Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1258/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 240 par. 1 pkt 5, art. 243 par. 1 i 3, art. 245 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko(spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi TF S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

TF S.A., zwane skarżąca, wniosła skargę na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2005 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 rok.

Z akt sprawy wynika, że :

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] maja 2005 r. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003. Decyzję wydano zgodnie z danymi zawartymi w złożonej w dniu 15 stycznia 2003 r. deklaracji co do podatku od nieruchomości na rok 2003.

Od powyższej decyzji skarżąca nie wniosła odwołania i decyzja stała się ostateczna.

Skarżąca złożyła natomiast w dniu 15 czerwca 2007 r. wniosek "o wznowienie postępowania w sprawach dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2003, 2004, 2005, 2006" argumentując, że ustalenia, na podstawie których określono podatek nie były zgodne ze stanem faktycznym.

Organ podatkowy pierwszej instancji, po wznowieniu postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. postępowania podatkowego zakończonego decyzjami ostatecznymi określającymi podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego za lata 2003, 2004, 2005, wydał w dniu [...] sierpnia 2007 r. decyzję nr [...] odmawiającą uchylenia w całości lub w części decyzji nr [...], bowiem nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Na skutek odwołania, decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r. i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia.

Stosownie do wskazań organu odwoławczego, zawartych w wyżej wymienionej decyzji, wezwano skarżącą do sprecyzowania żądania co do przesłanek wznowienia postępowania w trybie art. 240 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazała, że wniesione żądanie z dnia 15 czerwca 2007 r. było wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji określających wymiar podatku od nieruchomości za lata 2003-2005. Nadto podtrzymała wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 5

Ordynacji podatkowej. Z uwagi na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości wg stawki dla obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, obiektów, które ze względów technicznych nie nadawały się do prowadzenia działalności gospodarczej, jej zdaniem, decyzja nie jest zgodna z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Prezydent Miasta przekazał wniosek dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, jako organowi właściwemu do rozstrzygania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej (art. 248 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku TF S.A. organ odwoławczy decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2008 r.

Po przekazaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze akt sprawy dotyczących decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2003-2005, organ podatkowy pierwszej instancji, w związku z wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną [...] z dnia [...] maja 2005r. określającą TF S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003.

Organ podatkowy pierwszej instancji prowadząc postępowanie podatkowe zgromadził materiał dowodowy w celu oceny, czy będące w posiadaniu skarżącej budynki położone przy ul. [...] nie były i nie mogły być w roku 2003 wykorzystywane ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej. Udowodnienie tego faktu stanowiłoby o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, tj. o ujawnieniu nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi podatkowemu w dniu wydawania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003. W toku tego postępowania dokonano również ustaleń dotyczących zaniżenia przez podatnika zadeklarowanej powierzchni użytkowej budynków związanych z działalnością gospodarczą. Jako dowód przyjęto zestawienie tych powierzchni sporządzone w 2008r. przez nowego właściciela nieruchomości położonej przy ul. [...].

W oparciu o zebrany materiał dowodowy decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009r. Prezydent Miasta odmówił uchylenia w całości lub w części decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2005 r. nr [...].

Na skutek odwołania decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Na skutek złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim utrzymał powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w mocy (wyrok z dnia 30 grudnia 2009 r. , sygn. akt I SA/Go 437/09).

Prezydent Miasta po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji dnia [...] maja 2005 r. określającej TF S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003 (raty od I-XII) w kwocie 30.721,40 zł.

Organ podatkowy pierwszej instancji nie rozważał wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów, które nie istniały w dniu wydania ostatecznej decyzji [...], tj. powstały po [...] maja 2005 r., w tym: kopii faktur wystawionych w 2007 r. na przedsiębiorstwo ówczesnego właściciela nieruchomości położonej przy ul. [...] (PHU M.I.), protokołów z zeznań świadków (M.K. i A.G.), decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. udzielającej TF S.A. pozwolenia na budowę, remont i kolorystykę elewacji waz z przebudową wejścia do klatki schodowej nr 1 oraz budową klatki schodowej nr 2 w budynku biurowo-szkoleniowym na działce [...] położonej przy ul. [...], pisma TF S.A. z [...] czerwca 2005 r., protokołu oględzin nieruchomości położonej przy ul. [...] przeprowadzonych w dniach [...] grudnia 2005 r., protokołu oględzin budynku położonego przy ul. [...], nie wpisanego do rejestru zabytków, znajdującego się przy budynku administracyjnym nr 1, przeprowadzonych u nowego właściciela nieruchomości w dniu [...] października 2008r. wraz z dokumentacją fotograficzną oraz pisma z dnia [...] sierpnia 2008r. z zestawieniem powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych przy ul. [...], sporządzonym przez nowego właściciela nieruchomości i innych dokumentów powstałych po dacie [...] maja 2005r.

W ocenie organu pierwszej instancji, ciężar dowodu, że przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, spoczywa na podatniku, to on bowiem wywodzi z tego faktu skutki prawne w postaci niższego opodatkowania posiadanej przez siebie nieruchomości.

Organ wskazał, że w dniu [...] października 2008 r. strona dostarczyła inwentaryzację budowlaną budynków warsztatowych byłej [...], wykonaną w październiku 2003 r. przez technika budowlanego M.K., z załączoną dokumentacją fotograficzną elewacji budynków. Z opisu technicznego budynku biurowego i przylegającego do niego budynku warsztatowego (nie wpisanego do rejestru zabytków, określanego przez podatnika jako "budynek administracyjny nr 2") wynika, że "...budynek biurowy jest to budynek trzypiętrowy murowany, nie podpiwniczony, przykryty dachem płaskim żelbetowym jednospadowym pokryty papą. Ściany konstrukcyjne z cegły pełnej na zaprawie cementowo - wapniowej o różnej grubości 42-25 cm. Ściany działowe z cegły grub. 12 i 6 cm. Stropy żelbetowe grubości 28 cm. Schody żelbetowe dwubiegowe. Wykończenie wewnętrzne — posadzki opisano na rzutach (częściowo uszkodzone), tynki kat. III malowane na olejno i emulsyjnie. Stolarka drewniana typowa (braki). Budynek jest znacznie zdewastowany. Budynek biurowy przylegający od strony zachodniej. Jest to budynek piętrowy nie podpiwniczony, przykryty dachem jednospadowym, pokryty papą na wełnie mineralnej i na blasze trapezowej leżącej na belkach stalowych dwuteowych. Ściany konstrukcyjne z cegły pełnej grub. 42-28 cm. Ściany działowe z cegły grub. 12 i 6 cm. Stropy żelbetowe grub. 28 cm. Schody żelbetowe jednobiegowe. Posadzki opisano na rzutach (częściowo uszkodzone), tynki kat. III malowane na olejno - częściowo płytki ceramiczne. Stolarka drewniana typowa (braki). Budynek jest znacznie zdewastowany.".

Zdaniem Prezydenta Miasta, z przytoczonego opisu nie wynika wprost, że przedmiotowy obiekt faktycznie nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Opisane uszkodzenia posadzek ("częściowo"), stolarki drewnianej ("braki") czy ogólne stwierdzenie, że budynek jest znacznie zdewastowany, bez opisu szczegółowego, nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, że stan techniczny uniemożliwiał jego wykorzystanie do celów działalności gospodarczej, np. po przeprowadzeniu prac remontowych. Opracowanie to nie zawiera stwierdzenia, że opisane pomieszczenia w ogóle nie nadają się do użytkowania z powodu złego stanu technicznego. Organ podatkowy pierwszej instancji podkreślił też, że dokument ten stanowi część inwentaryzacji budowlanej i nie jest opinią biegłego, tzn. nie jest przekazem specjalistycznej wiedzy zawodowej wymaganej od biegłego, dotyczącym oceny stanu technicznego budynku i możliwości jego wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej.

Załączona do ww. opisu dokumentacja fotograficzna elewacji budynku nie potwierdza również w sposób jednoznaczny jego złego stanu technicznego, który wykluczałby możliwość wykorzystywania tego obiektu w roku 2003, jak również faktu nie prowadzenia w nim działalności gospodarczej w tym czasie.

W ocenie organu pierwszej instancji, przedstawiony przez stronę dowód (opis z dokumentacją fotograficzną) jest wprawdzie nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2003, nieznanym organowi podatkowemu, nie jest jednakże dowodem istotnym dla sprawy, mogącym mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, wywołującym konieczność uchylenia decyzji w całości lub w części, a jest to jeden z warunków niezbędnych do spełnienia przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nie dowodzi bowiem w sposób niebudzący wątpliwości, że opisywany przedmiot opodatkowania w roku 2003 faktycznie nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych.

Pojęcie "względów technicznych" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę i jest niewątpliwie wieloznaczne. Organ pierwszej instancji podzielił jednak pogląd, że wyłączenie z zakresu opodatkowania dotyczy sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, dotyczące stanu technicznego nieruchomości (wyrok WSA w Gliwicach z 5 października 2004 r., sygn. I SA/Ka 2227/03 oraz wyrok WSA w Lublinie z 20 czerwca 2008 r., sygn. I SA/Lu 82/08). Organ powołał się również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt i SA/Po 33/08, w którym WSA stwierdził, że "nawet nieruchomości niewykorzystywane w danym momencie do prowadzenia działalności należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Nie może być tak, że przysłowiowa "dziura w dachu" powoduje, że budynek traci charakter związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, a przez to zdecydowanie zmniejsza się jego opodatkowanie".

Powołując się natomiast na wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 956/09 z dnia 3 listopada 2009 r., stwierdził, że "grunty, czy obiekty niewykorzystywane w danym okresie do prowadzenia działalności gospodarczej należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Przeprowadzanie przez przedsiębiorcę remontu w należącym do niego budynku, nie pozbawia tego budynku związku z działalnością gospodarczą. Stan techniczny budynku, czy też jego części, może być przyczyną wyłączenia tego budynku lub jego części z opodatkowania, przewidzianego dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wyłączenie takie jest możliwe jedynie w przypadku, gdy stan techniczny uniemożliwia wykorzystania tego budynku (jego części) do działalności gospodarczej zarówno w chwili obecnej, jak i w przyszłości".

Strona, w toku postępowania, poza opisem technicznym budynku, stanowiącego część inwentaryzacji budowlanej wykonanej w roku 2003, nie przedstawiła innych dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Tym samym organ pierwszej instancji stwierdził, że w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania jakim są budynki, nie zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania, wskazana w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. nie wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody nieznane organowi podatkowemu, a istniejące w dniu wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003.

W dniu [...] grudnia 2008 r. skarżąca rozszerzyła zakres swojego żądania, wnosząc o zmianę opodatkowania gruntu ze stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na stawkę dla gruntów pozostałych, bowiem grunty te nie były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, poza gruntami, na których posadowione są budynki, w których była prowadzona działalność gospodarcza.

Uzupełniając powyższy wniosek skarżąca wskazała, że przesłanką wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, która nie była znana organowi podatkowemu w dacie wydawania decyzji, jest to, że nieruchomość ta została nabyta przez Zakład Pracy Chronionej TF S.A. ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji w celu wykorzystania jej na cele związane z rehabilitacją.

Organ uznał, że wskazana nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji ostatecznej i nieznana organowi podatkowemu nie jest istotna w rozpatrywanej sprawie, bowiem pozostaje bez wpływu na zmianę stawki podatkowej - ze stawki od gruntów związanych z działalnością gospodarczą, na stawkę od gruntów "pozostałych", o co wnioskowała strona.

Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, tj. gruntów pod jeziorami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zdaniem organu, z cytowanego przepisu wynika bezspornie, że wszystkie grunty będące w 2003 r. w posiadaniu TF S. A., tj. w posiadaniu przedsiębiorcy, były gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący nie wskazał, że podlegały jednemu z trzech wyłączeń. Ustawodawca nie wyłączył z tej kategorii gruntów nabytych przez zakłady pracy chronionej ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji, w celu wykorzystania ich na cele związane z rehabilitacją. Taki przedmiot opodatkowania winien być opodatkowany stawką dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca, zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez:

a) błędne ustalenie, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności i przyjęcie, że stan techniczny budynków umożliwiał ich wykorzystanie do prowadzenia w nich działalności gospodarczej, co jest sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, który jednoznacznie potwierdza, że stan techniczny budynków uniemożliwiał prowadzenie w nich działalności gospodarczej,

b) błędne uznanie, że fakt nabycia nieruchomości ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji w celu wykorzystywania tej nieruchomości na cele związane z rehabilitacją nie jest okolicznością istotną w sprawie, podczas gdy okoliczność powyższa winna skutkować zastosowaniem stawki podatku od nieruchomości gruntów wg stawki dla gruntów pozostałych, a nie dla gruntów, na których prowadzona jest działalność gospodarcza,

c) pominięcie, że nową okolicznością jest fakt posadowienia na gruncie zabytków, wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków, co skutkuje stosowaniem dla takich gruntów stawki podatku od nieruchomości dla gruntów pozostałych.

2. naruszenie przepisu art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez:

a) przełamanie zasady zaufania obywateli do organów podatkowych,

przejawiające się w rozstrzygnięciu wątpliwości organu (i tylko organu) na niekorzyść

podatnika,

b) pominięcie mocy i istoty dowodów z zeznań świadków M.K. oraz A.G.,

c) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i postawione stronie

wymaganie przedłożenia dowodów rzeczowych - dotyczących okresu sprzed 5 lat -

które w sposób nie budzący wątpliwości organu potwierdzałyby, że dana

nieruchomość w roku 2003 faktycznie nie była i nie mogła być wykorzystywana do

prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ drugiej instancji wskazał w uzasadnieniu, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 Ordynacji podatkowej. Instytucja wznowienia postępowania nie może być jednak wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Jak wskazał organ prowadzący postępowanie, wznowienie nie może wyjść poza zakres podstawy wznowienia określonej we wniosku. Oznacza to, że jeżeli np. we wniosku o wznowienie wskazano nowy dowód, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, na rzecz określonego ustalenia, to w nowo prowadzonym postępowaniu nie można kwestionować innych ustaleń, których te dowody nie dotyczą.

Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że w odniesieniu do podstawy opodatkowania od budynków, przyjętej w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003, nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody - istniejące w dniu jej wydania i nieznane organowi podatkowemu. Nie zachodzi zatem przesłanka do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Jedynym przedłożonym przez stronę nowym - w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - dowodem, który odnosi się do stanu technicznego budynków skarżącej jest "Inwentaryzacja budowlana budynków biurowo-warsztatowych byłej [...]" wykonana w październiku 2003 r. przez technika budowlanego M.K., z załączoną dokumentacją fotograficzną (dalej zwana "Inwentaryzacją"). Zawiera ona opis techniczny do inwentaryzacji budowlanej budynków biurowo-warsztatowych byłej [...] znajdującej się [...]. Inwentaryzacja nie jest zatem opinią na temat stanu technicznego przedmiotowych budynków, ani też nie można w jej treści doszukać się elementów takiej opinii , nie w takim celu została bowiem sporządzona. Dokument ten odnosi się tylko ogólnikowo, do stanu technicznego budynków. Zawiera bowiem krótkie oceny odnośnie budynku biurowego i budynku warsztatowego: "Budynek jest znacznie zdewastowany", oraz budynku hali i kotłowni: "Stan budynków zły. Pomieszczenia zdewastowane, instalacje uszkodzone", a także ogólne podsumowanie: "Obecnie budynki opuszczone w częściowej ruinie dozorowane". Inwentaryzacja nie odpowiada na pytanie, czy budynki nadają się do prowadzeni działalności gospodarczej, nie zawiera konkretnego opisu, na czym dewastacja obiektów polega, jakie instalacje w budynku hali i kotłowni są uszkodzone i czy stopień ich uszkodzenia wyklucza prowadzenie działalności gospodarczej, czy budynki nadają się do remontu i czy z punktu widzenia racjonalnego gospodarza remont ten jest opłacalny. Z treści tego dokumentu nie wynika, że budynki w roku 2003 były w stanie technicznym uniemożliwiającym prowadzenie w nich działalności gospodarczej, gdyż nie było wody, prądu i ogrzewania, jak podnosi skarżąca w odwołaniu. Natomiast braki wyposażenia budynku w wymagane urządzenia czy instalacje, bez których budynek nie może służyć prowadzonej działalności gospodarczej, nie mieszczą się w pojęciu "względów technicznych" uniemożliwiających jego wykorzystanie w takiej działalności.

Natomiast użycie przez osobę sporządzającą inwentaryzację słowa "zdewastowany" nie przesądza, że w ocenie autora budynki nie nadawały się do prowadzenia działalności gospodarczej. W szczególności jego użycie nie rozstrzyga kwestii, czy budynki wymagały tylko remontu, czy też ich remont był już pozbawiony ekonomicznego uzasadnienia. Jak bowiem wyżej wskazano, Inwentaryzacja sporządzona była w innym celu niż ocena techniczna obiektów i przypisywanie jej obecnie takiej funkcji pozbawione jest podstaw.

Wskazał również, że sam fakt objęcia we władanie (posiadanie) wskazanych wyżej nieruchomości przez przedsiębiorcę, niezależnie od faktycznego ich wykorzystywania dla prowadzonej działalności gospodarczej, powoduje ich opodatkowanie. Powołał się przy tym na wyrok NSA z 9 stycznia 2009 r., sygn. II FSK 1354/07.

Natomiast z ustalonego i nie kwestionowanego w odwołaniu stanu faktycznego wynika, że skarżąca w okresie, którego dotyczy sprawa była posiadaczem samoistnym nieruchomości objętych decyzją.

Art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyklucza z zakresu regulacji tego przepisu rzeczy, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Jest więc to wyłączenie o charakterze przedmiotowym. Z jego treści należy wnosić, że żaden inny przypadek związany z faktycznym prowadzeniem działalności gospodarczej bez wykorzystywania danego przedmiotu posiadanego przez przedsiębiorcę nie podlega wyłączeniu.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia "względów technicznych", które miałyby stanowić przeszkodę wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Ocena przesłanki względów technicznych należy w danym postępowaniu do organu podatkowego i nie wymaga pozyskania uprzednio rozstrzygnięcia prejudycjalnego stwierdzającego jej istnienie.

Wykładnia użytego w omawianym przepisie wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, że pod tym pojęciem mieszczą się obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło ocenę organu podatkowego pierwszej instancji, że "Inwentaryzacja budowlana budynków biurowo-warsztatowych byłej [...]" jest nowym dowodem w sprawie, ale nie jest dowodem istotnym, mogącym mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie i wywołującym konieczność uchylenia decyzji podatkowej, bowiem nie daje podstaw do wyprowadzenia wniosku, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Co do dowodów wskazanych przez stronę w odwołaniu, a więc zeznań świadków M.K. i A.G., to zeznania te nie mogą być uznane za nowe dowody w sprawie. Dowody z zeznań tych świadków zostały przeprowadzone przez organ podatkowy pierwszej instancji dopiero w dniu [...] stycznia 2009 r., decyzję podatkową wydano natomiast w dniu [...] maja 2005 r. Kiedy mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej o nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który je wydał, chodzi o dowody w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym, a więc np. zeznania świadków istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, a nie samych źródeł dowodowych, czyli bytu w dniu wydania decyzji nieznanych organowi świadków, którzy mogli złożyć stosowne zeznania, lecz nie uczynili tego przed dniem wydania decyzji ostatecznej.

Dowody z zeznań wskazanych wyżej świadków nie mogą być zatem uznane za nowe dowody w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, skoro zeznania zostały złożone po wydaniu w sprawie decyzji ostatecznej. Przeprowadzanie tych dowodów było zatem nieuzasadnione, gdyż bez względu na ich treść, nie mogły one stanowić podstawy wznowienia postępowania podatkowego.

Jak wskazało SKO, powyższa ocena prawna została zaakceptowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Go 437/09, oddalającym skargę TF SA na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2009 r. uchylającą po wznowieniu postępowania decyzję ostateczną wydaną w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. Zgodnie natomiast z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena na prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 tej ustawy, formułowane są w uzasadnieniu wyroku, zatem moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie

Niezasadny był zdaniem organu zarzut, że grunty, na których posadowione są zabytki wpisane do rejestru zabytków opodatkowane są wg stawki dla gruntów pozostałych, co dowodzić ma jednoznacznie, że organ podatkowy określając podatek za 2003 r. pominął okoliczność, iż na przedmiotowych gruntach posadowione są zabytki. Zarzuty dotyczące zastosowania niewłaściwej stawki opodatkowania mogły bowiem być podnoszone przez stronę w postępowaniu odwoławczym od decyzji wymiarowej, nie zaś w postępowaniu wznowieniowym, które, jak wskazano, nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego.

Ponadto, wbrew twierdzeniu skarżącej, organ podatkowy pierwszej instancji wydając decyzję określającą podatek od nieruchomości za 2003 r. wiedział, że na gruncie strony posadowione są zabytki, gdyż jasno wynika to ze znajdującej się w aktach sprawy deklaracji na podatek od nieruchomości na 2003 r., złożonej przez stronę.

Na powyższą decyzję pismem z dnia [...] listopada 2010 r. TF S.A. wniosło skargę zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało, zdaniem skarżącej, istotny wpływ na wynik sprawy - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na:

a) przełamaniu przez organ drugiej instancji zasady zaufania obywatela do

organów podatkowych, przejawiające się w rozstrzygnięciu wątpliwości organu,

dotyczących wyrazu dowodowego "Inwentaryzacji budowlanej budynków

biurowo - warsztatowych byłej [...]" na niekorzyść podatnika,

b) pominięciu mocy i istoty dowodów z zeznań świadków M.K. oraz A.G., jako wyraz bezzasadnego uznania, że powołane środki dowodowe pomimo ich przeprowadzenia w toku postępowania, nie stanowią dowodu w sprawie,

c) przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i dowolnej ich ocenie, a w szczególności dokumentu prywatnego w postaci "Inwentaryzacji budowlanej budynków biurowo-warsztatowych byłej [...]", co skutkowało błędnym wnioskiem, jakoby budynki strony skarżącej w roku 2003 nadawały się do prowadzenia w nich działalności gospodarczej,

d) postawieniu stronie skarżącej wymagania przedłożenia dowodów z dokumentów księgowych dotyczących okresu sprzed 7 lat, które w sposób nie budzący wątpliwości organu potwierdzałyby, że dana nieruchomość w roku 2003 faktycznie nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez nieznajdujące uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy przyjęcie, że "Inwentaryzacja budowlana budynków biurowo-warsztatowych byłej [...]" nie jest dowodem istotnym i jako taka nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji, objętej wznowionym postępowaniem.

Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r. w całości i przekazanie sprawy organowi podatkowemu drugiej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wskazane we wniosku o wznowienie postępowania budynki w roku 2003 nie nadawały się do prowadzenia w nich działalności gospodarczej, albowiem nie tylko pozbawione one były dopływu wody, prądu i ogrzewania, ale przede wszystkim były zdewastowane.

Stan techniczny budynków, jej zdaniem, nie może budzić wątpliwości a okoliczność niemożności prowadzenia w nich działalności gospodarczej potwierdzają jednoznacznie przeprowadzone przez organy podatkowe w niniejszym postępowaniu dowody: z dokumentu prywatnego, w postaci "Inwentaryzacji budowlanej budynków biurowo-warsztatowych byłej [...]",z zeznań świadka – M.K. oraz A.G..

Strona skarżąca wskazała, że stanowisko organów podatkowych co do oceny istoty zeznań słuchanych w sprawie świadków zmieniało się w toku niniejszego postępowania. Organy podatkowe negowały zeznania świadków w oparciu o twierdzenie, że ich opinie stanowią subiektywną ocenę co do stanu technicznego budynków i nie odnoszą się w żaden sposób do elementów konstrukcyjnych budynków, jak również z tego powodu, że dowody z ich zeznań nie mogą być uznane za nowe dowody w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa.

Jednakże analizowany środek dowodowy w postaci zeznań świadków jest istotnym składnikiem materiału dowodowego w sprawie i jako taki powinien zostać przez organy podatkowe uwzględniony przy ocenie materiału dowodowego.

W ocenie skarżącej zeznania powyższych świadków w sposób jednoznaczny usuwają wątpliwości organu podatkowego drugiej instancji co do sposobu interpretacji treści "Inwentaryzacji budowlanej budynków biurowo-warsztatowych byłej [...]". Zeznania te stanowią jednoznacznie o tym, że przedmiotowe budynki strony skarżącej w danym roku podatkowym nie były i nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia w nich działalności gospodarczej, a to ze względów technicznych.

Zdaniem skarżącej organ podatkowy drugiej instancji dokonał oceny istoty "Inwentaryzacji budowlanej budynków biurowo-warsztatowych byłej [...]", z rażącą dowolnością i oderwaniem od kanonów procedury podatkowej.

Skarżąca podniosła, że ze względu na brak definicji pojęcia "stan techniczny" w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych należy przyjmować rozumienie tego pojęcia, wynikające z języka potocznego i pomocniczo z Prawa budowlanego (w nawiązaniu do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 773/ 06).

Pojęcie "zdewastowany" w języku polskim oznacza "spustoszony", nienadający się do określonego użytku.

Jak przy tym wynika z zeznań świadka M.K. z dnia [...] stycznia 2009 r. w jego ocenie inwentaryzowane budynki nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na znaczne ich zdewastowanie, zgodnie z opisem zawartym w inwentaryzacji. W budynku warsztatowym leżał gruz i konstrukcje stalowe, a z powodu przeciekającego dachu był on znacznie zawilgocony. Natomiast budynek warsztatowy był również pokryty dachem ze świetlikami, lecz pokrycie dachowe było dziurawe, powybijane szyby w świetlikach, obróbki blacharskie zniszczone. Świadek A.G. zeznał natomiast, że budynek biurowy i warsztatowy pozbawione były wody, prądu i ogrzewania, a ogólny stan budynków był zły, co przejawiało się tym, że instalacje były zniszczone albo rozkradzione, budynek był zawilgocony, na ścianach były zacieki, podłogi zniszczone. W tym stanie nie nadawały się do prowadzenia działalności gospodarczej.

Zdaniem skarżącej zeznania autora "Inwentaryzacji" powinny rozwiać wątpliwości organu podatkowego drugiej instancji, które opisuje organ słowami - "co do użytego przez osobę sporządzającą Inwentaryzację słowa "zdewastowany", to nie przesądza ono, że w ocenie autora budynki nie nadawały się do prowadzenia działalności gospodarczej".

Skarżąca zarzuciła organom podatkowym, że nie uwzględniły stanowiska judykatury, zgodnie z którym okoliczność, czy w sprawie zachodzą "względy techniczne", o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, musi być badana ad casum, co z kolei oznacza, że może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi. Do środków tych niewątpliwie należą zarówno orzeczenia organów nadzoru budowlanego, jak i opinie specjalistów (biegłych) z zakresu budownictwa. Nie są to jednak środki dowodowe wyłącznie właściwe, ponieważ i w tym przypadku zastosowanie ma zasada wyrażona wart. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że podnoszone przez stronę okoliczności i argumenty nie mogą wpłynąć na ocenę Kolegium w sprawie będącej przedmiotem skargi.

Treść skargi sprowadza się w istocie do polemiki skarżącej z ustaleniami organu odwoławczego, poprzez próbę przypisania dokumentowi "Inwentaryzacja budowlana budynków biurowo-warsztatowych byłej [...]" treści, których on nie zawiera oraz próbę wykazania, że należało dopuścić w postępowaniu dowody z zeznań świadków powstałe już po wydaniu decyzji podatkowej objętej postępowaniem wznowieniowym.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących oceny treści dokumentu "Inwentaryzacja budowlana budynków biurowo-warsztatowych byłej [...]", organ stwierdził, że w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji szczegółowo przeanalizowano jego zawartość i wynikające z niej konsekwencje dla postępowania wznowieniowego. Podnoszone przez skarżącą argumenty dotyczące tej kwestii sprowadzają się w istocie do polemiki z oceną dowodu dokonaną przez organ podatkowy. Kolegium nie podzieliło opinii skarżącej, że fakt, iż przy sporządzaniu inwentaryzacji obiektu technik budowlany określił stan budynku słowem "zdewastowany", przesądzał o tym, że obiekt ten nie nadawał się do prowadzenia działalności gospodarczej.

Co do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia zeznań świadków: M.K. i A.G., strona przeciwna wskazała, że wbrew twierdzeniu skarżącej, stanowisko Kolegium odnośnie braku podstaw prawnych do przeprowadzenia tych dowodów i uwzględnienia ich w postępowaniu wznowieniowym jest konsekwentne i nie zmieniło się od chwili rozpatrywania przez Kolegium odwołania skarżącej od pierwszej decyzji wydanej w niniejszej sprawie przez Prezydenta Miasta.

Wywód skarżącej odnośnie tych dowodów, która uznaje za słuszne stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, że zeznania wyżej wskazanych świadków nie są nowymi dowodami w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i jednocześnie zarzuca organom podatkowym, iż dowodów tych nie oceniły merytorycznie w toku prowadzonego postępowania wznowieniowego, przeczy nie tylko przepisom prawa, ale też logice. W postępowaniu wznowieniowym podlegają ocenie tylko te dowody, które mogą stanowić podstawę wznowienia. Rozważanie treści innych dowodów jest pobawione sensu, gdyż bez względu na ich merytoryczną zawartość nie mogą one wpłynąć na wynik postępowania

wznowieniowego. Natomiast dowody te nie zostały zignorowane przez organy podatkowe, lecz zostały poddane ocenie prawnej pod względem ich dopuszczalności w postępowaniu. Ponieważ zaś ocena ta była negatywna, to przedmiotowe dowody nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia. Zgodnie z przywołanym w skardze art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przedmiotowe dowody, ze wskazanych wyżej przyczyn formalnych, nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i już samo ich przeprowadzenie przez organ podatkowy pierwszej instancji - w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2005 r., uchyloną następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze - było sprzeczne z prawem, jako naruszające istotę postępowania wznowieniowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl § 2 wyżej wymienionego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej "ppsa"), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy

sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto w każdej sytuacji, jeżeli zachodzą ustawowe przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa).

Dodać też należy, że stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji dokonały jednoznacznych i prawidłowych ustaleń faktycznych, wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów oraz w sposób obiektywny i logiczny umotywowały swoje rozstrzygnięcie w uzasadnieniach decyzji.

Zważyć należy, że niniejsze postępowanie toczy się w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm. – zwanej Ordynacja podatkowa).

Skarżąca podstawą swojego wniosku o wznowienie postępowania uczyniła przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z wymienionym przepisem, aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi który wydał decyzję, spełnione zostać muszą następujące przesłanki: wyjdą na jaw okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, posiadają walor nowości i istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Nowe dowody lub okoliczności faktyczne są istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej gdy mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części.

Wznowienie postępowania nie może być jednak wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

W tymże postępowaniu organ może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie w którym wydano decyzję ostateczną obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego.

Instytucja ta nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości (wyrok WSA w Szczecinie z 14 października 2009 r., sygn. I SA/Sz 417/09, opubl. LEX nr 532832).

Dodać również należy, że zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie, ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim, w sprawie I SA/Go 437/09 który wyrokiem z 30 grudnia 2009 r. oddalił skargę skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z tego też względu zarzuty odnoszące się do zeznań świadków: M.K. i A.G., które były już przedmiotem rozważań sądu, nie mogą być przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu.

Tak więc organ podatkowy zasadnie wskazał, zgodnie z wykładnią dokonaną przez Sąd, że zeznania tych świadków nie mogą być uznane za nowe dowody w sprawie. Powielając więc już wyrażony uprzednio pogląd należy powtórzyć, że nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który je wydał (w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej), to dowody w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym, a więc np. zeznania świadków istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, a nie samych źródeł dowodowych, czyli istnienia w dniu wydania decyzji nieznanych organowi świadków, którzy mogli złożyć stosowne zeznania, lecz nie uczynili tego przed dniem wydania decyzji ostatecznej. Tym samym dowody te nie są nowymi dowodami w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Niezasadne okazały się również zarzuty dotyczące przedłożonego dowodu w postaci inwentaryzacji budowlanej budynków biurowo-warsztatowych. Jak wynika z akt sprawy skarżąca dołączyła do akt sprawy inwentaryzację budowlaną budynków

warsztatowych byłej [...], wykonaną w październiku 2003 r. przez technika budowlanego M.K., z załączoną dokumentacją fotograficzną elewacji budynków.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy wynika, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność

gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W związku z tym należy powołać się za organem podatkowym na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2009r., sygn. akt I SA/Wr 956/09, w którym stwierdzono, że "grunty, czy obiekty niewykorzystywane w danym okresie do prowadzenia działalności gospodarczej należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Przeprowadzanie przez przedsiębiorcę remontu w należącym do niego budynku, nie pozbawia tego budynku związku z działalnością gospodarczą. Wyłączenie całego budynku lub jego części z opodatkowania jest możliwe jedynie w przypadku, gdy stan techniczny uniemożliwia to wykorzystanie do działalności gospodarczej w chwili obecnej, jak i w przyszłości".

W załączonej inwentaryzacji (opisie budynku) zawarto jedynie określenie stanu budynku wskazując, że budynek jest zdewastowany. Zasadnie organ podatkowy uznał, iż określenie to nie pozwala stwierdzić, że stan techniczny budynku uniemożliwiał jego wykorzystanie do celów działalności gospodarczej, np. po przeprowadzeniu prac remontowych czy też stwierdzenia, że jest on w takim stanie technicznym, iż nadaje się tylko do rozbiórki. Organ podatkowy podkreślił, że stwierdzenie to znalazło się w opisie budynku która stanowi część inwentaryzacji budowlanej. Nadto jak słusznie podkreślił, nie jest to opinia biegłego dotycząca stanu technicznego budynku i możliwości jego wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej. Również załączona do ww. opisu dokumentacja fotograficzna elewacji przedmiotowego budynku nie potwierdza w sposób jednoznaczny jego złego stanu technicznego, który wykluczałby możliwość wykorzystywania tego obiektu w roku 2003.

Skarżąca powołuje się na znaczenie pojęcia "zdewastowany" w języku polskim odwołując się do słownika języka polskiego wskazując, iż zdewastowany to spustoszony - nie nadający się do określonego użytku. Otóż podkreślić należy, poza powyższymi uwagami odnoszącymi się do przedstawionego dokumentu, że użycie pojęcia zdewastowany w odniesieniu do budynku nie oznacza wcale, iż nie nadaje się on do wykorzystania w danej chwili czy w przyszłości. Użycie tego pojęcia nie przesądza o tym, że budynek może być przydatny do działalności gospodarczej po

dokonaniu, np. remontu.

Co do zarzutu nałożenia na skarżącą obowiązku przedłożenia dowodów z dokumentów potwierdzających, że nieruchomość w roku 2003 nie mogła być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej, należy podnieść, iż organy podatkowe mają obowiązek ustalenia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi warunek jej prawidłowego rozstrzygnięcia.

Jednakże powyższych obowiązek nie jest nieograniczony. Nie można bowiem nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów i dowodów, potwierdzających twierdzenia skarżącej, o ile dowodów tych nie dostarczyła sama skarżąca.

Jeżeli dowody zgromadzone w sprawie wskazują na okoliczności mogące mieć znaczenie dla sprawy, obowiązkiem organów podatkowych jest aktywne poszukiwanie dowodów, które potwierdzą, bądź wykluczą stanowisko prezentowane przez skarżącą. Jednakże skarżąca nie jest tym samym zwolniona ze współdziałania z organem podatkowym w zebraniu materiału dowodowego, skarżąca ma bowiem obowiązek udokumentować fakty, na które się powołuje (za organem podatkowym przywołać można wyrok NSA w Lublinie z 22 maja 2000 r., sygn. I SA/Lu 249/99, opubl. LEX nr 45373 oraz wyrok NSA w Warszawie z 20 grudnia 2006 r. , sygn. I FSK 296/06, opubl. LEX nr 262767).

W niniejszej sprawie Sąd nie ma wątpliwości, że strona nie dowiodła słuszności swojego stanowiska odnośnie istnienia takich podstaw wznowienia postępowania, które uzasadniałyby zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2005 r. natomiast organ podjął wszelkie działania, które zmierzały do zebrania materiału dowodowego i dokonał rzetelnej oraz prawidłowej jego oceny.

W tym stanie rzeczy, uznając, że organy podatkowe nie naruszyły art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.

( - ) Joanna Wierchowicz ( - ) Krystyna Skowrońska-Pastuszko ( - ) Stefan Kowalczyk