Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 24/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1  art.12 ust. 2 i 3  art.  20 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 122,  art. 139,  art. 140,  art. 187 par. 1,  art. 200
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 5 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 31 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru, cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 8 września 2009 r. A. M., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "Firma Handlowa [...] A. M." zgłosił celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu dwa rodzaje towarów opisując je w polach 31 dokumentu SAD jako: poz. 1 "śruba stalowa maszynowa sześciokątna" i poz. 2 "wkręty do płyt kartonowo – gipsowych".

Towar z pozycji 1 importer zaklasyfikował do kodu Taric 7318 15 81 99, z kodem dodatkowym A 999, obejmującego pozostałe wkręty i śruby, nawet z nakrętkami lub podkładkami, zaś towar z pozycji 2 zaklasyfikowano do kodu Taric 7318 15 10 99 jako pozostałe wkręty i śruby, nawet z nakrętkami lub podkładkami; toczone ze sztab, prętów, profili lub drutu, o pełnym przekroju, o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6 mm.

Dla oby w/w pozycji zastosowano stawkę celną wynoszącą 3,7 % oraz stawkę podatku VAT wynoszącą 22 %

Zgłoszenie zostało przyjęte i zaewidencjonowane pod numerem [...].

W dniach 13 maja – 9 czerwca 2010 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili w firmie prowadzonej przez A. M. kontrolę prawidłowości obrotu towarowego z zagranicą. Na tę okoliczność sporządzono protokół pokontrolny obrazujący nieprawidłowości w zakresie klasyfikacji taryfowej towarów. Ustalono bowiem, że importer nieprawidłowo zaklasyfikował towar określony w dokumentach jako wkręty do metalu i wkręty do drewna klasyfikując go jako towar jednorodny do kodu Taric 7318 15 10 99 obejmującego pozostałe wkręty toczone ze sztab, prętów, profili lub drutu.

Postanowieniami z dnia 17 sierpnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowania w sprawie kontroli w/w zgłoszenia importowego SAD oraz ustalenia prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie w/w zgłoszenia celnego.

Po przeprowadzeniu w/w postępowań Naczelnik Urzędu Celnego w dniu 31 grudnia 2010 r. wydał decyzję nr [...] mocą której:

- określił klasyfikację taryfową:

a) pozycja 2 – stalowe wkręty do drewna do kodu Taric 7318 12 90 90 z kodem dodatkowym A 999;

b) pozycja 3 – stalowe wkręty do metalu do kodu Taric 7318 14 99 90 z kodem dodatkowym A 999;

- określił niezaksięgowną kwotę cła antydumpingowego ostatecznego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 70.926 zł;

- orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne;

- określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie z w/w zgłoszeniem celnym w wysokości 73.602 zł.

W podstawie prawnej wydanej decyzji wskazano: art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1, 3, 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.), rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1031 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE Nr 291 ze zm.), rozporządzenie Rady (WE) Nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złączonych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 29/1 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji nawiązując do przepisów określających klasyfikację taryfową oraz analizując charakter importowanego towaru na tle zgromadzonego materiału dowodowego wskazał, że w zgłoszeniu celnym w pozycji 2 sklasyfikowano dwa rodzaje towarów wyodrębnionych i opisanych w załączonej fakturze jako "Metal Screws, Z/P" oraz "Wood Screws, Z/P". Strona postępowania wskazała, że klasyfikacja w/w towaru do kodu 7318 15 10 99 wynika z procesu ich wytwarzania i faktu, iż grubość trzpienia nie przekracza 6 mm. Na uzasadnienie swojego stanowiska strona przedstawiła oświadczenie producenta, z którego wynika, że importowane wkręty wykonane są metodą tłoczenia.

Z kolei wnioski płynące z włączonej do akt sprawy opinii Instytutu Obróbki Plastycznej przemawiają za uznaniem, że wkręty produkowane na skalę masową wykonywane są sposobem obróbki plastycznej, zarówno w fazie wykonywania korpusu wkrętu jak i w fazie wykonania rzeźby gwintu. Tym samym wkręty będące przedmiotem importu nie mogą być klasyfikowane do kodu 7318 15 10 jako "pozostałe wkręty toczone [...]". Z uwagi zaś na budowę i przeznaczenie wkrętów (do drewna i do metalu) importowane wkręty winny być klasyfikowane jako dwie grupy taryfowe do różnych kodów Taryfy celnej. Wkręty opisane jako do drewna, zgodnie z przeznaczeniem wskazanym przez producenta i importera winny być klasyfikowane do kodu Taric 7318 12 90 90 obejmującego pozostałe z pozostałych wkrętów do drewna, innych niż do podkładów i innych nie ze stali nierdzewnej. Z kolei wkręty opisane jako do metalu, przeznaczone do metalu winny być klasyfikowane do kodu Taric 7318 14 99 90 obejmującego pozostałe wkręty samogwintujące, inne niż ze stali nierdzewnej i inne niż z gwintem o dużym skoku (w obydwu przypadkach ze stawką celną wynoszącą 3,7 %).

Co istotne, na przywóz niektórych elementów złączonych z żeliwa lub ze stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w tym m.in. dla towarów objętych kodami 7318 12 90 90 i 7318 14 99 90 rozporządzeniem Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. zostało nałożone ostateczne cło antydumpingowe. W rozporządzeniu tym zostały określone dodatkowe kody Taric dla imiennie wskazanych przedsiębiorstw, wymienionych z nazwy w załączniku. Dla przedmiotowego towaru kodem dodatkowym jest kod A999; dla tego kodu stawka cła antydumpingowego wynosi 85,0 %.

W związku z tym nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym należało zweryfikować oraz określić w sposób prawidłowy. Spowodowało to określenie cła antydumpingowego oraz podatku VAT w określonej w decyzji wysokości.

Z kolei orzeczenie w przedmiocie odsetek znajdowało swe źródło w nieprawidłowym zaklasyfikowaniuu towaru przez zgłaszającego. Podmiot ten mógł bowiem w oparciu o analizę uwag i not wyjaśniających zakwalifikować towar prawidłowo. Wskazanie niewłaściwego kodu taryfy celnej spowodowało zaś zaniżenie należności celnych.

W odwołaniu od w/w decyzji A. M. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie w/w decyzji, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Wydanemu rozstrzygnięciu Naczelnika Urzędu Celnego odwołujący zarzucił:

- wydanie decyzji z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania podatkowego, określonych w art. 121 – 125 ustawy – Ordynacja podatkowa oraz przepisów przedmiotowego aktu normatywnego dotyczących: sposobu załatwiania spraw, w tym art. 139 – 140 oraz postępowania dowodowego – art. 187 § 1 i art. 200 § 1;

- wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 233 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa;

- wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, tj. naruszenie art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, tj. poprzez sporządzenie uzasadnienia niepełnego i wewnętrznie sprzecznego;

- dowolną ocenę dowodów i nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności brak przeprowadzenia dowodu z dostarczonych próbek towaru, pominięcie tej kwestii w opinii wykonanej na zlecenie Naczelnika Urzędu Celnego i w konsekwencji zastosowanie przez organ pierwszej instancji nieprawidłowego i nieuzasadnionego okolicznościami faktycznymi kodu Taric, co spowodowało w konsekwencji obciążenie strony niezasadnym obowiązkiem poniesienia cła antydumpingowego oraz podatku od towaru i usług;

- nieuzasadnione i nie poparte dowodami określenie odsetek od długu celnego wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne, w sytuacji gdy strona ustaliła klasyfikację taryfową według danych zawartych na stronie internetowej http://ec.europa.eu/taxation_customs/ - WIT nr [...].

Decyzją z dnia 31 października 2011 r. znak [...] Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., że próbka importowanego towaru została przekazana do badania do Katedry Inżynierii Materiałowej i Spajania Wydziału Mechanicznego. Wyniki badania z dnia 12 lipca 2011 r. wykazały, że badane wkręty o długości 25 mm i skoku gwintu 1,5 mm są wkrętami samogwintującymi do drewna, ze stali węglowej. Zostały one wykonane na drodze obróbki skrawaniem (toczenie) z metalu o pełnym przekroju (pręta profilu okrągłego).

Tym samym należało przyjąć, że wszystkie importowane wkręty były wkrętami samogwintującymi, których klasyfikację taryfową można dokonać w oparciu o dokumenty źródłowe załączone do zgłoszenia.

Mając zaś na uwadze treść pozycji 7318 oraz reguły 1 i 6 ORINS Dyrektor Izby Celnej wskazał, że dla wkrętów do drewna właściwym kodem jest kod 7318 12 90 90. Wkręty do drewna wykonane ze stali węglowej nie nadają się bowiem do stosowania w podkładach (ze względu na rozmiary). Podłożem przewidzianym dla nich do przymocowania jest drewno (na przykład w przypadku przymocowania płyty kartonowo – gipsowej).

Z kolei wkręty do metalu (co potwierdza treść faktury oraz list przewozowy CMR) należy zaklasyfikować – mając na uwadze regułę 1, 3c oraz 6 ORINS do kodu 7318 14 99 90. W tej pozycji klasyfikowane są bowiem wkręty samogwintujące ze stali innej niż nierdzewna, inne niż z gwintem o dużym skoku (wkręty do metalu posiadają gwint drobnozwojowy).

W ocenie organu odwoławczego w/w kodów nie mogły determinować wyłącznie dokumenty WIT znajdujące się w aktach sprawy (załączone do akt przez organ pierwszej instancji jak i przedłożone przez importera). W rozpatrywanej sprawie przedmiotowe dokumenty nie spełniały bowiem kryteriów określonych w art. 12 ust. 2 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w odwołaniu organ drugiej instancji uznał, iż są one niezasadne. W ocenie organu odwoławczego postępowanie prowadzone przez Naczelnika Urzędu Celnego było postępowaniem prawidłowym. Organ ten zastosował bowiem prawidłowe przepisy prawa i należycie uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Jednym mankamentem był brak wyjaśnienia przesłanek braku dokonania analizy próbek towaru.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. M. reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego wniósł o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

Wydanemu rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej skarżący zarzucił:

- wydanie decyzji z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania podatkowego, określonych w art. 121 – 125 ustawy – Ordynacja podatkowa oraz przepisów przedmiotowego aktu normatywnego dotyczących: sposobu załatwiania spraw, w tym art. 139 – 140 oraz postępowania dowodowego – art. 187 § 1 i art. 200 § 1;

- wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 233 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa;

- wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, tj. naruszenie art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, tj. poprzez sporządzenie uzasadnienia niepełnego i wewnętrznie sprzecznego;

- dowolną ocenę dowodów i brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności brak przeprowadzenia dowodu z dostarczonych próbek towaru, pominięcie tej kwestii w opinii wykonanej na zlecenie Naczelnika Urzędu Celnego i w konsekwencji zastosowanie przez organ pierwszej instancji nieprawidłowego i nieuzasadnionego okolicznościami faktycznymi kodu Taric, co spowodowało w konsekwencji obciążenie strony niezasadnym obowiązkiem poniesienia cła antydumpingowego oraz podatku od towaru i usług;

- nieuzasadnione i nie poparte dowodami określenie odsetek od długu celnego wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne, w sytuacji gdy strona ustaliła klasyfikację taryfową według danych zawartych na stronie internetowej http://ec.europa.eu/taxation_customs/ - WIT nr [...];

- błędną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego poprzez przyjęcie na podstawie opinii Katedry Inżynierii Materiałowej i Spajania Wydziału Mechanicznego Politechniki, iż wkręty są samogwintujące, natomiast pominięcie wyrażonych w tej samej opinii wniosków odnośnie metody ich produkcji, na co powoływał się skarżący;

- błędne ustalenia faktyczne oparte na bezpodstawnym przyjęciu (co nie zostało w żaden sposób wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), że nadesłane przez skarżącego próbki towaru nie mogą stanowić reprezentatywnej próbki towaru do całej przesyłki;

- naruszenie art. 12 ust. 2 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez błędne przyjęcie, iż WIT załączone do niniejszego postępowania zarówno przez Naczelnika Urzędu Celnego, jak i przez importera, nie mogą stanowić dowodu przesądzającego o klasyfikacji przedmiotowych wkrętów, pomimo, iż spełniają one wszelkie kryteria.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że stan faktyczny został przez organy przedstawiony w sposób wybiórczy i niekompletny. Organ pierwszej instancji oparł się bowiem na opinii jednostki sporządzonej w innej sprawie o innym stanie faktycznym. Nadto organ pierwszej instancji nie podjął jakichkolwiek kroków aby wyjaśnić czy wkręty są wykonane metodą toczenia czy też inną uzasadniającą przyjęcie określonej klasyfikacji taryfowej. Stosowne kroki w tym kierunku podjął organ odwoławczy jednakże z opinii Katedry Inżynierii Materiałowej i Spajania Wydziału Mechanicznego Politechniki wyciągnął całkowicie błędne wnioski. W dodatku wnioski te nie korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym

oświadczeniami eksportera co do metody produkcji importowanych wkrętów. Nadto odrzucenie arbitralne WIT nr [...] oraz uznanie przez organ odwoławczy, że oświadczenie producenta wkrętów jest niewiarygodne nie zostało poparte materiałem dowodowym i jako takie jest w pełni nieuzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a. ) rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.) dotyczy postępowania podatkowego.

Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje.

Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego.

W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano we wrześniu 2009 r. a w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE. 2008. 291.1).

Zgodnie z regułami 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów ..., zaś klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane.

Pod pozycją 7318 Wspólnotowej Taryfy Celnej klasyfikowane są wkręty, śruby, nakrętki, wkręty do podkładów, haki gwintowane, nity, zawleczki, przetyczki, podkładki (włącznie z podkładkami sprężystymi) i podobne artykuły, z żeliwa lub stali.

Wśród wymienionych wyżej produktów na poziomie pierwszej podpozycji klasyfikowane są wyroby gwintowane

Wśród wyrobów gwintowanych, do których niewątpliwie należą produkty objęte zgłoszeniami celnymi na kolejnym poziomie podpozycji wyróżnia się:

7318 11 00 – – Wkręty do podkładów

7318 12 – – Pozostałe wkręty do drewna:

7318 13 00 – – Haki gwintowane i pierścienie gwintowane

7318 14 – – Wkręty samogwintujące:

7318 15 – – Pozostałe wkręty i śruby, nawet z nakrętkami lub podkładkami

Dopiero w podpozycji w stosunku do pozycji 7318 15 klasyfikuje się:

7318 15 10 – – – Wkręty, toczone ze sztab, prętów, profili lub drutu, o pełnym przekroju, o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6 mm.

Taka konstrukcja taryfy celnej przesądza o tym, że produkt gwintowany – wkręt lub śruba, który nie jest wkrętem do podkładów, musi zostać poddany ocenie, czy stanowi którykolwiek z wyrobów wymienionych na kolejnym poziomie podpozycji, czyli 1. wkręt do drewna

2. hak gwintowany

3. wkręt samogwintujący

Dopiero w przypadku braku możliwości zakwalifikowania wyrobu do jednej z wymienionych wyżej pozycji należy go zaliczyć do podpozycji "pozostałe wkręty i śruby". Wyłącznie w tej też podpozycji istotne znaczenie z punktu widzenia przypisania produktowi określonego kodu Taric ma proces technologiczny, który doprowadził do jego powstania (wkręty toczone).

Reasumując, w przypadku zaliczenia importowanych wkrętów do kategorii wkrętów do drewna lub wkrętów samogwintujących obojętne dla przypisania im kodu Taric jest ustalenie w wyniku jakiego procesu technologicznego powstały.

Rozpatrujące sprawę organy administracji celnej uznały, że objęte zgłoszeniami celnymi wkręty stanowią w części wkręty do drewna, zaś w pozostałej części wkręty samogwintujące. Strona skarżąca twierdziła zaś, że stanowią one szczególny rodzaj wkrętów do płyt gipsowo – kartonowych i w związku z tym stała na stanowisku, że powinny być one kwalifikowane jako "pozostałe wkręty lub śruby" i dlatego też w toku postępowania szczególnie akcentowała charakter procesów technologicznych zastosowanych do ich wytwarzania.

Kategoria "wkrętów do płyt gipsowo – kartonowych" nie została wyodrębniona w żadnej pozycji ani podpozycji Wspólnotowej Taryfy Celnej. Nie budzi natomiast wątpliwości, że wkręty tego rodzaju służą mocowaniu płyt do podłoża, konstrukcji określonego rodzaju (drewna lub metalu). Nie kwestionując specyfiki wkrętów służących mocowaniu płyt gipsowo kartonowych uznać należy zatem, że o ich istotnych z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej cechach przesądza rodzaj podłoża, do którego miałyby być wkręcane w przypadku drewna oraz cecha "samogwintowania", skoro taryfa na tym samym poziomie podpozycji wyodrębnia wkręty do drewna i wkręty samogwintujące.

Opinia biegłego z Politechniki K. K. znajdująca się w aktach administracyjnych przesądziła jednoznacznie o charakterze części importowanych wkrętów identyfikując je jako samogwintujące – zgodnie z brzmieniem podpozycji taryfowej 7318 14. Wnioski tej opinii nie pozostawiają w tym zakresie żadnych wątpliwości. Nie było kwestionowane, że ta część objętych zgłoszeniami wkrętów, która nie posiada cech wkrętów samogwintujących przeznaczona jest do mocowania płyt gipsowo – kartonowych do podłoża drewnianego.

W tej sytuacji, zgodnie z wcześniejszymi rozważaniami obojętnym dla klasyfikacji taryfowej przedmiotowych wkrętów był ich proces wytwórczy.

Konsekwencją zmiany kodu taryfy celnej zadeklarowanej przez importera w zgłoszeniu celnym było określenie wysokości cła antydumpingowego oraz podatku VAT w nowej wysokości. Sam sposób wyliczenia należności celno-podatkowych, stosownie do zmienionej klasyfikacji taryfowej nie budzi wątpliwości i nie był w istocie kwestionowany przez stronę skarżącą.

Sąd za chybiony uznał także zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, poprzez zobowiązanie Skarżącej do uiszczenia odsetek za zwłokę od kwoty długu celnego. Zgodnie z tym przepisem, organ celny pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Przepis art. 65 ust. 5 Prawa celnego, stanowiący wyjątek od ogólnej zasady poboru odsetek i określający przesłanki, w których znajduje on zastosowanie, składa jednocześnie obowiązek ich wykazania na dłużnika, tj. stronę postępowania.

W niniejszej sprawie skarżąca uzasadniała odstąpienie od pobrania odsetek tym, że dokonała klasyfikacji taryfowej według danych zawartych na stronie internetowej http://ec.europa.eu/taxation_customs/ - WIT nr [...]. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 12 ust. 2 WKC wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru. WIT nie jest zatem aktem prawnym wiążącym wszystkie osoby zgłaszające podobnego typu wyroby, dlatego może być jedynie pomocą przy klasyfikacji taryfowej. Trzeba przy tym zauważyć, że w dniu dokonania zgłoszenia w bazie decyzji WIT znajdowały się wydane przez polskie władze celne WIT-y dotyczące klasyfikacji taryfowej towarów: wkrętów do blachy i wkrętów do drewna, a zatem towarów podobnych do tych objętych przedmiotowym zgłoszeniem. Wskazane tam kody nomenklatury są zgodne z tymi, które ustaliły organy orzekające w niniejszej sprawie. Wobec powyższego niesłusznie oczekiwała skarżąca, powołując się na decyzję brytyjskich organów celnych zawartą w Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia 20 lipca 2009 r. stosowania wprost rozstrzygnięcia zawartego we wspomnianym WIT, czy uznania, że będzie to stanowiło podstawę do odstąpienia przez organy od poboru odsetek.

Wobec powyższego za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 12 ust. 2 i 3 WKC.

Odnosząc się do stawianych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, Sąd również ich nie podziela.

Organom nie można zarzucić prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania podatkowego. Zgromadziły one pełny materiał dowodowy, pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, dokonując oceny całego materiału dowodowego. Dokonanie oceny niezgodnie z oczekiwaniami skarżących nie stanowi naruszenia powołanego wyżej przepisu.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania tj. art. 139 i 140, jak również art. 187 § 1 oraz art. 200 Ordynacji podatkowej, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie podzielając zarzutów zawartych w skardze.

Sformułowana w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej stanowi, że w toku postępowania organy celne podejmują niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgromadzenia materiału dowodowego, zgodnie z zasadą zupełności materiału dowodowego określoną w art. 187 § 1. Zasady wyrażone w art. 122 i art. 187 §1 Ordynacji podatkowej formułują obowiązek spoczywający na organie w toku postępowania wyjaśniającego, dotyczący zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, służącego poszukiwaniu prawdy obiektywnej. W przedmiotowej sprawie – w wyniku przeprowadzonego postępowania – ustalono w sposób nie budzący wątpliwości Sądu prawidłową klasyfikacji towaru do właściwego kodu PCN, zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Wypełniając postanowienia art. 180 Ordynacji podatkowej, jako dowody w sprawie dopuszczone zostały wszystkie dokumenty, które miały znaczenie przy ustalaniu stanu faktycznego. Zatem postępowanie prowadzone było prawidłowo, a wątpliwości dotyczące stanu towaru wyjaśnione. Należy przy tym wskazać, że z przyczyn szczegółowo omówionych we wcześniejszych rozważaniach, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, że towary objęte zgłoszeniem zostały wykonane metodą toczenia.

Bezzasadnie zatem strona skarżąca zarzuciła organom administracji naruszenie przepisów postępowania poprzez dowolną i wybiórczą ocenę dowodów, w tym nieuwzględnienie ustaleń odnośnie procesu produkcji, czy uznanie przez organ, że przesłana przez skarżącą próbka towaru nie mogła być reprezentatywna dla całej przesyłki.

Należy w tym miejscu wskazać że ewentualne naruszenie przepisów prawa, tak materialnego jak i procesowego, aby skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji, musi mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c ) p.p.s.a.). Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego uchyleniem decyzji i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.