Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 835/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt w części
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt. 1 c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 134i, art. 134h, art. 135i, art. 135j, art. 135k, art. 135l, art. 135p
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi T.R. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary nagany I. uchyla zaskarżone orzeczenie w części uznającej skarżącego winnym popełnienia zarzutów nr II, IV, V i VI i wymierzającej mu karę nagany, II. zasądza od organu Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego T.R. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art.135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 1990 roku o Policji (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 355), po rozpatrzeniu odwołania obwinionego T.R. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku uchylił orzeczenie organu I instancji w części dotyczącej zarzutów I, III i VII i uniewinnił obwinionego w tej części, a w zakresie zarzutów nr II, IV, V i VI uznano obwinionego winnym i wymierzono mu karę nagany. Przedmiotem skargi jest ta część orzeczenia organu II instancji, w której obwinionego uznano winnym popełnienia czynów opisanych w zarzutach nr II, IV, V oraz VI i wymierzono mu karę nagany.

Powyższe orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym;

W dniu [...] listopada 2014 roku Naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji, aspirant sztabowy J.C. w ramach zabezpieczenia prewencyjnego wyborów samorządowych przeprowadził w miejscowości [...] kontrolę służb. Około godz. 13.00 w [...] podjechał pod Rewir Dzielnicowych. Służbę w tym rewirze w godz. 8.00 -20.00 pełnił asp. K.P. oraz st. sierż. T.R.. Pomieszczenie było zamknięte. Następnie dokonał patrolu miejscowości i około 13.15 ponownie przejeżdżając przez rejon Rewiru Dzielnicowych zauważył stojący tam radiowóz i wchodzącego do rewiru st. sierż. T.R.. Zatrzymał się na parkingu przed rewirem i skontaktował ze służbą dyżurną, która poinformowała go, iż w/w policjanci nie zgłaszali przerwy i zjazdu do rewiru. Po jakimś czasie z rewiru wyszedł mężczyzna. Do godz. 15.45 kontrolujący przebywał na parkingu obserwując policjantów, którzy nie oupuszczali budynku rewiru. Następnie udał się do miejscowości [...] celem sprawdzenia sytuacji w lokalach wyborczych. Kiedy wrócił około godz. 16.15 przed budynek rewiru w [...] nie zastał samochodu, ani radiowozu. W czasie patrolu miejscowości przed sklepem "L" zauważył stojący radiowóz. Po około 15 minutach ze sklepu wyszli policjanci wraz z kobietą i udali się na Osiedle [...]. Policjanci nie posiadali kamizelek odblaskowych. Aspirant sztabowy J.C. ustalił za pośrednictwem dyżurnego, iż podjęli oni własną interwencję, nie powiadamiając o tym dyżurnego. Następnie skontaktował się z patrolem za pośrednictwem oficera dyżurnego i polecił aby zakończyli interwencję i zgłosili się do rewiru. Około 17,00 przeprowadził kontrolę służby. Na podstawie zapisów w notatniku służbowym T.R. stwierdził, że widnieją w nich zapisy z godz. 14.00, 14.50, 15.00, 15.20, świadczące o tym, że patrol w tym czasie wykonywał między innymi kontrole punktów wyborczych jak i patrolował m. [...]. Ponadto na podstawie zapisu w notatniku w zakresie przeprowadzonej interwencji stwierdził, że doszło do przywłaszczenia portfela z pieniędzmi i dokumentami, sprawę załatwiono na miejscu.

W dniu [...] listopada 2014 r. w oparciu o notatkę służbową sporządzoną przez aspiranta sztabowego J.C. – noszącą datę [...] listopada 2014 r. – opisującą ustalenia poczynione w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych poprzedniego dnia, Komendant Powiatowy Policji polecił przeprowadzenie czynności wyjaśniających w niniejszej sprawie, które dały podstawę do wszczęcia przeciwko sierż. szt. T.R. postępowania dyscyplinarnego.

W dniu [...] stycznia 2015 r. został przesłuchany w charakterze świadka asp. szt. J.C., który złożył zeznania potwierdzające informacje zawarte w sporządzonej przez niego notatce służbowej z dnia [...] listopada 2014 r.

W dniu [...] stycznia 2015 r. obwiniony odmówił składania wyjaśnień, a następnie złożył wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego.

Do akt postępowania dyscyplinarnego włączono kserokopię kart książki kontroli - wewnętrznej KPP, z której wynika, iż asp. szt. J.C. w dniu [...] listopada 2014 r. w godz. 12.00-17.15 dokonał doraźnej kontroli sposobu pełnienia służby przez obwinionego, polegającej na bezpośredniej obserwacji patrolu.

W dniu [...] stycznia 2015 roku, rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych złożonych przez obwinionego.

W dniu [...] stycznia 2015 roku, przesłuchano w charakterze świadka K.S. – dyżurnego KPP, który zeznał iż w dniu [...] listopada 2014 r. pełnił służbę dyżurnego KPP – w godzinach 8.00-20.00. Potwierdził w swoich zeznaniach, że w godzinach popołudniowych asp. szt. J.C. wyjechał w patrol kontrolny w związku z wyborami samorządowymi. Około godz. 15.00 skontaktował się z nim telefonicznie i pytał czy zgłaszał się patrol z [...]. Świadek jako oficer dyżurny udzielił odpowiedzi, że nie. Po około godzinie na polecenie Naczelnika Prewencji KPP wywołał patrol i ustalił jego położenie. Patrol poinformował, że znajduje się w sklepie, gdzie podjął interwencję odnośnie przywłaszczenia portfela. Niniejszej interwencji patrol wcześniej nie zgłaszał służbie dyżurnej. Rozmowę oficera dyżurnego z patrolem słyszał przez telefon asp. szt. J.C. i poinformował dyżurnego, że patrol przez trzy godziny przebywał w rewirze, nie opuszczając tego miejsca.

W dniu [...].02.2015 r. rzecznik dyscyplinarny dokonał oględzin zapisu rozmów telefonicznych i radiowych w KPP pomiędzy patrolem a dyżurnym jednostki oraz dyżurnym i Naczelnikiem Prewencji KPP, które miały miejsce w dniu [...] listopada 2014 roku. Powyższe zapisy potwierdziły zeznania świadka K.S..

W dniu [...] lutego 2015 r. został przesłuchany w charakterze świadka M.Ż. – zastępca dyżurnego KPP, który zeznał, iż pełnił służbę w dniu [...] listopada 2014 r. w godz. od 8.00-20.00. Świadek potwierdził, że patrol z [...] nie informował go o interwencji w sklepie, jak również nie zgłaszał przerwy.

W dniu [...] lutego 2015 r. przesłuchano sierż. szt. T.R., który wyjaśnił, iż od 2012 r. pełni służbę w [...], jego partnerem w służbie jest asp. K.P.. Podczas służbowych rozmów Naczelnik Prewencji KPP wielokrotnie mówił, że ich rozdzieli i nie będą razem pracować. Nie miał merytorycznych uwag do ich pracy, za którą ich chwalił i nagradzał, tylko do sposobu zachowania się, poczucia humoru oraz dobrych relacji. Następnie obwiniony ustosunkował się do poszczególnych zarzutów. Odnośnie zarzutu dotyczącego opuszczenia rejonu pełnienia służby patrolowej bez uprzedniej zgody dyżurnego jednostki (zarzut I),stwierdził iż nie opuścił rejonu służbowego ponieważ przez cały okres pełnienia służby w dniu [...] listopada 2014 r. zgodnie z dyslokacją podaną na odprawie służbowej miał przebywać na terenie gminy [...].

Opisując czynności związane z zarzutem dotyczącym nie powiadomienia dyżurnego oficera jednostki o podjęciu interwencji w związku z uzyskaniem informacji o popełnieniu przestępstwa (zarzut II) skarżący wyjaśnił, że zadzwoniła znana mu osobiście kobieta, która oświadczyła, że potrzebuje pomocy, nie określając o jaką pomoc jej chodzi i poprosiła o rozmowę. Po przyjeździe okazało się, że kobiecie zaginął portfel. Rozmowa z nią trwała około 30 minut. Podczas rozmowy przejrzano zapis z monitoringu w sklepie, w którym kobieta jest ekspedientką. Po tych czynnościach asp. K.P. – dowódca patrolu postanowił powiadomić dyżurnego KPP o podjęciu interwencji własnej. Niemniej jednak zostali oni wywołani przez dyżurnego, którego dowódca patrolu poinformował o interwencji. Ponieważ na monitoringu sklepowa rozpoznała mężczyznę, który przywłaszczył jej portfel udali się wraz z nią do jego miejsca zamieszkania. Mężczyzna zwrócił portfel twierdząc, że chciał go oddać do sklepu lub na Policję. Pokrzywdzona przejrzała zawartość portfela i stwierdziła, że nic w nim nie zginęło. Nie miała żadnych uwag do interwencji, a wręcz dziękowała za odnalezienie portfela. Prokurator podejmując merytoryczną decyzję w niniejszej sprawie nie dopatrzył się znamion przestępstwa, co skutkowało odmową wszczęcia postępowania przygotowawczego. Obwiniony ponadto dodał, iż czynności realizowane przez niego i jego partnera w służbie miały charakter dynamiczny i brakowało czasu na dokładną analizę sprawy. W trakcie interwencji patrol był ponaglany telefonicznie przez Naczelnika Prewencji KPP, aby natychmiast zakończyć interwencję i zjechać do rewiru dzielnicowych w celu poddania się kontroli. Podczas kontroli asp. szt. J.C. rozpytał patrol na temat przebiegu interwencji.

Ustosunkowując się do zarzutu nie odnotowania w notatniku służbowym faktu opuszczenia rejonu służbowego zjeżdżając do rewiru w [...] (zarzut III), obwiniony potwierdził, iż zjechał do rewiru dzielnicowych, co zostało jednak potwierdzone stosowną dokumentacją w formie meldunku informacyjnego i zapisu w notatniku.

Odnośnie zarzutu dotyczącego braku odnotowania w notatniku służbowym faktycznych czynności wykonanych w godzinach między 13.00 a 16.00 w dniu [...] listopada 2014 roku (zarzut IV), T.R. wyjaśnił, że udzielający informacji o podejrzeniu popełnienia przestępstwa mężczyźni żądali aby nigdzie nie figurowały ich dane. Zapis w notatniku z godz. 14.50 nie został zrealizowany ponieważ w momencie wychodzenia, celem jego realizacji, jeden z mężczyzn wrócił się i prosił o kolejną rozmowę. Natomiast zapis z godz. 15.20 został zrealizowany, ponieważ punkt wyborczy w [...] znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie i podczas rozmowy z petentem był nadzorowany przez obwinionego.

Uzasadniając dokonanie zapisu w notatniku służbowym dotyczącego faktycznie nie mającej miejsce czynności o godzinie 15.00 (zarzut V) skarżący wyjaśnił, że przeprowadzona kontrola drogowa przez asp. P. wynikała z możliwości pozyskania w późniejszym czasie mężczyzny jako osobowego źródła informacji, gdyż patrol nie znał jego danych osobowych. Mężczyzna ten widziany był w dniu pełnienia służby jakiś czas wcześniej na osiedlu [...], stąd wynika miejsce kontroli wpisane w notatniku.

Skarżący nie zgodził się również z zarzutem VI dotyczącym nie wykonania niezbędnych czynności z sprawcą przestępstwa wyjaśniając, że naczelnik wydziału prewencji nie miał uwag co do postępowania patrolu, kiedy było można wykonać jeszcze inne czynności. Podczas czynności sprawdzających skarżący również nie widział potrzeby wykonywania czynności z domniemanym sprawcą przestępstwa, również prokurator nadzorujący postępowanie nie widział takiej potrzeby. W ocenie obwinionego wykonanie czynności z mężczyzną który przywłaszczył portfel byłoby zbyt pochopne. Okoliczności towarzyszące zdarzeniu oraz wiedzą jaką dysponował patrol w momencie zdarzenia nie pozwalały na wykonanie czynności w innym zakresie.

Nadto obwiniony stwierdził, że prowadzący odprawę w dniu [...] listopada 2015 r. nie przekazywał policjantom polecenia nakazującego przez cały czas pełnienia służby noszenia kamizelek odblaskowych. Rozporządzenie, które mówi o niniejszych kamizelkach dopuszcza ich noszenie podczas wykonywania innych czynności niż na drodze. Obwiniony nie zapoznawał się z pismem Z-cy Komendanta Wojewódzkiego Policji które zawiera polecenie noszenia kamizelki odblaskowej, co czyni bezzasadnym zarzut zawarty w punkcie VII.

W oparciu o powyższy materiał dowodowy orzeczeniem nr [...] Komendant Powiatowy Policji z dnia [...] marca 2015 roku uznał T.R., obwinionego o to, że:

I. W dniu [...] listopada 2014 r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu służbowego na terenie gminy [...], opuścił rejon pełnienia służby patrolowej bez uprzedniej zgody dyżurnego jednostki Policji zjeżdżając do Rewiru w [...], tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust 3 pkt 3 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 29 ust 2 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym.

II. W dniu [...] listopada 2014 r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu służbowego na terenie gminy [...], po otrzymaniu informacji o przestępstwie w rejonie pełnienia służby nie powiadomił o tym fakcie dyżurnego jednostki Policji tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 35 ust 1 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym.

III. W dniu [...] listopada 2014 r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu służbowego na terenie gminy [...], nie odnotował w notatniku służbowym faktu opuszczenia rejonu służbowego zjeżdżając do Rewiru w [...], tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z §4 ust.2 pkt 2f Wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26.06.2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych.

IV. W dniu [...] listopada 2014r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu służbowego na terenie gminy [...] nie odnotował w notatniku służbowym od godz. 13:00 do 16:00 faktycznie wykonywanych czynności oraz dokonał zapisu w notatniku służbowym o wykonaniu czynności w godz. 14:50 i 15:20 przed faktycznym ich wykonaniem, tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art 132 ust 3 pkt 3 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 4 ust.1 i 5 Wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych.

V.W dniu [...] listopada 2014 r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu służbowego na terenie gminy [...] dokonał zapisu w notatniku służbowym z godz. 15:00 asysty przy kontroli drogowej wskazując miejsce inne niż faktyczne, tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2 a Wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych.

VI. W dniu [...] listopada 2014 r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu na terenie gminy [...], po uzyskaniu informacji o przestępstwie nie wykonał niezbędnych czynności ze sprawcą przestępstwa, tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art 132 ust. 3 pkt. 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z art. 9 § 1 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego.

VII. W dniu [...] listopada 2014r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu na terenie gminy [...] podczas wykonywania czynności służbowych nie realizował polecenia wynikającego z pisma i Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji insp. S.B. o obowiązku noszenia kamizelki odblaskowej, tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art 132 ust 3 pkt 1 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 8 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów,

uznał obwinionego winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzył mu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Obwiniony T.R. w ustawowym terminie złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, który uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia organ II instancji stwierdził, że zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy nie jest kompletny. Wymaga on uzupełnienia poprzez przesłuchanie w charakterze świadka K.P. na okoliczność służby w dniu [...] listopada 2014 roku, odtworzenia zapisów w notatniku służbowym obwinionego z dnia [...] listopada 2014 roku, dołączenie kserokopii meldunku informacyjnego sporządzonego ze spotkania w dniu [...] listopada 2014 roku, a w przypadku nadania mu klauzuli tajności, sporządzenie notatki służbowej zawierającej informację, czy został on wykorzystany przez komórkę do której go skierowano, dołączenie wydruku z SWD dotyczącej odprawy z dnia [...] listopada 2014 roku, dołączenie opinii służbowej oraz rozkazów o wyróżnieniu, na które powołuje się skarżący.

Komendant Powiatowy Policji uzupełnił materiał dowodowy poprzez dołączenie opinii służbowej, która jest pozytywna, odtworzenie w formie protokołu zapisów w notatniku służbowym obwinionego z dnia [...] listopada 2014 roku, dołączył odpisy rozkazów personalnych dotyczących udzielania obwinionemu nagród oraz dodatkowo wobec braku możliwości przesłuchania świadka K.P. sporządzono notatkę służbową zawierającą zapisy zawarte w notatniku służbowym w/w funkcjonariusza policji, który w dniu [...] listopada 2014 roku pełnił wspólnie z obwiniony służbę. Organ odstąpił od przesłuchania w charakterze świadka K.P. z uwagi na długotrwałe przebywanie na zwolnieniu lekarskim. Lekarz psychiatra na żądanie organu wystawił zaświadczenie noszące datę [...] maja 2015 roku, z którego treści wynika, że brak jest przeciwwskazań natury psychiatrycznej do przesłuchania K.P. w charakterze świadka, a z załączonego zwolnienia lekarskiego wynika, że zostało ono wystawione w/w na okres od [...] maja 2015r. do [...] czerwca 2015 r.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 roku rzecznik dyscyplinarny odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych zawartych w piśmie obwinionego z dnia [...] czerwca 2015 roku tj.

W dniu [...] czerwca 2015 roku Komendant Powiatowy Policji ponownie wydał orzeczenie, w którym uznał w/w za winnego zarzucanych czynów mu wszystkich siedmiu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji stwierdził, że w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego zebrano materiał dowodowy na podstawie którego należy stwierdzić, że sierż. szt. T.R. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanych mu czynów. Okoliczności sprawy ustalono w oparciu o przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne wykazały, że większość czynów obwiniony popełnił świadomie poprzez zaniedbanie ciążących na nim obowiązków lub wykonanie ich nierzetelne. W poczuciu bezkarności swoich działań naruszył dyscyplinę służbową świadomie. Szczególnie ma to znaczenie w przypadku nie wykonywania obowiązków służbowych w dniu w którym odbywały się wybory, a więc w dniu w którym nałożono na funkcjonariuszy dodatkowe obowiązki. Wymierzona kara dyscyplinarna wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe jest w tych okolicznościach adekwatna do stopnia zawinienia i rodzaju popełnionych przewinień służbowych.

W dniu [...] lipca 2015 roku T.R. złożył odwołanie od powyższego orzeczenia. W uzasadnieniu odwołania stwierdził, że postępowanie dyscyplinarne powinno charakteryzować się obiektywizmem, bezstronnością, jak również powinno badać się dowody wskazujące na winę obwinionego jak i na jego niewinność. Wszystkie wątpliwości nie rozstrzygnięte w ramach przeprowadzonych czynności dowodowych rozstrzygać należy na korzyść obwinionego, co w niniejszym postępowaniu nie miało miejsca. W czasie pełnienia służby w dniu [...] lipca 2014 roku rejonem jej pełnienia była gmina [...], którego to terenu nie opuścił. Odnośnie zarzutu nie poinformowania dyżurnego o popełnionym przestępstwie podniósł, że formułując ten zarzut nie podano o popełnienie jakiego przestępstwa chodziło oraz, że powiadomili z drugim funkcjonariuszem o powyższym około 30 minut od powzięcia informacji, co nie miało żadnego wpływu na przebieg interwencji. Zarzut dotyczący nie odnotowania w notatniku służbowym faktu zjazdu z rejony nie jest zasadny, albowiem tego rejonu w trakcie pełnienia służby nie opuścił. Kwestionując zarzut dotyczący nie odnotowania wykonywanych czynności służbowych między godziną 13 a 16 obwiniony wskazał, że jest zbyt ogólnikowo sformułowany i nie wskazano jakich konkretnych czynności nie odnotował. Wytyczne nr 2/07 Komendanta Głównego Policji nie wymagają odnotowania czynności służbowej jaką jest pozyskiwanie informacji na temat sprawcy przestępstwa, co faktycznie miało miejsce. Zapis taki jest czynnością fakultatywną. Odnośnie zarzutu dotyczącego odnotowania w notatniku służbowym czynności dotyczącego asysty przy wykonywaniu kontroli drogowej (zarzut V) obwiniony odwołał się do wyjaśnień złożonych w tej kwestii wcześniej w trakcie przesłuchania. W części dotyczącej zarzutu niewykonania niezbędnych czynności ze sprawcą przestępstwa obwiniony podniósł, że zarzut jest zbyt ogólny, nie formułuje, jakie czynności konkretnie nie wykonał, a nadto czynności, które wykonał pozwalały mu na przyjęcie, że nie doszło do popełnienia przestępstwa. Odnośnie zarzutu dotyczącego, że w trakcie pełnienia służby patrolowej z użyciem samochodu nie miał założonej kamizelki odblaskowej, obwiniony stwierdził, że taki obowiązek nie istnieje, taki obowiązek nie wynika z obowiązujących przepisów, nie otrzymał takiego polecenia na odprawie w dniu [...] listopada 2014 roku, która odbyła się przed rozpoczęciem służby. Organ nie przesłuchał wnioskowanych przez niego świadków, którzy mieli tą okoliczność potwierdzić.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku Komendanta Wojewódzkiego Policji na podstawie art.135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 1990 roku o Policji, po rozpatrzeniu odwołania obwinionego T.R. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku uchylono orzeczenie organu I instancji w części dotyczącej zarzutów I, III i VII i uniewinniono obwinionego w tej części, a w zakresie zarzutów nr II, IV, V i VI uznano obwinionego winnym i wymierzono mu karę nagany.

W uzasadnieniu orzeczenia na wstępie przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania dyscyplinarnego. Wskazano na regulacje prawne zawarte w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta za przewinienia dyscyplinarne. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej zgodnie z art. 132 ust. 2 cyt. ustawy, stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Natomiast zgodnie z art.132a ustawy, przewinienie dyscyplinarne, jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi lub nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wskazano również na art. 135g ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego. Natomiast zgodnie z art. 134h ust. 1 wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy i ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów skarżącego, poddano analizie materiał zgromadzony w aktach postępowania odnośnie zarzutów zawartych w punkcie I, III i VII i odwołując się do przepisów wewnętrznych regulujących zasady pełnienia służby przez funkcjonariuszy policji, organ II instancji stwierdził, iż należy obwinionego T.R. uniewinnić od powyższych trzech zarzutów. Przystępując natomiast do rozważań dotyczących pozostałych zarzutów organ stwierdził, iż działanie obwinionego w zakresie zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych w pkt II, IV, V i VI było zawinione. Z pewnością w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której skarżący popełnił przewinienia dyscyplinarne na skutek braku należytej ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł, a przede wszystkim powinien przewidzieć. Obwiniony jako funkcjonariusz policji z 7 letnim stażem, był świadomy, ze jego zachowanie naruszało obowiązujące przepisy dyscyplinarne. Następnie organ powołując się na art. 134h ust. 1 ustawy o Policji przeszedł do rozważań dotyczących okoliczności mających wpływ na rodzaj wymierzonej kary i odnosząc powyższe uwagi do sprawy obwinionego, wskazując na jego zawinione działanie, dotychczasową pozytywną opinie, nienaganny przebieg służby, fakt uzyskiwanych wyróżnień i nagród, doświadczenie zawodowe oraz szczególny charakter służby w dniu [...] listopada 2014 roku (wybory samorządowe), stopień szkodliwości popełnionych przewinień dyscyplinarnych uznał za zasadne wymierzenie skarżącemu kary nagany.

W złożonej skardze obwiniony T.R. zaskarżył orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 roku w części w której uznano go winnym popełnienia zarzutów opisanych w punkcie II, IV, V i VI i wymierzono mu karę nagany, wnosząc o uchylenie orzeczenia w tej części i poprzedzającego je orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] czerwca 2015 roku oraz o zasądzenie od organu na rzecz obwinionego zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W skardze podniesiono następujące zarzuty:

- naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji poprzez nieprecyzyjne i wadliwe sformułowanie opisu przewinień dyscyplinarnych organów obu instancji w zakresie czynów opisanych w zarzucie II, IV, V i VI,

- naruszenie art. 135f ust. 7 w zw. z art. 135l ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i braku uzupełnienia przez organ II instancji materiału dowodowego o przesłuchanie świadka K.P., który to dowód został bezpodstawnie pominięty przez organ I instancji, oraz świadków T.B. oraz E.I., które to dowody zawnioskowane przez obwinionego, miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

- naruszenia art. 135k ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i braku odniesienia się w treści uzasadnienia do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżącego i tym samym naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania oraz prawa do obrony obwinionego,

- naruszenia art. 135g ust. 1 i 2 w zw. z art. 135j ust. 1 w zw. z art. 135l ustawy o Policji poprzez rozstrzygnięcie niedających się rozstrzygnąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego oraz nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, będącej skutkiem nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, przejawiające się w zaakceptowaniu przez organ II instancji ustaleń organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że przedstawiając w złożonej skardze odmienny od przyjętego przez organ II instancji stan faktyczny skarżący pominął w swoich wywodach argumenty prowadzące do odmiennych ustaleń od jego wniosków. Podnosząc rzekome uchybienia procesowe nie wykazał jakie one miały znaczenie na rozstrzygnięcie sprawy. Dokonana przez organ ocena zgromadzonego materiały dowodowego jest oparta na jego obiektywnej ocenie, popartej doświadczeniem osób prowadzących postępowanie i fachowości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W przepisach ustawy zawarta jest regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak również regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Jedynie w zakresie przewidzianym w art. 135p ust. 1 ustawy, dotyczącym wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych, zawarte jest odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest regulacją pełną w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia, poza unormowaniem zawartym przepisie art. 135p ust. 1 ustawy. Przedmiotowa ustawa nie odsyła do Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza policji nie jest sprawą indywidualną, rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Zarówno z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w ustawie z 1990 r. o Policji, przepisów k.p.a. nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów (wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 roku, sygn. akt I OSK 2266/13, Lex 1664444).

Zgodnie z przepisami ustawy o Policji, w przypadku uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne z urzędu (w określonych przypadkach) bądź może je wszcząć na wniosek pokrzywdzonego (art. 134i ust. 1 ustawy).

Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją prawną (art. 134i ust. 6 pkt 4 ustawy).

Rzecznik dyscyplinarny sporządza sprawozdanie, które m.in. wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów (art. 135i ust. 7 pkt 2 ustawy).

Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu albo odstąpieniu od ukarania, albo ukaraniu, albo o umorzeniu postępowania (art. 135j ust. 1 ustawy).

Orzeczenie powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną; rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego; uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia (art. 135j ust. 2 pkt 4-6 ustawy).

Z przytoczonych przepisów wynika, że w postępowaniu dyscyplinarnym istotny jest opis zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego oraz jego kwalifikacja prawna. W postępowaniu tym policjantowi stawia się konkretny zarzut, a rozstrzygnięcie jest ściśle związane z poczynionymi ustaleniami dotyczącymi tegoż zarzutu.

Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem quasi karnym, w którym nie dokonuje się oceny, czy policjant popełnił jakiekolwiek przewinienie dyscyplinarne, ale czy popełnił przewinienie dyscyplinarne mu zarzucane. Nie bez znaczenia w tej sytuacji jest sposób sformułowania zarzutu.

W niniejszej sprawie w zaskarżonym orzeczeniu wydanym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 roku uznano skarżącego winnym popełnienia czterech przewinień dyscyplinarnych z siedmiu objętych zarzutami i wymierzono mu karę nagany.

Zgodnie z art. 135j ust. 2 ustawy o Policji orzeczenie dyscyplinarne zarówno wydane zarówno przez organ I jak i II instancji winno zwierać obok oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego, daty wydania orzeczenia, stopnia, imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego obwinionego także opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną, rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia, pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania, podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz pieczęć jednostki organizacyjnej policji. Nie może budzić wątpliwości, że uzasadnienie jest integralną częścią orzeczenia zarówno organu I jak i II instancji. Poprzez sporządzenie uzasadnienia wydanego orzeczenia organ realizuje obowiązek należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, którymi kierują się organ w toku załatwienia sprawy. Uzasadnienie faktyczne orzeczenia winno zatem zawierać wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, mocy dowodowej czy też wskazanie dlaczego okoliczności, które wynikają z przeprowadzonych dowodów organ uznał za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast uzasadnienie prawne winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów. O ile w art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji wskazuje się, że orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego winny zawierać – jak wyżej wskazano – uzasadnienie faktyczne i prawne, brak jest regulacji tak jak np. w kodeksie postępowania administracyjnego co należy zamieścić w uzasadnieniu, jednak wyżej poczynione w tym zakresie uwagi wynikają z roli jaką pełni uzasadnienie orzeczenia. Zadaniem uzasadnienia jest przekonanie strony – w niniejszej sprawie obwinionego – o prawidłowości rozstrzygnięcia. Równocześnie powinno umożliwić organowi kontroli oraz sądowi administracyjnemu rozpatrującemu skargę sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organy oraz motywów rozstrzygnięcia. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu swojego orzeczenia do żądań, wniosków i zarzutów zwłaszcza zawartych w odwołaniu. Uzasadnienie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji wydanego w następstwie wniesionego przez T.R. odwołania powyższym warunkom nie odpowiada odnośnie części dotyczącej zarzutów popełnienia których skarżący został uznany winnym, a w której to części orzeczenie zostało zaskarżone. Po dokonaniu szczegółowej analizy materiału dowodowego dotyczącego zarzutów od których popełnienia skarżącego uniewinniono i przedstawieniu regulacji prawnych dotyczących tych czynów organ przechodząc do oceny zasadności przypisania skarżącemu pozostałych zarzutów, odnośnie których popełnienia uznano go winnym, organ stwierdził w uzasadnieniu tylko, że działanie obwinionego było zawinione. W dalszej części uzasadnienia organ zawarł rozważania dotyczące winy umyślnej oraz w oparciu o wskazania art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wskazał na okoliczności przemawiające za wymierzeniem skarżącemu kary nagany. Brak jest wskazania faktów, które uznał za udowodnione, a które wyczerpują znamiona przypisanych skarżącemu zarzutów, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej czy też uznał, że okoliczności nimi wykazane lub które miały być wykazane nie są istotne do rozstrzygnięcia sprawy. W odwołaniu złożonym od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji skarżący kwestionując popełnienie przez niego przewinień dyscyplinarnych opisanych w pkt II, IV, V i VI wskazuje okoliczności, które uzasadniają jego zdaniem odmienną ocenę jego zachowań jak i wskazuje na konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jak uzupełniające przesłuchanie oficera dyżurnego, nie ustosunkowano się do zarzutu dotyczącego charakteru służby jaką pełnił w dnu [...] listopada 2014 roku obwiniony (patrolowa czy o charakterze obchodowym) i jakie w związku z postawionymi zarzutami ciążyły na nim obowiązki zawarte w obowiązujących funkcjonariuszy policji wytycznych Komendanta Głównego Policji. Odnośnie zarzutu opisanego w pkt VI skarżący w odwołaniu podniósł, że zarówno w opisie jak i uzasadnieniu orzeczenia organu I instancji nie wskazano jakie niezbędne czynności miał wykonać ze sprawcą przestępstwa. Organ odwoławczy w zaskarżonym orzeczenie do tego istotnego zarzutu nie ustosunkował się, nie wskazał jakie w konkretnej sprawie winny to być czynności, a szczególności czy z uwagi na przebieg zdarzenia było to możliwe. Powyższe ,,braki" w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji uniemożliwiają jego kontrolę pod kątem legalności w znaczeniu podanym na wstępie rozważań prawnych niniejszego uzasadnienia.

W złożonej skardze T.R. podnosi zarzut naruszenia przez organ odwoławczy naruszenia art. 135f ust. 7 w zw. z art. 135l ust. 1 ustawy o Policji poprzez nieuzupełnienie materiału dowodowego o przesłuchanie wnioskowanych świadków K.P., E.I. i T.B.. Pierwszy z tych świadków pełnił z obwiniony w dniu [...] listopada 2014 roku służbę, posiada więc wiedzę odnośnie przebiegu służby, zdarzeń stanowiących podstawę wniesionych zarzutów, okoliczności im towarzyszących. Powołane przez skarżącego przepisy mówią o uprawnieniu obwinionego do zgłaszania wniosków dowodowych oraz o możliwości uzupełnienia przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego materiału dowodowego jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia. Wskazać nadto należy na art. 135k ust. 1 ustawy stwierdzający, że postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Do istoty postępowania dwuinstancyjnego należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy. Nadto odnośnie pominięcia dowodu z przesłuchania świadka K.P. powołać należy art. 135p ust. 1 ustawy zgodnie z którym to przepisem w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W stosunku do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Umknęło organowi drugiej instancji, że podstawą pominięcia przeprowadzenia tego dowodu przez organ I instancji stanowiło jak wskazano w postanowieniu brak chęci i woli do złożenia zeznań. Świadek ten jak wynika z dokumentów znajdujących się na w aktach sprawy przebywał na zwolnieniu lekarskim. Jak wynika z ostatniego zwolnienia lekarskiego dołączonego do akt do 24 czerwca 2015 roku. Lekarz psychiatra nie stwierdził żadnych przeciwwskazań natury psychiatrycznej do przeprowadzenia czynności związanych z przeprowadzanym postępowaniem dyscyplinarnym. W aktach brak jest jednocześnie innych dokumentów np. dalszych zwolnień lekarskich, z których by wynikały przeszkody do przesłuchania w/w osoby w charakterze świadka po 26 czerwca 2015 roku. Natomiast mimo ustania tych przyczyn i ponowienia w odwołaniu wniosku o jego przesłuchanie organ odwoławczy nie ustosunkował się do powyższego wniosku, nie podjął żadnych czynności zmierzających do przeprowadzenia tego dowodu, ani też w uzasadnieniu nie wykazał, aby przeprowadzenie tego dowodu nie miało istotnego znaczenia do rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd nie podzielił zarzutu dotyczącego nieprecyzyjnego i wadliwego sformułowania opisu przewinień zarzucanych skarżącemu. Wskazano w nich znamiona poszczególnych przewinień i okoliczności je w niniejszej sprawie wyczerpujące oraz ich kwalifikację prawną. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji. Wbrew twierdzeniom skarżącego w aktach sprawy postępowania dyscyplinarnego znajduje się plan zabezpieczeń prewencyjnych w związku z zabezpieczeniem wyborów samorządowych i plan zabezpieczeń policyjnych w zakresie zabezpieczenia sezonu zimowego na terenie KPP– zima 2014/2015. Sąd nie podziela również zarzutu dotyczącego braku odczytania pełnych zapisów zawartych w notatniku służbowym K.P.. Jest prawdą, że nie odczytano pojedynczych słów, jednak pozostałe odczytane informacje dają podstawę do przyjęcia o której godzinie, jakie czynności zostały odnotowane i o jakim charakterze.

Pozostałe zarzuty dotyczą oceny materiału dowodowego i związanych z tym ustaleniami poczynionymi przez organy. Organ ponownie rozpatrując sprawę winien podać je analizie, przedstawiając ja w uzasadnieniu orzeczenia.

Przystępując do ponownego rozpoznania odwołania złożonego przez T.R. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji organ II instancji winien mieć na uwadze powyższe rozważania, a w szczególności rozważyć konieczność przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez przesłuchania wnioskowanych świadków w tym K.P. posiadającego wiedzę związane z zdarzeniami stanowiącymi podstawę stawianych skarżącemu zarzutów, jeżeli nie zachodzą przeszkody do przeprowadzenia tego dowodu, porównanie zapisów zawartych w notatnikach służbowych skarżącego i K.P. co niewątpliwie pozwoli na rozwianie wielu wątpliwości podnoszonych w skardze. Następnie po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego organ winien przedstawić rezultat przeprowadzonego całego postępowania dyscyplinarnego w zakresie zarzutów objętych punktami II, IV, V i VI w uzasadnieniu orzeczenia z uwzględnieniem uwag dotyczących co winno w nim zostać zawarte.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji uchylono w zaskarżonej części tj. uznającej T.R. winnym popełnienia zarzutów opisanych w punktach II, IV, V i VI i wymierzenia mu kary nagany.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 2005 p.ps.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego T.R. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego adwokatem. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika ustalono w oparciu o § 18 ust. 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tj. Dz.U z 2013 r., poz. 461).