki [...] na decyzję UP z dnia 28 maja 2010 r. oddalającej wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

Istotą problemu w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie, czy składająca niniejszą skargę spółka [...] uzyskała status strony w postępowaniu toczącym się przed Urzędem Patentowym RP z wniosku spółki [...] złożonego w trybie art. 164 p.w.p. o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy [...] przez to, że w trakcie tego postępowania spółka [...] nabyła od wnioskodawcy prawo ochronne na przeciwstawione w tym postępowaniu międzynarodowe znaki towarowe [...] Według skarżącej – spółki [...] - jest ona następcą prawnym wnioskodawcy, który zainicjował postępowanie przed Urzędem Patentowy RP, gdyż wstąpiła ona z mocy prawa do postępowania prowadzonego przed Urzędem Patentowym RP w miejsce poprzedniej strony postępowania – wnioskodawcy – spółki [...]

Sąd I instancji w składzie orzekającym stanowiska skarżącej w tym zakresie nie podziela.

W niniejszej sprawie postępowanie o unieważnienie prawa do znaku towarowego [...] zostało wszczęte przez spółkę [...] na podstawie art. 164 p.w.p., zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do uzyskania tego prawa. Konsekwencją unieważnienia prawa wyłącznego jest uznanie prawa za niebyłe od samego początku (ex tunc) i co się z tym wiąże – wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej decyzji administracyjnej (decyzji udzielającej prawo wyłączne).

Spółka [...] zbywając, w toku postępowania administracyjnego o unieważnienie spornego znaku towarowego [...], prawo ochronne na przeciwstawione znaki towarowe [...] na rzecz spółki [...] była jednak nadal jedynym podmiotem legitymowanym do występowania w sprawie jako wnioskodawca i w związku z tym pozostawała adresatem decyzji Urzędu Patentowego RP wydanej w tej sprawie, co organ jednoznacznie w zaskarżonej decyzji akcentował stwierdzając, że rozstrzygnięcia dokonał w sprawie z wniosku spółki [...]

Skarżąca pomija okoliczność, że kwestia interesu prawnego podmiotu składającego wniosek o unieważnienie prawa ochronnego wszczynający postępowanie administracyjne (art. 164 p.w.p.) jest rozpatrywana na początku tego postępowania. Istnienie interesu prawnego wnioskodawcy we wszczęciu przedmiotowego postępowania jest bowiem warunkiem koniecznym dla merytorycznego zainicjowania i rozpoznania sprawy.

Interes prawny wymagany przez przepis art. 164 p.w.p. nie jest wyłącznie uzależniony od istnienia prawa do znaków przeciwstawionych, wskazanych we wniosku o unieważnienie. Czym innym bowiem jest interes prawny podmiotu składającego wniosek o unieważnienie (w tej materii odwołać się należy do art. 28 k.p.a.), a czym innym kwestia wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do uzyskania spornego prawa ochronnego. Wyzbycie się zatem, w toku postępowania o unieważnienie spornego znaku towarowego [...], prawa ochronnego do przeciwstawionego znaku towarowego, nie pozbawiło strony wnioskującej, w tym przypadku spółki [...], interesu prawnego w toczącym się postępowaniu spornym.

Urząd Patentowy RP rozpatrując wniosek o unieważnienie musi dokonać analizy przesłanek udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy bez rozstrzygania, komu aktualnie przysługuje prawo do znaku towarowego kwestionowanego we wniosku. Skoro bowiem unieważnienie na skutek wniosku następuje w sytuacji, w której wnioskodawca wykaże brak spełnienia ustawowych przesłanek umożliwiających rejestrację znaku, to w przypadku wykazania wystąpienia przesłanki względnej wystarczy, że wnioskodawca wykaże, z akceptacją Urzędu Patentowego, iż zarejestrowane oznaczenie stoi w kolizji z jakimkolwiek oznaczeniem wcześniej zarejestrowanym.

Reasumując, przeniesienie (cesja) w toku postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy, przysługiwanie prawa ochronnego na przeciwstawione w tym postępowaniu znaki towarowe nie kreuje wprost i bezpośrednio dla nabywcy tego prawa (w niniejszej sprawie spółki [...].) interesu prawnego do występowania w tym postępowaniu spornym w charakterze strony tego postępowania w miejsce dotychczasowego wnioskodawcy, tj. spółki [...].

W ocenie Sądu I instancji spółka [...] nie mogąc, niejako automatycznie, skutkiem nabycia prawa wyłącznego do znaków [...]przekształcić się we wnioskodawcę (nabyć jego prawa strony), który zainicjował postępowanie administracyjne o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...], wniosła skargę na decyzję skierowaną do innego podmiotu – spółki [...], obecnie S.

II

[...] w skardze kasacyjnej domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Skarżąca kasacyjnie wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 164 p.w.p. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 30 § 4 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, iż podmiot (tj. C.), który nabył prawo do znaku towarowego J (tj. prawo wyłączne do znaków towarowych [...]; dalej jako "znaki towarowe J") w czasie postępowania spornego prowadzonego przed Urzędem Patentowym RP, nie ma interesu prawnego w tym postępowaniu, a w konsekwencji, że nie staje się jego stroną, w sytuacji gdy prawidłowa wykładania w/w przepisów prawa oraz pojęcia interesu prawnego powinna prowadzić do przyjęcia, że właściciel prawa wyłącznego do znaku towarowego, powołujący się na przysługujące mu prawo, należycie wykazuje swój własny, aktualny i indywidualny interes prawny wydanym postępowaniu, a w konsekwencji, że z chwilą nabycia tego prawa wstępuje w miejsce jego zbywcy w toczącym się postępowaniu administracyjnym dotyczącym unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy (tj. znak [...]) i staje się jego stroną;

2) art. 162 p.w.p. w związku z art. 28 k.p.a. i art. 30 § 4 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, tj. ustalenie, że [...] z chwilą nabycia praw ochronnych do znaków towarowych J, będących podstawą żądania unieważnienia prawa ochronnego na znak [...] nie stała się stroną toczącego się postępowania wszczętego na wniosek uprzednio uprawnionego do znaków towarowych J i nie wstępuje w miejsce jego zbywcy w toczącym się postępowaniu administracyjnym dotyczącym unieważnienia prawa ochronnego na znak [...];

II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez odmowę skarżącej, tj. C. legitymacji skargowej w niniejszej sprawie, co skutkowało bezzasadnym oddalaniem przez WSA w Warszawie skargi Skarżącego na decyzję (UPRP, bez jej merytorycznego zbadania;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca - należycie legitymowany do wniesienia skargi do WSA w Warszawie - wykazała w niej, że Urząd Patentowy RP wydał w dniu 28 maja 2010 r. decyzję obrażającą prawo materialne oraz prawo procesowe w obu przypadkach w sposób, który miał niewątpliwie wpływ na wynik prowadzonego przed tym urzędem postępowania;

3) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez ograniczenie zakresu rozpoznania przedmiotowej sprawy wyłącznie do kwestii legitymacji skargowej skarżącej;

4) art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy podlegała ona uwzględnieniu.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy spółka C. uzyskała status strony w postępowaniu toczącym się przed Urzędem Patentowym RP z wniosku spółki J. złożonego w trybie art. 164 p.w.p. o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy J. wskutek tego, że w trakcie tego postępowania [...]nabyła od wnioskodawcy prawo ochronne na przeciwstawione w tym postępowaniu międzynarodowe znaki towarowe J.

Według skarżącej - spółki [...]. - jest ona następcą prawnym wnioskodawcy, wstąpiła z mocy prawa do postępowania prowadzonego przed Urzędem Patentowym RP w miejsce poprzedniej strony postępowania, tj. spółki [...], a zatem przysługuje jej również legitymacja skargowa.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji, który odmówił przymiotu strony postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. W związku z tym za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazane w pkt I.1)-2) petitum skargi kasacyjnej.

Na wstępie należy zaakcentować okoliczność, że w toku niniejszego postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy JUPP! z powodu jego kolizji z prawem z rejestracji międzynarodowych znaków towarowych [...] (w zakresie towarów z klasy 3 klasyfikacji nicejskiej) nie doszło w toku tego postępowania do przekształcenia podmiotowego spółki [...], tj. wnioskodawcy w postępowaniu o unieważnienie prawa.

Nie jest również kwestionowane, że w toku niniejszego postępowania administracyjnego, już po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VISA/Wa 1403/07, nastąpiła cesja (częściowa – co do towarów w klasie 3) prawa ochronnego na przeciwstawione znaki towarowe J. dokonana przez spółkę J. na rzecz spółki C.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego do spornego znaku towarowego J. zostało wszczęte przez [...] na podstawie art. 164 p.w.p., który stanowi, że prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do uzyskania tego prawa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie spółka [...] zbywając w toku postępowania o unieważnienie prawo ochronne na przeciwstawione znaki towarowe [...] w części na rzecz spółki Co. była nadal jedynym podmiotem legitymowanym do występowania w sprawie jako wnioskodawca i w związku z tym pozostawała adresatem decyzji Urzędu Patentowego RP wydanej w tej sprawie. Stanowisko skarżącej, tj. spółki [...]., całkowicie pomija istotną okoliczność, że kwestia interesu prawnego podmiotu składającego wniosek o unieważnienie prawa ochronnego (art. 164 p.w.p.) jest rozpatrywana na początku postępowania. Jego istnienie jest warunkiem koniecznym merytorycznego rozpoznania sprawy.

Interes prawny o jakim mowa w art. 164 p.w.p. nie jest uzależniony od przysługiwania prawa do przeciwstawionych znaków towarowych, wskazanych we wniosku o unieważnienie prawa wyłącznego. Czym innym bowiem jest interes prawny podmiotu składającego wniosek o unieważnienie, a czym innym kwestia wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do uzyskania spornego prawa ochronnego (np. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 335/09, Lex nr 596762).

Interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach prawa. Istotą tego interesu jest bowiem jego związek z konkretną normą prawa, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. W rezultacie o tym, czy konkretny podmiot ma interes prawny do wniesienia skargi w danej sprawie sądowo administracyjnej, decydują przepisy prawa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze prawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Związku polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa. Interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego.

Podkreślenia wymaga, że od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji.

Wyzbycie się w toku postępowania o unieważnienie praw do przeciwstawionego znaku towarowego, nie pozbawia strony wnioskującej (w tym przypadku J.) interesu prawnego w toczącym się postępowaniu spornym. Urząd Patentowy RP rozpatrując wniosek o unieważnienie musi dokonać analizy przesłanek udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy bez rozstrzygania, komu przysługuje prawo do znaku towarowego powołanego we wniosku. Skoro bowiem unieważnienie na skutek wniosku następuje w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże brak spełnienia ustawowych przesłanek umożliwiających rejestrację znaku, to w przypadku oparcia się na przesłance względnej wystarczy, że wykaże on, iż zarejestrowane oznaczenie stoi w kolizji z jakimkolwiek oznaczeniem wcześniej zarejestrowanym.

Reasumując, przeniesienie (cesja) dokonana przez wnioskodawcę w toku postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy, prawa ochronnego na przeciwstawione w tym postępowaniu znaki towarowe, nie kreuje dla nabywcy tego prawa (w rozpoznawanej sprawie spółki [...]) interesu prawnego do występowania w niniejszym postępowaniu spornym w charakterze strony tego postępowania i w konsekwencji nie skutkuje wstąpieniem z mocy prawa w miejsce wnioskodawcy, tj. spółki [...]. Wnioskodawca jako inicjator postępowania oraz uprawniony do spornego znaku towarowego wyczerpują krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie spółka [...]. nie posiada również legitymacji skargowej. Zatem, nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 50 p.p.s.a. wskazany w pkt II.1) petitum skargi kasacyjnej.

Uzasadniając powyższe stanowisko podkreślenia wymaga, że skuteczne wniesienie skargi wymaga wykazania interesu prawnego. Legitymacja skargowa w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a. przysługuje podmiotowi wnoszącemu skargę we własnym interesie prawnym. Ten interes prawny musi wynikać z przepisów prawa administracyjnego, procesowego lub ustrojowego, kształtujących własną sprawę wnoszącego skargę, z czym wiąże się interes prawny w doprowadzeniu owego aktu lub czynności do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym. Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a ma charakter lex generalis i znajduje zastosowanie w takim zakresie, w jakim legitymacja skargowa nie została odmiennie określona w ustawie szczególnej (por. T. Woś i M. Bogusz, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2011, s. 312). Taką ustawą szczególną jest ustawa - Prawo własności przemysłowej, która stanowi w art. 257, iż na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego w sprawach, o których mowa w art. 255, stronom przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zatem legitymacja skargowa w rozpoznawanej sprawie nie przysługiwała spółce [...]., jako że nie była ona stroną postępowania spornego w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy toczącego się przed Urzędem Patentowym RP.

Nietrafne są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. wskazane w pkt II.2) petitum skargi kasacyjnej. Przepisy te nie mogą bowiem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zarzuty naruszenia wskazanych przepisów podnieść można jedynie w powiązaniu z odpowiednimi przepisami procedury administracyjnej lub prawa materialnego, czego nie uczynił autor skargi kasacyjnej. Brak takiego powiązania czyni te zarzuty niezasadnymi.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. sformułowany w pkt II.4) petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z tym przepisem sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że na stronę skarżącą, chcącą powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 379/14; 28 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 229/13; 14 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 384/13; 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 563/11). Tego zaś wymogu skarga kasacyjna nie spełnia.

Całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 134 § p.p.s.a.

O naruszeniu przepisu art. 134 § p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona lub gdyby - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., I FSK 56/06). Jednakże taki stan rzeczy w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Natomiast Sąd I instancji nie wykroczył poza granice sprawy rozstrzygając kwestie zasadnicze dotyczące ustalenia przymiotu strony postępowania administracyjnego oraz legitymacji skargowej spółki [...]

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.