Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1848/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2009 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1848/08

UZASADNIENIE

R. G. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...]z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] grudnia 2007 r. około godz. 9:45 na dworcu autobusowym w O. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę autobusu marki [...] o nr rej. [...]należącego do przedsiębiorcy R. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. Kontrolowanym autobusem kierowca E.S. wykonywał przejazd, rozpoczęty o godzinie 8:40, na trasie [...]. Kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na ww. trasie. Okazał tylko wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej dla przedsiębiorcy R. G. oraz rozkład jazdy na ww. trasie należący do P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że kurs na ww. trasie, w tych samych godzinach wykonywał nie tylko w dniu kontroli, ale również w dniach [...]grudnia 2007 r. Bilety sprzedawane pasażerom na przedmiotową trasę były opatrzone imieniem i nazwiskiem przedsiębiorcy R. G., widniała na nich nazwa firmy – T. W czasie kontroli inspektorzy przesłuchali w charakterze świadka także J. S., pracownicę Urzędu Marszałkowskiego, która w dniu [...] grudnia 2007 r., jak również w dniu kontroli jechała jako pasażer przewozów regularnych osób na ww. trasie. Przejazdy te wykonywane były przez nią w ramach obowiązków służbowych. J. S. zeznała, że przedsiębiorca R. G. złożył dopiero wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów na tej linii, ale zezwolenia jeszcze nie ma.

Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił R.G. o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą pouczając go jednocześnie o treści art. 10 § 1 k.p.a.

W dniu [...] grudnia 2007 r. R. G. przedłożył organowi pisemne wyjaśnienia firmy P. Sp. z o.o. z siedzibą we W., z których wynikało, że firma ta z uwagi na braki kierowców doszła do porozumienia z firmą T. w sprawie przejęcia kursu nr [...] relacji [...] z godz. 8:35. Do czasu uzyskania przez R. G. zezwolenia na tę linię miał on obsługiwać ją w ramach zezwolenia nr [...] wydanego przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] dla P. Sp. z o.o. z obowiązkiem zabierania pasażerów, którzy wykupili wcześniej bilety miesięczne, do czasu zakończenia ich ważności. Do pisma załączone zostało zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...] wydane dla P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. wraz z rozkładem jazdy oraz odpis wniosku z dnia [...] października 2007 r. złożonego przez R. G. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów na linii [...].

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. G. karę pieniężną 6.000 zł na podstawie lp. 2.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym – za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. G. zarzucił, że wydana została z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. Zdaniem strony organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób prawidłowy wszystkich okoliczności sprawy oraz jego statusu jako przedsiębiorcy. Przyznał, że kontrolą objęto przewóz na linii [...]. Podniósł jednak, że posiada zezwolenie na linię [...] oraz posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego. Skontrolowany przejazd był wprawdzie wykonany na podstawie zezwolenia nr [...] wydanego przedsiębiorcy P. Sp. z o.o. Wykonywanie przewozów w ramach ww. zezwolenia wynikało jednak z problemów kadrowych na stanowiskach kierowców w przedsiębiorstwie P. Sp. z o.o. Kierowca posiadał w pojeździe to zezwolenie ale nie mógł go odnaleźć i okazać kontrolującym. Usługa na podstawie tego zezwolenia była wykonywana kilkakrotnie i nie miała charakteru regularnego, a wzajemne rozliczenie miało nastąpić po uzyskaniu przez niego zezwolenia na tę linię. Według strony w oparciu o art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wolno jest powierzyć wykonanie konkretnego przewozu innemu przewoźnikowi i przekazać mu zezwolenie. Posłużenie się dla potrzeb konkretnego przewozu zezwoleniem udzielonym P. Sp. z o.o. nie jest odstąpieniem zezwolenia osobie trzeciej i jest dopuszczalne.

Do odwołania załączone zostało zlecenie czasowe otrzymane przez R. G. od P. Sp. z o.o. oraz pisemne wyjaśnienia kierowcy E. S., z których wynikało, że miał w pojeździe w czasie kontroli zezwolenie na wykonywanie przewozu na tej linii otrzymane od dyżurnego ruchu P. Sp. z o.o., jednak z uwagi na zdenerwowanie kontrolą nie mógł go odnaleźć.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 2.1. załącznika do tej ustawy, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia wydawanego przez właściwy organ. Strona w odwołaniu potwierdziła natomiast, że skontrolowany przejazd był wykonany na podstawie zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii [...] wydanego przedsiębiorcy P. Sp. z o.o., które adresatowi zaskarżonej decyzji zostało odstąpione do czasu uzyskania przez niego odpowiedniego zezwolenia na wykonywanie regularnych przejazdów na ww. linii. Z wyjaśnień strony wynika, że wykonywanie przez nią przewozów w ramach linii regularnej na podstawie przedmiotowego zezwolenia nr [...]wynikało z problemów kadrowych na stanowiskach kierowców w przedsiębiorstwie P. Sp. z o.o. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały więc okoliczności umożliwiające stronie, zgodnie z art. 18 ust. 1 lit. a i 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów na linii regularnej bez odpowiedniego zezwolenia. Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut strony, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. Zebrane przez organ pierwszej instancji dowody, w ocenie organu odwoławczego, w sposób wyczerpujący potwierdzają prawidłowość nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. G. zarzucił organowi;

1. naruszenie art. 11 k.p.a. w nawiązaniu do art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie stanowiska strony przedstawionego w trakcie postępowania bez merytorycznego uzasadnienia;

2. naruszenie art. 79 § 1 i 2 oraz 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie brania udziału w przeprowadzaniu dowodu z przesłuchań świadków i pozbawienie możliwości wykazania, że przewozy w dniach [...]grudnia 2007 r. wykonane były na podstawie posiadanego zezwolenia;

3. naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania niezgodnie z zasadą dwuinstancyjności;

4. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w związku z art. 24 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym,

Wniósł w związku z tym o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że organ II instancji nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego. Organ odwoławczy pominął okoliczność, że jest on posiadaczem zezwolenia na linię komunikacyjną [...], co w ocenie skarżącego ma bardzo istotne znaczenie w tej sprawie. Ponadto organ dokonał swobodnej interpretacji zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, kwalifikując na ich podstawie przewóz regularny bez zezwolenia. Dowody z zeznań świadków przeprowadzono niezgodnie z prawem, z naruszeniem art. 79 k.p.a. przez pozbawienie strony prawa uczestniczenia w przesłuchaniu świadków i zadawania im pytań. Pozbawiło to stronę możliwości wykazania, że przewozy w dniach [...] grudnia 2007 r. nie były wykonywane na podstawie zezwolenia wydanego P. Sp. z o.o. nr [...], na linii komunikacyjnej [...], lecz (wprawdzie niezgodnie z warunkami w zezwoleniu), ale na podstawie zezwolenia na linii [...], przez miejscowości, z których zabierani byli pasażerowie posiadający bilety miesięczne sprzedane przez P. Sp. z o.o. Takie uchybienie procesowe miało wpływ na wynik sprawy, bowiem decydowało o ustaleniu, że przewóz wykonany był bez zezwolenia, a to skutkowało nałożeniem kary. Według skarżącego brak jest też podstaw do przyjęcia, że usługa świadczona przez niego była wykonywana regularnie. Według skarżącego porozumienie zawarte z P.Sp. z o.o. polegało na zastąpieniu w sytuacji, gdy taka potrzeba zaistnieje. Skarżący zarzucił, że organ nie rozważył tego w kontekście art. 24 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza, zgodnie z wykładnią przepisu art. 5 ustawy Prawo Przewozowe, powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi na całej przestrzeni przewozu lub jej części. Organ nie udowodnił też, czy istnieje rozkład jazdy wydawany i opublikowany przez skarżącego, zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, iż nie można z treści przepisu art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wywodzić, w powiązaniu z art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe, możliwości wykonywania przewozu regularnego w oparciu o zezwolenie wydane innemu przewoźnikowi tylko dlatego, że zawarło się z nim umowę powierzenia wykonywania przewozu/przewozów. Takie rozumowanie prowadziłoby do obchodzenia przez przedsiębiorców wymogu wykonywania przewozów regularnych w oparciu o wydane dla nich zezwolenie, niweczyłoby zasadę zakazu odstępowania zezwolenia i prowadziłoby do sytuacji, w której jedni przedsiębiorcy wykonują przewozy regularne posiadając zezwolenie, natomiast inni wykonują taki sam transport bez zezwolenia, w oparciu o zezwolenie wydane innym przedsiębiorcom i czyniąc tak nie naruszają prawa, bowiem mają z przewoźnikiem posiadającym zezwolenie zawartą umowę wykonywania przewozu. Organ podkreślił, że R. G. wykonywał transport w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, świadczy o tym chociażby fakt, iż w dniu kontroli kierowca wydawał pasażerom bilety na przejazd, wystawione z kasy fiskalnej użytkowanej przez skarżącego, a nie przez firmę P. Wykonywanie przewozu w oparciu o zezwolenie udzielone innemu przewoźnikowi możliwe jest zaś tylko w sytuacjach szczególnych i ma charakter pojedynczy i incydentalny.

Odnośnie zarzutów skarżącego jakoby organ uniemożliwił mu branie udziału w przeprowadzaniu dowodu z przesłuchań świadków organ wskazał, iż postępowanie prowadzone podczas kontroli drogowej ma charakter uproszczony, na co wskazują przepisy art. 73 i art. 74 ustawy o transporcie drogowym oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 76, poz. 454). Przepisy te określają precyzyjnie obowiązki kontrolujących i kontrolowanych, wprowadzają ponadto obowiązujące wzory protokołu kontroli i formularza decyzji. W większości wypadków podczas czynności wykonywanych w trakcie kontroli nie jest możliwa obecność strony, jednak w toku późniejszego postępowania, wszczętego na skutek przeprowadzenia kontroli, strona ma zapewnioną możliwość korzystania z przysługujących jej praw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga wniesiona przez R. G. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2008 r., nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) stanowi, że wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia wydanego przez właściwy organ, które (zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy) kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli.

Jest okolicznością niesporną w tej sprawie, że skarżący w dacie kontroli nie posiadał zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii [...], gdyż ubiegał się dopiero o wydanie takiego zezwolenia. Fakt, że skarżący w dacie kontroli posiadał zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na linii [...] nie miał w stanie faktycznym tej sprawy znaczenia, gdyż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że kontrolowany przewóz wykonywany był na linii [...] w oparciu o zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym wydane przedsiębiorcy P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.Okoliczność tę potwierdził przesłuchany w charakterze świadka kierowca autobusu E. S., który okazał w czasie kontroli rozkład jazdy na ww. trasie należący do P. Sp. z o.o., a także świadek J.S. Fakt ten został potwierdzony także w piśmie P. Sp. z o.o. z dnia [...] grudnia 2007 r., z którego wyraźnie wynika, że przedsiębiorstwo to zawarło porozumienie ze skarżącym w sprawie przejęcia kursu nr [...] na linii [...] z godz. 8:35. Do czasu uzyskania przez skarżącego zezwolenia na tę linię P. Sp. z o.o. zlecił mu obsługę linii [...] w ramach swojego zezwolenia nr [...]. Zlecenie to zostało wystawione w dniu [...] października 2007 r.

W świetle powyższych faktów organ nie miał podstaw do tego aby uznać, że skarżący wykonywał kontrolowany przewóz w dniu [...] grudnia 2007 r. na podstawie posiadanego przez siebie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii [...], z tym, że z naruszeniem warunków określonych w tym zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu.

Przepisy art. 18 ust. 1a i 1b ustawy o transporcie drogowym dopuszczają możliwość wykonywania tymczasowo przewozów regularnych osób bez uzyskania zezwolenia w przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy. W takim przypadku przewoźnik drogowy i podmiot, w zastępstwie którego przewozy są wykonywane, obowiązani są zawrzeć pisemne porozumienie określające warunki i termin wykonywania tych przewozów oraz zgłosić ten fakt właściwemu organowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie.

Z kolei przepis art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przewiduje możliwość powierzenia wykonywania przewozu regularnego osób, w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, przez przewoźnika w ramach posiadanego przez niego zezwolenia innemu przewoźnikowi. Jak wyjaśnił to jednak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1237/06 - przepis art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w powiązaniu z art. 5 ustawy - Prawo przewozowe dopuszcza wielokrotne powierzanie przewozu innemu przewoźnikowi, jednakże okoliczności tej nie można utożsamiać ze stałym powierzeniem przewozów. Czym innym jest, bowiem wykonywanie powierzonego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie odrębnego zlecenia, a czym innym prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów. To ostatnie pojęcie jest szersze i obejmuje swym zakresem nie tylko wykonanie samego przewozu, lecz również wszelkie czynności z tym związane takie jak organizacja przewozów regularnych, dystrybucja biletów czy też rozliczenia finansowe. W istocie nie chodzi nawet o częstotliwość wykonywanych przewozów, lecz ustalenie, który podmiot odpowiada za pełną organizację przewozu (vide: LEX nr 366227).

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy doszło do przejęcia przez skarżącego od P. Sp. z o.o. do stałej realizacji (do czasu uzyskania przez niego własnego zezwolenia) w ramach firmy [...] przewozów na linii [...] z godz. 8:35, co w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym było niedopuszczalne. Skarżący nie mógł bowiem w ramach własnej firmy, na własny rachunek, wykonywać przewozów regularnych w oparciu o zezwolenie wydane przez właściwy organ dla innego przewoźnika P. Sp. z o.o. Przepis art. 5 ustawy - Prawo przewozowe dopuszcza wprawdzie możliwość powierzania przez przewoźnika wykonania przewozu innym przewoźnikom, na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednak przewoźnik ten ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący przejął natomiast wykonywanie przewozów w ramach kursu nr [...] na linii [...] z godz. 8:35 na własny rachunek, o czym świadczy fakt, że bilety sprzedawane pasażerom na tę linię były opatrzone imieniem i nazwiskiem tego przedsiębiorcy. Doszło więc faktycznie do przejęcia obsługi ww. kursu przez firmę skarżącego.

W tej sytuacji organ zasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną 6.000 zł na podstawie lp. 2.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia.

P. Sp. z o.o. nie mógł bowiem skutecznie przekazać skarżącemu posiadanego przez siebie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii [...].

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, a organy administracji obu instancji prawidłowo oceniły zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocenę w świetle zastosowanych przepisów prawa.

W ocenie Sądu w toku postępowania administracyjnego nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Dostrzegając wprawdzie pewną wadliwość uzasadnienia decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego Sąd stwierdził, iż w ostatecznej ocenie decyzja ta odpowiada prawu.

Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 79 oraz art. 81 k.p.a. wskazać należy, iż zasady przeprowadzania kontroli drogowych przez Inspekcję Transportu Drogowego uregulowane są w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy. W dacie kontroli szczegółowe warunki i sposób przeprowadzania kontroli regulowało rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 19, poz. 153). Przepisy te upoważniają inspektorów do przesłuchiwania świadków w toku kontroli drogowej. W czynnościach kontrolnych na drodze z reguły nie uczestniczą strony, za wyjątkiem sytuacji, gdy przedsiębiorca osobiście wykonuje czynności kierowcy. W toku późniejszego postępowania wszczętego na skutek przeprowadzenia kontroli drogowej strona ma jednak zapewnioną możliwość korzystania z przysługujących jej praw. Tak stało się też w niniejszej sprawie, gdyż skarżący został zawiadomiony przez organ o wszczęciu postępowania w sprawie oraz pouczony o przysługujących mu uprawnieniach w toku tego postępowania. Miał więc możliwość ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym także do zeznań przesłuchanych w trakcie kontroli drogowej świadków, a także zgłaszania własnych wniosków dowodowych. Skarżący skorzystał z przysługujących mu uprawnień i brał czynny udział w postępowaniu administracyjnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.