Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 608/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2003 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego J. S. 174 zł (sto siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2001 r. przeprowadzono na drodze krajowej [...] kontrolę pojazdu [...] kierowanego przez J. S. W trakcie kontroli ustalono, że pojazd z przewożonym ładunkiem (glina) przekroczył dopuszczalne prawem parametry nacisku na poszczególne osie pojazdu- na oś II pojazdu o 32,14 kN, na oś IV pojazdu o 00,66 kN.

Po wyjaśnieniu kwestii dotyczącej umowy przewłaszczania przedmiotowego pojazdu samochodowego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] października 2003 r. obciążającą J. S. opłatą drogową w kwocie 4.351,15 zł.

W uzasadnieniach obu decyzji podano, że przedmiotowy pojazd wykonując przejazd po drodze krajowej był pojazdem nienormatywnym bowiem nacisk na II oś pojazdu przekraczał dopuszczalne prawem normy o 32,14 kN, na IV oś pojazdu o 8,73 kN, na V oś pojazdu o 2,15 kN a na wykonanie tego przejazdu przedsiębiorca nie posiadał zezwolenia.

Opłata drogowa została wymierzona w oparciu o przepis § 2 ust. 2, tabela lp. 5 pkt.1 lit D, lp.5 pkt.4 lit b, lp5 pkt.4 lit. c, § 9 ust. 1 pkt. 2 i 3, ust.2 i 3 oraz § 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych (Dz.U. Nr 51, poz. 607 z 2000 r.) w związku z art. 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 stycznia 2002 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 8, poz. 60).

W skardze do Sądu strona domagała się uchylenia tej decyzji powołując się na brak podstaw prawnych do naliczenia podwyższonej opłaty, różnice w naciskach na poszczególne osie, wynikające z porównania danych wymienionych w protokole kontroli i w decyzji a także podnosiła, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie została przekroczona.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co na-stępuje ;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy administracyjne sprawują zatem kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002 r., P 6/02, wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m. in. § 9 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. o opłatach drogowych z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP orzekł, że § 9 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP.

W obszernym uzasadnieniu Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999 r., w którym stwierdził, że, § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP ponieważ naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym.

Według Trybunału Konstytucyjnego ustalenie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie § 9 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych następuje w istocie w taki sam sposób jak ustalenie tej opłaty na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych, uznanego przez Trybunał za niekonstutucyjny.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych, pomimo wcześniejszego wyroku Trybunału w sprawie P 7/98, ponownie powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją RP.

W przedmiotowej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie § 9 ust. 1 pkt. 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych.

Zgodnie z treścią art. 145 a § 1 kpa w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Jednocześnie przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązuje ten sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Z uwagi na powyższe okoliczności szczegółowe rozważanie pozostałych zarzutów zawartych w skardze jest bezprzedmiotowe.

Dodatkowo wskazać trzeba, że obie decyzje zostały wydane w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia, które to przepisy mocą § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U Nr 32, poz. 262) zostały uchylone, a zatem w dacie wydawania decyzji już nie obowiązywały. Jednocześnie w toku ponownego rozpoznania sprawy koniecznym będzie wyjaśnienie rozbieżności w zakresie wartości nacisków na poszczególne osie kontrolowanego pojazdu występujących w protokole kontroli z dnia [...] października 2001 r. w porównaniu do wartości przyjętych w zaskarżonych decyzjach (oś IV i V).

Mając to wszystko na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i art. 152 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji wyroku, o kosztach rozstrzygając w oparciu o art. 200 i 209 w/w ustawy.