Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 533/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi Z. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2021 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania Z. H. (dalej zwanej "skarżącą") od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy ww. decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], Wojewoda [...] (dalej jako "Wojewoda", organ I instancji") zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi O. S. A. z siedzibą w W. (dalej jako "inwestor") pozwolenia na budowę inwestycji p.n. "Budowa zespołu zaporowo-upustowego (ZZU) kątowego M. (Sad) wraz z infrastrukturą techniczną niezbędną do jego obsługi - w zakresie: budowy nowego zespołu zaporowo-upustowego (ZZU) kątowego M. (Sad) na gazociągu Obwodnica [...] W. [...] MPa wraz z drogą dojazdową do terenu ZZU; budowy nowych odcinków gazociągu DN200 w celu podłączenia ZZU [...] (Sad); rozbiórki istniejącego zespołu zaporowo-upustowego ZZU [...] (Sad)".

Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 104 k.p.a., art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako "p.b."), w związku z art. 15 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 4a i ust. 5, art. 12 ust. 1, art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 38 pkt 2 lit. zg, art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1554, z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę, złożonego w dniu 29 czerwca 2020 r., uzupełnionego w dniu 9 lipca 2020 r.

Pismem z dnia 10 września 2020 r. odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. H. (dalej jako "skarżąca"), właściciella działki nr ewid. [...] położonej w Gminie K. obręb [...], wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art, art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.. W jej ocenie organ I instancji ograniczył się jedynie do analizy dokumentacji przedłożonej przez inwestora – G. S.A. Tymczasem już w samej treści wniosku, jak i w Księdze Wieczystej nieruchomości będącej przedmiotem decyzji znajduje się wzmianka o toczącym się postępowaniu wywłaszczeniowym.

Strona podniosła, że postępowanie w sprawie wywłaszczenia, m.in. nieruchomości położonej na terenie gminy K., obręb [...], oznaczony geodezyjnie jako działka o nr [...] o pow. 3,001 ha, dla której Sąd Rejonowy w Ś. prowadzi księgę wieczystą nr

[...], stanowiącej własność Z. H., a które polega na pozbawieniu w drodze decyzji prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa z dniem, w którym rzeczona decyzja stanie się ostateczna toczy się już od 2006 r.

Ofertą z 12 lipca 2006 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do skarżącej z propozycją nabycia przedmiotowej część nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Wnioskodawczyni nie przyjęła oferty, w związku z czym w dniu 31 sierpnia 2006 r. złożył wniosek do Wojewody [...] o wyznaczenie terminu do zawarcia umowy sprzedaży, który organ wskazał pismem z dnia 14 września 2006 r. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnioskiem z dnia 1 września 2008 r. wystąpił do Wojewody [...] o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do wyżej opisanej części nieruchomości położonych na działach o nr [...] o pow. 0,3100 ha o nr [...] o pow. 3,0001 ha. Pismem z dnia 16 września 2008 r. Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w gminie K., obręb [...], oznaczonej geodezyjnie jako działki: nr [...] o pow. 0,3100 ha i nr [...] o pow. 3.001 ha.

Skarżąca podniosła, że w sprawie wywłaszczenia Wojewoda [...] orzekał czterokrotnie:

1. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., od której odwołanie złożyła Wnioskodawczyni, a Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia;

2. decyzją z dnia [...] maja 2014 r., od której odwołanie wniosła Wnioskodawczyni, a Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] października 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję wojewody i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania;

3. decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., od której odwołanie wniosła Wnioskodawczyni oraz Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, a Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji;

4. decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., od której odwołanie wniosła Wnioskodawczyni oraz Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, a Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] marca 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Przed organem prowadzone było na wskazanie Ministra uzupełnienie postępowania dowodowego o aktualny operat szacunkowy.

Termin rozpoznania odwołania, a tym samym załatwienia sprawy został wyznaczony do dnia 16 marca 2020 r. W związku jednak z wszczęciem postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. dla inwestycji pn.: "Przebudowa ZZU [...] (Sad) na gazociągu Obwodnica [...] W. DN200 MOP 5,5 Mpa" postępowanie w przedmiocie wywłaszczenia zostało zawieszone z mocy prawa. W ocenie Z. H. zawieszenie postępowanie nie było zasadne i nie znajdowało oparcia w przepisach prawa, stąd złożony został wniosek o jego podjęcie i dalsze prowadzenie. Postępowanie zostało podjęte i wskazano termin załatwienia sprawy na dzień 1 września 2020 r., jednak na dzień złożenia odwołania nie została ona zakończona przed organem.

Zakończenie postępowania wywłaszczeniowego spowodowałoby przejście prawa własności całej działki o nr [...] o pow. 3,001 ha na rzecz Skarbu Państwa. Wówczas niniejsze postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. dla inwestycji pn.: "Przebudowa ZZU [...] (Sad) na gazociągu Obwodnica [...] W. DN200 MOP 5,5 Mpa" stałoby się bezprzedmiotowe, albowiem działka ta byłaby już własnością Skarbu Państwa.

Skarżąca wywiodła, iż dokonanie na tym etapie zmiany w obrębie powierzchni działki o nr [...] i jej podział na dwie działki – [...] o powierzchni 2,9490 ha oraz [...] o powierzchni 0,0511 oraz przeznaczenie tej ostatniej pod inwestycję, co się wiąże z przeniesieniem jej prawa własności na Skarb Państwa, spowodowałoby, że wskutek istotnej zmiany okoliczności, w postępowaniu wywłaszczeniowym należałoby ponownie ustalać wartość odszkodowania w związku z wywłaszczeniem nieruchomości. Byłoby to dalece nieekonomiczne i pozbawione jakichkolwiek racjonalnych argumentów, w szczególności mając na względzie, że Z. H. jest osobą w podeszłym wieku i tak przewlekłe postępowanie administracyjne wzbudzał w niej stres związany z brakiem poczucia stabilności dotyczącej prawa własności, a także przez dalsze długie lata pozbawiało ją nie tylko możliwości korzystania z przysługującego jej prawa własności, ale także otrzymania z tego tytułu stosownego odszkodowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "GINB", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...].

Organ wskazał, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane działkami o nr ew. [...] i [...] obr. [...], jedn. ew. [...], gmina K.. Inwestor uzyskał również decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r., nr [...], ustalającą lokalizację inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. dla inwestycji pn. "Przebudowa ZZU [...] (Sad) na gazociągu Obwodnica [...] W. DN200 MOP 5,5 MPa".

Mając na uwadze zarzuty odwołania związane z związane z brakiem prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ wyjaśnił, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia, zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Jednakże utrwalony pogląd judykatury wskazuje na obowiązek organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w przypadku powzięcia wątpliwości co do tego prawa.

Ponadto zdaniem organu ze złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że inwestor – O. S.A. - swój tytuł prawny do działek o nr ew. [...] i [...] obr. [...], jedn. ew. [...], gmina K., uzyskał na mocy ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], ustalającej lokalizację inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś.

W ocenie organu odwoławczego wydanie pozwolenia na budowę nie było uzależnione od rozpatrzenia odwołania Z. H. od ww. decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r, nr [...]. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. decyzja ta podlegała natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa.

Na możliwość wydania w przedmiotowej sprawie pozwolenia na budowę nie wpływała także okoliczność toczącego się postępowania w sprawie wywłaszczenia działki nr [...] (po podziale ww. decyzją lokalizacyjną dz. [...] i [...]). Istotne było aby inwestor legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś inwestor prawo takie uzyskał.

Zdaniem GINB z powyższych względów nie zasługuje na uwzględnienie wniosek "o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:

a) akt postępowania Wojewody [...] [...] na okoliczność toczącego się postępowania w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości - działki nr [...] należącej do Z. H., etapu tego postępowania, zakresu podjętych w sprawie czynności oraz czasu trwania tego postępowania;

b) akt postępowania Wojewody [...] [...], na okoliczność toczącego się postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś.".

Organ, mając na uwadze podnoszone kwestie dotyczące pozbawienia odwołującej się "możliwości korzystania z przysługującego jej prawa własności, a także otrzymania z tego tytułu stosownego odszkodowania", wskazł, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje za odszkodowaniem, a przepisy art. 124 ust. 4-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio. Decyzję w zakresie odszkodowań wydaje wojewoda (art. 24 ust. 2 ww. ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś.). Powyższa kwestia wykracza poza zakres postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nie może być zatem przedmiotem oceny GINB.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Z. H., zarzucając:

1. obrazę prawa materialnego - przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia

2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazy ziemnego w Ś.;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

a. art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie przeprowadzenia kompletnego postępowania dowodowego, które umożliwiałoby dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a także zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązki w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenia uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a,

b. art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz w uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

c. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji z uwagi na toczące się postępowanie wywłaszczeniowe.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.

W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że zarówno decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] jak i zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] stycznia 2021 r. znak: [...] zostały wydana w oparciu o ustawę z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś., tj. w oparciu o akt prawa mający charakter szczególny, bowiem powyższa specustawa została uchwalona w celu realizacji konkretnego przedsięwzięcia o charakterze ogólnopaństwowym ze względu na istotny interes bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej. Stąd też unormowania w niej zawarte mają charakter zamknięty i w sposób wyczerpujący regulujący daną materię, chyba, że co innego wynika z jej zapisów.

Wskazać także należy, że ww. ustawa przewiduje trzy etapy postępowania administracyjnego: ustalenie lokalizacji inwestycji, wydanie pozwolenia na budowę oraz określenie wysokości i zasad wypłaty odszkodowania.

W przepisie art. 6 ustawy wskazano wymagane obligatoryjnie elementy, które winien zawierać wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, przy czym na równi ustawa traktuje inwestycje towarzyszące inwestycjom w zakresie terminalu.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu wydaje się w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 1. W przypadku niewydania decyzji w terminie wskazanym w zdaniu pierwszym, minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa wymierza wojewodzie, w drodze postanowienia, co do którego przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, karę w wysokości 1000 zł za każdy dzień zwłoki.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa i zawiera:

1) określenie terenu objętego inwestycją w zakresie terminalu, w tym linii rozgraniczających teren inwestycji;

2) warunki techniczne realizacji inwestycji;

3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym;

4) warunki ochrony przeciwpożarowej dla inwestycji;

5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich;

6) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 20 ust. 1;

7) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3;

8) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1;

9) termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń;

10) lokalizację sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich oraz podmorskich kabli i rurociągów za pomocą współrzędnych geograficznych;

11) oznaczenie gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi.

Decyzja będąca przedmiotem kontroli o pozwoleniu na budowę została wydana na podstawie art. 15 ww. ustawy. W myśl ust. 1 tego przepisu pozwolenie na budowę inwestycji w zakresie terminalu wydaje wojewoda na zasadach w trybie ustawy - Prawo budowlane, z zastrzeżeniem przepisów tejże ustawy.

Stosownie zaś do art. 35 ust. 4 p.b. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania powyższych rozstrzygnięć), o ile zostaną spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b., właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W myśl art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; zgodność projektu zagospodarowania działki i terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie osoby wykonującej samodzielne funkcje techniczne w budownictwie do centralnego rejestru oraz o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - ww. zaświadczeniem.

Z akt sprawy wynika, że inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez ustawę - Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wymogi stawiane przez ustawę z dnia 24 kwietnia 2009 r. dołączając do swojego wniosku wymagane dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane.

Jednocześnie, jako załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę, została dołączona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], ustalającej lokalizację inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. Organy obu instancji zweryfikowały załączony projekt budowlany dochodząc do słusznego wniosku, że jest zgodny z warunkami ww. decyzji Wojewody [...].

W ocenie Sądu Wojewoda [...] prawidłowo ocenił kompletność wniosku o udzielnie pozwolenia na budowę, dokonał merytorycznej kontroli tego wniosku i wydał decyzję zgodną z mającymi zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutów skargi uznać należy, że nie są one zasadne.

Słusznie organy uznały, że inwestor posiada prawo do dysponowania działką nr ewid. [...] na cele budowlane. Ze złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że inwestor swój tytuł prawny do działki o nr ew. [...] obręb [...]uzyskał na mocy ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., ustalającej lokalizację inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skropionego gazu ziemnego w Ś.

Podkreślić należy, że z art. 15 ust. 2 ustawy wynika, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu wiąże wojewodę wydającego pozwolenie na budowę. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, oznaczonych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8, w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia na nich budowy inwestycji w zakresie terminalu, a także prac związanych z rozbiórką, przebudową, zmianą sposobu użytkowania, utrzymaniem, eksploatacją, użytkowaniem, remontami oraz usuwaniem awarii, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ograniczy, za odszkodowaniem, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia w szczególności na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do założenia, przeprowadzenia oraz korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Wskazać należy, że w pkt VII ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r., Wojewoda [...] zatwierdził podział należącej do skarżącej nieruchomości – działki nr [...], na działkę nr [...] o powierzchni 2,9490 ha i działkę nr [...] o powierzchni 0,0511 ha, która to działka jest przeznaczona pod inwestycję. Stosownie natomiast do art. 20 ust. 14 omawianej ustawy z dniem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu inwestor uzyskuje prawo do dysponowania nieruchomościami, o których mowa w ust. 3 i 6a oraz w art. 24 ust 1, na cele budowlane niezbędne do realizacji i eksploatacji inwestycji w zakresie terminalu.

Tym samym słusznie organy uznały, iż są związane decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji i nie mogą kształtować warunków lokalizacji na etapie pozwolenia na budowę odmiennie od ustalonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. podlega natychmiastowemu wykonaniu na podstawie z art. 34 ust. 1 omawianej ustawy. Zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy wskazać, że istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnych w zakresie terminalu jest to, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji staje się od razu wykonalna i jednocześnie stanowi tytuł egzekucyjny, a nawet wniesienie odwołania od takiej decyzji w terminie przez jakikolwiek podmiot trzeci nie wstrzymuje wykonania tej decyzji przez podmiot, który ją uzyskał i przystąpił na tej podstawie do realizacji poszczególnych etapów przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie omawiana decyzja lokalizacyjna nie jest wyeliminowana z obrotu prawnego.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą zarzutu, że wydanie ww. decyzji, wobec będącego na ostatnim etapie procedowania postępowania wywłaszczeniowego dotyczącego działki skarżącej jest nieekonomiczne, pozbawione racjonalnych argumentów, a ponadto pozbawia prawa otrzymania z tego tytułu otrzymania stosownego odszkodowania, wskazać należy że jest on bezzasadny.

W ocenie Sądu irrelewantne dla rozstrzygnięć wydanych w niniejszej sprawie jest postępowanie wywłaszczeniowe toczące się od 2006 r. wobec omawianej działki należącej do skarżącej, które nie zakończyło się merytoryczną ostateczną decyzją. Jak już wyżej wskazano ww. specustawa ustawa przewiduje trzy etapy postępowania administracyjnego: ustalenie lokalizacji inwestycji, wydanie pozwolenia na budowę oraz określenie wysokości i zasad wypłaty odszkodowania.

Podkreślić należy, że wszelkie rzeczywiste szkody powstałe w wyniku realizacji inwestycji winny być naprawione. Realizacja tak poważnego przedsięwzięcia musi pociągać za sobą różnego rodzaju ingerencję w interesy majątkowe innych osób. Fakt ten w sposób oczywisty nie może wpływać na możliwość realizacji inwestycji. Chodzi natomiast o to aby szkody te zostały realnie zrekompensowane. Kwestia formy i wysokości odszkodowania jest przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego w oparciu o art. 23 i 24 ww. ustawy oraz odpowiednio o art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w którym to zainteresowane strony będą mogły kierować swoje uwagi i zgłaszać żądania. Powyższa procedura pozostaje poza postępowaniem prowadzonym w sprawie pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w ocenie Sądu ma rację organ, że zawiadomieniem z 9 lipca 2020 r., Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie i poinformował o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i możliwości składania wszelkich dodatkowych wyjaśnień i dokumentów mogących mieć znaczenie dla sprawy. Ponadto skarżąca złożyła odwołanie, w którym przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. winna wykazać, iż uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa. Skarżąca takiego związku nie wykazała.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy, wbrew zarzutom skarżącego, nie dopuścił się również obrazy unormowań zawartych w przepisach art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Dokonując analizy zarówno zaskarżonej decyzji organu odwoławczego jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organy, wydając obie sporne decyzje, oparły się na materiale zgromadzonym w sprawie, a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez skarżącego. Organy dokonały również wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, oceniając przy tym w sposób pełny znaczenie i wartość poszczególnych dowodów i argumentów stron dla toczącej się sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ odwoławczy poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji. spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla skarżącego.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku