Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 605/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Gminy Głubczyce z dnia 23 lutego 2006 r., nr XXXIII/405/06 w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości, 2) określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

W dniu 23 lutego 2006r. Rada Miejska w Głubczycach, działając na podstawie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747 ze zm.), podjęła Uchwałę nr XXXIII/405/06 w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków.

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wywiódł Wojewoda Opolski. W złożonej skardze wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały nr XXXIII/405/06 Rady Miejskiej w Głubczycach z dnia 23 lutego 2006r. w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków

Zaskarżonej uchwale Wojewoda Opolski zarzucił: niewykonanie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Niewykonanie ustawowego upoważnienia dotyczyło nie określenia w regulaminie minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Odesłanie w tym zakresie do przepisów rozporządzenia nie znajduje uzasadnienia w art. 19 ust. 1 ustawy, a zatem powyższy brak, w ocenie Wojewody, skutkuje uznaniem nieważności całej uchwały.

Wojewoda zarzucił także spornej uchwale powtórzenia definicji ustawowych lub ich modyfikacje. Powyższe dotyczy § 1 ust. 2, § 1 ust. 3, § 1 ust. 4 i § 2 ust. 2, § 1 ust. 5, § 1 ust. 6 , § 1 ust. 8. Te zapisy regulaminu powtarzają przepisy art. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W tym zakresie Wojewoda Opolski argumentował także, że Rada Miejska działała nie tylko bez upoważnienia ustawowego, ale także naruszając § 149 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz.908), zgodnie z którym w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych; w szczególności nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej.

Zdaniem Wojewody zaskarżona uchwała zawiera powtórzenia regulacji ustawowych lub ich modyfikacje, które uznać należy za niedopuszczalne. Sytuacja taka wystąpiła w § 3 ust. 2, § 4 ust. 1, § 5 ust. 1 tiret trzeci w części dotyczącej legalizacji wodomierza głównego, § 5 ust. 1 tiret czwarty w części dotyczącej likwidowania awarii sieci wodociągowej, § 5 ust. 2 tiret pierwszy w części dotyczącej obowiązku przedsiębiorstwa odbioru ścieków w sposób ciągły, § 7 ust. 6, § 8 ust. 1, § 8 ust. 2 i ust. 7, § 10 ust. 1, § 11 ust. 1 pkt 1, § 13 ust. 2, § 13 ust, 3, § 16, § 25 ust. 1, § 30 ust. 2, § 50, § 14 ust. 1, § 15 ust. 1 i 2, § 18 ust. 1, 3, 4.

Wojewoda argumentował w tym zakresie, że wprowadzenie przedmiotowych regulacji aktem prawa powszechnie obowiązującego pozbawiło organ jednostki samorządu terytorialnego uprawnienia stanowienia w tym zakresie norm prawnych w drodze uchwały.

W zaskarżonej uchwale Wojewoda dostrzegł również sprzeczność z ustawowymi unormowaniami. Powyższe wystąpiło w § 1 ust. 1, § 8 ust. 3, § 10 ust. 5 zd. drugie, § 13 ust. 1, § 17 ust. 1, 2, 3, § 19 ust. 1, § 19 ust. 4, § 20, § 24 ust. 1, § 24 ust. 2, § 25 ust. 5 i 6, § 38 ust. 2 ,§ 39 ust. 1, § 39 ust. 2.

Wojewoda zarzucił zaskarżonej uchwale również przekroczenie delegacji ustawowej w § 47 w zakresie kalkulacji ceny za wodę pobraną na cele przeciwpożarowe.

Gmina Głubczyce w odpowiedzi na skargę uznała w całości za zasadne zarzuty przedstawione w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Legalność decyzji, aktów prawa miejscowego, aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 p.s.a) bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym.

Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Głubczycach z dnia 23 lutego 2006r. nr XXXIII/405/406/06 w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem jest nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30-dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Stosownie do art. 93 ust. 1 w/w ustawy wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez organ nadzoru w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy nie jest dopuszczalne. W takim przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie organu gminy do sądu administracyjnego.

Organem nadzoru w przedmiotowej sprawie jest Wojewoda Opolski i on też zakwestionował zgodność z prawem zaskarżonej uchwały w drodze skargi do sądu.

Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006r., Nr 123, poz. 858) rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem". Regulamin jest aktem prawa miejscowego. Zatem uchwała Rady Miejskiej w Głubczycach z dnia 23 lutego 2006r. nr XXXIII/405/06 w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków stanowi wykonanie ustawowego upoważnienia z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Ustawodawca określając granice upoważnienia ustawowego uchwalenia regulaminu dokonał określenia jego zakresu przedmiotowego. Wskazując zakres regulacji objętej regulaminem ustawodawca w ustępie 2 art. 19 ustawy wskazał, iż regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym:

1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków;

2) szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług;

3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach;

4) warunki przyłączania do sieci;

5) techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych;

6) sposób dokonywania odbioru przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wykonanego przyłącza;

7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków;

8) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków;

9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe.

Ustawodawca w/w przepisie posłużył się zwrotem "w tym", co należy rozumieć w ten sposób, że w uchwale rady gminy (regulaminie) obligatoryjnie zamieszczone muszą zostać postanowienia odnoszące się do wszystkich punktów art. 19 ust. 2 ustawy. Zatem zadaniem legislacji gminnej przewidzianej w art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy jest określenie minimalnego poziomu usług w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, a to: ciśnienia wody, jakości i ilości dostarczanej wody, odprowadzania ścieków, usuwania awarii oraz zapewnienia dostaw wody w czasie awarii, sposobu odbioru ścieków.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały zaakceptować należy stanowisko Wojewody Opolskiego, iż uchwalony regulamin podjęty został z istotnym naruszeniem prawa. Wadliwości regulaminu dotyczą nie respektowania zakresu ustawowego upoważnienia, powtórzeń definicji ustawowych lub ich modyfikacji, powtórzeń regulacji ustawowych, sprzeczności z ustawowymi unormowaniami.

Niewypełnienie ustawowego upoważnienia wynikającego z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy nastąpiło w zakresie braku regulacji, co do określenia minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Rozdział 2 zaskarżonej uchwały nie zawiera uregulowań odpowiadających delegacji ustawowej. § 5 regulaminu stanowi, iż przedsiębiorstwo zapewnia następujący minimalny poziom usług w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi poprzez dostawę wody przez sieć wodociągową o minimalnym ciśnieniu w przyłączu wodociągowym, ustalonym w umowie na dostawę wody, a to rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; dostawę wody o jakości spełniającej warunki określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 19.XI.2002r. w sprawie wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Regulamin nie określił więc, ani poziomu ciśnienia wody dostarczanej odbiorcom, ani też wymagań dotyczących jakości dostarczanej wody. Zadaniem natomiast legislacji gminnej wymaganej przez w/w przepis jest określenie minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Określenia takiego minimalnego poziomu usług nie stanowi odesłanie przez regulamin do przepisów prawa – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19.XI.2002r. w sprawie wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.

Ustawodawca natomiast wyraźnie wskazał w ustawie – art. 19 ust. 2 pkt 1, iż regulamin musi zawierać unormowania dotyczące minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Brak w regulaminie takich jasnych i konkretnych unormowań, przesądza o tym, iż zaskarżona uchwała narusza w sposób istotny prawo.

Przekroczenie delegacji ustawowej stanowią postanowienia regulaminu zawarte w § 47, a dotyczące zasad kalkulacji ceny za wodę pobraną na cele przeciwpożarowe. Art. 19 ust. 2 pkt 9 ustawy wskazuje, iż w regulaminie winny zostać zamieszczone jedynie postanowienia dotyczące warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Przepis nie stanowi o uprawnieniu rady do ustalenia zasad kalkulacji ceny wody pobranej na cele przeciwpożarowe. Rada Miejska nie posiada na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 9 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę... delegacji do określania zasad kalkulacji ceny wody pobranej na cele przeciwpożarowe.

Naruszenie granic upoważnienia ustawowego do stanowienia aktów prawa miejscowego uzasadnia stwierdzenie nieważności tej części zaskarżonej uchwały.

Podkreślić należy, iż przepisy gminne mogą być wydawane wyłącznie w ramach obowiązujących przepisów wyższego rzędu (Konstytucja, ustawa, rozporządzenia) i w zakresie upoważnień wyraźnie tam udzielonych. Hierarchia źródeł prawa została wyraźnie określona w art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Akty prawa miejscowego nie mogą regulować materii należących do przepisów wyższego rzędu i nie mogą pozostawać z nimi w sprzeczności (por wyrok NSA z 14.XII.2000r., sg. Akt S.A./Bk 292/00; podobnie wyrok NSA z 16.03.2001r., syg. akt IV S.A. 385/99).

Zauważyć należy także, iż rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy, będąca aktem prawa miejscowego, jest jednocześnie źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze danej gminy (art. 87 ust. 2 Konstytucji), musi zatem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, bez potrzeby wpisywania do jej treści postanowień ustawowych (por wyrok NSA z dnia 28.02.2003r., syg akt I SA/Lu 882/02, niepubl.; wyrok NSA w Warszawie z dnia 16.03.2001r., syg. akt IV SA 385/99; LEX nr 53377). Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 lipca 2005r. syg. akt III S.A./Kr 318/05, iż szczególnie niedopuszczalne jest odmienne regulowanie prawem miejscowym tych spraw, które już wcześniej uregulowała ustawa.

Zakwestionowany przez Wojewodę Opolskiego regulamin zawiera nadto wadliwości związane z zamieszczeniem w nim powtórzeń definicji ustawowych, ich modyfikacją, a także powtórzeniami uregulowań ustawowych.

Powyższe ma miejsce w następujących postanowieniach regulaminu:

§ 1 ust. 2, który stanowi, iż przez zbiorowe zaopatrzenie w wodę rozumie się działalność prowadzoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, polegającą na ujmowaniu, uzdatnianiu i dostarczaniu wody. Zapis ten stanowi powtórzenie definicji ustawowej zawartej w art. 2 pkt 21 ustawy. Art. 2 pkt 21 ustawy brzmi bowiem: iż użyte w ustawie określenie zbiorowe zaopatrzenie w wodę - oznacza działalność polegającą na ujmowaniu, uzdatnianiu i dostarczaniu wody, prowadzoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne.

§ 1 ust. 3 zawierającego definicję zbiorowego odprowadzania ścieków. Postanowienia regulaminu powtarzają w tym zakresie definicję ustawową z art. 2 pkt 20 ustawy, zgodnie z którą przez zbiorowe odprowadzanie ścieków rozumieć należy działalność polegającą na odprowadzaniu i oczyszczaniu ścieków, prowadzoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. § 1 ust. 3 regulaminu zawiera identycznej treści definicję zbiorowego odprowadzania ścieków.

§ 1 ust. 4 i § 2 ust. 2 definiujących pojęcie osoby korzystającej z lokalu. Regulamin określił, że odbiorcą usług jest każdy, kto korzysta z usług wodociągowo-kanalizacyjnych z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na podstawie pisemnej umowy z Przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym. Ustawodawca zaś w art. 2 pkt 3 ustawy zdefiniował pojęcie odbiorcy usług jako każdego, kto korzysta z usług wodociągowo-kanalizacyjnych z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na podstawie pisemnej umowy z przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym. Brzmienie zatem obu definicji jest takie samo.

§ 1 ust. 5 regulaminu stanowiącego, iż za osobę korzystającą z lokalu uważa się osobę posiadającą tytuł prawny do lokalu lub osobę korzystającą z lokalu o nieuregulowanym stanie prawnym. Definicja ustawowa zawarta w art. 2 pkt 3a w ten sam sposób ujmuje pojęcie osoby korzystającej z lokalu.

§ 1 ust. 6 regulaminu uznającego za przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, oraz gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące tego rodzaju działalność. Ustawodawca w art. 2 pkt 4 ustawy w taki sam sposób zdefiniował pojęcie przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego.

§ 1 ust. 8 regulaminu, który definiuje pojęcie wodomierza głównego jako przyrządu pomiarowego mierzącego ilość pobranej wody, znajdującego się na każdym przyłączu wodociągowym. Powyższa definicja stanowi powtórzenie definicji ustawowej wodomierza głównego zawartej w art. 2 pkt 19 ustawy.

Dostrzegając powyższe wadliwości regulaminu należy wskazać, że uchwała rady gminy podjęta na podstawie upoważnienia ustawowego jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym na obszarze gminy i stąd też powinna odpowiadać wymogom, jakie stawiane są przepisom powszechnie obowiązującym. Wobec powyższego nie może ona pozostawać w sprzeczności z aktem prawnym wyższego rzędu, jakim jest ustawa. Przepisy gminne nie mogą także zawierać powtórzeń ustawowych, ani też ich modyfikować lub uzupełniać ich, gdyż jest to niezgodne z zasadami legislacji (por wyrok NSA z 20.08.1996r., S.A./Wr 2761/95).

Zgodzić należy się z Wojewodą Opolskim, iż Rada Miejska w Głubczycach w zaskarżonej uchwale dopuściła się powtórzeń przepisów ustawowych, które należy uznać za niedopuszczalne. Powyższe wystąpiło w odniesieniu do zapisów § 3 ust. 2 regulaminu stanowiącego, że dostarczanie wody i/lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorstwem i odbiorcą usług. Postanowienia tegoż paragrafu stanowią powtórzenie przepisu art. 6 ust. 1 ustawy, który brzmi, iż: "Dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług."

W regulaminie dokonano także w § 4 ust. 1 powtórzenia przepisu art. 5 ust. 1 ustawy. Stanowi on, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków. Postanowienia § 4 ust 1 zawierają takiej samej treści przepis.

§ 5 ust. 1 tiret trzeci w części dotyczącej kosztu legalizacji wodomierza głównego stanowi powtórzenie przepisu art. 15 ust. 3 ustawy. Brzmi on: "Koszty nabycia, zainstalowania i utrzymania wodomierza głównego ponosi przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, a urządzenia pomiarowego - odbiorca usług."

§ 5 ust. 1 tiret czwarty regulaminu dotyczy likwidowania awarii sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Obowiązek taki wynika natomiast z przepisu ustawowego zamieszczonego w art. 6 ust. 3 pkt 3a. W przepisie tym ustawodawca wskazał, iż warunki usuwania awarii przyłączy wodociągowych lub przyłączy kanalizacyjnych będących w posiadaniu odbiorcy usług określa zawarta pomiędzy stronami umowa.

§ 5 ust. 2 tiret pierwszy regulaminu dotyczy obowiązku ciążącego na przedsiębiorstwie wodociągowo-kanalizacyjnym w zakresie odbioru w sposób ciągły ścieków. Powyższy obowiązek wynika z art. 5 ust. 1 ustawy. Art. 5 ust. 1 ustawy statuuje, bowiem obowiązek odbioru odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny.

§ 7 ust. 6 regulaminu nakłada na odbiorcę obowiązek zapewnienia prawidłowego utrzymania przyłączy na własny koszt w stanie niepowodującym pogorszenia warunków eksploatacji sieci, w przypadku, gdy przyłącze wodociągowe lub kanalizacyjne nie znajduje się w posiadaniu przedsiębiorstwa. Postanowienia powyższe stanowią powtórzenie przepisu art. 5 ust. 2 ustawy, który stanowi, że jeżeli umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków nie stanowi inaczej, odbiorca usług odpowiada za zapewnienie niezawodnego działania posiadanych instalacji i przyłączy wodociągowych lub instalacji i przyłączy kanalizacyjnych z urządzeniem pomiarowym włącznie.

§ 8 ust. 1 regulaminu przewiduje, że dostarczanie wody i/lub odbiór ścieków odbywa się na podstawie umowy o zaopatrzenie w wodę i/lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, a odbiorcą usług. Postanowienia regulaminu w tym zakresie są powtórzeniem regulacji ustawowej zamieszczonej w art. 6 ust. 1 ustawy. Treść tego przepisu przytoczono powyżej.

§ 8 ust. 2 i ust. 7 regulaminu określa, że umowa w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków określa szczegółowe obowiązki stron, w tym zasady utrzymania przyłączy oraz warunki usuwania awarii, a także wskazuje jakie postanowienia winny znaleźć się w treści takiej umowy. Postanowienia regulaminu w tym zakresie powtarzają przepis art. 6 ust. 3 ustawy. Stanowi on bowiem, że umowa, o której mowa w ust. 1, zawiera w szczególności postanowienia dotyczące:

1) ilości i jakości świadczonych usług wodociągowych lub kanalizacyjnych oraz warunków ich świadczenia;

2) sposobu i terminów wzajemnych rozliczeń;

3) praw i obowiązków stron umowy;

4) procedur i warunków kontroli urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych;

5) ustaleń zawartych w zezwoleniu, o których mowa w art. 18;

6) okresu obowiązywania umowy oraz odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w tym warunków wypowiedzenia.

§ 10 ust. 1 stanowiący, że umowa o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków jest zawierania na pisemny wniosek jest powtórzeniem przepisu art. 6 ust. 4 ustawy. Przepis ten stanowi, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy.

§ 11 ust. 1 pkt 1 do 7 regulaminu dotyczy warunków zawarcia umowy z osobami korzystającymi z lokali znajdujących się w budynkach wielomieszkaniowych. Postanowienia regulaminu w tym zakresie stanowią powtórzenie zapisów ustawowych zawartych w art. 6 ust. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Art. 6 ust. 6 ustawy brzmi: "Na wniosek właściciela lub zarządcy budynku wielolokalowego lub budynków wielolokalowych przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne zawiera umowę, o której mowa w ust. 1, także z osobą korzystającą z lokalu wskazaną we wniosku, jeżeli:

1) instalacja wodociągowa w budynku jest wyposażona w wodomierze, zainstalowane zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi, przy wszystkich punktach czerpalnych;

2) jest możliwy odczyt wskazań wodomierzy w terminie uzgodnionym przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne z właścicielem lub zarządcą;

3) właściciel lub zarządca rozlicza, zgodnie z art. 26 ust. 3, różnicę wskazań między wodomierzem głównym a sumą wskazań wodomierzy zainstalowanych przy punktach czerpalnych wody;

4) właściciel lub zarządca na podstawie umowy, o której mowa w ust. 1, reguluje należności wynikające z różnicy wskazań między wodomierzem głównym a sumą wskazań wodomierzy zainstalowanych przy punktach czerpalnych wody;

5) właściciel lub zarządca określa warunki utrzymania wodomierzy zainstalowanych przy punktach czerpalnych oraz warunki pobierania wody z punktów czerpalnych znajdujących się poza lokalami;

6) został uzgodniony z właścicielem lub zarządcą sposób przerwania dostarczania wody do lokalu bez zakłócania dostaw wody do pozostałych lokali; w szczególności przez możliwość przerwania dostarczania wody do lokalu rozumie się założenie plomb na zamkniętych zaworach odcinających dostarczanie wody do lokalu;

7) został uzgodniony z właścicielem lub zarządcą sposób przerywania dostarczania

wody z punktów czerpalnych znajdujących się poza lokalami, bez zakłócania dostaw wody do lokali.

§ 13 ust. 2 regulaminu dotyczący zatwierdzania taryf powtarza art. 24 ust. 1 i ust. 10 ustawy. Przepisy ustawy stanowią bowiem, że taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy oraz, że obowiązują one przez 1 rok, z zastrzeżeniem ust. 5a, 5b i 9a (ust. 10 ustawy).

§ 13 ust. 3 regulaminu zawiera postanowienia dotyczące ogłaszania zatwierdzonych taryf. Postanowienia regulaminu w tym zakresie są powtórzeniem regulacji ustawowej z art. 24 ust. 9 ustawy, który stanowi, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ogłasza w miejscowej prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty taryfy, o których mowa w ust. 5b lub 8, w terminie, co najmniej 7 dni przed dniem wejścia ich w życie.

§ 16 i § 50 regulaminu ustala zasadę obciążania Urzędu Gminy należnościami za pobraną wodę. Postanowienia te są powtórzeniem art. 22 ustawy. Art. 22 stanowi w tym zakresie, że: przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obciąża gminę na podstawie cen i stawek opłat ustalonych w taryfie za:

1) wodę pobraną z publicznych studni i zdrojów ulicznych;

2) wodę zużytą do zasilania publicznych fontann i na cele przeciwpożarowe;

3) wodę zużytą do zraszania publicznych ulic i publicznych terenów zielonych.

§ 25 ust. 1 regulaminu reguluje kwestie związane z możliwością odmowy zawarcia przez przedsiębiorstwo umowy na zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków min. z osobą korzystającą z lokalu w budynku wielolokalowym, gdy nie są spełnione równocześnie wszystkie warunki określone w art. 6 ustawy. Postanowienia regulaminu w tym zakresie stanowią modyfikację ustawowego przepisu z art. 6 ust. 7 ustawy w związku z art. 6 ust. 6 ustawy, w których to ustawodawca przewidział możliwość wyrażenia przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne zgody na zawarcie umowy z osobą korzystającą z lokalu, w budynkach, o których mowa w ust. 5, w przypadku, gdy nie są spełnione warunki, o których mowa w ust. 6. Odmienne uregulowanie tej kwestii przepisem prawa miejscowego jest niedopuszczalne, w sytuacji, gdy została ona uregulowana przepisem prawa powszechnie obowiązującego.

§ 30 ust. 2 regulaminu określa zasady dokonywania rozliczeń za wodę pobraną z zastępczych punktów poboru wody. W tym zakresie obowiązuje regulacja zawarta w art. 26 ust. 1 ustawy. Przepis ten stanowi, że rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków są prowadzone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne z odbiorcami usług na podstawie określonych w taryfach cen i stawek opłat oraz ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków.

§ 14 ust. 1 regulaminu określający sposób ustalania ilości wody powtarza § 16 ust. 2 i 3 obowiązującego w dacie uchwalania regulaminu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2002r. Nr 26, poz. 257 ze zm.) Rozporządzenie utraciło moc obowiązującą z dniem 16 sierpnia 2006r. § 16 ust. 2 rozporządzenia przewidywał, że ilość pobranej wody w budynkach wyposażonych w wodomierze główne ustala się zgodnie z ich wskazaniami, zaś ust. 3, że w przypadku braku wodomierzy, o których mowa w ust. 2, ilość dostarczonej wody do budynku ustala się zgodnie z przeciętnymi normami zużycia wody, określonymi w odrębnych przepisach.

§ 15 ust. 1 regulaminu określa sposób ustalania ilości pobranej wody w przypadku niesprawności wodomierza głównego. Postanowienia regulaminu w tym zakresie stanowią powtórzenie § 18 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, które stanowiło, iż w przypadku niesprawności wodomierza głównego, jeżeli umowa nie stanowi inaczej, ilość pobranej wody ustala się na podstawie średniego zużycia wody w okresie 6 miesięcy przed stwierdzeniem niesprawności wodomierza, a gdy nie jest to możliwe - na podstawie średniego zużycia wody w analogicznym okresie roku ubiegłego lub iloczynu średniomiesięcznego zużycia wody w roku ubiegłym i liczby miesięcy niesprawności wodomierza.

§ 15 ust. 2 regulaminu dotyczący sprawdzenia prawidłowości działania wodomierza głównego powtarza regulację § 18 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia przewidujących, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na wniosek odbiorcy usług dokonuje sprawdzenia prawidłowości działania wodomierza oraz, że w przypadku gdy sprawdzenie prawidłowości działania nie potwierdza zgłoszonej przez odbiorcę usług niesprawności wodomierza, pokrywa on koszty sprawdzenia.

§ 18 ust. 1, 3, 4 regulaminu reguluje kwestie zapłaty za usługę dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Regulacja w tym zakresie jest powtórzeniem dyspozycji § 17 rozporządzenia, który w ustępach od 1 do 3 przewidywał, że odbiorca usług dokonuje zapłaty za dostarczoną wodę i odprowadzone ścieki w terminie określonym w fakturze, który nie może być krótszy niż 14 dni od daty jej dostarczenia oraz, że zgłoszenie przez odbiorcę usług zastrzeżeń do wysokości faktury nie wstrzymuje jej zapłaty, jak też i że w przypadku nadpłaty zalicza się ją na poczet przyszłych należności lub, na żądanie odbiorcy usług, zwraca się ją w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w tej sprawie.

§ 24 ust. 1 regulaminu normuje prawo przedsiębiorstwa do odmowy przyłączenia nowego odbiorcy do sieci w przypadku braku wystarczających mocy produkcyjnych oraz niewystarczających warunków technicznych. Stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Z powyższego przepisu wynika zatem, że brak technicznych możliwości świadczenia usług, wynikających z braku wystarczających mocy produkcyjnych będzie stanowić przesłankę odmowy przyłączenia do sieci.

Naruszenie zakazu powtarzania w regulaminie przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń powoduje nieważność tych przepisów prawa miejscowego. We wskazanych powyższej przypadkach Rada Miejska w Głubczycach naruszyła w sposób rażący prawo, co skutkować musiało stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały.

Wskazać należy także, że niedopuszczalnym jest zamieszczanie wymienionych wyżej regulacji w uchwale rady gminy podjętej na podstawie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę..., gdyż są one przedmiotem odrębnego przepisu rangi ustawowej. Zasadą prawną jest bowiem, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i co stanowi przepis powszechnie obowiązujący (§ 149 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. Nr 100, poz.908). Regulowanie przez gminę raz jeszcze tego, co zostało już zamieszczone w źródle powszechnie obowiązującego prawa narusza powszechnie obowiązujący porządek prawny w stopniu istotnym. Należy, bowiem w takiej sytuacji liczyć się z tym, że powtórzony przepis ustawy będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może w istocie prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. Porządek prawny narusza także modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu. Modyfikacja taka dopuszczalna jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego. Takiego upoważnienia w tym zakresie jednak brak. Zauważyć należy również, iż żaden przepis obowiązującego prawa (rangi ustawy) nie dał organom gminy kompetencji do dowolnego, własnego ustalania w ramach przepisów prawa miejscowego treści przepisów definiujących, które to pojęcia definiuje ustawa (por teza 2 z wyroku NSA z 16.03.2001r., syg. akt IV S.A. 385/99; LEX nr 53377)

Zaskarżona uchwała zawiera także przepisy sprzeczne z ustawowymi unormowaniami. Powyższe wystąpiło w:

§ 1 ust. 1 regulaminu, gdzie postanowiono, że regulamin określa zasady zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, realizowanego przez Głubczyckie Wodociągi i Kanalizację sp. z o.o., podczas gdy z art. 1 ustawy wyraźnie wynika, że to ustawa, a nie uchwalony regulamin przez radę gminy określa zasady zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

§ 8 ust. 3 regulaminu, w którym Rada Miejska w Głubczycach ustaliła zakres odpowiedzialności przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego za zapewnienie ciągłości i jakości świadczonych usług w sytuacji, gdy część przyłącza nie jest w posiadaniu przedsiębiorstwa. Art. 5 ust. 2 ustawy stanowi w takiej sytuacji, że jeżeli umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków nie stanowi inaczej, odbiorca usług odpowiada za zapewnienie niezawodnego działania posiadanych instalacji i przyłączy wodociągowych lub instalacji i przyłączy kanalizacyjnych z urządzeniem pomiarowym włącznie. Zgodzić należy się z argumentacją Wojewody, iż z treści tego przepisu wynika, że ustalenie zakresu odpowiedzialności między przedsiębiorstwem, a odbiorcą w takiej sytuacji może nastąpić w zawieranej umowie. Tym samym wykluczona zostaje możliwość jednostronnego rozstrzygania powyższej kwestii w regulaminie.

§ 10 ust. 5 zdanie drugie dotyczące ponoszenia przez odbiorcę odpowiedzialności za należności powstałe w związku ze świadczeniem usług za okres pomiędzy utratą prawa do korzystania z nieruchomości, a chwilą poinformowania o tym fakcie przedsiębiorstwa, jest sprzeczne z art. 19 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy. Delegacja ustawowa rady gminy dotyczy min. określenia szczegółowych warunków i trybu zawierania umów z odbiorcami usług. Kwestie natomiast dotyczące odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w tym i warunków wypowiedzenia zawartej umowy ustawodawca pozostawił, na mocy przepisu art. 6 ust. 3 pkt 6 ustawy, woli stron.

§ 13 ust. 1 regulaminu błędnie wskazuje podstawę prawną dokonania rozliczeń pomiędzy przedsiębiorcą, a odbiorcą usług. Podstawę taką stanowi art. 26 ust. 1 ustawy, który przewiduje, że rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków są prowadzone przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne z odbiorcami usług na podstawie określonych w taryfach cen i stawek opłat oraz ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków, a nie w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.

§ 17 ust. 1, 2, 3 regulaminu uregulował sposób ustalania ilości odprowadzanych ścieków w sytuacji, gdy odbiorca pobiera wodę z własnych ujęć oraz w sytuacji, gdy źródło poboru wody jest mieszane. Kwestię tę regulują przepisy art. 27 ust. 5 i 6 ustawy. Stanowią one, że w razie braku urządzeń pomiarowych ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie umowy, o której mowa w art. 6 ust. 1, jako równą ilości wody pobranej lub określonej w umowie (ust. 5) oraz, że w rozliczeniach ilości odprowadzonych ścieków ilość bezpowrotnie zużytej wody uwzględnia się wyłącznie w przypadkach, gdy wielkość jej zużycia na ten cel ustalona jest na podstawie dodatkowego wodomierza zainstalowanego na koszt odbiorcy usług (ust. 6 ustawy). Wprowadzanie do uchwały tych regulacji jest niedopuszczalne skoro kwestie te normuje przepis ustawy.

§ 19 ust. 1 regulaminu ustalił, że przyłączenie do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej jest nieodpłatne. Zaakceptować należy stanowisko Wojewody Opolskiego, iż przedmiotowy przepis regulaminu wykracza poza zakres delegacji ustawowej wynikającej z art. 19 ust. 2 ustawy, gdyż tego rodzaju regulacje mogą być przedmiotem zawartej umowy pomiędzy przedsiębiorstwem, a odbiorcą usług. Nadto postanowienia te naruszają zasadę swobody zawierania umów.

§ 19 ust. 4 regulaminu przewiduje, iż w uzasadnionych przypadkach przedsiębiorstwo może wyrazić zgodę na przyłączenie osobie, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Przepis ten posługuje się nieostrym, ocennym kryterium i pozostaje w sprzeczności z regulacją art. 15 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Określone w uchwale rady warunki przyłączenia nie mogą być nieskonkretyzowane i niezobiektywizowane, bowiem wprowadzenie w uchwale takich nieostrych przesłanek może prowadzić do ograniczenia możliwości przyłączenia do sieci.

Uchwały organów gminy muszą zawierać sformułowania jasne i wyczerpujące, które uniemożliwiają stosowanie sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego.

§ 20 regulaminu stanowi o tym jakie dokumenty winien przedłożyć odbiorca ubiegający się o przyłączenie do sieci. Wśród tych dokumentów uchwała w tirecie pierwszym wskazuje, iż wymagany jest dokument potwierdzający tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, której dotyczy wniosek. Przepis ten narusza art. 6 ust. 4 ustawy, ponieważ wymóg dostarczenia tego dokumentu może uniemożliwić złożenie odbiorcy wniosku o przyłączenie do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Pozbawienie odbiorcy możliwości złożenia takiego wniosku dotyczyć może zwłaszcza osób, które korzystają z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Art. 6 ust. 4 ustawy stanowi bowiem, że umowa, o której mowa w ust. 1, może być zawarta z osobą, która posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, do której ma być dostarczana woda lub z której mają być odprowadzane ścieki, albo z osobą, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Zapominać nie należy, iż umowa zawierana jest na wniosek osoby ubiegającej się o przyłączenie do sieci.

§ 24 ust. 2 stanowi, że przedsiębiorstwo ma prawo odmówić przyłączenia do sieci jeżeli przyłączenie zostało wykonane bez zgody przedsiębiorstwa, bądź zostało wykonane niezgodnie z wydanymi warunkami technicznymi. Regulacja ta pozostaje w sprzeczności z art. 15 ust. 4 ustawy, który przewiduje, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Z powyższego wynika, że ustawodawca nie uzależnia możliwości przyłączenia do sieci od uzyskania przez odbiorcę zgody od przedsiębiorstwa, a zatem rada nie może wprowadzać żadnych innych kryteriów stanowiących postawę odmowy przyłączenia do sieci.

§ 38 ust. 2 regulaminu jest sprzeczny z art. 19 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 3 pkt 6 ustawy. Delegacja ustawowa do uchwalenia regulaminu dotyczyła min. określenia szczegółowych warunków i trybu zawierania umów z odbiorcami usług. Kwestie zaś dotyczące odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, ustawodawca pozostawił uznaniu stron. Zatem zakres odpowiedzialności przedsiębiorstwa za szkody powstałe w związku ze wstrzymaniem lub ograniczeniem usług, mogą być przedmiotem ustaleń wynikających z treści zawartej między stronami umowy, a w przypadku braku takich unormowań w umowie, zakres odpowiedzialności przedsiębiorstwa wynika z regulacji przepisów prawa cywilnego (art. 435 K.c).

§ 39 ust. 2 regulaminu określa zasady usuwania awarii przyłączy będących w posiadaniu odbiorcy. Określenie warunków usuwania awarii takich przyłączy ustawodawca pozostawił uznaniu stron umowy, co wynika z dyspozycji art. 6 ust. 3 ustawy. Zawarta pomiędzy przedsiębiorcą , a odbiorcą umowa o świadczenie usług, stosownie do art. 6 ust. 3 pkt 3a ustawy zawierać winna w szczególności postanowienia dotyczące warunków usuwania awarii przyłączy wodociągowych lub przyłączy kanalizacyjnych będących w posiadaniu odbiorcy usług. Nadto zgodzić należy się z Wojewodą Opolskim, iż ustawodawca stanowiąc w art. 19 ust. 2 ustawy delegacje dla rady gminy do wydania regulaminu nie upoważnił rady do ustalenia terminu w którym odbiorca zobowiązany jest usunąć awarię, a w przypadku jego niedotrzymania wskazania, że nastąpi zastępcze i odpłatne wykonanie tego obowiązku.

§ 39 ust.1 regulaminu pozostaje w sprzeczności z art. 15 ust. 3 ustawy w zakresie w jakim nakłada na odbiorcę usług obowiązek zapewnienia niezawodnego działania wodomierzy. Zaakceptować należy stanowisko Wojewody, że z zakresu obowiązywania tego przepisu wyłączyć należy wodomierz główny, którego koszty nabycia, zainstalowania i utrzymania, zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy, ponosi przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, a jedynie urządzenia pomiarowego - odbiorca usług.

Zasadą wyrażoną w art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest działanie organów władzy państwowej oraz samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych zawartych w ustawie.

Uchwała rady gminy podjęta na podstawie upoważnienia ustawowego jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym na obszarze gminy i stąd też powinna odpowiadać wymogom, jakie stawiane są przepisom powszechnie obowiązującym. Wobec powyższego nie może ona pozostawać w sprzeczności z aktem prawnym wyższego rzędu, jakim jest ustawa. Przepisy gminne nie mogą także zawierać powtórzeń ustawowych, ani też ich modyfikować lub uzupełniać ich, gdyż jest to niezgodne z zasadami legislacji (por wyrok NSA z 20.08.1996r., S.A./Wr 2761/95).

Z przyczyn wskazanych powyżej należy się zgodzić ze stanowiskiem Wojewody Opolskiego, iż zaskarżona Uchwała Nr XXXIII/405/06 Rady Miejskiej w Głubczycach z dnia 23 lutego 2006r. nie jest zgodna z prawem i zawiera wadliwości na które wskazał skarżący.

Mając zatem powyższe na uwadze, w oparciu o art. 147 § 1 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stwierdzono nieważność całej zaskarżonej uchwały z powodu istotnego naruszenia prawa.