Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 601/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
6402 Skargi organów nadzoru na uchwały rady powiatu w przedmiocie ... (art. 81 ustawy o samorządzie  powiatowym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
article: art. 147 § 1 i art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Zarządu Powiatu z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ustalenia zasad udzielania dofinansowań ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w 2014 roku I. stwierdza nieważność punktu 3 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, punktu 12 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały w zakresie sformułowania "Od decyzji Dyrektora PCPR nie przysługuje odwołanie", punktu 2 zawartego w dziale "Likwidacja barier architektonicznych" załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały w zakresie sformułowania "Dofinansowaniem ze środków Funduszu nie może być objęte dostosowanie budynku nowo wybudowanego lub będącego w trakcie prac wykończeniowych", punktu 3 zawartego w dziale "Likwidacja barier architektonicznych" załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały, punktu 13 załącznika nr 3 do zaskarżonej uchwały w zakresie sformułowania "Od decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie nie przysługuje odwołanie", punktu 5 załącznika nr 4 do zaskarżonej uchwały w zakresie sformułowania "Od decyzji Dyrektora PCPR nie przysługuje odwołanie", II. określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w części w jakiej w punkcie I wyroku stwierdzono jej nieważność.


UZASADNIENIE

Wojewoda działając na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U z 2013 r., poz. 595 ze zm., dalej: u.s.p) w związku z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zaskarżył uchwałę nr [...] Zarządu Powiatu z dnia [...] marca 2014r. w sprawie ustalenia zasad udzielania dofinansowań ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w 2014 roku.

Zarzucając uchwale istotne naruszenie § 4 ust. 1, § 5 ust. 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (Dz.U. z 2007 r., nr 230, poz. 1694), § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1190 ze zm.), art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 1190 ze zm., dalej: K.p.a) w zw. z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r., nr 127, poz. 721 ze zm.), wniósł o:

1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej:

- Załącznika nr 1 do uchwały w zakresie: ust. 3,

- Załącznika nr 2 do uchwały w zakresie: ust. 12 w części dotyczącej zdania: "Od decyzji Dyrektora PCPR nie przysługuje odwołanie"; ust. 2 zawartego w dziale "Likwidacja barier architektonicznych" w części dotyczącej zdania: "Dofinansowaniem ze środków Funduszu nie może być objęte dostosowanie budynku nowo wybudowanego lub będącego w trakcie prac wykończeniowych"; ust. 3 zawartego w dziale "Likwidacja barier architektonicznych";

- Załącznika nr 3 do uchwały w zakresie: ust. 13 w części dotyczącej zdania: "Od decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie nie przysługuje odwołanie";

- Załącznika nr 4 do uchwały w zakresie: ust. 5 w części dotyczącej zdania: "Od decyzji Dyrektora PCPR nie przysługuje odwołanie".

2. zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, że w ust. 3 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały Zarząd Powiatu ustalił, by w 2014 r. udzielać dofinansowania do uczestnictwa osób niepełnosprawnych i ich opiekunów w turnusach rehabilitacyjnych dla osób niepełnosprawnych w wieku do 16 lat albo w wieku od 16 do 24 lat uczących się i niepracujących bez względu na stopień niepełnosprawności oraz dla osób niepełnosprawnych które posiadają orzeczenia o zaliczeniu do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności albo równoważne, które nigdy nie korzystały z dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. Zdaniem Wojewody określenie przez Zarząd Powiatu kręgu osób którym udziela się dofinansowania w turnusach rehabilitacyjnych, stanowi w rzeczywistości ograniczenie ustawowego katalogu osób uprawnionych do tego świadczenia. Takie działanie jest niedopuszczalne albowiem istotnie narusza rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych. W § 4 ust. 1 powyższego rozporządzenia stwierdzono, że osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. Tak więc dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do turnusu może ubiegać się każda osoba niepełnosprawna i to niezależnie od stopnia niepełnosprawności i wieku. Prawodawca nie przyznał organom powiatu uprawnienia do samodzielnego modyfikowania ustawowego kręgu osób uprawnionych do dofinansowania. Zaakcentować przy tym trzeba, że osoby wymienione z ust. 3 załącznika nr 1, co najwyżej mogą skorzystać z prawa pierwszeństwa w uzyskaniu dofinansowania zgodnie z § 5 ust. 12 rozporządzenia.

Wojewoda wskazał, że analogicznego rodzajowo naruszenia prawa Zarząd Powiatu dopuścił się w załączniku nr 2 do uchwały w ust. 3 działu "Likwidacja barier architektonicznych". Tam również organ wykonawczy Powiatu określił osoby, którym będzie przyznawane świadczenie, w tym przypadku w postaci dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych. Zgodnie z tym postanowieniem uchwały, dofinansowanie do likwidacji barier architektonicznych przyznawane jest: dzieciom i młodzieży do lat 24 uczącym się z dysfunkcją ruchu; osobom niepełnosprawnym z dysfunkcja narządu ruchu, w szczególności osobom poruszającym się na wózkach inwalidzkich; osobom niepełnosprawnym z dysfunkcją narządu wzroku w stopniu znacznym mającym problemy w poruszaniu się. Powyższe określenie przez Zarząd Powiatu osób którym udziela się dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych, w rzeczywistości modyfikuje ustawowy katalog osób uprawnionych do tego świadczenia. Takie działanie, zdaniem Wojewody, istotnie narusza rozporządzenie Ministra pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowego określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Zgodnie z § 6 pkt 1 rozporządzenia, o dofinansowanie ze środków Funduszu na likwidacje barier architektonicznych mogą ubiegać się osoby niepełnosprawne, które maja trudności w poruszaniu się, jeżeli są właścicielami nieruchomości lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości albo posiadają zgodę właściciela lokalu lub budynku mieszkalnego, w którym stale zamieszkują oraz jeżeli likwidacja barier architektonicznych umożliwi lub w znacznym stopniu ułatwi osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem. Tak wiec dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na likwidację barier architektonicznych może ubiegać się każda osoba niepełnosprawna mająca problemy w poruszaniu się i to niezależnie od wieku, byleby spełniała pozostałe przesłanki ustawowe w otrzymaniu dofinansowania.

W świetle tej ustawowej przesłanki dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych, istotnie narusza prawo także załącznik nr 2 do uchwały w zakresie ust. 2 zawartego w dziale "Likwidacja barier architektonicznych" w części dotyczącej postanowienia, że dofinansowaniem ze środków Funduszu nie może być objęte dostosowanie budynku nowo wybudowanego lub będącego w trakcie prac wykończeniowych. Otóż prawodawca wyraźnie wskazał, że dofinansowanie do likwidacji barier architektonicznych służy niepełnosprawnym o ile są właścicielami nieruchomości lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości albo posiadają zgodę właściciela lokalu lub budynku mieszkalnego, w którym stale zamieszkują. Kwestia czasu wybudowania budynku lub etapu prac wykończeniowych jest obojętna z punktu widzenia przesłanek uprawniających do omawianego dofinansowania.

Wojewoda wskazał, że zarówno z załączniki nr 2, nr 3 i nr 4 do badanej uchwały, odpowiednio w ust. 12, ust. 13, ust. 4 Zarząd Powiatu postanowił, że od decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w sprawie dofinansowania nie przysługuje odwołanie. W ocenie skarżącego czynności podejmowane przez organ administracji publicznej właściwy do załatwienia sprawy mają charakter procedury administracyjnej. Przeprowadzenie tej procedury prowadzi tym samym do rozstrzygnięcia, które stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, dotyczące praw i wolności jednostki. Brak wskazania w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy jaką przybiera informacja z § 12 ust. 3b rozporządzenia nie stanowi przeszkody dla uznania, że informacja ta stanowi decyzję administracyjną, zwłaszcza, że art. 66 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej stanowi, że w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się K.p.a, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. Powyższa regulacja stanowi podstawę do zastosowania art. 104 § 1 K.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przy zastosowaniu takiej wykładni, w administracyjnym toku instancji, na podstawie art. 127 § 1 i 2 K.p.a przysługuje prawo wniesienia odwołania od decyzji rozstrzygającej wniosek o dofinansowanie.

Odpowiadając na skargę Zarząd Powiatu wniósł o umorzenie postępowania. Ustosunkowując się do zarzutów odniesionych w skardze organ wyjaśnił, że dokonując określenia, zgodnie z ust. 3 załącznika nr do zaskarżonej uchwały kręgu osób, którym udziela się dofinansowania w turnusach rehabilitacyjnych, Zarząd Powiatu dążył do sprecyzowania, iż dofinansowanie udzielane będzie wskazanym w zaskarżonej uchwale podmiotom (zgodnie z przedmiotem działalności jednostki organizacyjnej powiatu), bez kategorycznego wyłączenia z jej zakresu podmiotowego innych osób niepełnosprawnych, którym to uprawnienie przysługuje zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych. Rozporządzenie to również w § 5 ust. 12 wprowadza gradację wskazując, że pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania mają osoby niepełnosprawne, które posiadają orzeczenia o zaliczeniu do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności albo równoważne, osoby niepełnosprawne w wieku do 16 lat albo w wieku do 24 lat uczące się i niepracujące bez względu na stopień niepełnosprawności. To właśnie wskazane w ww. rozporządzeniu "pierwszeństwo" było podstawą takiego sformułowania postanowień zaskarżonej uchwały.

Odnosząc się do drugiego wskazanego przez Wojewodę zarzutu, iż Zarząd Powiatu analogicznie naruszył prawo poprzez zawarcie sformułowania: dofinansowanie do likwidacji barier architektonicznych przyznawane jest: dzieciom i młodzieży do lat 24 uczącym się z dysfunkcją ruchu; osobom niepełnosprawnym z dysfunkcja narządu ruchu, w szczególności osobom poruszającym się na wózkach inwalidzkich; osobom niepełnosprawnym z dysfunkcją narządu wzroku w stopniu znacznym mającym problemy w poruszaniu się w załączniku nr 2 do zaskarżonej uchwały w ust. 3 działu "Likwidacja barier architektonicznych" organ wskazał, że takie działanie nie miało na celu pozbawienia prawa innych osób niepełnosprawnych, mających problem z poruszaniem się bez względu na wiek, jeżeli spełniają pozostałe ustawowe przesłanki potrzebne do otrzymania dofinansowania. Wyszczególnienie podmiotowe w zaskarżonej uchwale podyktowane było przedmiotem działalności jednostki organizacyjnej powiatu, a nie zmierzało jak oto ocenił skarżący, do samodzielnego modyfikowania ustawowego kręgu osób uprawnionych do dofinansowania.

Organ wskazał, że zapisy uchwały w zakresie załącznika nr 2 do przedmiotowej uchwały ust. 2 zawartego w dziale " Likwidacja barier architektonicznych" w części dotyczącej zdania "Dofinansowaniem ze środków Funduszu nie może być objęte dostosowanie budynku nowo wybudowanego lub będącego w trakcie prac wykończeniowych, wynikały z faktu, że sytuacja osoby uprawnionej do dofinansowania dla osób niepełnosprawnych będzie oceniana całościowo i w pierwszej kolejności pomoc powinna być przyznawana osobom o najgorszych warunkach bytowych i powodujących najwięcej uciążliwości w korzystaniu z budynku.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 3b rozporządzenia właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku. Przyjęcie, iż informowane wnioskodawcy miałoby następować w drodze decyzji administracyjnej nie wynika wprost z literalnego brzmienia przepisów. Brak jest też zdaniem organu wyraźnego wskazania w przepisach, iż pismo stanowiące informację o rozpatrzeniu wniosku powinno podlegać kontroli sądów administracyjnych.

Na zakończenie organ wskazał, że Zarząd Powiatu uchwałą Nr [...] z [...] sierpnia 2014 r. uchylił zaskarżoną uchwalę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) a także art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a, sądy administracyjne są między innymi powołane do badania zgodności z prawem aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Ani P.p.s.a, ani u.s.p nie wprowadzają innych kryteriów oceny sądu administracyjnego niż zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa.

Stosownie do art. 79 ust. 1 u.s.p, uchwały organu powiatu sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia nieważności takiego aktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa.

Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. a, b, c i d ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, § 2 pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych.

Sąd podziela stanowisko Wojewody, że z przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych wynika jednoznacznie, że osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. Niezależnie zatem od stopnia niepełnosprawności czy wieku każda osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie ze środków PFRON. Prawodawca, jak słusznie wskazał Wojewoda, nie przyznał organom powiatu uprawnienia do samodzielnego modyfikowania ustawowego kręgu osób uprawnionych do dofinansowania. Zasadna przy tym jest uwaga skarżącego, że osoby wymienione w pkt 3 załącznika nr 1, co najwyżej mogą skorzystać z prawa pierwszeństwa w uzyskaniu dofinansowania zgodnie z § 5 ust. 12 ww. rozporządzenia. Punkt 3 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym w 2014 r. udziela się dofinansowania do uczestnictwa osób niepełnosprawnych i ich opiekunów w turnusach rehabilitacyjnych dla osób niepełnosprawnych w wieku do 16 lat albo w wieku od 16 do 24 lat uczących się i niepracujących bez względu na stopień niepełnosprawności oraz dla osób niepełnosprawnych które posiadają orzeczenia o zaliczeniu do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności albo równoważne, które nigdy nie korzystały z dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym, w sposób istotny narusza § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych.

Zgodnie z punktem 3 zawartym w dziale "Likwidacja barier architektonicznych" załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały: dofinansowanie do likwidacji barier architektonicznych przyznawane jest: dzieciom i młodzieży do lat 24 uczącym się z dysfunkcją ruchu; osobom niepełnosprawnym z dysfunkcja narządu ruchu, w szczególności osobom poruszającym się na wózkach inwalidzkich; osobom niepełnosprawnym z dysfunkcją narządu wzroku w stopniu znacznym mającym problemy w poruszaniu się. § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra pracy i Polityki Społecznej w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON stanowi, że o dofinansowanie ze środków Funduszu na likwidację barier architektonicznych mogą ubiegać się osoby niepełnosprawne, które maja trudności w poruszaniu się, jeżeli są właścicielami nieruchomości lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości albo posiadają zgodę właściciela lokalu lub budynku mieszkalnego w którym stale zamieszkują oraz jeżeli likwidacja barier architektonicznych umożliwi lub w znacznym stopniu ułatwi osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem. Zatem o dofinansowanie ze środków PFRON może ubiegać się każda osoba niepełnosprawna, która ma trudności w poruszaniu się, niezależnie od wieku. Również jak zasadnie wskazał skarżący, kwestia czasu wybudowania budynku lub etapu prac wykończeniowych jest obojętna z punktu widzenia dofinansowania. Powyższe oznacza, że punkt 3 zawarty w dziale "Likwidacja barier architektonicznych" załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały, jak i punkt 2 zawarty w dziale "Likwidacja barier architektonicznych" załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały w zakresie sformułowania "Dofinansowaniem ze środków Funduszu nie może być objęte dostosowanie budynku nowo wybudowanego lub będącego w trakcie prac wykończeniowych" w sposób istotny naruszają § 6 pkt 1 ww. rozporządzenia.

Zasadne okazały się także zarzuty skargi kwestionujące postanowienia zaskarżonej uchwały, iż w sprawie dofinansowania nie przysługuje odwołanie. Zgodnie z § 12 ust. 3b rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON, właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku z terminie 10 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku. Przywołać tu należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaprezentowane w wyroku z 12 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 974/13 (Lex nr 1435977) – które Sąd w składzie badającym sprawę w pełni podziela – iż w przypadku przyjęcia braku możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o dofinansowanie, rozstrzygnięcie takie nie podlegałoby jakiejkolwiek kontroli sądowej. Wobec konieczności zagwarantowania wnioskodawcy konstytucyjnego prawa do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wykładnia prowadząca do wniosku, iż rozstrzygnięcie, o którym mowa w § 12 ust. 3b rozporządzenia nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego musi zostać odrzucona. Brak wskazania w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy jaką przybiera informacja z § 12 ust. 3b rozporządzenia nie stanowi przeszkody dla uznania, iż informacja ta stanowi decyzję administracyjną. Art. 66 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej stanowi bowiem, iż w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. Powyższa regulacja stanowi podstawę do zastosowania art. 104 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przy zastosowaniu takiej wykładni podstawą do zaskarżenia do sądu administracyjnego jest art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., zaś w administracyjnym toku instancji przysługuje prawo wniesienia odwołania na podstawie art. 127 § 1 i 2 k.p.a.

Odnosząc się na zakończenie do wniosku zawartego w odpowiedzi na skargę – umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego wyjaśnić należy, że fakt, iż zaskarżona uchwała została uchylona przez Zarząd Powiatu uchwałą z [...] sierpnia 2014r. Nr [...] nie stanowi przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Zważywszy na różne skutki uchylenia i stwierdzenia nieważności uchwały, oraz na fakt, że efekty czynności podejmowanych na podstawie kwestionowanych zapisów uchwały mogły i mogą funkcjonować w obrocie prawnym, uznać należało, że skarga Wojewody nie jest bezprzedmiotowa. Uchylenia uchwały nie można bowiem utożsamiać z uwzględnieniem skargi, a skutki stwierdzenia nieważności uchwały polegające na orzeczeniu o jej nieważności od daty jej podjęcia, są dalej idące niż uchylenie uchwały wywierające skutki od daty uchylenia. Uchylenie uchwały oznacza bowiem wyeliminowanie zaskarżonej uchwały ze skutkiem od daty jej uchylenia (ex nunc), natomiast w przypadku stwierdzenia jej nieważności, skutek ten powstaje od chwili jej podjęcia (ex tunc).

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. O tym, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w części w jakiej w punkcie I wyroku stwierdzono jej nieważność, sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.