Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 383/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 138 par. 2, art. 24 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o. o. Spółka Komandytowa z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], znak:

[...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14

czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz.

267), zwanej dalej "Kpa", po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji

Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. odmawiającej

uchylenia decyzji Prezydenta [...] Nr [...]z dnia [...] lutego 2013 r.

o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę [...] sp. z o.o. w [...] (dalej [...]) dla inwestycji polegającej na

budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w parterze przy ul.

[...], na dz. nr ew. [...] z obr. [...] w [...] w Dzielnicy [...], uchylił decyzję Prezydenta [...] Nr [...]z dnia [...] września

2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wydając powyższą decyzję organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...]Prezydent [...],

zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...]pozwolenia na budowę budynku

mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w parterze przy ul. [...], na dz.

ew. nr [...] z obrębu [...] w [...] w Dzielnicy [...] . Decyzja stała

się ostateczna w dniu 27 lutego 2013 r.

W dniu 16 lipca 2013 r. do Urzędu [...] wpłynął wniosek o

wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powołaną wyżej decyzją

ostateczną. We wniosku A. K., powołał się na przyczynę wznowienia

postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., to znaczy, że jako strona

postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego

wielorodzinnego z garażami w parterze przy ul. [...], na dz. ew. nr [...] z

obrębu [...] w [...] w Dzielnicy [...], nie brał udziału w tym

postępowaniu bez własnej winy.

Postanowieniem nr [...]z dnia [...] lipca 2013 r. organ administracji

architektoniczno-budowlanej, na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., wznowił postępowanie

zakończone decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Organ, rozpatrując

zebrane dowody i materiały uznał, że wniosek A.K., o wznowienie

postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nie

pochodzi od strony postępowania. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994

roku Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę

są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości

znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast wnoszący o

wznowienie postępowania A.K. dołączył do wniosku z dnia 16 lipca

2013r. kopię postanowienia z dnia [...] kwietnia 2013 r., Sądu Rejonowego dla

[...]Sygn. akt [...], Wydział [...] (prawomocne od

dnia 14 maja 2013 r.), o zasiedzeniu nieruchomości przy ul. [...] z dniem 27

maja 2005 r. oraz odpis elektroniczny księgi wieczystej KW Nr [...], z

którego wynika, że od dnia 26 czerwca 2013 r. A.K. wraz z żoną -

W. - pozostają ujawnionymi w księdze wieczystej właścicielami nieruchomości

przy ul. [...].

Jak ustalił organ I instancji, podczas prowadzonego postępowania w sprawie

wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami

w parterze przy ul. [...], organu architektoniczno-budowlany wystąpił

pismem z dnia 20 listopada 2012 r. do Delegatury Biura Gospodarki

Nieruchomościami o podanie informacji, czy toczy się postępowanie dowodowe w

sprawie regulacji stanu prawnego nieruchomości przy ul. [...], tj.: dz. ew. nr

[...] z obrębu [...], czy zostało zakończone oraz o podanie na rzecz jakich osób

została dokonana regulacja stanu prawnego dla w/w nieruchomości (imię, nazwisko i

adres). W odpowiedzi na ww. pismo Wydział Architektury i Budownictwa wpłynęła

odpowiedź, z której wynikało, że nieruchomość przy ul. [...] jest własnością

[...], co potwierdzała Decyzja Wojewody Nr [...] z [...] listopada 1992 r.

oraz, że prowadzone było postępowanie sądowe z wniosku A. i W.

K. o zasiedzenie nieruchomości.

W związku z powyższym organ I instancji w uzasadnieniu swojego

rozstrzygnięcia stwierdził, że podczas prowadzonego postępowania

administracyjnego od dnia jego wszczęcia, tj.: od dnia 15 listopada 2012 r., do jego

zakończenia, tj.: do dnia wydania decyzji [...] lutego 2013 r., jak również przed datą 14

maja 2013 r., kiedy to postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r., Sądu Rejonowego dla

[...]sygn. akt [...], Wydział [...], o zasiedzeniu

nieruchomości uprawomocniło się, A.K. pozostawał samoistnym

posiadaczem nieruchomości przy ul. [...], wobec czego nie posiadał

przymiotu uczestnika postępowania toczącego się z wniosku [...] sp. z o.o., co

wynika z art. 999 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania

cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 269 ze zm.), który stwierdza, iż prawomocne

postanowienie o przesądzeniu własności nieruchomości przenosi własność

nieruchomości na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa

własności w katastrze nieruchomości oraz w księdze wieczystej. Dlatego też,

zdaniem organu I instancji postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., uprawomocniło się z dniem 14 maja 2013 r.,

wobec tego nie można uznać wnoszącego o wznowienie postępowania za stronę

postępowania w rozumieniu art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, co skutkuje brakiem

podstawy do uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ostatecznej decyzji Nr [...]z

dnia [...] lutego 2013 r. Prezydenta [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł .

Wnioskodawca, zastępowany przez fachowego pełnomocnika, wskazał iż

kwestionowana decyzja "została wydana ponad żądanie wnioskującego", gdyż

"organ wszczął postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem

decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] zatwierdzającej projekt

budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego

wielorodzinnego z garażami przy ul. [...] na działce nr [...] z obrębu [...]

w [...], po czym wydał zaskarżoną decyzję mimo, iż strona o jej wydanie nie

wnosiła. Strona oczekiwała, że po wznowieniu postępowania, zaskarżona decyzja

zostanie jej doręczona i będzie mogła się do niej ustosunkować wnosząc stosowne

odwołanie lub rezygnując z wniesienia środka odwoławczego".

Ponadto A.K. podniósł, iż podstawę żądania wniosku o wznowienie

postępowania stanowił nowy stan prawny nieruchomości przy ul. [...],

nieznany organowi w dacie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i

udzielenia pozwolenia na budowę. Postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. przesądzało własność

nieruchomości przy ul. [...] od dnia 27 maja 2005 r. na rzecz A. i

W. małżonków K. wobec czego winni uczestniczyć w postępowaniu o

zatwierdzeniu projektu budowlanego.

Podniesiono również w odwołaniu, iż pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. A.

K. zawiadomił Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu [...] w

Dzielnicy [...] o kończącym się postępowaniu w sprawie stwierdzenia

nabycia nieruchomości przy ul. [...]przez zasiedzenie, czego organ we

wcześniejszym postępowaniu ani w aktualnym nie wziął pod uwagę.

Po rozpatrzeniu odwołania A.K. Wojewoda [...] decyzją

nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., działając na podstawie art. 138 § 2 Kpa, uchylił

decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. i

przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż

rozstrzygnięcie Prezydenta [...] wydane zostało z naruszeniem

przepisów dotyczących instytucji wznowienia postępowania, co w zestawieniu z

zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego powoduje konieczność

uchylenia postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego

rozpatrzenia. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy stwierdził, iż organ I

instancji winien był w pierwszej kolejności zbadać czy wniosek złożony został z

zachowaniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 Kpa.

Organ odwoławczy ponadto wskazał, że Prezydent [...] nie wyjaśnił

treści żądania wnioskującego. Jakkolwiek wskazano we wniosku o wznowienie

postępowania na brak udziału A.K. w przedmiotowym postępowaniu

administracyjnym, to w ocenie organu nie można było jednoznacznie stwierdzić,

która z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 oraz art. 145a Kpa stanowi

podstawę ww. wniosku. Ponadto w odwołaniu pełnomocnik podniósł, że podstawę

żądania wniosku o wznowienie postępowania stanowią inne okoliczności nieznane

organowi w dacie wydawania decyzji. Zatem organ I instancji rozpatrując sprawę

ponownie winien w pierwszej kolejności wyjaśnić treść żądania wnioskodawcy i w

zależności od powyższych ustaleń zbadać czy został zachowany termin do złożenia

podania o wznowienie postępowania, wynikający wprost z art. 148 Kpa. W

przypadku, gdy Prezydent [...] stwierdzi, że powyższy termin został

zachowany, winien przeprowadzić odpowiednie postępowanie w trybie art. 150 i 151

Kpa.

Organ II instancji ponadto wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że wszelkie

pisma w niniejszej sprawie były kierowane wyłącznie do A.K.,

reprezentowanego przez r. pr. A. W., z pominięciem

współwłaściciela działki nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] – W.

K.. Z księgi wieczystej urządzonej dla ww. nieruchomości, załączonej również

do wniosku z dnia 16 lipca 2013 r., jednoznacznie wynika, że działka nr ew. [...]

pozostaje we współwłasności osób A. i W. małżonków K. Zatem

jak stwierdził organ odwoławczy przedmiotowe postępowanie odbyło się z

pominięciem strony postępowania o wznowienie postępowania zakończonego

decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r.

Organ wskazał dodatkowo, iż zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, pracownik organu

administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w

której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, dlatego L. O. -

Kierownik Referatu Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...], stosownie do ww. art. 24 § 1 pkt 5 Kpa podlegał wyłączeniu od udziału w

postępowaniu dotyczącym wznowienia.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu

dotyczącego wydania przez Prezydenta [...] zaskarżonej decyzji Nr

[...] z dnia [...] września 2013 r. mimo, że wnioskodawca nie wnosił o jej wydanie,

wskazał, że zgodnie z art. 151 § 1 Kpa - organ administracji publicznej, o którym

mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2

wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej

uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej

uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową

decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W związku z powyższymi wywodami i argumentami organ odwoławczy stwierdził,

że Prezydent [...] winien w pierwszej kolejności wyjaśnić i sprecyzować

treść żądania wniosku z dnia 16 lipca 2013 r., następnie zbadać czy został

zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania

zakończonego decyzją Nr [...]z dnia [...] lutego 2013 r. i w zależności od

powyższego wydać stosowne rozstrzygnięcie.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się [...]sp. z o.o. s.k. w [...]

(następca prawny [...]sp. z o.o.), wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:

1. rażące naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane, poprzez

nieuwzględnienie, iż A.K. nie posiadał przymiotu strony w

postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, zakończonym decyzją nr

[...] z dnia [...].02.2013r. mocą której Prezydent [...] zatwierdził

projekt budowlany i udzielił spółce [...]sp. z o.o. (obecnie [...]

Sp. z o.o. s. k.) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego

wielorodzinnego z garażami w parterze przy ul. [...], na dz. ew. nr [...]

z obrębu [...] w [...] w dzielnicy [...], która to decyzja

stała się ostateczna w dniu 27.02.2013 r.

2. rażące naruszenie art. 16 § 1 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego

niezastosowanie w następstwie nieuwzględnienia, iż nie uchyla się decyzji

kiedy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja

odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej;

3. rażące naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w następstwie wadliwie

sporządzonego uzasadnienia decyzji;

4. rażące naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. wskutek niewskazania podstawy prawnej

rozstrzygnięcia;

5. rażące naruszenie art. 6, 7, 8, 77 i 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie

wszystkich istotnych okoliczności sprawy, oparcie decyzji na niedokładnym

wyjaśnieniu stanu faktycznego, nie rozpatrzenie całego materiału

dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i przekroczenie reguł

swobodnej oceny dowodów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty

zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują

wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem

zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji

decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia

obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd

naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym

postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270,

ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.").

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły,

wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja

Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] na mocy której organ

odwoławczy, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta

[...] rozpoznania organowi I instancji.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania

zaskarżonej decyzji, "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i

przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy

decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do

wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując

sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę

przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

Kodeks postępowania administracyjnego wyodrębnia zatem dwie, stosowane

łącznie, przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji w której uchyla

zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia

organowi pierwszej instancji, a mianowicie:

1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z

naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o

postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych,

2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma

istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Użycie w art. 138 § 2 k.p.a. spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie

naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia

zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; konieczne jest bowiem

dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny

wpływ na jej rozstrzygnięcie". Określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy

ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem niejasnym i nieprecyzyjnym.

Należy przyjąć, że stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest

równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania

wyjaśniającego w całości lub znacznej części co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy

przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania

administracyjnego. Regulacja art. 138 § 2 stanowi bowiem wyjątek od zasady

dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą

każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej

instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot,

ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. W sytuacji, gdy

nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia

jej merytoryczną decyzją drugoinstancyjną, niedopuszczalne - jako niezgodne z

zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - jest podejmowanie

decyzji kasacyjnej, tj. decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i

przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja

Wojewody [...] została wydana zgodnie z przesłankami zawartymi w art.

138 §2 k.p.a.

W pierwszej kolejności podnieść należy, iż zgodnie z treścią art. 24 § 1 pkt 5

kpa, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w

postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Jak

wynika z akt administracyjnych, decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. Prezydenta [...] podpisał L. O. - Kierownik Referatu Administracji

Architektoniczno-Budowlanej w Wydziale Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy

[...] w [...], który to również podpisał się pod postanowieniem z

dnia [...] lipca 2013 r. wznawiającym postępowanie w tej sprawie. Mając na uwadze

treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn.

akt. II OPS 2/09 oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r.,

sygn. akt P 57/07, przez udział w postępowaniu w sprawie należy rozumieć

podejmowanie przez pracownika organu administracji publicznej przewidzianych w

przepisach prawach czynności procesowych niezbędnych do załatwienia sprawy w

formie decyzji, a jeżeli pracownik jest upoważniony do wydawania decyzji w imieniu

organu administracji publicznej lub pełni funkcje organu - również do załatwienia

sprawy w formie decyzji. Natomiast przez "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji"

należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika lub członka

organu kolegialnego, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających

lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy (por. też wyroki WSA w

Bydgoszczy z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I S.A./Bd 716/11 i WSA w

Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt SA/Wa 1261/11). Należy zatem

zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż decyzja organu I instancji

dotknięta jest wadą, o której jest mowa w art. 145 § 1 pkt 3 Kpa, i tylko powołanie się

na powyższy argument uzasadniało zastosowanie art. 138 § 2 Kpa. Czynności

wykonanee przez pracownika podlegającego wyłączeniu nie mogą stanowić

podstawy do dokonywania ustaleń faktycznych sprawy.

Wskazać, też należy, iż prawidłowe wszczęcie postępowania w sprawie

wznowienia uzależnione jest od wystąpienia kilku przesłanek, które organ I instancji

winien był ustalić stosownie do art. 7 i 77 oraz 16 § 1 Kpa. Właściwy organ

zobligowany jest do zbadania np. czy podanie wniesione zostało przez uprawniony

podmiot, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji istotnie

istniejącej w obrocie prawnym oraz czy strona przywołała w podaniu którąś z

podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. Ustalenia organu administracyjnego w tym

zakresie determinują dalsze losy tego postępowania, które w zależności od wyniku

dokonanych ustaleń, zostanie wznowione lub wydana zostanie odmowa jego

wznowienia (art. 149 § 1 i 3 k.p.a.). Praktycznie jednak, nawet po wznowieniu

postępowania, aby możliwe było przystąpienie do analizy merytorycznej decyzji

objętej postępowaniem wznowionym, konieczne jest uprzednie wyjaśnienie czy

wniosek z przyczyn podmiotowych jest dopuszczalny oraz czy żądanie wznowienia

postępowania nastąpiło w terminie określonym w ustawie - (por. wyrok NSA z dnia

20 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1591/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 13

października 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 646/07). Zarówno judykatura jak też doktryna

wypracowały jednoznaczne stanowisko prowadzące do wniosku, że jeśli wskutek

błędnych ustaleń organu, wznowi on postępowanie w sprawie, pomimo iż w

rzeczywistości winien był wznowienia takiego odmówić z uwagi na wystąpienie

przedmiotowych bądź podmiotowych przesłanek niedopuszczalności wznowienia

bądź z uwagi na niezachowanie terminu do wniesienia podania, organ winien

prowadzone postępowanie wznowieniowe umorzyć na podstawie art. 105 k.p.a.

albowiem jego prowadzenie jest od początku bezprzedmiotowe - (por. B. Adamiak:

B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.

Warszawa 2009, s. 544; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

z dnia 25 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 896/07).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zgodzić się należy z organem

odwoławczym, iż organ I instancji nie ustalił na którą konkretnie przesłankę bądź

przesłanki powołuje sie wnioskodawca. Jak trafnie wskazuje organ odwoławczy w

uzasadnieniu decyzji, w aktach sprawy oraz w uzasadnieniu decyzji I instancji brak

jest dowodu oraz wywodów na temat przesłanek i badania zachowania terminu do

złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wprawdzie nie można zgodzić sie ze

stanowiskiem organu odwoławczego, iż wskazany przez wnioskodawcę brak udziału

w postępowaniu jako podstawa do żądania wznowienia postępowania, jest

nieprecyzyjny, i nie daje podstaw do ustalenia, którą z przesłanek określonych w

art. 145 Kpa wnioskodawca przywołał, niemniej rację ma organ odwoławczy, iż z

treści wniosku można było wywieść również inne podstawy żądania. Oznacza to, iż

decyzja organu I instancji wydana w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 Kpa naruszała

przepis art. 7 i 77 Kpa, ponieważ nie ustalono w sposób wyczerpujący stanu

faktycznego sprawy, w szczególności zakresu żądania osoby uprawnionej.

Konsekwencją nieustalenia przesłanek wznowieniowych był również, podkreślany

przez organ odwoławczy, brak ustaleń w zakresie zachowania terminu jednego

miesiąca o którym mowa jest w art. 148 par. 1 Kpa. Powyższe ustalenia są o tyle

istotne, iż wznowienie postępowania mimo upływu terminu 1 miesiąca, i w

konsekwencji bezzasadne wydanie decyzji na podstawie art. 151 kpa rażąco narusza

przepis art. 16 Kpa. Należy podkreślić, że organ administracji jest obowiązany z

urzędu badać zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania,

bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo

uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę

trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt

II OSK 773/09, Lex nr 597851).

Sąd odnosząc się do zarzutów skargi, pragnie zauważyć, iż nie dopatrzył się

naruszenia przepisów art. 107 § 1 i 3 kpa tj,. wadliwości sporządzenia uzasadnienia

decyzji oraz niewskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak określono to w

skardze. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w

szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione,

dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom

odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie

podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowo

zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji

administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania,

wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Mocą

przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności

przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji

winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności

rozstrzygnięcia, co zdaniem Sądu w niniejszej sprawie miało miejsce a sama decyzja

spełnia warunki określone w treści art. 107 § 1 kpa.

Nie został również naruszony art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ

odwoławczy bowiem nie oceniał uprawnień A. K. w oparciu o art. 28 ust.

2 Prawa budowlanego lecz o art. 28 Kpa. Każda osoba zainteresowana

rozstrzygnięciem sprawy ma prawo do złożenia wniosku do organu administracji w

celu wszczęcia stosownego postępowania. Rolą organu jest weryfikacja uprawnień

takiej osoby w danym konkretnym postępowaniu. Przy czym, brak uznania za stronę

postępowania i tym samym negatywne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, np. tak

jak w niniejszej sprawie na podstawie art. 151 kpa czy też w oparciu o art. 61 a Kpa,

rodzi po stronie osoby zainteresowanej prawo do żądania w drodze postępowania

odwoławczego, aby jej uprawnienie zostało zbadane przez organ II instancji. Taka

osoba, mimo braku uznania przez organ, iż jest ona stroną postępowania, nabywa

tzw. formalny przymiot strony. Ogranicza się on wprawdzie tylko do badania czy

dana osoba jest czy też nie jest stroną, niemniej prawo do kontroli dwuinstancyjnej ,

na podstawie art. 15 i 28 Kpa jej przysługuje.

Nie można też w tej sprawie dopatrzyć się naruszenia art. 146 par. 2 w

związku z art. 16 kpa. Nie uchylono bowiem decyzji o pozwoleniu na budowę, jak

zapewne uznał skarżący, lecz wręcz przeciwnie na podstawie art. 151 par. 1 pkt 1

kpa odmówiono tej decyzji, ponieważ organ uznał iż w sprawie nie zachodzą

przesłanki wznowieniowe.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi są bezzasadne, a biorąc

dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa

procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę

oddalił.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

na podstawie art. 151 ppsa. orzekł jak w sentencji.