Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 996/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-09-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek A. F. z dnia [...] czerwca 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi.

Uzasadniając powyższy wniosek skarżący wskazał, że w związku ze śmiercią jego pełnomocnika – radcy prawnego A. P. w dniu [...] lutego 2011 r., o którym to zdarzeniu nie został poinformowany, decyzja SKO nie została doręczona, gdyż adresat nie istniał w dniu doręczenia zastępczego i nie prowadził kancelarii pod wskazanym w dokumentacji adresem. Decyzja została skarżącemu doręczona dopiero w dniu 18 czerwca 2013 r., dlatego w terminie ustawowym 7 dni od dowiedzenia się o istnieniu decyzji składa on wniosek o przywrócenie terminu. Wraz z wnioskiem strona złożyła skargę, a ponadto załączyła kserokopię aktu zgonu A. P.

Zarządzeniem z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia, od kogo i w jakiej dacie dowiedział się o śmierci pełnomocnika A. P., która miała miejsce w dniu [...] lutego 2011 r.; czy podejmował próby uzyskania informacji na temat toku postępowania przed Samorządowego Kolegium w okresie od dnia wniesienia odwołania (18 czerwca 2010 r.) do dnia wydania decyzji odwoławczej ([...] stycznia 2013 r.); kiedy i od kogo dowiedział się o wydaniu decyzji SKO w P. z dnia [...] stycznia 2013 r.

W odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. skarżący wskazał, że o istnieniu decyzji dowiedział się z upomnienia [...] wystawionego przez Wielkopolski Zarząd Dróg Wojewódzkich z dnia [...] marca 2013 r., wysłanego na jego nieaktualny już adres zamieszkania. Z treści upomnienia poznał jedynie numer decyzji oraz kwotę, jaką został obciążony, nie znając jej treści. W kwietniu bieżącego roku, po zapoznaniu się z upomnieniem, skarżący próbował kilkunastokrotnie skontaktować się z jego pełnomocnikiem, jednak telefon komórkowy nie odpowiadał. Udał się zatem pod adres zamieszkania i kancelarii A. P. do P., gdzie uzyskał informację –najprawdopodobniej od syna pełnomocnika, że ten nie żyje. Następnie w Urzędzie Stanu Cywilnego w P. strona złożyła wniosek o skrócony odpis aktu zgonu pełnomocnika. Dopiero wówczas zawiadomił oficjalnie SKO w P. i Wielkopolski Zarząd Dróg Wojewódzkich o śmierci pełnomocnika, a co za tym idzie – o wygaśnięciu pełnomocnictwa, a także poprosił o przesłanie przedmiotowej decyzji. Jednocześnie skarżący oświadczył, że w okresie od dnia 18 czerwca 2010 r. do dnia wydania decyzji, tj. do dnia 14 stycznia 2013 r. nie podejmował prób uzyskania informacji na temat toku postępowania, gdyż pełnomocnik jeszcze w 2010 r. uspokoił go, iż wyrok w tej sprawie z 2004 r. "załatwia wszystko" i musiało zajść oczywiste nieporozumienie, a przy tym SKO przedłużyło termin załatwienia sprawy w związku z nadmierną ilością złożonych do Kolegium spraw. Później pełnomocnik nie dzwonił już do skarżącego, zatem był on pewien, że sprawa nadal oczekuje na rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sądu Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz..U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania tej czynności. Rozstrzygnięcie w sprawie przywrócenia terminu uzależnione jest od spełnienia przez stronę warunków opisanych w treści art. 87 § 1, §2 i § 4 p.p.s.a, czyli przede wszystkim od wniesienia przez stronę w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu pisma z wnioskiem i uprawdopodobnienie przyczyn uchybienia terminu. W orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, który należy podzielić, że jedynie szczególne okoliczności sprawy wskazane przez stronę mogłyby spowodować uznanie, że termin rozpoczął bieg w innym czasie (por. m.in. postanowienia NSA: z 2 września 2005 r., I OZ 865/05; z 3 lipca 2008 r., I OZ 497/08; z 28 kwietnia 2009 r., II GZ 85/09 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższych regulacji kwestią, która wymaga w niniejszej sprawie wyjaśnienia jest ustalenie momentu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi, co pozwoli na rozstrzygnięcie, czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Otóż, w piśmie z dnia 7 sierpnia 2013 r. skarżący wskazał, że o istnieniu decyzji dowiedział się z upomnienia [...] wystawionego przez Wielkopolski Zarząd Dróg Wojewódzkich z dnia [...] marca 2013 r. Należy stwierdzić, że od chwili doręczenia skarżącemu upomnienia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż wówczas uzyskał informację o wyniku toczącego się względem niego postępowania w sprawie nałożenia nań kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Momentem nie było ani ustalenie przez stronę chwili zgonu pełnomocnika A. P., ani zapoznanie się przez skarżącego z aktami sprawy administracyjnej, ani też otrzymanie przez niego odpisu decyzji ostatecznej (k. 24 akt odwoławczych).

W związku z powyższym złożenie przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi dopiero w dniu 25 czerwca 2013 r. należy uznać za spóźnione, tzn. wniesione z uchybieniem wskazanego siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższej okoliczności, w ocenie Sądu w okolicznościach niniejszego przypadku nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Godzi się zauważyć, że od chwili śmierci pełnomocnika strony, A. P., która miała miejsce w dniu [...] lutego 2011 r., do momentu wezwania skarżącego do dobrowolnego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji ostatecznej (upomnienie z dnia [...] marca 2013 r.) upłynął okres dwóch lat. W tym czasie strona – jak sama przyznała w piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2013 r. – nie poczyniła żadnych prób pozyskania informacji na temat toku postępowania. Innymi słowy, nie można w tym wypadku mówić o dochowaniu przez skarżącego dbałości w kwestii jego praw i obowiązków w postępowaniu.

W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarżący nie spełnił wskazanych w art. 86 § 1 i art. 87 § 1 p.p.s.a przesłanek, od których ustawodawca uzależnił możliwość przywrócenia uchybionego terminu.

Mając powyższe na względzie, na mocy art. 86 §1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.