Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1300/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt. 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt. 2, art. 134 § 1, art.151, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 § 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 156 § 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędzia del. WSA Iwona Bogucka Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 518/14 w sprawie ze skargi S. Ł. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Politechniki Warszawskiej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od S. Ł. na rzecz Politechniki Warszawskiej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 16 stycznia 2015 r., II SA/Wa 518/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. Ł. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Politechniki Warszawskiej z [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 175 § 2 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), stypendium rektora dla najlepszych studentów jest przyznawane na wniosek studenta przez rektora. Na wniosek właściwego organu samorządu studenckiego kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor przekazują uprawnienia w zakresie przyznawania stypendium, w tym stypendium rektora dla najlepszych studentów odpowiednio komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej. Stosownie zaś do art. 181 ust. 1 ustawy, stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym.

Zarządzeniem nr 35/2013 Rektora Politechniki Warszawskiej z 10 września 2013 r. wprowadzony został Regulamin ustalania wysokości przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów i doktorantów Politechniki Warszawskiej na rok akademicki 2013/2014 stanowiący załącznik do zarządzenia. W załączniku nr 3 do Regulaminu określona została procedura postępowania przy przyznawaniu stypendium rektora dla najlepszych studentów za wyniki w nauce.

Zgodnie z pkt 1 Procedury, w terminie 1 tygodnia od rozpoczęcia roku akademickiego dziekan, w drodze decyzji, ogłasza kryteria tworzenia list rankingowych, ustalone w porozumieniu z wydziałowym organem samorządu studentów. Stosownie do pkt 4, w terminie 3 tygodni od rozpoczęcia roku akademickiego dziekan tworzy listy rankingowe, które mogą zostać ogłoszone w niepełnej postaci, tzn. ograniczone do osób, które złożyły wniosek o przyznanie stypendium. Listy te nie są ostateczne i mogą być modyfikowane w sposób określony w pkt 6. Pkt 5 stanowi, że listy rankingowe zawierają: numery albumów uszeregowane według uzyskanej średniej ocen, średnią ocen oraz liczbę uzyskanych punktów zaliczeniowych ECTS. Zgodnie z pkt 8 Procedury stypendia rektora dla najlepszych studentów za wyniki w nauce przyznaje się w dwóch kategoriach: a. stypendium I kategorii otrzymuje pierwsze 40% studentów z każdej ostatecznej listy rankingowej, nie mniej jednak niż 4% wszystkich studentów znajdujących się na liście rankingowej. Liczbę studentów wynikającą z zapisanego limitu zaokrągla się w górę do liczby całkowitej, przy czym w przypadku, gdy na granicy kategorii znajduje się więcej niż jedna osoba z tą samą średnią, dziekan podejmuje decyzję na korzyść studenta; b. stypendium II kategorii otrzymują pozostali studenci z ostatniej listy rankingowej. Pkt 9 stanowi, że niezwłocznie po upływie terminu, o którym mowa w pkt 6 oraz zatwierdzeniu przez Rektora lub Odwoławczą Komisję Stypendialną, dziekan ogłasza ostateczne listy rankingowe.

Podnoszony w skardze zarzut naruszenia postanowień pkt 1, 4, 5, 8 i 9 załącznika nr 3 do Regulaminu ustalania wysokości przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów i doktorantów Politechniki Warszawskiej na rok akademicki 2013/2014, nie znajduje potwierdzenia w materiale sprawy. W sprawie jest bezsporne, że S. Ł., student Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej na kierunku informatyka, uzyskał średnią ocen 4,37 i został umieszczony na trzeciej pozycji listy rankingowej. W toku postępowania w sprawie, skarżący podniósł, że lista rankingowa obejmowała 3 osoby, w tym skarżącego, na studiujących wówczas 27 osób. Spór dotyczył jedynie kwestii, czy trzecia pozycja rankingowa przy 27 studentów pozwala zaliczyć skarżącego do grona 10% najlepszych studentów studiujących na kierunku informatyka, gdyż zgodnie z pkt 7 załącznika nr 3 stypendia rektora dla najlepszych studentów za wyniki w nauce mogą być przyznane dla nie więcej niż 10% studentów z każdej listy rankingowej, spełniających warunek określony w § 7 ust. 2 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1 Regulaminu. Odwoławcza Komisja Stypendialna zasadnie przyjęła, że nie kwalifikuje się on do 10% najlepszych studentów swojego kierunku, ponieważ w jego przypadku nie było możliwe zaokrąglenie liczby 2,7 do liczby całkowitej 3 osób, gdyż stanowiłoby to przekroczenie 10% progu określonego w pkt 7. Procedury postępowania przy przyznawaniu stypendium rektora dla najlepszych studentów za wyniki w nauce. Brak jest podstaw do podzielenia zarzutów skargi, że lista rankingowa zawiera wewnętrzne sprzeczności merytoryczne i rachunkowe. Pełnomocnik skarżącego stwierdził na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że nie potrafi wskazać dokumentu z którego wynikałoby, iż liczba studentów stanowiących podstawę wyliczenia laureatów nie stanowi liczba 27, lecz jest to liczba co najmniej 30.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł S. Ł., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 156 § 1

pkt 2 kpa poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie, że obie decyzje dotknięte były wadą nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, jako wydane z rażącym naruszeniem prawa;

2) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, zwana dalej p.u.s.a.) poprzez zaniechanie rozpoznania zasadniczych zarzutów skargi, w następstwie czego decyzja organu I i II instancji nie została poddana kontroli pod względem jej zgodności z prawem, co doprowadziło do błędnego ustalenia przez Sąd, że skarżący nie kwalifikuje się do 10 % najlepszych studentów swojego kierunku, tym samym nie przysługuje mu stypendium;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie wyroku, które uniemożliwia skarżącemu ocenę i kontrolę toku rozumowania Sądu, co w konsekwencji zaprzepaszcza prawo strony do polemiki z tymże orzeczeniem;

4) art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie, że organ w zaskarżonej decyzji naruszył wskazane poniżej przepisy postępowania administracyjnego:

a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaakceptowanie przez Sąd braku rozpatrzenia i oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przez organy obu instancji, w tym w szczególności zaniechanie określenia sposobu obliczania liczby 10 % studentów, którym przysługuje stypendium oraz brak regulacji odnoszących się do sytuacji nietypowych, czyli takich, w której znalazł się skarżący;

b) art. 8 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez zaakceptowanie nienależytego uzasadnienia decyzji organów obu instancji, Sąd zaakceptował je mimo, że zawierały one zbyt ogólne stwierdzenia, co uniemożliwiało realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwiało dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;

c) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd naruszenia przez organy zasady orzekania według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji i przyjęcie, że zarówno na dzień wydania decyzji organu I instancji jak i organu II instancji liczba studentów na kierunku Informatyka liczyła 27 osób, zgodnie z Listą Rankingową wygenerowaną na dzień 19 listopada 2013 r.

5) art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., w związku z ust. 1, 4, 5, 8, 9 Załącznika nr 3 – Procedura postępowania przy przyznawaniu stypendium rektora dla najlepszych studentów – do Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów i doktorantów Politechniki Warszawskiej na rok akademicki 2013/2014 (zwanym dalej Regulaminem) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że stworzona Lista Rankingowa nie zawierała wewnętrznych sprzeczności merytorycznych i rachunkowych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że:

Ad 1) Organ przydzielił stypendia w oparciu o opublikowane przez siebie listy rankingowe. Listy te zostały stworzone w oparciu o Kryteria tworzenia listy rankingowej studentów z 27 września 2013 r. W ustępie 5 tychże Kryteriów wskazuje się, że: "podstawą przyznania stypendium za wyniki w nauce jest miejsce na liście rankingowej – osobnej dla każdego kierunku, rodzaju (stacjonarne, niestacjonarne) i roku studiów". Organ zaś stworzył przedmiotowe listy w oparciu o kierunek, rodzaj i rok studiów, przy czym dodał jeszcze specjalność. Organ zataił podczas postępowania w przedmiocie przyznawania stypendiów, że przeprowadzając "akcję stypendialną" żądał wskazywania specjalności. Żądanie takie spełnił skarżący i wskazał, że studiuje na Wydziale Elektrycznym, kierunku Informatyka, specjalności Informatyka stosowana. Żądanie takie organ złożył również podczas ponownego rozpoznawania sprawy. Skarżący również wtedy podał swoją specjalność. Zatem organ bezprawnie procedował przeciw zapisom prawa, które sam ustanowił. Nie można się zgodzić z sytuacją, w której organ może nadużywać swojego władztwa i prowadzić postępowania administracyjne z naruszeniem przepisów, które sam wcześniej ustanawia.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie gdyby organ przeprowadził "akcję stypendialną" poprawnie, skarżący z pewnością otrzymałby wnioskowane stypendium. Skarżący spełnia przesłanki bardzo wysokiej średniej naukowej, niezbędnej do otrzymania stypendium, nie mieści się zaś w progu 10 % studentów uprawnionych. Wydaje się, że postępowanie organu było wynikiem przyjętej strategii, ewentualnie rażącego niedbalstwa. Trudniej otrzymać stypendium, jeżeli wcześniej studenci zostaną porozdzielani na specjalności, niż mieliby, tak jak to powinno być poprawnie, być rozdzieleni na kierunki. Przydział stypendium na kierunki powoduje zwiększenie grupy osób, którym można przydzielić stypendium. Zwiększony zostanie stan studentów, z którego zostanie wskazana liczba 10%. Sąd pierwszej instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, a powinien to uczynić i dokonać kontroli decyzji wydawanych przez organy obu instancji (wyrok NSA z 19 sierpnia 2004 r., FSK 377/04, LEX nr 167229, jeszcze na tle art. 51 ustawy o NSA).

Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy uchybienie jest widoczne "gołym okiem", nie ma konieczności dokonywać wykładni uchybionego przepisu. Zgodnie z orzecznictwem: "można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (wyr. NSA z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, BS 1997, Nr 2, s. 26). Zdaniem J. Borkowskiego "rażące naruszenie prawa nastąpi wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym" (Glosa do wyroku NSA w Krakowie z 19 listopada 1992 r., SA/Kr 914/92, s. 163).

Ad 2) W drugiej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.p. poprzez zaniechanie rozpoznania zasadniczych zarzutów skargi, tj. nie rozpoznał i nie uzasadnił swojego stanowiska wobec zarzutów: a) z art. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia i oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz b) art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń. Sąd nie uzasadnił zaś pozostałych zarzutów. Zgodnie z orzecznictwem "skoro uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji w ogóle nie zawiera stanowiska wobec części zarzutów skargi, to brak możliwości przyjęcia, iż zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (por. wyr. NSA z 5 kwietnia 2005 r., FSK 616/04, Legalis).

Ad 3) Ponadto Sąd naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie wyroku, które uniemożliwia ocenę i kontrolę toku rozumowania Sądu, co w konsekwencji zaprzepaszcza prawo skarżącego do polemiki z tymże orzeczeniem. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem: "uzasadnienie wyroku sądu powinno stronom oraz ewentualnie przy kontroli instancyjnej dokonywanej przez NSA pozwalać na prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały u podstaw wydania rozstrzygnięcia" (por. wyr. NSA z 13.1.2012 r., I FSK 1696/11, CBOSA). Takich rozważań wyrok Sądu orzekającego nie spełnia. W swym uzasadnieniu wskazał jedynie: a) jak powinna przebiegać prawidłowa procedura "akcji stypendialnej" w oparciu o przepisy wewnętrzne Politechniki Warszawskiej; b) iż podniesiony przez skarżącego zarzut, że Lista Rankingowa zawierała

wewnętrzne sprzeczności merytoryczne i rachunkowe nie znajduje potwierdzenia

w materiale sprawy; c) że skarżący nie kwalifikuje się do 10 % najlepszych studentów swojego kierunku, gdyż nie było możliwe zaokrąglenie liczby 2,7 do liczby 3 osób. Uzasadnienie to jest ogólnikowe i stanowi uchybienie, które może mieć wpływ na wynik sprawy, "bowiem w praktyce uniemożliwia stronie ocenę i kontrolę toku rozumowania sądu, a co za tym idzie – pozbawia ją możliwości polemizowania z oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy, i to nawet wtedy, gdy strona – jak deklaruje – mogła przypuszczać, czym sąd się kierował" (por. wyr. NSA z 7 lutego 2006 r., I FSK 550/05, Legalis).

Ad 4) Sąd naruszył art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie, że organ w zaskarżonej decyzji naruszył przepisy postępowania, co skutkowało bezzasadnym oddaleniem przez Sąd skargi. Organ naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak rozpatrzenia i oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności zaniechanie określenia sposobu obliczania liczby 10 % studentów, którym przysługuje stypendium oraz brak regulacji odnoszących się do sytuacji nietypowych, czyli takich, w której znalazł się skarżący. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego "każdy przepis powinien być sformułowany w sposób pozwalający jednoznacznie ustalić, kto i w jakiej sytuacji podlega ograniczeniom", nakaz poprawnej legislacji "jest funkcjonalnie związany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa", (por. wyrok z 21 kwietnia 2009 r., K 50/07, OTK-A 2009, nr 4, poz. 51). Nie można więc odbierać studentowi prawa do otrzymania stypendium tylko dlatego, że prawodawca Politechniki Warszawskiej, nie przewidział sytuacji nietypowej, tworząc swoje akty prawne.

Sąd nie dostrzegł również, że organ swoją decyzją naruszył art. 8 oraz 107 § 3 k.p.a., przez nienależyte uzasadnienie przez organy decyzji obu instancji. Bezzasadnie zaakceptował uzasadnienie zaskarżonej decyzji, mimo że zawierało zbyt ogólne stwierdzenia, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwiało dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. Organ II instancji rozpatrujący sprawę nie odniósł się w swym uzasadnieniu do zarzutów złożonych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i tym samym nie wyjaśnił całości zebranego materiału dowodowego, powodując utratę zaufania do władzy publicznej.

Sąd zaakceptował niewątpliwy błąd organu jakim było naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Organy procedowały wbrew zasadom orzekania według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji. Sąd bezzasadnie przyjął, że na dzień wydania decyzji liczba studentów na kierunku Informatyka liczyła 27 osób, zgodnie z Listą Rankingową wygenerowaną na dzień 19 listopada 2013 roku, mimo, iż istnieją przesłanki ku temu, że liczba ta jest z pewnością błędna. W Regulaminie ani też w Procedurze przyznawania stypendium nie ma informacji dotyczących z jakiej daty należy przyjąć liczbę studentów, czy to w listach rankingowych, czy też w ostatecznych listach rankingowych. Jedynie w ust. 4 Procedury przyznawania stypendium jest wskazane, że: "w terminie 3 tygodni od rozpoczęcia roku akademickiego dziekan tworzy listy rankingowe" a w ust. 6 tamże, ż: "w terminie 4 tygodni od rozpoczęcia roku akademickiego (...) dokonuje się korekty średniej ocen". Nie istnieje zatem żaden zapis odnoszący się do daty, na którą organ przyjmie termin badania stanu faktycznego i prawnego stanowiący podstawę do wydania decyzji. W tej sytuacji organ winien, zgodnie z k.p.a. stosować się do ogólnej zasady postępowania administracyjnego – orzekania według stanu prawnego i stanu faktycznego istniejącego w momencie podejmowania decyzji. Organy zaniechały jednakże tego obowiązku, przyjmując wydaje się stan liczby studentów na dzień wygenerowania Listy Rankingowej, nie wskazując zaś stanu liczby studentów na dzień wydania decyzji. Należy zatem w tym miejscu przytoczyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: "jeżeli zatem Regulamin nie precyzuje, z jakiej daty należy uwzględniać liczbę studentów w celu obliczeniu 10 % progu – fakt ten winien być zbadany zgodnie z powołaną ogólną zasadą postępowania administracyjnego, tj. według stanu na dzień wydania decyzji" (zob. wyrok WSA z 23 października 2012 r., II SA/Bd 481/12). Ponadto należy zauważyć, że w przypadku, gdy nie została wskazana data na jaką organ bada liczbę studentów to organ powinien się kierować zasadą prawdy obiektywnej – "organy administracyjne orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji (...) organ drugiej instancji ma obowiązek uwzględniać aktualny stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji drugoinstancyjnej" (vide wyrok WSA z 16 kwietnia 2010 r. II SA/Kr 541/09).

Ad 5) Wojewódzki Sąd Administracyjny przeanalizował procedurę przyznawania stypendiów przez Politechnikę Warszawską. Nieprawidłowo jednak, poprzestał tylko na wskazaniu jak procedura ta, zgodnie z zapisami prawa powinna przebiegać. Sąd nie odniósł się do ustaleń, jak analiza ta faktycznie przebiegała podczas akcji stypendialnej. Nie odniósł się również do podnoszonych przez skarżącego zarzutów, w których wskazał on wadliwość procedury. Skarżący wykazał, że organ działał wbrew zapisom prawa i udowodnił, iż Listy Rankingowe były sporządzone wadliwie – brak było Ostatecznych List Rankingowych, na których to podstawie organ mógł przyznawać stypendia. W związku z powyższym organ bezprawnie przyznawał stypendia, nie wypełniając procedury. Lista Rankingowa opublikowana przed Dziekanatem Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej zawierała 3 numery albumów z przypisaną średnią ocen oraz kategorią otrzymanego stypendium. Wskazano w niej również, że liczba studentów wynosi 27 osób, natomiast 10 % z wszystkich studentów wynosi 2 osoby. Dwie pierwsze osoby z trzyosobowej listy studentów otrzymało stypendium I kategorii, natomiast ostatnia – trzecia osoba (skarżący) nie otrzymała w ogóle stypendium. Należy podkreślić, że zgodnie z ust. 8 Procedury przyznawania stypendium, stypendium przyznawane jest w dwóch kategoriach: "stypendium I kategorii otrzymuje pierwsze 40 % studentów z każdej ostatecznej listy rankingowej", "stypendium II kategorii otrzymują pozostali studenci z ostatecznej listy rankingowej". Nawet gdyby przyjąć, że przedmiotowa lista, mimo niespełnienia wymogów proceduralnych określonych w Procedurze przyznawania stypendium, jest Ostateczną Listą Rankingową w rozumieniu tejże Procedury, to stypendium I kategorii powinna otrzymać, (40 % z 3 osób = 1,2 osoby) po dokonaniu zaokrąglenia, 1 osoba. Gdyby jednak przyjąć, że Lista Rankingowa, nie spełnia wymogów proceduralnych i nie jest ostateczną listą rankingową, to stypendium I kategorii powinno otrzymać (40 % z 2 osób = 0,8 osoby) po dokonaniu zaokrąglenia 1 osoba. Należy podkreślić, że 0,8 zdaniem organu jednak nie jest liczbą całkowitą, więc powinien on nie przyznawać stypendium I kategorii nikomu. Organ jednak przyznał stypendium I kategorii dwóm osobom.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniesiono w szczególności, że organ administracji podziela w całości interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zawarto w niej również obszerną polemikę z zarzutami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Dz. U. z 2012 r., Poz. 270, t.j., dalej jako: "p.p.s.a."). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne.

Pierwszy z zarzutów, naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie, że obie decyzje dotknięte były wadą nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, jako wydane z rażącym naruszeniem prawa nie mógł wywołać zamierzonego skutku, ponieważ został wadliwie sformułowany. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przepisy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. siłą rzeczy nie mogły zostać naruszone przez organy administracji orzekające w niniejszej sprawie, ponieważ są to przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne, a nie administracyjne. Skarżący zaś nie wskazał żadnego przepisu, który – jego zdaniem – został rażąco naruszony przez właściwe w sprawie organy Politechniki Warszawskiej.

Za kompletnie chybione należało uznać zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. regulujących postępowanie wyjaśniające, czego rzekomo nie zauważył Sąd I instancji, ponieważ stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości i znajduje całkowite potwierdzenie w aktach sprawy, tj. zarówno w zebranym w sprawie materiale dowodowym, jak i uzasadnieniach decyzji organów obu instancji.

Nie ma również usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy składowe wymienione w tym przepisie. Nie jest wadą zwięzłość uzasadnienia orzeczenia sądu, jeżeli spełnia ono wymagania stawiane przez ustawę. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie musiał obszernie opisywać braku podstaw do podzielenia zarzutu skarżącego, że lista rankingowa zawierała wewnętrzne sprzeczności rachunkowe i merytoryczne, ponieważ skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swego twierdzenia, co zresztą zostało wprost odnotowane przez Sąd. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala w pełni na kontrolę zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie jest również tak, jak twierdzi skarżący, że z wyrokiem się polemizuje, lecz powinno się mu stawiać konkretne zarzuty lub uchybienia. W orzecznictwie NSA wielokrotnie wytykano skarżącym, że wniesiony przez nich środek odwoławczy stanowi jedynie polemikę z zaskarżonym orzeczeniem, a to nie mieści się w granicach podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Subiektywne przekonanie strony i brak zgody na ocenę prawną, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie może prowadzić do jego uchylenia lub zmiany. Do tego niezbędne jest bowiem wykazanie, że zaskarżone orzeczenie jest dotknięte uchybieniem lub uchybieniami, uznanymi przez ustawodawcę za podstawy kasacyjne. Ponadto, nawet gdyby przyjąć zarzut lakoniczności uzasadnienia, to fakt, że nie jest ono obszerne, nie miał w niniejszym stanie faktycznym wpływu na wynik sprawy.

W konsekwencji, zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. również należało uznać za bezzasadny. Sam fakt rozpoznania przedmiotowej sprawy i wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny świadczy więc o tym, że nie doszło do naruszenia powołanych przepisów. Określona przez ustawę kontrola została przez ten Sąd w stosunku do zaskarżonej decyzji zrealizowana. Polegała ona na wyjaśnieniu problemu zgodności tej decyzji z prawem, a zatem na zbadaniu kwestii jej legalności. Zwieńczeniem zrealizowanego aktu wymiaru sprawiedliwości było wydanie zaskarżonego wyroku. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom.

W końcu nie da się również podzielić zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i ust. 1, 4, 5, 8, 9 Załącznika nr 3 – Procedura postępowania przy przyznawaniu stypendium rektora dla najlepszych studentów – do Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów i doktorantów Politechniki Warszawskiej na rok akademicki 2013/2014. Skarżący nie udowodnił, iż listy rankingowe były sporządzone wadliwie, w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że została ona sporządzona prawidłowo, przy zachowaniu wszelkich wymogów proceduralnych. Nie przedstawił też żadnych dowodów, że w dacie wydania decyzji istniał inny stan faktyczny niż w dacie sporządzenia tych list. Powyższy zarzut pozostaje więc w tym zakresie gołosłowny.

Prawidłowo również obliczono liczbę studentów, którym przyznano stypendium. Zgodnie z ust. 8 załącznika nr 3 do przywołanego powyżej regulaminu, stypendium I kategorii otrzymuje pierwsze 40% studentów z każdej ostatecznej listy rankingowej, nie mniej jednak niż 4% wszystkich studentów znajdujących się na liście rankingowej. Liczbę studentów wynikającą z zapisanego limitu zaokrągla się w górę do liczby całkowitej, przy czym w wypadku, gdy na granicy kategorii znajduje się więcej niż jedna osoba z tą samą średnią, dziekan podejmuje decyzję na korzyść studenta. Z powyższego wynika, że prawidłowe jest przyznanie dwóm osobom stypendium I kategorii. Skoro 40% z 3 osób to 1,2 osoby, to po dokonaniu zaokrąglenia zgodnie z przywołanym przepisem, liczbę osób, którym należy przyznać stypendium kategorii I należy ustalić na 2 (zaokrąglenie w górę). Skarżący nie dostrzegł tego uregulowania. Z kolei, takiego rozwiązania nie zawiera ust. 7 załącznika nr 3 do regulaminu, co potwierdza z kolei argumentację Sądu I instancji, że zgodne z prawem było niestosowanie reguły zaokrąglania w górę w odniesieniu do obliczania 10% studentów uprawnionych do uzyskania stypendium rektora dla najlepszych studentów. Trafne i szczegółowe wyjaśnienie tej kwestii zostało zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 i 2 oraz § 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 490), gdyż podwyższenia wynagrodzenia wymagał charakter sprawy, a także nakład pracy poniesiony przez pełnomocnika procesowego organu i jego wkład niezbędny do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.