Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1296/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie asesor WSA Jerzy Drwal, sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Protokolant st.sekr. sąd. Magdalena Flis, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego , SPOŁEM Powszechna Spółdzielni Spożywców na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołań pełnomocnika "Społem" Powszechnej Spółdzielni Spożywców [...], [...] oraz Prokuratora Prokuratury Rejonowej od decyzji z dnia [...] lipca 2002 (znak [...]) wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z obiektem gastronomicznym wraz z uzbrojeniem inżynieryjnym i miejscami parkingowymi w C. przy ul. [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdziło, że organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję o umorzeniu postępowania, gdyż przedmiotowy pawilon o charakterze handlowo-usługowym został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody z dnia [...]kwietnia 2000 r. Nr [...] oraz zaużytkowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2000 r. Nr [...]. Zacytował tezy wyroków NSA z dnia 1 kwietnia 1999 r. (sygn. akt IV SA 640/97) oraz z dnia 4 listopada 1997 r.(sygn. akt II SA/Gd 834/96) uznając, że w świetle tych wyroków ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji jest bezprzedmiotowe.

Następnie odwołanie od decyzji wnieśli: pełnomocnik "Społem" Powszechnej

Spółdzielni Spożywców [...], Zarząd [...] oraz Prokurator Prokuratury Rejonowej .

Pełnomocnik "Społem" Powszechnej Spółdzielni Spożywców oraz Zarząd [...] w odwołaniach o tej samej treści podnieśli, że w dacie złożenia wniosku oraz wydania decyzji zaskarżonej rozstrzygnięcie musi nastąpić w drodze decyzji merytorycznej, gdyż w sprawie istnieje tylko bezzasadność żądania strony, a nie bezprzedmiotowość postępowania. Ich zdaniem bezzasadność żądania strony co do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogła nigdy doprowadzić do wydania decyzji pozytywnej.

Natomiast Prokurator Prokuratury Rejonowej podniósł naruszenie art. 105 § 1 Kpa poprzez orzeczenie o umorzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie bez uprzedniego wyczerpującego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego. Z tych względów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania stwierdził, że gdyby zasadność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzależniona była od wykonania i zakończenia prac budowlanych prowadziło by to do samowoli budowlanej i bezprawia. Dlatego można by rozważać zastosowanie art. 105 Kpa gdyby K. K. jako inwestor zrezygnował z uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2000 r. ([...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę uchylona została wyrokiem NSA (sygn. akt II SA/Lu 658/00) i nieuzasadnione jest powoływanie się na tę decyzję. W sprawie brak jest podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 i 105 § 2 Kpa. Ponadto dodał, że w świetle ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego miasta C., decyzja jest sprzeczna z obecnie i uprzednio miejscowym obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego tej części miasta. Podniósł także, że powierzchnia wybudowanego pawilonu jest niezgodna z projektem budowlanym oraz uchwałą Rady Miejskiej z dnia 28 grudnia 2001 Nr XXXVII/466/01 ograniczającą powierzchnię sprzedażową do 800 m2 .

Rozpatrując powyższe odwołania organ II instancji stwierdził, że przedmiotem tego postępowania jest decyzja organu I instancji z dnia [...] lipca 2002 (znak [...]) wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa umarzająca postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z obiektem gastronomicznym wraz z uzbrojeniem inżynieryjnym i miejscami parkingowymi przy ul. [...]. Organ I instancji umorzenie postępowania uzasadnił tym, że przedmiotowy pawilon na dzień wydawania decyzji został już wybudowany i postępowanie z tego powodu stało się bezprzedmiotowe. Wynika to także z tego, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana przed wydaniem decyzji, od której wniesiono odwołanie co nie jest negowane przez żadną ze stron. Natomiast art.105 § 1 kpa , stanowi że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Natomiast decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca o zagospodarowaniu przestrzennym ma charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i to jest między innymi celem jej wydania. Dlatego też podkreślił, że trudno zaakceptować pogląd, iż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe po zrealizowaniu inwestycji. Byłaby ona w takim przypadku bezprzedmiotowa z uwagi na to, że inwestor zrealizował swój zamiar, uzyskując na etapie realizacji ostateczne pozwolenie na budowę, budując obiekt i uzyskując pozwolenie na użytkowanie. Zacytowana przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji teza wyroku NSA z dnia 4 listopada 1997r. (sygn.akt II SA/Gd 834/96) jest aktualna w obowiązującym stanie prawnym, jak również teza, że w tej sytuacji bezprzedmiotowe byłoby również wydanie pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 1 kwietnia 1999r. sygn. akt IV SA 640/97). Podobne stanowisko zajęte zostało przez piśmiennictwo prawnicze np. B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Warszawa 1996 r. Wyd. C.H.Beck , str. 463 , Oznacza to, że zarzuty podniesione przez odwołujących się nie są zasadne dla istoty rozstrzygnięcia tego postępowania.

W skardze do sądu zarówno pełnomocnik strony skarżącej tj. "Społem" Powszechnej Spółdzielni Spożywców [...] jak Prokurator Prokuratury Rejonowej podtrzymali w całości zarzuty podniesione w odwołaniu. W szczególności ich zdaniem brak jest przesłanek do umorzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Wynika to także według skarżących z wyroku NSA OZ w Lublinie z dnia 13 grudnia 2001r. (sygn. akt II SA/Lu 657/00) oraz w wyroku NSA OZ w Lublinie z dnia 13 grudnia 2001r. (sygn.akt II SA/Lu 658/00).

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w tej sprawie jest ocena jej stanu prawnego i faktycznego pod kątem prawidłowości zastosowania przez właściwy organ dyspozycji art. 105 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, właściwy organ administracji publicznej wydaje decyzję o jego umorzeniu.

W tej sprawie skarżący żądają jej rozstrzygnięcia co do istoty czyli w praktyce

wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jest to jednak inwestycja już zrealizowana w całości i oddana do użytku. Ponadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 13 grudnia 2001r. (sygn. akt II SA/Lu 657/00) tylko uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2000r. (Nr rep. [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji lecz nie orzekł o jej nieważności ze skutkiem ex tunc. W tej sytuacji prawnej i faktycznej organ II instancji w dacie wydania zaskarżonej decyzji o umorzeniu orzekał już na etapie inwestycji całkowicie zrealizowanej , a nawet zmienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w terminie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożył inwestor wniosek o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Dlatego też Sąd podziela dotychczasową linię orzecznictwa NSA, z której wynika, że nie można ustalić jak i oczywiście odmówić ustalenia odpowiednią decyzją warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dla inwestycji już zrealizowanej (zob. np. Wyrok NSA z dnia 4 listopada 1997r. (sygn. akt II SA/Gd 834/96 – opublik Lex nr 44165), a także poglądy wyrażone w doktrynie w tym zakresie np. B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, W-wa 1996 , Wyd. C.H. Beck , s.463.

Dlatego też, zaskarżona decyzja orzekająca w trybie art. 105 § 1 kpa o umorzeniu

postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości nie naruszyła przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego.

Z tych względów i na podstawie art. 151 w związku 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.