Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 10/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 151 w zw. z art. 64 par. 3 i art. 15 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Sędzia del. WSA Anna Szymańska, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Marszałka Województwa Lubuskiego z [...] stycznia 2016 r., Nr [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Lubuskiego i Starostą Świebodzińskim przez wskazanie organu właściwego do wydania zezwolenia na zbieranie, transport i odzysk odpadów postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] stycznia 2016 r. Marszałek Województwa Lubuskiego wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość przez wskazanie Starosty Świebodzińskiego jako organu właściwego w sprawie wydania dla A. (dalej jako "spółka") zezwolenia na zbieranie, transport i odzysk odpadów.

W uzasadnieniu Marszałek Województwa Lubuskiego wskazał, że Starosta Świebodziński przekazał opisany wyżej wniosek spółki powołując się na art. 41 ust. 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.) w brzmieniu przed wejściem w życie art. 45 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045). W ocenie Marszałka Województwa Lubuskiego, analiza wniosku prowadzi do wniosku, że żadne z przedsięwzięć, którego dotyczy wniosek nie należy do wymienionych w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, z którego wynikałaby w sprawie właściwość marszałka województwa. Marszałek powołał się przy tym na brzmienie art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach w brzmieniu nadanym wskazaną wyżej nowelizacją.

W odpowiedzi na wniosek Starosta Świebodziński podkreślił, że w sprawie nie znajdował zastosowania art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach w nowym brzmieniu, ponieważ wniosek wpłynął 14 grudnia 2015 r., a więc przed wejściem w życie zmienionych przepisów, co nastąpiło 1 stycznia 2016 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. rozstrzyganie powyższych sporów należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. Spór kompetencyjny ma miejsce wówczas, gdy rozbieżność poglądów, co do zakresu działania organów administracji publicznej dotyczy jednoczesnego przyjmowania lub wyłączania przez te organy własnych kompetencji do załatwiania indywidualnej sprawy administracyjnej.

W niniejszej sprawie spór ma charakter abstrakcyjny, ponieważ opiera się na nieprecyzyjnie ustalonym stanie faktycznym. Spór jest sporem koncentrującym się wokół faktów, a nie prawa i jako taki nie może zostać rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Jak wynika ze złożonego w sprawie wniosku spółka wniosła o "wydanie pozwolenia na zbieranie, transport i odzysk odpadów zgodnie z ustawą o odpadach z dnia 28 kwietnia 2001 rok." Również w treści wniosku spółka konsekwentnie powołuje się na przepisy nieobowiązującej już ustawy o odpadach z 2001 r. Zasadnicze znaczenie dla załatwienia sprawy ma zatem w pierwszej kolejności ustalenie rzeczywistych intencji strony. Organy "przełożyły" wniosek spółki na grunt obowiązującej ustawy o odpadach, pomimo, że regulacje te w znacznym stopniu się różnią swoim zakresem przedmiotowym i to nie tylko co do nazewnictwa (pozwolenie, zezwolenie), ale przede wszystkim szczegółowych regulacji dotyczących gospodarki odpadami. Wniosek spółki dotyczy "pozwolenia zbierania, transportu i odzysku", natomiast organy uznały, że chodzi o wydanie wspólnej decyzji zezwalającej na zbieranie i przetwarzanie odpadów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pierwszej kolejności konieczne jest sprecyzowanie wniosku przez spółkę w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy o odpadach. Dopiero po sprecyzowaniu wniosku możliwa jest jego ocena pod kątem ewentualnego zastosowania art. 41 ust. 5 i 6 ustawy o odpadach, o ile spółka zadecyduje, że występuje z jednoczesnym wnioskiem o zezwolenie na zbieranie i zezwolenie na przetwarzanie odpadów.

Z tych względów i na podstawie art. 151 w związku z art. 64 § 3 i art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.