Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1458/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 i 24
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Asesor WSA Tomasz Dziuk, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2021r. sprawy ze skargi B. S. (S.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta C. decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 16, art. 24 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił B.S. (dalej jako strona lub skarżąca) przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że z dokumentacji przedłożonej wynika, że jest zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. W dalszej kolejności organ ten przywołał treść przepisów ustawy normujących zasady przyznawania tego świadczenia i uznał, że w przypadku strony niepełnosprawność istnieje od 21 roku życia, a nie przed jego ukończeniem, a tym samym nie spełnia przesłanki uprawniającej do otrzymania wnioskowanego świadczenia.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podniosła, że zgodnie z prawidłową interpretacją przepisu art. 16 ust. 3 ustawy świadczeniach rodzinnych winna otrzymać wnioskowane świadczenie. Odnosząc się do przywołanego w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego podniosła, że w tej sprawie nie jest on trafnie przywołany, a w jej ocenie odwołać należy się do wyroku z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 475/10. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia

[...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołał treść przepisów prawa normujących zagadnienia związane z przyznawaniem przedmiotowego świadczenia. W dalszej części organ ten odwołał się do postanowień orzeczenia o niepełnosprawności, z którego wynika, że niepełnosprawność strony powstała w 21 roku życia. W końcowej części organ odwoławczy podkreślił, że strona nie spełnia wymogów do otrzymania wnioskowanego świadczenia, ponieważ jej niepełnosprawność powstała już w 21 roku życia.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podkreśliła, że w sprawie tej naruszone zostały przepisy prawa materialnego. W ocenie skarżącej spełnia ona wymogi do otrzymania wnioskowanego świadczenia, ponieważ jej niepełnosprawność powstała w okresie od [...] kwietnia 1978 r. do [...] kwietnia 1979 r., a tym samym decyzja o nieprzyznaniu wskazanego świadczenia jest bezzasadna i winna takie świadczenie otrzymać.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) wykazała, że decyzja ta nie narusza wymogów prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu między organami administracji publicznej a skarżącą sprowadza się do tego, czy niepełnosprawność skarżącej powstała przed ukończeniem 21 roku życia jak twierdzi skarżąca, czy też po ukończeniu tego wieku. Podniesiona okoliczność jest istotna z tego powodu, że stosownie do postanowień art. 16 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek pielęgnacyjny przysługuje: niepełnosprawnemu dziecku; osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; osobie, która ukończyła 75 lat. Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 3 przywoływanej ustawy, zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Treść przywołanego powyżej przepisu w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie wydaje się być jasna i czytelna, a mianowicie osoba niepełnosprawna legitymująca się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny, jeżeli jej niepełnosprawność powstanie do 21 roku życia. Mając na uwadze stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie i wiek skarżącej, niepełnosprawność w jej przypadku winna powstać do [...] marca 1979 r., a wynika to z tego, że [...] kwietnia 1979 r. skarżąca skończyła 21 lat. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że skarżąca już wcześniej ubiegała się o przyznanie przedmiotowego świadczenia jednakże tutejszy Sąd wyrokiem z 11 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1030/19 oddalił jej skargę. Po zakończeniu tego postępowania skarżąca [...] r. otrzymała nowe orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. o stopniu niepełnosprawności, z którego wynika, że została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a niepełnosprawność istnieje od 21 roku życia. Jak wynika to z przedłożonych akt administracyjnych skarżąca nie kwestionowała tego orzeczenia co do momentu powstania stopnia niepełnosprawności. Powyższa okoliczność jest o tyle istotna, że skarżąca w latach wcześniejszych utrzymywała, że jej niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21 roku życia. Podkreślić należy, że z treści przywołanego orzeczenia w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że wypowiadający się organ stwierdził powstanie niepełnosprawności u skarżącej od 21 roku życia, a tym samym skarżąca nie spełnia wymogu wynikającego z treści przywołanego powyżej przepisu, który przewiduje niezbędność powstania niepełnosprawności do ukończenia 21 roku życia. Skarżąca w skardze do tutejszego Sądu akcentuje, że jej niepełnosprawność powstała przed 21 rokiem życia, jednakże na potwierdzenie tego faktu nie przedłożyła żadnego dokumentu. Odwołanie się przez skarżącą do wyroku tutejszego Sądu z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 475/10, co nastąpiło w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, nie może być dokumentem wystarczającym w tym zakresie, ponieważ mocą przywołanego wyroku tutejszy Sąd uwzględnił wniesioną skargę i nakazał organom administracji wyjaśnienie przedmiotowej kwestii, a zatem nie wypowiedział się merytorycznie w sprawie.

W ramach przedmiotowego postępowania strona nie przedłożyła żadnego dokumentu pozwalającego na przyjęcie prezentowanego przez nią stanowiska.

W zgromadzonych aktach sprawy zalega jedynie przywoływane powyżej orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, z treści tego orzeczenia wynika w sposób jednoznaczny, że niepełnosprawność skarżącej powstała już w 21 roku życia, a przywoływany przepis ustawy o świadczeniach rodzinnych zawiera regulację mówiącą o tym, że niepełnosprawność winna powstać do 21 roku życia. Zatem treść tego dokumentu jest dla organów administracji wypowiadających się w sprawie wiążąca i nie została zakwestionowana żadnym innym dokumentem.

W świetle powyższego przyjdzie stwierdzić, że organy administracji publicznej w rozpoznawanej sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi, ponieważ przepisy prawa materialnego zostały prawidłowo zinterpretowane, a zarazem nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić.

mr