Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 560/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : asesor WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2005r. sprawy ze skargi R. O. na z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. Komendant Policji odmówił wydania licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia Panu R. O. W uzasadnieniu podał między innymi, że:

Pan R. O. wystąpił dnia [...] czerwca 2003r. z wnioskiem do Komendanta policji o uzyskanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

W myśl obowiązujących przepisów - licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wydaje się osobie spełniającej warunki określone w art. 27 ust. 3 Ustawy o ochronie osób i mienia.

Jednym z nich jest posiadanie nienagannej opinii wydanej przez Komendanta [...] Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania.

Zgodnie z dyspozycją § 10 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organ Policji opinii o pracownikach ocgrony (Dz. U. Nr 78, poz. 511) Komendant [...] Policji [...] wydał o Panu R. O. negatywną opinię w związku z ubieganiem się przez zainteresowanego o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, ze względu na fakt, iż wobec R. O. kilkakrotnie prowadzone były postępowania przygotowawcze za przestępstwa pospolite.

Na negatywną opinię Pan R. O. złożył zażalenie do Komendanta Policji. Komendant Policji jako organ drugiej instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę opinii do ponownego rozpatrzenia Komendantowi [...] Policji [...].

Komendant [...] Policji [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003r. ponownie wydał negatywną opinię o Panu R. O. Strona nie złożyła zażalenia na w/w postanowienie.

Pan R. O. pismem z dnia [...] stycznia 2004r. poinformowany został o przysługującym mu, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Z przysługującego prawa strona skorzystała zapoznając się z aktami w dniu [...] stycznia 2004r., nie wnosząc uwag co do prowadzonego postępowania administracyjnego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan R. O. Zaskarżył powyższą decyzję w części dotyczącej opinii negatywnej wydanej przez Komendanta [...] Policji [...]. W uzasadnieniu postanowienia zawarta była informacja, że strona posiada opinię pozytywną, a następnie wydano opinię negatywną, które więc twierdzenie jest prawdziwe.

Decyzją z dnia [...] marca 2004r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi, że:

Zgodnie z treścią art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia licencję pracownika ochrony wydaje się osobie, która m.in. posiada nienaganną opinię komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania. Natomiast § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz.U. Nr 78, poz. 511), stanowi, iż opinię o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony oraz o pracowniku ochrony wydaje komendant komisariatu Policji na polecenie komendanta wojewódzkiego Policji.

Zgodnie natomiast z treścią art. 31 ust 1 ustawy oraz § 10 ust. 3 przywoływanego rozporządzenia negatywna opinia o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony jest podstawą do odmowy wydania licencji.

Komendant Policji w [...] wystąpił do Komendanta Komendy [...] Policji [...] o wydanie opinii w związku z ubieganiem się strony o licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Komendant Komendy [...] Policji wydał postanowienie o negatywnym zaopiniowaniu p. R. O, które zostało przez niego zaskarżone. Komendant Policji, właściwy do rozpatrzenia zażalenia, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi [...] Policji. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003r. Komendant [...] Policji ponownie wydał negatywną opinię o stronie. Postanowienie to jest ostateczne, a p. R. O. nie skorzystał z prawa do zaskarżenia go do Komendanta Policji, jako organu II instancji w sprawie opinii.

W związku z powyższym, Komendant Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2004r. odmówił stronie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Od decyzji tej zainteresowany złożył odwołanie, nie wnosząc żadnych argumentów mogących być podstawą innego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wszystkie argumenty przedstawione przez skarżącego odnoszą się bowiem do postanowienia z [...] grudnia 2003r. Komendanta [...] Policji [...] o negatywnym zaopiniowaniu jego osoby.

Zauważyć należy, iż p. R. O. miał prawo do wniesienia zażalenia, o czym został prawidłowo pouczony. Komendant Główny Policji nie jest organem odwoławczym w tym zakresie. Dlatego zarzuty dotyczące tego postępowania nie podlegają rozpatrzeniu wraz z odwołaniem od decyzji w przedmiocie odmowy wydania licencji. Negatywna opinia o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony jest podstawą do odmowy jej wydania. Taka opinia determinuje końcowe rozstrzygnięcie.

W związku z powyższym, Komendant Policji w [...] był zobligowany mocą dyspozycji art. 31 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia do odmowy wydania p. R. O. licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Ustawodawca nie ustalił bowiem w takich przypadkach możliwości innego rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Pan R. O. zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

– naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w określonym terminie,

– naruszenie przepisu art. 73 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przejrzenia akt w dniu [...] października 2003r. w Komendzie [...] w [...].

W uzasadnieniu podał między innymi, że:

W odwołaniu z [...] lutego 2004r. od w/w decyzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta [...] Policji [...] z [...] grudnia [...] z powodu jego niezgodności z prawem i sposobu jego postępowania na okoliczność wydania opinii – posiada opinię pozytywną, a on wydał opinię negatywną jest to rażące naruszenie prawa i dobra osobistego strony.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Organ stwierdza ponadto, iż w skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji p. R. O. ponownie podnosi zarzuty w stosunku do postanowienia o negatywnym zaopiniowaniu jego osoby.

Zauważyć należy, iż p. R. O. nie skorzystał z możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia pomimo, iż został o tym prawidłowo pouczony. Komendant Główny Policji nie jest organem wydającym ostateczne postanowienie w tym zakresie, dlatego na zarzuty dotyczące tego postępowania nie jest w stanie odpowiedzieć przy skardze na decyzję w przedmiocie odmowy wydania licencji.

Ponadto organ podtrzymał argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania jest skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji w sprawie o odmowę wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Artykuł 27 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 114, poz. 740 ze zm.), określa warunki jakie musi spełnić osoba ubiegająca się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Natomiast ust. 3 powyższego przepisu stanowi, że:

Licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wydaje się osobie, która:

1. spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1 i 2,

2. legitymuje się dyplomem lub świadectwem szkoły lub innej placówki oświatowej, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznego wykształcania, albo pełniła nienaganną służbę w stopniu oficera w Biurze Ochrony Rządu przez okres co najmniej 5 lat, albo ukończyła kurs pracowników ochrony drugiego stopnia i zdała egzamin przed właściwą komisją.

Skarżący nie spełnia wymogów określonych w art. 27 ust. 3 pkt 1, ponieważ nie legitymuje się nienaganną opinią komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003r. Komendant [...] Policji [...] wydał o skarżącym negatywną opinię. Powyższe postanowienie skarżący otrzymał w dniu [...] stycznia 2004r. Postanowienie to zawierało pouczenie o środkach zaskarżenia, z których skarżący nie skorzystał. Tak więc powyższe postanowienie stało się prawomocne. W dniu [...] stycznia 2004r. skarżący zapoznał się z aktami powyższego postępowania nie wnosząc żadnych uwag co do sposobu postępowania prowadzonego przez WPA. Natomiast wniósł uwagi co do sposobu postępowania przed Komendantem [...] Policji [...]. Uwag tych jednak w żaden sposób nie można traktować jako zażalenia na przytoczone powyżej postanowienie, gdyż brak jest w adnotacji skarżącego złożonej na K 42 akt administracyjnych wskazania postanowienia o wydaniu negatywnej opinii, ani w żaden inny sposób powyższa adnotacja, w ocenie składu orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie odnosi się do postanowienia z [...] grudnia 2003r. w przedmiocie wydania negatywnej opinii o skarżącym.

W dniu [...] stycznia 2004r. Komendant Policji wydał decyzję odmawiającą wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia skarżącemu. Zarówno powyższa decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Głównego Policji, znajdują oparcie w obowiązujących przepisach prawa i dlatego zasługują na pozostawienie ich w obrocie prawnym.

Zgodnie z treścią art. 31 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia negatywna opinia o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony jest podstawą do odmowy wydania licencji. Również § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998r. (Dz.U. Nr 78, poz. 511) stanowi, że negatywna opinia o osobie ubiegającej się o licencje pracownika ochrony bądź o pracowniku ochrony jest podstawą do odmowy wydania licencji pracownika ochrony lub wszczęcia postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji.

Przechodząc do zarzutów skargi należy stwierdzić, że w ocenie składu orzekającego nie są one zasadne. Zarzut naruszenia art. 73 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przejrzenia akt przez skarżącego w dniu [...] października 2003r. został zweryfikowany w postępowaniu przez Komendanta Policji, który postanowieniem z [...] listopada 2003r. uchylił postanowienie Komendanta [...] Policji [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Biorąc powyższe pod rozwagę, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), orzeczono jak w sentencji.