Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 56/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy budowlanej p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie na postanowienie z dnia [...] roku.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargą kasacyjną złożoną przez D.A. w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy budowlanej.

Powyższe postanowienie zostało skarżącemu doręczone w dniu [...] roku wraz z pouczeniem o sposobie, terminie i formie wniesienia zażalenia na w/w orzeczenie.

W dniu 3 października 2007 roku (data prezentaty) do tutejszego Sądu wpłynęło pismo D.A. zatytułowane zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W piśmie tym skarżący wskazał, iż zażalenie zostało złożone na postanowienie z dnia 21 września 2007 roku o sygnaturze akt: II SA/Go 56/05 odrzucające skargę kasacyjną. D.A. wniósł również o uchylenie i o zmianę w/w postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż mimo wskazania przez skarżącego dnia 21 września 2007 roku jako daty wydania zaskarżonego postanowienia, przedmiotowe zażalenie złożone zostało na postanowienie z dnia 20 września 2007 roku w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż D.A. w swym zażaleniu wyraźnie wskazał, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt II SA/Go 56/05. Takie postanowienie w niniejszej sprawie zostało wydane w dniu 20 września 2007 roku a zatem należało uznać, iż właśnie to postanowienie zostało zaskarżone przez skarżącego.

W następnej kolejności należy stwierdzić, iż zażalenie jest pismem procesowym, które powinno czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego w postępowaniu sądowym a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie oraz zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Co do zasady w postępowaniu zażaleniowym nie obowiązuje przymus zastępstwa. Jedynie ustawodawca w art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wprowadził wyjątek odnośnie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Zażalenie takie winno być sporządzone przez adwokata bądź radcę prawnego.

Ustawodawca wprowadzając w cyt. wyżej przepisie przymus adwokacko-radcowski, kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie odpowiedniej pomocy prawnej ze strony podmiotów posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest również pogląd, iż sporządzenie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem przewidzianego w art. 194 § 4 p.p.s.a. przymusu adwokacko-radcowskiego obarczone jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie zażalenia na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197§2p.p.s.a.

Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skarżący, mimo prawidłowego pouczenia, zażalenie sporządził osobiście wbrew przepisom ustawy, a zatem należało uznać, iż zażalenie obarczone jest brakiem nieusuwalnym, co w konsekwencji czyni je niedopuszczalnym.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji.