Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 144/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 107  par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w Z. na bezczynność A Sp. z o.o. w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 26 marca 2018 r. strona skarżąca - Stowarzyszenie "A" w Z. na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016r. poz. 1764 ze zm.) zwróciła się do B Sp. z o.o. w L. o udostępnienie informacji publicznej, określając, że jest nią "opracowanie wskazane przez dr inż. M. C., eksperta C sp. z o.o., w poniższej wypowiedzi, na spotkaniu z radnymi i Zarządem Gminy L. w listopadzie 2016 roku: - Zrobiliśmy też trwające 2 lata badania hydrogeologiczne na tym obszarze. Mamy pełną bazę i pełną wiedzę dotyczącą budowy geologicznej tego obszaru. Jesteśmy zresztą w kontakcie z Państwa Wodociągami i tam z Panem Prezesem przekazaliśmy mu ten nasz raport środowiskowy dotyczący warunków hydrogeologicznych na tym obszarze". (Wskazać należało, że strona skarżąca powołuje się na spotkanie m.in. z Zarządem Gminy L. w listopadzie 2016 roku, podczas gdy w tej dacie organ taki nie istniał w związku z nowelizacją ustawy o samorządzie gminnym.)

W piśmie z dnia 18 kwietnia 2018 r. Prezes Zarządu B Sp. z o.o. w L. (zwany dalej również organem) odmówił udostępnienia żądanej informacji. W uzasadnieniu wskazał, że Spółka B jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność także w zakresie zaopatrzenia w wodę. Jej zadania w tym zakresie ograniczają się do dostaw wody oraz odbioru i oczyszczania ścieków. Wszelkie dane i informacje w tym zakresie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Dane dotyczące zasobów przedsiębiorstwa poza danymi, które Spółka musi udostępnić na podstawie odrębnych przepisów, nie są jawne i podlegają ochronie z mocy art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Wyżej wymieniony podmiot poinformował, że na podstawie art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnioskodawcy przysługuje prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma.

Stowarzyszenie "A" w Z. wniosło skargę na bezczynność Prezesa Zarządu B Sp. z o.o. w L. polegającą na nierozpatrzeniu wniosku z dnia 26 marca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej tj. "raportu środowiskowego dotyczącego warunków hydrogeologicznych na terenie Gminy L., będącego wynikiem dwuletnich badań hydrogeologicznych na terenie Gminy, opracowanego przez dr inż. M. C.". Strona skarżąca podniosła, że doszło do naruszenia: art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2, art. 13 ust. 1 i 2, art. 17 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2016 r. poz. 1764, zwanej dalej u.d.i.p.) oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie prawa do informacji publicznej; - art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, u.d.i.p. poprzez niezrealizowanie podmiotowego przedmiotowego obowiązku ustawowego w zakresie udostępnienia posiadanej informacji, mającej charakter informacji publicznej; - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieuzasadnione zakwalifikowanie żądanej informacji jako informacji objętej tajemnicą "przedsiębiorstwa", przy braku przesłanek do takiej decyzji, przy braku wykazania w jaki sposób, ze względu na charakter, temat, przesłanki materialne i techniczne informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy;

- art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1132) poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie informacji będącej przedmiotem wniosku, jako tajemnicy przedsiębiorstwa, bez spełnienia ustawowych przesłanek uznania informacji za takową; - art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji w ustawowym 14 dniowym terminie, a także poprzez niewskazanie w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim wniosek zostanie rozstrzygnięty; - art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p. poprzez niewydanie decyzji; - art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnienie odmowy udostępnienia żądanej informacji ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, wydanie decyzji bez prawidłowego uzasadnienia.

W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o zobowiązanie B Spółka z o.o. w L. do rozpoznania wniosku z dnia 26 marca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej polegającej na udostępnieniu raportu środowiskowego dotyczącego warunków hydrogeologicznych na terenie Gminy L., będącego wynikiem dwuletnich badań hydrogeologicznych na terenie Gminy, opracowanego przez dr inż. M. C., w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, bądź w terminie określonym przez Sąd. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a. P.p.s.a., że B. sp. z o.o. w L. dopuściła się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i o wymierzenie Prezesowi spółki B. sp. z o.o. w L. grzywny w wysokości 3 000 zł na podstawie art. 149. § 2 P.p.s.a. oraz o zasądzenie od spółki B. sp. z o.o. w L. na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że 26 marca 2018 r. wystąpiła do B. sp. z o.o. w m. L. (w treści Spółka lub B.) o udostępnienie informacji publicznej, tj. opracowania wskazanego na spotkaniu z radnymi i Zarządem Gminy

L. w listopadzie 2016 roku przez dr inż. M. C., eksperta C sp. z o.o. tj. raportu środowiskowego dotyczącego warunków hydrogeologicznych na terenie Gminy L., będącego wynikiem dwuletnich badań hydrogeologicznych na terenie Gminy, opracowanego przez dr inż. M. C. Strona podniosła, że raport jest w posiadaniu Spółki, co potwierdza protokół ze spotkania z radnymi i zarządem Gminy L. w listopadzie 2016 r., czemu Spółka nie zaprzecza. Dodała, że B. pismem z 18 kwietnia 2018 r. odmówił udostępnienia informacji powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa. Podniosła, że odpowiedź B. sp. z o.o. w L. w sposób rażący naruszyła przywołane przepisy u.d.i.p, w szczególności dotyczące trybu, formy materialnoprawnej dotyczącej udostępnienia informacji publicznej, art. 17,16, art. 5 ust. 2 tej ustawy. Skarżąca podkreśliła, że Spółka B. , pomimo tego, że nie jest organem władzy publicznej, obowiązana jest do udostępnienia informacji publicznej. W art. 4 ust. 1 u.d.i.p. bardzo szeroko określono krąg podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej; organy samorządów gospodarczych i zawodowych; podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Skarżąca podniosła, że B. sp. z o.o. w L., jak wynika z aktualnego odpisu z KRS, stanowi własność Gminy L. Gmina L. jest wspólnikiem, który posiada całość udziałów. Głównym przedmiotem działania Spółki jest pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody, odprowadzanie i oczyszczanie ścieków, a więc realizacja statutowych obowiązków gminy, przekazanych spółce gminnej. Wskazała, że w związku z tym B. sp. z o.o. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Spółka nie zaprzeczyła, że jest w posiadaniu żądanej informacji. Odmawiając udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa zdefiniowaną w art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, rażąco naruszyła prawo. Tak samo poprzez niewydanie rozstrzygnięcia zgodnie z art. 17 u.d.i.p, w myśl którego do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wskazała, że pouczenie zawarte w ostatnim zdaniu zwykłego pisma nie jest wypełnieniem dyspozycji art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p. Odmowa udostępnienia informacji powinna przybrać formę decyzji, zawierać uzasadnienie z elementami wskazanymi w art. 107 § 3 k.p.a. zawierać także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Skarżąca zarzuciła, że Spółka także rażąco naruszyła prawo powołując się na tajemnicę przedsiębiorcy. Spółka nie uzasadniła, na czym polegałoby naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa poprzez udostępnienie raportu, nie wskazała jaka konkretnie, w jakiej kategorii tajemnica zostałaby naruszona. Dla przedsiębiorcy wszystko, co wiąże się z jego funkcjonowaniem, może mieć wartość wymagającą ochrony. Jednakże nie wszystko stanowić będzie tajemnicę przedsiębiorcy. Co istotne, Spółka jest własnością Gminy. W motywach odmownego rozstrzygnięcia powinno być więc wyjaśnione, na czym tajemnica przedsiębiorcy w przypadku danej informacji publicznej polega. Tajemnica przedsiębiorcy nie jest wartością będącą celem samym w sobie lecz ma chronić przedsiębiorcę przed negatywnymi skutkami, jakie mogłoby dla prowadzonej przez niego działalności wywołać udzielenie określonych informacji, żądanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznych. Muszą one przy tym być obiektywne. W innym przypadku, tajemnicą przedsiębiorstwa byłoby wszystko, co arbitralnie przedsiębiorca za nią uzna, także w drodze podjęcia działań w celu zachowania poufności. W świetle konstytucyjnej zasady dostępu do informacji publicznej, nie każda tajemnica przedsiębiorcy będzie natomiast uzasadniać odmowę jej udostępnienia. Znaczenie danej tajemnicy musi być proporcjonalnie większe, niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji publicznej, (wyrok WSA w Opolu z 22. 02.2018 II SA/Op 4/18).

Skarżąca dodała, że Spółka nie miała prawa odmówić udostępnienia raportu, nie wykazała, aby w jakikolwiek sposób udostępnienie raportu naruszyło tajemnicę przedsiębiorstwa. Podniosła, że NSA w wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 r. I OSA 2118/16 podkreślił, że dla odmówienia udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy spełnione muszą być przesłanki formalne i materialne. Przesłanka formalna wyraża się w zamanifestowaniu woli konkretnego przedsiębiorcy utajnienia danych informacji. Z kolei przesłanka materialna polega na tym, że informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej.

Strona skarżąca podniosła, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Taki charakter będzie miała również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne i odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Skarżąca podkreśliła, że jeżeli spółka wykonuje zadania publiczne, a jednostka samorządu terytorialnego ma w niej pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a wniosek o informację publiczną dotyczy działalności tej Spółki w ramach wykonywania zadań publicznych i dotyczy wydatkowania środków publicznych, to odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, może nastąpić wyłącznie w formie decyzji administracyjnej (art. 16 i art. 5 ust. 2 ustawy), a przyczyny odmowy udostępnienia informacji muszą być zawarte w jej uzasadnieniu.

Następnie podniosła, że wniosek został skierowany do Spółki B. 26 marca 2018 r., a zatem Spółka dodatkowo naruszyła 14 dniowy termin na udzielenie/odmowę udostępnienia informacji publicznej. B. nie zachował 14 dniowego terminu na udostępnienie informacji, na odmowę udostępnienia w przepisanej formie, czym naruszył art. 13 u.d.i.p. Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej ma bowiem miejsce zarówno wtedy, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki: - nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo - nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

Strona skarżąca wskazała, że nie może ulegać wątpliwości, że B. pozostaje w zwłoce w załatwieniu złożonego wniosku. Skarżąca nie otrzymała zarówno wnioskowanej informacji publicznej, jak pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji (zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy). Podniosła, że zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007 roku (sygn. akt II SAB/Wa 85/07) "z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia takiej informacji w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej. Stanowisko organu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji powinno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie Kodeksu postępowania administracyjnego". Skarżąca wskazała, że B. odmówił udzielenia informacji w przewidzianej do tej czynności formie prawnej, niewątpliwie pozostaje w zwłoce. Dodała, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, bądź przez odmowę udostępnienia, a więc wydanie decyzji odmownej, jeżeli istnieją ku temu podstawy prawne. Podniosła, że w niniejszym postępowaniu, B. udzielił bezprawnej odpowiedzi w nieprzepisanej formie. To prowadzi do przyjęcia, że dopuścił się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej, gdyż organ nie uczynił zadość żądaniu wskazanemu we wniosku. Nie wydał też stosownej decyzji ze wskazaniem podstaw i przyczyn odmowy, w konsekwencji pozostał w bezczynności. Dodała, że wniosek o zasądzenie grzywny uzasadniony jest rażącym naruszeniem prawa polegającym na uniemożliwieniu Stowarzyszeniu prowadzenia działalności statutowej w powiecie [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że strona skarżąca pismem z 21 marca 2018 r. wniosła o udostępnienie raportu środowiskowego dotyczącego warunków hydrogeologicznych na terenie gminy L.. Organ zaś pismem z dnia 19 kwietnia 2018 r. odmówił udostępnienia informacji uzasadniając odmowę tajemnicą przedsiębiorstwa. Odmowa zawierała pouczenie o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ podniósł, że w zaistniałej sytuacji skarga na jego bezczynność jest bezprzedmiotowa, bowiem wypełnił obowiązki wynikające z ustawy, tj. odmówił udostępnienia informacji, swoją odmowę uzasadnił oraz zawarł stosowne pouczenie. Skoro strona skarżąca ze swoich uprawnień w zakresie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie skorzystała, to nie może w żaden sposób zarzucać mu bezczynności. Następnie wyżej wymieniony podmiot podniósł, że rozpatrując sprawę zastosował odpowiednio przepisy K.p.a. w związku z art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej i odmówił udostępnienia informacji, swoją odmowę uzasadnił oraz pouczył stronę o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślił, że skoro sprawa została załatwiona, to nie sposób mówić o bezczynności, co czyni skargę bezzasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślenia wymagało, że na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga dotyczyła bezczynności B. Sp. z o.o. w L. w zakresie rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia 26 marca 2018 r., złożonego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330, zwanej dalej – u.d.i.p.).

W sprawie niekwestionowane było to, że wnioskowana informacja – "raport środowiskowy dotyczący warunków hydrogeologicznych na terenie Gminy L., będący wynikiem dwuletnich badań hydrogeologicznych na terenie Gminy, opracowany przez dr inż. M. C." jest informacją publiczną w rozumieniu wymienionej wyżej ustawy.

Podkreślenia ponadto wymagało, że - jak wynika z informacji zawartej w Krajowym Rejestrze Sądowym – jedynym udziałowcem B. Sp. z o.o. w L. jest Gmina L. Natomiast w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., wśród podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, zostały wymienione podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto Spółka ta wykonuje część zadań własnych gminy, które wymienione zostały w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 994), według którego, zadania własne gminy w szczególności obejmują sprawy: wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych.

W związku z tym B. Sp. z o.o. w L. jest – jak określa to art. 4 ust. 1 u.d.i.p. - podmiotem wykonującym zadania publiczne, innym niż władze publiczne, a zatem należy do podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Zastosowanie znajduje zatem do działań tego podmiotu również art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, według którego – do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji, przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Według zaś art. 16 ust. 1 tej ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następują w drodze decyzji. Do decyzji tych, zgodnie z art. 16 ust. 2 wymienionej ustawy, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem zawartym w art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2, dotyczącym terminu rozpoznania odwołania i dodatkowych danych, które powinny być zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Natomiast według art. 17 ust. 2 u.d.i.p., wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.

W przedmiotowej sprawie, w odpowiedzi na wniosek strony skarżącej o udostępnienie powyższej informacji publicznej, Prezes Zarządu B. Sp. z o.o. w L. (zwany dalej również organem) w piśmie z dnia 18 kwietnia 2018 r. odmówił udostępnienia żądanej informacji. W uzasadnieniu wskazał, że Spółka B. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność także w zakresie zaopatrzenia w wodę. Jej zadania w tym zakresie ograniczają się do dostaw wody oraz odbioru i oczyszczania ścieków. Wszelkie dane i informacje w tym zakresie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Dane dotyczące zasobów przedsiębiorstwa poza danymi, które Spółka musi udostępnić na podstawie odrębnych przepisów, nie są jawne i podlegają ochronie z mocy art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Z powyższego przytoczenia – w sposób dosłowny – treści pisma z dnia 18 kwietnia 2018 r. wynika, że zawarte zostało w nim rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. W piśmie tym zawarte zostały elementy składowe decyzji, które zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, są niezbędne dla zakwalifikowania pisma jako decyzji w rozumieniu art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W piśmie znajduje się; - oznaczenie podmiotu, który wydał rozstrzygnięcie; data wydania; oznaczenie strony; powołanie podstawy prawnej; rozstrzygnięcie; uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, że na podstawie art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnioskodawcy przysługuje prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; a także podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby, która wydała rozstrzygnięcie.

W związku z tym, nie zgadzając się z odmową udostępnienia żądanej informacji, wnioskodawca był uprawniony do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym mógł podnieść zarzuty dotyczące zarówno merytorycznych podstaw odmowy, jak i zarzuty z zakresu naruszenia przepisów określających warunki formalne rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. strona skarżąca mogła wnieść skargę na wymienioną decyzję bez skorzystania z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z uwagi zaś na rozpoznanie przez organ wniosku strony poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej, bezpodstawny jest zarzut bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia tego wniosku.

Okoliczność, że rozstrzygnięcie nie zostało nazwane przez organ decyzją, nie może prowadzić do oceny, że organ pozostaje w bezczynności.

Niewątpliwie również uzasadnienie odmowy udostępnienia informacji nie zawiera – jak wymaga tego art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. – imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji.

Jednakże wszelkie wadliwości rozstrzygnięcia mogły stanowić podstawę sformułowania zarzutów we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy albo w skardze wniesionej od tego rozstrzygnięcia (złożonej zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a.).

W podsumowaniu stwierdzić należało, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi, według których organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 26 marca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W związku z tym, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.