Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 898/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: § 2 ust. 1 pkt 51, ust. 2, § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a tiret pierwszy
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Dnia 15 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 roku sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ś. z dnia [...] 2013 r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącej kwotę [...],- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania E. B. od decyzji Burmistrza Ś. z dnia [...] 2013 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przez P. B. przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego oraz budowie wiaty dla cieląt tzw. cielętnika na działce nr [...] położonej w S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 24 maja 2011 r. P. B. zwrócił się do Burmistrza Ś. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego na działce nr ewid. gr. [...] w S. oraz budowie wiaty dla cieląt tzw. cielętnika na tej samej działce. Do wniosku załączono m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz stosowne mapy.

Po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania, w dniu [...] 2011 r. Burmistrz zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej RDOŚ) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (PPIS) o wyrażenie opinii w przedmiocie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z dnia [...] 2011 r. RDOŚ wskazał; iż treść załączonej do wniosku o wydanie decyzji karty informacyjnej przedsięwzięcia nie pozwala na zajęcie stanowiska w niniejszej sprawie. W dniu [...] 2011 r. PPIS wydał opinię sanitarną, w której jednoznacznie wskazał na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu, który powinien zostać sporządzony. Postanowieniem z dnia [...] 2011 r. RDOŚ również wyraził opinię, iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W swym postanowieniu RDOŚ sprecyzował zakres raportu i zagadnienia, których analiza winna znaleźć się w jego treści.

Postanowieniem z dnia [...] 2011 r. Burmistrz Ś. określił obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko. Następnie postanowieniem z dnia [...] 2011 r. zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W dniu 7 października 2011 r. P. B. przedłożył organowi raport oddziaływania na środowisko. W rezultacie Burmistrz zwrócił się do RDOŚ i PPIS o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. RDOŚ poinformował o konieczności uzupełnienia załączonego do wniosku raportu o oddziaływaniu na środowisko zgodnie z przedstawionymi uwagami. Burmistrz udzielił RDOŚ odpowiedzi. Burmistrz Ś. uzyskał też opinię sanitarną PPIS z dnia [...] 2011 r., w której pozytywnie zaopiniowano środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań higieniczno-zdrowotnych ze wskazanymi zastrzeżeniami. Również RDOŚ postanowieniem z dnia [...] 2012 r. uzgodnił i określił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Organ I instancji wyjaśnił, że w toku postępowania uwagi, zastrzeżenia i opinie zarówno co do sposobu prowadzonego przez Burmistrza Ś. postępowania, jak i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wnosiła E. N.

Decyzją z dnia [...] 2012 r. Burmistrz Ś. orzekł o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Od decyzji tej odwołanie wniosła E. N., która zarzuciła organowi I instancji m.in., iż nie uwzględnił negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, utrudniającego bytowanie na jej posesji, graniczącej z posesją wnioskodawcy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] 2012 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że organ I instancji nie przeprowadził szczegółowej weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium stwierdziło, iż raport jedynie pobieżnie wskazuje na możliwość wariantowej realizacji przedsięwzięcia, pomijając tzw. wariant zerowy związany z zaniechaniem inwestycji. Wzięto pod uwagę jedynie wariant polegający na rozbudowie istniejących budynków. Ponadto, według Kolegium, organ I instancji nie ustosunkował się wyczerpująco do propozycji i zarzutów skarżącej dotyczących lokalizacji planowanego przedsięwzięcia. Kolegium uznało za konieczne uzupełnienie postępowania. Zwróciło też uwagę, że streszczenie w języku niespecjalistycznym nie odnosi się do wszystkich elementów raportu, a wymóg taki ustanowiony został w art. 66 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej: ustawa. Stwierdzono też, że decyzja I-instancyjna nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie zawiera sporządzonego w wyczerpujący sposób uzasadnienia prawnego. Kolegium podkreśliło, że wdrukowana w treści opinii mapa obrazująca oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko rzeczywiście pokazuje znaczącą rozbieżność w stosunku do mapy przedłożonej przez inwestora i załączonej do Raportu. Treść tabeli określającej wartość środowiska rejonu planowanej inwestycji, po dokonaniu oceny nie odpowiada treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto akta sprawy nie zawierają jakiegokolwiek pisma odpowiadającego na wezwanie RDOŚ z dnia [...] 2011 r. do uzupełnienia Karty informacyjnej przedsięwzięcia. Z akt sprawy trudno także wywnioskować, czy znajdująca się na karcie nr 261 Karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem kompletnym. Z kolei na karcie nr 272 w sposób niedokładny zaznaczono planowaną inwestycję, poprzez wskazanie jedynie projektowanej obory bez zaznaczenia, gdzie i na jakiej powierzchni nieruchomości inwestora zlokalizowana będzie wiata dla cieląt (tzw. cielętnik). Wątpliwości te wymagały szczegółowego wyjaśnienia i uzasadnienia organu wydającego decyzję w sprawie.

Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz, po uzupełnieniu przez inwestora raportu, uzyskał opinię sanitarną PPIS (z [...] 2012 r.), w której zawarto szereg zastrzeżeń i warunków w odniesieniu do realizacji planowanej inwestycji. Postanowieniem z [...] 2013 r. RDOŚ uzgodnił realizację przedsięwzięcia, określając precyzyjnie warunki realizacji inwestycji. Po umożliwieniu stronom w trybie art. 10 § 1 k.p.a. zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wyjaśnień i wniosków, Burmistrz Ś. w dniu [...] 2013 r. wydał decyzję, w której ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i określił warunki jej realizacji. Jako podstawę materialno-prawną podano przepis art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, § 3 ust. 1 pkt 103 lit a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), dalej: rozporządzenie. W uzasadnieniu organ powołał się na pozytywne uzgodnienie RDOŚ. Podkreślił, że przeprowadzona analiza akustyczna dowodzi, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało przekroczenia akustycznych standardów ochrony środowiska na terenach objętych ochroną akustyczną, przy ograniczeniu obsługi gospodarstwa na terenie przedmiotowej inwestycji wyłącznie w porze dziennej, tj. w godz. 6.00 do 22.00. Ponadto eksploatacja inwestycji nie będzie wiązała się z powstawaniem zanieczyszczeń o charakterze zorganizowanym. Podstawowym źródłem emisji zanieczyszczeń o charakterze niezorganizowanym będzie projektowana obora i wiata dla cieląt. Z przedstawionych w raporcie obliczeń wynika, że emisje te nie będą powodowały przekroczenia dopuszczalnych wartości odniesienia w powietrzu oraz przekroczenia dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). W rezultacie organ I instancji wskazał, że zebrane dowody pozwalają na wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Odwołanie od decyzji wniosła E. B., podając, że Burmistrz nie podjął szeroko zakrojonych konsultacji zmierzających do potwierdzenia zastrzeżeń, tj. nie dokonano żadnej wizji lokalnej, oceny stanu faktycznego i nielegalnych działań podjętych przez inwestora. Nie uwzględnił też faktu, iż inwestor podejmował działania bezprawne, tzn. prowadził prace budowlane bez wymaganego prawem pozwolenia. Zdaniem odwołującej, rozważania czysto teoretyczne, oparte tylko na badaniach studialnych i analizach komputerowych, nie rozwiązują namacalnych problemów lokalizacji inwestycji i potencjalnej uciążliwości odorowej. Świadczy o tym fakt, że na str. 4 decyzji jest mowa o pasie zieleni izolacyjnej wzdłuż granic działki inwestora, co jest niemożliwe z uwagi na podłoże i kwestie komunikacyjne. E. B. zarzuciła także, że organ I instancji bezkrytycznie przyjął opinię RDOŚ, który nie przeanalizował dogłębnie przedstawionego przez inwestora materiału w spornej sprawie, tj. odnośnie oddziaływania na powietrze. Wątpliwa jest jej zdaniem również kwestia zagospodarowania wód deszczowych i roztopowych. Niezrozumiałe jest także jest uznanie organu w kwestii braku konieczności nałożenia na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej. Odwołująca wskazała na zapis zawarty na str. 7 decyzji odnoszący się do braku możliwości lokalizacji wiaty w innym miejscu. Dalej zapytała, kto będzie weryfikował realizację inwestycji zgodnie z decyzją.

Pismem z dnia [...] 2013 r. Kolegium wystąpiło do RDOŚ celem dostarczenia uzupełnień do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedłożonych przez inwestora. Po uzyskaniu tych dokumentów Kolegium ustaliło z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K., że P. B. nie rozpoczął samodzielnej realizacji inwestycji objętej przedmiotowym postępowaniem. Inspektor prowadził i zakończył postępowanie odnośnie innej inwestycji, tj. budowy obory dla krów mlecznych z zapleczem, zbiornika odchodów płynnych, zbiornika ścieków sanitarnych, zbiornika ścieków technologicznych, silosu przejazdowego, przepompowni oraz płyty gnojowej.

Utrzymując zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy SKO w L. uznało, że zarówno wydana decyzja, jak i przeprowadzone postępowanie nie naruszają przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), ani też przepisów postępowania administracyjnego. Wyjaśniło, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis art. 71 ust. 1 ustawy przewiduje, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie wymagane jest dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2 pkt 1) i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2 pkt 2). Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, określone zostały w rozporządzeniu. Kolegium zaznaczyło, że w sytuacji, gdy jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ jest zobligowany do uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięgnięcia opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (art. 77 ust. 1 pkl 1 i 2 ustawy. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być wymagany (§ 3 ust. 1 pkl 103 lit. a rozporządzenia). Raport przedłożony przez wnioskodawcę, wraz z uzupełnieniami nie budzi w ocenie organu odwoławczego jakichkolwiek zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości, wobec czego brak jest podstaw, aby odmówić mu wiarygodności. Wynika z niego, że planowana inwestycja - przy uwzględnieniu zaleceń zawartych w raporcie, nie spowoduje zagrożeń dla środowiska naturalnego oraz nie pogorszy warunków życia ludzi. Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Organ uwzględnił również w decyzji wszystkie zalecenia wynikające z opinii PPIS i postanowienia RDOŚ.

Odnosząc się do zarzutów odwołującej, Kolegium stwierdziło, że inwestor nie rozpoczął realizacji ww. inwestycji, co wynika z informacji uzyskanej od PINB w K. PINB w K. prowadził i zakończył postępowanie, jednakże co do innej inwestycji, tj. budowy obory dla krów mlecznych z zapleczem, zbiornika odchodów płynnych, zbiornika ścieków sanitarnych, zbiornika ścieków technologicznych, silosu przejazdowego, przepompowni oraz płyty gnojowej. Zdaniem Kolegium zgromadzony materiał dowodowy wystarczył do ustalenia stanu faktycznego, wobec czego przeprowadzenie przez organ I instancji oględzin nieruchomości nie było w przedmiotowej sprawie konieczne.

Kolegium wskazało też, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa szereg wymagań, które inwestor powinien spełnić. Kontrola realizacji tychże wymagań nie jest rozstrzygana na tym etapie postępowania. Brak jest, zdaniem SKO, podstaw do podważania ostatecznego postanowienia RDOŚ z dnia [...] 2013 r. uzgadniającego realizację przedsięwzięcia. Odnosząc się do kwestii nienałożenia przez organ I instancji na inwestora konieczności przedstawienia analizy porealizacyjnej, Kolegium uznało, że kwestia ta została pozostawiona uznaniu organu prowadzącego postępowanie. Przepis art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy stanowi bowiem, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia.

Kolegium wyjaśniło też, że w piśmie z dnia 28 listopada 2011 r. skierowanym do RDOŚ w P. Burmistrz Ś. prawidłowo wskazał, że tereny zabudowy zagrodowej (zagrody wsi S.) to tereny działek sąsiednich. Taki bowiem charakter mają działki położone w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji, w tym działka odwołującej.

W ocenie SKO bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają również zarzuty dotyczące lokalizacji przedsięwzięcia w najbliższej okolicy budynków mieszkalnych stanowiących własność odwołującej, pomimo posiadania przez inwestora działki o dużych rozmiarach. Postępowanie niniejsze miało na celu m.in. zapewnienie ochrony interesów osób trzecich, tj. w szczególności właścicieli działek gruntu znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, co też w niniejszej sprawie uczyniono.

E. B. wniosła skargę na powyższą decyzję SKO w L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Podniosła, iż organy orzekające nie uwzględniły negatywnego wpływu inwestycji na działkę sąsiednią, w trakcie postępowania organy nie uwzględniły jej uwag oraz przyjęto bezkrytycznie opinię RDOŚ, pomimo tego, że organ ten przygotowuje opinię w oparciu o przedłożone mu dokumenty. Zdaniem skarżącej organ uzgadniający – RDOŚ nie przeanalizował kwestii oddziaływania inwestycji na powietrze, czynników odorotwórczych oraz emisji hałasu. Z kolei organy I i II instancji nie uwzględniło uwag skarżącej co do wymagań dotyczących inwestycji. Zdaniem skarżącej błędnie przyjęto również, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane przedstawienie analizy porealizacyjnej. Podniosła też, że wadliwie wyrażono zgodę na usytuowanie wiaty dla cieląt w odległości ok. 10-20 m od granicy z sąsiednią działką, od zabudowy mieszkalnej. Kwestii tej nie ocenił również RDOŚ. Ponadto przyjęte zalecenie wykonywania prac wyłącznie w godzinach dziennych od godz. 6 do 22 nie odpowiada specyfice pracy w rolnictwie. Skarżąca wyraziła stanowisko, że zebrane w sprawie dokumenty i materiały niewiele mówią o wpływie inwestycji na człowieka, jego komfort życiowy, funkcjonowanie w bezpośrednim sąsiedztwie dużego obiektu gospodarskiego. Pominięto kwestie uciążliwości hałasu w porze nocnej i nadwyżki obornika i gnojownicy, co oznacza, że postanowienie RDOŚ jest wadliwe. Ponadto, skarżąca powołała argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

SKO w L. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu, gdy narusza przepisy postępowania w sposób, mogący mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartym w skardze stanowiskiem. Zobowiązany jest, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., do oceny praworządności podjętych przez organy orzekające działań w sprawie. Tym samym podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie nie są jedynym kryterium badania legalności rozstrzygnięć wydanych w sprawie. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także ogół przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2004 r. sygn. akt I SA 2027/02, Lex 146756 i z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA 2819/02, Lex 146750).

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażona w powołanym przepisie zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Oznacza to obowiązek podjęcia nie jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia wniosku strony. Emanacją zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu dowodowym są m.in. przepisy art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z pierwszym z nich organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei przepis art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że aby ocenić/skontrolować decyzję organu, sąd musi dysponować ustaleniami i stanowiskiem organu co do wszystkich okoliczności, które determinują sposób objętego tą decyzją rozstrzygnięcia sprawy. Inaczej kontrola sądowoadministracyjna jest niemożliwa, a zaskarżona decyzja podlega uchyleniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013 r., VIII SA/Wa 707/12, Lex 1274891). Innymi słowy realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego przez organ administracji przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2012 r., II GSK 1548/11, Lex nr 1229771).

Przedmiotem zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie było wydanie na rzecz P. B. środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego oraz budowie wiaty dla cieląt tzw. cielętnika na działce nr [...] w S. Decyzja ta, zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej: ustawa, określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy). W związku z powyższym, istotne jest, aby w pierwszej kolejności organy orzekające ustaliły, z jakim planowanym przez inwestora przedsięwzięciem mają do czynienia w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministra z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Wskazać należy, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 ustawy). W myśl art. 74 ust. 1 ustawy do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć:

1) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

2) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

3) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

4) w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej oraz przedsięwzięć dotyczących urządzeń piętrzących I, II i III klasy budowli, zamiast kopii mapy, o której mowa w pkt 3 - mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

5) dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi oraz dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych;

5a) dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszącej;

6) wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a-1c.

Rolą inwestora jest zatem wskazanie precyzyjnie rodzaju, parametrów i istotnych cech przedsięwzięcia, jak również wyjaśnienie, czy przedsięwzięcie to ma powstać jako przebudowa bądź rozbudowa przedsięwzięcia już funkcjonującego. Organy orzekające powinny zaś, jeżeli wniosek i zawarta w nim charakterystyka przedsięwzięcia są niedokładne, ustalić jaki jest zakres przedsięwzięcia i w jakich ma ono zostać zrealizowane warunkach.

W powołanym wyżej rozporządzeniu z 9 listopada 2010 r. prawodawca wskazał w § 2 katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz w § 3 katalog przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Przy czym, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż osiąga progi określone w ust. 1, względnie jeżeli spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1. Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie:

a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone:

– mieszkaniowych,

– innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt,

– zurbanizowanych niezabudowanych,

– rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych.

W powołanym § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a ujęto zatem przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko obejmujące chów i hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP, jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od określonych terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone.

W świetle przytoczonych powyżej przepisów oraz wobec treści wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego i budowie wiaty da cieląt tzw. cielętnika na działce nr [...] w S. istotnym zagadnieniem w sprawie jawi się ustalenie, czy przedmiotowy budynek i wiata, a także istniejące już zabudowania gospodarcze na tejże działce umożliwiają, zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, chów w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP do 209 DJP bydła w warunkach określonych w § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia, czy też umożliwia zwiększenie obsady ponad ten limit co podlega pod normy zawarte w § 2 ust. 1 pkt 51 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia.

W ocenie Sądu nie sposób przy kwalifikowaniu przedsięwzięć do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko względnie do kategorii do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko opierać się wyłącznie na oświadczeniu osoby zainteresowanej w uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy co do wielkości produkcji zwierzęcej w planowanym obiekcie, przy jednoczesnym pominięciu faktycznych parametrów obiektu. Ocena, czy dana inwestycja zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, względnie do kategorii do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko winna mieć bowiem charakter zobiektywizowany i wynikać nie tylko z twierdzeń strony, lecz także z parametrów zabudowy, którą strona chce zrealizować. Odmienna wykładnia powyższych przepisów byłaby sprzeczna z celem ustanowienia tychże przepisów, jakim jest szeroko rozumiana ochrona środowiska, a nadto rodziłaby niebezpieczeństwo nadużyć po stronie inwestora, który dla uproszczenia procedury uzyskania warunków zabudowy mógłby zawsze, niezależnie od faktycznych parametrów tej zabudowy, deklarować taką wielkość chowu lub hodowli zwierząt, która nie przekraczała by parametrów rodzących obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 listopada 2011 r., II SA/Po 741/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe niebezpieczeństwo jest przy tym szczególnie widoczne w realiach niniejszej sprawy. Dostrzec należy, że inwestor P. B. składając w dniu [...] 2011 r. wniosek o wydane decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego oraz budowie wiaty dla cieląt tzw. cielętnika na działce nr [...] w S., dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia, w której podał, że istniejąca obsada zwierząt w gospodarstwie wynosi 250 DJP, zaś obsada zwierząt w projektowanej oborze wynosić będzie 80 DJP (bydło w gospodarstwie zostanie przeniesione z istniejących budynków, nie spełniających swojego przeznaczenia do projektowanego budynku). Jednocześnie zaznaczył, że obsada zwierząt w gospodarstwie po wybudowaniu nowej obory pozostanie bez zmian i wynosić będzie 250 DJP. W ocenie Sądu wskazania inwestora są nieprecyzyjne. Nie wynika z nich bowiem, czy inwestor zamierza umieścić w nowym budynku obory jedynie 80 DJP bydła i co stanie się z pozostałą obsadą - 170 DJP. Nie wiadomo też, czy w rzeczywistości zamiarem inwestora nie jest zwiększenie obsady o 80 DJP bydła, w wyniku zrealizowania inwestycji.

Tymczasem Burmistrz Ś. już w postanowieniu z dnia [...] 2011 r. w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zakwalifikował rzeczone przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do regulacji określonej w § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia. Wskazał, że na podstawie informacji o planowanym przedsięwzięciu oraz zgromadzonych dokumentów poddano wnikliwej analizie m.in. skalę i charakter inwestycji. Podał, że przedsięwzięcie będzie polegało na rozbudowie istniejącego gospodarstwa, w którym prowadzona jest hodowla bydła mlecznego na rusztach w ilości 192,4 DJP, obsada zwierząt w projektowanej oborze wynosić będzie 35 DJP, a z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że po rozbudowie gospodarstwa obsada zwierząt nie zmieni się. Stanowisko organu sprzeczne jest z podanymi wyżej informacjami podanymi przez inwestora w zakresie istniejącej i planowanej obsady gospodarstwa (192,4 DJP - 250 DJP).

Podobnie w sporządzonym w niniejszej sprawie raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zakwalifikowano przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia. Opisując przedmiot opracowania autor raportu wskazał, że "w chwili obecnej na terenie rozpatrywanego gospodarstwa prowadzona jest produkcja zwierząt w ilości 193 DJP (krowy, jałówki, cielęta). Po wybudowaniu nowego obiektu powyższa obsada nie ulegnie zmianie, ponieważ część zwierząt z obiektów niefunkcjonalnych zostanie przeniesiona do nowych obiektów". Następnie autor raportu uznał, że "w związku z powyższym w przedmiotowym gospodarstwie prowadzić się będzie hodowlę bydła w ilości łącznie 193 DJP. W stosunku do stanu istniejącego nie nastąpi więc wzrost produkcji zwierzęcej." Co istotne w raporcie podano (s. 13 raportu), że "działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, jednorodzinnym, z budynkami gospodarczymi, inwentarskimi m.in. nowoczesną oborą na rusztach ze zbiornikiem na gnojownice o poj. 600 m3, garażowymi, wiatą, zbiornikami bezodpływowymi o poj. 2 x 20 m3 na ścieki technologiczne i socjalno-bytowe. Wyjaśniono też, że "dobudowa obiektów ma na celu dostosowanie hodowli bydła mlecznego do przepisów unijnych oraz poprawę mikroklimatu i warunków bytowania zwierząt." (s. 17 raportu). Obora zostanie dobudowana do istniejącej nowoczesnej obory". (s. 18 raportu). Jednocześnie w raporcie znalazły się zdjęcia przedstawiające budynki inwentarskie i istniejącą oborę bezściekową (s. 19 i 20 raportu).

Powyższe uchybienia zostały dostrzeżone przez organ uzgadniający – Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej: RDOŚ) w piśmie z dnia 21 listopada 2011 r., w którym organ ten zobowiązał inwestora do wyjaśnienia rozbieżności w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i raporcie odnośnie wielkości istniejącej obsady w liczbie 250 DJP (k. 243 akt adm.).

Z akt sprawy nie wynika, a organy orzekające, uzgadniające i opiniujące w niniejszej sprawie okoliczności tej nie wyjaśniły w swych rozstrzygnięciach, dlaczego na dalszym etapie postępowania zakwalifikowano przedmiotowe przedsięwzięcie jako wymienione w § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia. Przyjęły tak kolejno: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. (dalej: PPIS) w postanowieniu - opinii sanitarnej z dnia [...] 2011 r., RDOŚ w postanowieniu uzgadniającym z dnia [...] 2012 r., jak i następnie Burmistrz Ś. w decyzji z dnia [...] 2012r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Zauważyć należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] 2012 r. uchyliło decyzję Burmistrza Ś. z dnia [...] 2012 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, uznając z kolei, że przedsięwzięcie to należy do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium powołało się przy tym z całą pewności wadliwie na przepis §1 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia, który obejmuje stacje demontażu w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202, z późn. zm.). Równocześnie Kolegium nakazało uzupełnić raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazano, że akta sprawy nie zawierają jakiegokolwiek pisma odpowiadającego na wezwanie RDOŚ z dnia [...] 2011 r. do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia.

Z akt sprawy nie wynika, by organy orzekające ponownie prowadząc postępowanie ustaliły jakie są realne rozmiary przedsięwzięcia w zakresie planowanej obsady bydłem (w jednostkach DJP), przy uwzględnieniu, że przedsięwzięcie stanowi rozbudowę istniejącego gospodarstwa.

Sąd pragnie zauważyć, że w uzupełnieniu raportu przedłożonym przez inwestora w dniu 11 września 2012 r. na wezwanie Burmistrza wskazano, wbrew temu co podano w karcie informacyjnej przedsięwzięcia dołączonej do wniosku o wydanie decyzję, że "w istniejących obiektach i projektowanych prowadzona będzie nadal hodowla bydła mlecznego w ilości 193 DJP w cyklu otwartym (k. 106 akt adm.) Przypomnieć należy, że w karcie informacyjnej inwestor zapewnił, iż istniejąca obsada zwierząt w gospodarstwie wynosi nie 193 DJP, a 250 DJP, obsada zwierząt w projektowanej oborze wynosić będzie 80 DJP, bowiem bydło w gospodarstwie zostanie przeniesione z istniejących budynków, niespełniających swojego przeznaczenia do projektowanego budynku i reasumując – obsada zwierząt w gospodarstwie po wybudowaniu nowej obory pozostanie bez zmian i wynosić będzie 250 DJP. (k. 433 akt adm.).

Okoliczność ta nie została następnie w żaden sposób wyjaśniona przez organy, a miała istotne znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia jako mogącego zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W rezultacie zarówno postanowienie opiniujące przedsięwzięcie PPIS z dnia [...] 2012 r., jak i postanowienie uzgadniające RDOŚ wydane w dniu [...] 2013 r. kwalifikują przedsięwzięcie zamierzone przez P. B. jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia). Wystarczy wskazać, że RDOŚ w uzasadnieniu swego postanowienia podaje bez wyjaśnienia na jakiej podstawie określa rozmiary przedsięwzięcia, iż "na terenie planowanej inwestycji inwestor prowadzi obecnie hodowlę bydła mlecznego o obsadzie 193 DJP. Jak wynika z informacji przedstawionych w raporcie, po wybudowaniu nowych obiektów wielkość ta nie ulegnie zmianie."

Powyższe uchybienia nie zostały, wbrew przepisom art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a., usunięte przez organy orzekające. Burmistrz Ś. w decyzji z dnia [...] 2013 r. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2013 r. przyjęli, bez wyjaśnienia tejże kwestii, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora należy zakwalifikować jako mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko określone w § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia. Organy orzekające nie wyjaśniły fundamentalnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii zakresu przedmiotowego przedsięwzięcia. W decyzji z [...] 2013r. Burmistrz ograniczył się do podania, że na terenie planowanej inwestycji inwestor prowadzi obecnie hodowlę bydła mlecznego o obsadzie 193 DJP. Z informacji przedstawionej przez inwestora wynika, że po wybudowaniu nowych obiektów wielkość ta nie ulegnie zmianie.

Z kolei SKO w L. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznało, wbrew ocenie wyrażonej w poprzedniej decyzji z dnia [...] 2012 r., nie wyjaśniając zmiany swego stanowiska, że nie ulega wątpliwości, iż planowane przez inwestora przedsięwzięcie zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływanie na środowisko może być wymagany (§ 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia). Odnosząc się zaś do raportu i jego uzupełnienia Kolegium stwierdziło, że nie budzi on jakichkolwiek zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy wystarcza do ustalenia stanu faktycznego, wobec czego przeprowadzenie przez organ I instancji oględzin nieruchomości nie było w przedmiotowej sprawie konieczne. Kolegium powołało się przy tym na treść art. 85 § 1 k.p.a., wskazując, że organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny.

W ocenie Sądu organy orzekające nie ustaliły w sposób bezsporny stanu faktycznego sprawy tj. nie ustaliły jaki jest zakres co do obsady bydłem (w przeliczeniu na DJP) przedsięwzięcia P. B. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że determinuje właściwą kwalifikację przedsięwzięcia jako mogącego zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. To z kolei powoduje, że inne są wymogi postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziałującego na środowisko, inne zaś dla przedsięwzięcia potencjalnie znacząco oddziałującego na środowisko. Począwszy od wniosku, w sprawie dotyczącej pierwszego z wymienionych przedsięwzięć inwestor zobowiązany jest przedłożyć raport oddziaływania na środowisko (art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy), w przypadku zaś przedsięwzięcia o potencjalnym oddziaływaniu – kartę informacyjną przedsięwzięcia. Następnie, co do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko obligatoryjnie należy – co wynika z art. 59 ust. 1 pkt 1 w z. zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy – przeprowadzić, w ramach postępowania wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ocenę oddziaływania na środowisko w jej pełnym zakresie. Co do przedsięwzięć o potencjalnym oddziaływaniu na środowisko, to organ orzekający w trybie art. 63 ust. 1 i 4 ustawy postanawia o takiej konieczności i określa zakres raportu, który należy sporządzić. Określając zaś zakres raportu organ może skorzystać z prawa odstąpienia od wymagań co do zawartości raportu, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 4, 13, 15 i 16 (art. 63 ust. 4 w zw. z art. 68 ust. 2 pkt 1 ustawy).

W ocenie Sądu, powyższe wykazane uchybienia nie pozwalają na dokonanie oceny w pozostałym zakresie. Nie ma bowiem możliwości zbadania zgodności z prawem planowanego przez inwestora przedsięwzięcia w sytuacji, gdy nie ustalono jaki jest jego zakres.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy rozpoczną działania od rzetelnego, nieograniczającego się do informacji wskazanej przez inwestora, ustalenia zakresu przedmiotowego przedsięwzięcia co do obsady bydła (w DJP). Organy winny przy tym uwzględnić, biorąc pod uwagę, że inwestycja polega na rozbudowie gospodarstwa, powierzchnię istniejących i planowanych zabudowań gospodarskich, i dokonać oceny możliwości wielkości obsady w nich zwierząt.

W celu dokonania obiektywnej oceny wielkości hodowli w przedmiotowym przedsięwzięciu, organy winny mieć zatem na uwadze przepisy rozporządzeń Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 56, poz. 344), odnośnie utrzymywania cieląt oraz z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich inne niż te dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 116, poz. 778), wdrażające postanowienia Dyrektywy Rady 95/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotyczące ochrony zwierząt gospodarskich.

Powyższe akty prawne, ewentualnie niezbędna wiedza specjalistyczna, a nie jedynie sprzeczne ze sobą twierdzenia inwestora, winny być podstawą oceny czy planowana inwestycja spełnia kryteria dla uznania jej za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czy też kryteriów takich nie spełnia. Następnie w zależności od tych ustaleń, po właściwym, odpowiednim do ustalonego stanu zakwalifikowaniu przedsięwzięcia, organy przeprowadzą ponownie postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Sąd, na podstawie art. 200 p.p.s.a orzekł o kosztach sądowych, zaś w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. o wykonalności zaskarżonej decyzji.