Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 248/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-08-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Kuczyńska po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Opolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 9 kwietnia 2010 r. [..] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości na 2009 r. wskutek wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu postanawia: odmówić przywrócenia terminu


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153, poz.1270 z zm.)-/dalej p.p.s.a/ odrzucił skargę K. G. na decyzję Dyrektora Opolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 9 kwietnia 2010 r. w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości na 2009 r., z uwagi na nieopłacenie wpisu od skargi w terminie.

Pismem złożonymi w Biurze Podawczym WSA w Opolu w dniu 9 lipca 2010 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego.

Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, iż wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało jej doręczone i dowiedziała się o nim dopiero z treści postanowienia o odrzuceniu skargi. Zdaniem Skarżącej Sąd mylnie uznał, iż wezwanie to zostało prawidłowo doręczone do rąk dorosłego domownika. Wyjaśniła, iż wezwanie musiało być doręczone jednemu z jej rodziców i nie zostało jej przekazane. Podała, że wskazany w skardze adres do doręczeń: O., ul. S. jest siedzibą biura gospodarstwa i dlatego pod tym adresem nie ma "domowników". Nikt nie mieszka tam na stałe, ani nie jest tam zameldowany, o czym świadczy załączone do wniosku zaświadczenie Burmistrza O.. Skarżąca wskazała, iż w okresie, gdy doręczono przesyłkę z wezwaniem przebywała poza granicami kraju, a po powrocie nie zastała rodziców, którzy wyjechali na urlop. Zdaniem skarżącej nie zostały spełnione warunki prawidłowego doręczenia, gdyż osoba odbierająca przesyłkę nie była domownikiem strony i nie podjęła się oddania pisma adresatowi. Osoba ta nie miała wiedzy co do terminu powrotu Skarżącej i nie mogła się zobowiązać do doręczenia przesyłki Skarżącej w terminie umożliwiającym reakcję na wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu uzasadniony okolicznościami wyżej przytoczonymi nie mógł zostać uwzględniony.

Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.)-/dalej p.p.s.a./ jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu ( art. 83 § 1 ). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu.

Jak wynika z treści powołanych przepisów, strona składając wniosek

o przywrócenie terminu powinna uprawdopodobnić, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy, że wniosła wniosek o przywrócenie terminu we właściwym czasie oraz, że dopełniła wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin.

Wnioskodawczyni wskazała, iż powzięła wiadomość uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu należnego od skargi z postanowienia Sądu odrzucającego tą skargę, doręczonego Skarżącej w dniu 5 lipca 2010 r. W tym dniu ustała zatem przyczyna uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia został złożony w dniu 9 lipca 2010 r. Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżąca dokonała czynności niewykonanej w terminie (uiszczenie wpisu). Zatem wniosek o przywrócenie terminu wraz z wnioskiem o prawo pomocy wniesiono w ustawowym terminie 7 dni określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Sąd nie stwierdził natomiast uprawdopodobnienia okoliczności świadczących o nie ponoszeniu przez skarżącego winy w uchybieniu terminu.

Brak winy w uchybieniu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje własne interesy i przy braniu pod uwagę uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07, System Informacji Prawnej Lex nr 344095). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez nią, że nie mogła dokonać czynności w terminie, na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia należytej staranności. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, aby zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych. W niniejszej sprawie nie można uznać, aby wnioskodawczyni dochowała takiej staranności.

W skardze Skarżąca wskazała, iż kierowaną do niej korespondencję należy przesyłać na adres do korespondencji O. ul. S. i pod ten adres kierowane były pisma do strony, w tym również wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, odebrane przez p. B. G. (podpis na zwrotnym poświadczeniu odbioru). To zatem Skarżąca zdecydowała, że taki sposób odbioru korespondencji jest dla niej najwygodniejszy, a Sąd uszanował ten wybór. Skoro jednakże Skarżąca wskazała adres do doręczeń korespondencji, to decydując się na takie rozwiązanie przyjęła na siebie negatywne konsekwencje zaniedbań osoby odbierającej pismo pod wskazanym adresem. Staranność jaką ta osoba wykazała w przekazaniu Skarżącej korespondencji staje się w ten sposób miarą staranności Skarżącej w tym względzie. Rzeczą stron postępowania jest bowiem wskazanie takiego adresu do doręczeń, aby pisma w toku sprawy doręczane pod taki adres były przez nie systematycznie odbierane. Skoro przebywająca pod wskazanym adresem B. G., odebrała przesyłkę przeznaczoną dla Skarżącej, należało domniemywać, iż zobowiązała się w ten sposób do przekazania tej przesyłki do rąk Skarżącej. Zdaniem Sądu konsekwencje braku należytego przepływu informacji pomiędzy osobami, odbierającymi korespondencję w sprawie pod wskazanym adresem a stroną, która adres taki wskazała, obciążają tę ostatnią.

To obowiązkiem strony postępowania, w przypadku wskazania adresu do doręczeń jest takie przygotowanie organizacyjne, które umożliwi przekazanie przesyłki do rąk adresata. W tym kontekście należy ocenić, iż niedochowanie przez Skarżącą terminu do uiszczenia wpisu należnego do skargi nie jest następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w tej sprawie nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 86 §1 w zw. z art. 87 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.