Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1261/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędziowie NSA Maria Myślińska Gabriela Jyż Protokolant Michał Sikora po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia [..] lutego 2011 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora [..] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oraz przyznanie płatności bezpośredniej do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 1888/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A.P. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych.

Sąd pierwszej instancji przyjął następujący stan sprawy.

Decyzją z [...] maja 2010 r. nr [...] Dyrektor Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. (dalej: Dyrektor ARiMR), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N.S. (dalej: Kierownik ARiMR) z [...] marca 2009 r. nr [...], którą organ ten w wyniku wznowienia postępowania uchylił swoją decyzję w całości oraz przyznał jednolitą płatność obszarową w pomniejszonej kwocie oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do gruntów rolnych na 2006 r.

Organ ustalił następujący stan faktyczny sprawy.

Wnioskiem z [...] maja 2006 r. skarżący zwrócił się o przyznanie na rok 2006 płatności bezpośredniej do gruntów rolnych. Strona zadeklarowała do płatności powierzchnię użytków rolnych na działkach rolnych oznaczonych symbolami A-C opacznej powierzchni 1,59 ha.

Po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wniosku pod kątem kompletności i zgodności danych Kierownik ARiMR decyzją z [...] listopada 2006 r. przyznał skarżącemu za 2006 r. płatności z tytułu JPO i UPO. Decyzja ta stała się ostateczna.

W dniach [...] czerwca 2007 r. została przeprowadzona w gospodarstwie rolnym strony kontrola na miejscu, która była przeprowadzona bez obecności strony. Z protokołu kontroli wynika między innymi, że działka rolna C (według deklaracji na rok 2006), położona na działce ewidencyjnej 928/134 nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r., co skutkuje trwałym wykluczeniem działki rolnej z płatności.

Postanowieniem z [...] grudnia 2008 r. Kierownik ARiMR, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 k.p.a., wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją w sprawie przyznania płatności. Jako nową okoliczność podał informacje zawarte w protokole kontroli.

Kierownik ARiMR decyzją nr [...] z [...] marca 2009 r., uchylił dotychczasową decyzję w całości, przyznał jednolitą płatność obszarową w pomniejszonej wysokości oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do gruntów rolnych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że różnica pomiędzy powierzchnią pierwotnie zadeklarowaną w ramach JPO, tj. 1,59 ha w stosunku do powierzchni stwierdzonej po przeprowadzeniu kontroli wynosi powyżej 3% powierzchni stwierdzonej – co zgodnie z przepisami prawa unijnego skutkuje przyznaniem pomniejszonej płatności o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Natomiast różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a do UPO a powierzchnia stwierdzoną wynosi powyżej 20% powierzchni stwierdzonej, co skutkuje odmową przyznania płatności w danym roku.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Dyrektor ARiMR decyzją z [...] maja 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR.

Na to rozstrzygnięcie, strona wniosła skargę do WSA w Gliwicach.

Wyrokiem z 15 października 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 737/09 WSA w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję.

W wykonaniu zaleceń WSA w Gliwicach zawartych w uzasadnieniu powołanego wyroku, [...] marca 2010 r. przeprowadzono kontrolę na miejscu na gruntach rolnych zadeklarowanych do płatności na rok 2006, z udziałem skarżącego.

W dniu kontroli stwierdzono wykonanie zabiegów rekultywacyjnych ciężkim sprzętem nierolniczym. Stwierdzono także, że brak jest podstaw do podważenia wyników kontroli zasadniczej przeprowadzonej po raz pierwszy u skarżącego w roku 2007 oraz drugiej kontroli (sprawdzającej) w roku 2009. Zdaniem kontrolujących zabiegi rekultywacyjne wykraczają szeroko poza teren działki ewidencyjnej [...] i swoim zasięgiem obejmują kilka sąsiednich działek ewidencyjnych. Dokonany pomiar, po nałożeniu na podkład mapowy, nie mieści się w granicach działki ewidencyjnej, co wskazuje na prawidłowość ustalenia lokalizacji działki rolnej podczas kontroli sprawdzającej w roku 2009 (tj. drugiej kontroli – raport z dnia [...] kwietnia 2009 r.). Posiadane dane przełożone z odbiornika GPS na podkłady mapowe jednoznacznie wskazują, że uzyskane przez inspektorów terenowych dane pokrywają się. Dotyczy to danych uzyskanych przez kontrolerów podczas kontroli [...] kwietnia 2009 r. oraz [...] marca 2010 r. Po nałożeniu śladu pomiaru wykonanego odbiornikiem GPS na podkład mapy ewidencyjnej stwierdzono, że działka zlokalizowana została właściwie i zdjęcia dokumentujące nieprawidłowości w terenie (zakrzaczenia, zadrzewienia, wyrobisko) istotnie zostały wykonane na działce ewidencyjnej [...]. W związku z powyższym jako wynik kontroli działki rolnej zadeklarowanej na działce ewidencyjnej [...] (działka rolna F w roku 2005) przyjęto kody nieprawidłowości DR10 i DR33 oznaczające, że cała działka nie jest gruntem rolnym i nie była użytkowana rolniczo na dzień [...] czerwca 2003 r. Organ wskazał, że uwzględnił także zeznania świadków – M. S., A. P. i J. S., z których wynika, że widywali oni na działkach skarżącego pasące się konie, a także osobiście skarżącego i członków jego rodziny, jak je wypasali, bądź zbierali siano, jednakże organ uznał, iż zeznania te nie podważają dokonanych przez organ ustaleń co do braku utrzymania działki w należytej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r. Skarżący wezwany do podania wyjaśnień co do daty i okoliczności nabycia działki oraz jej wykorzystania wskazał, że działka [...] weszła w skład jego gospodarstwa rolnego w dniu [...] grudnia 2004 r., na podstawie aktu notarialnego nr [...], jako trawa na roli (pastwisko) z przeznaczeniem wypasu dla koni.

Wobec powyższych ustaleń, Dyrektor Śląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w C. zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N.S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracyjny dokonał nakazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia z 15 października 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 737/09 czynności. W szczególności organ przeprowadził kolejną już, trzecią kontrolę na spornej działce, z udziałem skarżącego, która dała wyniki zbieżne z kontrolami przeprowadzonymi poprzednio i wskazała na lokalizację działki [...] na gruncie, który uprzednio był zadrzewiony i zakrzewiony, a przed ostatnią kontrolą został zniwelowany. Fakt, że ustalenia dokonane co do lokalizacji działki [...] nie potwierdzają stanowiska strony nie jest wystarczający do uznania, że organ nie wykonał zaleceń Sądu, jak wydaje się wskazywać skarżący w punkcie II.1 tiret drugie skargi. Faktem jest także, że jak przyznała strona na rozprawie, nie podejmowała czynności zmierzających do wznowienia granic działki [...], co pozwoliłoby zweryfikować twierdzenia organu co do jej położenia względem działki [...].

Odnosząc się natomiast do zarzutu wadliwości mapy przyjętej do lokalizacji działki nr [...] i błędnej jej identyfikacji Sąd zauważył, że kwestie identyfikacji działek rolnych w roku 2006, którego dotyczy niniejsza sprawa regulowało Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008.

W ocenie Sądu znajduje ono zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 86 ust.1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, zgodnie z którym Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 traci moc z dniem 1 stycznia 2010 r., jednakże stosuje się je nadal w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010 r. Stosownie do art. 6 "Identyfikacja działek rolnych" Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 będzie stosowany na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego co zapewni jednolitą identyfikację każdej działki referencyjnej. Ponadto Państwa Członkowskie zapewnią wiarygodny sposób identyfikacji działek rolnych, a w szczególności będą wymagały złożenia pojedynczego szczegółowego wniosku lub dostarczenia dokumentów określonych przez właściwe władze, które umożliwią zlokalizowanie oraz zmierzenie każdej działki rolnej. GIS będzie działał na podstawie krajowego systemu geodezji. Państwo Członkowskie zapewni, aby w odniesieniu do przynajmniej 75% działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku pomocowym, przynajmniej 90% obszaru kwalifikowało się do wypłat zgodnie z systemem płatności jednolitych. Ocena będzie dokonywana corocznie przy użyciu stosownych metod statystycznych.

Ponadto Sąd wywiódł, że gdyby nawet uznać, że powołane rozporządzenie odnosi się do wniosków stron, dotyczących poprzednich lat gospodarczych, a nie adresowanego do państw członkowskich wymogu dokonywania identyfikacji działek rolnych według określonych zasad i o określonym stopniu szczegółowości, które winno być przeprowadzane według przepisów obowiązujących aktualnie w dacie dokonywania określonych czynności identyfikacji działek, to zauważyć należy, że stosownie do art. 4 powołanej ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, system ten składa się z:

1) ewidencji producentów;

2) ewidencji gospodarstw rolnych;

3) ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

3a) systemu identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 (które weszło w życie 1 stycznia 2009 r., a więc obowiązywało już 24 marca 2010 r., czyli w dniu dokonywania ostatniej kontroli, poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji, co wskazuje, że stosowany przez organ system identyfikacji winien spełniać wskazane tam wymogi – przyp. Sądu),

4) dokumentacji związanej ewidencji i systemu, w pkt 1-3a.

Stosownie zaś do art. 17 rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz. UE L 09.30.16), system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. Ponadto stosownie do art. 9a. ust. 1 ustawy, system identyfikacji działek rolnych zawiera:

1) wektorowe granice oraz powierzchnię maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009;

2) identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Ust. 2 cytowanego artykułu stanowi, iż do prowadzenia systemu, o którym mowa w ust. 1, wykorzystuje się w szczególności:

1) ortofotomapy cyfrowe sporządzane zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego;

2) dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego;

3) dane z wniosków o przyznanie płatności;

4) wyniki kontroli na miejscu, o których mowa w rozporządzeniu nr 1122/2009 oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz. UE L 368 z 23.12.2006, s. 74 ze zm.).

Jak z powyższego wynika, w prowadzeniu systemu identyfikacji działek rolnych wykorzystuje się szereg różnorodnych danych. Taka zaś różnorodność źródeł pozyskania danych i stopień ich szczegółowości w ocenie Sądu wyklucza możliwość błędnego wskazania działki [...] w terenie oraz ewentualny błąd, który mógłby zaistnieć na skutek zastosowania przypadkowych lub obarczonych błędem map. Sąd zaakcentował, że ocena ta jest tym bardziej uprawniona, że strona ograniczyła się tylko do negowania prawidłowości wyznaczenia działki przez organ nie przedstawiając jednak ze swej strony żadnych dowodów przeciwnych ani nie podejmując działań w celu ich zgromadzenia.

Nie budzą także wątpliwości Sądu ustalenia dokonane przez organ co do stanu utrzymania spornej działki, w szczególności przy uwzględnieniu bogatej dokumentacji fotograficznej, załączonej do akt sprawy. Zarówno z protokołu kontroli przeprowadzonej w roku 2007 jak i 2009 wynika, że działka deklarowana przez producenta jako pastwisko jest zadrzewiona i zakrzewiona oraz że nie była utrzymana w należytej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r. i brak jest podstaw, aby tym ustaleniom nie dać wiary. Sąd zauważył, że zeznania świadków potwierdzają, że na spornej działce prowadzony był wypas koni, ale nie jest to wystarczające do uznania, że istotnie było to pastwisko, gdyż aby można było go tak sklasyfikować, w 2006 r. grunt winien spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz.U. 2004 r. Nr 65, poz. 600 ze zm.), do których w przypadku pastwisk stosownie do § 1 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia należy wypasanie zwierząt, koszenie okrywy roślinnej i jej usunięcie co najmniej raz w roku, w terminie do 31 lipca.

Biorąc pod uwagę, że na działce 928/134 znajdowały się drzewa i krzewy oznacza to, że grunt w całości nie był wypasany lub koszony, a więc nie był także utrzymywany w dobrej kulturze rolnej, a ustalenia organu w tym zakresie są prawidłowe. Fakt, iż ustalenia te oparto na wynikach wcześniejszych kontroli sam przez się nie skutkuje ich wadliwością, skoro postępowanie dotyczyło płatności na rok 2006, a stan działki na dzień kontroli uległ zmianie na skutek działań strony związanych z jej niwelacją.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 68 § 2 k.p.a., zgodnie z którym protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać, w zw. z art. 10 tej ustawy, stanowiącym, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w ocenie Sądu jest to zarzut zasadny tylko o tyle, że protokół nie został stronie odczytany. Zauważyć jednak należy, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę fakt, że strona jest osobą wykształconą i w sile wieku oraz protokół z kontroli w terenie został stronie doręczony, zarzut uniemożliwienia skarżącemu odniesienia się do treści protokołu, co ma skutkować naruszeniem art. 10 k.p.a., uznać należy za niezasadny. Skarżący miał bowiem zapewnioną możliwość odniesienia się do jego ustaleń i z możliwości tej skorzystał, gdyż wniósł uwagi do protokołu. Wobec tych ustaleń Sąd stwierdził, że fakt nieodczytania protokołu nie miał wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W kwestii zaś braku kwalifikacji geodezyjnych osób dokonujących pomiarów na gruncie i zastosowanych urządzeń pomiarowych, co w ocenie strony skutkowało naruszeniem art. 7 k.p.a. i rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2004 r. w sprawie określania rodzajów czynności technicznych związanych z prowadzeniem systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r. Nr 16, poz. 153) Sąd zauważył, że rozporządzenie to stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76), wydany na podstawie art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, Agencja (czyli ARiMR) może powierzać, na podstawie umowy, wykonywanie czynności technicznych związanych z prowadzeniem systemu wyspecjalizowanym podmiotom. Natomiast stosownie do art. 15 ust. 2 Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje czynności technicznych, o których mowa w ust. 1, oraz warunki organizacyjne, techniczne i kadrowe, jakie powinny spełniać podmioty, którym mogą być powierzone do wykonania te czynności, mając na względzie zapewnienie wykonywania ich w jednolity sposób na obszarze całego kraju oraz sprawne funkcjonowanie systemu. Oznacza to, że omawiane rozporządzenie określa kwalifikacje podmiotów, którym Agencja może powierzyć wykonywanie określonych czynności na podstawie umowy, czyli zlecić je do wykonania jednostkom nie pozostającym w strukturach Agencji. W odniesieniu do czynności wykonywanych przez Agencję w imieniu własnym, omawiane rozporządzenie i wynikające z niego wymagania kwalifikacyjne nie znajdują zastosowania. Natomiast kontrola z 23 marca 2010 r. została przeprowadzona przez inspektorów terenowych ARiMR (poz. 11 i 56 Raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni).

A.P. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wnoszący skargę kasacyjną zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że art. 6 "Identyfikacja działek rolnych" Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 oraz art. 20 Rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, a także Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. nie wymaga stosowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2004 r. w sprawie określenia rodzajów czynności technicznych związanych z prowadzeniem systemu ewidencji producentów i ewidencji gospodarstw rolnych oraz wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. Nr 10, poz. 76) w niniejszej sprawie, a tym samym naruszenie art. 7 k.p.a.

2. sprzecznych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego poprzez ustalenie, że przedmiotowa działka ewidencyjna nr [...] jest zadrzewiona i zakrzewiona oraz przyjęcie jednocześnie, że na działce tej odbywał się wypas koni przez co naruszono art. 7 k.p.a.

3. Naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi poprzez nie rozpoznanie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i braku uzasadnienia tej okoliczności.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zawał argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z przepisami art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Skarżący podniósł zarzuty w ramach obu podstaw kasacyjnych art. 174 p.p.s.a. i odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych naruszenia przepisów art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 7 k.p.a. należy na wstępie stwierdzić, że zarzuty te nie są trafne.

Nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji rozstrzygnął w granicach niniejszej sprawy i nie tylko ustosunkował się do zarzutów skargi ale wszechstronnie ocenił ustalony stan faktyczny na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, który został szczegółowo omówiony i oceniony przez organ w ramach zasady swobodnej oceny dowodów, przy czym w zakresie ustaleń kontrolnych dotyczących spornej działki nr [...], a w szczególności jej identyfikacji jak i utrzymywania tej działki w dobrej kulturze rolnej w dacie 30 czerwca 2003 r. zastosował odpowiednie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 i nr 73/2009 a także przepis art. 86 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009, ustanawiającego szczegółowe zasady wykonawcze rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009.

Zgodnie z przepisem art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 system identyfikacji działek rolnych, o których mowa w art. 20 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 będzie stosowany na poziomie działek referencyjnych, takich jak działki katastralne lub na poziomie bloku produkcyjnego co zapewni jednolitą identyfikację każdej działki referencyjnej.

Należy zauważyć, że przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 regulują sposób przeprowadzenia kontroli i sporządzenia raportów z przeprowadzenia kontroli i brak jest w skardze kasacyjnej argumentów, że nastąpiło naruszenie powyższych przepisów przez błędną ich wykładnię.

To samo odnosi się do stosowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2004 r. w sprawie określenia rodzajów czynności technicznych związanych z prowadzeniem systemu ewidencji producentów i ewidencji gospodarstw rolnych oraz wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. Nr 10, poz. 76) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz.U. Nr 65, poz. 600).

Zasadniczym spornym faktem, ustalonym w wyniku kontroli przeprowadzonej w ramach zakreślonych przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r., był stan utrzymania działki nr [...] w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.

Według skarżącego działka ta w 2003 roku była użytkowana jako pastwisko, na którym wypasano konie, natomiast organ ustalił, że była ona zadrzewiona i zakrzewiona w takim stopniu, że nie pozwalało to na uznanie, że była ona utrzymana w dobrej kulturze rolnej.

Wymogi utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zostały szczegółowo określone przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r.

W myśl § 4 cyt. ww. rozporządzenia MRiRW grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami z wyjątkiem drzew i krzewów wymienionych w pkt 1 lit. a/-c/ tegoż § 4.

Z materiału dowodowego w postaci bogatej dokumentacji fotograficznej ewidentnie wynika, że sporna działka gruntów nr [...] faktycznie była zadrzewiona i zakrzewiona i nie podważyły tego ustalenia kontrolowanych zgłoszone dopiero w skardze kasacyjnej – wyrok SR w Tarnowskich Górach z dnia [...] października 2010 r., sygn. akt II W 1398/10. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do dowodów przeciwnych w postaci zeznań świadków na okoliczność wypasu koni na przedmiotowej działce i w sposób przekonywujący ocenił cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, przestrzegając przy tym wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania.

W tych warunkach ustalony przez organ stan faktyczny zaaprobowany przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie mógł być skutecznie podważony w skardze kasacyjnej, której zarzuty stanowiły jedynie polemikę z prawidłowo przyjętymi ustaleniami.

Sąd I instancji nie naruszył w żadnym stopniu przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania tego przepisu i jest wyczerpujące i przekonywujące, a brak odniesienia się do wyroku SR w Tarnowskich Górach dotyczącego wycięcia drzew z przedmiotowej działki wykazało, że ten zarzut został podniesiony dopiero w skardze kasacyjnej, nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż samo stwierdzenie wycięcia części drzew w okresie późniejszym w 2010 r. nie oznacza, że sporna działka w 2003 roku nie była zadrzewiona i zakrzewiona, co pozbawiło ją waloru utrzymania w dobrej kulturze rolnej.

Fakt zadrzewienia i zakrzewienia spornej działki stanowił wystarczającą przesłankę do uznania, że nie była ona utrzymywana w czerwcu 2003 r. w dobrej kulturze rolnej, co w konsekwencji skutecznie wyłączało ją z powierzchni gruntów rolnych podlegających dopłatom bezpośrednim – jednolitym i uzupełniającym i w związku z tym prawidłowo organ dokonał obniżenia j.p.o. i odmówił przyznania u.p.o. z uwagi na przekroczenie limitu zawyżenia deklarowanej powierzchni do dopłat rolnych.

Zatem nie można przyjąć, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, mających w niniejszej sprawie zastosowanie, tym bardziej że przepis art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 oraz art. 20 rozporządzenia nr 1782/2003, na które powołał się Sąd I instancji zostały prawidłowo zastosowane do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i dlatego skarżący nie może skutecznie kwestionować systemu identyfikacji działek rolnych użytego do identyfikacji spornej działki.

Nie wymaga szerszego odniesienia się do zarzutu naruszenia rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r., gdyż skarżący nie wskazał, który z przepisów tego rozporządzenia został naruszony i w jaki sposób.

Skoro został ustalony prawidłowo stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, to nie można uznać, że Sąd I instancji naruszył przepis art. 7 k.p.a., tym bardziej że może go stosować tylko organ administracji publicznej, który przestrzegał nie tylko przepisu art. 7 k.p.a. ale pozostałe zasady postępowania administracyjnego z uwzględnieniem specyfiki postępowania kontrolnego w zakresie płatności rolnych uregulowanych w dużej mierze przepisami rozporządzenia Komisji i Rady (WE) powołanych wyżej.

W sprawie tej miały zastosowanie przepisy prawa krajowego, a przede wszystkim ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. Nr 10, poz. 76) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2004 r. w sprawie określenia rodzajów czynności technicznych związanych z prowadzeniem systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. Nr 16, poz. 153).

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi kasacyjnej jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a.