Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 273/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Powołane przepisy: article: art. 21, art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi D.P. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2017 r o udostępnienie informacji publicznej 1. umarza postepowanie w zakresie żądania zobowiązania Burmistrza Miasta [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego D. P. z dnia [...] marca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta [...] dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącego D. P. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2017 r. (vide: data nadania pisma na poczcie - k. 4 akt sądowych) D. P. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta M. (dalej także: "organ") w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] marca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W petitum skargi strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Burmistrza Miasta M. do rozpoznania jej wniosku z dnia [...] marca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w dniu [...] marca 2017 r. wniosła do Burmistrza Miasta M., za pośrednictwem Urzędu Miasta M. drogą elektroniczną (e-mailem zwykłym) wniosek o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie w odpowiedzi na jej adres e-mailowy (ujawniony w treści przedmiotowego wniosku), taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz uchwały, o której mowa w art. 21 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzaniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 328 ze zm.)

Skarżący wskazał w uzasadnieniu skargi, że w terminie przewidzianym ustawą organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie udostępnił wnioskowanej informacji w żądanej formie, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia (ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku zaistnienia okoliczności z art. 14 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej), co skutkuje uznaniem, że jest on w stanie bezczynności w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta M. wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, Burmistrz Miasta M. wskazał, że w dniu [...] marca 2017 r. - za pośrednictwem poczty e-mailowej - do Urzędu Miasta M. wpłynął wniosek D. P. o udzielenie informacji publicznej. Organ podniósł, iż przedmiotowy wniosek strony skarżącego został skierowany do załatwienia w dniu [...] marca 2017 r. do [...] Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. z siedzibą w M. oraz nie został rozpoznany w terminie wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Według organu, należy wziąć jednak pod uwagę to, że Burmistrz Miasta M. nie kwestionuje obowiązku udzielenia informacji publicznej i udzielił ją niezwłocznie, a więc zaraz po wniesieniu skargi.

W konsekwencji, Burmistrz Miasta M. wniósł o uznanie przez Sąd, że w postępowaniu, którego dotyczy skarga, nie zaistniały przesłanki bezczynności.

Organ wskazał jednocześnie, iż wnioskowana przez skarżącego informacja w postaci taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków znajduje się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej [...] Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. oraz Gminy M.. W związku z tym, organ uznał, iż należy wyraźnie podkreślić, że informacja udostępniania w ramach Biuletynu Informacji Publicznej nie podlega udostępnieniu na wniosek w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Burmistrz Miasta M. wskazał bowiem, że zgodnie z unormowaniami wspomnianej ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązany podmiot udziela informacji publicznej na wniosek tylko wtedy, gdy nie jest ona dostępna na stronach Biuletynu Informacji Publicznej (vide: art.10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Burmistrz Miasta M. powołał się przy tym na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 17 czerwca 2011 r., wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 462/11, w którym NSA uznał, iż udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego, nawet wówczas, gdy udostępnienie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej nastąpiło już po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. NSA wskazał jednocześnie, iż nie jest celowe ponowne udostępnianie informacji publicznej udostępnionej już w Biuletynie Informacji Publicznej, skoro umożliwia to kopiowanie tej informacji, jej wydruk, przesłanie oraz przeniesienie na odpowiedni powszechnie stosowany nośnik informacji, czyli istnieje możliwość przetwarzania jej tymi wszystkimi sposobami, które z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, ma umożliwić podmiot udostępniający informację publiczną.

Ponadto, Burmistrz Miasta M. wskazał, że z uwagi na przedmiot zapytania skarżącego, w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem ustawa ta nie przewiduje trybu udzielania na wniosek zainteresowanego informacji publicznej umieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej. W konsekwencji, organ podkreślił, że nie był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, ponieważ cyt. ustawa przewiduje wydanie decyzji administracyjnej tylko w sytuacji, gdy w grę wchodzi zakres podmiotowy i przedmiotowy tej ustawy i następuje odmowa udzielenia informacji z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną, czy też inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności albo umorzenie postępowania.

Mając powyższe na względzie, Burmistrz Miasta M. powołał się ponownie na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte we wskazanym powyżej wyroku z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 462/11, w którym NSA uznał, iż bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce jedynie wtedy, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje stosownych czynności, tj. nie udostępnia informacji w sposób przewidziany w ustawie, m.in. w sposób wskazany w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 7 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu, skoro jednak żądana przez skarżącego informacja publiczna, jaką były taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, została udostępniona poprzez jej opublikowanie w Biuletynie Informacji Publicznej, to nie mógł mieć zastosowania przepis art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem reguluje on sposób udostępnienia informacji publicznej, co w niniejszej sprawie nie było już konieczne.

W związku z powyższym, organ uznał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje trybu udzielania na wniosek zainteresowanego informacji publicznej umieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej, a więc nie można zarzucić organowi administracyjnemu bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2017 r.

Ponadto, Burmistrz Miasta M. zauważył na marginesie, że w przypadku żądania uchwał Rady Miasta, poza wskazaną powyżej argumentacją dotyczącą ich umieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy, istotne jest również to, że dostęp do tego rodzaju informacji publicznej ma odmienny tryb, unormowany ustawą o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, która przewiduje obowiązek ogłoszenia i udostępniania aktów, jednakże nie wskazuje na obowiązek stosowania Kodeksu postępowania administracyjnego. Według organu, informację udzieloną w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowić mogą jedynie wiadomości o projektowanych aktach prawnych, czy też aktach nieogłoszonych (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 928/05).

Reasumując, Burmistrz Miasta M. uznał, że o ile w ogóle zaistniał stan bezczynności organu, to został on usunięty niezwłocznie, albowiem w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2017 r. Burmistrz Miasta M. poinformował, iż żądana przez stronę skarżącą informacja publiczna została przesłana skarżącemu w dniu [...] maja 2017 r. przez [...] Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o.

Tym samym, Burmistrz Miasta M. uznał, że zasadne jest oddalenie skargi, jako bezzasadnej.

W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, podtrzymując dotychczasowe zarzuty skargi, uzupełnił argumentację dotyczącą zasadności skargi. Skarżący wskazał m.in., że o ile zgadza się ze stanowiskiem organu, iż podmiot nie ma obowiązku udostępniania na wniosek tego, co jest w Biuletynie Informacji Publicznej, o tyle stwierdził jednocześnie, że przyjąć należy jednak, iż adresat wniosku ma obowiązek wskazać, jak szukać te dane (np. datę uchwały lub numer uchwały), albo po prostu przesłać stosowny link do uchwały. Tymczasem, zdaniem strony skarżącej, organ nie wskazał w niniejszej sprawie sposobu wyszukania wnioskowanej informacji. Ponadto, skarżący przyznał, że o ile rzeczywiście w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. otrzymał z [...] Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. (a więc nie od organu) uchwały, o których mowa w zakresie punktu 1 wniosku z dnia [...] marca 2017 r., o tyle do chwili obecnej nie otrzymał uchwały ani linku do tej uchwały, o której mowa w zakresie punktu 2 wniosku z dnia [...] marca 2017 r., a więc uchwały, o której mowa w przepisie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzaniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W konsekwencji, skarżący uznał, że organ pozostaje w tym zakresie w rażącej bezczynności. Skarżący wskazał, że podejrzewa, iż uchwała taka nie została podjęta i nie ma jej w Biuletynie Informacji Publicznej, niemniej organ winien to wyraźnie przyznać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.).

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).

W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109).

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W rozpatrywanej sprawie skarżący D. P. sformułował wobec Burmistrza Miasta M. zarzut bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] marca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, w którym żądał udostępnienia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz uchwały, o której mowa w art. 21 ustawy o zbiorowym zaopatrzaniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej.

W świetle art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1875), burmistrz jest przewodniczącym organu wykonawczego gminy/miasta. Nie ulega zatem wątpliwości, że Burmistrz Miasta M. należy do podmiotów ustawowo zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną.

W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357, z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

W świetle powyższego, nie może być kwestionowane, że informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Walor taki ma bowiem informacja dotycząca taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz uchwały, o której mowa w art. 21 ustawy o zbiorowym zaopatrzaniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Mając na względzie powyższe, uznać należy, iż nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Treść wniosku w istocie jest zrozumiała, bowiem określa zakres podmiotowy (Miasto M.), zakres przedmiotowy (informacja dotycząca taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz uchwały, o której mowa w art. 21 ustawy o zbiorowym zaopatrzaniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków) oraz ramy czasowe objęte żądaniem (okres obowiązywania wskazanego aktu prawnego).

Zważywszy zatem, że w sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy, wniosek skarżącego podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Obowiązkiem Burmistrza Miasta M. było zatem udostępnienie skarżącemu żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślić przy tym należy, że udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i w świetle dyspozycji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej, wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12, a także z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16 - publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Analiza przebiegu postępowania w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że Burmistrz Miasta M. pozostawał w stanie bezczynności na dzień złożenia skargi.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. W przypadku informacji udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej, organ administracji nie ma obowiązku dokonywania wydruków z Biuletynu i przesyłania ich żądającemu. Takie uregulowanie jest racjonalne, gdyż nie jest celowe ponowne udostępnianie informacji publicznej udostępnionej już w Biuletynie Informacji Publicznej, zwłaszcza, że możliwe jest kopiowanie tej informacji, jej wydruk, przesłanie oraz przeniesienie na odpowiedni powszechnie stosowany nośnik informacji. Oznacza to w istocie możliwość przekształcania jej tymi wszystkimi sposobami, które z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 12 ust. 2 u.d.i.p., ma umożliwić podmiot udostępniający informację publiczną (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt 462/11, wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 416/08). Udostępnienie wnioskowanej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej zwalnia zatem od powtórnego jej wydania, jednak w żadnym razie nie można przyjąć (tak jak uczynił to organ w niniejszej sprawie), że zwalnia również od udzielenia wnioskodawcy jakiejkolwiek odpowiedzi. Jeżeli podmiot będący adresatem wniosku uznał, że zakres żądania wyrażony we wniosku i zakres informacji znajdujący się w Biuletynie Informacji Publicznej uprawnia do twierdzenia, iż są one identyczne, powinien powiadomić wnioskodawcę, że żądana informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej.

W ocenie Sądu, uznać należy, że nie udzielając skarżącemu w ustawowym terminie informacji zgodnej z treścią jego wniosku, Burmistrz Miasta M. popadł w bezczynność, która ustała dopiero po wniesieniu przez skarżącego w dniu [...] kwietnia 2017 r., datowanej na dzień [...] kwietnia 2017 r., za pośrednictwem organu, skargi skierowanej do tutejszego Sądu.

Burmistrz Miasta M. w odpowiedzi na skargę poinformował wyraźnie skarżącego, że wnioskowana przez niego informacja w postaci taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków znajduje się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej [...] Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. oraz Gminy M. Niezależnie, od tego organ poinformował stronę skarżącą, że [...] Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. przekazał skarżącemu stosowną informację w zakresie objętym wnioskiem.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że stan bezczynności Burmistrza Miasta M. ustał na skutek udostępnienia ww. informacji publicznej w odpowiedzi na skargę oraz we wspomnianym piśmie z dnia [...] maja 2017 r.

Tym samym, do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie organ rozpoznał wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy, gdy organ przekazał skarżącemu wnioskowaną informację, nie mógł pozostawać w bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zarzut bezczynności może bowiem zostać uznany za zasadny wyłącznie wówczas, gdy organ dysponuje żądaną informacją publiczną, lecz jej nie udostępnia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ bowiem, w następstwie wniesienia skargi, przekazał skarżącemu żądane informacje publiczne.

W tym stanie rzeczy, Sąd nie mógł zobowiązać organu do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w trybie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a więc postępowanie zainicjowane skargą na bezczynność Burmistrza Miasta M. stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Niemniej, z uwagi na fakt, iż organ pozostawał jednak na dzień wniesienia skargi w bezczynności, Sąd obowiązany był rozważyć, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (vide: art. 149 § 1a p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, bezczynność Burmistrza Miasta M. w załatwieniu wniosku strony skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił fakt, iż kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; podobnie: WSA w Łodzi /w:/ wyrok z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy termin rozpoznania wniosku informacyjnego, określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., został przez organ przekroczony, bowiem pełna realizacja wniosku miała miejsce dopiero, po wniesieniu skargi (vide: odpowiedź na skargę z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz informacja zawarta w piśmie z dnia [...] maja 2017 r.). Jednakże, w ocenie Sądu, przekroczenie to nie było aż tak nadmierne, aby można było rozpatrywać je w kategoriach kwalifikowanego naruszenia prawa.

W tej sytuacji, bezczynność Burmistrza Miasta M. nie wynikała z celowego działania tego organu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, o czym świadczy fakt natychmiastowego udzielenia odpowiedzi na wniosek, po otrzymaniu skargi na bezczynność.

Z powyższych względów uzasadnionym było orzeczenie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność Burmistrza Miasta M. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Jeśli chodzi o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, zauważyć trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w tym zakresie na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącego zwrot niezbędnych kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.