Wyrok NSA oz. w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1404/95
NSA oz. w Rzeszowie
Data orzeczenia: 1996-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Powołane przepisy: article: art. 37, art. 38 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312
law: Obwieszczenie Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 16 maja 1994 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo celne.
Teza: Artykuł 38 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne  /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ określa tylko maksymalny okres przechowywania towarów w składzie celnym.

TEZY

Artykuł 38 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne  /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ określa tylko maksymalny okres przechowywania towarów w składzie celnym.


SENTENCJA

oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 lutego 1995 r. prezes Głównego Urzędu Ceł, działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 37 i art. 38 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 74 poz. 312/ utrzymał w mocy decyzję dyrektora urzędu celnego odmawiającą przedłużenia składowania towaru w składzie celnym.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przyczyną odmowy przedłużenia wyznaczonego okresu składowania w składzie celnym towaru, złożonego na podstawie zezwolenia zawartego w JDA SAD, był fakt ujawnienia nieprawidłowości w funkcjonowaniu składu celnego. Ponadto podkreślono, że przedłużenie uprzednio ustalonego okresu składowania towarów celnych w składzie, zgodnie z brzmieniem art. 38 ust. 2 prawa celnego, ma charakter fakultatywny, a mając na uwadze fakt istotnych uchybień w wykonywaniu działalności gospodarczej przez prowadzącego skład celny, decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzący skład celny zarzucił naruszenie przez organ prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne przez przyjęcie, że dyrektor urzędu celnego może decyzją skracać 12-miesięczny okres składowania lub przechowywania towaru złożonego w składzie celnym. Zdaniem skarżącego termin 12-miesięczny nie może być skracany, w świetle natomiast art. 38 ust. 2 dyrektor urzędu celnego może jedynie przedłużyć ten okres nie więcej niż o 6 miesięcy. W ocenie skarżącego art. 37 prawa celnego określa warunki zezwolenia na złożenie towaru w składzie celnym po złożeniu zabezpieczenia majątkowego i jeśli takie zezwolenie zostanie wydane, to obowiązuje przez 12 miesięcy. Wyznaczenie więc przez urzędy celne krótszych terminów stanowi naruszenie art. 38 ust. 1 prawa celnego.

Odpowiadając na skargę prezes GUC wniósł o jej oddalenie, przytaczając motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie organu II instancji przepis art. 37 ustawy Prawo celne określa, że złożenie towaru w składzie celnym wymaga zezwolenia dyrektora urzędu celnego oraz złożenia zabezpieczenia majątkowego. Przepis art. 38 ust. 1 ustawy określa maksymalne terminy składowania lub przechowywania towarów w składzie celnym i nie nakłada na organy celne obowiązku wyznaczenia 12-miesięcznego terminu. Zdaniem prezesa GUC, skoro materialno-prawnym warunkiem złożenia towarów w składzie celnym jest przedłożenie obligatoryjnego zabezpieczenia majątkowego należności celno-podatkowych ciążących na towarach z odpowiednim terminem ważności, a także uzyskanie zgody dyrektora urzędu celnego, to błędne byłoby przyjmowanie a priori maksymalnego terminu, jaki przewiduje ustawa. Ponadto organ podał, że zgodnie z art. 111 pkt 3 ustawy Prawo celne dyrektor urzędu celnego sprawuje dozór celny i kontrolę celną obrotu towarowego z zagranicą.

Wyrażając więc zgodę na złożenie towaru na proponowany przez stronę okres składowania, dyrektor urzędu celnego uwzględnia również dotychczasowe funkcjonowanie składu celnego, przestrzeganie przez prowadzącego skład celny przepisów prawa. W niniejszej sprawie, skoro skarżący wyprowadził bez wiedzy i zgody dyrektora urzędu celnego towar, tym samym naruszył art. 80 par. 1 i art. 84 par. 1 ustawy karno-skarbowej, a ujawnione nieprawidłowości podważyły wiarygodność i rzetelność składu celnego i dały podstawę do odmowy przedłużenia pierwotnego terminu składowania towaru.

Sąd zważył co następuje:

W zezwoleniu wydanym 4 lutego 1994 r. przez dyrektora urzędu celnego został określony termin składania towarów w składzie celnym do 11 września 1994 r., po uprzednim przyjęciu zabezpieczenia majątkowego należności celnych. Prowadzący skład celny 6 października 1994 r. wystąpił z wnioskiem o przedłużenie terminu składowania towaru do 31 grudnia 1994 r. Przeprowadzona 26 września 1994 r. przez inspektora celnego kontrola w składzie celnym wykazała, że usunięto towar bez powiadomienia urzędu celnego. Te nieprawidłowości sprawiły, że dyrektor urzędu celnego wydał decyzję odmawiającą przedłużenia składowania towaru do 31 grudnia 1994 r.

Zgodnie z art. 37 ustawy Prawo celne złożenie towaru w składzie celnym wymaga zezwolenia dyrektora urzędu celnego oraz złożenia zabezpieczenia majątkowego. A więc materialnoprawnym warunkiem udzielenia zezwolenia na złożenie towaru jest złożenie zabezpieczenia majątkowego. Przepis art. 38 ust. 1 ustawy określa natomiast maksymalny termin składowania i przechowywania towarów, który wynosi 12 miesięcy. Wspomniane przepisy nie nakładają na organ celny obowiązku wyznaczania w zezwoleniu maksymalnego 12-miesięcznego terminu, a jedynie określają ramy czasowe składowania czy też przechowywania towarów w składzie celnym. W tych to granicach może poruszać się zarówno organ celny, jak i prowadzący skład celny, który może wnosić o zezwolenie w granicach 12 miesięcy.

Jak wynika z akt sprawy skarżący otrzymał pierwotną decyzję zezwalającą na złożenie towaru, na okres jaki wnioskował, z tym że był on krótszy niż 12 miesięcy.

Zauważyć należy, że skoro zgodnie z art. 111 wymienionej ustawy dyrektor urzędu celnego sprawuje nadzór celny, to organ ten może w decyzji zezwalającej określić termin składowania towaru taki, jaki wnioskuje strona, przy czym nie może być on dłuższy od 12 miesięcy, a także może odmówić zezwolenia w wypadku stwierdzenia nieprawidłowości. Skoro w składzie celnym skarżącego zostały stwierdzone istotne uchybienia, to organ celny miał podstawę do odmowy na zezwolenie składowania towaru, nawet jeśli upłynął okres 12 miesięcy.

Błędny jest pogląd skarżącego, że organ celny ma obowiązek wydania zezwolenia na okres 12 miesięcy, bowiem art. 38 ust. 1 ustawy określa tylko okres maksymalnej możliwości przechowywania towarów w składzie celnym. Gdyby przyjąć inną interpretację tego przepisu, to ustawodawca sformułowałby art. 37 ustawy tak, że dyrektor urzędu celnego wydaje zezwolenie na składowanie towaru na okres 12 miesięcy. Inna interpretacja nie pozwalałaby organom celnym na sprawowanie funkcji nadzorczych, na przykład w wypadku składowania towarów o krótkim okresie przydatności do użycia /termin ważności/. Należy więc stwierdzić, że art. 37 ustawy Prawo celne mówi, że złożenie towaru w składzie celnym wymaga zezwolenia dyrektora urzędu celnego i złożenia zabezpieczenia majątkowego, natomiast art. 38 ust. 1 tej ustawy określa tylko maksymalny termin składowania lub przechowywania towaru, jaki może być określony w zezwoleniu. Z tych więc powodów Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i dlatego na zasadzie art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy o NSA podlega oddaleniu.