Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 20/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi C. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [....] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu;


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także "GITD") decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6, art. 87 ust 4, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej: "ustawa o transporcie drogowym") oraz lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 roku nr [...] o nałożeniu na C. B. (dalej: "skarżący" lub "strona") kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych.

U podstaw powyższego rozstrzygnięcia organu znalazły się następujące ustalenia faktyczne.

W dniu 26 lutego 2014 r. [...] miała miejsce kontrola drogowa przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji pojazdu samochodowego marki BMW o nr rejestracyjnym [...] kierowanego przez skarżącego. Kierowca okazał do kontroli m.in. licencję nr 32 na wykonywanie transportu drogowego taksówką - pojazdem o nr rej. [...] oraz umowę nabycia kontrolowanego pojazdu zawartą w dniu 22 lutego 2014 roku. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] podpisanym przez skarżącego bez zastrzeżeń. Protokół kontroli wraz z aktami sprawy zostały przekazane [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego pismem z dnia 3 marca 2014 roku.

Pismem z dnia 20 maja 2014 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona nie złożyła wyjaśnień w sprawie.

Postępowanie administracyjn zakończyło się wydaniem przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2000 złotych za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję.

Strona wniosła od powyższej decyzji odwołanie twierdząc, że w dniu 26 lutego 2014 roku znajdowała się na postoju TAXI [...] bez zamiaru wykonywania usług transportowych. Skarżący wyjaśnił, że przyjechał na postój TAXI pochwalić się kolegom nowym samochodem, a zatem w celach towarzyskich, a nie zawodowych. Skarżący wskazał, że przyczyną dokonania kontroli było zgłoszenie przez jednego ze znajdujących się na postoju taksówkarzy Policji faktu, że skarżący przebywa na postoju w celu zarobkowym nie posiadając stosownej licencji. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu, czy w dniu kontroli taksówkarz ten znajdował się na postoju TAXI [...] oraz czy posiadał wówczas licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

GITD wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2014 r. uznał nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych za prawidłowe. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania w I instancji organ ustalił, na podstawie informacji z Urzędu Miasta [...], że na dzień kontroli skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką - pojazdem o nr rej. [...] wydaną mu w dniu 27 września 2012 r. Jak wynika z danych ww. Urzędu, skarżący złożył wniosek o wydanie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką - pojazdem o nr rej. [...] dopiero w dniu 7 marca 2014 roku, a więc po dniu kontroli drogowej (kserokopia wniosku strony o wydanie nowej licencji - w aktach sprawy).

W ocenie GITD bezspornym jest, że skarżący w dniu kontroli, tj. 26 lutego 2014 roku, wykonywał transport drogowy pojazdem niewpisanym do licencji oznaczonym jako "taxi". Powyższe potwierdza protokół kontroli nr [...] podpisany przez stronę bez zastrzeżeń. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia kontroli wskazują na oznaczenie pojazdu sugerujące odbiorcy, iż może skorzystać z usługi przewozu taksówką. Będąc przesłuchiwanym w charakterze strony skarżący zeznał, że przystosował pojazd do wykonywania nim usług przewozu taksówką. Oczekiwanie w taksówce, a zatem w pojeździe oznaczonym w sposób jednoznacznie zrozumiały przez odbiorcę - potencjalnego pasażera, a w szczególności zatrzymywanie pojazdu w miejscach postojowych przeznaczonych dla taksówek, a takim miejscem jest postój TAXI, stanowi ofertę zawarcia umowy przewozu taksówką z pasażerem.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że transport drogowy taksówką może być wykonywany zgodnie z prawem tylko w sytuacji, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do wydania licencji, zatem organ I instancji właściwie zakwalifikował naruszenie, jakie zostało popełnione przez stronę w dniu kontroli, tj. 26 lutego 2014 r., w którym to dniu strona wykonywała transport drogowy taksówką - pojazdem niewpisanym do licencji. Organ odwoławczy podkreślił, iż nie nakłada się kary za popełnienie naruszenia z lp. 1.2 załącznika nr 3 w sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję. Użycie przez ustawodawcę czasu przeszłego jednoznacznie wskazuje na obowiązek dokonania zgłoszenia przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego nowym pojazdem. Jak wynika z informacji uzyskanych przez organ I instancji z Urzędu Miasta Mława, skarżący złożył wniosek o wydanie nowej licencji dopiero w dniu 7 marca 2014 r., a zatem po dniu kontroli drogowej.

Organ odwoławczy poinformował stronę, że jej wniosek o dokonanie sprawdzenia, czy w dniu kontroli wskazany przez stronę taksówkarz znajdował się na postoju TAXI [...] oraz czy posiadał wówczas licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, nie może zostać uwzględniony.

Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kpa. Organ I instancji wydając skarżoną decyzję działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Na decyzję GITD z [...] października 2014 r., strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żądając jej uchylenia, ewentualnie o ukaranie mniejszą kwotą z tytułu przypisanego jej naruszenia i ponowne rozpoznanie sprawy.

Skarżący w uzasadnieniu skargi podkreślił, że w dniu 26 lutego 2014 r. znajdował się na postoju TAXI [...] nie w celu wykonywania usług transportowych lecz wyłącznie w celach towarzyskich, gdyż przyjechał na postój TAXI pochwalić się kolegom nowym samochodem. Skarżący wyjaśnił, że nie wniósł zastrzeżeń do protokołu kontroli, gdyż nie wiedział, że powinien je wnieść - nikt go o tym nie pouczył. Skarżący stwierdził, że o nową licencję wystąpił zaraz po sprzedaży starego samochodu, posiadał starą licencję na poprzedni pojazd i wyłącznie tym pojazdem wykonywał usługi taksówkarskie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Rozpatrując skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji naruszyły prawo w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Na wstępie wskazać należy, iż ustawa o transporcie drogowym określa zasady podejmowania oraz wykonywania transportu drogowego, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 3 tej ustawy. Za naruszenie obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego ustawodawca nałożył na podmiot wykonujący taki przewóz lub inne czynności związane z tym przewozem sankcję w postaci kary pieniężnej, których wysokość w zależności od rodzaju naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (patrz art. 92a ustawy o transporcie drogowym). W przypadku wykonywania transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, kara finansowa wynosi 2000 zł, zgodnie z Lp.1.2 ww. załącznika do ustawy.

Przenosząc powyższe regulacje na grunt badanej sprawy stwierdzić należy, iż nałożenie sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej ma miejsce w razie wykonywania transportu drogowego, nie zaś innych czynności z transportem tym związanych, jak to ma miejsce przykładowo w odniesieniu do załadowcy towaru. Innymi słowy, nałożenie kary finansowej na przewoźnika dokonującego przewozu taksówką jest uzależnione od stwierdzenia faktu wykonywania transportu drogowego.

W ocenie Sądu, w badanej sprawie okoliczność ta nie została w ramach przeprowadzonego przez organy administracji postępowania należycie wykazana. Należy bowiem zauważyć, iż skarżący w trakcie przeprowadzonej w dniu 26 lutego 2014 r. kontroli wykonywania transportu taksówką nie wpisaną do posiadanej przez siebie licencji, de facto transportu nie wykonywał (nie zabrał bowiem żadnego pasażera), a jedynie przebywał w pojeździe oznaczonym "taxi" na postoju taksówek. Organy inspekcji transportu drogowego uznały jednak fakt przebywania skarżącego w takim miejscu za wykonywanie transportu drogowego, gdyż de nomine zakwalifikowały stwierdzony stan faktyczny za ofertę usługi przewozu skierowaną do potencjalnego pasażera.

Powyższe stanowi jedynie domniemanie organu, które nie może stać się podstawą nałożenia sankcji administracyjnej w postaci kary finansowej, gdyż zgodnie z wolą ustawodawcy okoliczność wykonywania transportu drogowego pojazdem oznaczonym jako "taxi" musi faktycznie mieć miejsce. Samo oczekiwanie na zlecenie usługi przewozu taksówką, aby można było przypisać mu cechy wykonywania transportu drogowego, musi jednoznacznie prowadzić do wniosku, iż w stwierdzonych okolicznościach taki przejazd byłby z pewnością wykonany.

Tymczasem okoliczności zdarzenia będącego podstawą nałożenia kary finansowej na skarżącego nie wskazują na zaistnienie takiej sytuacji. W protokole dokumentującym zdarzenie (znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy) brak jest jakiejkolwiek wzmianki o przygotowaniu do świadczenia takiej usługi przez skarżącego, przykładowo zajęcia miejsca w kolejce oczekujących taksówek, okres oczekiwania na zlecenie przewozu, świadectwa innych osób, w tym oczekujących na postoju taksówkarzy, czy też innych okoliczności wskazujących bezpośrednio na taki zamiar strony. W ww. protokole mowa jest jedynie, że skarżący przyjechał na postój taksówek pojazdem oznaczonym jako ‘taxi", na który nie miał licencji, lecz nie wiadomo w jakim charakterze.

Należy zwrócić uwagę, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się także protokół przesłuchania świadka, tj. strony z dnia 26 lutego 2014 r. Zeznanie złożone pod sankcją odpowiedzialności karnej wskazuje jednoznacznie na stricte towarzyski, a nie zawodowy przebieg opisanego zdarzenia. Uwiarygadniają go inne okoliczności sprawy, jak chociażby sprzedaż dotychczas posiadanego przez skarżącego pojazdu na który miał licencję w dniu przedmiotowego zdarzenia oraz późna godzina przyjazdu skarżącego na postój taxi nowym samochodem w tym samym dniu, jak również okres przebywania na postoju. Tymczasem ocena organów administracji nie uwzględnia powyższych okoliczności i nie wyjaśnia istotnych wątpliwości, jakie obiektywnie w tej sprawie istnieją. Organy te przyjęły fakt wykonywania transportu drogowego przez skarżącego za udowodniony, jedynie na podstawie jego przebywania na postoju taksówek, bez ustalenia charakteru tego zdarzenia.

W tym miejscu wskazać należy, iż ustawodawca pod pojęciem szeroko rozumianego transportu drogowego rozumie także niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne), o którym mowa w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Organy inspekcji transportu drogowego dokonując kwalifikacji opisanego zdarzenia w żaden sposób nie wyjaśniły, czy w tym przypadku nie miał miejsca tego rodzaju transport drogowy, zwłaszcza w sytuacji braku przewozu pasażera lub ładunku i jakiejkolwiek zapłaty za dokonywany przewóz.

Konkludując, w ocenie Sądu wskazane braki postępowania powodują, iż nie został prawidłowo ustalony stan faktyczny rozpatrywanej sprawy, w konsekwencji czego wydane na takiej podstawie decyzje muszą zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, z uwagi na naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną oraz wskazania Sądu.

Z powyższych względów Sąd uznał, że skarżone decyzje podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), w zw. z art. 135 p.p.s.a.