Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 139/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 148
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 28 ust. 1,
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7, art. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 9 stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony akt, 2. zasądza od Wojewody na rzecz Gminy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 9 stycznia 2012 r. Wojewoda stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi B., gmina K., ze względu na istotne naruszenie prawa.

W ocenie organu uchwała ta została podjęta z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego tj. art. 15 ust. 1 i art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez sporządzenie planu miejscowego przy braku studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. Prace planistyczne zostały podjęte i były prowadzone w oparciu o uchwałę nr [...] Rady Gminy K. z dnia 31 października 2003 r. uchwalającą studium uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego Gminy K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 209/07 orzekł o nieważności tej uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1392/08 utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Nowe studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zostało uchwalone w dniu 29 grudnia 2010 r.

W ocenie Wojewody większość czynności związanych ze sporządzaniem projektu planu, w tym uzgodnienia, dokonywane były od sierpnia 2009 r. do grudnia 2010 r., czyli w okresie kiedy gmina nie dysponowała studium. W konsekwencji Rada Gminy uchwalając plan stwierdziła, że plan zgodny jest ze studium uchwalonym 29 grudnia 2010 r., czyli z aktem który w czasie sporządzania planu nie obowiązywał.

Wedle Wojewody uchwalenie studium jest warunkiem koniecznym do sporządzenia planu, bowiem studium określa zasady i wytycza kierunki zagospodarowania gminy, a plan miejscowy ma z zachowaniem tych zasad i kierunków konkretyzować zagospodarowanie terenów gminnych. Wykonywanie czynności poprzedzających samo uchwalenie studium nie można uznać za zachowanie prawidłowej realizacji przepisów ustawy. Procedura tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga dokonania określonych czynności w zgodzie z ustaloną w ustawie kolejnością, a naruszenie tej kolejności stanowi naruszenie zasad i trybu sporządzania planu. Plan miejscowy ustala przeznaczenie terenów, w tym i dla inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i zabudowy w oparciu o ustalenia studium, które jest aktem kierownictwa wewnętrznego, w konsekwencji plan musi być zgodny ze studium. Tak więc uchwalenie studium powinno zawsze poprzedzać przystąpienie do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego.

Kolejnym uchybieniem uzasadniającym podjęte rozstrzygniecie jest, zdaniem Wojewody, naruszenie art. 17 pkt. 9 ustawy w związku z art. 18 ust. 1 oraz art. 19 ustawy poprzez niewyłożenie do publicznego wglądu zmienionego projektu planu, a tym samym uniemożliwienie wniesienia ewentualnych uwag do tego projektu.

Zgodnie z art. 17 pkt 9 ustawy wójt wykłada projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusje publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Zgodnie z art. 18 ust. 1 uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Końcowym etapem trybu sporządzania planu jest przedstawienie radzie gminy do uchwalenia projektu planu miejscowego zgodnie z art. 17 pkt 14 ustawy.

W przedmiotowej sprawie po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, projekt ten został zmieniony na skutek uwzględnienia przez Wójta Gminy wniesionych uwag. Wójt Gminy w wyniku rozpatrzenia uwag zawartych w pismach Urzędu Gminy w K. z dnia 19.09.2011 r. i w piśmie R. J. z dnia 20 października 2011 r. wprowadził do projektu planu miejscowego następujące zmiany:

w terenie oznaczonym symbolem B.16.R działka nr [...] (własność ANR) została ujęta na ciąg pieszo - rowerowy.

działki nr [...] zostały wyłączone z drogi 005 KD-D i włączone do dróg wewnętrznych nr 010 KDW1, 14 KDWI, 015 KDW1.

zmieniono funkcję drogi oznaczonej na rysunku planu symbolem 006 KD-D na drogę o symbolu 006. KDWI z uwagi na znaczne powierzchnie terenów wymagających przejęcia i konieczności wypłaty odszkodowań.

w terenie oznaczonym symbolem Cl7 MU (teren położony w obrębie działki nr [...] stanowiącej własność Gminy) wprowadzono funkcje zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i różnych usług w tym publicznych.

w terenie oznaczonym symbolem C.02. MU i C.03 MU (teren położony w obrębie działki nr [...] stanowiącej własność Gminy) wprowadzono funkcje zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i różnych usług w tym publicznych i turystycznych.

w obrębie terenu oznaczonego na planie symbolem B.12.MU zwiększono powierzchnie zabudowy z 300 m2 do 360 m2, zwiększono liczbę kondygnacji nadziemnych z 2 do 3 (w tym poddasze użytkowe) i zmniejszono pas zieleni do 15 m.

W przekonaniu Wojewody po wprowadzeniu zmian w projekcie planu, m. in. na skutek uwzględnienia przez Wójta Gminy uwag wniesionych do projektu planu powinna zostać powtórzona w odpowiedniej części procedura sporządzenia planu, bowiem właściciele działek, gdzie nastąpiły zmiany, sąsiedzi takich zmian jak również inne osoby, nie mieli możliwości zapoznania się z nowym projektem planu. Tak więc organ winien wyłożyć ponownie zmieniony projekt planu do publicznego wglądu z możliwością wniesienia uwag i zorganizowania dyskusji publicznej. Zmiana projektu planu miejscowego dokonana w wyniku uwzględnienia uwag przez radę gminy nie wyłącza ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. W myśl bowiem art. 19 ust. 1, jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu, to czynności wymienione w art. 17 ponawia się w niezbędnym zakresie.

W świetle powyższego, w ocenie Wojewody, Rada Gminy powinna powtórzyć procedurę sporządzenia planu od podjęcia nowej uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o studium z 2010 r. zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a następnie sporządzić plan zgodnie ze wskazaniami zawartymi w art. 17 ustawy.

Wnosząc skargę na opisane wyżej rozstrzygniecie nadzorcze Rada Gminyzarzuciła brak powiadomienia organów gminy o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na błędnym uznaniu, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności; art. 15 ust.1,17,17 ust. 9 w związku z art.18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na błędnej wykładni; art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. polegające na braku wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie skonfrontowania zaskarżonej uchwały z uchwałą w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, w tym przedstawionych zastrzeżeń Wojewody na temat kolejności dokonanych czynności w procesie tworzenia planu; oraz art. 107 § 3 w związku z art. 8, 9, i 10 k.p.a. przez brak wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia nadzorczego.

W konsekwencji Rada Gminy wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania Rada podkreśliła, że poprzez brak uprzedniego zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego i z uwagi na niedotrzymanie terminu do złożenia stosownych wyjaśnień Wojewoda uniemożliwił skarżącemu organowi gminy zaprezentowania swojego stanowiska celem podjęcia obiektywnej decyzji w trybie nadzoru. Rozstrzygniecie nadzorcze zostało wydanie w dniu 9 stycznia 2012 r. i w tym samym dniu Rada otrzymała zawiadomienie o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy.

W ocenie skarżącej Wojewoda nie wskazał żadnych argumentów wskazujących na istotne naruszenie przepisów prawa uzasadniających stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały. Organ nadzoru wyliczył jedynie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które jego zdaniem zostały naruszone i w rezultacie bezpodstawnie przyjął, iż automatycznie pociąga to za sobą nieważność przedmiotowej uchwały. Samo przytoczenie przepisów postępowania, bez ich uzasadnienia powoduje sytuację, że na podstawie wywodów zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia można się tylko "domyślać", który przepis prawa Wojewoda miał na uwadze podnosząc zarzut jego naruszenia.

Dalej skarżąca wskazała, że:

- studium gminne, po wyeliminowaniu z obrotu prawnego studium z 2003 r., zostało uchwalone w dniu 29 grudnia .2010 r. i w oparciu o regulacje zawarte w studium prowadzona była procedura prowadząca do uchwalenia przedmiotowej uchwały.

- zachowanie organów gminy w sytuacji, gdy po przystąpieniu do sporządzenia planu pojawi się potrzeba zmiany bądź uchwalenia studium nie jest regulowane przepisami. Bezsporne jest, iż w momencie podjęcia zaskarżonej uchwały istniała zgodność pomiędzy rozwiązaniami przyjętymi w planie a zapisami zawartymi w obowiązującym studium.

- konstatując, iż projekt planu odpowiada studium oznacza, że podniesione przez organ nadzoru zastrzeżenia na temat kolejności dokonanych czynności w procesie tworzenia planu uznać wypada na tyle nieistotnymi, że nie można na ich podstawie sformułować zarzutu mogącego skutecznie prowadzić do konieczności wyeliminowania zaskarżonej uchwały z porządku prawnego;

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W kompetencjach sądu administracyjnego - zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) leży kontrola zaskarżanych do niego aktów ze względu na ich zgodność z prawem. Kryterium to, zwane również kryterium legalności, jest uściślone wobec uchwał organów gmin, a zwłaszcza wobec miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Uchwała rady gminy, do której należy również uchwała o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest bowiem nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem (art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz. U. z 2001 nr 142, poz. 1591 ze zm.. Z kolei art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm..) stanowi, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. W doktrynie prezentowane jest stanowisko zgodnie z którym w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu naruszenie nie musi mieć charakteru istotnego. W konsekwencji każde naruszenie zasad sporządzania planu skutkować powinno stwierdzeniem nieważności uchwały w całości lub części (vide: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 253-254). Wskazanie w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do stwierdzenia, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przy czym zgodnie z treścią art. 91 ust. 4 ustawy w sytuacji gdy naruszenie prawa ma charakter nieistotny organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Z powyższego, w ocenie Sądu, wynika że w przypadku rozstrzygnięć nadzorczych wojewody dotyczących uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kwalifikator "istotne naruszenie" powinien być odnoszony zarówno do zasad sporządzania planu jak i trybu jego sporządzania. Z treści przepisu art. 91 wynika, że wojewoda stwierdza nieważność uchwały wówczas, gdy istotnie naruszono przepisy prawa. Rażące, istotne naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść uchwały pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa uchwała nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Pojęcie trybu postępowania odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu a skończywszy na uchwaleniu planu. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń a także standardów dokumentacji planistycznej. (vide: wyrok NSA z 25 maja 2009 r., II OSK 1778/08, Lex nr 574411 teza 1).

Z powyższych rozważań wynika, że uwzględnienie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadnione jest wówczas, gdy organ nadzoru nie wykaże aby treść tej uchwały lub tryb jej podjęcia istotnie naruszały prawo. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, wskazane przez wojewodę naruszenia dotyczące zarówno zasad sporządzania planu jak trybu postępowania albo w ogóle nie stanowią naruszenia prawa albo są uchybieniami nieistotnymi.

Przechodząc do oceny poszczególnych uchybień w pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii naruszenia trybu sporządzania planu wobec okoliczności, iż w toku procedury studium z 2003 r. zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. W konsekwencji powstała taka sytuacja, że przeprowadzona procedura sporządzania projektu planu została oparta na studium, które przestało obowiązywać.

W przekonaniu Sądu zasadnie w tej sytuacja Rada Gminy zajęła się sporządzeniem i uchwaleniem nowego studium i w toku dalszej procedury dostosowała projekt planu do uchwalonego w dniu 29 grudnia 2010 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga, że sekwencja czynności wskazana w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przepisie art. 17 ustawy określa idealny model procedury planistycznej. Jednak wskutek różnych zdarzeń, których ustawodawca nie przewidział, model ten ulega modyfikacji i rolą organu nadzoru, a także sądu administracyjnego po wniesieniu skargi, jest ocena czy odstąpienie od ustawowej kolejności powoduje istotne naruszenie zasad sporządzania planu.

W rozpoznawanej sprawie należy uznać, że z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Należy mieć jednak na uwadze, że to organ uchwałodawczy gminy stwierdza zgodność projektu planu z obowiązującym studium. Zatem zasadnie należy oczekiwać, że w dacie tego stwierdzenia muszą istnieć oba akty. Z zasady powstanie studium powinno poprzedzać procedurę sporządzania planu, jednak sytuacja w jakiej postanowiona została Rada Gminy była wyjątkowa, zaś wyeliminowanie w toku procedury planistycznej uchwały o studium nie spowodowało automatycznie iż procedura planistyczna została unieważniona czy powinna zostać zaniechana. Bez wątpienia uchwalony plan miejscowy dla fragmentu wsi B., gmina K. zgodny jest ze studium obowiązującym w dacie uchwalenia planu. Zaś okoliczność, przeprowadzenia szeregu czynności i uzgodnień w sytuacji, gdy gmina nie posiadała obowiązującego studium, nie stanowi w przekonaniu Sądu istotnego naruszenia procedury prowadzącego do konieczności uchylenia uchwały o planie miejscowym. Zwłaszcza, że jak wspomniane zostało pomiędzy zapisami uchwalonego planu a zapisami studium istnieje zgodność.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego już po jego wydaniu, to zgodzić się przyjdzie ze skarżącą, iż do takiego naruszenia doszło. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje bowiem pogląd, że w kwestii zawiadomienia o wszczęciu postępowania znajdą odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. (art. 91 ust. 5 u.s.g.). Celem takiego zawiadomienia jest przede wszystkim danie organowi jednostki samorządu terytorialnego możliwości udziału w tym postępowaniu poprzez umożliwienie złożenia dodatkowych informacji i wyjaśnień (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 466/07, wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 401/07, wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 54/11, a także uchwała NSA z 21 października 2002 r., sygn. akt OPS 9/02 dostępne w internetowej bazie orzeczeń). W powołanych orzeczeniach podkreślono jednak, że uchybienie w tym zakresie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie miało miejsce jedynie pozorne zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego, jednak okoliczność ta pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Z uwagi na motywy wydanego rozstrzygnięcia nadzorczego ewentualne wyjaśnienia złożone przez gminę nie miałyby bowiem wpływu na jego treść. W tej sytuacji naruszenie przez organ nadzoru procedury nie może samo w sobie prowadzić do uwzględnienia skargi.

Sąd zauważa przy tym, że naruszenie tego rodzaju jest naruszeniem standardów stosowania prawa i sprawowania władzy przez organy administracji publicznej, co nie powinno mieć miejsca w demokratycznym państwie prawa. Tym niemniej, z przyczyn wyżej wskazanych, naruszenie to w niniejszej sprawie nie prowadziło do wyeliminowania kontrolowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Nie podziela Sąd natomiast zarzutów w zakresie naruszenia przez organ nadzoru art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. polegające na braku wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie skonfrontowania zaskarżonej uchwały z uchwałą w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, w tym przedstawionych zastrzeżeń Wojewody na temat kolejności dokonanych czynności w procesie tworzenia planu. Naruszenie wskazanych przepisów postępowania nie mogło mieć w sprawie miejsca, gdyż u podstaw rozstrzygnięcia nadzorczego leżą dokumenty, które organ nadzoru pozyskał od skarżącej. I uznać należy, że były to kompletne dokumenty i żadnych innych organ nadzoru zebrać nie mógł. W ocenie Sądu stan faktyczny w rozstrzyganej sprawie jest bezsporny i należycie ustalony. Kwestią sporną jest ocena czy nastąpiły naruszenia prawa na tyle istotne, że zasadne było wyeliminowanie uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obrotu prawnego. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 8, 9, i 10 k.p.a. przez brak wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia nadzorczego, gdyż w ocenie składu orzekającego uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest czytelne i logiczne, wyraźnie rysują się motywy rozstrzygnięcia Wojewody. Natomiast okoliczność, iż skarżąca nie podziela argumentacji organu nie oznacza, że uzasadnienie jest wadliwe.

Zanim poczynione zostaną rozważania dotyczące naruszenia w procedurze sporządzania planu przepisów art. 19 w związku z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym konieczne jest poczynienie kilku ogólnych uwag. Interpretując przepisy art. 17 pkt 13 w związku z art. 19 ust. 1 ustawy należy mieć na uwadze charakter prawny uwag wnoszonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu. Są to uwagi o charakterze indywidualnym zgłaszane w odniesieniu do poszczególnych działek i jako takie mogą być uwzględniane przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta w trybie art. 17 pkt 13 ww. ustawy, tj. bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej. Czym innym jest natomiast wprowadzanie zmian o charakterze ogólniejszym, wówczas możemy mieć do czynienia z konfliktem interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami. Zmiany leżące w interesie jednych, naruszają interesy innych właścicieli i jeżeli dokonywane są arbitralnie przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta powodują, że ci którzy są w opozycji do zmian tracą możliwość ich kwestionowania w formie uwag do projektu, rozpatrywanych przez radę gminy na sesji uchwalającej plan. A zatem, przy ocenie tej niezbędności należy ważyć interesy zainteresowanych stron (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2008 r., II OSK 367/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; z dnia 1 lipca 2010r., II OSK 905/10, LEX nr 673894).

Przechodząc do oceny poszczególnych uchybień wypunktowanych w zaskarżonym rozstrzygnięciu Wojewody należy odnieść się do tych poszczególnych kwestii zmian wprowadzonych do projektu planu miejscowego wskutek uwzględnienia wniesionych uwag, a po których dokonaniu projekt planu nie został powtórnie wyłożony do publicznego wglądu. Organ nadzoru wskazał, iż wskutek wniesionych uwag:

w terenie oznaczonym symbolem B.16.R działka nr [...] (własność ANR) została ujęta na ciąg pieszo – rowerowy – w zakresie dokonania tej zmiany w projekcie planu Sąd na podstawie akt ustalił, iż zmiana była wymuszona niewielkim przesunięciem przebiegu ciągu pieszo-rowerowego

działki nr [...] zostały wyłączone z drogi 005 KD-D i włączone do dróg wewnętrznych nr 010 KDW1, 14 KDWI, 015 KDW1- zmiana ta dotyczyła jedynie zmiany klasyfikacji dróg publicznych na drogi zewnętrzne

zmieniono funkcję drogi oznaczonej na rysunku planu symbolem 006 KD-D na drogę o symbolu 006. KDWI z uwagi na znaczne powierzchnie terenów wymagających przejęcia i konieczności wypłaty odszkodowań.

w terenie oznaczonym symbolem C.17.MU (teren położony w obrębie działki nr [...] stanowiącej własność Gminy) wprowadzono funkcje zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i różnych usług w tym publicznych. W projekcie planu przeznaczenie tego terenu brzmiało: teren zabudowy mieszkaniowej i usługowej – wyłącznie funkcje podane w § 3 ust. 1 pkt 3 lit a4 – z zakresu: usługi oświaty, kultury, opieki zdrowotnej;

w terenie oznaczonym symbolem C.02. MU i C.03 MU (teren położony w obrębie działki nr [...]stanowiącej własność Gminy) wprowadzono funkcje zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i różnych usług w tym publicznych i turystycznych. W projekcie planu teren ten posiadał przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową i usługową – wyłącznie funkcje wymienione a § 3 ust. 2 pkt 3 lit a1, a3.

w obrębie terenu oznaczonego na planie symbolem B.12.MU zwiększono powierzchnie zabudowy z 300 m2 do 360 m2, zwiększono liczbę kondygnacji nadziemnych z 2 do 3 (w tym poddasze użytkowe) i zmniejszono pas zieleni do 15m- tutaj została uwzględniona uwaga właściciela nieruchomości, który domagał się zachowania swobody w sposobnie zagospodarowania swojej nieruchomości .

Spór między stronami wymaga rozstrzygnięcia, czy projekt miejscowego planu został w wyniku uwzględnienia uwag po wyłożeniu do publicznego wglądu zmieniony w taki sposób, aby uzasadniało to konieczność ponownego wyłożenia tego projektu do publicznego wglądu. Analiza zmodyfikowanych zapisów i ich pierwotnego brzmienia prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że zmiany te uznać należy za "kosmetyczne", gdyż w istocie nie doprowadziły one do zmiany możliwego sposobu zagospodarowania terenu, a jedynie doustaliły konkretne przeznaczenie. Nie bez znaczenia jest, iż w istocie zmiany te tylko w jednym przypadku dotyczyły nieruchomości prywatnych i w tym przypadku zostały dokonane na wniosek właściciela. Pozostałe zapisy odnosiły się do gruntów gminnych i jednej działki Skarbu Państwa. Zdaniem Sądu ustalenia projektu planu nie zostały w wyniku uwzględnienia uwag po wyłożeniu do publicznego wglądu zmienione w taki sposób, aby uzasadniały ponowienie czynności wyłożenia projektu planu do wglądu publicznego. Wprowadzone zmiany dotyczyły kwestii bardzo szczegółowych i nie powodowały niezbędności ponowienia czynności planistycznych. Nadto podkreślenia wymaga, że w sytuacji dokonania zmian w projekcie planu wynikających z uwzględnienia uwag obowiązek ponowienia czynności planistycznych, o jakich mowa w art. 17 ustawy, nie jest obowiązkiem bezwzględnym, co oznacza, że nie można go odnieść do każdej sytuacji, w której doszło do zmiany planu w wyniku uwzględnienia uwag. Musi on być analizowany w przypadku każdej zmiany osobno przy uwzględnieniu czynnika niezbędności (wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 905/10 – nie publik.). Tego typu analizy w zaskarżonym rozstrzygnięciu zabrakło, zaś nie zasługuje na aprobatę pogląd, iż brak ponowienia czynności po uwzględnieniu jakiejkolwiek uwagi stanowi w każdym przypadku na tyle istotne naruszenie procedury sporządzania planu, iż skutkuje koniecznością eliminacji uchwały z obrotu prawnego. W związku z powyższym Sąd uznał za nie znajdujące potwierdzenia stanowisko Wojewody, że nastąpiło istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylono kwestionowane rozstrzygnięcie nadzorcze. Zwrot kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz strony skarżącej orzeczono w oparciu o art. 200 powyższej ustawy. Do kosztów tych zaliczono koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru ustalone przy uwzględnieniu charakteru sprawy i niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c. w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).