Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 763/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17 ut. 5 pkt 1 lit. bw zw. z art. 27 ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] maja 2021 roku znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącej E. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] czerwca 2021 r. [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. [...] z [...].05.2021 r. odmawiającą przyznania E. K. (dalej: skarżąca) świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką W. D..

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

Skarżąca wystąpiła z wnioskiem z [...] stycznia 2021 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką W. D.. Decyzją z [...] lutego 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy L. odmówił w/w świadczenia. Jako powód odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wskazano, powołując się na stosowne przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, iż znaczny stopień niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki istnieje od [...].07.2014 r. według orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w L., a według orzeczenia lekarza rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego OR/PT w R. od [...].07.2011r., czyli niepełnosprawność powstała po 25 roku życia, co oznacza, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 17 ust. 1b pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji wskazano, że istnieje druga negatywna przesłanka, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy, mianowicie osoba sprawująca opiekę - Pani E. K. ma ustalone prawo i pobiera zasiłek dla opiekuna przyznany w związku z opieką nad matką decyzją znak: [...] z [...].06.2014r. na okres od [...].05.2014r. do bezterminowo. Organ wskazał też, że skarżąca wraz z wnioskiem o świadczenie pielęgnacyjne wystąpiłao uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, po ustaleniu spełnienia wszelkich pozostałych przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Organ I instancji nie uchylił decyzji o przyznaniu zasiłku dla opiekuna, ponieważ nie przyznał prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzją z [...] kwietnia 2021r. SKO w R., uchyliło w/w decyzję organu I instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia podkreślając przede wszystkim, że organ winien rozpoznać wniosek Skarżącej o uchylenie decyzji przyznającej jej zasiłek dla opiekuna i wydać decyzję w tej sprawie.

Decyzją z dnia [...].05.2021r. Burmistrz Miasta i Gminy L. stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji przyznającej E. K. zasiłek dla opiekuna.

Decyzją z [...] maja 2021 r. [...] organ I instancji odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wnioskowanego na matkę W. D. z uwagi na fakt, iż niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała po 25 roku życia.

W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i bezpośrednie przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego Odwołującej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

- poprzez błędne zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014r. sygn. akt K 38/13 doszło do uznania

niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstanie niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 oraz art. 190 ust. 1 Konstytucji RP;

- dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach

rodzinnych, polegającą na pominięciu celów ustawy i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez Odwołującą zasiłku dla opiekuna stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego;

- naruszenie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez nieuwzględnienie normy prawnej określonej w art. 27 ust. 5 ustawy, co w konsekwencji skutkowało nieprzyjęciem, że w sytuacji Odwołującej nastąpił zbieg prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna implikujący prawo do dokonania wyboru jednego ze świadczeń i przesądziło o braku prawa Odwołującej do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pobieranie zasiłku dla opiekuna i doprowadziło do błędnej konstatacji, że nie jest możliwe przyznanie Odwołującej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek złożony w trakcie pobierania zasiłku dla opiekuna i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem Odwołującej;

- oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wydając zaskarżoną decyzję SKO wskazało w szczególności, że z orzeczenia Komisji Lekarskiej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Placówka Terenowa w R. z [...].10.2011r. wynika, że Pani W. D. Pesel: [...] jest trwale, całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym od [...].07.2011 r. oraz trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji od [...].07.2011r. Pani W. D. posiada też orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w L.z [...].07.2014r., z którego wynika, że została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności od dnia [...].07.2014r. na stałe, natomiast nie da się ustalić, od kiedy istnieje niepełnosprawność. Ustaliło, że matka Pani E. K. ma [...] lata, jest wdową, osobą schorowaną, która wymaga całodobowej opieki drugiej osoby w pełnym zakresie. Skarżąca ma siostrę, która nie utrzymuje z matką kontaktów od 12 lat i nie znany jest jej adres. Skarżąca sprawuje całodobową opiekę nad niepełnosprawną matką.

Powołując się na przepisy ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2020r. poz. 111 ze zm.), zwane dalej "ustawą" SKO stwierdziło, że treść art. 17 ust. 1b ustawy, który, między innymi, stanowił ponownie podstawę do odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, stoi w oczywistej sprzeczności z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014r. o sygn. akt K 38/13 ogłoszonego w Dzienniku Ustaw RP z 23 października 2014r. i jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Organy administracji publicznej związane są orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego w zakresie stwierdzenia przez Trybunał niekonstytucyjności przepisu i nie mogą uchylić się od tego związania przez wzgląd na jakiekolwiek treści zawarte w uzasadnieniu takiego orzeczenia czy też niepoprawienia tego stanu prawnego przez ustawodawcę. SKO podkreśliło, że niezasadna była orzeczona przez organ I instancji odmowa przyznania skarżącej prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z powodu, że niepełnosprawność jej matki powstała później niż przyjmuje to art. 17 ust. 1b ustawy, albowiem kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności.

Odnosząc się do kwestii pobierania przez Skarżącą na mocy prawomocnej decyzji zasiłku dla opiekuna, a także deklaracji zawartej we wniosku z [...] stycznia 2021r. dotyczącej rezygnacji Skarżącej z prawa do zasiłku dla opiekuna na rzecz świadczenia pielęgnacyjnego, gdzie wnosi o uchylenie decyzji Nr [...] z [...].11.2018r. ustalającej jej prawo do zasiłku dla opiekuna, ze skutkiem na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego SKO wskazało, że pobieranie świadczenia stanowi przesłankę negatywną do przysługiwania świadczenia pielęgnacyjnego. Stwierdziło, że pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji Skarżąca nie skorzystała z prawa wniesienia odwołania, co uniemożliwia obecnie Kolegium rozstrzygnięcie tej sprawy w jej całokształcie. SKO podkreśliło, że informowało Skarżącą w swojej poprzedniej decyzji, że tylko w przypadku złożenia odwołania od decyzji organu I instancji w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o przyznaniu zasiłku dla opiekuna, umożliwi to Kolegium rozstrzygnięcie sprawy Skarżącej w jej całokształcie. Zdaniem SKO do momentu pozostawania w obrocie prawnym decyzji, w oparciu o którą Skarżąca otrzymuje zasiłek dla opiekuna, brak jest możliwości przyznania przez Kolegium wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na zbieg praw do świadczeń.

Pomimo uchylenia przez Kolegium wcześniejszej decyzji o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, nie doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w sprawie przyznanego zasiłku dla opiekuna, gdyż organ I instancji ostatecznie odmówił

jej uchylenia decyzją z [...].05.2021r., a Skarżąca nie wniosła od niej odwołania. Kolegium nie jest władne wyeliminować tej decyzji z obrotu prawnego z racji na przepis

zawarty zarówno w art. 155 Kpa i art. 162 Kpa, które to przepisy taką możliwość dają jedynie organowi, który wydał decyzję w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

a) dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit, b ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegającą na pominięciu celów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez Skarżącą zasiłku dla opiekuna stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji błędne uznanie, że fakt pobierania przez Skarżącą zasiłku dla opiekuna ma przesądzające znaczenie dla oceny wniosku Skarżącej o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

b) naruszenie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez nieuwzględnienie normy prawnej określonej w artykule 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, co w konsekwencji:

- skutkowało nieprzyjęciem, że w sytuacji Skarżącej nastąpił zbieg prawa do świadczenie pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna implikujący prawo do dokonania wyboru jednego ze świadczeń i przesądziło o braku prawa Skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pobieranie zasiłku dla opiekuna;

- doprowadziło do błędnej konstatacji, że nie jest możliwe przyznanie Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek złożony w trakcie pobierania zasiłku dla opiekuna i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem Skarżącej.

2. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy : przyjęcie, że fakt pobierania przez Skarżącą zasiłku dla opiekuna, skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu Strony.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Nadto wniosła o zobowiązanie Organów I i II instancji do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu wydanym w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła poszczególne zarzuty.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za zasadną.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W sprawie niniejszej nie ma sporu co do tego, że co do zasady skarżąca spełnia warunki określone w art. 17 u.ś.r. uprawniające ją do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca sprawuje opiekę nad matką, wobec której wydane zostało orzeczenie o znacznych stopniu niepełnosprawności, a nadto strona w związku ze sprawowaną opieką nie podejmuje zatrudnienia. Zasadnie również organ odwoławczy przyjął, że wobec treści wyroku TK z 21 października 2014 r. w sprawie K 38/13 brak było podstaw do odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z tego tylko powodu, że nie został spełniony jeden z warunków określonych w art. 17 ust. 1b u.ś.r. Stosownie do jego treści świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Przepis ten w części stanowiącej podstawę orzeczenia organu I instancji – jak słusznie zauważyło SKO w R. - utracił walor konstytucyjności, a zatem nie może być stosowany,

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie sposób jednak podzielić stanowiska organu odwoławczego co do tego, że przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego stała na przeszkodzie decyzja o przyznaniu zasiłku dla opiekuna.

W dacie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca pobierała wprawdzie zasiłek dla opiekuna, jednakże mając świadomość niedopuszczalnego, a występującego w sprawie zbiegu uprawnienia do ww. świadczeń, składając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wniosła o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna. Zauważyć trzeba, że skarżąca w swym wniosku z [...] stycznia 2021 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką W. D. wskazała, że rezygnuje z przyznanego jej prawa do zasiłku dla opiekuna. Wniosła o uchylenie aktualnie obowiązującej decyzji ustalającej to prawo decyzją Burmistrza Miasta i Gminy L. z [...] listopada 2018 r. nr [...] ze skutkiem na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku tj. 31 grudnia 2020 r. Jednocześnie wniosła o uchylenie w/w decyzji na końcowym etapie postępowania, po ustaleniu spełnienia przez wnioskodawcę wszelkich pozostałych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, niewstrzymywanie wypłacania zasiłku dla opiekuna w okresie procedowania i dokonanie potrącenia tego świadczenia w tym zakresie z przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego. Uznać zatem należało, że skarżąca dokonała wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r., i z tego powodu nie mogła zostać pozbawiona prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W tym miejscu Sąd wskazuje na ugruntowaną linię orzeczniczą sądów administracyjnych, że w celu zagwarantowania stronie wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., nie można od strony wymagać – tak jak oczekują tego organy w sprawie niniejszej - rezygnacji z przyznanego wcześniej świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie świadczenie rzeczywiście zostanie przyznane. Wymaganie organu, aby strona w pierwszej kolejności zrezygnowała z przyznanego jej świadczenia przed zbadaniem, czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wybranego i korzystniejszego dla niej, stawia ją w trudnej sytuacji, wprowadza w stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego, czy uzyska wybrane ze świadczeń w miejsce otrzymywanego. Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, a przeciwnie - powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z prawa wyboru skorzystać (por. wyroki NSA: z 18 grudnia 2018 r., I OSK 1676/18; z 12 grudnia 2018 r., I OSK 1175/18; z 13 lipca 2018 r., I OSK 235/18, oraz wyroki WSA: w Gliwicach z 19 marca 2019 r., IV SA/Gl 985/18, w Białymstoku z 10 marca 2020 r., II SA/Bk 48/20, wszystkie opubl. CBOSA).

Fakt zatem pobierania przez skarżącą zasiłku dla opiekuna, czy decyzja odmawiająca uchylenia decyzji o przyznaniu tego zasiłku w świetle jej oświadczenia o rezygnacji z tego świadczenia na rzecz świadczenia pielęgnacyjnego, nie mógł stanowić przeszkody do przyznania korzystniejszego świadczenia od daty złożenia wniosku. Nie do przyjęcia jest bowiem sytuacja, w której osoba spełniająca warunki do uzyskania jednocześnie kilku różnych świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie mniej korzystne, gdy tak jak w niniejszej sprawie, mogła dokonać wyboru i wyraźnie oświadczyła, że wybiera świadczenie bardziej korzystne. Skoro więc wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został w przedmiotowej sprawie złożony przez skarżącą [...] stycznia 2021 r., to organy – mając na uwadze treść art. 24 ust. 2 u.ś.r. - winny rozważyć przyznanie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, uwzględniając – dla zachowania ciągłości świadczeń – doprowadzenie do "wygaszenia" decyzji przyznającej skarżącej zasiłek dla opiekuna.

Jednocześnie, odnosząc się do sposobu rozwiązania problemu zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego i uprawnieniem do zasiłku dla opiekuna, Sąd uznał, że analogiczne zastosowanie winien znaleźć pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 15 grudnia 2020 r., I OSK 1983/20 oraz 24 listopada 2020 r., I OSK 1416/20 (opubl. CBOSA). Wskazano w nich, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (a w sprawie niniejszej zasiłku dla opiekuna), pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Przemawia to za rozwiązaniem polegającym na umożliwieniu osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna.

Regulacja umożliwiająca wypłatę świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych znajduje się zaś w art. 27 ust. 5 u.ś.r., gdzie wskazano, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną.

W świetle powyższego Sąd uznał, że kontrolowane decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego art. 27 ust. 5 i art. 24 ust. 2 u.ś.r. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego radcą prawnym.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z dokonanych w uzasadnieniu rozważań Sądu oraz oceny prawnej i wiążą organy stosownie do art. 153 p.p.s.a.