Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 864/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 8, art. 20 ust. 1, art. 28,
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 140, art. 144
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: par. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 64 ust. 3, art. 166 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi S. N. i S. R. na uchwałę Rady Miejskiej w Czersku z dnia 22 kwietnia 2010 r., nr XLII/410/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego wybrany fragment miasta Czersk – rejon ulicy Lipowej i Klonowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki numer [...], 2. zasądza od Rady Miejskiej w Czersku solidarnie na rzecz skarżących S. N. i S. R. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. zasądza od Rady Miejskiej w Czersku na rzecz skarżącej S. N. kwotę 527 (pięćset dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w C. podjęła w dniu 22 kwietnia 2010 r. uchwałę nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego rejon ulicy L. i K. w C.

W dniu 4 listopada 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skargę na powyższą uchwałę wnieśli S. N. oraz S. R., zaskarżając ją w całości, ewentualnie w części dotyczącej możliwości zabudowy działki nr [...].

Jak wynika z akt sprawy skarżąca S. N. już wcześniej - pismem z dnia 18 lutego 2013 r. - wystąpiła do Rady Miejskiej w C. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Następnie w dniu 6 maja 2013 r. skarżąca S. N. wniosła skargę na tę samą uchwałę Rady Miejskiej w C. (z dnia 22 kwietnia 2010 r., nr [...]), wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 421/13 odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a następnie prawomocnym postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2013 r. odrzucił skargę z uwagi na jej wniesienie po upływie terminu do jej wniesienia.

Pismem z dnia 28 sierpnia 2013 r., które wpłynęło do Rady w dniu 3 września 2013 r., stanowiącym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skarżący S. R. oraz skarżąca S. N. ponownie, wystąpili do Rady Miejskiej w C., domagając się uchylenia kwestionowanej uchwały w takim samym zakresie jak wcześniej sama S. N., to jest w zakresie w jakim dotyczy ona możliwości zabudowy działki nr [...] przy granicy z działką nr [...] i wskazując, że uchwała podjęta została bez uwzględnienia ich interesu prawnego jako spadkobierców nieżyjących współwłaścicieli nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], która sąsiaduje z działkami znajdującymi się w obrębie ulic L. i K. w C. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 864/13 odrzucił skargę S. N., zaś na skutek złożonej przez nią skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 875/14 uchylił postanowienie odrzucające skargę S. N. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia 22 kwietnia 2010 r. nr [...] .

W skardze wniesionej do Sądu na powyższą uchwałę skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 15, art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym samym również art. 21 pkt 1 oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez:

1. brak zgodności zaskarżonej uchwały z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy C. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 28 września 2000 r. – tj. na załączonym do planu wyrysie ze studium teren na południe od ulicy K. jest przeznaczony pod usługi i budownictwo jednorodzinne zaś w planie ten teren wykorzystano pod zabudowę mieszkaniowo - wielorodzinną. Ponadto umieszczony na rysunku planu wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego został załączony w formie uniemożliwiającej prawidłową interpretację jego zapisów, a także jest pozbawiony pełnych oznaczeń;

2. brak zgodności zaskarżonej uchwały z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego fragment miasta C. - tereny działek o nr: [...], gdzie określono zasady podziału na działki, poprzez zakaz dalszych podziałów na działki oraz zakaz realizacji jakiejkolwiek inwestycji na granicy z działką nr [...] stanowiącej własność skarżących. Zaskarżona uchwała dotyczy praktycznie tożsamego terenu, co uchwała z 2003 r. oraz dotyczy w większości działek, które zostały niezgodnie z uchwałą z 2003 r. utworzone i podzielone;

3. brak w planie zasad podziału i scalania nieruchomość, nie można planować miejsc parkingowych i budynków usługowych prywatnego inwestora na gruncie publicznym - w czasie opracowywania planu dla tego terenu właścicielem tego terenu była gmina C., a nie spółka [...];

4. niepodanie wszystkich parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym linii zabudowy, gabarytów obiektów i wskaźników intensywności zabudowy - nieokreślenie minimalnej liczby miejsc do parkowania i sposobu ich realizacji, taką uwagę wniósł również Marszałek Województwa [...];

5. nieuwzględnienie uwag z protokołu § 8 ust. 6 pkt 1 komisji urbanistyczno-architektonicznej po słowach:" 6m dopisać słowa jak na rysunku" ponieważ nie możliwe jest zachowanie tego parametru na całej długości i nie przekraczającej linii zabudowy,

6. w rozdziale III § 7 ust. 6 pkt 3 i 4 miejscowy plan nie określa numeru działek, które wchodzą w wyznaczony teren zabudowy oznaczony na rysunku planu 1MW, co uniemożliwia wyliczenie wskaźnika intensywności zabudowy i powierzchni czynnej biologicznie.

7. nie określono w miejscowym planie drogi dojazdowej do działki [...], na której inwestor planuje usytuować budynki garażowe.

Ponadto skarżący zarzucili naruszenie prawa procesowego poprzez utrzymanie nieważnej z mocy prawa uchwały, a tym samym organ swym działaniem naruszył art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi wskazali, że jako następcy prawni po zmarłych rodzicach Z. i W. R. są właścicielami nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], która sąsiaduje z działką nr [...]. Przed uchwalaniem obecnego planu działka nr [...] w granicy z działką nr [...] nie podlegała zabudowie. Natomiast obecny plan miejscowy dopuścił do zabudowy przedmiotową działkę nr [...], na podstawie czego inwestor [...] wystąpił do Starostwa Powiatowego o pozwolenie na budowę garażu przy granicy z działką skarżących - bez zachowania odległości określonej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. 3 metrów w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy (§ 12 ust. 3 pkt 1). Zdaniem skarżących, jeżeli do dojdzie do budowy w granicy działek, ich nieruchomość, ze względu na jej kształt i położenie, straci znacząco na wartości oraz komforcie użytkowania, a przede wszystkim uniemożliwi im to swobodne zagospodarowanie w przyszłości.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w C., reprezentowana przez Burmistrza C., wniosła o jej oddalenie, ze względu na brak naruszenia interesu prawnego skarżących. Organ wskazał, że Burmistrz ogłosił w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w C. i tablicy ogłoszeń osiedla nr 2 [...], a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (informacja na stronie internetowej urzędu miejskiego w C., w bip oraz poprzez wywieszenie ogłoszenia na terenie działki objętej opracowaniem planu) o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu. Obwieszczenie zostało przygotowane zgodnie z załącznikiem nr 2 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1587). Projekt planu wykładany był również do publicznego wglądu, przeprowadzona została dyskusja publiczna, o czym w identyczny sposób powiadomiono. Ponadto pisemnie zawiadomiono o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu.

Wniosek inwestora o zmianę obowiązującego planu dotyczył dopuszczenia zabudowy garażowej na całości działki nr [...], dlatego też zasadne było przystąpienie do opracowania nowego planu. Organ wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz. 690), "sytuowanie budynku [...] dopuszcza się [...] bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego [...]". Tym samym, aby nie doszło do naruszenia interesu działek sąsiednich, w tym działki skarżących nr [...], szczegółowo określono parametry architektoniczne budynku garażowego, linie zabudowy. Na przedmiotowym terenie obowiązywał plan miejscowy, który przeznaczał teren pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami, nowym planem ta funkcja została utrzymana, stąd też plan jest zgodny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy C. Uwagi przedstawione w opiniach do projektu planu, które uznano za nieistotne, zdaniem organu nie muszą być zawarte w projekcie planu.

W piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty i stwierdziła, że wskazane uchybienia popełnione w toku procedury planistycznej świadczą o naruszeniu interesu prawnego skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego.

Niniejsza skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), który stanowi, że skargę na uchwałę organu gminy może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. W związku z tym należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienia skarżących.

Zaskarżona w przedmiotowej sprawie uchwała jest uchwałą organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, bowiem uchwała ta podjęta została na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy.

Bezsporne jest również, że skarżący wezwali organ gminy do usunięcia naruszenia prawa, tym samym spełniony został formalny warunek wniesienia skargi na uchwałę. Skarga wniesiona została również z zachowaniem terminu ustawowego określonego w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie nie było jednolitego stanowiska odnośnie terminu do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 2 kwietnia 2007r. w sprawie II OPS 2/07 uchwałę, w której stwierdził, że przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1159 ze zm.). Skarga na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 Kpa w związku z art. 101 ust. 3 o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nadto, że w normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie, a następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Oznacza to, że w przypadku doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania zaczyna biec termin 30 dni na wniesienie skargi, obliczany od dnia doręczenia odpowiedzi organu, jeżeli skarżący nie wniósł już skargi. (ONSAiWSA z 2007r., nr 3, poz.60).

Wezwanie skarżącego S. R. do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione w dniu 3 września 2013 r. Rada nie udzieliła na nie odpowiedzi. Skarga została wniesiona w dniu 4 listopada 2013 r. (data nadania), a więc w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. 60 dzień przypadł na 2 listopada 2013 r., przy czym była to sobota, stąd też termin do wniesienia skargi przez nie mógł upłynąć tego dnia, lecz dopiero w dniu następnym po dniach wolnych, tj. 4 listopada 2013 r. (art. 83 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Uznać zatem należy uznać, że skarżący S. R. zachował przewidziany w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin do wywiedzenia przedmiotowej skargi.

Z kolei kwestia terminowości złożenia skargi przez S. N. była przedmiotem oceny w postępowaniu ze skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w dniu 11 kwietnia 2014 r. w sprawie II OSK 875/14 postanowieniu, uchylającym postanowienie tutejszego Sądu o odrzuceniu skargi wniesionej przez S. N., stwierdził bowiem, że w sytuacji gdy skarżąca, zachowując się zgodnie z pouczeniem sądu, ponownie wniosła skargę, to sąd ten nie może odrzucić skargi z uwagi na uchybienie terminu, jako że stanowi to naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji, gdyż zamyka stronie prawo do sądu. Skarga S. N. wniesiona dniu 4 listopada 2013 r. została poprzedzona wezwaniem złożonym razem ze S. R. w dniu 3 września 2013 r., a więc jej wniesienie nastąpiło w terminie 60 dni od wezwania.

Druga przesłanka konieczna dla skutecznego wniesienia skargi oznacza, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie "jego interes prawny lub uprawnienie".

Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny.

Wskazać nadto należy, że w dniu 16 września 2008r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt SK 76/07 orzekł, że art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zgodny z Konstytucją. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przyjęta powszechnie przez sądy interpretacja, że prawo do zaskarżania uchwał lub zarządzeń organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego – gwarantuje prawo do sądu wynikające z Konstytucji.

Skarżący są współwłaścicielami nieruchomości położonej w C. stanowiącej działkę nr [...], która sąsiaduje z terenem objętym opracowaniem zaskarżonego planu, a w szczególności z działką nr [...].

Skarżący domagali się stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego w całości z uwagi na brak zgodności z poprzedzającym je studium. Nadto wskazywali na naruszenie zaskarżoną uchwałą prawa przez nadużycie władztwa planistycznego organu polegające na nadmiernym ograniczeniu uprawnień skarżących w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości, które wynika z postanowień planu dotyczących działki nr [...] z uwagi na możliwość zabudowy tejże działki przy granicy z działką skarżących nr [...].

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego reguluje kwestie związane z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości. Ze swej istoty zatem może zatem ograniczać i "naruszać" prawo własności, które jest prawem o charakterze rzeczowym bezwzględnie obowiązującym. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ jest obowiązany chronić prawo własności i ograniczać je jedynie w niezbędnym zakresie podyktowanym potrzebami czy interesami ogółu. Zatem plan może "naruszać" w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "interes" właściciela, który jest interesem znajdującym podstawę w przepisie prawa materialnego (prawnie chronionym, własnym, konkretnym i indywidualnym ), co oznacza że jest "prawnym".

Natomiast podmiot kwestionujący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów, które są własnością innych osób winien wykazać, że sposób zagospodarowania określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego będzie miał wpływ na jego uprawnienia i obowiązki. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że posiadanie (rzeczowego) prawa do nieruchomości nieznajdującej się w obszarze objętym planem miejscowym nie wyklucza samo w sobie legitymacji skargowej z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Jednakże trzeba mieć na uwadze, że osoba kwestionująca przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów będących własnością innych osób winna wykazać, że sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym miał wpływ (realny i bezpośredni) na jej uprawnienia i obowiązki poprzez ograniczenie prawa wykonywania własności lub nałożenie pewnych obowiązków. O naruszeniu interesu prawnego strony skarżącej może decydować zmiana sytuacji prawnej działki sąsiedniej pozostającej w obszarze objętym planem, o ile ma ona istotny wpływ na wykonywanie prawa własności w stosunku do określonej nieruchomości. Zatem w sytuacji, gdy wnoszącym skargę do sądu administracyjnego jest właściciel nieruchomości graniczącej z obszarem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wówczas podstawą jego interesu prawnego do kwestionowania tego planu stanowią normy wynikające z tzw. prawa sąsiedzkiego, tj. art. 144 Kodeksu cywilnego ustanawiający zakaz ujemnego oddziaływania (ponad przeciętną miarę) na cudzą nieruchomość (zob. też prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 674/07; z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 681/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W tym też kontekście Sąd ocenił, że skarżący w niniejszej sprawie wykazali, że określony w zaskarżonej uchwale sposób zagospodarowania terenu będzie wywierał wpływ na ich uprawnienia i obowiązki. Ustalenia w planie dotyczące nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] i sąsiadującej z nieruchomością skarżących - działką nr [...], a zwłaszcza ustalenie linii zabudowy przy granicy z tą działką, w ocenie Sądu, naruszają interes prawny wynikający z przysługującego skarżącym prawa własności, co daje im legitymację do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę.

Podkreślić należy, że treścią planu związany jest organ architektoniczno-budowlany wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ ten nie ma kompetencji do rozważania czy budowa przy granicy może być zrealizowana z uwagi na interes właściciela nieruchomości sąsiedniej, jeżeli prawo do takiej zabudowy wynika z przepisów prawa miejscowego - planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji organ ten nie może rozważać dodatkowych okoliczności związanych z interesami właścicieli nieruchomości sąsiednich. Osobie kwestionującej możliwość budowy przy granicy przysługuje więc prawo do ochrony jej interesów jedynie w drodze skargi na uchwałę w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały w zakresie regulacji dotyczących nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością skarżących, a w szczególności dopuszczenia zabudowy w granicy, a także przeznaczenia terenu objętego opracowaniem planu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, stwierdzić należy, że w ustawie o samorządzie gminnym brak jest kryteriów określających zakres kontroli zaskarżonej w tym trybie uchwały rady gminy. Z tego względu należy odwołać się do cytowanego wyżej art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepis ten, z racji umieszczenia w ustawie - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tj. ustawie regulującej ustrój i właściwość sądów administracyjnych, posiada bowiem charakter ogólnego unormowania. W myśl powołanego przepisu, sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, czyli kontroluje akty administracyjne z punktu widzenia ich legalności - zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Obowiązujące w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach określonej procedury unormowanej w tej ustawie.

Z art. 28 ust. 1 tej ustawy wynika, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zatem zachowanie wymogów tej procedury podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego.

W pierwszej kolejności skarżący domagali się stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego w całości z uwagi na brak zgodności z poprzedzającym je studium, co narusza art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W przedmiotowej sprawie uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu została podjęta w dniu 27 listopada 2008 r.

W toku procedury planistycznej nastąpiła zmiana treści art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przepis art. 20 ust. 1 stanowił, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Od dnia 21 października 2010 r. przepis ten stanowi zaś, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Zmiana powyższa została dokonana ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. (Dz.U. nr 130, poz.871), przy czy stosownie do art. 4 ust. 2 tej ustawy do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Organ powinien był zatem, podejmując zaskarżoną uchwałę, zastosować art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w dotychczasowym brzmieniu, tj. uchwalić plan po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. W zaskarżonej uchwale zostało zawarte stwierdzenie, że przedmiotowy plan został uchwalony przez Radę po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy C. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 28 września 2000 r.

Wskazać przy tym należy, że jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, nie można uznać za nieważną uchwałę o planie miejscowym, gdy mimo braku zapisu o zgodności ze studium, jest ona zgodna ze studium. Tak samo nie można odmówić uznania za nieważną uchwały o planie miejscowym, gdy mimo stwierdzenia w tekście uchwały, że jest ona zgodna ze studium, w rzeczywistości zgodna nie jest. Wynikający z art. 20 ust. 1 ustawy wymóg stwierdzenia takiej zgodności jest elementem trybu sporządzenia planu miejscowego. Brak takiego stwierdzenia nie stanowi o naruszeniu zasady zgodności ze studium i związania organów gminy ustaleniami studium, jeżeli w rzeczywistości plan miejscowy jest zgodny ze studium (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2012 r., II OSK 2490/11).

Stosownie do art. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Studium zawiera część tekstową i graficzną. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Rada gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny projektu planu miejscowego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium – silniejszy lub słabszy (tak Z. Niewiadomski, (w:) ZagospPrzestrzU Komentarz, art. 20, Nb 1, Warszawa 2004). W orzecznictwie podkreśla się, że między kierunkami zagospodarowania przestrzennego, które winno określać studium, a ustaleniami planu miejscowego zachodzi istotna różnica. W studium określa się bowiem kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy. Natomiast w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny być w miarę szczegółowe, natomiast treść studium, jako aktu kreującego politykę przestrzenną gminy, powinna być formułowana w sposób bardziej ogólny, a studium nie powinno ustalać tego, co ustawowo zostało zastrzeżone dla treści planu miejscowego.

Skarżący wskazywali na niezgodność przeznaczenie terenu objętego opracowaniem planu z treścią studium, twierdząc że na załączonym do planu wyrysie ze studium teren na południe od ulicy K. jest przeznaczony pod usługi i budownictwo jednorodzinne zaś w planie ten teren wykorzystano pod zabudowę mieszkaniowo - wielorodzinną. Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył niezgodności w tym zakresie ze studium. Wskazać bowiem należy, że zachodzą istotne różnice w skalach rysunków studium i planu. Co więcej, organ wyjaśnił, że nie ma możliwości sporządzenia wyrysu ze studium w takiej samej skali jak zaskarżony plan. Nadto zwrócić trzeba uwagę na charakter studium, które jest aktem polityki przestrzennej. Wreszcie w studium nie określono precyzyjnych granic terenów przeznaczonych pod konkretne funkcje, co powoduje, że nie można dokładnie określić przeznaczenia poszczególnych działek bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością skarżących, a w szczególności w sposób stanowczy stwierdzić, że wykluczona jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, która przewiedziana była również w poprzednim planie. Z powyższych względów brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

Wskazać przy tym należy, że kwestia ta nie została w ogóle poruszona przez skarżących w złożonym przez nich wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Przesłanką wniesienia skargi na uchwałę rady gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest uprzednie wezwanie organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Brak takiego wezwania uzasadnia odrzucenie skargi. Celem wezwania jest rozważenie przez organ gminy zasadności podniesionych zarzutów jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu, umożliwienie podjęcia ewentualnych działań zmierzających do zmiany uchwały, jak i wyjaśnienie stronie motywów przyjętych w uchwale rozstrzygnięć. Zakres przedmiotowy wniesionej skargi musi pokrywać się z przedmiotem wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wnoszący skargę do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest związany zakresem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, jakie wcześniej skierował do organu, który wydał kwestionowaną uchwałę. Strona może podnosić w toku postępowania nowe zarzuty, a sąd może wadliwość uchwały uwzględniać z urzędu, jednak jedynie w zakresie skutecznego wniesienia skargi (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 29 lutego 2012 r., II SA/Gd 697/11 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych tez względów Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w granicach zakreślonych wezwaniem do usunięcia prawa.

Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 powyższej ustawy ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Przepis ten wyznacza gminę jako podstawową jednostkę samorządu terytorialnego, właściwą w sprawach planowania przestrzennego. Oznacza to, że wyłącznie gmina, poprzez swoje organy, będzie określała przeznaczenie i zasady zagospodarowania położonego na jej obszarze terenu. Także w orzecznictwie i literaturze panuje zgodny pogląd, że gmina jest podstawową jednostką systemu planowania przestrzennego każdego demokratycznego państwa prawa. Realizacja zadań publicznych gminy na jej terytorium dokonywana jest między innymi w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które jako akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego na terenie gminy prawa. Organem gminy właściwym w sprawach uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest rada gminy.

Planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikty interesów. W interesie właścicieli nieruchomości leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości zaś ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących określają natomiast granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości.

Przepis art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi normatywne ujęcie instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy. W ramach tego władztwa rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu na obszarze gminy. Obowiązek uwzględnienia skargi na plan powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Prawnie wadliwymi będą zatem ustalenia planu, które stanowią nadużycie przysługującego gminie władztwa planistycznego.

Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że prawo własności, mimo że konstytucyjnie chronione, nie jest prawem bezwzględnym. Art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej, w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności jednostki.

W myśl art. 140 kodeksu cywilnego właściciel rzeczy korzysta z niej z wyłączeniem innych osób zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego z tym, że przy wykonywaniu własności jest ograniczony treścią przepisów szczególnych. Tymi przepisami szczególnymi są między innymi regulacje zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na tle art. 140 kodeksu cywilnego za podstawowe składniki prawa własności, decydujące o jego istocie, uznać należy możliwość korzystania z przedmiotu własności, pobierania pożytków i innych dochodów oraz rozporządzania tym przedmiotem własności. Uprawnienia te mogą być poddawane różnego rodzaju ograniczeniom przez ustawodawcę, a ograniczenia te są dopuszczalne, jeżeli czynią zadość wymaganiom określonym w art. 31 ust. 3 zd. 1 konstytucji. Jeżeli jednak zakres ograniczeń prawa własności przybierze taki rozmiar, że niwecząc podstawowe składniki prawa własności, wydrąży je z rzeczywistej treści i przekształci w pozór tego prawa, to naruszona zostanie podstawowa treść ("istota") prawa własności, a to jest konstytucyjnie niedopuszczalne (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 2000 P 11/98, OTK 2000/1/3, LEX nr 39282).

Z kolei z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika nakaz równego traktowania obywateli wobec obowiązującego prawa, przy czym nie oznacza on zakazu różnicowania ich sytuacji w stanowionych normach prawnych, jako że rada może ustanawiać ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego.

W związku z tym podkreślić należy, że każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności musi być adekwatnie szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione.

Stosownie do art. 1 ust. 1 cyt. ustawy, podstawą planowania przestrzennego jest zrównoważony rozwój. Z kolei w art. 1 ust. 2 tej ustawy przykładowo wskazano okoliczności, które winny być uwzględnione w planowaniu przestrzennym. Ustawodawca nie zakłada więc w procesie planowania przestrzennego prymatu interesu publicznego nad prywatnym lub odwrotnie. Na równi kładzie nacisk zarówno na prawo własności, jak i inne elementy uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Gmina, do której w zasadzie należy wyłączna kompetencja ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), siłą rzeczy w pierwszej kolejności dbać będzie o zaspokojenie zbiorowości, a nie indywidualnych podmiotów.

W tym miejscu należy przytoczyć w pełni aktualną tezę uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z 18 listopada 1993 r. (III ARN 49/93, OSN 1994/9/181): "W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznej i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, że jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez konstytucję RP prawa własności".

Definicja ustawowa wskazuje, że przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne.

Zdaniem Sądu Rada Miejska w C. podejmując zaskarżoną uchwałę nadużyła przysługujące jej władztwo planistyczne, ustalając sposób zagospodarowania działki nr 337/26. Przede wszystkim organ nie przedstawił adekwatnie szczegółowego, profesjonalnego i wiarygodnego uzasadnienia dla ustalonego w planie sposobu zagospodarowania, w tym dopuszczenia możliwości zabudowy przy granicą z działką skarżących, z którego wynikałaby zasadność dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności. Tym samym, w ocenie Sądu, Rada nie wykazała w toku niniejszego postępowania uzasadnienia dla ograniczenia prawa własności skarżących poprzez dopuszczenie zabudowy na objętej opracowaniem planu działce nr [...] przy granicy z nieruchomością skarżących stanowiącą działkę nr [...].

Uzasadniając taki sposób zagospodarowania organ ograniczył się jedynie do wskazania na treść § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690), z którego wynika, że dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego. Nadto wyjaśnił, że w planie szczegółowo określono parametry architektoniczne budynku garażowego, linie zabudowy, aby nie doszło do naruszenia interesu działek sąsiednich, w tym działki skarżących nr [...].

Zdaniem Sądu nie może być uznane za wystarczające odwołanie się do przepisów techniczno- budowlanych. Dopuszczając w planie możliwość zabudowy przy granicy, organ planistyczny powinien rozważyć okoliczności związane z interesami właścicieli nieruchomości sąsiednich. Na tym etapie przesądzane jest bowiem prawo do takiej zabudowy, które to wiąże organ architektoniczno-budowlany udzielający pozwolenia na budowę. Przy podejmowaniu zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały okoliczności dotyczące interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich - działek nr [...] i [...] - nie zostały w ogóle rozważone.

Podkreślić należy, że konieczność obrony przyjętych przez Radę w planie kierunków zagospodarowania, ograniczających prawo własności zawsze - co do zasady - obciąża organ gminy. Zdaniem Sądu Rada nie wykazała prymatu jakichkolwiek innych interesów wymagających ograniczenia prywatnego prawa własności, skutkiem czego przyjęte rozwiązanie narusza art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 140 kc.

Niezależnie od tego wskazać należy, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że gmina to wspólnota mieszkańców, a jej zadaniem podstawowym jest zaspokajanie potrzeb tej wspólnoty (art. 166 ust. 1 Konstytucji). Oznacza to, że prowadząc konkretną politykę w ramach przyznanych kompetencji, w tym planistyczną, gmina obowiązana jest zwracać uwagę na potrzeby wszystkich mieszkańców. Każdy bowiem mieszkaniec gminy, członek wspólnoty samorządowej, ma prawo oczekiwać, że jego interesy będą brane pod uwagę w działaniach gminy. Na gruncie planowania przestrzennego konieczne jest zatem takie wyważenie interesów aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Ograniczenie właścicieli w ich prawie własności, czego można spodziewać się po miejscowym planie zagospodarowania, uzasadnia tylko cel publiczny, ale także tylko wówczas, gdy innego rozwiązania, choć go szukano, nie można było znaleźć. Władztwo planistyczne gminy nie może polegać zatem na zupełnej swobodzie i dowolności w planowaniu co do przeznaczenia terenu, gdyż konieczne jest uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu prawa własności, z mocy art. 1 ust. 1 pkt 7 ustawy o planowaniu. Nieprzestrzeganie tego spowoduje, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu zagospodarowania, może zostać nadużyte, a ustalenia planu, które będą wynikiem tego nadużycia, mogą okazać się prawnie wadliwe" (zob. wyrok z dnia 9 lutego 2010r. sygn. akt II OSK 1959/09 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu nie są natomiast zasadne pozostałe zarzuty skargi. I tak Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia prawa na etapie przystąpienia do sporządzenia planu. Nie mogą odnieść skutku zarzuty dotyczące niezgodności zaskarżonej uchwały z poprzednim planem uchwalonym w dniu 23 czerwca 2003 r., skoro plan ten utracił moc z momentem wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Również w niniejszym postępowaniu Sąd nie może oceniać prawidłowości dokonanego na podstawie poprzedniego planu podziału nieruchomości. Zaskarżony plan należało zaś sporządzić z uwzględnieniem aktualnego stanu ewidencji gruntów. Kwestia parametrów zabudowy nie została podniesiona w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a poza tym pozostaje poza granicami naruszonego interesu prawnego skarżących. Wreszcie brak jest podstaw do formułowania zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, który w ogóle nie ma zastosowania do procedury planistycznej.

Z tych wszystkich względów stwierdzić należy, że Rada Miejska w C. podjęła zaskarżoną uchwałę w zakresie ustalenia sposobu zagospodarowania sąsiadującej z nieruchomością skarżących działki nr [...] z przekroczeniem przysługującego jej władztwa planistycznego, naruszając w ten sposób zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób określony w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej tę działkę. Nadto Rada nie wykazała konieczności ograniczenia przysługującego skarżącym prawa własności, skutkiem czego przyjęte rozwiązania naruszają art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 140 kc.

Mając na uwadze wskazany wyżej charakter uchybień zaskarżonej uchwały, Sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...].

Wobec uwzględnienia skargi Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym Sąd zasądził od organu na rzecz skarżących solidarnie zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Nadto Sąd zasądził rzecz skarżącej S. N. zwrot kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów postępowania kasacyjnego, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczona przez skarżącą opłata sądowa od skargi kasacyjnej oraz koszty zastępstwa procesowego za obie instancje.