Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 33/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-02-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 2 pkt 2, art. 258 §1 i §2 pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 2 lutego 2017 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi spółki A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł, skarżąca spółka złożyła uiściła powyższą opłatę sądową i przedłożyła wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi [...] zł. Wartość jej środków trwałych (według bilansu za ostatni rok) wyniosła [...] zł, a zysk za 2016 roku wyniósł [...] zł. Spółka oświadczyła, że posiada trzy rachunki bankowe, na których posiada odpowiednio [...] euro, [...] zł oraz debet w wysokości [...] zł. Przedstawiciel spółki zadeklarował następujące stałe zobowiązania: wydatki na usługi leasingowe [...] zł, wydatki na usługi telefoniczne [...] zł, wydatki na usługi pozostałe [...] zł (usługi bankowe, rozliczanie pracy kierowców, kontrakty serwisowe), wydatki na wynagrodzenie [...] zł, wydatki na składki ZUS [...] zł.

W uzasadnieniu wniosku spółka oświadczyła, że nie jest w stanie sama poradzić sobie z przedmiotową sprawą, która jest trudna. Jednocześnie wniosła o wyznaczenie w sprawie mecenasa M. W. (prowadzącego kancelarię w K.), który zapoznał się ze sprawą i obiecał swoją pomoc. Natomiast przedstawiciel spółki oświadczył, że ma zaufanie do tegoż pełnomocnika i dlatego zależy mu na jego wyznaczeniu.

Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej jako P.p.s.a., osobie prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, jeśli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Analiza sytuacji spółki pozwala przyjąć, że nie wykazała ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, pomimo, że uzasadnienie samego wniosku złożonego przez spółkę sprowadza się do wykazania odmiennej oceny elementów składających się na jej kondycję majątkową. Koszty prowadzenia postępowań sądowych należy traktować jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co dotyczy także sytuacji, w której spółka uzyskuje dochody jak i sytuacji, w której spółka ponosi straty. W rozpoznawanej sprawie należy zwrócić uwagę, że spółka wypracowała zysk za rok poprzedni i obecnie dysponuje środkami finansowymi na posiadanych rachunkach bankowych. W takiej sytuacji oczywistym pozostaje, że spółka która funkcjonuje w obrocie gospodarczym powinna partycypować w kosztach postępowania sądowego. Skoro skarżąca spółka nadal zgłasza roszczenie do istnienia w porządku prawnym, to powinna realizować swoje cele, w tym pokrywać koszty sądowe, o własnych siłach i w oparciu o własne środki bądź też środki pochodzące z dopłat wspólników (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II FZ 532/13 oraz powołane w nim orzeczenie ETPCz z dnia 22 marca 2012 r. 19508/07 w sprawie Granos Organicos Nacionales S.A. przeciwko Niemcom, § 48).

Reasumując należy stwierdzić, że nieuzasadniony jest wniosek spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.