Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 163/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

﻿Sygn. akt II SA/Bk 163/15 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) sędzia WSA Marek Leszczyński Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej, a także na funkcjonowanie linii oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].11.2014 r. Starosta S., na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r.,

poz. 518 ze zm.) zwanej dalej: ustawą, ograniczył sposób korzystania

z nieruchomości położonej w obrębie S. gm. B. o numerze geodezyjnym [...] o pow. 9,2294 ha oraz o numerze geodezyjnym [...] pow. 4,5117 ha we wsi N., stanowiących własność S. S., poprzez udzielenie P. S.A. z siedzibą w K. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. – granica RP, w tym na podwieszenie nad działkami napowietrznych przewodów linii (minimalna odległość przewodów od ziemi wynosi 13,4 m) oraz na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV, po jej wybudowaniu w pasie technologicznym o szerokości po 35 metrów od osi linii w każdą stronę, na pow. ok. 10.980 m kw. na działce o nr [...] i ok. 3.391 m kw. na działce nr [...]. Nadto ustalono posadowienie słupa elektroenergetycznego na działce nr [...]. Lokalizację linii oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na załączonej mapie stanowiącej integralną część decyzji. W uzasadnieniu podano, że w sprawie zostały spełnione przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, określone w art. 124 ustawy. Przedmiotowa inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy oraz jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zostały również przeprowadzone rokowania z właścicielem nieruchomości, określone w art. 124 ust. 3 ustawy, które nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na nieruchomość.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł pełnomocnik S. S., zarzucając naruszenie przepisów art. 6,7,8,9, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

- brak analizy celowości zajęcia przez wnioskodawcę pasa technologicznego o szerokości 70 m na obydwu działkach o łącznej pow. ok 1,4309 ha,

- pominięcie okoliczności, że na działkach jest prowadzone gospodarstwo rolne i są zabudowania, co doprowadzi do zmiany sposobu użytkowania nieruchomości. Nadto dowolne przyjęcie zgodności usytuowania pasa technologicznego z planem miejscowym i pominięcie wniosku z opinii biegłego elektroenergetyka,

- naruszenie art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia decyzji pod kątem uciążliwości przebiegu linii dla właściciela nieruchomości;

- błędną wykładnię art. 124 ust. 1 i 3 oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji.

Wojewoda P., decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. Organ podzielił stanowisko Starosty. W uzasadnieniu decyzji przytoczył wykładnię przepisów, które zostały zastosowane tj. art. 6 pkt 2, art. 124 ust. 1 i ust. 3,4 ustawy. Organ stwierdził, że budowa linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk – granica RP jest przedsięwzięciem międzynarodowym i niewątpliwie stanowi cel publiczny. Ograniczenie sposobu korzystania przez właściciela z działek

o nr geodezyjnym [...] i [...] nastąpiło zgodnie z zarządzeniem zastępczym Wojewody P. z dnia [...].07.2014 r. w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze umożliwiającym realizację trasy linii energetycznej 400 kV Ełk-granica Państwa, gdzie ustalono ograniczenia na terenie wyznaczonego pasa technologicznego. Inwestor zaproponował właścicielowi warunki (w tym propozycje cenowe) zmierzające do uzyskania prawa do gruntu, poprzez dokonanie rokowań, potwierdzonych pismami i rozmowami bezpośrednimi (m.in. z dnia [...].08.2014 r., [...].08.2014 r., [...].08.2014 r., [...],[...] i [...].09.2014 r.).Skarżący nie wyraził zgody na przyjęcie propozycji inwestora. Ponieważ rokowania nie dały rezultatu inwestor wystąpił na drogę postępowania administracyjnego.

Wojewoda wyjaśnił, że o ile przebieg linii po działkach odwołującego spowoduje szkodę, to będzie on mógł ubiegać się o odszkodowanie na podstawie

art. 124 ust. 5 ustawy lecz w innym postępowaniu niż niniejsze.

W skardze wywiedzionej do Sądu pełnomocnik S. S. zarzucił organowi II instancji:

- naruszenie przepisów art. 6,7,8,9, 77 par. 1 i 80 K.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy poprzez:

a) brak analizy celowości zajęcia pasa gruntu o szerokości 70 m., łącznie ok. 1,4309 ha na obu działkach,

b) dowolne przyjęcie, że ułożenie przewodów nad działkami skarżącego nie prowadzi do zmiany aktualnego sposobu korzystania z nieruchomości, która jest przeznaczona na cele rolne i zabudowę zagrodową ,

c) dowolne przyjęcie, że przebieg linii, jak i szerokość pasa technologicznego, stanowi niezbędne minimalne obciążenie nieruchomości, a organ II instancji nie poczynił w tym kierunku żadnych ustaleń, w tym zgodności z planem miejscowym,

- naruszenie art. 11 K.p.a. w związku z art. 107 par. 3 K.p.a. poprzez brak realnego i adekwatnego uzasadnienia decyzji, a w szczególności pozbawionego analizy jak najmniejszej uciążliwości decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez właścicieli;

- błędną wykładnię art. 124 ust. 1 i 3 oraz 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 21 ust. 1 i 2, 31 ust. 3 oraz 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP;

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu albowiem Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji zarzucanego naruszenia przepisów prawa. Decyzja ograniczająca sposób korzystania przez skarżącego z ich nieruchomości została wydana na podstawie obowiązującego przepisu prawa i w granicach zakreślonych jego treścią, co dla sądu administracyjnego, kontrolującego zaskarżony akt wyłącznie poprzez pryzmat jego zgodności z prawem, stanowiło uzasadnioną podstawę dla oddalenia skargi.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiącym materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów

i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje – jak stanowi cytowany przepis – zgodnie

z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść przytoczonego przepisu wskazuje zatem, że przesłankami uzasadniającymi jego zastosowanie, są:

- uzasadniona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego potrzeba przeprowadzenia przez daną nieruchomość inwestycji liniowej celu publicznego służącej przesyłaniu lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, łączności publicznej i sygnalizacji wraz z niezbędnymi do korzystania z tych przewodów i urządzeń obiektów

- brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie przez jego nieruchomość opisanej wyżej inwestycji.

Nadto z art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że udzielenie zezwolenia na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego opisanej ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie a do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Instytucja opisana art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest jednolicie interpretowana przez sądy administracyjne i doktrynę. Administracyjne ograniczenie sposobu korzystania właściciela nieruchomości ze swego prawa własności ma charakter wyjątkowy jak każde ograniczenie uprawnień właścicielskich. Służy ściśle określonemu celowi publicznemu, którego realizacja została przewidziana w ściśle określony sposób, a osiągnięcie którego to celu stało się niemożliwe w drodze ugody z właścicielem nieruchomości. Linię orzecznictwa

i stanowisko doktryny przytoczyło uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych niewątpliwie pozwalał na uznanie, że spełnione zostały wymienione wyżej ustawowe przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania przez skarżącego z jego nieruchomości, oznaczonych jako działki o nr [...] i [...]. Przebieg linii elektroenergetycznej m.in. przez te działki określił plan miejscowy w postaci , przywołanego przez organy, zarządzenia zastępczego Wojewody P. z [...].07.2014 r..

Usytuowanie kwestionowanego odcinka sieci elektroenergetycznej na załączniku graficznym decyzji Starosty S. jest zbieżne z jej przebiegiem w planie zagospodarowania przestrzennego. Na etapie ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości dla potrzeb realizacji inwestycji celu publicznego o przebiegu przesądzonym w planie miejscowym, nie ma już możliwości kwestionowania usytuowania linii. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przesądza bowiem albo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie plan miejscowy określił przebieg linii i posadowienia słupa na działce skarżącego. Sąd nie podziela twierdzenia, jakoby organ orzekający w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości dysponował swobodą w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, wiążących w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wbrew twierdzeniu skargi, organ II instancji nie był władny dokonać zmiany przebiegu linii wbrew ustaleniom planu. Skarżący mógł, na etapie prac planistycznych, wnosić uwagi co do przebiegu linii i usytuowania słupa na swej działce.

Zdaniem Sądu udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzedzone zostało rokowaniami ze skarżącym zmierzającymi do uzyskania jego zgody na poprowadzenie linii elektroenergetycznej. Celem ustanowionego w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami obowiązku przeprowadzenia rokowań jest umożliwienie konsensualnego załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażone zostało stanowisko, że niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (wyrok WSA w Białymstoku z 12.022013r. sygn. IISA/Bk 692/12, wyrok WSA w Lublinie z dnia 30.06.2011r. sygn. IISA/Lu 301/11). Przepisy art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określają przy tym ani formy rokowań ani też sposobu ich dokumentowania. Akta sprawy administracyjnej wskazują, że skarżący został zaproszony do rokowań przez inwestora o czym świadczy liczna korespondencja oraz wyznaczone spotkania (m.in. spotkanie [...].08.2014 r., pisma z dn [...]., [...].08. 2014 r., z [...] i [...].09.2014 r.). Próby dojścia do porozumienia nie powiodły się.

W świetle opisanej wyżej korespondencji wnioskodawcy z właścicielami nieruchomości niewątpliwie wynika, że podejmowane były przez inwestora próby polubownego określenia warunków ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących w celu wybudowania linii elektroenergetycznej, które zakończyły się niepowodzeniem. Jeśli nawet (jak sądzi skarżący) to inwestor ostatecznie zerwał negocjacje – okoliczność taka nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej wystąpienie do organu z wnioskiem o wydanie decyzji.

Skład orzekający zgadza się ze stanowiskiem organu, że rokowania może przerwać każdy z uczestników negocjacji niedostrzegający realnych szans na zawarcie porozumienia. Z pisma skarżącego z dnia [...].09.2014 r. skierowanego do inwestora wynika, że zasadniczą przyczyną braku zgody wejścia na grunt były nieporozumienia co do wysokości odszkodowania, chociaż skarżący " nie był przeciwny tej inwestycji " ( cyt.).Należy wyjaśnić, że kwestia roszczeń finansowych nie mogła być rozstrzygana w tym postępowaniu .Służą temu odrębne procedury.

Sąd nie podziela zarzutów skargi co do błędnej wykładni art. 124 ust. 1 i 3 oraz art. 6 pkt 2 ustawy z przyczyn wskazanych powyżej. Dodać tylko należy, że korzystanie z prawa własności nie jest prawem bezwzględnym, choć gwarantowanym przez Konstytucje RP. Prawo to podlega ograniczeniom, zwłaszcza, gdy stanowią tak ustawy i gdy jest to podyktowane celem publicznym, jak w sprawie niniejszej.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przez organy art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji uzasadniły, bowiem, ingerencję w prawo własności działek skarżącego zastanym stanem prawnym już przed wydaniem spornych decyzji. Przebieg linii i posadowienia słupa zostało ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, czym organy były związane bez względu na okoliczność mniejszej czy większej uciążliwości dla skarżącego.

Mając powyższe na uwadze skarga podlegała oddaleniu (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).