Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2131/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2007 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. 1) Uchyla zaskarżoną decyzję; 2) Stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2006 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2006 r., cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] maja 2006 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia aspirantowi A. M. detektywowi Sekcji Kryminalnej KMP w Z. pozwolenia na broń palną myśliwską, ze względu na uzyskaną informację o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym. Organ ustalił, iż w dnu [...] czerwca 2006 r. Prokurator Rejonowy w Z. skierował do Sądu Rejonowego w Z. akt oskarżenia przeciwko A. M. o dokonanie czynu z art. 263 § 3 k.k., tj. przestępstwa udostępnienia lub przekazania broni palnej osobie nieuprawnionej.

Wydając w dniu [...] sierpnia 2006 r. decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń organ I instancji uznał, iż powyższe okoliczności w pełni pozwalają na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w rozumieniu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie w ustawowym terminie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji, iż bezpodstawnie zaliczył ją do kategorii osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zarzucił też błędne przyjęcie przez ten organ, iż fakt toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo z art. 263 § 3 k.k. stanowi podstawę do stwierdzenia, że nic daje on - jako posiadacz pozwolenia broń palną myśliwską. - gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni, a co za tym idzie, budzi uzasadnione obawy, że może użyć jej w celach sprzecznych z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. Podniósł, że jest niewinny bowiem udostępnił osobie trzeciej nie broń palną, lecz wiatrówkę.

Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] października 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu II instancji zastosowany przez organ I instancji przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy obroni i amunicji ma charakter obligatoryjny. Katalog przestępstw wymienionych w cytowanym przepisie nie jest zamknięty, a zatem przepis ten stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną co do ustalania prawnych i faktycznych podstaw cofnięcia pozwolenia na broń. Wskazał, iż katalog przestępstw, których popełnienie lub oskarżenie może wzbudzić obawy co do zgodnego z prawem użycia broni palnej, nie jest zamknięty. Zatem dyspozycja przepisu stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia, co daje tym organom możliwość oceny postępowania posiadacza broni, w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie których postawiono mu zarzut (lub postawiono w stan oskarżenia) w postępowaniu karnym.

Komendant wskazał, iż z materiału dowodowego bezspornie wynika, że strona została oskarżona o popełnienie przestępstwa udostępnienia lub przekazania posiadanej broni palnej myśliwskiej (dubeltówki myśliwskiej [...] marki [...] nr [...]) osobie nieuprawnionej, a nie wiatrówki, co podnosi strona w odwołaniu. W ocenie Komendanta Głównego Policji rodzaj zarzuconego czynu i jego związek z przepisami ustawy o broni i amunicji - udostępnienie broni osobie nieuprawnionej, niezależnie od jego bezprawności w świetle przepisów prawa karnego jest sprzeniewierzeniem się także przepisom tej ustawy. Natomiast argumenty strony, zawarte w jej odwołaniu nie są zasadne a dokonana przez organy Policji ocena postępowania strony w kontekście możliwości zachowania jej pozwolenia na broń palną myśliwską nie jest dowolna i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a. Bez znaczenia dowodowego jest też argument, iż strona nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego czynu skoro akt oskarżenia został wniesiony do sądu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r. podtrzymując swoje argumenty zawarte w odwołaniu. Ponadto podniósł, iż zebrane materiały dowodowe nie świadczą o popełnieniu zarzucanego czynu, zaś postępowanie karne zostało umorzone przez Sąd Rejonowy w Z.. Powołując się na fakt swojej nienagannej służby w organach Policji stwierdził, iż został pomówiony i oczerniony a nadto nie toczyło się przeciwko niemu żadne postępowanie dyscyplinarne i nadal pracuje w Sekcji Kryminalnej KMP w Z.. Ponadto bezzasadne jest stanowisko organu, iż skarżący nie daje gwarancji bezpiecznego użycia broni myśliwskiej skoro posiada on broń gazową do ochrony osobistej.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione. Zdaniem organu, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów co do umorzenia postępowania karnego przez Sąd Rejonowy w Z..

Na rozprawie przed Sądem w dniu 6 lutego 2007 r. skarżący wyjaśnił, iż postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] listopada 2006 r. umarzające postępowanie karne zostało zaskarżone przez Prokuraturę.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

Badając zaskarżoną decyzję pod tym kątem Sąd uznał skargę za zasadną aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi miały wpływ na rozstrzygnięcie Sądu..

Stosownie do art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W razie jednak gdy sprawca (posiadacz broni) nie został skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a jedynie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, powzięcie "uzasadnionej obawy" musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego w sposób niebudzący wątpliwości zostanie ustalone, iż skarżący należy do osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy, że mogą broni użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego ( wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt III SA 746/02). W cytowanym wyżej wzroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż protokoły przesłuchań świadków z toczącego się postępowania karnego mogą być oczywiście zgodnie z art. 75 k.p.a. zaliczone w poczet materiałów w sprawie. Nie zwalnia to jednak od prowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z k.p.a., chociażby ze względu na treść art. 79 k.p.a. (prawo strony do uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków oraz do zadawania pytań i składania wyjaśnień).

Postępowanie takie w rozpatrywanej sprawie nie zostało przeprowadzone. Zdaniem Sądu organy Policji praktycznie rzecz biorąc zaniechały prowadzenia postępowania dowodowego, a przede wszystkim postępowania z zeznań świadków lub bezpośredniego przesłuchania strony celem zbadania podnoszonych przez stronę zarzutów a zwłaszcza podstawowej okoliczności, iż przedmiotowa broń przekazana osobie nieuprawnionej (bratu skarżącego) nie była bronią myśliwską lecz wiatrówką. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy organy Policji ograniczyły swoją rolę jedynie do ustaleń poczynionych przez Prokuraturę, załączając do akt sprawy kserokopie protokołów przesłuchania skarżącego oraz jego brata D. M., protokołów zatrzymania dowodów rzeczowych a także aktu oskarżenia z dnia [...] czerwca 2006 r. Jednocześnie , jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie w dniu 6 lutego 2007 r. Sąd Rejonowy w Z. umorzył w dniu [...] listopada postępowanie karne, zaś okoliczność ta nie, została zweryfikowana przez organ, o czym świadczy treść odpowiedzi a skargę.

Zdaniem Sądu ustalenie tej okoliczności obciążało organy Policji także ze względu na treść art. 54 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powyższe uchybienia postępowania nie zostały dostrzeżone przez Komendanta Głównego Policji, który jako organ II instancji obowiązany było ponownie rozstrzygnąć sprawę a nie ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Organ odwoławczy musi także uwzględnić stan faktyczny i prawny pominięty przez organ I instancji, zwłaszcza iż uchybienia przepisom postępowania były sygnalizowane przez stronę skarżącą w odwołaniu. W postępowaniu tym organ ma obowiązek przestrzegania przepisów procesowych, co wyraźnie wynika z art. 140 k.p.a., który mówi, że w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 k.p.a. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji.

Mając powyższe na względzie, należało uznać, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem szeregu przepisów procedury administracyjnej (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), a sygnalizowane naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, znajdując uzasadnione podstawy prawne do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. W myśl art. 152 p.p.s.a uchylona decyzja na podlega wykonaniu.