Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 265/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 i nast.
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Spółki komandytowej z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Wojewoda, po rozpatrzeniu zażalenia spółki Z.B. Spółka z o. o. Spółka komandytowa z siedzibą w K. (dalej Spółka), utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2019 odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. zmieniającą własną decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla spółki "Z.– N.I." Spółka z o. o. Spółka komandytowa z siedzibą w P. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z wbudowanymi garażami podziemnymi, na działce Nr 46/[...] w obrębie [...] przy ulicy Z. w K..

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, że w dniu 30 maja 2019 r. do organu I instancji wpłynął datowany na 27 maja 2019 r. wniosek Spółki o wznowienie postępowań w sprawach zakończonych ww. decyzjami Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] lutego2018 r. oraz Nr [...] z dnia [...] marca 2019 r., zawierający także wniosek o wstrzymanie wykonania tych decyzji. Wnioskująca Spółka wskazała dwie podstawy wznowienia postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Jak wskazał organ odwoławczy, zdaniem Spółki, organ I instancji z niezrozumiałych powodów pominął tę Spółkę w postępowaniach administracyjnych zakończonych ww. decyzjami. Spółka podniosła, że organ pierwszej instancji uznał ją za stronę postępowań zakończonych wydaniem powyższych decyzji, ponieważ działki stanowiące własność Spółki znalazły się w obszarze oddziaływania inwestycji "Z.– N.I. ". Natomiast mimo tego, że w projekcie zagospodarowania terenu z grudnia 2018 r. stanowiącym część projektu budowlanego zmieniającego, inwestor "Z.– N.I." wskazał, że projektowane zmiany nie wpłyną na obszar oddziaływania obiektu, który określony był w projekcie zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2017 r. (nr [...]) oraz w projekcie zmieniającym tę decyzję decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. (nr [...]), Spółka nie została uznana za stronę w postępowaniu zakończonym decyzjami z [...] lutego 2018 r. (nr [...]) i z [...] marca 2019 r. (nr [...]).

Spółka wskazała, że o decyzjach z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]oraz z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] dowiedziała się w dniu 30 kwietnia 2019 r., podczas zapoznawania się z aktami sprawy dotyczącymi decyzji tego organu z [...] sierpnia 2017 r. nr [...]. Zdaniem Spółki, miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowań zakończonych tymi decyzjami, określony w przepisach k.p.a. - został zachowany. Pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że o ww. decyzjach poinformował zarząd spółki "Z. B." w dniu 22 maja 2019 r.

W celu wykazania podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Spółka powołała się na wydanie przez Prezydenta Miasta:

1) decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i z garażem podziemnym na działkach nr 46/[...], 46/[...], w obrębie [...] przy ulicy Z. w K. ;

2) decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] zmieniającą własną decyzję nr [...];

3) decyzję nr [...] zmieniającą własną decyzję nr [...], zmienioną własną decyzją nr [...].

Analizując powyższe decyzje oraz decyzje wydane przez ten sam organ dla inwestora "Z.– N.I. ", których dotyczy niniejsze postępowanie, pod kątem wprowadzanych zmian w projektach budowlanych każdej z inwestycji oraz skutków, jakie te zmiany wnosiły dla obu inwestorów wzajemnie, skarżąca Spółka wskazała, że organ I instancji w dniu [...] marca 2019 r. wydał dla inwestora "Z.– N.I. " decyzję zatwierdzającą zmianę projektu budowlanego w zakresie odnoszącym się do lokali niespełniających norm nasłonecznienia, mimo że już 4 marca 2019 r. złożył on wniosek o wznowienie postępowania, w którym brak odpowiedniego nasłonecznienia w lokalach, które następnie na jej wniosek zostały objęte zmianą. Spółka zarzuciła, że w tej sytuacji organ I instancji rażąco naruszył prawo procesowe oraz w efekcie prawo materialne. Organ ten nie zażądał analizy nasłonecznienia lokali mieszkalnych w projektowanym budynku na działkach nr 46/[...] i 46/[...]pomimo, że ten sam organ wznowił w dniu 15 marca 2019 r. postępowanie administracyjne zakończone decyzją nr [...] wydaną dla Spółki, w oparciu o zarzut, że lokale na działkach nr 46/[...] i 46/[...] nie spełniają norm nasłonecznienia. W związku z powyższym, wyszły na jaw nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji nr [...], nieznane organowi, który ją wydał. Prezydent Miasta nie zażądał analizy nasłonecznienia lokali mieszkalnych w projektowanym budynku na działce nr 46/[...](aktualnie działki nr 46/[...] i 46/[...]), gdy poddał ocenie projekt zmieniający z grudnia 2017 r. Zmianie uległa wówczas liczba mieszkań na poszczególnych kondygnacjach. Pomimo braku dokonania oceny spełnienia norm nasłonecznienia zarówno w projektowanym budynku na działce 46/[...], jak i w budynku sąsiednim na działkach Spółki, organ ten decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]zaakceptował zmianę pozwolenia na budowę udzielonego inwestorowi "Z.– N.I. " w zakresie projektu budowlanego i zagospodarowania terenu. Zdaniem Spółki, istnieje zatem podstawa do ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakończonych sprawach.

Wojewoda wskazał, że organ I instancji rozpatrzył wniosek odrębnie dla każdej z decyzji w nim wskazanych i wydał w tej sprawie dwa postanowienia.

Niniejsze postanowienie Wojewody dotyczy postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...], wydanego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2019 r.

Wojewoda wyjaśnił, że nie mógł rozpatrzyć zażalenia z 23 lipca 2019r. na postanowienie Prezydenta Miasta z [...] lipca 2019 r. w terminie przewidzianym przepisami kpa, ponieważ nastąpił zbieg dwóch trybów weryfikacji ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Nr [...], tj. trybu wznowieniowego i nieważnościowego, przy czym organ uznał za właściwe przeprowadzenie najpierw postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Wojewoda uznał bowiem, że zastosowanie trybu nieważnościowego przynosi dalej idące następstwa prawne, a w efekcie bezprzedmiotowość postępowania o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy Wojewoda rozpatrzył w pierwszej kolejności wniosek Spółki w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Nr [...], z dnia [...] marca 2019 r.

Wojewoda wyjaśnił również, że przeprowadził odrębne postępowanie dotyczące postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2019 r., odmawiającego Spółce wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2018 r. Nr [...]. W tamtym postępowaniu postanowieniem z [... września 2019 r. Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z [...] lipca 2019 r., WSA w K. wyrokiem z [...] grudnia 2019 r. w sprawie II SA/Ke 790/19 oddalił skargę Spółki wniesioną na to postanowienie, a NSA wyrokiem z 17 września 2020 w sprawie II OSK 1340/20 oddalił skargę kasacyjną Spółki.

Z kolei Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody z [...] października 2019 r. umarzającą w całości postępowanie wszczęte na wniosek Spółki, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Nr [...], z dnia [...] marca 2019 r., przy czym decyzja GINB z [...] czerwca 2020 r. nie została zaskarżona. Oznacza to, że decyzja Prezydenta Miasta Nr [...], z dnia [...] marca2019 r., pozostała w obiegu prawnym.

Wojewoda wskazał dalej, że organ I instancji odmówił Spółce wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją, na podstawie art. 149 § 3 i § 4 k.p.a. w zw. z art 147 k.p.a. i art. 148 k.p.a. stwierdzając, że Spółka nie zachowała terminu do wniesienia wniosku. Dokumentem, na którym oparł się organ I instancji oceniając termin powzięcia przez skarżącą wiadomości o przedmiotowej decyzji był wniosek złożony przez Spółkę o udostępnienie w trybie informacji publicznej "Projektu budowlanego - zamiennego w stosunku do projektu zatwierdzonego decyzją nr [...]".

W złożonym w dniu 23 lipca 2019 r. zażaleniu Spółka zarzuciła, iż organ I instancji ustalił stan faktyczny, to jest datę powzięcia wiadomości o przedmiotowej decyzji, na podstawie jednego dokumentu i adnotacji, która została złożona na nim przez prezesa Spółki, na prośbę pracownika Urzędu Miasta, który wezwał go telefonicznie do złożenia podpisu, co wezwany zinterpretował jako wymóg potwierdzenia zapoznania się z dokumentami, które miało miejsce w dniu 1 marca 2019 r. dotyczące decyzji nr [...], ale nie potwierdził tego faktu, bo nikt o to nie prosił. Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, w tym pracownika Urzędu Miasta oraz prezesa Spółki.

Rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Nr [...] (omyłkowo wskazano Nr [...]), organ odwoławczy powołał generalną zasadę stabilności decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. oraz wyjaśnił podstawy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, określone w art. 145 § 1 k.p.a. i zasady szczegółowo opisane w rozdziale 12 k.p.a., w art. 145 – 152 k.p.a.

Wojewoda podniósł, że w okolicznościach sprawy niniejszej, z wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego w Urzędzie Miasta przez Spółkę jednoznacznie wynika, że prezes tej Spółki składając wniosek w dniu 4 kwietnia 2019 r., już w tym dniu wiedział, że istnieje więcej niż jedna decyzja zmieniająca decyzję nr [...]. Z pokwitowania, jakie zainteresowany złożył na wniosku jednoznacznie wynika, że w dniu 18 kwietnia 2019 r. otrzymał dokumenty, o jakie wnioskował, a więc najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2019 r. zapoznał się z decyzjami zmieniającymi decyzję Prezydenta Miasta Nr [...] i Nr [...].

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że przywołany dokument, to jest wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest wystarczający, aby stwierdzić, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został dotrzymany.

Podnoszona przez Spółkę okoliczność, że oświadczenie o otrzymaniu dokumentów zostało złożone na prośbę urzędnika nie wnosi do sprawy żadnych nowych okoliczności, a świadczy jedynie o prawidłowym załatwieniu sprawy. Zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest okolicznością faktyczną, która winna być w sposób obiektywny ustalona w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Decyzja administracyjna jest w swej istocie ostateczna, a wzruszenie decyzji może nastąpić w okolicznościach nadzwyczajnych. Z uwagi na szczególny charakter instytucji wznowienia postępowania, ustalenia organu administracji publicznej dotyczące zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania muszą być przeprowadzone bardzo starannie, a termin ustalony w sposób nie budzący wątpliwości.

Wniosek Spółki z dnia 27 maja 2019 r. o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. i Nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. wpłynął do Prezydenta Miasta w dniu 30 maja 2019 r.

Oceniając materiał dowodowy, to jest zestawiając ze sobą wskazane wyżej fakty i okoliczności, oraz osadzając je w czasie, organ odwoławczy stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy - nie ma podstaw, aby przyjąć, że został zachowany termin wynikający z przepisu art. 148 k.p.a. W tym stanie rzeczy nie ma również podstaw, aby dopuścić i przeprowadzić dowód z zeznań świadków wskazanych przez skarżącą Spółkę we wniesionym zażaleniu. Organ powołał się w tym względzie na ocenę takiego samego wniosku dokonaną w sprawie II OSK 1340/20 przez NSA. Sąd ten wyjaśnił bowiem, że "wnioski dowodowe złożone w zażaleniu nie dotyczą bezpośrednio okoliczności istotnej z punktu widzenia prawa materialnego, tj. faktu dowiedzenia się o decyzji. Skarżąca zawnioskowała w zażaleniu dowód z zeznań świadków oraz dowód z przesłuchania strony, tj. Prezes Zarządu R. W. , na okoliczność przebiegu jego wizyty w Urzędzie Miasta w dniu 18 kwietnia 2019 r., charakteru tej wizyty, zakresu udostępnionych mu informacji i dokumentów. Jak zaś wynika z poprzedzających rozważań, nie są istotne okoliczności dowiedzenia się o decyzji, czy też szczegółowe zapoznanie się z decyzją, ale dowiedzenie się o decyzji. Faktu dowiedzenia się strony o decyzji, wynikającego z treści wniosku oraz pokwitowania odbioru wnioskowanych dokumentów, dowody oferowane w zażaleniu nie mogły podważyć".

Końcowo Wojewoda wskazał, że w związku z niezachowaniem przez Spółkę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organ nie oceniał zaistnienia przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ postępowanie wznowieniowe nie mogło zostać wszczęte. Organ wyjaśnił, że skutki ewentualnego naruszenia prawa formalnego i materialnego przez organ wydający decyzję administracyjną, nie są przesłanką, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Dodał, że ze względu na charakter sprawy w przedmiotowym postępowaniu nie może być prowadzona mediacja stosownie do art. 96a § 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe postanowienie Wojewody wywiodła Spółka, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2019 r. bez przeprowadzenia postępowania dowodowego;

- art. 10 § 1 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. przez pozbawienie skarżącej prawa czynnego udziału w postępowaniu i prowadzenie postępowania zgodnie z nieznaną k.p.a. zasadą inkwizycyjności.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii niedochowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Uznał, że Prezydent Miasta zasadnie przyjął, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, złożony przez skarżącą do Urzędu Miasta, jest wystarczającym dowodem by stwierdzić, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został dotrzymany.

Z wydanym postanowieniem Spółka się nie zgodziła. Zostało ono, jej zdaniem, wydane z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz zasady prawdy obiektywnej, obligującej organ administracji do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Pominięcie wniosków dowodowych Spółki było niezgodne z art. 78 § 1 i § 2 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wskazała, że wnioski dowodowe dotyczyły wprawdzie okoliczności już stwierdzonej innym dowodem, jednakże miały one znaczenie dla sprawy i dlatego należało je uwzględnić. Ich pominięcie pozbawiło skarżącą prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz w istocie prawa do obrony jej interesu prawnego. K.p.a. nie zna prymatu jednego dowodu nad innymi, wszystkie środki dowodowe mają równą moc dowodową. Organ drugiej instancji oparł swoje postanowienie wyłącznie na dowodzie z dokumentu uznając, że wynikające z jego treści okoliczności nie mogą być wzruszone na podstawie innych środków dowodowych. W ten sposób pozbawił skarżącą możliwości wykazania działania pod wpływem błędu (prezes zarządu Spółki był przekonany, że potwierdza zapoznanie się z decyzją pierwotną nr [...]), która to okoliczność miała istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ odwoławczy naruszył więc art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a., a także art. 10 § 1 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a.

Autor skargi powołał się na poglądy orzecznictwa i doktryny dotyczące nieuzasadnionej odmowy przeprowadzenia dowodu jako rażącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego, a także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza na naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.

Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w powyżej zakreślonych granicach stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z [...] marca 2019 r. zmieniającą własną decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą spółce "Z.– N.I. " Spółce z o. o. Spółce komandytowej z siedzibą w P. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z wbudowanymi garażami podziemnymi, na działce nr 46/[...] w obrębie [...] przy ulicy Z. w K.

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie dotyczy zatem kwestii procesowej, a mianowicie odmowy wznowienia postępowania. Tryb wznowienia postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Może się ono toczyć dopiero po wydaniu przez właściwy organ (art. 150 § 1 k.p.a.) postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), który to akt stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

Wznowienie postępowania stwarza więc możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Postępowanie można wznowić bądź z urzędu bądź też na wniosek strony, z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.).

Należy podkreślić, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie powoduje automatycznie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Po wpłynięciu do organu wniosku o wznowienie postępowania organ ten dokonuje jego analizy pod kątem tego, czy wniosek ten opiera się na ustawowej przesłance, czy został złożony przez stronę postępowania i czy zachowano ustawowy termin do jego wniesienia. Brak pozytywnych ustaleń w tym zakresie skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Jak zgodnie wskazuje się w orzecznictwie sądowym i doktrynie, podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w toku którego organ sprawdza: czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom k.p.a., dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję bądź postanowienie, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie (art. 148 k.p.a.) liczony od daty powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania.

Dopiero wystąpienie powyższych przesłanek łącznie, obliguje właściwy organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

Natomiast w przypadku gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., bądź nie zostały zachowane terminy do jego złożenia przewidziane w art. 148 k.p.a., jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a.

W świetle art. 148 § 2 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania, które jako przyczynę wznowienia podaje przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Podstawowe znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia tego rodzaju podania ma zatem ustalenie daty powzięcia wiadomości o tym, kiedy strona dowiedziała się o decyzji i daty wystąpienia przez nią z podaniem. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wprawdzie to strona winna wykazać, że termin ten zachowała, jednakże nie może to jednocześnie zwalniać organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie (por. wyrok NSA z 21 marca 2012 r. I OSK 463/11). Wszczęcie bowiem postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi o rażącym naruszeniu przez organ prawa, godzącym we wspomnianą wyżej zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.).

Jak wynika z treści art. 148 § 2 k.p.a., bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest zatem to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po jej doręczeniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 10 marca 2006 r. II OSK 622/05, z 15 maja 2008 r. II OSK 547/07, Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, opubl.: WK 2019). Chodzi zatem o to, by strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji, a informacja ta nie musi pochodzić od organu, który ją podjął, ale także z innego źródła, byleby wskazywało ono na treść rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy uznać, że wbrew zrzutom skargi, zaskarżone postanowienie Wojewody odpowiada prawu. Jak już wskazano wyżej, to na wnioskującym o wznowienie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia, kiedy (w jakiej dacie) dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Natomiast obowiązkiem organu administracji jest zweryfikowanie przedmiotowej informacji na podstawie dokumentów w sprawie. Tak więc strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok NSA we Wrocławiu z 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97).

W kontrolowanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organ zweryfikował twierdzenia skarżącej co do daty dowiedzenia się o przedmiotowej decyzji. Za prawidłowe należy uznać ustalenie przez organy obu instancji, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, z wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego w Urzędzie Miasta w imieniu Spółki przez jej prezesa R. W. , a podpisanego również przez wspólnika E. W. , jednoznacznie wynika, że prezes Spółki składając wniosek w dniu 4 kwietnia 2019 r., już w tym dniu wiedział, że istnieje więcej niż jedna decyzja zmieniająca decyzję nr [...]. Z pokwitowania, jakie złożył na wniosku jednoznacznie natomiast wynika, że w dniu 18 kwietnia 2019 r. otrzymał dokumenty, o jakie wnioskował. W konsekwencji słusznie organ uznał, że najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2019 r. zapoznał się z decyzją Nr [...] z dnia [...] marca2019 r., zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z [...] sierpnia 2017 r.

W ocenie Sądu, dowód w postaci wniosku o udostępnienie informacji publicznej i pokwitowanie otrzymania wnioskowanych dokumentów (k. I-2 akt organu I instancji) jest wystarczający do stwierdzenia, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został dotrzymany.

Należy zauważyć, że jedyny wskazany w skardze argument mający dowodzić brak wiedzy skarżącej Spółki o decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z [...] marca 2019 r., sprowadzał się do twierdzenia, że prezes zarządu skarżącej Spółki działał pod wpływem błędu, ponieważ był przekonany, że potwierdza zapoznanie się z decyzją pierwotną nr [...]. Odnosząc się do takiego argumentu trzeba zauważyć, że z nie wynika z niego wcale, aby decyzja Prezydenta Miasta Nr [...] z [...] marca 2019 r. nie została w dniu 18 kwietnia 2019 r. prezesowi skarżącej Spółki doręczona. Charakterystyczne przy tym jest, że Spółka w toku postępowania nawet nie twierdziła, aby tak było. Jest to przy tym o tyle zrozumiałe, że szczegółowa treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 4 kwietnia 2019 r. wyraźnie wskazywała na już wówczas posiadaną wiedzę skarżącej o więcej niż jednej decyzji zmieniającej decyzję nr [...], skoro przedstawiciele Spółki zwrócili się o udostępnienie decyzji (liczba mnoga) zmieniających decyzję nr [...], a nadto projektu budowlano-zamiennego w stosunku do projektu zatwierdzonego decyzją nr [...]. Własnoręczne potwierdzenie przez prezesa zarządu Spółki otrzymania dokumentów (liczba mnoga), również nie pozostawia w ocenie Sadu wątpliwości co do tego, że wszystkie wnioskowane do udostępnienia dokumenty zostały wtedy doręczone, a więc również druga z dwóch decyzji zmieniających decyzję Nr [...], czyli właśnie będącą przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania decyzja Prezydenta Miasta Nr [...]z [...] marca 2019 r. Jeżeliby natomiast nawet przyjąć, że prezes zarządu Spółki rzeczywiście był w błędzie co do tego, otrzymanie jakiej decyzji potwierdził w dniu 18 kwietnia 2019 r. w Urzędzie Miasta, to mógł łatwo ten błąd naprawić zaglądając do otrzymanych dokumentów.

W przedstawionych okolicznościach bez znaczenie były przedstawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jak to wyjaśnił NSA w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną Spółki od analogicznego do obecnie uzasadnianego wyroku WSA w K. z [...] grudnia 2019 r., w sprawie nie były istotne okoliczności dowiedzenia się Spółki o decyzji, czy też szczegółowe zapoznanie się z decyzją, ale dowiedzenie się o samej decyzji, którego to faktu wynikającego z treści wniosku oraz pokwitowania odbioru wnioskowanych dokumentów, dowody oferowane w zażaleniu nie mogły podważyć. Trzeba dodać, że fakt złożenia przez Spółkę podpisanego przez prezesa jej zarządu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci decyzji zmieniających decyzję nr [...] już w dniu 4 kwietnia 2019 r., a więc tylko 3 tygodnie po dacie wydania będącej przedmiotem wniosku o wznowienie decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z [...] marca 2019 r., dodatkowo uwiarygodnia posiadanie przez Spółkę wiedzy o tej decyzji, dopiero co wydanej w porównaniu z pierwszą decyzją zmieniającą pozwolenie na budowę Nr [...], która została wydana ponad rok wcześniej, bo [...] lutego 2018 r. Należy wreszcie zauważyć, że udowodnienie twierdzonej przez autora skargi okoliczności, że prezes zarządu skarżącej Spółki działał pod wpływem błędu, ponieważ był przekonany, że potwierdza zapoznanie się z decyzją pierwotną nr [...], nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy również dlatego, że nie było w sprawie istotne przekonanie prezesa zarządu Spółki co do tego, jakie dokumenty otrzymał, ale to, czy wiedział o przedmiotowej decyzji, a także czy rzeczywiście mu ją doręczono. Tego natomiast, jak to już wyżej wyjaśniono, skarżąca Spółka nawet nie twierdziła. Dopuszczenie możliwości kwestionowania faktu doręczenia decyzji stronie przy pomocy argumentu, że strona była przekonana, że potwierdza zapoznanie się z inną decyzją, niż rzeczywiście doręczona, stawiałoby pod znakiem zapytania skuteczność doręczania stronom jakichkolwiek dokumentów, przez co nie może być uznane za dopuszczalne.

Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał za usprawiedliwione twierdzenie organów obu instancji, że skarżąca Spółka składając wniosek o wznowienie postępowania z dnia 27 maja 2019 r. nie zachowała jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 k.p.a.

W związku z niezachowaniem przez Spółkę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organy nie miały podstaw do oceny zaistnienia wskazanych w sprawie przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Postępowanie wznowieniowe nie mogło bowiem zostać wszczęte. W przypadku zbiegu przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z innymi przesłankami wznowieniowymi, badanie tej pierwszej "wyprzedza" analizę pozostałych, gdyż dopiero po ustaleniu, że wnioskodawca powinien być uznany za stronę w postępowaniu, którego dotyczy wznowienie - a ustaleń w tym przedmiocie dokonuje się właśnie w ramach badania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - możliwe jest przejście do merytorycznego badania pozostałych przesłanek wznowieniowych, w tym przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 stycznia 2017 r., IV SA/Po 579/16).

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia wykazała, że odpowiadają one wymogom prawa. W sprawie nie doszło wbrew zarzutom skargi do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.