Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1135/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 5, 7
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 7 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, działając na podstawie - art. 207, art. 233 § 1 pkt 1, art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), w związku z art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 3 i 6 oraz art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r., o kontroli skarbowej (j.t. Dz. U. Nr 41 z 2011 r., poz. 214 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku p. Z. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy - zakończonej wydaniem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji z dnia 29 marca 2011 r., odmawiającej uchylenia w całości ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 21 grudnia 2007 r., wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającej Z. W. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r.,

– utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Podstawą powyższego rozstrzygnięcia, był następujący stan faktyczny:

Pan Z. W. uzyskiwał w 2003 r., przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą:

– "A" Spółka Cywilna Z. W., D. W. z/s w S. przy ul. [...], NIP [...] - udział 50% oraz

– "B" Z. W. z/s w S. przy ul. [...], NIP [...].

Przedmiotem działalności ww. firm w 2003 r., była m.in. sprzedaż używanych samochodów ciężarowych, przyczep i skrzyń ładunkowych, sprzedaż samochodów przyjętych w komis, wynajem lokalu.

Na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 5 czerwca 2007 r., wszczęte zostało postępowanie kontrolne u Z. W. w zakresie rzetelności deklarowanej podstawy opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok.

Decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia 21 grudnia 2007 r., określono Panu Z. W. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r., w kwocie 75.751,00 zł.

Podstawą rozstrzygnięcia było ustalenie, iż podatnik z tyt. prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej zaniżył dochód podlegający opodatkowaniu łącznie o kwotę 125.424,06 zł, na którą złożyły się:

– zaniżenie przychodów łącznie o kwotę 14.062,50 zł,

– zawyżenie kosztów uzyskania przychodów łącznie o kwotę 111.361,56 zł.

Ponadto w decyzji stwierdzono, że podatnik w zeznaniu rocznym PIT-36 za 2003 r., złożonym do Urzędu Skarbowego w S. zawyżył odliczenia od dochodu składek na ubezpieczenie społeczne o kwotę 383,25 zł oraz zawyżył odliczenia od podatku wydatków mieszkaniowych w kwocie 18.126,89 zł.

Powyższa decyzja została doręczona stronie na podstawie przepisu art. 150 ustawy - Ordynacja podatkowa.

W obowiązującym terminie strona nie złożyła odwołania od decyzji. Tym samym decyzja stała się ostateczna.

Strona pismami z dnia 19 marca 2008 r., złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o uchylenie jej w całości.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 9 czerwca 2008 r., odmówił podatnikowi przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji oraz postanowieniem z dnia 9 czerwca 2008 r. stwierdził, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Na powyższe postanowienia podatnik złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 12 listopada 2008 r., sygn. akt l SA/Gd 573/08 odrzucił skargę podatnika na postanowienie w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt l SA/Gd 572/08 odrzucił skargę podatnika na postanowienie w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Na w/w wyroki podatnik złożył skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu 29 maja 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok sygn. akt II FSK 496/09, w którym oddalił skargę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Ponadto w dniu 18 sierpnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok sygn. akt II FSK 495/09, w którym oddalił skargę podatnika na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Powyższe wyroki potwierdziły ostateczność decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia 21 grudnia 2007 r., określającej Panu Z. W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., w kwocie 75.751,00 zł.

Pismem z dnia 29 października 2009 r., strona wystąpiła do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w S. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 21 grudnia 2007 r., przywołując przepis art. 240 § 1 pkt 1 i 7 ustawy - Ordynacja podatkowa jako przesłankę wznowienia postępowania

Organ w wydanej w dniu 29 marca 2011 r., decyzji odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej wskazał, iż z treści uzasadnienia wniosku oraz dołączonych przez pełnomocnika strony dokumentów wynika, że podatnik żądał w istocie wznowienia postępowania w oparciu o dwie przesłanki wyszczególnione w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7 ustawy - Ordynacja podatkowa, skoro we wniosku o wznowienie postępowania podatnik wskazał, iż w prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowaniu za 2003 r., wobec D. W. zam. G. ul. [...] - drugiego wspólnika Spółki "A" Spółka Cywilna udział 50% - wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności nie znane organowi, który wydał decyzję ostateczną.

Ponadto w uzasadnieniu wniosku podatnik wskazał, iż decyzja ostateczna została wydana na podstawie innej decyzji tj. decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r., dot. działalności gospodarczej prowadzonej przez Z. W. pod nazwą "B", która następnie została uchylona przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją nr [...], [...] z dnia 29 września 2009 r., w sprawie określenia kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r.

We wniosku o wznowienie postępowania podatnik wystąpił nadto o przyznanie prawa do odliczenia od podatku kwoty 18.126,89 zł dot. wydatków poniesionych na remont i modernizację mieszkania oraz na zakup nowego mieszkania.

W ocenie organu brak jest podstaw do uznania, iż wskazane przez podatnika dowody i okoliczności faktyczne spełniają przesłanki wznowienia postępowania wyszczególnione w art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7 ustawy - Ordynacja podatkowa; nie zaistniały także pozostałe przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Od wydanej decyzji podatnik działając przez pełnomocnika pismem z dnia 12 kwietnia 2011 r., złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W przedmiotowym wniosku pełnomocnik zarzuca decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej naruszenie przepisów:

– art. 122, art. 137 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego,

– błędne interpretacje przepisów art. 240 § 1 pkt 4,5,7 ustawy Ordynacja podatkowa.

Uzasadniając powyższe, pełnomocnik między innymi:

– podnosi, że decyzja ostateczna z dnia 21 grudnia 2007 r., została sporządzona bez jej udziału, gdyż strona w tym okresie była chora.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik wskazał, iż od dnia 19 lutego 2007 r., do dnia 23 lutego 2007 r., strona przebywała w Szpitalu Specjalistycznym w K. na oddziale Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu. Następnie w dniach od 19 lutego 2007 r., do 17 listopada 2007 r., przebywała na zwolnieniach lekarskich, a w okresie od dnia 18 listopada 2007 r., do 16 marca 2008 r. Pan Z. W. korzystał ze świadczenia rehabilitacyjnego,

– pełnomocnik zarzuca, że decyzja ostateczna została wydana na podstawie decyzji w sprawie podatku od towarów i usług, która w związku z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: sygn. Akt FSK/220/07 z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt FSK/716/07 z dnia 3 marca 2008 r., została przez Dyrektora Izby Skarbowej uchylona w części,

– wskazuje, że na podstawie tych samych dokumentów organ wydał cyt. "całkiem inną decyzję", niż decyzja wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego określająca drugiemu wspólnikowi spółki "A" s.c. D. W. udział w stratach Spółki za 2003 r.,

– pełnomocnik nie zgadza się z ustaleniami decyzji, iż przedłożone po wznowieniu postępowania kserokopie dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków mieszkaniowych w 2003 r., nie spełniają warunku wznowienia postępowania. Według strony zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, bowiem dowody przedłożone przez stronę nie były znane organowi, który wydał decyzję ostateczną.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej rozpatrując zarzuty zawarte we wniosku z dnia 12 kwietnia 2011 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego nie znalazł podstaw do uznania, że zaistniały przesłanki wznowienia postępowania wskazane w art. 240 § 1 pkt 4, 5, 7 ustawy - Ordynacja podatkowa, na które powołuje się strona w złożonym wniosku.

Organ wyjaśniając, że zgodnie z art. 128 ustawy - Ordynacja podatkowa decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne; uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych stwierdza, że wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji ostatecznej i może nastąpić tylko w przypadkach ściśle wymienionych w ustawie. Jest to instytucja procesowa stwarzająca możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyczerpująco wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1-11 ustawy Ordynacja podatkowa.

Organ podkreślił, że przesłanki wskazane w powołanym przepisie art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie dotyczą merytorycznej strony wydanej decyzji, lecz wyłącznie wad postępowania - wad procesowych. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1914/97 celem postępowania wznowieniowego jest usunięcie istotnych naruszeń proceduralnych popełnionych przy wydawaniu decyzji merytorycznych mających wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w bardzo zawężonych ramach, zaś przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności ściśle wyliczone w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Strona w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuca organowi błędną interpretację przepisu art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Dokonując analizy całości zebranego materiału dowodowego w sprawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie dopatrzył się, aby strona we wniosku o wznowienie postępowania złożyła żądanie wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wyszczególnioną w/w przepisie art. 240 § 1 pkt 4 ustawy - Ordynacja podatkowa. A zatem skoro strona nie złożyła takiego żądania to niezasadny jest zarzut podniesiony przez pełnomocnika we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż organ dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 240 § 1 pkt 4 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Jak wskazano powyżej przepis art. 241 § 2 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa nakazuje aby żądanie strony zostało wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej.

Z akt sprawy wynika, że podatnik dowiedział się o decyzji ostatecznej w dniu 13 marca 2008 r.

We wniosku z dnia 29 października 2009 r., o wznowienie postępowania zostały i wyszczególnione przesłanki wznowienia postępowania jedynie w oparciu o przepisy art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7 ustawy - Ordynacja podatkowa.

A zatem z analizy zebranego materiału dowodowego w opinii organu wynika, że nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania w myśl przepisu art. 240 § 1 pkt 4 ustawy - Ordynacja podatkowa, na którą powołuje się pełnomocnik we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skoro podatnik nie złożył żądania wznowienia postępowania w oparciu o ww. przesłankę w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej.

Odnośnie kolejnego zarzutu pełnomocnika zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dot. błędnej interpretacji przez organ przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa. Organ po przeanalizowaniu całości zebranego materiału nie dopatrzył się, aby w decyzji odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej naruszony został powyższy przepis.

Pełnomocnik we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, że drugiemu wspólnikowi p. D. W. w toku prowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił stratę z tyt. udziału w Spółce "A" s.c., w kwocie 15.594,60 zł, przy czym Organ Kontroli Skarbowej w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił Panu Z. W. z tyt. udziału w tej spółce dochód w wysokości 4.995,40 zł.

Odnośnie dowodów dołączonych przez pełnomocnika w związku z w/w decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w zaskarżonej decyzji zasadnie stwierdził, że dowody te zgromadzone zostały po dniu 21 grudnia 2007 r., a więc po dniu wydania decyzji ostatecznej, dlatego nie stanowią one dowodów potwierdzających zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa - przesłankę tą spełniają jedynie nowe dowody i nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Dowody te i okoliczności muszą być istotne dla sprawy.

Ponadto w decyzji odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej ustalono, że z dołączonych do wniosku o wznowienie postępowania protokołów przesłuchania świadków sporządzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 27 marca 2009 r. tj.:

– M. Ł.,

– P. W.,

– A. R.,

nie wynikają nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, bowiem świadkowie podczas przesłuchania potwierdzili treść złożonych wcześniej oświadczeń, którymi dysponował organ przed wydaniem decyzji ostatecznej. W opinii Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej odnośnie pozostałych dowodów przedłożonych do wniosku o wznowienie postępowania tj. protokołu przesłuchania świadka Pana J. O. sporządzonego w dniu 29 grudnia 2008 r., przez Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz protokołów przesłuchania świadka Pani K. C. organ w decyzji odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej zasadnie wskazał, że dowody te również nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa, dowody te zostały zgromadzone po wydaniu decyzji ostatecznej (protokół przesłuchania świadka Pana J. O. sporządzony został w dniu 29 grudnia 2008 r.), lub znane były organowi przed wydaniem decyzji ostatecznej, nie stanowiły więc nowych dowodów oraz nowych okoliczności istotnych dla sprawy (protokoły przesłuchania świadka Pani K. C.).

Za nowy dowód lub nową okoliczność nie może być uznana, zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej również zmiana kwalifikacji prawnej poniesionego wydatku dokonana przez inny organ podatkowy, co miało miejsce w przypadku postępowania przeprowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wobec drugiego wspólnika Spółki "A" D. W. i znalazło odzwierciedlenie w decyzji z dnia 4 czerwca 2009 r.

Inna ocena istniejącego dowodu dokonana przez organ podatkowy nie jest nową okolicznością faktyczną, która mogłaby stanowić przesłankę wznowienia postępowania. A zatem nie można wznowić postępowania ze względu na odmienną wykładnię przepisów prawa dokonaną przez inny organ, nawet jeżeli jej zastosowanie prowadziłoby do wydania innego rozstrzygnięcia.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik wskazał, że przesłał dokumenty dotyczące wznowienia postępowania, w tym między innymi kserokopię aktu notarialnego o numerze [...] z dnia 17 października 2003 r., na zakup przez Z. W. lokalu mieszkalnego położonego w S. przy ul. [...] za kwotę 170.809,00 zł oraz kserokopie rachunków poniesionych na remont i modernizację lokalu mieszkalnego w kwocie 24.995,70 zł.

Według pełnomocnika nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie były przedmiotem oceny organu, gdyż nie były temu organowi znane, ponieważ urząd nie posiadał aktu notarialnego na zakup lokalu mieszkalnego oraz rachunków dokumentujących remont mieszkania - a zatem dowody te spełniają warunki, o których mowa w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Po przeprowadzeniu analizy zebranego materiału dowodowego oraz w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa nie można w ocenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej uznać przedłożonych po wznowieniu postępowania dowodów (faktur) dokumentujących poniesienie wydatków mieszkaniowych za nową okoliczność lub nowe dowody nie znane organowi, który wydał decyzję ostateczną a istniejące w chwili wydania decyzji wymiarowej. W ocenie organu dowody przedłożone dopiero po wznowieniu postępowania, o istnieniu których organ wiedział w momencie wydawania decyzji ostatecznej, bowiem podatnik zgodnie z art. 27a ust. 1 i ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, miał prawo tylko na podstawie faktur obniżyć podatek o wydatki mieszkaniowe, nie są nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa.

Organ przed wydaniem decyzji ostatecznej na podstawie zeznania rocznego za 2003 r., oraz dołączonej do zeznania informacji o odliczeniu wydatków mieszkaniowych w i 2003 roku (PIT/D) ustalił, że podatnik ponosił wydatki mieszkaniowe na własne potrzeby mieszkaniowe oraz wydatki na remont i modernizację lokalu mieszkalnego. Powyższe organ potwierdził w decyzji ostatecznej jak również w decyzji odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej.

Mając powyższe na uwadze organ stwierdza, że dowody dot. poniesienia wydatków mieszkaniowych istniały w momencie wydania decyzji ostatecznej, o dowodach tych wiedział organ przed wydaniem decyzji, czego wynikiem były wielokrotne wezwania podatnika o przedstawienie ich organowi. Dowody te nie zostały przedłożone organowi w trakcie prowadzonego wobec podatnika postępowania, jednakże okoliczność, fakt ich poniesienia była znana organowi wydającemu decyzję ostateczną. Jak wskazano powyżej podatnicy, którzy chcą skorzystać z odliczenia od podatku wydatków mieszkaniowych muszą posiadać dokumenty (faktury) stwierdzające ich poniesienie.

Sam fakt przedłożenia dowodów po wznowieniu postępowania nie wypełnia zatem zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej przesłanki o wyjściu na jaw nowych okoliczności i nowych dowodów.

Odnosząc się do podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu, iż wydana w dniu 29 marca 2011 r., decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zawiera szereg niedomówień oraz jest stronnicza, gdyż nie zawiera prawdy rzeczywistej - organ wyjaśnia, iż w decyzji wyraźnie wskazano, że wszystkie przedłożone przez pełnomocnika dowody zostały rozpatrzone pod kątem zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania, które są określone w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Ustalono, że przedłożone przez stronę dowody dot. poniesienia wydatków mieszkaniowych nie spełniają przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa. Natomiast w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona nie przedłożyła nowych dowodów i nie wskazała nowych okoliczności, które mogłyby stanowić przesłanki wznowienia postępowania podatkowego. Strona żądając wznowienia postępowania winna przedstawić takie okoliczności lub dowody, które wyczerpują znamiona "nowego dowodu" lub "nowych okoliczności".

Postępowanie może być wznowione wyłącznie na podstawie dowodów lub okoliczności, które istniały przed wydaniem decyzji ostatecznej i które były nieznane Organowi. A zatem wszelkie dowody lub okoliczności, które powstaną po wydaniu decyzji - nawet gdyby miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie - nie mogą być podstawą do wznowienia postępowania. Nie spełniają również warunku wznowienia postępowania dowody, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i o istnieniu, których wiedział Organ, ale nie zostały one przedłożone przez podatnika do wglądu (do kontroli).

We wniosku o wznowienie postępowania pełnomocnik wskazał, że istnieje przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 7 ustawy - Ordynacja podatkowa, ponieważ decyzja ostateczna z dnia 21 grudnia 2007 r., została wydana na podstawie innej decyzji, która została uchylona lub zmieniona w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

Pełnomocnik wskazał we wniosku o wznowienie postępowania, iż decyzja ostateczna została wydana na podstawie decyzji w sprawie podatku od towarów i usług, która została następnie uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie pełnomocnika zawartej we wniosku wydany wyrok sądu ma istotny wpływ na ustalenia w podatku dochodowym od osób fizycznych pana Z. W. za 2003 r.

Po przeanalizowaniu całości zebranego materiału organ w wydanej decyzji odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej stwierdził, iż nie wystąpiła w sprawie przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 7 ustawy - Ordynacja podatkowa, ponieważ decyzja w zakresie podatku VAT nie była podstawą wydania decyzji w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.

Dokonując ponownie analizy całości zebranego materiału dowodowego Dyrektor Urzędu Skarbowego stwierdził, że mimo, że decyzje w sprawie podatku od towarów i usług za 2003 r., dot. firmy "B" Z. W. zostały w związku z prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt l SA/Gd 340/08 z dnia 16 września 2008 r., oraz sygn. Akt l SA/Gd 350/08 z dnia 20 listopada 2008 r., w części uchylone przez Dyrektora Izby Skarbowej, to powyższy fakt nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w przepisie art. 240 § 1 pkt 7 ustawy - Ordynacja podatkowa.

W stanie faktycznym sprawy brak jest bowiem podstaw do uznania, że podnoszone przez stronę po wznowieniu postępowania okoliczności spełniają przesłankę wznowienia postępowania i dają podstawę do zmiany rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy za nieuzasadniony uznał organ zarzut pełnomocnika dot. naruszenia przepisów art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa, albowiem organ podjął wszelkie niezbędne czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Dokonał kompletnego i zupełnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności związanych z zaistnieniem przesłanek wznowienia postępowania. Dowody przedstawione przez stronę zostały zbadane pod kątem istnienia przesłanek wskazanych w żądaniu strony jak również, co znalazło potwierdzenie w wydanej decyzji odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej, zostały zbadane pod kątem wystąpienia pozostałych przesłanek, o których mowa w art. 240 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Organ nie znalazł również żadnego uzasadnienia naruszenia przepisu art. 137 ustawy - Ordynacja podatkowa, na który powołuje się strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skoro pełnomocnik nie wskazał, na czym polegało naruszenie tego przepisu.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnictwo do reprezentowania Pana Z. W. stosowanie do przepisu art. 137 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa zostało udzielone na piśmie i doręczone do organu w dniu 10 grudnia 2009 r.

Organ po wznowieniu postępowania na podstawie postanowienia z dnia 3 grudnia 2009 r., wszelkie pisma kierował na adres pełnomocnika zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik dokonał również czynności przeglądania akt sprawy w siedzibie organu.

Ponadto pełnomocnik po wznowieniu postępowania kontrolnego dostarczył dokumenty, które były przedmiotem analizy przed wydaniem decyzji odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej.

Z powyższego wynika, że organ przyjął złożone przez stronę pełnomocnictwo udzielane pani M. G. B. i od daty doręczenia oryginału pełnomocnictwa wszelkie pisma kierowane były do pełnomocnika. Zgodnie z art. 136 ustawy Ordynacja podatkowa strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania.

Reasumując strona po wznowieniu postępowania stosownie do art. 136 ustawy Ordynacja podatkowa działała przez pełnomocnika Panią M. G. B.. Pełnomocnik każdorazowo był zawiadamiany o wszystkich podejmowanych przez organ czynnościach.

Dlatego też organ nie dopatrzył się naruszenia przepisu art. 137 ustawy - Ordynacja podatkowa, na który powołuje się pełnomocnik w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Ponadto pełnomocnik we wniosku

Ponadto pełnomocnik we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał na stronniczość i niedomówienia zawarte w decyzji odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej. Na potwierdzenie powyższego przytacza, iż w decyzji stwierdzono, że po wyznaczeniu 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego cyt. "Strona nie skorzystała z tego prawa."

Pełnomocnik strony nie zgadza się z tym stwierdzeniem, gdyż jak podkreśla w dniu 18 marca 2011 r., dokonała czynności przeglądania akt sprawy, na tą okoliczność sporządzony został protokół z dnia 18 marca 2011 r. Odnosząc się do powyższego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdza, że zgodnie z art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy przed wydaniem decyzji ma obowiązek wyznaczyć stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Termin ten został wyznaczony postanowieniem dnia 16 marca 2011 r., doręczonym pełnomocnikowi w dniu 17 marca 2011 r.

Niezaprzeczalnym jest fakt, że pełnomocnik Pani M. G. B. w dniu 18 marca 2011 r., w siedzibie organu dokonała czynności przeglądania akt sprawy i na tą okoliczność sporządzony został protokół przeglądania akt. Zgodnie z art. 126 ustawy Ordynacja podatkowa sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Z kolei wybór formy wypowiedzenia się należy do podatnika. Strona przed wydaniem decyzji ma możliwość nie tylko wglądu w zebrany materiał dowodowy ale przede wszystkim ma prawo do oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

Podatnik może również przedłożyć dodatkowe dowody niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej podkreślił, że podatnik po wyznaczeniu powyższego terminu ma prawo do przedstawienia, uzasadnienia swojego stanowiska oraz oceny materiału dowodowego czego pełnomocnik jednak nie uczynił.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, pełnomocnik skarżącego zarzucając:

1) naruszenie przepisów dotyczących zasad ogólnych ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nieuzasadnioną odmowę rozpatrzenia sprawy w całości w oparciu o przedstawiony przez stronę materiał dowodowy,

2) naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie,

3) błędnej interpretacji przepisu nart. 240 § 1 pkt 4, 5 i 7 ustawy Ordynacja podatkowa,

wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi ponownie skarżący podnosi, iż byt wspólnikiem spółki cywilnej pod nazwą "A" s.c. w której posiadał 50% udziałów. Dochód z tytułu prowadzenia działalności w ramach tej spółki określony został odmiennie dla wspólników przez organy wydające decyzje. Skarżący podnosi, że Spółka prowadziła: "... jedne ewidencje dla celów podatku VAT i podatku dochodowego, a więc w tej sytuacji nie mogą być ustalane dla każdego ze wspólników odmienne podstawy do opodatkowania wspólnie prowadzonej działalności gospodarczej".

Ponadto skarżący zarzuca, że organ kontroli skarbowej nie uwzględnił faktu, że decyzja z dnia 29 września 2009 r., (dot. decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej po wniesionych przez podatnika odwołaniach) w sprawie określenia kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r., dot. firmy "B" Z. W. wydana została w oparciu o te same ustalenia dokonane przez Organ, które stanowiły podstawę wydania decyzji w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym za 2003 r.

Skarżący podnosi, że fakt uchylenia części decyzji w zakresie ustaleń w podatku VAT w postępowaniu sądowo administracyjnym, miał istotne znaczenie, gdyż kwestionował przyjęte w trakcie kontroli założenia, stanowiące podstawę ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.

Ponadto w ocenie skarżącego, podnoszonej w skardze, fakt wydania decyzji w sprawie podatku VAT oraz decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do drugiego wspólnika spółki cywilnej, już po wydaniu prawomocnej decyzji w stosunku do podatnika nie stoi na przeszkodzie, aby w celu ujednolicenia rozstrzygnięć postępowanie zostało wznowione w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa.

Skarżący wskazuje również, że nie zgadza się z twierdzeniem organu o braku podstaw do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Podnosi, że przewlekła choroba udokumentowana przed organem kontrolnym (bezspornie) uniemożliwiła mu czynne uczestniczenie w prowadzonym postępowaniu, w tym uniemożliwiła dostarczenie dokumentów (faktur) dokumentujących poniesienie kosztów związanych z wydatkami mieszkaniowymi.

Skarżący podnosi, iż faktury, które dotyczyły poniesionych wydatków mieszkaniowych, istniały w dacie wydania decyzji, lecz nie były znane organowi. Zdaniem skarżącego niezasadne jest twierdzenie organu, że nie chciał on dostarczyć tych faktur do daty wydania decyzji ostatecznej. Wskazuje, że: ".... strona nie działałaby bowiem na swoją szkodę. Niedostarczenie faktur wynikało jedynie z faktu, że podatnik nie miał możliwości czynnego uczestniczenia w postępowaniu z przyczyny od niego niezależnej (choroba)".

Zdaniem skarżącego spełniona została w tej sytuacji przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, która winna skutkować wznowieniem postępowania.

Na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska skarżący wskazuje na wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. akt l FPS 7/10 z którego wynika, że posiadanie przez organ tylko kopii faktury (a nie oryginału) nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania. W ocenie skarżącego: "Interpretując ten wyrok, można wskazać, że nieposiadanie przez organ faktury (ani oryginału ani też kopii) stanowi przesłankę do wznowienia postępowania".

Skarżący wskazuje, że: "... organ nie może twierdzić, że znał dowody w postaci faktur na wydatki mieszkaniowe podatnika w dacie wydania decyzji. Sam fakt, że faktury istnieją, nie powoduje jeszcze wiedzy o tych dowodach. Organ nie posiadający tych faktur, nie mógł bowiem dokonać ich oceny jako dowodu w postępowaniu".

Reasumując powyższe skarżący twierdzi, że zostały spełnione kumulatywnie przesłanki warunkujące wznowienie postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa tj.:

– dowody w postaci faktu istniały w dacie wydania decyzji,

– dowody w postaci faktur mają istotny wpływ na dokonane rozstrzygnięcie, gdyż powodują zmianę wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003,

– dowody w postaci faktur nie były znane organowi.

Zdaniem skarżącego zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 128 ustawy - Ordynacja podatkowa decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w wydanym postanowieniu z dnia 3 grudnia 2009 r., w sprawie wznowienia postępowania na żądanie strony wskazał, iż wydane postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania, co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Strona składając wniosek o wznowienie postępowania powołała się na przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 i 7 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Na podstawie ww. przepisu art. 240 § 1 pkt 5 i 7 ustawy - Ordynacja podatkowa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

– wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5);

– decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji (art. 240 § 1 pkt 7).

Zgodnie zatem z treścią art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa wznawia się postępowanie wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą być nowe i istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Muszą one istnieć w dniu wydania decyzji. Ponadto nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.

Z kolei zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 7 ustawy - Ordynacja podatkowa wznawia się postępowanie w przypadku, gdy decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. A zatem w tym przypadku wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest możliwe, gdy decyzja ostateczna została wydana na podstawie innej decyzji, która z kolei została uchylona lub zmieniona. Wtedy dopiero zachodzi konieczność wznowienia postępowania. Przepis ten wyraźnie ogranicza przesłankę wznowienia postępowania do sytuacji, w których wzruszenie orzeczenia sądowego lub innej decyzji organu nastąpiło w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji pod warunkiem, że decyzja ta wydana została na podstawie zmienionej decyzji.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, wbrew przeświadczeniu skarżącego, że nie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5 i 7 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zasadnie wywiódł, że przedłożone przez skarżącego dowody nie spełniają przesłanek dających prawo do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Przedłożone przez skarżącego dokumenty związane były przede wszystkim z przeprowadzonymi przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowaniami kontrolnymi w firmach należących do Pana Z. W. Dowody te były w posiadaniu organu przed wydaniem decyzji, stanowiły je: protokoły kontroli, wyjaśnienia podatnika, odwołanie podatnika, protokoły przesłuchań świadków, protokoły z czynności sprawdzających przeprowadzonych u kontrahenta w zakresie rzetelności i prawidłowości danej transakcji, wydane wyniki kontroli oraz decyzje dot. podatku VAT.

Z kolei dołączona, przez skarżącego, do wniosku o wznowienie postępowania decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 4 czerwca 2009 r., w sprawie umorzenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec drugiego wspólnika spółki "A" s.c. Z. W., D. W. dot. określenia wysokości dochodu za 2003 r., nie mogło być uznana za nowy dowód lub nową okoliczność, bowiem decyzja ta została wydana po dniu wydania decyzji ostatecznej - a ponadto zmiana kwalifikacji prawnej poniesionego wydatku dokonana przez inny organ podatkowy w ww. decyzji nie stanowi nowego dowodu lub nowej okoliczności, spełniającej przesłankę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jedynie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istotne dla sprawy mogą stanowić przesłankę wznowienia postępowania pod warunkiem, że dowody te istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzje.

Wbrew zarzutom skargi w niniejszej sprawie nie istnieje podstawa do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 4 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Wznowienie postępowania co do zasady może nastąpić z urzędu lub na żądanie strony. Jednak wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 240 § 1 pkt 4 ustawy - Ordynacja podatkowa tj. gdy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, może nastąpić tylko na żądanie strony. Termin do wniesienia takiego żądania został określony przez ustawodawcę w treści art. 241 § 2 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. W takim przypadku żądanie musi być wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.

Skarżący nie wniósł takiego żądania, wskazał naruszenie ww. przepisu jedynie we wniosku z dnia 12 kwietnia 2011 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wobec tego należy stwierdzić, iż nie zaistniała w/w przesłanka wznowienia postępowania.

Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powołuje się, że przewlekła choroba uniemożliwiła mu czynne uczestniczenie w prowadzonym postępowaniu, w tym uniemożliwiła dostarczenie dokumentów (faktur) na poniesienie kosztów związanych z wydatkami mieszkaniowymi.

W wydanej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia 21 grudnia 2007 r., określającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r., ustalono, że zawyżył on odliczenie od podatku z tyt. wydatków mieszkaniowych o kwotę 18.126,89 zł. W decyzji wskazano, że skarżący naruszył przepis art. 27a ust. 6 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem dokumentami potwierdzającymi poniesienie wydatków mieszkaniowych są faktury wystawione przez podatnika podatku od towarów i usług nie korzystającego ze zwolnienia od tego podatku lub dowody odprawy celne a w przypadku wpłat na wyodrębniony fundusz remontowy spółdzielni mieszkaniowej lub wspólnoty mieszkaniowej dowody wpłaty.

Faktur dokumentujących poniesienie wydatków mieszkaniowych skarżący nie przedłożył w prowadzonym wobec niego postępowaniu kontrolnym, pomimo, że w toku prowadzonego wobec niego postępowania kontrolnego był wielokrotnie wzywany do przedłożenia dowodów potwierdzających poniesienie wydatków mieszkaniowych, które zostały odliczone od podatku należnego w zeznaniu rocznym za 2003 r., w kwocie 18.126,89 zł.

Skarżący dostarczył faktury dopiero po wznowieniu postępowania. Z zebranego w sprawie materiału wynika, że dowody - faktury- istniały w chwili wydania decyzji ostatecznej. Zatem złożenie przez skarżącego do akt dowodów (faktur) poniesienia wydatków mieszkaniowych deklarowanych w zeznaniu rocznym za 2003 r., dopiero po wznowieniu postępowania, nie może być uznane za nową okoliczność lub nowy dowód nie znany organowi bowiem:

– okoliczność poniesienia wydatków mieszkaniowych wynikała z deklaracji podatnika - zeznania rocznego za 2003 r., ponadto

– organ wiedział o istnieniu dowodów dokumentujących poniesienie wydatków mieszkaniowych, czego wynikiem były wielokrotne wezwania skarżącego o ich złożenie. Dowodów tych strona jednak nie przedstawiła organowi nie podając przyczyny.

Zgodnie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa organ podatkowy wznawia postępowanie zakończone decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten pozwala zatem na wznowienie postępowania , tylko wtedy, gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody spełniają łącznie następujące cechy:

– są nowe,

– istniały w dniu wydania decyzji,

– są istotne dla sprawy oraz,

– nie były znane organowi, który wydał decyzję.

W powyższej sprawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zasadnie uznał, skoro skarżący deklarował kwotę odliczenia z tytułu poniesionych wydatków mieszkaniowych w swoim zeznaniu rocznym za 2003 r., to dowody potwierdzające poniesienie wydatków mieszkaniowych istniały, czego potwierdzeniem były wysyłane do skarżącego wezwania o ich dostarczenie. Podstawowym warunkiem skorzystania z ulgi z tyt. poniesionych wydatków mieszkaniowych na remont i modernizację mieszkania oraz na zakup mieszkania jest posiadanie przez podatnika dowodów poniesienia wydatków w postaci faktur. Organ uznał, że przedłożone przez skarżącego dowody dot. poniesienia wydatków mieszkaniowych istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej oraz że nie są dowodami nowymi, nieznanymi organowi w chwili wydania decyzji ostatecznej. Podatnik dowodów tych fizycznie nie dostarczył do organu w toku prowadzonego wobec niego postępowania nie podając jak wskazano powyżej żadnej przyczyny. Istotne jest, że dopiero w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący powołuje się na przewlekłą chorobę tłumacząc, że długotrwała choroba była powodem nie dostarczenia faktur. W rezultacie okazanych dopiero po wznowieniu postępowania faktur dot. wydatków mieszkaniowych nie można uznać za nowe dowody, ponieważ organ wiedział o ich istnieniu w dniu wydania decyzji a nie zapoznał się z nimi, ponieważ podatnik dowodów tych nie okazał organowi. Podkreślenia wymaga fakt, że skarżący wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu, mimo tego nie podejmował żadnej korespondencji do niego kierowanej w toku całego postępowania kontrolnego. W konsekwencji przedłożone przez stronę po wszczęciu postępowania faktury dokumentujące poniesienie wydatków mieszkaniowych nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa i nie dają podstawy do zmiany rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej.

Odnośnie zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 240 § 1 pkt 7 ustawy - Ordynacja podatkowa skarżący wskazuje, że decyzja w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., wydana została na podstawie innej decyzji tj. decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r., dot. działalności gospodarczej prowadzonej przez Z. W. pod nazwą "B", która została uchylona decyzją nr [...], [...] z dnia 29 września 2009 r., wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej.

Z analizy zebranego materiału dowodowego wynika, że ww. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana w związku z prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt. l SA/Gd 340/08 z dnia 16 września 2008 r., oraz l SA/Gd 350/08 z dnia 20 listopada 2008 r., wydanymi po rozpoznaniu skargi pana Z. W. "B" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 5 sierpnia 2005 r., oraz nr [...] z dnia 8 marca 2006 r., wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2003 r.

W decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w przedmiocie rozliczenia podatku VAT za poszczególne miesiące 2003 r., dot. firmy "B" Z. W. uznał część odliczeń podatku naliczonego z tytułu zakwestionowanych uprzednio kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem skarżącego uchylenie decyzji w podatku VAT stanowi przesłankę wznowienia postępowania w części dot. podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. W ocenie Sądu Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, trafnie stwierdza, że przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa nie obejmuje sytuacji, na którą powołuje się skarżący, bowiem decyzja ostateczna w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych określająca Panu Z. W. wysokość podatku dochodowego za 2003 r., nie została wydana na podstawie decyzji w sprawie określenia kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r., w firmie "B" Z. W.

Podatek dochodowy od osób fizycznych oraz podatek od towarów i usług są różnymi tytułami zobowiązań publiczno-prawnych, tym samym podstawą prawną wydania decyzji w ich zakresie są odrębne przepisy.

Postępowanie w zakresie podatku dochodowego i postępowanie w zakresie podatku VAT są postępowaniami niezależnymi od siebie, odrębnymi, a co za tym idzie rozstrzygnięcia podejmowane w toku jednego z nich nie mają mocy wiążącej w drugim.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż ustawodawca mówiąc w art. 240 § 1 pkt 7 ustawy - Ordynacja podatkowa o innej decyzji lub orzeczeniu sądu miał na uwadze akt administracyjny lub sądowy, który stanowił podstawę prawną, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej (wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1933/01).

Na koniec wypada podkreślić, że w przypadku wspólników Spółki cywilnej posiadających te same udziały, przychód, koszty, dochód winny być tożsame. W rozważanej sprawie wobec każdego ze wspólników orzekał inny organ podatkowy co doprowadziło do odmiennych rozstrzygnięć.

Powyższe może budzić u skarżącego poczucie niesprawiedliwości - należy jednak pamiętać, że decyzja określająca skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., uchylenia której w trybie wznowienia postępowania domagał się skarżący jest ostateczna, a tryb wznowieniowy cechuje formalizm.

Z tych przyczyn, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w wyroku.