Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2638/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 145 par 1, 145a, 156 par 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 4 pkt 2a-2c, 9ac ust 3 i 4, 9n ust 1, 9g ust 1
journal: Dz.U. 2007 nr 16 poz 94
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenie lokalizacji linii kolejowej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpoznaniu odwołania m.in. K. sp. z o.o., zwanej dalej "Spółką", uchylił w części decyzję Wojewody [...] z [...] października 2012 r., o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym dla inwestycji: [...] i w tym zakresie orzekł w sprawie, zaś w pozostałej części utrzymał ją w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zrelacjonował przebieg sprawy wskazując, że ze stosownym wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym, zwanej dalej "decyzją lokalizacyjną", wystąpiła P. S.A., zwana dalej "Inwestorem". Wniosek spełniał stosowne wymagania m.in. zawierał konieczne elementy i załączono do niego właściwe opinie. W toku postępowania uczyniono zadość obowiązkowi powiadomienia stron o wszczęciu postępowania i treści orzeczeń (wywieszenie ogłoszeń, ich publikacja oraz doręczenie zawiadomień). Wydana decyzja spełnia wymagania, co do zakresu orzeczenia. Określono warunki techniczne realizacji inwestycji, linie rozgraniczające, wymagania odnośnie ochrony zabytków, przyrody oraz uzasadnionych interesów osób trzecich. Zatwierdzono nią także podział nieruchomości. W kontekście dostrzeżonych uchybień organ administracji dokonał ich korekty. Wyjaśniając przyczyny nie uwzględnienia odwołań, gdzie kwestionowano m.in. wyznaczenie inwestycji w konkretnych liniach rozgraniczających, przywołano następujące uwarunkowania:

- po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, uznano, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo.; podzielono racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił Inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji,

- Minister nie posiada kompetencji do zmiany z urzędu projektu inwestycji przedstawionego przez Inwestora, lecz bada jedynie zgodność z przepisami prawa rozstrzygnięcie organu I. instancji,

- zgodnie z art. 9o ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 16 poz. 94 ze zm.), to inwestor samodzielnie decyduje o przebiegu linii kolejowej i określa teren niezbędny dla realizacji inwestycji, dołączając do wniosku mapy przedstawiające przebieg linii rozgraniczających; samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości; jest on zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice (dla poparcia tych tez przywołano stosowne orzeczenia sądów administracyjnych),

- z uwagi na to, zadaniem organu odwoławczego jest sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające obszar inwestycji odpowiadają woli ustawodawcy, wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji lokalizacyjnej; organy wydające decyzję lokalizacyjną są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę; tylko stwierdzenie przez organ, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje do odmowy ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia w wersji wnioskowanej przez inwestora,

- z kolei w przedmiocie zakwestionowania w odwołaniu Spółki zasadności wywłaszczenia w liniach rozgraniczających wynikających z decyzji lokalizacyjnej wskazano: nie budzi wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie została spełniona przesłanka "celu publicznego", dla którego realizacji sięgnięto po instytucję prawną wywłaszczenia; wynika to z art. 6 pkt 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), który stanowi, że celem publicznym jest wydzielenie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowa i utrzymanie; ustalenia organu, znajdujące odzwierciedlenie w materiale dowodowym, prowadzą do oceny, że ingerencja w prawo własności strony skarżącej została uzasadniona przede wszystkim interesem społecznym, gospodarczym i ekonomicznym związanym z poprawą bezpieczeństwa transportu kolejowego, a także ruchu drogowego w związku z budową dwupoziomowego skrzyżowania,

- ustosunkowując się do zarzutu Skarżącej, co do braku uzasadnienia dla "zygzakowatego" przebiegu granic działek ew. nr [...], [...], [...] (nr działek po podziale przeznaczonych pod inwestycję), wskazano, że jest on bezzasadny; jak wynika z arkusza nr 7 mapy przedstawiającej linie rozgraniczające teren inwestycji oraz planowany przebieg inwestycji w skali 1:500, stanowiący załącznik Nr 1 do decyzji Wojewody [...], kształt granicy na tych nieruchomościach wynika z charakteru planowanych elementów infrastruktury; na działce ew. nr [...] został zaplanowany wjazd na działkę ew. nr [...], pozostającą we władaniu właściciela, mający zapewnić dostęp nowopowstałej działce do drogi publicznej; natomiast na działce ew. nr [...] został zaplanowany fragment ekranu akustycznego, gazociągu oraz fragment drogi o nawierzchni twardej nieulepszonej, a także kanalizacja; podobnie na działce ew. nr [...] został zaplanowany fragment ekranu akustycznego, gazociągu oraz fragment drogi o nawierzchni twardej nieulepszonej, kanalizacja a także zaprojektowano fragment rowu; w związku z powyższymi obiektami infrastruktury granice zostały zaprojektowane w optymalnym kształcie; ponadto podkreślono, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do ingerowania w projekt inwestycji, jeśli tylko ów projekt spełnia wymogi określone w przepisach ustawy i innych przepisach szczególnych,

- odnosząc się do zarzutu pozostawienia szerokiego pasa gruntu pomiędzy ogrodzeniem a nową granicą (od strony północnej), które zostały utworzone przez podział działek ew. nr [...], [...], [...] (nr działek po podziale), oceniono go także jako bezzasadny; jak wynika z arkusza nr 7 mapy przedstawiającej linie rozgraniczające teren inwestycji oraz planowany przebieg inwestycji w skali 1:500 stanowiący załącznik Nr 1 do decyzji lokalizacyjnej, projektowane ogrodzenie na wysokości wskazanych działek pokrywa się z linią rozgraniczającą teren; zatem podważana przez Spółkę celowość rozmieszczenia ogrodzenia pozostaje w ścisłym związku z liniami rozgraniczającymi przebieg inwestycji.

Odnosząc się do innych zarzutów podniesionych w odwołaniach wskazano m. in., co do zarzutu, że naruszono art. 9n w zw. z art. 9o ust. 1 i art. 9s ust. 3b ustawy o transporcie kolejowym przez wydanie decyzji na rzecz podmiotu nieuprawnionego w związku z objęciem wnioskiem m. in. linii nr [...], która zdaniem Strony nie jest zarządzana przez P. S.A. - że zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia z dnia 20 sierpnia 2010 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (liczba porządkowa [...]) linia kolejowa nr [...] jest linią o znaczeniu państwowym, podobnie jak pozostałe odcinki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] Oznacza to, że P. S.A. był podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji linii kolejowej na podstawie ustawy o transporcie kolejowym.

W skardze Spółka sformułowała zarzuty naruszenia:

- art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w zw. z art. 9n ustawy o transporcie kolejowym poprzez utrzymanie w mocy decyzji lokalizacyjnej, wydanej z rażącym naruszeniem prawa ze względu na nieziszczenie się ustawowej przesłanki zastosowania przepisów dotyczących szczególnych zasad i warunków przygotowywania inwestycji dotyczących linii kolejowych o znaczeniu państwowym, uprawniających do wydania tej decyzji (w skardze wywodzono, że w świetle informacji, jakie pozyskała i przedłożyła Spółka, wadliwie zakwalifikowano przedmiotową linię kolejową, jako należącą do kategorii "o znaczeniu państwowym",

- art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nie wykazanie należnej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a tym samym nienależyte uzasadnienie wydawanej decyzji (wady w tym zakresie dotyczyły zarówno kwestii właściwej kwalifikacji linii kolejowej jak i zasadności ingerencji w prawa własności w następstwie konkretnego ustalania linii rozgraniczających),

- art. 140 ustawy z dn. 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16 poz. 93 ze zm.) w zw. z art. 21 ust 2 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez rażąco sprzeczne z prawem pozbawienie prawa własności.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Pismem (k. 77) Inwestor poinformował Sąd że inwestycja została rozpoczęta – roboty budowlane podjęto, po dokonaniu zgłoszenia, na całej długości trasy odpowiednio [...] roku, zaś w piśmie (k. 78-80) wniósł o oddalenie skargi przytaczając szeroką argumentację.

W trakcie rozprawy Skarżący w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2637/13 zakwestionował, jakoby roboty budowlane zostały rozpoczęte. Ponadto Pełnomocnik spółki wniósł o rozważenie celowości zbadania zgodności z Konstytucją przepisu upoważniającego Radę Ministrów do ustalenia wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wobec wyjaśnień Inwestora (niekwestionowanych przez skarżącą Spółkę), oraz okoliczności że decyzji lokalizacyjnej nadano rygor natychmiastowej wykonalności w sprawie znajdzie zastosowanie art. 9ac ust. 3 w zw. z ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym. Wprawdzie oświadczanie było kwestionowane przez jednego z innych skarżących tę samą decyzje, lecz - mając na uwadze, że Inwestor jest w istocie wyspecjalizowaną agendą publiczną - Sąd uznał je za wiarygodne. W takiej sytuacji Sąd nie mógł uwzględnić skargi poprzez uchylenie zaskarżonego aktu. Jednocześnie przy orzekaniu w sprawie (w kwestii ewentualnego wydania decyzji z naruszeniem prawa), mógł mieć na względzie jedynie wadliwości decyzji stanowiące podstawę wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (wskazane w art. 145 § 1, art. 145a, art. 156 § 1 K.p.a.). W przedmiotowej sprawie, z uwagi na wskazane uwarunkowania procesowe, mogły być więc rozważane jedynie kwestie ewentualnej kwalifikowanej wadliwości zaskarżonego aktu. Inne zagadnienia, jako niemające znaczenia dla meritum sprawy, pozostały zasadniczo poza oceną Sądu.

W kontekście możliwych przesłanek uwzględnienia skargi nie są zasadne sformułowane zarzuty.

Skarżący wskazywał w samej treści skargi, jakoby orzeczenie było dotknięte wadą nieważności, z uwagi na wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Wywodzono to z domniemanej wadliwej kwalifikacji modernizowanej linii kolejowej, jako mającej znaczenie państwowe, w sytuacji, gdy decyzję lokalizacyjną w trybie ustawy o transporcie kolejowym można było wydać tylko względem tego rodzaju linii (art. 9n ust. 1 – w wersji na dzień orzekania). Trzeba wobec tego wskazać, że stosownej kwalifikacji z woli prawodawcy, dokonuje się w drodze wydania aktu normatywnego – w danym przypadku rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (Dz.U. poz. 569) – na dzień orzekania w II. instancji linia wymieniona była w zał. pod poz. [...]. Badanie legalności tego aktu (czy w istocie istniały przesłanki zakwalifikowania danej linii jako mającej cechy o znaczeniu państwowym) wykracza poza właściwość organu administracji, orzekającego uprzednio w sprawie oraz sądu administracyjnego, jak i w praktyce nie byłoby możliwe. W szczególności zauważyć wypada, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do żądania udostępnienia informacji czy dokumentów wiążących się z procedurą legislacyjną, zakończoną przyjęciem określonego aktu normatywnego. Nie ma więc realnej możliwości weryfikacji twierdzeń Strony, jakoby np. dokonano błędnych szacunków aktualnego wykorzystania trasy czy - prognozowanego. Można tylko zauważyć, że przedmiotowa linia łączy [...], co nie pozwala zakładać a priori, że nie może mieć ona istotnego znaczenia choćby gospodarczego czy społecznego. W ocenie Sądu nie jest również wadliwie sformułowane upoważnienie ustawowe do ustalenia, które linie mają charakter szczególny – o znaczeniu państwowym, sformułowane w art. 6 ust. 2 w nawiązaniu do art. 4 pkt 2a-2c ustawy o transporcie kolejowym. Nie może o tym przesądzać wyłącznie fakt posłużenia się w nim określeniami nieostrymi czy ocennymi.

Sąd nie uznał za zasadne skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego. Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Z przepisu tego wynika, że sąd orzekający nie jest związany stanowiskiem strony w tym zakresie. Jeżeli sąd poweźmie wątpliwości, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą to powinien przedstawić pytanie prawne Trybunałowi Konstytucyjnemu. Wyłącznie od oceny Sądu, a nie strony postępowania zależy, czy w rozstrzygnięcie danej sprawy wymaga przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu (tak samo wyrok NSA sygn. akt II OSK 565/09). Jak wskazano, skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie nie powziął tego typu wątpliwości.

Niezależnie jednak od faktu, iż Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego w trybie wskazanym w art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), Skarżąca może samodzielnie skorzystać z instytucji wskazanej w art. 79 ust.1 Konstytucji R.P. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, w kontekście wystąpienia ewentualnych wad kwalifikowanych, trzeba stwierdzić, co następuje.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie toczyło się w trybie regulacji szczególnych, określających lokalizację inwestycji celu publicznego (jakimi są linie kolejowe o znaczeniu państwowym), zawartych w ustawie o transporcie kolejowym.

Kwestionowane orzeczenie nie narusza - gdy chodzi o wystąpienie przesłanek wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności - przepisów regulujących wydawanie decyzji lokalizacyjnej, na podstawie ustawy o transporcie kolejowym. W skardze nie wskazano ani Sąd nie dostrzegł z urzędu, aby decyzja lokalizacyjna naruszała w sposób rażący szczególne przepisów regulujące wydawanie tego rodzaju orzeczeń ((kwestie: zakresu wniosku, załączanych doń dokumentów, zakresu decyzji organu I. instancji, uzyskania wymaganych opinii, powiadomienia i informowania stron oraz doręczania decyzji).

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, co następuje.

Nie może być kwalifikowane, jako rażące naruszanie prawa, dokonanie określonej wykładani przepisów. W rozpoznawanym przypadku organ administracji, rozpoznający sprawę w trybie odwoławczym, wyrażał w uzasadnieniu orzeczenia pogląd, jakoby orzekając w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym, pomimo że określone kwestie – np. wyznaczenie linii rozgraniczających, skutkujących wywłaszczeniem nieruchomości (art. 9q ust. 1 i art. 9s ust. 1-3 ustawy o transporcie kolejowym) - wiążą się bezpośrednio z ingerencją w prawa własności a ograniczenie praw jest dopuszczalne tylko w interesie publicznym, był on związany treścią wniosku inwestora, co do proponowanych rozwiązań, w tym, gdy chodzi o przebieg inwestycji oraz wskazanie terenów niezbędnych do realizacji przedsięwzięcia. Przywołując tezy, dotyczące związania treścią wniosku, formułowano – w powoływanym przez organ orzecznictwie – wniosek, jakoby wobec tego nie była zasadna merytoryczna analiza, czy w danym przypadku zakres ingerencji jest faktycznie uzasadniony, np. konkretnymi względami technicznymi. Pogląd taki dominował w orzecznictwie sądowym (tak w przywołanym przez organ oraz np. w wyrokach NSA o sygn. akt II OSK 374/09 i 1539/10 – dostępne w CBOSA).

Wprawdzie w judykaturze jest wyrażany również pogląd przeciwny, w ocenie Sądu orzekającego w obecnym składzie trafny (por. wyroki WSA o sygn. akt IV SA/Wa 128/08, 1202/08, 1620/08, 375/09, 1875/09, 97/10 oraz NSA o sygn. akt II OSK 750/10, 1062/10, 2416/10, 1912/11, 2621/12 – dostępne w CBOSA), że organ - orzekający w przedmiocie lokalizacji - jest obowiązany dokonać merytorycznej oceny czy przedłożone przez inwestora propozycje, co do potrzeby ingerencji w prawa określonych podmiotów - w kontekście całkowitego wyzbycia ich prawa własności (pełne wywłaszczenie) czy też ograniczenie prawa nieskrepowanego z niego korzystania w następstwie ustanowienia służebności czy faktyczne dopuszczenie powstawania określonych uciążliwości na terenach przylegających do inwestycji liniowej - są w istocie uzasadnione interesem publicznym.

Nie ma jednak w sprawie znacznie, która ze wskazanych wyżej koncepcji jest trafna. Różnica oceny, co do prawidłowej wykładni przepisów nie może stanowić przesłanki uznania, jakoby orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Stąd nie może odnieść zamierzonego skutku przywołana argumentacja skargi, gdzie wskazywano, że zakres ingerencji w prawa własności, nie został właściwie wyjaśniony, w szczególności z uwzględnieniem zasady proporcjonalności. Kwestie zasadności przyjętych rozwiązań (w tym ingerencji w prawa własności) nie ma znaczenia w kontekście orzekania w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej, wobec zastosowanej przez organ wykładni, której nie sposób zakwalifikować jako skutkującą rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego nie stanowi istotnego uchybienia nie wyjaśnienie zagadnień związanych z faktyczną potrzebą wyznaczenia linii rozgraniczających w konkretnych lokalizacjach. Wobec wskazanych uwarunkowań nie sposób dopatrzeć się aby skutkiem wydania decyzji doszło do rażącego naruszenia konstytucyjnych reguł ochrony własności, czy zasady wyłącznego prawa rozporządzania nieruchomością przez właściciela, w granicach wskazanych w K.c.

Jedynie ubocznie należy odnotować, że w przypadku odwołania wniesionego przez Spółkę organ administracji dokonał faktycznie oceny merytorycznej zasadności ingerencji w prawa własności, wywodząc że była ona uzasadniona konkretnymi, wskazanymi przez organ administracji względami. W tym kontekście uzasadnienie decyzji jest w pewnym zakresie wewnętrznie niespójne, bowiem przytaczając wcześniej tezy ogólne, sugerowano jakoby tego rodzaju ocena była zbędna. Mając jednak na uwadze, jakiej kwestii dotyczy wskazana sprzeczność (w której to - także w judykaturze - istnieje różnica poglądów) nie może to samo w sobie stanowić o kwalifikowanej wadliwości orzeczenia.

W świetle powyższych rozważań, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby zostać uwzględnione przez Sąd w granicach art. 9ac ust. 3 w zw. z ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym. Sąd orzekając w niniejszym, składzie nie podziela poglądu prezentowanego także w orzecznictwie, jakoby wskazane ograniczenie miało dotyczyć wyłącznie decyzji organu I. instancji (w kwestii analogicznych reguł w zakresie lokalizacji dróg – patrz np. wyrok NSA o sygn. akt II OSK 2148/10 – dostępny w CBOSA). W ocenie Sądu tego rodzaju wykładni sprzeciwia się ratio legis przedmiotowej regulacji – oczywiste względy celowościowe (patrz tak wyrok NSA o sygn. akt II OSK 993/09 dostępny w CBOSA). Gdyby przyjąć, że reguła z art. 9ac ust. 3 w zw. z ust. 4 nie ustanawia ograniczeń, gdy chodzi o możliwość uchylenia przez Sąd decyzji organu odwoławczego (do takiego wniosku mogłoby rzeczywiście prowadzić prosta wykładnia językowa), a wskazany przepis z kolei expressis verbis nie ogranicza możliwości następczego (po wyroku sądu) uchylania decyzji organu I. instancji przez organ odwoławczy, tego rodzaju interpretacja otwierałaby w istocie możliwość ostatecznego eliminowania lub zmiany orzeczeń I. instancyjnych - w następstwie wydawania przez organy odwoławcze, po wyrokach uchylających ich decyzje, orzeczeń reformatoryjnych bądź kasatoryjnych. Istnienie tego rodzaju możliwości byłoby sprzeczna z nietrudnym do odkodowania zamiarem prawodawcy – zapewnienia trwałości orzeczeń w przedmiocie lokalizacji o ile inwestycja została rozpoczęta na podstawie decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie wykładnia taka podważałaby w istocie w ogóle ratio legis zamieszczenia wskazanej normy. Nie sposób przypisać racjonalnemu prawodawcy zamiaru jej ustanowienia w takim znaczeniu. Należy podkreślić, że poszukując właściwego znaczenia przepisu należy a priori odrzucić takie jego rozumienie, które wyklucza osiągnięcie przy pomocy jego ustanowienia jakiegokolwiek racjonalnego celu.

Sąd badał legalność zaskarżonej decyzji jedynie w zakresie, w jakim dotyczyła ona interesu prawnego skarżącej Spółki - możliwość wykonywania praw właścicielskich do jej nieruchomości tj. działek ew. nr [...], [...] i [...] (numery przed podziałem), a więc w granicach, w jakich mogła być ona przez nią skutecznie zaskarżona, w myśl art. 50 §. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze, że równocześnie z przedmiotową skargą skutecznie wniesiono skargę w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2700/13. Sąd uznał za zasadne połączyć te sprawy do wspólnego rozpatrzenia, jako że pozostają one generalnie w związku, w myśl art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd nie uważał jednak za uzasadnione wspólne wyrokowanie w obu sprawach, z uwagi na brak wspólnego faktycznego interesu skarżących. Mianowicie nieruchomość objęta niniejszą skargą zlokalizowana jest od kilometra [...] do kilometra [...] inwestycji, zaś objęta skargą sygn. akt IV SA/Wa 2700/13 od kilometra [...] do kilometra [...]. W tym świetle orzeczenie w niniejszej sprawie nie może rzutować na zakres praw i obowiązków innej strony postępowania, żądającej również kontroli legalności rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim dotyczyło ono jej interesu prawnego (limitującego zakres możliwości skutecznego wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie lokalizacji inwestycji liniowej).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.