Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3838/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 98 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 1, art. 101 ust. 1 pkt 1, art. 114 ust. 1, art. 302 ust. 1 pkt 15
journal: Dz.U. 2017 poz 2206
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.
article: art. 57 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 182 § 2, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1207/19 w sprawie ze skargi B. P. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1207/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi B. P. C. uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] oraz decyzję Wojewody M. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

B. P. C. – ob. I.wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Wojewoda M. decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia, wywodząc podstawę materialnoprawną odmowy z art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (jt. Dz. U. z 2017 r., poz. 2206, z późn. zm., dalej: ustawa).

Organ I instancji argumentował, iż zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wizę Schengen lub wizę krajową wydaje się w celu m.in. turystycznym, odwiedzin u rodziny lub przyjaciół, wykonywania pracy. Zgodnie zaś z art. 25 ust. 1 ww. ustawy, cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany m.in. uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu, a zatem wjeżdżając do Polski, nie może samowolnie zmieniać celu, dla którego przybył, bowiem działanie takie prowadziłoby do obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach w zakresie określonym w jej art. 60. Organ administracji dodał, że cudzoziemiec wjechał na terytorium strefy Schengen w ściśle określonym celu, tj. wizyty u rodziny i przyjaciół w R. oraz na ściśle określony czas, tj. 29 dni. Ubiegając się o wizę cudzoziemiec nie deklarował zamiaru podjęcia pracy. Zatem przed upływem ważności posiadanej wizy winien był opuścić strefę Schengen. Tymczasem cudzoziemiec po kilku dniach od przekroczenia granicy strefy Schengen złożył w Polsce wniosek o pobyt czasowy z uwagi na podjęcie pracy. Zdaniem organu biorąc pod uwagę, że cudzoziemiec nie przebywa w Polsce na podstawie wizy wydanej w celu wykonywania pracy, to nie może on legalnie wykonywać pracy w naszym kraju. Posiadana przez niego wiza nie upoważnia bowiem do świadczenia pracy a tym samym nie wykazał on, że dysponuje źródłem stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania.

Od powyższej decyzji cudzoziemiec wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji zgodnie z żądaniem cudzoziemca, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] marca 2019 r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji, podobnie jak Wojewoda M. wywodząc podstawę swojego rozstrzygnięcia z art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu wskazał, że z ustaleń faktycznych wynika, iż cudzoziemiec przekroczył granicę strefy Schengen w R. w dniu [...] grudnia 2017 r. na podstawie wydanej w dniu 14 listopada 2017 r. przez konsula R. w D. wizy (wiza typu C) jednokrotnego wjazdu w celu wizyty u rodziny lub przyjaciół, wskazując jako miejsce docelowe R. z terminem ważności od 4 grudnia 2017 r. do 16 stycznia 2018 r. na czas pobytu 29 dni. Organ wskazał również, że zgodnie z oświadczeniem cudzoziemca zawartym we wniosku, na terytorium Polski wjechał on już w dniu 6 grudnia 2017 r. a w dniu 14 grudnia 2017 r. wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią tego wniosku celem pobytu cudzoziemca na terenie Polski jest wykonywanie pracy na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w P., na stanowisku specjalisty ds. reklamy, na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od 1 września 2018 r. do 8 marca 2021 r.

Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego organ wywiódł, że okoliczności sprawy wskazują na to że cudzoziemiec uzyskując czeską wizę Schengen w celu wizyty u rodziny lub przyjaciół w R. miał pełną świadomość tego, że jego pobyt posłuży całkowicie innemu celowi niż ten wynikający z wizy. Zdaniem organu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że od samego początku (po wjeździe do Polski) cudzoziemiec realizował swój zamiar rozpoczęcia pracy. W ocenie Szefa Urzędu, nie ma znaczenia fakt, że zatrudnienie cudzoziemca miałoby nastąpić (faktycznie) po upływie okresu pobytu wynikającego z uzyskanej przezeń wizy typu C. Okres pobytu w strefie Schengen, posłużył cudzoziemcowi do tego, ażeby podjąć działania w celu uzyskania możliwości legalnego pobytu w Polsce w związku z zatrudnieniem. Zdaniem organu, odwoławczego nie jest także istotne, czy cel pobytu wynikający z wizy został zrealizowany (sugerowany cel główny), jak również, że cel dalszego pobytu może być dowolnie ukształtowany. Organ wskazał również, że poza zakresem ustaleń faktycznych, relewantnych dla stwierdzenia o odbieganiu faktycznego celu wjazdu lub pobytu od deklarowanego, pozostaje kwestia tego, czy mimo podjęcia pracy cudzoziemiec wypełnił również cel pobytu, jaki został wprost określony w wizie Schengen (cel wizyty). Podjęcie bowiem działań bezpośrednio zmierzających do uzyskania możliwości zatrudnienia wprost wskazuje na zmianę celu pobytu aplikanta w Polsce (i na terytorium państw obszaru Schengen). Zdaniem organu nie są to zatem działania uboczne, nieistotne z punktu widzenia celu wynikającego z posiadanej przez cudzoziemca wizy. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z próbą obejścia przez cudzoziemca przepisów dotyczących udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, poprzez deklarowanie innego celu pobytu niż rzeczywisty. Cudzoziemiec ubiegając się o wydanie wizy deklarował bowiem inny cel, którego następnie nie realizował.

Następnie organ odwoławczy odnotował, że w okresie poprzednich 4 lat doszło do liberalizacji przepisów dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co w kontekście nasilonego napływu cudzoziemców na to terytorium powoduje, że obserwuje się próby nadużywania tego stanu prawnego celem uzyskiwania dokumentu pobytowego jednego z państw obszaru Schengen, umożliwiającego legalne przemieszczanie się po całym tym obszarze. Dostrzegając zatem próbę nadużycia ze strony cudzoziemca tego stanu prawnego celem uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy, Szef Urzędu uznał, że okoliczności stanowiące podstawę ubiegania się przez cudzoziemca o udzielenie zezwolenia nie uzasadniają pobytu w okresie dłuższym niż 3 miesiące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Podsumowując, organ odwoławczy wskazał, że w ocenie Szefa Urzędu cudzoziemiec, nie wykazał okoliczności, które uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie dłuższym niż 3 miesiące. A zatem w konsekwencji doszło do realizacji hipotezy normy prawnej dekodowanej z art. 100 ust.1 pkt 1 in fine ustawy o cudzoziemcach, co obliguje organ odwoławczy do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Organ wskazał również, że zważywszy, iż cudzoziemiec nie wykazał posiadania celu uzasadniającego jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące to organ odwoławczy odstąpił od dalszego badania czy cudzoziemiec spełnia wymogi wymienione w art. 114 ust.1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Skargę na wskazaną wyżej decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 6 marca 2019 r. wywiódł B. P. C., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym w szczególności niewyjaśnienie powodu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz okoliczności zmiany celu pobytu na terytorium Unii Europejskiej;

2. naruszenie art. 8 § 2 K.p.a., poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych;

3. art 10 § 1 K.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przepisów postępowania w postaci niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

4. art. 107 § 2 i 3 K.p.a., poprzez dowolność w wydawaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach;

5. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji Wojewody M.;

6. naruszenie art. 100 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 roku o cudzoziemcach, poprzez ich błędną interpretację co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, pomimo spełnienia wszystkich przesłanek do jego udzielenia;

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 4 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1207/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2019 r. oraz decyzję Wojewody M. z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organ odwoławczy nie wypełnił obowiązków wynikających z treści art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a., gdyż nie dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i nie dokonał wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ w rzeczywistości nie rozpoznał sprawy w zakresie, który należał do jego kompetencji, gdyż zaniechał dokonania czynności zmierzających do ustalenia, czy cudzoziemiec spełnił przesłanki umożliwiające udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy i wykonywanie pracy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, skupiając się na zagadnieniu niemieszczącym się w przedmiocie postępowania o udzielenie ww. zezwolenia pobytowego, tj. kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium Polski, choć kwestia ta pozostawała poza zakresem właściwości organu I instancji, co organ odwoławczy pominął w swoich rozważaniach, podzielając i w praktyce przyjmując za własne rozważania poczynione w decyzji pierwszoinstancyjnej, mimo że nie było podstaw prawnych ku ich akceptacji. Powodem zaistnienia takiego stanu rzeczy była nieprawidłowa wykładnia przepisu prawa materialnego tj. art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2018r. poz. 2094 z póżn. Zm. – dalej: ustawa o cudzoziemcach). To zaś spowodowało, że organ nie ustalił w sprawie stanu faktycznego w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia i nieprawidłowo zastosował ten przepis. Uchybienia te powodują zaś, że w ocenie Sądu rozstrzygnięcie o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na zaistnienie przesłanki obligującej do wydania decyzji odmownej jest co najmniej przedwczesne, a ponadto nie znajduje oparcia w ww. przepisie, jak również innych przepisach ustawy o cudzoziemcach regulujących problematykę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 100 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, choć w decyzji organ wskazał także na art. 114 ust. 1 ustawy a z treści uzasadnienia wynika, że sprawa była rozpoznawana na podstawie pkt 1 tego artykułu bowiem udzielenie zezwolenia cudzoziemcowi na pobyt czasowy było związane z podjęciem zatrudnienia przez tegoż na terenie Polski.

Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 1 cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy określa szczegółowe warunki udzielania zezwolenia na pobyt czasowy, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy.

Z przyjętej przez organy konstrukcji podstawy prawnej wydanych rozstrzygnięć można wyprowadzić wniosek, że odmowa udzielenia cudzoziemcowi aplikowanego zezwolenia była konsekwencją niespełnienia przez niego wymogów określonych w przepisach związanych z deklarowanym przez niego celem pobytu (podjęciem zatrudnienia). Jak wynika jednak z zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, nie analizował on i nie oceniał spełnienia wymogów dla deklarowanego przez cudzoziemca we wniosku celu pobytu czasowego, tj. wykonywania pracy, uznając, że i tak istnieje negatywna przesłanka uniemożliwiająca wydanie pozytywnej decyzji. Organ odwoławczy uznał bowiem, że okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Oceny takiej dokonał po ustaleniu, że deklarowany przez cudzoziemca cel wjazdu (cel wizyty u rodziny lub przyjaciół) na terytorium R. i tym samym do strefy Schengen, który stanowił podstawę do uzyskania przez cudzoziemca wizy, był inny niż ujawniony przy wystąpieniu z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Okoliczności sprawy, świadczyły nadto w ocenie organu odwoławczego, że cudzoziemiec miał od początku zamiar realizować inny niż deklarowany przy wjeździe do strefy Schengen cel a tym celem było podjęcie pracy.

Sąd wskazał, że treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy nie daje podstaw do dokonywania takiej wykładni, która zakłada potrzebę i obowiązek uwzględniania deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy niż trzy miesiące, ani też nie upoważnia organu do przypisania sobie kompetencji, które zgodnie z obowiązującymi przepisami należą do organów właściwych do prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Ze stanowiska wyrażonego nie tylko w odpowiedzi na skargę, ale także przytoczonego wcześniej przez organy obu instancji w uzasadnieniach ich decyzji wynika, że dokonując wykładni tego przepisu, oparto się na treści art. 57 ust. 1 pkt 3 nieobowiązującej już ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, z którego to przepisu wprost wynikało, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony następowała, jeżeli okoliczności sprawy wskazywały, że cel wjazdu lub pobyt cudzoziemca na terytorium RP jest lub będzie inny niż deklarowany. Tymczasem treść art. 100 ust. 1 pkt 1 obecnie obowiązującej ustawy o cudzoziemcach jest oczywista i w żaden sposób nie odnosi się do celu deklarowanego przez cudzoziemca na potrzeby uzyskania wizy i wjazdu do strefy Schengen. Okoliczności, o których mowa w tym przepisie odnoszą się wyłącznie do tych, które uzasadniają pobyt cudzoziemca, dłuższy niż 3 miesiące i mają związek jedynie z celem deklarowanym we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Organ odwoławczy wprawdzie słusznie wywodzi, że wydanie wizy, a więc pozwolenia na wjazd do strefy Schengen obwarowane jest określonymi wymogami, w tym organom wydającym wizę musi być znany cel pobytu cudzoziemca, a konsekwencją podania nieprawdy może być odmowa wydania wizy, jej cofnięcie, a także zobowiązanie cudzoziemca do powrotu, ale wskazane konsekwencje są wynikiem działań podejmowanych przez właściwe organy w toku zupełnie odrębnych od postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W szczególności jeżeli okaże się, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski lub innego państwa członkowskiego, w celu innym niż przez niego zadeklarowany dla potrzeb wjazdu, właściwy organ ma obowiązek prowadzić postępowanie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Stosowną podstawą prawną w ustawie o cudzoziemcach stanowi przepis art. 302 ust. 1 pkt 15, który przewiduje obowiązek wydania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu, gdy cel i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne z deklarowanymi, chyba że przepisy prawa dopuszczają ich zmianę. Organem właściwym do prowadzenia tego rodzaju postępowania jest zaś, w myśl art. 310 ww. ustawy komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej jako organ I instancji, a Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców upoważniony jest do oceny tych przesłanek w postępowaniu odwoławczym. Z tych właśnie powodów zarówno organ odwoławczy, jak również działający w I instancji organ wojewódzki nie mogły w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oceniać okoliczności, będących przedmiotem badania w toku innego postępowania administracyjnego. Tym samym organy te nie mogły przypisywać sobie kompetencji, do których art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie daje upoważnienia, ani też odmówić udzielenia zezwolenia ze względu na okoliczności nieprzewidziane w tym przepisie. Organ odwoławczy, w ślad zresztą za organem I instancji przyznaje, iż odmowa udzielenia zezwolenia oparta została w istocie na kryteriach pozaprawnych, wskazując, że na skutek liberalizacji przepisów migracyjnych, mającej służyć uproszczeniu procesu legalizowania pobytu cudzoziemców w Polsce, obserwuje się nasilony trend migracyjny oraz sytuację, w której przepisy mające na celu łatwiejsze uzupełnienie niedoborów kadrowych na rynku pracy przez cudzoziemców są wykorzystywane w innym celu, co nie leży w interesie Rzeczypospolitej Polskiej. Rzecz w tym, że stwierdzenie tego rodzaju niewątpliwie negatywnych zjawisk nie uprawnia organów administracji do podejmowania rozstrzygnięć, które w ich ocenie wprawdzie leżałyby w interesie Rzeczypospolitej Polskiej, lecz nie miałyby należytego oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Należy bowiem podkreślić, że również w interesie kraju, który zgodnie z Konstytucją RP jest demokratycznym państwem prawnym, jest działanie jego organów na podstawie i w granicach prawa. W rozpatrywanej sprawie organy administracji nie wskazały na żaden przepis ustawy o cudzoziemcach, który pozwalałby im w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy badać inny cel niż określony w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o dane zezwolenie i uzasadniają pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące, gdyż takiego przepisu ustawa ta nie zawiera. Wywodzenie zatem przesłanki odmowy udzielenia tego zezwolenia z oceny zgodności celu wjazdu zadeklarowanego na potrzeby uzyskania wizy przez cudzoziemca pozbawione jest podstaw prawnych, skutkując oceną, iż organy wydały zapadłe w sprawach decyzje z naruszeniem zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 K.p.a.

Sąd stwierdził, że ocenę tę w niniejszej sprawie wzmacnia okoliczność, iż w rezultacie dostrzeżenia przez ustawodawcę problemu tzw. turystyki pobytowej, wynikającej z okoliczności, na jakie powoływały się organy obu instancji w ich decyzjach, ustawą z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 577) znowelizowano dotychczasową treść art. 116 ustawy o cudzoziemcach, poprzez dodanie ust. 5 i 6. W świetle nowego brzmienia tego przepisu, obowiązującego od dnia 27 kwietnia 2019 r., poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy w dniu składania wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia: przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1 (wiza turystyczna) lub 2 (wiza wydana w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół), lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu turystycznym lub w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół, na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen. Fakt wprowadzenia powyższą nowelizacją przepisu ograniczającego możliwość wszczęcia postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w okolicznościach stanowiących przedmiot odmowy wydania takiego zezwolenia, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, jednoznacznie świadczy o tym, iż dotychczasowa regulacja nie zawierała w tym zakresie żadnych ograniczeń prawnych. To zaś dowodzi z kolei, że w czasie wydawania spornej decyzji nie obowiązywał przepis prawa pozwalający organom właściwym w sprawach udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na uzależnienie wydania decyzji pozytywnej od oceny celu, ze względu na który cudzoziemiec uzyskał dokument wjazdowy. Fakt istnienia luki prawnej nie stwarzał jednocześnie uprawnienia do wyprowadzania przez te organy podstaw decyzji negatywnej z nieobowiązującego już stanu prawnego, czy też przyznania sobie kompetencji do dokonywania ocen w ww. zakresie, które przynależą w istocie innym organom, na gruncie zupełnie innych postępowań administracyjnych.

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy, jak również organ I instancji nie mogły zaniechać dokonania w sprawie ustaleń faktycznych w zakresie przesłanek uzasadniających ocenę, czy cudzoziemiec spełnił wymogi ustawowe do udzielenia aplikowanego zezwolenia. Ograniczenie takie byłoby możliwe, gdyby organy wykazały, że w sprawie dotyczącej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy znane były takie okoliczności, które nie uzasadniałyby potrzeby pobytu cudzoziemca przez okres dłuższy niż 3 miesiące w związku z deklarowanym przez niego celem, jakim jest wykonywanie pracy na terytorium RP, czego jednak nie uczyniono.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że stan sprawy nie został zbadany i wyjaśniony w sposób niebudzący wątpliwości i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, co uzasadniało konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższą ocenę prawną i przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem zasad postępowania, podejmując działania wynikające z przyznanych mu kompetencji w dążeniu do wyjaśnienia przesłanek istotnych dla oceny zasadności wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i wykonywanie pracy przez cudzoziemca.

Abstrahując od wyżej podniesionych kwestii, Sąd stwierdził, że z urzędu jest mu wiadome, iż w innych sprawach o podobnym do rozpatrywanej stanie faktycznym organ odwoławczy uchylał decyzje z powołaniem się m.in. na okoliczność, że aktualne ustawodawstwo nie wskazuje jednoznacznie na możliwość odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w przypadku, gdy cudzoziemiec wjechał i przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo obszaru Schengen, poddając w wątpliwość cel tego pobytu. Tego rodzaju decyzja została wydana przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców m.in. w badanej przez Sąd sprawie pod sygnaturą IV SAB/Wa 280/19. Oznacza to, że w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym organy wydają diametralnie różne rozstrzygnięcia, nie wyjaśniając powodów, które uzasadniałyby tę zmienność stanowisk. W konsekwencji zasadny jest zatem zarzut naruszenia w sprawie art. 8 K.p.a. i wyrażonej w nim zasady budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 z późn. zm.) polegające na błędnym przypisaniu Szefowi do Spraw Cudzoziemców błędnej wykładni ww. art. 100 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, podczas gdy wykładnia wskazanego przepisu prawa materialnego była prawidłowa, a skargi składane w podobnych sprawach były już w przeszłości oddalane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na:

– nieuzasadnionym przypisaniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenia ww. przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., do czego miało dojść skutkiem niedokonania czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i zaniechania dokonania wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy z uwagi na konieczność zastosowania w sprawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach dalsze prowadzenie czynności wyjaśniających w sprawie nie było konieczne,

3) art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że:

– treść art. 101 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nie daje podstaw do dokonywania takiej wykładni, która zakłada potrzebę i obowiązek uwzględniania deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy niż trzy miesiące,

– organ odwoławczy w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie mógł oceniać okoliczności, które mogą stanowić przedmiot innego postępowania administracyjnego i przypisywać sobie kompetencji, do których art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie daje upoważnienia, podczas gdy przepisy ww. regulacji powinny być wykładane w oderwaniu od innych przepisów regulujących zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców w Polsce, a deklarowany cel pobytu, o którym mowa w art. 98 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, to cel zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, akceptowany przez ustawodawcę.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący organ na zasadzie art. 176 § 2 P.p.s.a. zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, przemawiać za zasadnością podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Z uwagi na fakt zrzeczenia się przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznał przedmiotową skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W pełni podzielić należy wyrażony przez Sąd I instancji pogląd, że w czasie złożenia przez cudzoziemca wniosku nie było zakazu składania przez cudzoziemców przebywających na terytorium Polski na podstawie wizy turystycznej wniosków o zezwolenie na pobyt czasowy w związku z zamiarem podjęcia pracy w Polsce. Sam fakt złożenia przez cudzoziemca przebywającego na terytorium Polski na podstawie wizy turystycznej wniosku o zezwolenie na pobyt stały w związku z zamiarem podjęcia pracy nie mógł być podstawą odmowy wydania takiego zezwolenia.

Organ I instancji jako podstawę odmowy wydania zezwolenia wskazał art. 100 ust.1 pkt 1 i art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Z art. 100 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika, że udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Z kolei z art. 114 ust. 1 wynika, że zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy oraz spełnione są łącznie następujące warunki:

1. cudzoziemiec posiada:

a. ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b. źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.

Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał również art. 98 ustawy o cudzoziemcach, który to przepis (art. 98 ust. 1) stanowi, że zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo – w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 – można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące.

Z uzasadnienia decyzji zarówno organu I instancji jak i organu odwoławczego wynika, że skoro cudzoziemiec przebywając w Polsce na podstawie wizy turystycznej złożył w Polsce wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na zamiar podjęcia pracy, to nie spełnia on wymogów do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu i nie wykazał, że okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Wskazane przez organy administracji argumenty mają się nijak do wskazanych przez te organy podstaw prawnych odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. To, że najprawdopodobniej cudzoziemiec w celu uzyskania wizy turystycznej podał nieprawdziwe informacje może być powodem cofnięcia mu wizy turystycznej nie zaś powodem odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Jedynie na marginesie stwierdzić należy, że sytuacja ta świadczy o tym, że wydawanie wiz turystycznych nie jest poprzedzone należytym wyjaśnieniem, czy celem cudzoziemca jest rzeczywiście turystyka. Świadczy to również o tym, że weryfikacja tego rodzaju osób na granicy jest powierzchowna, a wręcz można stwierdzić, że jeśli istnieje jakaś weryfikacja, to jest to weryfikacja pozorna.

Podsumowując tę, część rozważań ponownie stwierdzić należy, że ukrycie przez cudzoziemca przy ubieganiu się o wizę turystyczną rzeczywistego celu jej uzyskania powinno być podstawą do cofnięcia wizy turystycznej. Sankcją za takie zachowanie nie może być odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, którego celem jest podjęcie pracy. Przesłanki odmowy udzielenia takiej zgody zostały określone we wskazanych przez organy administracji przepisach i nie ma wśród nich przesłanki w postaci podania przez cudzoziemca nieprawdziwych danych przy ubieganiu się o wizę turystyczną. Z tego też powodu argumentacja organów administracji, zasadnie została przez Sąd I instancji uznana, za błędną.

Z faktu podania przez cudzoziemca przy ubieganiu się o wizę turystyczną niezgodnego z rzeczywistością celu jej uzyskania nie wynika logicznie wniosek, że ubiegając się o zgodę na pobyt czasowy cudzoziemiec także podał niezgodny z rzeczywistością cel pobytu. Tymczasem argumentacja organów administracji sprowadza się do takiego właśnie rozumowania. Organ odwoławczy najpierw bowiem stwierdza, że cudzoziemiec ubiegając się o wydanie wizy turystycznej zataił rzeczywisty cel jej uzyskania, a następnie organ ten stwierdza, że okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy nie uzasadnia zamieszkiwania cudzoziemca na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące co obliguje organ do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż nie są spełnione wymogi, o których mowa w art. 98 ust. 1.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że nie mogły one być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł być zarzut nr 1, to jest zarzut błędnej wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Przez pojęcie "błędna wykładnia" przepisów prawa materialnego rozumieć należy "nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści obowiązującego przepisu lub zastosowanie przepisu nieobowiązującego" (H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 225). Z pojęciem tym wiązać się zatem będą przypadki niewłaściwego odczytania treści przepisu, bądź mylne zrozumienie jego treści lub znaczenia. Zadaniem autora skargi kasacyjnej formułującego zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię jest wskazanie, w czym upatruje błąd Sądu I instancji przy dokonywaniu rekonstrukcji treści konkretnej normy prawnej przy jednoczesnym wskazaniu, jaka wykładnia – jego zdaniem – jest właściwa.

W zarzucie nr 1 poza stwierdzeniem, że Sąd I instancji bezpodstawnie uznał, iż wykładnia dokonana przez organ administracji jest błędna, podczas gdy zdaniem organu administracji jest ona prawidłowa, nie wskazano w ogóle na czym polega prawidłowa oraz nieprawidłowa wykładnia art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Takie argumenty zawarte zostały dopiero w zarzucie nr 3 skargi kasacyjnej. Zarzut ten, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należy za niezasadny. Błąd organów administracji nie polega na niewłaściwej wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Z przepisu tego nie wynika zakaz bądź obowiązek brania pod uwagę deklarowanego przez cudzoziemca powodu wjazdu na terytorium Polski. Błąd organów administracji, jest w istocie błędem w sposobie poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie, to jest naruszeniem art. 7 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a.. Organy administracji gromadząc materiał dowodowy powinny zebrać dowody niezbędne do wydania rozstrzygnięcia, które następnie powinny zostać ocenione zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Organy administracji miały prawo w toku swojego postępowania dokonać ustalenia, że cudzoziemiec ubiegając się o wizę turystyczną podał niezgodny z rzeczywistością cel jej uzyskania. Organ administracji musi jednak jeszcze wykazać, że ustalenie to ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przykładowo można wskazać, że jeśli by organ administracji wykazał, że cudzoziemiec ubiegał się o wizę turystyczną nie po to by zajmować się turystyką, tylko zamierzał dostać się na teren Polski, by prowadzić działalność przestępczą, to takie ustalenie miałoby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na jego podstawie można byłoby bowiem sformułować uprawniony wniosek, że występując o zezwolenie na pobyt czasowy w związku z zamiarem podjęcia pracy cudzoziemiec także podał nieprawdziwe dane. Samo zaś tylko ustalenie przez organy administracji, że cudzoziemiec ubiegając się o wizę turystyczną podał niezgodny z rzeczywistością cel jej uzyskania nie daje uprawnionych podstaw do formułowania twierdzenia, że cudzoziemiec nie spełnia wymogów uzyskania zezwolenia pobyt czasowy w związku z zamiarem podjęcia pracy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organy administracji ograniczyły się bowiem w istocie do ustalenia, że cudzoziemiec ubiegając się o wizę turystyczną podał niezgodny z rzeczywistością cel, które to ustalenie, w realiach niniejszej sprawy nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem ustalenie to stało się w zasadzie jedynym argumentem przemawiającym za odmową udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt tymczasowy w związku zamiarem podjęcia pracy.

Zgodnie z treścią art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, na który to przepis powołuje się organ odwoławczy zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo – w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 – można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Aby udzielić cudzoziemcowi zgody na pobyt tymczasowy organy administracji powinny zatem ustalić, czy cudzoziemiec:

a. spełnia wymogi określone ze względu na cel pobytu, co w niniejszej sprawie oznacza konieczność zbadania, czy cudzoziemiec spełnia określone prawem wymogi związane z deklarowanym celem pobytu jakim jest podjęcie pracy zarobkowej,

b. okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, co oznacza, że organ administracji powinien zbadać, czy praca, którą cudzoziemiec zamierza podjąć wymaga pobytu cudzoziemca w Polsce prze okres dłuższy niż 3 miesiące.

Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że organy administracji nie poczyniły ustaleń faktycznych, które pozwoliłby stwierdzić, czy wymienione wymagania zostały spełnione, czy też nie. Tym samym doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślić należy, że w przypadku wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy w związku z zamiarem podjęcia pracy organy administracji mają niewątpliwie prawo badania, czy deklarowany przez cudzoziemca cel pobytu jest rzeczywistym celem pobytu, czy też celem pozornym. Nie jest przy tym konieczne wykazanie jaki jest rzeczywisty cel pobytu cudzoziemca. Wystarczające jest wykazanie przez organy administracji, że deklarowany cel pobytu nie jest celem rzeczywistym.

Obowiązek badania przez organy administracji, czy deklarowany przez cudzoziemca we wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy w związku z zamiarem podjęcia pracy, cel pobytu jest celem rzeczywistym wynika z treści art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy. W przepisie tym mowa jest nie o deklarowanym celu pobytu tylko o celu pobytu, co należy rozumieć jako rzeczywisty cel pobytu.

Jeśli deklarowany przez cudzoziemca cel pobytu jakim jest podjęcie pracy budzi wątpliwości, to powinien być przez organy administracji w ponownym postępowaniu poddany weryfikacji.

Przemawiają za tym okoliczności przyjazdu cudzoziemca na terytoriom Polski i złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. Wymaga wyjaśnienia jak cudzoziemiec miałby utrzymać się w Polsce otrzymując płacę w wysokości 2650 zł brutto, zważywszy na fakt, że same koszty wynajmu nawet niewielkiego lokalu mieszkalnego mogłyby pochłonąć znaczną część uzyskanych przez niego zarobków. Musi też budzić co najmniej zdziwienie, że Spółka, która deklaruje chęć zatrudnienia cudzoziemca poszukuje pracownika mającego wykonywać pracę określaną enigmatycznie jako "specjalista do spraw reklamy i marketingu". Należy przy tym zwrócić uwagę, że wymagania stawiane przez Spółkę kandydatom do wykonywania tej pracy, to średnie lub wyższe wykształcenie, 12 miesięcy doświadczenia zawodowego oraz "dobra znajomość języka hindi i gudżarati". Z powszechnie dostępnych informacji (http://www.krs-online.com.pl/bg-group-sp-z-o-o-krs-4556983.html) wynika, że firma ta zajmuje się "działalnością związaną z dystrybucją filmów, nagrań wideo i programów telewizyjnych". Zwrócić należy również uwagę na zakres obowiązków jakie cudzoziemiec miałby wykonywać. Do obowiązków tych miałoby należeć reklamowanie rynku M. i podkarpackiego w i. stanie G. oraz zachęcanie firm w I. do inwestowania w Polsce, szczególnie w województwie mazowieckim i podkarpackim. Wynika z tego, że cudzoziemiec miałby przyjechać z I. do Polski, aby przebywając w Polsce zachęcać i. firmy do inwestowania w Polsce. Powstaje uzasadnione pytanie jaką korzyść z takiej pracy miałby odnosić firma zatrudniająca cudzoziemca. Okoliczności przemawiających za koniecznością zweryfikowania przez organy administracji deklarowanego przez cudzoziemca celu pobytu jest wystarczająco dużo i czynność ta powinna zostać przez organy administracji w toczącym się postępowaniu przeprowadzona.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.