Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3093/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Tadeusz Woś Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2004r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 1996 r., znak: [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził na wniosek K.K. i M.S. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej zmianę konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym oraz postawienie wiaty o konstrukcji drewnianej nie związanej trwale z gruntem na terenie położonym w Krakowie przy ul. J. "1" na działce nr [...].

Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 1996 r., znak: [...] Prezydent Miasta K. nakazał w trybie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlane K.K. i M.S. wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych przy zmianie konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym położonym przy ul. J. "1" w K. (działka nr [...], obręb [...]) w trybie natychmiastowym, z powodu braku wymaganego pozwolenia na budowę i zrealizowania prac w lipcu 1996 r.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 13 listopada 1996 r., znak: [...] uchylił - na skutek zażalenia K.K. i M.S. - postanowienie z dnia 6 sierpnia 1996 r., znak: [...] Prezydenta Miasta K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego postanowienia Wojewoda [...] wskazał, że w aktach znajduje się decyzja z dnia [...] lipca 1996 r., znak: [...] zatwierdzająca na wniosek K.K. i M.S. projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej zmianę konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym oraz postawienie wiaty o konstrukcji drewnianej nie związanej trwale z gruntem na terenie położonym w Krakowie przy ul. J. "1" na działce nr [...]. Nie ma zatem podstaw do zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Ponownie rozpoznając sprawę postanowieniem z dnia 16 października 1996r, znak: [...] Prezydent Miasta K. nakazał w trybie art. 50 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlane K.K. i M.S. wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych przy zmianie konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym położonym przy ul. J. "1" w K. w trybie natychmiastowym, z powodu braku wymaganego pozwolenia na budowę i zrealizowania prac w lipcu 1996 r. Nakazano dokonać zabezpieczeń budynku nr "1" przed wpływem warunków atmosferycznych, tak aby nie powodowało zakłócenia prawidłowego ciągu kominów budynku nr "1" i "2" przy ul. J. w K.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 16 stycznia 1997 r., znak: [...] wydanym po rozpatrzeniu zażalenia K.K. i M.S. - utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 16 października 1996 r., znak: [...].

Decyzją z dnia 26 sierpnia 1996 r. Prezydent Miasta K., znak: [...] nakazał w trybie art. 66, art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane K.K. i M.S. w trybie natychmiastowym zmianę sposobu zabezpieczenia budynku nr "1" przed wpływem warunków atmosferycznych, tak aby nie powodowało zakłócenia prawidłowego ciągu kominów budynku nr "1" i "2" przy ul. J. w K. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Wojewoda [...] decyzją z dnia 6 listopada 1996 r., znak; [...] utrzymał w mocy - po rozpatrzeniu odwołania K.K. i M.S. - decyzję z dnia 26 sierpnia 1996 r. Prezydenta Miasta K., znak: [...].

Decyzją nr [...] z dnia 22 stycznia 1997 r., znak: [...] Prezydent Miasta Krakowa umorzył postępowanie w sprawie zmiany sposobu zabezpieczenia budynku przy ul. J. "1" i stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 26 sierpnia 1996 r. Prezydenta Miasta K. , znak: [...] jako bezprzedmiotowej ze względu na to, że zmiana konstrukcji dachu z płaskiego na dwuspadowy w budynku przy ul. J. została już wykonana.

Wojewoda [...] decyzją z dnia 9 maja 1997 r., znak: [...] - wydaną po rozpatrzeniu odwołania L.K. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 22 stycznia 1997 r., znak: [...]- uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 22 stycznia 1997 r. i umorzył postępowanie objęte tą decyzją

W obrocie prawnym pozostała zatem decyzja Wojewody [...] z dnia 6 listopada 1996 r., znak; [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia 26 sierpnia 1996 r. Prezydenta Miasta K., znak: [...] nakazującą w trybie art. 66, art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane K.K. i M.S. w trybie natychmiastowym zmianę sposobu zabezpieczenia budynku nr "1" przed wpływem warunków atmosferycznych, tak aby nie powodowało zakłócenia prawidłowego ciągu kominów budynku nr "1" i "2" przy ul. J. w K.

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 30 września 1997 r., sygn. akt: M SAB/Kr 8/97 wydanym w sprawie ze skargi L.K. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wykonania zabezpieczenia robót budowlanych zobowiązał Prezydenta Miasta K., aby w terminie 30 dni wydał orzeczenie mające na celu wyegzekwowanie nakazu zawartego w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 26 sierpnia 1996 r.

Postanowieniem z dnia 21 października 1996 r. Wojewoda [...] orzekł o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 1996 r., znak: [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta K. o zatwierdzeniu na wniosek K.K. i M.S. projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej zmianę konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym oraz postawienie wiaty o konstrukcji drewnianej nie związanej trwale z gruntem na terenie położonym w K. przy ul. J. "1" na działce nr [...]. Postanowienie to wydano w związku z wszczęciem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 1996 r., znak: [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 24 lutego 1997 r., znak: [...] umorzył postępowanie zażaleniowe wszczęte na skutek zażalenia K.K. i M.S. od postanowienia Wojewody [...] z dnia 21 października 1996 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 1996 r., znak: [...]. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 lutego 1997 r., znak: [...] podano, że rozstrzygnięcie powyższe jest uzasadnione faktem stwierdzenia przez Wojewodę [...] decyzją z dnia 12 listopada 1996 r., znak: [...] nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1996 r., znak [...] o zatwierdzeniu na wniosek K.K. i M.S. projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej zmianę konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym oraz postawienie wiaty o konstrukcji drewnianej nie związanej trwale z gruntem na terenie położonym w K. przy ul. J. "1" na działce nr [...].

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 1996 r., znak: [...] wydanym w trybie art. 89 ust. 2 Prawa budowlanego Prezydent Miasta K. nałożył na L.C. - właścicielkę posesji położonej w Krakowie przy ul. J. "2" w K. obowiązek przedstawienia ekspertyzy kominiarskiej kominów na budynku nr "2". Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 14 grudnia 1996 r., znak: [...] wydaną w trybie art. 51 Prawa budowlanego nałożono na K.K. i M.S. obowiązek przedstawienia ekspertyzy kominiarskiej kominów na budynku nr "1".

Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 26 maja 1997 r., znak: [...] wydaną w trybie art. 66 Prawa budowlanego nakazano - bez wskazania adresata tej decyzji - usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i zagrożeń poprzez odłączenie gazu w budynku mieszkalnym przy ul. J. "2" w K. w terminie natychmiastowym.

Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 11 czerwca 1997 r., znak: [...] uchylono - po rozpatrzeniu odwołania L.K.- decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 26 maja 1997r., znak: [...] ze względu na to, że właścicielem posesji przy ul. J. "2" w K. została A.K.

Decyzją Wojewody [...] z dnia 18 czerwca 1998 r., znak: [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania A.K., K.K. i M.S. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 9 stycznia 1998 r, znak: [...] wydanej w trybie art. 87 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakładającej na właścicieli budynku mieszkalnego przy ul. J. "1" w Krakowie obowiązek przedłożenia dokumentacji związanej z przebudową konstrukcji dachu na tym budynku - uchylono decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 9 stycznia 1998 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 12 listopada 1998 r., znak: [...] wydaną w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na K.K. i M.S. w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem obowiązek przedłożenia projektu architektoniczno-budowlanego konstrukcji dachu budynku przy ul. J. "1" w K. w terminie do 15 grudnia 1998 r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 18 marca 1999 r., znak: [...] - wydaną po rozpatrzeniu odwołania K.K. i M.S. - uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 12 listopada1998 r., znak: [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia 14 maja 1999 r, znak: [...], nr [...] wydaną w trybie art. 48, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał K.K. i M.S. rozbiórkę części budynku, tj. trójspadowego dachu budynku przy ul. J. "1" w K.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia 25 kwietnia 2000 r., znak: [...] uchylił decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 maja 1999 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, w uzasadnieniu wskazując, że należy prowadzić postępowanie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2000 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 i 123 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r, nr 89, póz. 414 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia A.K. - pełnomocnika K.K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] z dnia 18 sierpnia 2000 r, znak: [...], w którym zażądano od inwestora K.K. przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego - Powiat [...] następujących dokumentów dotyczących budynku przy ul. J. "1" w K.: 1. ekspertyzy konstrukcyjno-budowlanej z podaniem takiego rozwiązania projektowego przebudowy istniejącego dachu trójspadowego budynku aby nowopowstały dach nie powodował zakłócenia ciągu kominowego budynku sąsiedniego przy ul. J. "2" w K., 2. aktualnego poświadczenia prawa własności przedmiotowej posesji, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł - działając na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U., Nr 89 póz. 414 z późn. zm. w zw. z art. 123 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r. Nr 89 póz. 414 z późn. zm.) - o zażądaniu od inwestora K.K. dokumentu dotyczącego przebudowy dachu budynku przy ul. J. "1" w K. i przedłożenia go w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w K. -Powiat [...] tj. ekspertyzy konstrukcyjno-budowlanej, wykonanej przebudowy dachu w/w budynku sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, w celu nakazania inwestorowi wykonania czynności mających na celu doprowadzenie tego obiektu do zgodności z prawem w trybie art. 51 Prawa budowlanego ze szczególnym uwzględnieniem istniejących zakłóceń ciągu kominowego budynku sąsiedniego przy ul. J. "2" w K., mając na uwadze protokół nr [...] z okresowej kontroli przewodów kominowych z dnia 8 sierpnia 2000 r. - w terminie do 15 grudnia 2000 r.

W uzasadnieniu wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...], zobowiązał inwestora K.K. do przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego - Powiat [...] następujących dokumentów dotyczących budynku przy ul. J. "1" w K.: 1. ekspertyzy konstrukcyjno-budowlanej z podaniem takiego rozwiązania projektowego przebudowy istniejącego dachu trójspadowego budynku, aby nowopowstały dach nie powodował zakłócenia ciągu kominowego budynku sąsiedniego przy ul. J. "2" w K. , 2. aktualnego poświadczenia prawa własności przedmiotowej posesji.

Na postanowienie to wniósł zażalenie pełnomocnik zobowiązanego. Podniósł, że prowadzone przez organ nadzoru l instancji postępowanie jest bezprzedmiotowe. Inwestor w okresie prowadzenia robót legitymował się decyzją o pozwoleniu na budowę, a opinia kominiarska z dnia 8 sierpnia 2000 r. nie może być podstawą wydania kwestionowanego postanowienia. W świetle tego nieusprawiedliwione było wydanie tego aktu prawnego.

Organ drugiej instancji stwierdził, że organ pierwszej instancji, w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie zmiany konstrukcji dachu budynku, usytuowanego w zabudowie bliźniaczej z budynkiem przy ul. J. "2" w K., po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych przy zmianie konstrukcji dachu z dnia 16 października 1996 r, znak: [...], zgodnie z art. 81 c Prawa budowlanego, w formie postanowienia, nakazał dostarczenie określonych dowodów.

Podniesiono w uzasadnieniu postanowienia, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego w celu prawidłowego wykonywania zadań określonych przepisami prawa budowlanego zostały uprawnione do nakładania obowiązku dostarczenia odpowiednich ocen technicznych i ekspertyz. W razie więc powzięcia uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego w/w organy mogą nałożyć na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego oraz dostawcę wyrobów budowlanych w drodze postanowienia, obowiązek dostarczenia na ich koszt, w określonym terminie, odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz.

Organ drugiej instancji stwierdził, że kwestionowane postanowienie związane jest z gromadzeniem dowodów, które w powiązaniu z pozostałymi dowodami zebranymi w tej sprawie pozwolą organowi nadzoru budowlanego zająć stosowne stanowisko, którym z tych dowodów daje wiarę, a którym tej wiary odmawia. Potrzebne to będzie do wydania w tej sprawie decyzji co do istoty. Zebranie i rozstrzygnięcie całego materiału dowodowego jest bowiem obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie w danej sprawie, wynikającym z art. 77 § 1 k.p.a.

Podniesione zarzuty, że nieprawidłowym było zobowiązanie żalącego się do dostarczenia żądanych przez organ l instancji dokumentów nie znajduje - w przekonaniu organu drugiej instancji - żadnego uzasadnienia w świetle wyraźnych uregulowań przepisów prawa budowlanego w tym zakresie.

Organ odwoławczy wskazał, że badając sprawę w związku z wniesieniem na kwestionowane postanowienie zażalenia dostrzeżono pewne uchybienia i dlatego w niezbędnym zakresie skorzystano z przyznanych organowi odwoławczemu kompetencji merytoryczno-reformacyjnych w art. 138 § 1 pkt 2 zdanie pierwsze. Zgodnie z tym artykułem organ administracji uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzekł co do istoty. Przepis art. 81 c ust. 2 nie upoważnia bowiem do żądania dokumentów potwierdzających prawo własności. Takie dowody organ winien gromadzić w toku postępowania dowodowego (art. 77 k.p.a.). W związku z tym, że w toku postępowania odwoławczego termin wykonania nałożonego obowiązku kwestionowanym postanowieniem upłynął, organ II instancji orzekł o nowym terminie wykonania nałożonego obowiązku.

Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2000 r. wydane w sprawie [...] złożył K.K. działający przez pełnomocnika adwokata A.K.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania tj.:

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie obligatoryjnego zawieszenia postępowania i nieuwzględnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie,

- art. 105 k.p.a. poprzez zaniechanie rozważenia we własnym zakresie kwestii bezprzedmiotowości niniejszego postępowania,

- art. 7 k.p.a. przez naruszenie zasady praworządności i zasady uwzględniania słusznego interesu obywateli i zasady prawdy obiektywnej,

- art. 8 k.p.a. przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa,

- art. 11 k.p.a. przez zaniechanie przedstawienia stronie przesłanek, którymi kierował się organ odmawiając uwzględnienia zarzutów podniesionych w zażaleniu,

- art. 50, 51 oraz 81 c § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, póz. 414 ze zm.) przez błędne jego zastosowanie,

Skarżący wniósł w związku z powyższym o uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], oraz umorzenie postępowania administracyjnego, zasądzenie od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 1.000 zł (słownie: tysiąca złotych), orzeczenie na podstawie stanu faktycznego w przypadku nie nadesłania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiedzi na skargę oraz o przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność powoda na zasadzie art. 209 k. p. c. w związku z art. 59 ustawy o NSA.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał w dniu [...] listopada 2000 r, na skutek zażalenia wniesionego przez pełnomocnika K.K. adwokata A.K. od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2000 r., postanowienie o sygnaturze [...]. W niniejszym postanowieniu uchylono zaskarżone postanowienie organu l instancji i zobowiązano K.K. do dostarczenia dokumentu dotyczącego przebudowy dachu budynku przy ul. J. "1" w K. i przedłożenia go w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w K., tj. ekspertyzy konstrukcyjno-budowlanej, wykonanej przebudowy dachu w/w budynku, w celu nakazania inwestorowi wykonania czynności mających na celu doprowadzenie tego obiektu do zgodności z prawem w trybie art. 51 Prawa budowlanego ze szczególnym uwzględnieniem zakłóceń ciągu kominowego budynku sąsiedniego przy ul. J. "2" w K. z uwagi na protokół nr [...] z okresowej kontroli przewodów kominowych z dnia 8 sierpnia 2000 r. w terminie do dnia 15 grudnia 2000 r. Jako podstawę prawną powyższego postanowienia podano art. 81 c Prawa budowlanego.

Zdaniem skarżącego powyższe postanowienie jest błędne, zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa i powinno zostać uchylone, a postępowanie administracyjne toczące się w sprawie zmiany konstrukcji dachu płaskiego na dach trójspadowy w budynku przy ul. J ."1" jest bezprzedmiotowe i jako takie powinno być umorzone. Bezprzedmiotowość niniejszego postępowania wynika z następujących okoliczności.

Inwestor K.K. (wspólnie z M.S., ówczesnym współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości) otrzymał w dniu [...] lipca 1996 r. decyzję o pozwoleniu na budowę. Przebudowę dachu rozpoczęto w dniu 1 sierpnia 1996 r.

W dniu 2 sierpnia 1996 r, już po uprawomocnieniu się powyższej decyzji odwołała się od niej sąsiadka - A.K.

W dniu 6 sierpnia 1996 r. Prezydent Miasta K. wydał postanowienie ([...]) o wstrzymaniu robót budowlanych na okres 60 dni. W okresie tym K.K. nie prowadził robót budowlanych. Z uwagi na brak przewidzianej w art. 51 Prawa budowlanego decyzji, postanowienie o wstrzymaniu, zgodnie z art. 50 Prawa budowlanego wygasło 6 października 1996 r. W związku z powyższym K.K. powiadomił właściwy organ o kontynuacji prac, a następnie o dniu ich zakończenia.

W dniu 16 października 1996 r. Prezydent Miasta K. ponownie wydał postanowienie o wstrzymaniu robót, zostało ono doręczone stronie już po zakończeniu prac, a tym samym było zgodnie z art. 105 k.p.a. bezprzedmiotowe ab initio. Od tego postanowienia K.K. z M.S. złożyli zażalenie w dniu 28 października 1996 r.

W dniu 12 listopada 1996 r. Wojewoda [...] wydał decyzję ([...]) stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 1996 r. ([...]) o pozwoleniu na budowę. Decyzja Wojewody nie została K.K. doręczona. W sprawie ważności decyzji Wojewody stwierdzającej nieważność pozwolenia na budowę toczy się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (sygn. [...]). Kwestia legitymowania się przez K.K. w czasie prac ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę ma w ocenie skarżącego podstawowe znaczenie dla niniejszego postępowania.

W dniu 16 stycznia 1997 r. Wojewoda wydał postanowienie ([...]) w związku z zażaleniem K.K. i M.S. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 16 października 1996 r. ([...]) nakazujące wstrzymanie robót budowlanych w terminie natychmiastowym i dokonanie zabezpieczeń przed negatywnym wpływem warunków atmosferycznych, utrzymujące zaskarżone postanowienie w mocy.

Zdaniem skarżącego przedstawione powyżej okoliczności świadczą o tym, że K.K. w czasie robót legitymował się prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym, w zakresie legalizacji stanu rzeczy, jaki powstał po podważeniu ostatecznego charakteru decyzji o pozwoleniu na budowę rozwiązania należy poszukiwać w wydaniu decyzji o zezwoleniu na użytkowanie obiektu (powołano się w tym zakresie na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 czerwca 1998 roku, sygn. akt IV SA 1399/96, opublikowanego w OSP 2000/4/60 ).

Zgodnie z art. 57 ustawy Prawo budowlane przesłanką wydania decyzji o dopuszczeniu obiektu budowlanego do użytkowania jest zgodność wykonania obiektu budowlanego z warunkami pozwolenia na budowę. Chodzić tutaj może tylko o warunki pozwolenia na budowę, które obowiązywało w momencie realizacji inwestycji.

Wobec opisanego powyżej stanu sprawy błędne jest postanowienie wydane przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oparte o przepis art. 81 c Prawa budowlanego i dążące do doprowadzenia obiektu przy ul. J. "1" do zgodności z prawem w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Organ administracyjny II instancji powołuje się na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 16 października 1996 r. i prowadzone na jego podstawie postępowanie dowodowe. Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych wydane na podstawie art. 50 Prawa budowlanego, zgodnie z ust. 4 tego przepisu traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia stronie. Ma ono zatem charakter tymczasowy, a jego obowiązywanie wygasa z mocy prawa w terminie określonym w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego. W związku z tym Wojewoda wydając postanowienie rozpatrujące zażalenie inwestorów nie mógł orzec o utrzymaniu postanowienia z 16 października 1996 r. w mocy. Zgodnie z uzasadnieniem wyroku Sądu Najwyższego z dnia [...] maja 1999 r., sygn. [...], w przypadku gdyby organ administracyjny drugiej instancji orzekał po upływie 2 miesięcy od doręczenia stronie postanowienia o wstrzymaniu robót, to powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy prowadzenie postępowania dowodowego jest błędne i bezprzedmiotowe, a jego bezprzedmiotowość wynika z wygaśnięcia postanowienia o wstrzymaniu robót z mocy prawa w terminie określonym w ustawie.

Ponadto należy podnieść, że roboty budowlane były prowadzone zgodnie z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę, a tym samym nie ma podstaw do zastosowania art. 51 Prawa budowlanego ponieważ nie zachodzi przesłanka niezgodności z prawem przebudowanego budynku.

Wobec wątpliwości co do ostatecznego charakteru decyzji o pozwoleniu na budowę, które są przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (sygn. IV SA 654/97), organ administracyjny uznając, że okoliczność ta ma charakter zagadnienia wstępnego powinien był zawiesić postępowanie na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak bowiem wykazano powyżej kwestia prawomocności decyzji o pozwoleniu na budowę rozstrzyga o spełnieniu przesłanek do zastosowania art. 51 lub 57 Prawa budowlanego, co ma istotne znaczenie dla przyszłej decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie. Gdyby organ administracyjny nie powziął wątpliwości co do prawomocności decyzji o pozwoleniu na budowę, to powinien był postępowanie umorzyć.

Wreszcie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie zastosował art. 81 c Prawa budowlanego.

Zgodnie z brzmieniem art. 81 c ust. 2 powyższej ustawy organ administracji w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego mogą nałożyć na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę budynku obowiązek dostarczenia odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Z sentencji postanowienia wynika wyraźnie, że wątpliwości organu nie dotyczą stanu technicznego budynku K.K., a budynku sąsiedniego, położonego przy ul. J. "2". Tym samym nie ma w świetle art. 81 c Prawa budowlanego podstaw do nakładania obowiązku dostarczenia dokumentacji na K.K. i obciążania go jej kosztami. Art. 81 c ust. 2 upoważnia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jedynie do nałożenia takiego obowiązku na właścicielkę nieruchomości położonej przy ul. J. "2".

Zaskarżone postępowanie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracyjny powinien podjąć wszelkie kroki celem wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan sprawy zgodnie z rzeczywistością. W niniejszej sprawie organ zaniechał dokładnego zbadania okoliczności oraz wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego.

Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika wymóg praworządności i sprawiedliwości prowadzonego postępowania. Według wyroku NSA z dnia 6 sierpnia 1984 r., sygn. II SA 742/84, organ administracyjny, który w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne co do załatwienia sprawy uchybia art. 8 i 11 k.p.a. i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do licznych zastrzeżeń podniesionych przez skarżącego w stosunku do toczącego się postępowania.

W związku z powyższymi naruszeniami skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia i umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Organ odwoławczy podkreślił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego zostały uprawnione przepisami prawa budowlanego do nakładania obowiązku dostarczenia odpowiednich ocen technicznych i ekspertyz w celu wykonywania w sposób prawidłowy zadań określonych przepisami prawa budowlanego, zgodnie z art. 81 c ust. 2 tychże przepisów

W razie więc powzięcia uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego w/w organy mogą nałożyć na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego oraz dostawcę wyrobów budowlanych w drodze postanowienia, obowiązek dostarczenia, w określonym terminie, odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Postanowienie takie nie rozstrzyga sprawy co do istoty, lecz należy je zaliczyć do tej grupy postanowień, które swym rozstrzygnięciem wpływają na dalszy bieg postępowania, bowiem w razie jego nie wykonania organ na podstawie art. 81 c ust. 4 może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia.

Dostarczony dokument, zgodnie z nałożonym postanowieniem z art. 81 c Prawa budowlanego obowiązkiem będzie podlegał ocenie tak jak i pozostałe dowody zgromadzone w tej sprawie, co pozwoli organowi na podjęcie prawidłowej decyzji co do istoty. Nie można w takim wypadku twierdzić, że organ nadzoru budowlanego dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W tym względzie istnieją wyraźne uregulowania ustawodawcy, zaś nałożenie takiego obowiązku świadczy o wnikliwym rozpatrywaniu niniejszej sprawy, tak jak stanowi to art. 77 § 1 k.p.a. i jedna z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażona wart. 7 k.p.a. - prawdy obiektywnej. Zasada ta ustanawia jeszcze jeden ważny obowiązek organu - stania na straży praworządności.

W myśl tej zasady organ rozpatrujący daną sprawę, kierując się normą prawa materialnego ocenia, jakie fakty mają istotne znaczenie i w związku z tym, jakie dowody są niezbędne dla udowodnienia tych faktów. Trudno więc w tym wypadku mówić o naruszeniu tych przepisów.

Stwierdzono też, że nie można podzielić argumentacji pełnomocnika strony skarżącej się co do podstaw obligatoryjnego zawieszenia tego postępowania, z przyczyn wymienionych w art. 97 § pkt 4 k.p.a. Przez "zagadnienie wstępne" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia, gdyby ono w sobie samo mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (tzn. w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym się toczy się postępowanie w głównej sprawie. Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem (element stosunku czasowego) prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. Z taką sytuacją w tej konkretnej sprawie nie mamy do czynienia

Nie można uznać za zasadnych i pozostałych zarzutów. Nie można powiedzieć, że brak jest któregokolwiek z elementów stosunku materialno-prawnego uzasadniającego twierdzenie, że nie można wydać decyzji co do istoty w tej sprawie, co czyni zarzut nie rozpatrzenia podstaw zastosowania art. 105 k.p.a. za chybiony.

Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2004 r. skarżący K.K. ani Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stawili się. Za skarżącego stawił się aplikant adwokacki M.P. przedkładając pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez adwokata A.K. - pełnomocnika skarżącego. Stawiła się uczestniczka postępowania A.K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi K.K. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, póz. 1269)). Kryterium tej kontroli stanowią przepisy prawa obowiązującego w chwili podjęcia zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie są to przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlane (Dz.U. z 1994 r., nr 89, póz. 414) według stanu na dzień 2 listopada 2000 r.

Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., znak: [...] z dnia [...] listopada 2000 r. zostało wydane w postępowaniu w przedmiocie rozbiórki części budynku, tj. trójspadowego dachu budynku przy ul. J. "1" w K., tj. w następstwie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 25 kwietnia 2000 r., znak: [...] uchylającej decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 maja 1999 r., znak: [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W dniu [...] listopada 2000 r., tj. w dniu wydania zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], znak: [...] pozostawała w obrocie prawnym ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia 12 listopada 1996 r, znak: [...]) stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 1996 r. ([...]) o pozwoleniu na budowę. Fakt, iż decyzja ta nie uzyskała waloru prawomocności w związku z jej zaskarżeniem do sądu administracyjnego, nie stanowi kwestii prejudycjalnej, o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co sugeruje pełnomocnik skarżącego.

W myśl cytowanej regulacji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. określona kwestia uzyskuje walor prejudycjalnej, jeżeli w czasie rozpatrywania sprawy administracyjnej jest nierozstrzygnięta, tzn. organ prowadzący sprawę zastaje ją nierozstrzygniętą. Sytuacja nierozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej musi występować w chwili rozpatrywania sprawy administracyjnej i oznacza brak możliwości ustalenia w tym momencie czasowym przez organ rozpatrujący sprawę określonej okoliczności prawnej. Jeżeli natomiast w momencie rozpatrywania sprawy administracyjnej można udzielić odpowiedzi na pytanie o stan prawny niezbędnych dla tej sprawy elementów, nie ma podstaw do przyjęcia, iż dana kwestia jest nierozstrzygnięta. Nie można co do zasady - a na pewno na gruncie niniejszej sprawy - uznać, że istotna dla sprawy administracyjnej kwestia wynikająca z decyzji ostatecznej jest nierozstrzygnięta w sytuacji, gdy toczy się postępowanie mające na celu weryfikację tej decyzji. Decyzja ostateczna jest bowiem rozstrzygnięciem, które w sposób trwały rozstrzyga sprawę administracyjną i jest wiążące dla innych organów administracji (nawet jeśli nie uzyskało ono jeszcze waloru prawomocności). Zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a., wyeliminowanie decyzji ostatecznej z obrotu prawnego może nastąpić tylko w określonych sytuacjach wymienionych w k.p.a. i do tego czasu decyzja ostateczna korzysta z domniemania legalności. Celem zasady trwałości decyzji ostatecznej jest zarówno ochrona praw nabytych strony, jak i ochrona porządku prawnego. Nawet w sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie administracyjne poweźmie wątpliwości co do zgodności z prawem decyzji ostatecznej istotnej dla rozstrzyganej w tym postępowaniu sprawy administracyjnej, nie może - co do zasady - uznać konieczności zweryfikowania decyzji ostatecznej jako kwestii prejudycjalnej. W momencie orzekania stan prawny wynikający z decyzji ostatecznej jest wiążący dla organu orzekającego w sprawie. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że nie można mówić o zagadnieniu wstępnym, gdy kwestia prejudycjalna została już rozstrzygnięta, a sytuacja taka zachodzi, kiedy w kwestii prejudycjalnej wiąże już decyzja ostateczna, oznaczająca przecież w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej i stabilizację skutków prawnych ukształtowanych w wyniku jej zakończenia. Samo więc wszczęcie postępowania sądowego, mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, która rozstrzygnęła zagadnienie wstępne ważne w innym postępowaniu administracyjnym, nie może być ujmowane jako zagadnienie wstępne w tym postępowaniu.

Dopóki ta decyzja ostateczna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego bądź nie zostanie wydane postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania, dopóty uznanie, iż wystąpiło w sprawie zagadnienie wstępne pociągające za sobą skutki procesowe określone w k.p.a. nie tylko naruszałoby art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 16 § 1 k.p.a., ale naruszałoby też nakaz wynikający z art. 12 § 1 k.p.a., dotyczący szybkości postępowania organu administracji publicznej (por. argumentację przedstawioną w wyroku NSA z dnia 13.10.2000 r, IV SA 1670/98, publ. ONSA z 2001 r, nr 4, póz. 189). Zasada, że weryfikacja decyzji ostatecznej nie może być traktowana jako kwestia prejudycjalna w sprawie administracyjnej doznaje wyjątków w sytuacji - która nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie, gdy sam ustawodawca przesądzi bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej a oceną legalności decyzji administracyjnej lub postępowania poprzedzającego jej wydanie.

W związku z tym, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 1996 r. ([...]) o pozwoleniu na budowę do dnia stwierdzenia jej nieważności korzystała z domniemania zgodności z prawem nie jest dopuszczalne postawienie inwestorom realizującym inwestycję na podstawie tego pozwolenia zarzutu samowolnego, tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę wybudowania obiektu budowlanego lub jego części. W takiej sytuacji nie istnieją podstawy do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego.

Stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę oznacza jednak, że inwestycja zrealizowana na podstawie tego wadliwego pozwolenia wymaga weryfikacji z punktu widzenia jej zgodności z przepisami z zakresu prawa budowlanego, istnieje bowiem realne niebezpieczeństwo, iż - wprawdzie bez winy inwestora - została ona zrealizowana w sposób niezgodny z tymi przepisami. Nie jest zatem uzasadnione twierdzenie, że postępowanie w sprawie nałożenia obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz jest bezprzedmiotowe i podlega jako takie umorzeniu. Nie można bowiem twierdzić, że zaistniały stan prawny i faktyczny nie kreuje sprawy administracyjnej usunięcia uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, o jakich mowa w art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Argumentacja przedstawiona w skardze odnosząca się do kwestii umorzenia postępowania nie dotyczy ponadto sprawy będącej przedmiotem rozpoznania przez sąd wojewódzki, a koncentruje się na kwestii bezprzedmiotowości postępowania w sprawie wstrzymania robót budowlanych w związku z utratą ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego). Należy podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, w tym wypadku sprawy zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], znak: [...]z dnia [...] listopada 2000 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz.

Art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 1-3 Prawa budowlanego. Ponieważ w niniejszej sprawie występuje przypadek inny niż określony w art. 48, a roboty budowlane zostały wykonane ze względu na istotnie wadliwe pozwolenie na budowę w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), uzasadnione jest prowadzenie w sprawie postępowania w trybie art. 51 ust. 1-3 Prawa budowlanego, którego istotą przy wymogu odpowiedniości stosowania tego przepisu jest uzyskanie pewności, że zrealizowane roboty budowlane są zgodne z prawem. Postępowanie to zmierza do uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, gdyż zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie takie jest wymagane, jeżeli właściwy organ wydał, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3, decyzję nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek. W takim kierunku zmierza również argumentacja przytaczanego w skardze poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażona w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 czerwca 1998 roku, sygn. akt IV SA 1399/96, opublikowanego w OSP z 2000 r., nr 4, póz. 60).

Kompetencje organów administracji w toku postępowania prowadzonego w oparciu o art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego są uregulowane w wielu przepisach Prawa budowlanego. Stanowi o nich również art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, a koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia.

Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], znak: [...]z dnia [...] listopada 2000 r. reformujące postanowienie organu pierwszej instancji jest zgodne z prawem. Organ nie przekroczył swoich kompetencji wydając to postanowienie i prawidłowo - mając na uwadze dokumentację zgromadzoną w aktach, zwłaszcza protokół nr [...] z okresowej kontroli przewodów kominowych z dnia 8 sierpnia 2000 r. nałożył na inwestora K.K. obowiązek dostarczenia dokumentu dotyczącego przebudowy dachu budynku przy ul. J. "1" w K. i przedłożenia go w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w K. -Powiat [...], tj. ekspertyzy konstrukcyjno-budowlanej, wykonanej przebudowy dachu w/w budynku sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, w celu nakazania inwestorowi wykonania czynności mających na celu doprowadzenie tego obiektu do zgodności z prawem w trybie art. 51 Prawa budowlanego ze szczególnym uwzględnieniem istniejących zakłóceń ciągu kominowego budynku sąsiedniego przy ul. J. "2" w K. w terminie do 15 grudnia 2000r.

W świetle literalnie przytoczonej sentencji zaskarżonego postanowienia nieuzasadnione jest twierdzenie zawarte w skardze, iż z sentencji tego postanowienia wynika wyraźnie, że wątpliwości organu nie dotyczą stanu technicznego budynku K.K., a budynku sąsiedniego, położonego przy ul. J. "2".

Materiał zgromadzony w aktach sprawy wskazuje na liczne nieprawidłowości, jakich dopuszczały się organy administracji publicznej wydające szereg decyzji i postanowień w sprawach związanych z realizacją inwestycji obejmującej zmianę konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym oraz postawienie wiaty o konstrukcji drewnianej nie związanej trwale z gruntem na terenie położonym w Krakowie przy ul. J. "1" na działce nr [...]. W niniejszej sprawie będącej przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, tj. w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], znak: [...]z dnia [...] listopada 2000 r. sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, zwłaszcza zasad wskazywanych przez skarżącego, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy należało oddalić skargę K.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2000r., znak: [...] mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.