Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 99/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 17 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant Asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi K.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 99/06

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 k.p.a. – utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Z. Nr [...] z dnia [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej – rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] o zwolnieniu K.S. ze służby w Policji.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w Z. zwolnił K.S. ze służby w Policji z dniem 31 stycznia 2004 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 ze zm.). Jak podano w uzasadnieniu rozkazu , Prokuratura Rejonowa w Z. postawiła K. S. w dniu [...] zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego polegającego na tym, że od grudnia 1999 r do października 2001 roku w Z. w związku z pełnieniem funkcji policjanta Sekcji Ruchu Drogowego, w co najmniej ośmiu przypadkach uzależnił od otrzymania korzyści majątkowych wykonanie czynności służbowych polegających na stwierdzeniu i potwierdzeniu zaistnienia kolizji drogowej oraz powstałych uszkodzeń pojazdów wiedząc, że nie miały one miejsca bądź miały inny przebieg i stanowić będą podstawę do wypłaty odszkodowań z firm ubezpieczeniowych. Ponadto w stosunku do oskarżonego Sąd Rejonowy w Z. zastosował środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, którego czas trwania został następnie przedłużony. W ocenie Komendanta Powiatowego Policji w Z., zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania świadków, pozwalały na przyjęcie, że zachodzi oczywistość popełnienia przez K.S. czynów noszących znamiona przestępstwa.

Rozkaz personalny został doręczony K.S. 15 stycznia 2004 r. Odwołanie od tego rozkazu nie zostało wniesione.

Wniosek o wznowienie postępowania, będący przedmiotem decyzji podlegających kontroli sądu w niniejszej sprawie, K.S. złożył w dniu 11 maja 2005 r. Wnosił o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podnosząc, że w dniu 11 kwietnia 2005 r. został zapoznany z aktami przeprowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji i stwierdził, że organ nie przeprowadził w ogóle dowodu na okoliczność jednego z ośmiu zarzucanych mu czynów. Tymczasem w postępowaniu karnym na tę okoliczność w październiku i grudniu 2003 r. zeznawali M.K. i J. K. i z zeznań ich wynika, że nie popełnił on zarzucanego mu czynu. Zeznania te (złożone przed wydaniem zaskarżonej decyzji) stanowią nowe dowody nie znane organowi i ujawniły one nowe istotne dla sprawy okoliczności.

Decyzją Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] postępowanie w sprawie z wniosku z 11 maja 2005 r. zostało umorzone na podstawie art. 105 k.p.a. z uwagi na to, że w dniu [...] Komendant Powiatowy Policji w Z. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 148 § 1 i 2 k.p.a., a odwołanie K.S. od tego orzeczenia nie zostało rozpatrzone ( sprawa dotyczyła wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez K.S. 23 lutego 2005 r., opartego na zeznaniach świadka K.M. złożonych w postępowaniu karnym).

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K.S., Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję Nr [...] KPP w Z. z dnia [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ instancji. Organ odwoławczy uznał, że skoro organ I instancji nie wydał postanowienia o wznowieniu postępowania ( określonego w art. 149 § 1 k.p.a.) to i nie mógł postępowania w tym zakresie umorzyć . Nakazał przy ponownym rozpatrywaniu sprawy ustalić czy podanie strony zostało wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a., a jeżeli wniosek został złożony z zachowaniem terminu, zobowiązać skarżącego do podania jakie nowe okoliczności zostały ujawnione w wyniku zeznań M.K. i J.K., jaki istotny wpływ mają one na rozstrzygnięcie sprawy, następnie ustalić czy nowa okoliczność wystąpiła i czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy tymi okolicznościami a rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] o zwolnieniu K.S. ze służby.

Rozpoznając ponownie sprawę Komendant Powiatowy Policji w Z. postanowieniem z dnia [...] , na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 149 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną – rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] o zwolnieniu K.S. ze służby.

Po wznowieniu postępowania organ przeprowadził dowód z dokumentów – protokołów zawierających wyjaśnienia M.K. i J.K. złożonych do dnia [...] w postępowaniu karnym. Odmówił natomiast przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków K.M., R.C. i M.K., o co wnioskował w swoich pismach K.S.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w Z., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 pkt 8 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2002r. Nr 7 poz. 58 ze zm.) – odmówił uchylenia decyzji – rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] o zwolnieniu K.S. ze służby w Policji.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że strona w swoim wniosku powołuje się na pojawienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję ( art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Wskazał, że z treści wniosku wynika, iż strona w dniu 11 kwietnia 2005 r. powzięła wiadomość, że jednym z zarzucanych jej czynów było potwierdzenie w dniu [...] kolizji pojazdów Mitsubishi Carisma kierowanego przez M.K. z pojazdem Renault Megan Kierowanym przez M.T. i przyjęcie za to korzyści majątkowej w kwocie 150 zł. W równocześnie prowadzonym postępowaniu karnym obszerne wyjaśnienia składali w tym czasie M.K. i J.K. ,a z ich wyjaśnień zdaniem K.S. wynika, że nie popełnił on zarzucanego czynu. Ponieważ organ nie przeprowadził przed wydaniem decyzji o go zwolnieniu ze służby dowodu na tę okoliczność, a zeznania tych osób mają istotne znaczenie, jest to według strony podstawa do wznowienia postępowania.

Rozpoznając sprawę organ I instancji w pierwszej kolejności przeprowadził postępowanie co do istnienia podstaw do wznowienia postępowania. Organ ustalił, że postępowanie karne przeciwko K.S. toczące się przed sądem nie zostało zakończone. Po przeprowadzeniu dowodu z dokumentów w postaci protokołów postępowania przygotowawczego zawierających wyjaśnienia M. i J. K. organ ocenił, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody , istniejące w dniu wydania decyzji , a nie znane organowi, który wydał decyzję, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy . M. in. podejrzany M.K. w wyjaśnieniach z [...] potwierdził, że na miejscu kolizji miał się pojawić policjant S. lub G. Dowody, na które powołał się K.S. nie ujawniły więc nowych okoliczności, które nie byłyby znane organowi w dniu wydania decyzji tj. [...] , i które miałyby istotne znaczenie dla sprawy. Przez nową okoliczność i nowy dowód istotne dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy bowiem rozumieć taką okoliczność i dowód, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Organ I instancji podkreślił, że z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 k.p.a. wykładnia przesłanek wznowienia postępowania winna mieć charakter zwężający. Organ stwierdził, że w sprawie nie zachodzi żadna z podstaw wznowienia określona w art. 145 i art. 145a k.p.a. , a w szczególności podstawa określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a w związku z powyższym należało odmówić uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Organ wyjaśnił także, że odmówił przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, gdyż nie odnosiły się one bezpośrednio do podstawy wznowienia, a w związku z tym przedmiotem tych dowodów były okoliczności, które nie miały znaczenia dla sprawy na tym etapie jej rozpatrywania. Organ po wznowieniu postępowania jest zobowiązany wyjaśnić czy istnieją podstawy wznowienia , a dopiero potem, w przypadku stwierdzenia, że podstawy te zachodzą, może przeprowadzić właściwe postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną.

W odwołaniu od powyższej decyzji K.S. wnosił o jej uchylenie podnosząc, że nie został dostatecznie wyjaśniony stan faktyczny sprawy.

Zarzucał, że po wznowieniu postępowania organ wykazał się biernością , przerzucił ciężar dokładnego wyjaśnienia sprawy na stronę . Nie zostały uwzględnione wnioski dowodowe przez niego zgłoszone, a organ gdy chodzi o zeznania M. i J. K. organ ograniczył się do oceny nadesłanych kserokopii ich wyjaśnień złożonych w postępowaniu karnym , nie wziął pod uwagę, że jako podejrzani, nie mieli obowiązku mówienia prawdy i nie przesłuchał tych świadków bezpośrednio.

Wskazaną na wstępie decyzją Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że wezwanie do składania zastrzeżeń i wniosków dowodowych zostało skierowane przez organ I instancji do K.S. z uwagi na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu . Zmierzało ono także do ustalenia jakie nowe istotne dla sprawy okoliczności istniejące w dniu wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. rozkazu personalnego nr [...] zostały ujawnione w wyniku zeznań M. i J.K. W tym zakresie zarzut odwołania został oceniony jako niezasadny.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wyjaśnił także, że analiza tych zeznań nie daje podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy niż to zostało dokonane w rozkazie personalnym z dnia [...] .

W zakresie odmowy przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez stronę, organ odwoławczy podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, iż nie odnosiły się one do podstawy wznowienia postępowania, a przedmiotem tych wniosków nie były okoliczności, które miały znaczenie dla sprawy. Takie wnioski mogły być zgłoszone przez stronę ale w toku postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Organ stwierdził, że strona nie wskazała o jakich nowych okolicznościach faktycznych mieliby swoimi zeznaniami poinformować organ wnioskowani świadkowie, a które to okoliczności wyszły na jaw po zakończeniu postępowania administracyjnego i nie były znane organowi wydającemu wówczas rozstrzygnięcie.

Skargę na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. złożył K.S. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W skardze zarzucił naruszenie:

1/ art. 7,art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie odpowiednich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz przytoczenie jako podstawy prawnej wydania decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Z. Nr [...] z dnia [...] art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji;

2/ art. 75,78 i 80 k.p.a. poprzez nieudzielanie odpowiedzi w sprawie zgłoszonego wniosku dowodowego dotyczącego przesłuchania w charakterze świadka M. i J.K., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań zgłoszonych świadków oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego;

3/art. 151 § 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Z. Nr [...] z [...] w sytuacji, w której wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy dowody nie znane organowi w dniu wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2006 r. i 11 stycznia 2007r. skarżący popierał skargę i wyjaśnił, że sprawa karna tocząca się przed Sądem Rejonowym w Z. nie została jeszcze zakończona. Podał, iż nie pamięta kiedy zapoznał się z zeznaniami świadków, na które powołał się we wniosku o wznowienie postępowania. Oświadczył, że nie czuje się winnym popełnienia żadnego z zarzucanych mu czynów ale nie potrafi sformułować co do nich zarzutów i dlatego złożył wniosek o wznowienie postępowania co do jednego czynu. We wniosku o wznowienie postępowania wskazał na nowe okoliczności w odniesieniu do jednego z postawionych zarzutów uważając, że spowoduje to automatycznie zbadanie pozostałych postawionych mu zarzutów Skarżący podał, że o nowych okolicznościach sprawy stanowiących podstawę jego wniosku o wznowienie postępowania dowiedział się w momencie, w którym Komenda umożliwiła mu zapoznanie się z aktami postępowania. Nową okolicznością w ocenie skarżącego jest to, że dowiedział się, iż organ uznał oczywistość popełnienia przez niego czynu na postawie zeznań świadków , a zeznań tych nie było w aktach sprawy. Wyjaśnił także, że w WSA w Łodzi wcześniej toczyła się sprawa z jego skargi na odmowę wznowienia postępowania ( sygn. akt III SA/Łd 468/05).

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił na podstawie akt sprawy III SA/Łd 468/05 i załączonych przez pełnomocnika organu kserokopii dokumentów, że pierwszy wniosek o wznowienie postępowania w celu uchylenia ostatecznego rozkazu personalnego z dnia [...] o zwolnieniu ze służby w Policji skarżący zawarł w piśmie z dnia 23 lutego 2005 r, Wnosił o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. i podnosił, że wydając rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby organ oparł się na zeznaniach świadków , w tym m.in. K.M., który podczas dalszego postępowania przygotowawczego zmienił swoje wyjaśnienia. Również zeznania innych świadków wskazują na brak jego sprawstwa.

Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art.. 148 § 1 i 2 k.p.a. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania administracyjnego . Komendant Wojewódzki Policji w Ł., po rozpatrzeniu odwołania K.S., utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w Z.

Na powyższą decyzję K.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego, którą cofnął wobec wznowienia przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. postanowieniem z dnia [...] postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 par. 2 wskazanej wyżej ustawy).

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd administracyjny ocenia czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.. 156 k.p.a. lub innych przepisach ;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja wydana została w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji, zakończonej decyzją ostateczną Komendanta Policji w Z. z dnia [...] .

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Podstawy wznowienia są wyliczone wyczerpująco w art. 145 i 145a k.p.a.

Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Stosownie do art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Jak podkreślił WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 listopada 2004 r. ( II SA 4780/2003 - niepublikowany) enumeratywnie wymienione podstawy wznowienia postępowania wykluczają możliwość ich rozszerzającej wykładni. Obowiązek precyzyjnej interpretacji wskazanych przepisów wynika też z faktu, iż wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych, stanowiącym odstępstwo od zasady trwałości decyzji określonej w art. 16 k.p.a.

Jak wynika z treści art. 148 § 1 k.p.a. strona może ze skutkiem prawnym wnieść wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

W rozpoznawanej sprawie, o nowej , zdaniem skarżącego, okoliczności dowiedział się on w dniu 11 kwietnia 2005 r, zaś wniosek złożył w dniu 11 maja 2005 r., wskazując podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Na podstawie tego przepisu wznawia się postępowanie gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki:

- ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, przy czym podkreślić należy, że podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych dla sprawy ( patrz wyrok SN z 13.01.2000 r.III RN 125/99 – Prok i Pr 2000 Nr 5, poz. 36 i wyrok SN z 6.03.2002r. III RN 75/01 –OSNAP 2002 Nr 17, poz.401)

- okoliczności faktyczne i dowody muszą istnieć w dniu wydania ostatecznej decyzji,

- nowe fakty i dowody nie były znane organowi wydającemu decyzję.

Gdy mowa o pierwszej przesłance podkreślić należy, że chodzi o okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2001 r. sygn. V SA 1831/00 ( LEX Nr 51329), nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował ( obojętnie z jakich przyczyn). Ponadto muszą być one istotne, a więc dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne – czyli mieć wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.

W niniejszej sprawie nową okolicznością, o której K.S. miał się dowiedzieć w dniu 11 kwietnia 2005 r ( podczas zapoznawania się z aktami administracyjnym sprawy zakończonej decyzją ostateczną o zwolnieniu go ze służby w Policji) było to, że organ uznając oczywistość popełnienia przez niego m.in. czynu polegającego na potwierdzeniu w dniu [...] kolizji pojazdów Mitsubishi Carisma kierowanego przez M.K. z pojazdem Renault Megan Kierowanym przez M.T. i przyjęcie za to korzyści majątkowej w kwocie 150 zł, nie przeprowadził dowodu z zeznań świadków M.K. i J.K., ani dowodu z protokołów z ich zeznań złożonych w postępowaniu karnym, z których wynika, zdaniem skarżącego, że nie popełnił on zarzucanego czynu. Tym samym organowi wydającemu [...] decyzję o zwolnieniu ze służby nie była znana ta okoliczność.

Wydane w dniu [...] postanowienie o wznowieniu postępowania dało podstawę do przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania celem stwierdzenia czy wskazywana przez skarżącego przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jeżeli tak, to jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że poza ogólnym stwierdzeniem , iż z zeznań świadków wynika, że nie popełnił on zarzucanego mu czynu , skarżący nie sprecyzował , mimo kierowanych wezwań, jakie konkretnie nowe okoliczności istotne dla sprawy zostały ujawnione w tych zeznaniach. W ocenie Sądu, analiza treści protokołów z przesłuchania świadków M.K. i J.K. z okresu przed wydaniem decyzji o zwolnieniu K.S. ze służby, dokonana przez organ I a następnie II instancji jest prawidłowa. Nie zawierają one informacji o takich okolicznościach ( nowych) , które świadczyłyby o tym , że tego czynu skarżący nie popełnił. Fakt, że świadek opisując sposób "przygotowywania" kolizji samochodów, mówiąc o przyjeździe "umówionego" policjanta, podawał nazwiska S. albo G., nie może być uznany za nową okoliczność świadczącą o nie popełnieniu czynu przez skarżącego. Trafnie więc organy orzekające w sprawie oceniły, że wskazywana przez skarżącego przyczyna wznowienia postępowania – nie wystąpiła w sprawie. Sama możliwość dokonania odmiennej oceny materiału dowodowego nie stanowi bowiem podstawy do wznowienia postępowania ( wyrok NSA OZ w Łodzi z 24.07.1997 r. I SA/Łd674/96 – niepublikowany).

Należy ponadto mieć na uwadze, że okoliczność wskazana przez skarżącego jako podstawa wniosku o wznowienie dotyczyła tylko jednego z ośmiu zarzucanych mu czynów umyślnych, stanowiących przyczynę zwolnienia go ze służby.

Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest zaś taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (np. wyrok NSA z 8 czerwca 2000 r. V SA 1885/99, wyrok NSA z 25.06.1985 r. I SA 198/85 ONSA 1985 nr 1 poz. 35). Trudno zaś przyjąć możliwość wydania odmiennego rozstrzygnięcia , gdy okoliczności popełnienia pozostałych 7 czynów ( na dzień wydania decyzji) nie zostały podważone.

Tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdy organ ustali, iż podstawa do wznowienia postępowania nie zachodzi, to nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej nawet wtedy, gdy stwierdzi innego rodzaju wadliwości decyzji, tylko na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. – odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej.

Jak swierdził NSA w wyroku z 9.01.2001 r. I SA 1788/99 (LEX nr 75514) warunkiem sine qua non uchylenia decyzji w trybie art. 151§ 1pkt 2 k.p.a. jest przede wszystkim zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a., dopiero potem wyniki postępowania co do istoty sprawy.

Ponieważ przyczyna wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła , organ nie miał możliwości prowadzenia od nowa postępowania w celu ustalenia czy zachodziły podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (

DZ. U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 ze zm.), jak o to wnosił skarżący zgłaszając w sprawie wnioski dowodowe. Oznacza to, że podnoszone w tym zakresie w skardze zarzuty naruszenia art. 7, 77 , 107 § 1 k.p.a. jak również naruszenia art. 75,78 i 80 k.p.a. nie są zasadne.

Z powyższych względów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 151 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.