Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1266/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 15, art. 11, art. 8
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska,, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasadza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącego M. G. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] marca 2019 r. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 122 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] udzielającą pozwolenia wodnoprawnego.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia [...]grudnia 2017 r. Starosta [...] udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w [...] , pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, poprzez odprowadzanie ścieków opadowo-roztopowych z odcinka drogi krajowej nr [...] w m. [...]gm. [...] istniejącymi wylotami [...] do potoku [...] oraz [...], [...]i [...] do rowów przydrożnych (zgodnie z zestawieniem w punkcie I. decyzji).

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli M. G. i M. G.. M. G. zarzucił, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz z rażącą obrazą norm prawa materialnego, tj.:

- art. 10 k.p.a., poprzez niepowiadomienie strony o zakończeniu postępowania dowodowego, przez co też pozbawiono stronę możliwości wypowiedzenia się, wniesienia uwag i zastrzeżeń do zgromadzonego w sprawę materiału dowodowego;

- art. 8 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu zaskarżonej decyzji interesu faktycznego i prawnego strony, jako właściciela nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] [...] ;

- art. 107 § 1 k.p.a., poprzez wydanie przedmiotowej decyzji bez wyczerpującego uzasadnienia stanu faktycznego i prawnego;

- art. 7, w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych;

- art. 7, w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony.

M. G. w swoim odwołaniu wskazała, że przedmiotowa decyzja dotyczy jej interesów, gdyż odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z drogi krajowej do potoku [...] odbywa się przez nieruchomość stanowiącą jej własność i odbywa się to niezgodnie z prawomocną decyzją z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] , jak również będzie realizowane nieprawidłowo i niszczyło jej nieruchomość. Odwołująca podniosła również, że organ I instancji pomimo, że wiedział o planowanym spotkaniu odwołującej z GDDKiA, w celu wypracowania wspólnego stanowiska, wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r.

Zaskarżoną decyzją Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymał w mocy decyzję Starosty.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wydania pozwolenia wodnoprawnego, organ administracji publicznej ma obowiązek wydania wnioskowanej decyzji, a odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności określone w art. 126 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1121, z późn. zm.). Organ powołując brzmienie ww. przepisu ustalił, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego dotyczy szczególnego korzystania z wód polegającego na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych pochodzących z odcinka drogi krajowej nr [...] istniejącymi wylotami do potoku [...] oraz do rowów przydrożnych. Organ uznał, że wydana decyzja nie stoi w sprzeczności z treścią planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] , zatwierdzonego na posiedzeniu Rady Ministrów dnia 18 października 2016 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1967), a także z warunkami korzystania z wód regionu wodnego [...] , ustalonymi rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Wskazano, że przedmiotowa inwestycja nie narusza również zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy [...] - uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2006 r., powołując zapis § 29 ust. 1 pkt 16 tego planu. Organ ustalił, że z załączonego do wniosku operatu wodnoprawnego wynika, że objęte wnioskiem wody opadowe i roztopowe przed wprowadzeniem do środowiska zostaną oczyszczone w części osadnikowej wpustów i studzienek kanalizacyjnych, dzięki czemu zawarte w odprowadzanych ściekach substancje zanieczyszczające, tj. zawiesiny ogólne i węglowodory ropopochodne, nie przekroczą najwyższych dopuszczalnych ilości zgodnie z wymaganiami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. poz. 1800). Powołano, że plan zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza [...] został zatwierdzony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r., przy czym objęty wnioskiem sposób korzystania z wód nie narusza zapisów tego planu. Natomiast plan przeciwdziałania skutkom suszy nie został dotychczas zatwierdzony. Wskazano, że krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych stanowi natomiast narzędzie mające na celu wdrożenie postanowień dyrektywy Rady [...] , dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, w związku z czym objęte wnioskiem pozwolenie wodnoprawne nie będzie miało wpływu na realizację jego zapisów. W dalszej kolejności powołano, że krajowy program ochrony wód morskich jest dokumentem strategicznym, mającym na celu wdrożenie zapisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r., ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego. Celem KPOWM jest określenie optymalnego zestawu działań, który doprowadzi w określonym czasie do osiągnięcia dobrego stanu środowiska wód morskich, przy czym organ uznał, że przedmiotowe pozwolenie nie będzie miało wpływu na jego realizację. Organ wskazał, że przesłanką do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego nie może być brak zgody strony na korzystanie z terenu jej nieruchomości. Powołano, że ustawa Prawo wodne w swoich regulacjach kieruje się potrzebą ochrony zasobów wodnych i warunkami, na jakich zasoby te mogą być udostępniane na potrzeby ludności oraz gospodarki, natomiast przepisy te nie regulują zagadnień uzyskania prawa do użytkowania nieruchomości lub urządzeń wodnych. Organ podał, że przesądza o tym treść obowiązującego w dacie wydania przedmiotowej decyzji art. 123 ust. 2 Prawa wodnego, zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie rodzi dla adresata takiej decyzji praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do realizacji zapisów zawartych w pozwoleniu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich do tych nieruchomości i urządzeń. Wskazano, że informacja tej treści została zamieszczona w punkcie V zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., zgodnie z obowiązkiem wynikającym z ww. przepisu. Organ podkreślił, że uzyskane przez GDDKiA pozwolenie wodnoprawne stanowi uprawnienie tylko korzystania w sposób szczególny z wód opadowych i roztopowych, poprzez ich odprowadzanie do środowiska, co nie oznacza, że jest do niej przypisane prawo do użytkowania nieruchomości odwołujących na potrzeby wykonywania orzeczonego uprawnienia. Wskazano, że kwestia ta stanowi zagadnienie wykraczające poza sferę administracyjno - prawną i wymaga odrębnych ustaleń pomiędzy uprawnionym do wykonywania pozwolenia, a właścicielem nieruchomości. Oznacza to, że inwestorowi nie wolno realizować uprawnienia wynikającego z pozwolenia wodnoprawnego bez uzyskania tytułu do ingerencji w cudzą własność, a tym samym brak zgody właściciela nieruchomości nie stanowi przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W tym miejscu organ powołał orzecznictwo sądowoadministracyjne (WSA w Gliwicach wyrok z dnia 19 maja 2006 r., sygn. akt: II SA/GI 301/05, WSA w Gdańsku wyrok z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt: II SA/Gd 767/12). W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał, że organ i instancji mógł wydać pozwolenie wodnoprawne nawet pomimo braku zgody odwołujących. Powołano, że organ administracyjny, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidującego uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany załatwić sprawę zgodnie z wnioskiem, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień. Żadna z okoliczności wymienionych enumeratywnie w przepisie art. 126 przywołanej powyżej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, stanowiących o odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wskazano, że odwołujący nie wykazał jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić, jakiej dokumentacji w sprawie brakowało i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie, co wyklucza możliwość uznania, że doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołano, że akta sprawy potwierdzają, że odwołujący został poinformowany o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją, z którego to prawa nie skorzystał, ograniczając się jedynie do wyrażenia w piśmie z dnia 7 listopada 2017 r. sprzeciwu co do objętych wnioskiem GDDKiA Oddział w [...] działań.

Za bezzasadne zostały uznane zarzuty M. G. . Wskazano, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r. orzekała o udzieleniu GDDKiA pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych ścieków opadowych i roztopowych z terenu drogi krajowej nr [...] na odcinku [...] do km [...] czterema wylotami do potoku [...] , z terminem obowiązywania do 31 października 2017 r. Natomiast obecna decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., zgodnie z wnioskiem GDDKiA, orzeka o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków opadowo-roztopowych z odcinka drogi krajowej nr [...] (dawniej DK nr [...]) w zupełnie innym kilometrażu wylotem [...] do potoku [...] i wylotami [...], [...]i [...]do rowów przydrożnych.

M. G. w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., znak [...] w sytuacji, gdy decyzja ta winna być uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji,

- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego w zakresie wymaganym prawem, a w szczególności ograniczenie rozważań wpływu wykonania inwestycji wodnoprawnej zgodnie z wnioskiem do wskazania, że nie narusza ona niektórych tylko z przepisów prawa, które mają w niniejszej sprawie obligatoryjne zastosowanie, bez odniesienia się do pozostałych,

- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

- sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ II instancji nie zweryfikował wszystkich zarzutów odwołań, usankcjonował przepływ wody, który powodować będzie zalewanie stanowiących ich własność działek. Zarzucono, że organ nie wyjaśnił, czy nie dojdzie do naruszenia przepisów z zakresu ochrony zdrowia ludzi, środowiska lub przepisów odrębnych, czego wymaga przepis art. 125 pkt 3 Prawa wodnego. Skarżący podniósł, że złożony do sprawy operat wodnoprawny został sporządzony w sposób odbiegający od wymogów ustawowych.

Organ – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi, tym samym podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 10 grudnia 2019 r. uczestnik postępowania M. G. oświadczyła, że popiera wniesioną skargę. Wskazała, że odprowadzenie ścieków opadowo-roztopowych na odcinku wskazanym w decyzji spowoduje narażenie jej jako współwłaściciela nieruchomości na straty a nadto spowoduje ingerencję w substancję nieruchomości. Podniosła, że organ w ogóle nie przeanalizował całości okoliczności, które są niezbędne dla wydania pozwolenia wodnoprawnego, a ponadto decyzja z [...] .12.2017 r. została wydana przedwcześnie. Organ nie poczekał na ustalenia z wyznaczonych oględzin nieruchomości na styczeń 2018 r., o których był poinformowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] marca 2019 r. narusza przepisy prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 7, 15, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. do obowiązków organu odwoławczego należało podjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, tak aby interes strony nie został naruszony. Organ zobowiązany był do dołożenia wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz wnikliwego przeanalizowania sprawy we wszelkich jej aspektach oraz odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Odzwierciedlenie tej analizy winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, a ocena organu winna zostać oparta na przekonujących podstawach, przedstawionych w treści decyzji. Zgodnie zaś z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Natomiast zgodnie z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów.

Mianowicie z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika jednoznacznie, że po otrzymaniu zawiadomienia z dnia 25 października 2017 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód M. G. – jako współwłaściciel nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną [...] obręb [...] [...] -- pismem z dnia 7 listopada 2017 r. wyraził sprzeciw. Poinformował, że na jego działkach nr ew. [...] i [...] są trzy odprowadzenia wody z drogi krajowej nr [...] a inwestor w swoim wniosku wskazał tylko jedno odprowadzenie, co mija się z prawdą. Powołał, że odprowadzenie ścieków z drogi nie odbywa się bezpośrednio do Potoku [...] tylko na jego działki. Poprosił o udzielenie odpowiedzi w związku z powyższym. W dniu [...] grudnia 2017 r. została wydana przez organ I instancji decyzja w sprawie. Organ orzekł o udzieleniu GDDKiA w [...] pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód poprzez odprowadzanie ścieków opadowo-roztopowych z odcinka drogi krajowej nr [...] m.in. poprzez wylot [...] , z odbiornikiem rów przydrożny przed przepustem. Z operatu wodnoprawnego wynika, że nieruchomość stanowiąca współwłasność M. G. nr ew. [...] położona jest w zasięgu oddziaływania wylotu [...] (strona 12 operatu). Organ w uzasadnieniu decyzji w żaden sposób nie odniósł się do zastrzeżeń podniesionych w piśmie strony z dnia 7 listopada 2017 r. M. G. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie art. 10, 8, 107 § 1, 7, 77, 80 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania powołał ponownie zarzuty z pisma z dnia 7 listopada 2017 r. odnośnie istnienia trzech wylotów, a nie jednego wskazując, że umieszczone są one w taki sposób, że odprowadzają wody opadowe i roztopowe bezpośrednio na jego nieruchomość, powodując jej podmywanie i liczne zniszczenia. Odwołujący wskazał ponadto, że w konsekwencji złożonego przez niego pisma z dnia 7 listopada 2017 r., Generalna Dyrekcja Dróg i Autostrad pismem z dnia 14 grudnia 2017 r. wyznaczyła na dzień 5 stycznia 2018 r. spotkanie celem wyjaśnienia występującego zasięgu oddziaływania w granicach jego działki, o czym bezpośrednio informował organ. Zarzucił, że organ nie poczekał na wynik pertraktacji, a już w dniu 28 grudnia 2017 r. wydał decyzję, tym samym nie przeprowadzając właściwie postępowania dowodowego i pomijając istotne w sprawie okoliczności. Strona powołała również, że został tym samym naruszony jej słuszny interes, a umieszczenie wylotów w liczbie przewyższającą określoną ilość powoduje naruszenie jej praw i prawa własności w związku z niewłaściwym oddziaływaniem wód opadowych i roztopowych na jego nieruchomość. Do odwołania dołączono korespondencję z GDDiA z 7.11.2017 r. oraz pismo GDDiA z dnia 14.12.2017 r. z propozycją spotkania w dniu 5.01.2018 r. w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego wylotu. Dodatkowo pismem z 18 stycznia 2018 r. M. G.zarzuciła niezbadanie okoliczności faktycznych sprawy i błędną ocenę materiału dowodowego podnosząc, że pracownicy organu I instancji zostali powiadomieni o wyznaczonym spotkaniu na dzień 5 stycznia 2018 r., a pomimo powyższego oraz sprzeciwu wniesionego przez nią, wydali przed tym terminem decyzję.

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy nie odniósł się do konkretnie sformułowanych zarzutów stron, wielokrotnie zgłaszanych w toku prowadzonego postępowania. Poza rozważaniami, że przesłanką odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego nie może być brak zgody strony na korzystanie z terenu jej nieruchomości i że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi dla adresata takiej decyzji praw do nieruchomości oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich do tych nieruchomości, jak również wskazaniem, że uprawniony i właściciel urządzenia mogą zawrzeć umowę cywilnoprawną celem uregulowania wzajemnych praw i obowiązków, organ w żadne sposób nie odniósł się do zgłaszanej kwestii istnienia trzech a nie jednego wylotu, oraz niekorzystnych oddziaływań na nieruchomość stanowiącą współwłasność skarżącego. Bezspornym jest, że organ dysponował informacją o ustalonym terminie spotkania na dzień 5 stycznia 2018 r., stosowne dokumenty zostały dołączone do odwołania wniesionego przez strony. Pomimo wiedzy, o toczących się pomiędzy GDDIA a właścicielami nieruchomości ustaleniach dotyczących wykorzystywania urządzeń wodnych, organ odwoławczy nie przeprowadził w sprawie żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego. Nie zwrócił się również do inwestora o wypowiedzenie się w zakresie zarzutów zgłaszanych przez skarżącego i odwołującą. Oczywistym jest, że w toku prowadzonego postępowania skarżący mógł złożyć dodatkowe dokumenty, ale w sytuacji zgłoszenia przez stronę konkretnych zarzutów i powzięcia przez organ wiedzy, że GDDIA organizuje spotkanie w przedmiocie wyjaśnienia kwestii spornych, to do obowiązków organu należało przeprowadzenie rzetelnego postępowania dowodowego, celem wyjaśnienia kwestii spornych w sprawie. Natomiast, jeśli organ uznał, że nie są istotne okoliczności dotyczące rzeczywistej ilości wylotów na działce skarżącego i kwestia zalewania nieruchomości, to winien w tym przedmiocie wypowiedzieć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy w ogóle nie wypowiedziały się co do zarzutów zgłaszanych przez skarżącego, co niewątpliwie uchybia nie tylko art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. ale również zasadzie przekonywania.

W świetle powyższego Sąd uznał, że organ orzekający nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla wyniku sprawy okoliczności podnoszonych przez uczestników postępowania. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej obowiązkiem organów administracji publicznej jest podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Emanacją tej zasady w postępowaniu wyjaśniającym jest przepis art. 77 § 1 k.p.a., który nakazuje organom w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Co istotne, uzasadnienie faktyczne decyzji administracyjnej powinno zaś zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia również art. 80 k.p.a., albowiem wobec niezebrania pełnego materiału dowodowego, ocena wyrażona w zaskarżonej decyzji była przedwczesna. Ponadto, doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. jak i 11 k.p.a. W ocenie Sądu stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organu odwoławczego będzie dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz rozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania, zgodnie z art. 7, 77 § 1, 80, 15 k.p.a. Organ odwoławczy winien rozważyć przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, w szczególności w kwestii wskazanych powyżej w uzasadnieniu, a dotyczących zarzutów zgłoszonych przez współwłaścicieli. Kolejno organ winien dokonać oceny sprawy, która winna być szczegółowo umotywowana w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a, przy uwzględnieniu zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a.

Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a., na które to koszty składa się opłata od skargi.