Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 490/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 61 par. 3, art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca – I. W., reprezentowana przez radcę prawnego, w prawidłowym trybie i terminie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej "SKO"), którą nałożono na nią karę pieniężną.

W należycie opłaconej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, przy czym w jej uzasadnieniu podniesiono wyłącznie zarzuty odnoszące się do przedmiotu zaskarżenia - jego legalności. Do skargi nie zostały załączone żadne dokumenty za wyjątkiem pełnomocnictwa i skarbowej opłaty za nie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie, przez stronę o to wnioskującą, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży bowiem obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na wstępie należy wyjaśnić także, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie, w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji), takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

Reasumując Sąd rozpoznając wniosek skarżącej obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżąca w sposób przekonywujący wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Po trzecie czy przesłanki te istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a.

Żądaniem wstrzymania wykonania w tej sprawie została objęta decyzja, którą SKO wymierzyło skarżącej karę pieniężną. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że skarżony akt jest rozstrzygnięciem posiadającym przymiot wykonalności, gdyż wymaga od skarżącej, zobowiązuje ją, do zapłacenia owej kary.

Przechodząc do wniosku Sąd stwierdza, że skarżąca – jej profesjonalny pełnomocnik, nie wskazał żadnej okoliczności, która mogła by uprawdopodabniać, że zapłata skarżonej kary może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Niniejsze postępowanie wpadkowe – z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak już wcześniej podniesiono, jest postępowaniem, w którym wyłącznie od skarżącej zależały losy wniosku, gdyż to na niej ciążył obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GZ 1357/16). Sąd rozpoznając wniosek związany był zatem tym, co w nim zostało wykazane, podniesione oraz jakimi dokumentami zostało to potwierdzone. Przepisy ustawy

Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w tym przedmiocie nie przewidują po stronie Sądu – tym bardziej jeżeli strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, obowiązku wzywania o jakiekolwiek dokumenty potwierdzające zasadność zadośćuczynienia żądaniu wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

W oparciu o przedstawiony przez skarżącą wniosek, w którym zabrakło uzasadnienia, a także akta sprawy, jak również mając na uwadze wyjątkowość sytuacji, w których instytucja wstrzymania może zostać zastosowana, Sąd stwierdza, że nie był w stanie ustalić czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na kondycję ekonomiczno-gospodarczą skarżącej, a zatem, czy sytuacja ta, w związku z koniecznością zapłaty kary, uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wskazała z jaką konkretnie szkodą lub z trudnymi do odwrócenia skutkami będzie się dla niej wiązać wykonanie zaskarżonej decyzji. Oczywiście zastosowanie ochrony tymczasowej nie wymaga przedstawienia dowodu na to, że rzeczywiście ww. przesłanki się ziszczą w skutek wykonania decyzji, a jedynie uprawdopodobnienia ich zaistnienia. Nie mniej, żądając wstrzymania wykonania decyzji, nie można poprzestać na gołosłownym żądaniu nie popartym ani żadnym uzasadnieniem, ani jakimikolwiek dokumentami, gdyż tym samym pozbawia się Sąd możliwości rozeznania czy w sprawie ziściły się przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd zaznacza także, że skarżona decyzja, jako nakładająca karę pieniężną, nie jest z zasady rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Akty tego rodzaju, dotyczące świadczeń pieniężnych, są odwracalne, gdyż pieniądz, jako przedmiot nie oznaczony co do tożsamości, może być w każdym czasie zwrócony. W konsekwencji, w sytuacji, gdy chodzi o rozstrzygnięcia rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku może grozić wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w tym majątku.

Z uwagi na fakt, że wniosek został zgłoszony w skardze, a uzasadnienie skargi odnosi się wyłącznie do oceny legalności skarżonej decyzji, Sąd zauważa, że oceniając sprawę wpadkową, tj. udzielenie ochrony tymczasowej, nie jest

uprawniony do badania legalności zaskarżonego aktu. Ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może zatem badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. W związku z tym zarzuty dotyczące samej decyzji, w żadnym razie nie mogą mieć wpływu na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania owej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem w sprawie nie uprawdopodobniono, że w związku z wykonaniem skarżonej decyzji zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.