Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1271/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-10-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżony wyrok, oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 10 w zw. z art. 67 par. 5 w zw. z art. 183 par. 2, art. 106 par. 3 w zw. z art. 113 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 58
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. skargi kasacyjnej K. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1271/14 w sprawie ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżony wyrok, II. skargę oddala, III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata S. J. Kancelaria Adwokacka Al. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia 6 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 58 w zw. z art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U.2013.267; dalej: k.p.a.) odmówiło K. Ś. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach:

decyzją nr [...] z dnia [...] 2013 r. Prezydent Miasta odmówił przyznania K. Ś. (dalej: skarżącemu) zasiłku celowego na zakup zasilacza do komputera .

Przedmiotowa decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 23 lipca 2013 r.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie w dniu 7 lutego 2014 r. i jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie wskazując jednak przyczyn uchybienia terminowi.

W związku z powyższy w dniu 27 marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało skarżącego o uzupełnienie wniesionego podania przez dostarczenie dokumentów wskazujących na przeszkody w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania – w terminie siedmiu dni. Wezwanie to doręczono skarżącemu osobiście w dniu 3 kwietnia 2014 r. , pomimo tego skarżący nie wskazał żadnych przyczyn uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Zauważyć należy , że co prawda w aktach administracyjnych znajduje się pismo skarżącego z dnia 9 kwietnia 2014r., w którym jednak odnosi się do innych kwestii niż te , o które organ wzywał ( pismo dotyczyło odmowy przyznania zasiłku stałego , zasiłku okresowego , braku środków na zakup lekarstw , eksmisji z mieszkania , ...) .

W zw8iiązku z powyższym zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta.

Kolegium wskazało, że decyzja organu pierwszej instancji została skarżącemu prawidłowo doręczona w podanej wyżej dacie, toteż czternastodniowy termin na jej zaskarżenie upłynął w dniu 6 sierpnia 2013 r. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że termin ustawowy jest terminem wiążącym zarówno organy administracji, jak i strony postępowania. ; aby przywrócić termin do wniesienia odwołania, skarżący powinien był uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Organ wskazał również, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Pomimo wezwania ze strony organu, skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta nastąpiło bez winy skarżącego. Tym samym Kolegium nie miało podstaw do przywrócenia skarżącemu uchybionego terminu .

Na powyższe postanowienie wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 87, art. 67 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jak również art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1 oraz 3-6, art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 3 pkt 3 pkt 1 i 3, art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 13, art. 24, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2 oraz art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz.U.2013.182; dalej: u.p.s.). Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przyznania mu prawa pomocy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie dla niego adwokata. Zarządzeniem Okręgowej Rady Adwokackiej wyznaczono dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adw. M. S., którą zarządzeniem Sądu z dnia 19 maja 2015r. powiadomiono o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 23 czerwca 2015r.

Z kolei w dniu 19 czerwca 2015r. do Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło kolejne zarządzenie Okręgowej Rady Adwokackiej o zmianie pełnomocnika z urzędu w ten sposób , że w miejsce adw. M. S. została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu adw. K. D. Sąd nie zawiadomił tego pełnomocnika o terminie rozprawy.

Na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone osobiście przez skarżącego obecnego na rozprawie, w tym o dopuszczenie jako dowodu w sprawie pliku zaświadczeń lekarskich .

Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015r. sygn. akt III SA/Kr 1271/14 Sąd oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 06 maja 2015r. nr [...].

Na wniosek adw. K. D. Sąd sporządził uzasadnienie ww. wyroku , które z uwagi na kolejną zmianę pełnomocnika z urzędu – tym razem poprzez wyznaczenie przez Okręgową Radę Adwokacką adw. S. J. – zostało doręczone temu pełnomocnikowi.

W dniu 10 września 2015r. do Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga kasacyjna , którą zaskarżono w całości wyrok tut. Sądu zarzucając :

- naruszenie przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik , a to art.109 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 , dalej jako ppsa) , w zw. z art.57 § 5 ppsa w związku z art.183 § 2 pkt.5 ppsa polegające na błędnym przyjęciu , iż pełnomocnik z urzędu skarżącego został zawiadomiony w sposób prawidłowy o terminie rozprawy i braku odroczenia rozprawy , co wobec zmiany pełnomocnika z urzędu skarżącego przed terminem rozprawy doprowadziło do pozbawiania skarżącego możności obrony swoich praw , a w konsekwencji nieważności postepowania przed Sądem I instancji ;

- naruszenie przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy , a to art.106 § 3 ppsa w zw. z art.113 § 1 ppsa polegające na oddaleniu wniosków dowodowych skarżącego z zaświadczeń lekarskich i uznanie sprawy za dostatecznie wyjaśnioną , podczas , gdy dopuszczenie i przeprowadzenie ww. dowodów miało istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy ;

- naruszenie przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy , a to art.151 ppsa w zw. z art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwe oddalenie skargi pomimo , iż bezzasadnie odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] 2013r. [...] mimo , iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego.

Wskazując na powyższe okoliczności pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie , a nadto o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu , które nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art.179 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U.2012.270 , dalej ppsa ) jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi , że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi są oczywiście usprawiedliwione , uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

Przytoczony przepis został dodany do ww. ustawy na mocy art.1 pkt. 52 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2015.658) i wszedł w życie z dniem 15 sierpnia 2015r. Ta nowa regulacja umożliwia wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu dokonanie samokontroli zaskarżonego wyroku , gdy sąd ten uzna , że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione lub w razie stwierdzenia przez sąd I instancji nieważności postępowania. Stwierdzenie nieważności postępowania prowadzi zawsze do uchylenia orzeczenia niezależnie od jego zasadności .

Odnosząc powyższe do kontrolowanej sprawy należy stwierdzić , że zarzut skargi kasacyjnej o nieprawidłowym zawiadomieniu o terminie rozprawy pełnomocnika z urzędu jest uzasadniony . Postępowanie sądowe w wyniku którego wydano zaskarżony wyrok jest dotknięte wadą nieważności . Jak wcześniej podniesiono Okręgowa Rada Adwokacka dokonała zmiany pełnomocnika z urzędu i o zmianie tej Sąd został powiadomiony przed terminem wyznaczonej rozprawy . Pomimo, iż zawiadomienie o rozprawie zostało doręczone pierwotnemu pełnomocnikowi z urzędu adwokat M. S., w zaistniałych okolicznościach faktycznych nie zwalniało to Sądu z obowiązku ponownego zawiadomienia o rozprawie aktualnego – na dzień rozprawy – pełnomocnika z urzędu tj. adwokata K. D.

Uznając zatem za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej , iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art.109 ppsa w zw. z art.67 § 5 ppsa i art.183 § 2 pkt.5 ppsa Sąd skorzystał z uprawnień wynikających z art.179a ppsa i uchylił zaskarżony wyrok .

Ponownie rozpoznając skargę należy mieć na uwadze art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269 ), zgodnie z którym sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżone postanowienie naruszało prawo w stopniu uzasadniającym jego eliminację z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu uczyniono ostateczne postanowienia organu odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołań (art. 59 § 2 k.p.a.). Ocena legalności zaskarżonego postanowienia wymagała zatem ustalenia, czy organ dokonał prawidłowego zastosowania art. 58 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Z kolei przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).

Z przytoczonych przepisów wynika , że instytucja przywrócenia terminu oparta jest na zasadzie skargowości, co oznacza, że wnoszący podanie musi w sposób nie budzący wątpliwości domagać się przywrócenia uchybionego terminu (zob. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2287/10, LEX nr 1121217). Istotne jest przy tym, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1096/11, LEX nr 1132061). Co jednak najistotniejsze, to na stronie, a nie na organie, ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, że przesłanki z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. zostały spełnione (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 933/10, LEX nr 1081959).

W realiach kontrolowanej sprawy skarżący zażądał przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, składając jednocześnie przedmiotowe odwołanie. Skarżący w swoim wniosku nie wskazał, ani nawet nie zasygnalizował żadnego powodu uchybienia temu terminowi. W szczególności jednak skarżący nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu doszło bez jego winy. Należy zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób prawidłowy zareagowało na milczenie skarżącego w tym zakresie. Sądy administracyjne wskazują bowiem, że jeśli organ uzna, że wskazane przez stronę okoliczności nie są wystarczające do oceny braku winy w uchybieniu terminowi, powinien podjąć działania wyjaśniające, w tym także, realizując zasady wynikające z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., wezwać stronę do uzupełnienia wniosku lub o przedłożenie posiadanej dokumentacji mającej znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 583/14, LEX nr 1510023; wyrok WSA w Opolu z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Op 162/13, LEX nr 1358934; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2717/11, LEX nr 1138996). Tak właśnie postąpił organ w kontrolowanym postępowaniu. Pismem z dnia 27 marca 2014 r. organ zwrócił się bowiem do skarżącego "o uzupełnienie wniesionego podania przez dostarczenie dokumentów wskazujących na przeszkody w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania". Kolegium w przytoczonym piśmie nie wykorzystało kodeksowego sformułowania "wezwania do uzupełnienia braków podania", ale świadome sytuacji życiowej skarżącego wprost wskazało na możliwość przedłożenia odpowiednich dokumentów, które mogłyby być podstawą uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminów do wniesienia ww. odwołań. W ocenie Sądu, użyte przez organ sformułowanie stanowi prawidłowe wezwanie do uzupełnienia braków podania o przywrócenie terminu, którym to organ dodatkowo dał wyraz czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 9 k.p.a.), mając na względzie interes skarżącego (art. 7 k.p.a.) oraz jego indywidualne warunki. Zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło wszelkie niezbędne kroki w celu umożliwienia skarżącemu uprawdopodobnienia, że do uchybienia ww. terminów do wniesienia odwołania doszło bez jego winy. Skarżący jednak nie ustosunkował się do tej inicjatywy organu w sposób, który mógłby zostać uznany za wykonanie dyspozycji art. 58 § 1 k.p.a.

Sąd zauważa ponadto, że nawet gdyby skarżący – odpowiadając na wezwanie organu z dnia 27 marca 2014 r. – uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobligowane było do zbadania terminu , w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Należy bowiem zwrócić uwagę na ścisły i nieprzywracany termin złożenia podania o przywrócenie terminu, wynikający z art. 58 § 2 zdanie pierwsze k.p.a. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z tym przepisem prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Z okoliczności sprawy może wynikać, że zdaniem skarżącego – wobec złożenia wniosku o przywrócenie terminu w dniu 7 lutego 2014 r. – przyczyna uchybienia terminu ustała najwcześniej na przełomie stycznia i lutego 2014 r. Tymczasem w zbiorczych aktach postępowań administracyjnych prowadzonych w sprawach skarżącego (przesłanych do Sądu wraz z rozpatrywanymi skargami), zalegają liczne dokumenty wskazujące, że skarżący brał czynny udział w postępowaniach administracyjnych w sprawach pomocy społecznej prowadzonych przez organy obu instancji w okresie poprzedzającym koniec stycznia 2014 r. Na rozprawie w dniu 22 października 2015r. Sąd dopuścił dowód z akt administracyjnych – tom VII - na okoliczność aktywności skarżącego w okresie pomiędzy datą otrzymania decyzji , od której wniósł odwołanie , a datą złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Sąd zwraca w tym miejscu uwagę na pisma skarżącego z dnia 28 sierpnia, 27 listopada oraz 18 grudnia 2013 r., w których skarżący zwracał się do pracowników organu pierwszej instancji o przedstawienie szeregu informacji. Co jednak najistotniejsze, skarżący był w stanie w dniu 3 sierpnia 2013 r. złożyć skutecznie odwołania od sześciu decyzji Prezydenta Miasta w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Okoliczności te potwierdzają decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 września 2013 r., którymi rozpoznano złożone odwołania. Jednocześnie czynią bezzasadnymi zastrzeżenia pełnomocnika skarżącego co do stanu zdrowia skarżącego w okresie istotnym z punktu widzenia zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania , czy tez złożenia dniach, w których otrzymał on wezwanie organu z dnia 27 marca 2014 r. o podanie przyczyn uchybienia terminu. Skarżący bowiem był w stanie w terminie 3 sierpnia 2013 r. złożyć odwołania od innych decyzji – nic zatem nie stało na przeszkodzie, by w tamtych dniach (tj. przed 6 sierpnia 2013 r.) złożył również odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] 2013 r. To zaś oznacza, że sytuacja zdrowotna skarżącego nie miała decydującego znaczenia dla wyniku kontrolowanej sprawy. Z tego powodu Sąd oddalił wniosek dowodowy z zaświadczeń lekarskich w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność wyjaśnienia wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego w badanym okresie czasu , a dodatkowo należy zauważyć , że pełnomocnik skarżącego nie wiedział , czy zaświadczenia lekarskie , które miały stanowić dowód , dotyczyły okresu istotnego z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy - od dnia 23 lipca 2013r. tj. od daty doręczenia decyzji do dnia 07 lutego 2014r. tj. do dnia złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

W związku z powyższym za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.106 § 3 ppsa w zw. z art.113 § 1 ppsa .

Podnieść również należy , że choć wobec skarżącego są prowadzone liczne postępowania administracyjne z zakresu pomocy społecznej, to jednak sama ta okoliczność nie może stanowić wystarczającego powodu przywrócenia terminu do złożenia pisma w postępowaniu administracyjnym. Oceniając brak winy w uchybieniu terminu bierze się bowiem pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Oznacza to, że przywrócenie terminu mogą uzasadniać wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiały dokonanie czynności w przewidzianym terminie (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 978/13, LEX nr 1471645).

W tym miejscu należy ponadto wskazać, że stawiane przez skarżącego zarzuty naruszenia przez organ art. 8, art. 87, art. 67 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1 oraz 3-6, art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 3 pkt 3 pkt 1 i 3, art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 13, art. 24, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2 oraz art. 100 ust. 1 u.p.s. – należy uznać za oczywiście bezzasadne. W zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie konkretyzowało bowiem norm wynikających z tych przepisów. Zarzuty te są zatem nieadekwatne do kwestionowanego przez skarżącego rozstrzygnięcia , którego podstawę prawną stanowiły przede wszystkim przepisy art. 58 i art. 59 § 2 k.p.a. Tych zaś przepisów – ani innych norm regulujących materialne i procesowe podstawy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło.

Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżone rozstrzygnięcia były dotknięte jakimikolwiek innymi uchybieniami, które uzasadniałyby ich uchylenie.

W tym stanie rzeczy , Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , orzekł jak w sentencji.

O wynagrodzeniu wyznaczonego dla skarżącego adwokata orzeczono na podstawie art. 250 § 1 ww. ustawy w związku z art.29 ust.1 ustawy z dnia z 26 maja 1982r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U.2009.1188) , określając ich wysokości na podstawie § 18 ust.1 pkt.2 a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2002.163.1348).