Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1940/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 539/16 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 539/16, oddalił skargę [A] Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Rozwoju z [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu,

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. dalej: k.p.a.) poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, wyrażające się w nierozpoznaniu istoty sprawy i dokonaniu oceny prawnej bez uwzględnienia w sposób wszechstronny akt sprawy, na podstawie których Sąd I instancji winien był orzekać, czego wyraz stanowi wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, zawierające błędne i bezpodstawne stwierdzenie, iż zasadnicza część sporu pomiędzy skarżącą a organami, w szczególności w zakresie tego, czy stworzony przez skarżącą system spełniał wymogi systemu typu B2B, nie poddaje się kontroli Sądu I instancji z uwagi na rzekome nieprzedstawienie wymaganej dokumentacji dotyczącej realizacji projektu, co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi;

2) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą w skardze, w szczególności do zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. pomimo że Sąd powinien rozstrzygnąć w granicach danej sprawy, co skutkowało zaniechaniem ustalenia przez Sąd I instancji, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że system informatyczny turit.pl nie spełniał wymogu systemu B2B, jak również poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia wyroku, polegającą na tym, że Sąd I instancji z jednej strony w pełni podzielił ustalenia organów obu instancji (polegające w szczególności na ustaleniu, że serwis stworzony przez skarżącą nie spełniał wymogów B2B), przyjmując je za własne, z drugiej zaś jedynym argumentem za oddaleniem skargi uczynił rzekome naruszenie przez skarżącą obowiązku przechowywania materiałów, których włączenie w poczet materiału dowodowego pozwoliłoby na ustalenie, czy serwis stworzony przez skarżącą spełniał wymogi system B2B (wskazując, że ta okoliczność nie poddaje się kontroli Sądu – co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji i nierozpoznanie sprawy w jej granicach oraz rozpoznanie sprawy w oparciu o nieprawidłowe ustalenia faktyczne, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a w szczególności zaniechano przeprowadzenia następujących dowodów:

- przesłuchania świadka dr inż. G. R. (autora "Opinii na temat funkcjonalności platformy [...]") i uzyskania od niego dokumentacji technicznej oraz kodów źródłowych, które posłużyły mu do wydania opinii;

- przesłuchanie partnerów Skarżącej (przedstawicieli firm [B] sp. z o.o. z siedzibą w B. oraz [C] sp. z o.o. z siedzibą w K.) na okoliczność, jak przebiegała współpraca w ramach funkcjonalności B2B i uzyskanie związanej z tą współpracą dokumentacji technicznej;

- dowodu z zeznań wykonawcy portalu, J. T. i uzyskania od niego kodów źródłowych oraz dokumentacji technicznej opisującej funkcjonalności systemu, czy szczegółowego opisu architektury systemu;

- dowodów powołanych przez Skarżącą w toku postępowania przed Sądem I

instancji;

jak również pomimo że organy I i lI instancji bezzasadnie przyjęły, iż stworzony przez Skarżącą system nie spełniał wymogów portalu B2B, podczas gdy biegły powołany przez organ I instancji stwierdził, że przedmiotowej okoliczności nie jest w stanie ustalić – co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi;

4) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 211 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. nr 157, poz. 1241) w związku z art. 211 ust. 4 i 4a u.f.p. z 2005 r. poprzez brak zastosowania wskazanych przepisów u.f.p. z 2005 r. przy ustalaniu właściwości rzeczowej organu I instancji do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji, przy jednoczesnym wadliwym zastosowaniu dla oceny przedmiotowej materii art. 207 ust. 1, 9 i 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm.) w związku z art. 9 ust. 3 Porozumienia w sprawie realizacji zadań dla osi priorytetowej 8. Społeczeństwo informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki Działanie 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej Działanie 8.2 Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B zawartego w Warszawie dnia 18 lutego 2008 r. Pomiędzy Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji a Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości w brzmieniu nadanym mu aneksem nr 2 z dnia 9 lutego 2010 r., a w konsekwencji przyjęcie, że do wydania decyzji w I instancji upoważniona była PARP, w sytuacji, gdy właściwym organem był Minister Infrastruktury i Rozwoju (Instytucja Pośrednicząca), co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi, pomimo zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

5) art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, pomimo że Sąd powinien rozstrzygnąć w granicach danej sprawy, a w szczególności do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 107 § 1 w zw. z art. 11 k.p.a., a to w sytuacji, gdy brak było podstawy prawnej do wydania decyzji przez PARP z uwagi na nieskuteczne upoważnienie w zakresie, w jakim do sprawy stosuje się u.f.p. z 2005 r., co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi, pomimo zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

6) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 211 ust. 5 u.f.p. z 2005 r. w związku z art. 113 ust. 1 przepisów wprowadzających u.f.p. z 2009 r. w związku z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, ewentualnie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 67 ust. 1 u.f.p. z 2007 r. w związku z art. 70 § 1 o.p., poprzez ich niezastosowanie i brak stwierdzenia, że zobowiązanie, do którego odnosi się zaskarżona decyzja uległo przedawnieniu w całości lub co najmniej w zakresie kwoty wypłaconej w grudniu 2009 r., co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi, pomimo zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.;

7) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji o pozostałych wnioskach dowodowych skarżącej niż zawarte w skardze, a sformułowanych w pismach skarżącej wniesionych do Sądu już po wniesieniu skargi (tj. pisma skarżącej z dnia 15 marca 2017 r. oraz 27 marca 2017 r.);

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

1) art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p. z 2009 r. oraz art. 211 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 208 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. w związku z art. 30 i art 30a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1376) oraz wskazanych przepisów w związku z § 10 ust. 23 umowy o dofinansowanie nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 projektu "[...]" poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca naruszyła § 10 ust 23 umowy poprzez nieprzedstawienie wymaganej dokumentacji dotyczącej realizacji projektu, co stanowić miało naruszenie procedur, o których mowa w przepisach zarówno u.f.p. z 2005 r., jak i u.f.p. z 2009 r. będące wystarczającą przesłankę do żądania zwrotu udzielonego skarżącej dofinansowania, a także poprzez nieodróżnianie przez Sąd I instancji dokumentacji dotyczącej realizacji projektu od samego projektu (w znaczeniu jego rezultatów, takich jak np. kod źródłowy) a to w sytuacji, gdy obowiązek utworzenia i przechowywania przez skarżącą tzw. "dokumentacji projektowej" (w znaczeniu dokumentacji technicznej opisującej planowane funkcjonalności, czy szczegółowego opisu architektury systemu) w odniesieniu do zrealizowanego systemu informatycznego nie wynika z postanowień umowy, ani też z żadnych innych procedur, których stosowanie w Umowie postanowiono, określonych w innych, przywołanych w umowie aktach, natomiast sam projekt (w znaczeniu jego rezultatów) miał być zgodnie z umową utrzymywany jedynie do końca okresu trwałości tego projektu, tj. do dnia 22 grudnia 2013 roku;

2) art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p. z 2009 r. oraz art. 211 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 208 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. w związku z art. 30 i art. 30a u.z.p.p.r. w związku z § 10 ust. 23 umowy oraz wskazanych przepisów w związku z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 25) poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że rzekome naruszenie przez skarżącą § 10 ust. 23 umowy stanowi "nieprawidłowość" w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia, ponieważ spowodowało lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE, podczas gdy sam brak prowadzenia tzw. "dokumentacji projektowej" nie może prowadzić do szkody lub zagrażać szkodą, jeżeli okoliczności mające wynikać z tej dokumentacji dało się ustalić za pomocą innych dostępnych środków dowodowych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Pismem z dnia 16 lutego 2018 r. skarżąca złożyła uzupełnienie skargi kasacyjnej, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez brak oceny naruszenia art. 138 k.p.a. w decyzji Ministra Rozwoju, co znalazło swój wyraz w orzeczeniu de facto poprzez rozstrzygnięcie co do istoty sprawy – rozszerzenie podstawy faktycznej i prawnej o zarzut nieposiadania dokumentu/dokumentów przez beneficjenta, co zdaniem organu odwoławczego naruszało § 10 ust. 23 umowy o dofinansowanie (o czym w ogóle nie wypowiadał się organ I instancji);

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów strony podniesionych w postępowaniu przed WSA pismem z 27.03.2017, a w szczególności do zarzutów naruszenia art. 77 ust. 6 u.s.d.g. w zw. z art. 79 ust. 1 i 4 oraz 7 u.s.d.g. w przypadku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2011 r. oraz jej wyników, a także do zarzutów naruszenia art. 79 § 1 k.p.a. oraz art. 77 ust. 6 u.s.d.g. i art. 79 ust. 1 i 4 oraz 7 u.s.d.g. w przypadku oględzin w dniu 16 września 2014 r. i przygotowania opinii przez biegłego, które to dowody powinny być pominięte w toku postępowania administracyjnego pierwszoinstancyjnego i w kolejnych, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością, a to poprzez błędne przyjęcie, iż organ odwoławczy zgodnie ze stanem faktycznym stwierdził naruszenie § 10 ust. 23 umowy o dofinansowanie, co miało stanowić rzekome naruszenie procedur, o których mowa w art. 208 u.f.g. z 2005 r. poprzez nieprzechowywanie przez stronę kodów źródłowych oraz dokumentacji technicznej i finansowej;

4) art. 134 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 13 pkt 4, 5 oraz art. 19 oraz art. 31 i 32 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych poprzez brak rozstrzygnięcia w zakresie wyłączenia organu odwoławczego w związku z zajściem przesłanek nakazujących wyłączenie pracowników i kierownika (zastępcę Prezesa PARP);

5) art. 134 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 13 pkt 5 oraz art. 19 oraz art. 31 i 32 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych poprzez brak rozstrzygnięcia w zakresie wyłączenia organu odwoławczego w związku z zajściem przesłanek nakazujących wyłączenie pracowników i kierownika (podsekretarza stanu);

6) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 polegające na braku rozstrzygnięcia zarzutu nieważności decyzji Ministra Rozwoju z 12 stycznia 2016 r. wydanej przez podsekretarza stanu A. H. bez stosownego upoważnienia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Pismem z 17 listopada 2020 r. spółka wniosła – na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.) – o przeprowadzenie dowodu z orzeczenia międzyresortowej Komisji Orzekającej w Sprawach Naruszenia Dyscypliny Finansów Publicznych przy Ministrze właściwym ds. administracji publicznej, którym uniewinniono członków zarządu skarżącej spółki od zarzucanego naruszenia art. 13 pkt 8 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Pismem z 22 czerwca 2021 r. organ odniósł się do ww. wniosku dowodowego strony, wskazując, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 dalej: "ustawa COVID") oraz stosownego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Izby Gospodarczej NSA z 21 maja 2021 r. o czym poinformowano strony postępowania.

Sąd w obecnym składzie podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020r., sygn. II OPS 6/19 i II OPS 1/20, zgodnie z którym powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnienie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji. Wyrok ten nie uchybia bowiem przepisom prawa wskazywanym w skardze kasacyjnej jako naruszone.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały jako zawierające się w obydwu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów opartych na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a., za nieusprawiedliwione, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało uznać zarzuty z petitum skargi kasacyjnej, na gruncie których braku zgodności z prawem zaskarżonego wyroku skarżąca kasacyjnie spółka upatruje w naruszeniu przez Sąd I instancji art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu ze wskazanymi przepisami postępowania administracyjnego art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącej w rozpatrywanej sprawie nie doszło do ich naruszenia w sposób, w jaki przedstawiono to w skardze kasacyjnej oraz jej uzasadnieniu.

Odnosząc się do treści wskazanych wyżej zarzutów procesowych, w pierwszej kolejności krytycznie ocenić należy, uznając za chybiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z unormowaniem zawartym w tym przepisie uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Mając na uwadze treść wskazanego przepisu, podnieść należy, że z punktu widzenia określonych w nim wymogów, którym czynić powinno zadość uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wymogom tym, Sąd I instancji uchybił.

W punkcie wyjścia należy podnieść, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.

Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.

Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie strony, uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co wbrew sugestiom skarżącej nie pozbawia NSA możliwości skontrolowania zaskarżonego orzeczenia w zakresie, który wyznaczony został granicami wniesionego środka zaskarżenia. Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Przy ocenie skuteczności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pamiętać należy, że jest to przepis procesowy, zatem może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ i to istotny na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. Ponadto nawet wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe i poddaje się kontroli kasacyjnej. Sąd I instancji zajął stanowisko co do mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego, wyjaśnił pojęcie "nieprawidłowości" rozstrzygając spór sprowadzający się do ustalenia, czy skarżąca naruszyła postanowienia umowy o dofinansowanie i czy wobec tego była zobowiązana do zwrotu środków przekazanych jej na realizację projektu, odnosząc się przy tym do podnoszonych przez spółkę zarzutów co do niezgodnego z prawem procedowania i zarzutu przedawnienia.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można natomiast podważać dokonanej przez Sąd I instancji wykładni bądź zastosowania przepisów prawa ani też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a do tego w istocie sprowadza się powyższy zarzut. Natomiast fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, bądź nie poddaje się kontroli kasacyjnej.

Nie okazały się też skuteczne zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/09; LEX nr 594014). Żadna z wyżej wymienionych sytuacji w tej sprawie nie zaistniała.

Skutecznie podważyć prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia nie mógł też podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (wyrok NSA z dnia 27 lipca 2004 r. sygn. akt OSK 628/04). Przyjmuje się, że zarzut skargi kasacyjnej oparty na tym przepisie jest skuteczny, gdy sąd pierwszej instancji powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1560/12). Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji ocenił w całości sprawę i potwierdził stanowisko organów rozstrzygających.

Wskazać przy tym należy, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżąca zarzucała Sądowi I instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy. W istocie z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że spółka nie zgadza się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez WSA, co jednak nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji nie dokonał w niniejszej sprawie prawidłowej kontroli albo że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność działania organów obu instancji z prawem. Sąd administracyjny, oceniając sprawę w jej granicach w oparciu o akta administracyjne, nie kontroluje postępowania administracyjnego w sposób analogiczny, jak czynią to organy administracyjne w toku kontroli instancyjnej, lecz bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. jego zgodność z prawem. Nie może w tym zakresie sam dokonywać merytorycznej oceny sprawy co do jej całości i istoty, lecz kontroluje, czy oceny w takim zakresie prawidłowo dokonały organy administracji publicznej. Ocenić może jedynie, czy takiej oceny dokonał organ i czy jej ewentualny brak miał wpływ na wynik sprawy. Takich uchybień w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie stwierdził.

Naczelny Sad Administracyjny podziela wyrażone w tym względzie stanowisko WSA w Warszawie, a tym samym odnosząc się do zarzutów dotyczących gromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organy (tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), uznaje je za nieuzasadnione. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich aspektów postępowania i zgromadzonej w jego toku dokumentacji, w tym do jej znaczenia dla merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Prawidłowo zatem uznał, iż na podstawie § 10 ust. 23 umowy o dofinansowanie skarżąca była zobowiązana do przechowywania w sposób gwarantujący należyte bezpieczeństwo informacji, wszelkich danych związanych z realizacją projektu, w szczególności dokumentacji związanej z zarządzaniem finansowym, technicznym lub procedurami zawierania umów z wykonawcami, przez okres co najmniej 10 lat od dnia wejścia w życie umowy. W toku postępowania organy stwierdziły jednak brak dokumentów zawierających kod źródłowy, a także dokumentacji technicznej opisującej planowane funkcjonalności, czy szczegółowy opis architektury systemu umożliwiających zidentyfikowanie m. in. charakteru projektu pod kątem wymagań B2B. Zasadnie organ zwraca uwagę, że brak wymienionych dokumentów powoduje, iż w przypadku kontroli ze strony Unii Europejskiej, Polska nie będzie mogła wywiązać się z obowiązku przedstawienia kontrolującym dokumentów związanych z wdrażaniem programu (obowiązek taki wynika z przepisów art. 90 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006), a brak jego realizacji grozi konsekwencjami w postaci utraty środków finansowych przeznaczonych na program.

Podniesiony w ramach wskazanych wyżej zarzutów procesowych zarzut skarżącej skoncentrowany na twierdzeniu, iż WSA dopuścił się naruszenia przepisów postępowania poprzez nierozpoznanie istoty sprawy jest gołosłowny. Wskazać przy tym należy, że rację ma Sąd I instancji, podkreślając, że z uwagi na zarzucane skarżącej nieprzedstawienie wymaganej dokumentacji zasadnicza część sporu pomiędzy skarżącą a organami, w szczególności w zakresie, czy stworzony system spełniał wymogi systemu B2B, nie poddaje się kontroli Sądu. Nie oznacza to, jak próbuje tego dowieść skarżąca, na co słusznie zwraca uwagę Minister, iż Sąd nie rozpoznał istoty sprawy. WSA rozpoznając sprawę, nie miał wątpliwości, iż skarżąca wykorzystała dofinansowanie w sposób sprzeczny z postanowieniami umowy o dofinansowanie, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia wyroku. Również podnoszony przez Spółkę zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania administracyjnego okazał się nieusprawiedliwiony. Sąd I instancji w sposób wnikliwy i wyczerpujący dokonał analizy i oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto Sąd w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny w sprawie i szczegółowo wyjaśnił w uzasadnieniu przesłanki, jakimi kierował się przy wydawaniu wyroku, a co za tym idzie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. nie może się ostać. NSA podziela przyjęte w tym zakresie oceny, że opinia biegłego sądowego W. C. sporządzona została w sposób wnikliwy i wszechstronny, a konkluzja z niej wynikająca jednoznacznie odpowiada na pytanie, czy produkt przygotowany w ramach projektu odpowiada założeniom i celom udzielonego dofinansowania. Poza sporem pozostaje bowiem, a wynika też z materiałów znajdujących się w aktach sprawy, iż w trakcie kontroli prowadzonych po zakończeniu realizacji projektu, Spółka nie była w stanie przedstawić dokumentów zawierających kod źródłowy, a także dokumentacji technicznej opisującej planowane funkcjonalności systemu pod kątem wymagań B2B. W opinii biegłego sądowego W. C. wprost wskazano, iż wśród materiałów jakie otrzymał nie znajdowała się dokumentacja projektowa, techniczna ani inne dokumenty o charakterze technicznym, które umożliwiłyby przeprowadzenie analizy implementacji rozwiązań technicznych zastosowanych w projekcie. Biegły zawarł też w opinii informację, iż wystosował do Spółki prośbę o przekazanie dokumentacji projektowej, jednakże skarżąca poinformowała go, iż nie jest w posiadaniu jakiejkolwiek dokumentacji technicznej. Dopiero w dniu 25 września 2014 r. Prezes skarżącej Spółki przesłał do PARP i biegłego – drogą elektroniczną – plik opisujący funkcjonalność portalu. Biegły w opinii stwierdził, że opis zawarty w pliku jest bardzo ogólny. W żadnym dokumencie biegły nie odnalazł opisu architektury systemów IT – ani beneficjenta, ani jego partnerów biznesowych. W ocenie biegłego, dokumenty przekazane do analizy, a także opis wynikający z biznesplanu oraz wniosku o dofinansowanie mają na tyle ogólny charakter, że na ich podstawie trudno stwierdzić, że system ostatecznie wybudowany w ramach projektu posiadał elementy systemu B2B. Na podstawie przekazanych przez skarżącą dokumentów i plików biegły wypowiedział się jednoznacznie, że opisane funkcjonalności i rozwiązania w żadnym wypadku nie stanowią systemu B2B. Biegły sądowy stwierdził ponadto, iż jedynie część systemu dotycząca płatności i współpraca portalu [...]. z portalem [...]. może być oceniana jako system B2B. Wobec prawidłowości przeprowadzonych dowodów, które są wiarygodne, WSA trafnie uznał, akceptując stanowisko organów, iż w tej sytuacji nie było konieczności wypełniania wniosków dowodowych skarżącej.

Nietrafny okazał się też zarzut zawarty w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej w świetle którego w sprawie doszło do naruszenia art. 211 ust. 1 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. nr 157, poz. 1241) w związku z art. 211 ust. 4 i 4a u.f.p. z 2005 r. poprzez brak zastosowania wskazanych przepisów ustawy o finansach publicznych z 2005 r. przy ustalaniu właściwości rzeczowej organu I instancji do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji, przy jednoczesnym wadliwym zastosowaniu dla oceny przedmiotowej materii art. 207 ust. 1, 9 i 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm.). Odnosząc się do powyższej kwestii przypomnieć należy, iż w niniejszej sprawie umowa o dofinansowanie została zawarta w 2008 r., a środki na dofinansowanie były przekazywane zarówno w 2009r. jak i w roku 2010. Uwzględniając regulację zawartą w art. 113 ust 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, zgodnie z którą " dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1 podlegają zwrotowi na podstawie przepisów dotychczasowych przepisów," prawidłowo decyzja organu odwoławczego oparta została zarówno o przepisy ustawy o finansach publicznych z 2009 r., jak również o przepisy ustawy wcześniejszej (u.f.p. z 2005 r.). Świadczy o tym powołanie w podstawie prawnej decyzji ufp z 2005 r. oraz analizowanie wagi jej przepisów w uzasadnieniu decyzji. Zauważyć natomiast należy, że przesłanki uzasadniające orzeczenie o żądaniu zwrotu z art. 207 u.f.p. z 2009 r. i art. 211 u.f.p. z 2005 r. są tożsame. Tożsamy jest także termin, od jakiego nalicza się odsetki ("od dnia przekazania środków"). Zatem zarzut skarżącej w tym zakresie jest bezzasadny, gdyż nawet uznając, że do płatności dokonanych w 2009 r. powinny mieć zastosowanie przepisy u.f.p. z 2005 r., powyższe nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Niezasadne jest również stanowisko co do zakwestionowania uprawnienia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości do wydawania decyzji administracyjnych w przedmiocie obowiązku zwrotu udzielonych dotacji (zarzut z pkt 4 i 5 petitum). W sprawie bowiem trafnie przyjęto, że uprawnienie to przysługuje PARP – jako instytucji wdrażającej – na podstawie art. 9 ust. 3 Porozumienia w sprawie realizacji zadań w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, dla osi priorytetowej 8. Społeczeństwo informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki Działanie 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej Działanie 8.2 Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B (wprowadzonego Aneksem nr 2 z 9 lutego 2010 r. do Porozumienia). Decyzja PARP wydana została w [...] lipca 2015 r., a zatem bezsprzecznie w dniu jej wydania PARP była umocowana do wydawania decyzji administracyjnych na mocy u.f.p. z 2005 r. Z kolei Prezes PARP upoważnieniem nr 11/2013 powierzył uprawnienie do wydawania decyzji administracyjnych w tym zakresie Zastępcy Prezesa PARP, M. S., którego podpis znajduje się pod decyzją wydaną w pierwszej instancji.

W przedmiotowej sprawie nie doszło też do przedawnienia zobowiązania skarżącej, co uzasadnia bezzasadność zarzutu zawartego w pkt 6 petitum skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie, w zakresie regulującym terminy przedawnienia należało zastosować przepisy Rozporządzenia nr 2988/95 jako regulację szczególną. Nie sposób tym samym zgodzić się z argumentacją skarżącej naruszenia w powyższej kwestii art. 67 ust. 1 u.f.p. 2009 r. w związku z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez ich niezastosowanie i brak stwierdzenia, że zobowiązanie, do którego odnosi się zaskarżona decyzja uległo przedawnieniu w całości lub co najmniej w zakresie kwoty wypłaconej w grudniu 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji oraz zaprezentowaną argumentację z powołaniem się na art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L.1995.312.1) przewidujący jako zasadę czteroletni okres przedawnienia liczony od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1 i wyznaczający jednocześnie ostateczny moment okresu przedawnienia, którym jest w przypadku programów wieloletnich moment ostatecznego zakończenia programu.

Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w kwestii przedawnienia prawa żądania zwrotu dofinansowania ze środków europejskich w wyrokach: z 27 lutego 2019 r., I GSK 744/18; z 16 października 2019 r., I GSK 1537/18; 4 grudnia 2019 r., I GSK 1573/18; 28 maja 2020 r,, I GSK 1909/19 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym ostatnim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował istotę omawianej instytucji przedawnienia z powołaniem się na orzecznictwo TSUE, którą w całości skład orzekający w niniejszej sprawie podziela i akceptuje. NSA stwierdził, że "(...) przepisów Działu III Ordynacji podatkowej nie stosuje się w przedmiotowej sprawie z uwagi na przepisy szczególne tj. Rozporządzenie Rady (WE, EUROATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L 1995.312.1, dalej rozporządzenie nr 2988/95). Art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 stanowi, że "Okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1." (...) Nieprawidłowość ma charakter "ciągły lub powtarzający się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, jeżeli popełniana jest przez podmiot, który czerpie korzyści ekonomiczne z całokształtu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa Unii. W tym względzie w zakresie dotyczącym związku czasowego, w jakim winny pozostawać nieprawidłowości, aby można je było uznać za "nieprawidłowość powtarzającą się" w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest jedynie, by okres czasu, jaki upłynął pomiędzy poszczególnymi nieprawidłowościami, był krótszy od terminu przedawnienia przewidzianego w akapicie pierwszym tego ustępu. Nieprawidłowość ma także charakter powtarzający się, jeżeli została popełniona przez podmiot, który czerpał korzyści ekonomiczne z ogółu podobnych transakcji naruszających ten sam przepis prawa (zob. wyroki TSUE C-279/05 Vonk Dairy Products, C-52/14 Pfeifer & Langen, C-465/10 Chambre de commerce). W wyroku C-436/15 Alytaus regiono atliekų tvarkymo centras Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że ostateczne zakończenie programu w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia nr 2988/95 nie oznacza upływu terminu przedawnienia nieprawidłowości, których dopuszczono się w toku jego realizacji. W terminie tym przedawniają się jedynie te nieprawidłowości, które popełniono cztery lata przed ostatecznym zakończeniem programu, jeżeli termin przedawnienia nie został przerwany wcześniej z powodów przewidzianych w art. 3 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia nr 2988/95. Innymi słowy, termin przedawnienia nieprawidłowości popełnianych w toku wdrażania programów wieloletnich (art. 3 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia nr 2988/95) pozwala na wydłużenie terminu przedawnienia, a nie na jego skrócenie. Jak wyżej wskazano stosownie do art. 3 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia nr 2988/95 termin przedawnienia nieprawidłowości przerywa każdy akt właściwego organu władzy odnoszący się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, o którym zawiadamia się właściwą osobę i organ nie musi być tożsamy z organem uprawnionym do przydzielania dotacji lub odzyskiwania kwot wydatkowanych lub pobranych w wyniku nieprawidłowości. Jeżeli zaś chodzi o wymogi, które powinno spełniać zawiadomienie w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia nr 2988/95, informujące o czynności odnoszącej się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, aby skutecznie przerwać bieg terminu przedawnienia nieprawidłowości, to musi ono w wystarczająco dokładny sposób określać transakcje, wobec których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. W przywołanym wyżej wyroku C-52/14 Pfeifer & Langen Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że "Przede wszystkim zarówno z brzmienia, jak i struktury art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 wynika, że w czwartym akapicie tego przepisu ustanowiony został mający zastosowanie do przedawnienia nieprawidłowości nieprzekraczalny termin upływający najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi przedawnienia określonemu w akapicie pierwszym tego ustępu, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1 tego samego rozporządzenia" (pkt 63 wyroku)".

Odnosząc się natomiast do pojęcia "ostatecznego zakończenia programu", Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15 czerwca 2017 r. sygn. akt: C-436/15 zauważył, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2988/95 nie przewiduje konkretnego wiążącego momentu w odniesieniu do "ostatecznego zakończenia programu", ponieważ (...) moment ten różni się nieuchronnie w zależności od poszczególnych etapów i procesów przewidzianych w celu zakończenia każdego wdrożonego programu wieloletniego (punkt 60). Ustalenie momentu "ostatecznego zakończenia programu" w celu stosowania zasady przedawnienia właściwej dla "programów wieloletnich", przewidzianej w art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, zależy zatem od przepisów, które normują każdy program wieloletni (punkt 61). W celu ustalenia momentu "ostatecznego zakończenia programu" w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, należy uwzględnić cel terminu przedawnienia, o którym mowa w owym przepisie. Przedawnienie przewidziane bowiem w owym przepisie pozwala po pierwsze zagwarantować, że dopóki program nie jest ostatecznie zakończony, dopóty właściwy organ może nadal podejmować czynności w sprawie nieprawidłowości, których dopuszczono się w ramach wykonywania tego programu, w celu ułatwienia ochrony interesów finansowych Unii. Po drugie celem tego przepisu jest zapewnienie pewności prawa dla podmiotów gospodarczych. Podmioty te powinny być bowiem w stanie określić, które z dokonywanych przez nie czynności można uznać za ostateczne, a które mogą być jeszcze przedmiotem dochodzenia (punkt 62). Ze względu na ten podwójny cel, aby określić datę "ostatecznego zakończenia programu", do której biegnie okres przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, należy uwzględnić dzień zakończenia danego "programu wieloletniego" (punkt 63). Po upływie nieprzekraczalnego terminu określonego przez Komisję dla zakończenia prac i dokonania płatności z tytułu związanych z tymi pracami wydatków kwalifikowalnych, projekt taki należy uznać za ostatecznie zakończony w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, bez uszczerbku dla ewentualnego przedłużenia na mocy nowej decyzji Komisji w tym zakresie (punkt 66). Zgodnie z treścią art. 89 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 zamknięcie programu operacyjnego następuje w dacie wcześniejszego spośród następujących trzech wydarzeń: płatności salda końcowego określonego przez Komisję na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1, przesłania noty debetowej na kwoty nienależnie wypłacone państwu członkowskiemu przez Komisję w odniesieniu do danego programu operacyjnego, anulowania salda końcowego zobowiązania budżetowego. Komisja informuje państwo członkowskie o dacie zamknięcia programu operacyjnego w nieprzekraczalnym terminie dwóch miesięcy.

Sprawę zakończenia programu reguluje m. in. decyzja Komisji zmieniająca decyzję C(2013)1573 w sprawie zatwierdzenia wytycznych dotyczących zamknięcia programów operacyjnych przyjętych do celów pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności (2007-2013).

Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej, poza sporem pozostaje, że w dniu 18 lutego 2019 r. na podstawie art. 89 ust 5 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 Komisja Europejska (KE) poinformowała o zamknięciu Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (PO IG) oraz wskazała dzień 28 grudnia 2018 r. jako datę zamknięcia Programu, co oznacza w przypadku zaskarżonej decyzji Ministra z dnia [...] stycznia 2016 r. bezzasadność zgłoszonego przez skarżącą zarzutu przedawnienia.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia do art. 106 § 3 p.p.s.a. (pkt 7 zarzutów procesowych) poprzez zdaniem skarżącej brak rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji o pozostałych wnioskach dowodowych spółki niż zawarte w skardze, a sformułowanych w pismach skarżącej wniesionych do Sądu już po wniesieniu skargi (tj. pisma skarżącej z dnia 15 marca 2017 r. oraz 27 marca 2017 r.) wyjaśnić na wstępie należy, że wskazany wyżej przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. w sposób kategoryczny wyznacza zakres postępowania dowodowego w postępowaniu przez sadami administracyjnymi. Przepis ten wprowadza odstępstwo od zasady orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), a więc na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Już tylko to stwierdzenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia sądowi pierwszej instancji zarzutu jego naruszenia. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 160/09; z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I GSK 243/10; z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 165/11; z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11).

Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał też zasadności podniesionych przez skarżącą zarzutów procesowych zawartych w uzupełnieniu skargi kasacyjnej. W sprawie nie doszło bowiem do rozszerzenia podstawy faktycznej i prawnej o zarzut nieposiadania dokumentu/dokumentów przez Beneficjenta, w czym skarżąca upatruje zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez brak oceny naruszenia art. 138 k.p.a. w decyzji Ministra Rozwoju. Jak wynika z decyzji organu odwoławczego Minister w toku kontroli instancyjnej rozważał wszelkie okoliczności faktyczne sprawy w celu zbadania, czy środki przekazane skarżącej zostały wykorzystane niegodnie z procedurami. Zwrócił on uwagę m.in. na obowiązki wynikające z umowy o dofinansowanie, a dotyczące zobowiązania Beneficjenta do przechowywania dokumentacji technicznej dotyczącej projektu, która potwierdziłaby charakter B2B systemu utworzonego w wyniku jego realizacji. Brak tej dokumentacji uniemożliwił stwierdzenie, czy system taki charakter posiadał. Jeśli nawet na moment kontroli system został zmodyfikowany, skarżąca miała obowiązek udokumentowania takiego charakteru na moment zakończenia okresu realizacji projektu oraz w okresie trwałości. Stwierdzony przez organ odwoławczy fakt uchybienia przez skarżącą obowiązkowi wynikającemu z § 10 ust. 23 umowy o dofinansowanie (przechowywania dokumentacji przez okres 10 lat od dnia wejścia w życie umowy, co mogłoby umożliwić potwierdzenie charakteru systemu utworzonego w wyniku realizacji projektu) i poczyniony na jego podstawie zarzut w decyzji organu odwoławczego, nie oznacza rozszerzenia zakresu postępowania administracyjnego.

W świetle zasad obowiązujących przy wydatkowaniu środków europejskich oraz postanowień Umowy w zakresie sposobu wydatkowania środków dofinansowania i zasad, do przestrzegania, których Spółka była zobowiązana w trakcie realizacji Projektu, zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania art. 207 ust 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 u.f.p również uznać należy za chybione.

Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie – musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Kasator zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie – bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. Podstawą prawną decyzji ostatecznej był art. 207 ust. 1 pkt 2) ufp. Zgodnie z tymi przepisem w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie organ administracji publicznej przed wydaniem decyzji określającej kwotę podlegającą zwrotowi miał obowiązek najpierw ustalenia, czy środki przeznaczone na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich wykorzystane zostały z naruszeniem procedur oraz czy zostały pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, a w konsekwencji ustalenia kwoty zwrotu. Dokonując wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu, organ w ramach postępowania dowodowego przede wszystkim dokonał oceny zapisów umowy, a następnie dokonując wykładni przepisów prawa powszechnie obowiązującego unijnego i krajowego, działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów, ustalił, jaka kwota podlega zwrotowi. W ślad za poczynionymi w sposób prawidłowy ustaleniami faktycznymi Sąd I instancji zasadnie bowiem przyjął, iż w niniejszej sprawie wypełniona została dyspozycja art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Zgodnie zaś z art. 184 ust. 1 u.f.p.: "Wydatki związane z realizacją programów i Projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Jak wynika z ust. 2 ww. przepisu "Przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa". Naruszenie procedur to realizowanie projektu niezgodnie z zasadami określonymi w umowie o dofinansowanie. Zatem to umowa o dofinansowanie opracowana w ramach systemu realizacji programu operacyjnego, zawarta pomiędzy organem a skarżącą Spółką oraz wytyczne, do których stosowania zobowiązała się skarżąca, są dokumentami regulującymi procedury wydatkowania środków europejskich. W orzecznictwie przyjmuje się, że dokumenty tworzące system realizacji programu operacyjnego (umowa o dofinansowanie, wytyczne, komunikaty, opracowane przez instytucje zarządzające) stanowią wprawdzie specyficzne, ale prawne uregulowania i przyznaje się im walor źródła prawa. Projekty realizowane są przez beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie, która stanowi podstawowe źródło uprawnień i obowiązków jej stron, w tym beneficjenta. Procedury te mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. Sposób ten jest obowiązujący i odstępstwo od niego stanowi naruszenie procedur, o jakim mowa w art. 184 u.f.p. Niedotrzymanie zaś warunków umowy, co miało miejsce w niniejszej sprawie, zobowiązywało organ, po wyczerpaniu trybu określonego w art. 207 u.f.p. i braku dobrowolnego zwrotu przekazanych środków do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu. Zapisy procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie stanowią zatem szczególną regulację normującą, jak otrzymane środki mają być wydatkowane, aby uznać je za tzw. koszty kwalifikowalne realizowanego projektu.

Zasadnie zatem uznał orzekający Sąd, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. z 2009 r., tj. wykorzystania środków z naruszeniem procedur w związku z brakiem realizowania obowiązków wynikających z postanowień umowy o dofinansowanie.

Bezzasadne jest także stwierdzenie skarżącej, jakoby naruszenie postanowień umowy o dofinansowanie nie stanowiło nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem nieprawidłowość to: Jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego." W niniejszej sprawie doszło do naruszenia postanowień umowy (które jest równoznaczne z naruszeniem prawa wspólnotowego), które wynikało z działania skarżącej, które spowodowało szkodę w budżecie UE (wydatki poniesione na projekt, w przypadku którego nie można zbadać charakteru utworzonego w wyniku jego realizacji systemu informatycznego, a zatem nie można potwierdzić realizacji celu projektu, nie mogą podlegać refundacji ze środków UE), co w konsekwencji spowodowało sfinansowanie nieuzasadnionego wydatku ze środków UE – wydatki poniesione na realizację są niekwalifikowalne ze względu na brak udokumentowania charakteru projektu.

Uzupełniając skargę kasacyjną o nowe zarzuty spółka błędnie zarzuca też naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 211 u.f.p., art. 5 u.f.p. i art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zbadania z urzędu prawidłowości nakazania stronie zapłaty odsetek od pobranych środków od dnia ich przekazania do dnia zapłaty. Skarżąca podnosi, iż zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. odsetek nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zaznaczyć jednak należy, że zgodnie z przepisami art. 53 § 3 O.p., skarżąca jest zobowiązana do samodzielnego naliczenia odsetek oraz ich wpłacenia bez wezwania, zatem to na skarżącej ciąży obowiązek prawidłowego obliczenia odsetek i wpłacenia kwoty należności. Podnoszone natomiast przez spółkę kwestie prawidłowego naliczenia, w tym ustalenia okoliczności czy istnieją okresy, w których odsetki za zwłokę nie biegły, mogą być badane i rozstrzygane jedynie w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 55 § 2 Op. o zarachowanie wpłaty na poczet zwrotu dofinansowania projektu i odsetek za zwłokę.

Postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu środków europejskich w trybie art. 207 u.f.p., nie jest natomiast właściwym miejscem kwestionowania przez skarżącą obowiązku zapłaty odsetek, na skutek błędnego ich naliczania w przypadku przewlekle prowadzonego postępowania administracyjnego.

W sprawie nie doszło też do naruszenia przez Sąd art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 p.p.s.a. polegające na braku rozstrzygnięcia zarzutu nieważności decyzji Ministra Rozwoju z [...] stycznia 2016 r. wydanej przez podsekretarza stanu A. H. bez stosownego upoważnienia, skoro pełnomocnictwo dla A. H. z dnia [...] grudnia 2015 r. (w załączonej do odpowiedzi na skargę kasacyjna kopii) zawiera umocowanie m.in. do wydawania decyzji z zakresu zwrotu środków w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (albowiem obsługa programów operacyjnych finansowanych ze środków UE mieści się w dziale administracji rządowej – rozwój regionalny).

Na koniec odnosząc się do zawartego w piśmie procesowym z dnia 17 listopada 2020 r. wniosku dowodowego wyjaśnić należy, iż nie podlegał on uwzględnieniu. NSA w składzie orzekającym podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, iż w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co do zasady, wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. Należy mieć na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01).

Mając na uwadze, że wojewódzki sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną do sądu decyzją administracyjną (jeżeli zachodzi potrzeba dokonania takich ustaleń, sąd powinien uchylić decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić), wykluczyć należy, by Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej mógł podjąć się ustalenia stanu faktycznego sprawy (niezależnie od tego, że ustalenia faktyczne dokonane w tym trybie nie podlegałyby już kontroli instancyjnej).

W ocenie sądu kasacyjnego w sprawie nie istniały zatem podstawy do przeprowadzenia dowodu z dokumentów przez NSA, co oznacza, że zawarty w piśmie procesowym z 17 listopada 2020 r. wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z orzeczenia Międzyresortowej Komisji Orzekającej w Sprawach Naruszenia Dyscypliny Finansów Publicznych przy ministrze właściwym do spraw administracji publicznej z 5 marca 2019 r., uniewinniającego członków zarządu skarżącej spółki od zarzutu naruszenia dyscypliny finansów publicznych polegającego na niedokonaniu w terminie oraz należnej wysokości zwrotu środków wynikających z decyzji stanowiących przedmiot niniejszego postępowania, okazał się bezskuteczny.

W konsekwencji, skoro postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie okazały się zasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił. O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącej za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy orzeknie WSA w Warszawie (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).