Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2230/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 18 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Tomasz Kępczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w L. nałożono na przedsiębiorcę, L. Sp. z o.o. w L. karę pieniężną w wysokości 3000 (trzech tysięcy) złotych.

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przez prowadzącego pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] marca 2007 r. Pana P. L. przejazdu w ramach transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

W odwołaniu Strona zarzuciła decyzji niewzięcia pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności zaistniałego stanu faktycznego tj. naruszenie art. 77 ust. 1 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z zeznań świadków -pasażerów, kierowcy i inspektora A. C. na okoliczność ustalenia przyczyn zatrzymania autobusu poza miejscem wyznaczonym oraz błędne zastosowanie art. 92 ust. 1 w zw. z lp. 1.2.2. lit. 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto organ wziął za podstawę decyzji dowód przeprowadzony w sprzeczności z prawem, tj. art. 79 k.p.a. przez co dodatkowo naruszył art. 75 ust. 1 zd. 1 k.p.a.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po analizie materiału dowodowego zgromadzonego decyzją z dnia [...] października utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że:

Zgodnie z art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 20a ust. 1 a ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia. W zezwoleniu określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości, w których znajdują się przystanki. Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy.

Stosownie do art. 18 b ust. 1. przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:

2) rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych;

3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy;

7) zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. 2. Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się:

ust. 2 Podczas wykonywania przewozów regulowanych zabrania się:

2) korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o

realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów;

3) zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy;

5) naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art.18.

Zgodnie z art. 20 ust. 1, ust. 1a ww. ustawy, w zezwoleniu określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości, w których znajdują się przystanki. Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy.

Stosownie do art. 20a ust. 1. ww. ustawy, warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 2.2. lit. 3 załącznika do ww. ustawy, który karą 3000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

W dniu [...] marca 2007 r. dokonano kontroli warunków realizacji regularnego przewozu osób na trasie L. – K. (wyjazd z L. 10:55). Przewóz wykonywany był pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował Pan P. L. Na podstawie przeprowadzonej kontroli trasy przejazdu w/w autobusu stwierdzono zabranie pasażera przy ul. A. w L. około 200 m za ul. Z. (przystanek MPK) oraz czterokrotne zatrzymanie się w celu wysadzenia pasażerów na odcinku między miejscowością J., a miejscowością K. w miejscach, gdzie nie było przystanku realizując w ten sposób życzenie wyrażone przez pasażerów. W dwóch przypadkach były to miejsca, w których zatrzymanie się autobusu stwarzało zagrożenie ruchu drogowego.

Z materiału zgromadzonego podczas postępowania administracyjnego wynika, że przedsiębiorcy nie posiadają zezwolenia o treści, które pozwalałoby wykonywać przewozy regularne z wykorzystaniem dodatkowych przystanków. Strona podnosi, iż pozarozkładowe zatrzymania zostały dokonane na wyraźną i umotywowaną prośbę pasażerów, tj. z uwagi na problemy zdrowotne pasażerów. Odnosząc się do argumentów strony przedstawionych w odwołaniu, należy stwierdzić, iż nie stanowią one podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy podkreślić, iż kierowca podczas kontroli w protokole przesłuchania świadka nie wspomniał o przyczynach fizjologicznych pasażerów, w związku z którymi dokonał zatrzymania pojazdu w miejscach nie wyznaczonych w zezwoleniu. Strona również nie wyjaśniła w trakcie postępowania z jakich przyczyn kierowca zabrał jednego pasażera na ul. A., co zostało również potwierdzone przez kierowcę w protokole przesłuchania świadka. Zaistniała sytuacja jednoznacznie wskazuje na wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. Argumenty przedstawione przez Stronę jak również oświadczenia wysiadających pasażerów sporządzone po kontroli na wniosek Strony nie mogą wpłynąć na pozytywne rozstrzygnięcie dla Strony, gdyż w tej chwili nie można ich uznać za wiarygodne i będące podstawą do umorzenia postępowania.

Organ I instancji prawidłowo uznał, iż przesłuchanie w charakterze świadka Pana A. C. oraz świadka Pana P. L. jest niezasadne, gdyż w zgromadzonym materiale dowodowym powyższe okoliczności przebiegu przewozu zostały już bezspornie wyjaśnione przez ww. osoby.

Argumenty strony podniesione w odwołaniu nie mogą być podstawą zmiany decyzji, natomiast odnośnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, należy stwierdzić, iż organu I instancji nie uchybił obowiązkom określonym w k.p.a. W sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. W tym miejscu należy przytoczyć orzeczenie NSA z dnia 04 lipca 2001 r. (ISA 301/00) ,,Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Organ nie uchybił również obowiązkowi wynikającemu z art. 10 k.p.a., gdyż Strona na każdym etapie postępowania miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Nie można się zgodzić również, iż organ I instancji nie ocenił całokształtu materiału dowodowego wynikający z art. 80 k.p.a. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego organ I instancji dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego i na jego podstawie wystawił decyzję administracyjną.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał kwalifikacji prawnej stwierdzonych naruszeń, dlatego też słusznym było nałożenie kary za powyższe naruszenia. Powyższy stan faktyczny jest bezsporny, co znajduje również potwierdzenie w całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Argumenty strony podnoszone w odwołaniu nie mogą w świetle obowiązujących przepisów prawa stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania.

W związku z powyższym, mając na uwadze stan faktyczny stwierdzony w trakcie kontroli, którym kieruje się organ odwoławczy, należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do uchylenia decyzji administracyjnej. Należy zważyć, iż odpowiedzialność administracyjno-prawna nie opiera się na winie lub jej braku, lecz na obiektywnym naruszeniu przepisów, załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Wniesione przez Stronę wyjaśnienia nie mogą wpłynąć na pozytywne rozstrzygnięcie dla Strony, gdyż kontrolowany kierowca podczas kontroli nie wniósł uwag do protokołu kontroli [...] nie przedstawił również wyjaśnień, które przedstawiła Strona w odwołaniu.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy bezsprzecznie wynika, iż w dniu kontroli tj. [...] marca 2007 r. naruszono warunki określone w zezwoleniu, dotyczące ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

Odnośnie zarzutu dotyczącego błędnego zastosowania art. 92 ust. 1 w zw. z lp. 1.2.2. lit. 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wyjaśniam, iż organ prawidłowo zakwalifikował stwierdzone podczas kontroli naruszenie zgodnie z lp. 1.2.2 lit. 3. Strona w odwołaniu wskazuje już nieobowiązujący załącznik z poprzednich wersji ustawy o transporcie drogowy.

Argumenty strony zawarte w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji. Dopiero po uzyskaniu zmiany zezwolenia w zakresie przystanków na w/w linii komunikacyjnej strona mogłaby wykonywać przewóz w formie opisanej w protokole kontroli.

Organ odwoławczy wyjaśnia, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może - w oparciu o ustawę z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r., nr 249, poz. 2104 ze zm.) - wystąpić ze stosownym wnioskiem.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła L. Sp. z o.o. w L. zwana dalej skarżącą. Decyzji zarzuciła niewzięcie pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności zaistniałego stanu faktycznego, tj. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 k.p.a. i art. 80 k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedopuszczenie dowodu z zeznań świadków - pasażerów, kierowcy i inspektora A. C. na okoliczność ustalenia przyczyn zatrzymania autobusu poza miejscem wyznaczonym oraz błędne zastosowanie art. 92 ust. 1 w zw. z lp. 1.2 lit. 3 załącznika, do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Ponadto zdaniem skarżącej Organ naruszył również art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. za podstawę decyzji biorąc dowód przeprowadzony w sprzeczności z prawem, tj. art. 79 k.p.a.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała miedzy innymi, że w toku postępowania domagała się jedynie ustalenia przez organ przyczyny i celu zatrzymania autobusu, jako podstawy do stwierdzenia naruszenia powołanego przepisu ustawy. Jest oczywistym, iż nie stanowi takiego naruszenia zatrzymanie autobusu poza wyznaczonym przystankiem albo na przystanku niezawartym w rozkładzie jazdy w związku ze zdarzeniami nadzwyczajnymi. Przykładem takiego wydarzenia jest postój związany z awarią pojazdu czy innymi zdarzeniami na drodze. Oceniając zatem czy doszło do naruszenia tego konkretnego przepisu należy wziąć pod uwagę zamiar kierowcy i rzeczywistą przyczynę zatrzymania pojazdu. Wraz z pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. skarżąca złożyła oświadczenia pasażerów, z których wynikało, iż pozarozkładowe zatrzymania zostały dokonane na wyraźną i umotywowaną prośbę pasażerów, tj. z uwagi na problemy zdrowotne pasażerów. Ponadto skarżąca wnioskowała przesłuchanie w charakterze świadków pasażerów, kierowcy, a także inspektora A. C. Co więcej z załączonej do w/w pisma opinii prawnej sporządzonej przez Biuro Analiz Sejmowych w dniu 2 października 2006 r. wynika, iż w toku postępowania organ administracji powinien stać na straży praworządności oraz podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ww. słuszny interes obywateli zezwala na zatrzymanie pojazdu poza przystankiem w stanach tzw. wyższej konieczności, którą należy oceniać w świetle chwilowych okoliczności zachodzących podczas wykonywania przewozów. Oświadczenia pasażerów załączone do pisma strony wskazywały właśnie na okoliczności, które były powodem zatrzymania pojazdu w miejscu niedozwolonym. Z całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika, iż organ nie wyjaśnił czy i jakie okoliczności spowodowały, iż kierowca dopuścił do opuszczenia pojazdu przez pasażerów poza przystankiem, a także dlaczego zabrał osobę poza przystankiem, a co więcej nie ustalił tożsamości tych osób. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził z całą stanowczością, iż osoby wskazywane przez stronę nie są najprawdopodobniej pasażerami - organ wręcz sugeruje podstawienie tych osób, aby zeznały na korzyść strony. Organ uznał, że osoby te są "rzekomymi pasażerami", natomiast uznaje za wiarygodne oświadczenia tychże pasażerów. W tym zakresie uzasadnienie organu jest sprzeczne. Na podstawie oświadczeń "rzekomych" pasażerów stwierdza, iż fakt udowodnienia zatrzymania się poza wyznaczonym do tego miejscem został udowodniony i nie jest kwestionowany przez stronę. Strona z całą stanowczością zaprzecza, jakoby powyższe okoliczności były bezsporne - wskazuje na to chociażby wniosek wnioskodawcy o przesłuchanie świadków. Organ nie zajął stanowiska w tej sprawie i nie wyjaśnił przekonywująco dlaczego uznaje świadków za niewiarygodnych - nie przedstawił w tej kwestii żadnych dowodów, które chociażby uprawdopodobniły niewiarygodność świadków zgłaszanych przez stronę. Skoro organ skorzystał z uprawnienia przysługującego mu na podstawie art. 69 ustawy transporcie drogowym i w wyniku tego nie ustalił tożsamości pasażerów, to tym bardziej powinien dopuścić dowód z ich przesłuchania, aby dokładnie ustalić okoliczności mające decydujące znaczenie dla sprawy.

Okoliczność przyczyn zatrzymania pojazdu poza wyznaczonym do tego miejscem jest decydującą dla nałożenia kary na stronę. Zatem organ administracyjny nie może odmówić stronie możliwości udowodnienia tego faktu. Organ administracji jest zobowiązany do przestrzegania przepisów dotyczących postępowania dowodowego. Jako dowolne należy zatem traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.) (wyrok SN z 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94 - OSNAP 1995, nr 7, poz. 83; wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99).

Skarżąca wskazała również, że: organ w uzasadnieniu stwierdził, iż z art. 6 k.p.a. wynika, że organ administracyjny działa na podstawie przepisów prawa, w związku z czym nie może oprzeć decyzji na opinii prawnej sporządzonej przez Biuro Analiz Sejmowych. Należy stwierdzić, iż organ nie wie na czym polega stosowanie prawa, bowiem nie stosuje zasad wykładni prawa. Przepisów quasi - karnych jakimi są przepisy ustawy o transporcie drogowym, w zakresie nakładania kar, nie można czytać literalnie, celniejszym byłoby zastosowanie w tym przypadku wykładni celowościowej. Poza tym w prawie karnym wiele jest okoliczności wyłączających odpowiedzialność, winę, czy ograniczających wymiar kary. Kara nałożona na postawie ustawy o transporcie drogowym nie może być stosowana w sposób bardziej restrykcyjny niż kary za wykroczenia czy przestępstwa przewidziane w prawie karnym. Dodatkowo należy zauważyć, iż orzecznictwo jakim posiłkuje się organ zostało wydane w sprawie, gdzie organ interpretując dany przepis przekroczył prawo na niekorzyść strony, tj. np. gdy organ przypisał sobie uprawnienia, których nie przewiduje ustawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki L. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 i art. 20 ust.1 pkt 1, 2, 3, i art. 20 a ust 1 ustawy o transporcie drogowym przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym, jak wyżej wskazano wykonywane są według enumeratywnie określonych zasad, w których między innymi zawarta jest informacja dotycząca rozkładu jazdy, który podawany jest do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych; toteż wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy. Jednocześnie a contrario, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się między innymi korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów, jak również zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy.

Należy również podkreślić, treść art. 20 ust. 1 stanowi jednoznacznie, że zezwolenie określa w szczególności warunki wykonywania przewozów, jak również przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; a co za tym idzie miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób, zaś załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest przedstawiony przez wnioskującego o zezwolenie -obowiązujący rozkład jazdy. W art. 20 a ust. 1 ustawodawca przewidział możliwość niezastosowania się do warunków określonych w zezwoleniu, jednakże tylko wówczas gdy wystąpią niezależne od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych, czego na podstawie zebranego materiału w niniejszej sprawie nie stwierdzono.

Sankcja za naruszenie wyżej wymienionego obowiązku przewidziana jest w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Otóż zgodnie z tym przepisem, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające, między innymi, z przepisów ustawy (ustawy o transporcie drogowym), podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 zł. Zgodnie z art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1. oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Załącznik ten w poz. 2.2 lit 3. za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków wymierza karę w wysokości 3.000 zł.

W myśl postanowień art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kara pieniężna nakładana jest w drodze decyzji administracyjnej.

Przepis art. 92 ust 1 ustawy o transporcie drogowym ustanawia odpowiedzialność administracyjną, podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Zastosowanie sankcji pieniężnej za naruszenie określonych w ustawie nakazów lub zakazów administracyjnych jest dopuszczalne w prawie administracyjnym zaś ich realizacja następuje w postępowaniu administracyjnym.

W przypadku odpowiedzialności określonej w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym sam fakt naruszenia prawa stanowił podstawę do zastosowania sankcji. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą do jej zastosowania. Taka formuła odpowiedzialności powoduje, że w tego typu sytuacjach, zasada domniemania niewinności nie znajduje zastosowania. Podstawową przesłanką odpowiedzialności jest w takim układzie odniesienia bezprawność czynu rozumiana jako zachowanie sprawcy niezgodne z przepisami prawa. Oparcie odpowiedzialności na takiej koncepcji dopuszczalne jest jedynie w sytuacji, gdy możliwe jest wykazanie sprzeczności z obowiązującym prawem. Wystarczającą podstawą do zastosowania sankcji jest zatem konkretne zachowanie sprawcy czynu zabronionego, naganne z punktu widzenia treści normy prawnej oraz zobiektywizowanych zakazów bądź nakazów z niej wynikających. Zasadą jest, że ujemne konsekwencje prawo wiąże z faktem obiektywnego naruszenia prawa, niezależnie od winy przedsiębiorcy.

Powoływanie się przez stronę skarżącą na zeznania świadków, potwierdziło fakt zatrzymania, się kierowcy w miejscach, w których nie był, uprawniony do zatrzymań, pojazdu, gdyż miejsca te nie były wskazane w rozkładzie jazdy. Oświadczenia świadków, iż zatrzymanie nastąpiło na ich wyraźną prośbę, nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, gdyż zakaz zatrzymywania się pojazdu w miejscach nie wskazanych w rozkładzie w trakcie realizacji kursu wynika wprost z przepisu art. 18b ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.