Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1373/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86, 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 417/08 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 417/08 odrzucił wniosek L. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków jej skargi w sprawie na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu Sąd I-instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków skargi poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi, albowiem odpis skargi został doręczony w dniu 28 sierpnia 2008 r. i tylko w jednym egzemplarzu, natomiast termin zakreślony do dokonania tej czynności upływał w dniu 27 sierpnia 2008 r. Z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia wskazanego braku skargi skarżąca wystąpiła dopiero w dniu 24 października 2008 r., czyli po doręczeniu postanowienia Sądu z dnia 22 września 2008 r. o odrzuceniu jej skargi. Sąd pierwszej instancji uznał zatem, iż wniosek skarżącej został wniesiony z przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Ponadto Sąd podkreślił, iż postanowienie o odrzuceniu skargi zostało skarżącej doręczone w dniu 25 września 2008 r., w takiej sytuacji przyjmując zatem, że od tej chwili (a więc doręczenia postanowienia z dnia 22 września 2008 r.) ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia w.w. braków formalnych skargi należy uznać, iż skarżąca nie wykazała zachowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania w.w. czynności. Od daty doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi, a więc od dnia 25 września 2008 r., kiedy to bez wątpienia skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu do nadesłania dwóch odpisów skargi, do momentu wniesienia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu w dniu 24 października 2008 r. nastąpił bowiem upływ czasu przekraczający siedem dni.

W sporządzonym przez adwokata zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu w całości postanowieniu WSA zarzucono naruszenie art. 87 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż skarżąca niewykazała zachowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności.

W uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie pouczenia załączonego do odpisu postanowienia WSA w Kielcach z dnia 22 września 2008 r. skarżąca była przekonana, że przysługuje jej jedynie skarga kasacyjna i dopiero w dniu 24 października 2008 r. dowiedziała się o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem skarżącej powoduje to, iż dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy podkreślić, iż dla rozstrzygnięcia zasadności wniesionego zażalenia najistotniejszą jest kwestia ustalenia początku biegu terminu do złożenia przez stronę wniosku w trybie art. 86 i 87 p.p.s.a. Wniosek taki stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. wnosi się do Sądu, przed którym uchybiona czynność miała zostać dokonana w terminie 7 dni od czasu ustania przeszkody uchybienia temu terminowi. Rozpatrując z kolei pojęcie przeszkody uchybienia terminu należy mieć na uwadze treść art. 86 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu w stosunku do strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd (na jej wniosek) postanowi o przywróceniu terminu.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji był uprawniony do przyjęcia, iż skarżąca powzięła najpóźniej w dniu 25 września 2008 r. wiadomość o fakcie, iż nie dokonała w terminie żądanego uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez doręczone w tym dniu postanowienie o jej odrzuceniu. W konsekwencji trafnie uznano ten dzień jako początek terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a upływ tego terminu nastąpił w dniu 2 października 2008 r.

Odnosząc się natomiast do wywodów zawartych w zażaleniu należy zaznaczyć, iż nie zawierają one przekonujących argumentów, które świadczyłyby o tym, iż siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zaczął biec w dniu 24 października 2008 r. W szczególności nie wskazano żadnych faktów uprawdopodobniających okoliczność, iż dopiero w tej dacie nie skarżąca dowiedziała się o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Za taką okoliczności nie może być bowiem uznane błędne przekonanie skarżącej, iż przysługuje jej jedynie skarga kasacyjna. Należy podkreślić, iż prawidłowe pouczenie w tym zakresie nie może być podnoszone jako powód nieskorzystania z prawa złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto nie jest zrozumiałe w zestawieniu z przedmiotem skarżonego postanowienia zawarte w końcowej części zażalenia stwierdzenie, że wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna jest w pełni uzasadniona. Oznacza to, iż okoliczności podniesione w zażaleniu nie podważają skutecznie wywiedzionych przez Sąd I-instancji faktów.

Ze wskazanych powodów nie można było uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego będące przedmiotem zażalenia uchybia prawu. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miał obowiązek orzec jak w sentencji.