Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1294/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 w zw. z art. 197 par 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 lipca 2017 r. o sygn. akt I SA/Sz 1294/16, utrzymujące w mocy zarządzenie Starszego referendarza sądowego WSA w Szczecinie w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. w przedmiocie dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barze mlecznym za miesiące od listopada 2005 r. do grudnia 2007 r. p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

[...] (dalej: "Skarżąca"), po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od ww. zażalenia w kwocie [...] zł, złożyła wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych.

Zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2017 r., Starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powodem powyższego był brak formalny wniosku uniemożliwiający jego rozpoznanie. Skarżąca we wskazanym terminie nie złożyła wypełnionego urzędowego formularza PPF, według ustalonego wzoru.

W terminie przewidzianym do zaskarżenia ww. zarządzenia Skarżąca złożyła pismo z dnia 19 lipca 2017 r., które zostało przez sąd zakwalifikowane jako sprzeciw. Następnie Sąd po rozpoznaniu ww. sprzeciwu, postanowieniem z dnia 26 lipca 2017 r. o sygn. akt I SA/Sz 1294/16, utrzymał w mocy postanowienie Starszego referendarza sądowego WSA w Szczecinie. Odpis postanowienia Sądu został doręczony Skarżącej w dniu 16 sierpnia 2017 r.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2017 r., Skarżąca złożyła pismo zatytułowane "Wniosek o uchylenie postanowienia S.A. z dnia 25 lipca 2017 r. jako niezgodnego ze stanem sprawy jak i porządkiem prawnym na który Sąd w postanowieniu się powołał".

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że "sędzia nie rozumie albo udaje, że nie rozumie istoty sprawy w której wydał postanowienie, jak i podstaw prawnych dotyczących sposobu rozliczenia dotacji dla barów mlecznych i obowiązków z tego tytułu obciążających Izbę Skarbową w Sz. i nie przestrzegania przez Izbę Skarbową sposobu wypłaty dotacji do baru mlecznego [...] od 1996 r. według zasad określonych przez rozporządzenie MF". Ponadto Skarżąca odniosła się do postanowienia Sądu z dnia 4 stycznia 2017 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Zdaniem Skarżącej ewidentnym jest, iż żądania Sądu dotyczące wniesienia opłat od zażaleń rzekomo przez nią wnoszonych są bezpodstawne. Tym samym zaskarżone postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2017 r. jest nielogiczne i bezsensowne i jako takie winno być uchylone.

Z treści pisma Skarżącej wynika, iż dotyczy ono postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2017 r. i na tej podstawie zostało zakwalifikowane jako zażalenie na ww. postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach) wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak stanowi art. 260 p.p.s.a. – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia

9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie w dniu

15 sierpnia 2015 r. i znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Na gruncie ustawy p.p.s.a., postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, albowiem ani nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Z przytoczonych powyżej przepisów art. 260 p.p.s.a. jasno wynika, że rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 – komentarz do art. 260 p.p.s.a, dostępny w bazie danych Legalis). W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a zatem działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia takiego sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniesione przez Skarżącą zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 26 lipca 2017 r., utrzymujące w mocy zarządzenie Starszego referendarza sądowego WSA w Szczecinie w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.