Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2444/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Dnia 8 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. z siedzibą w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. z siedzibą w B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca spółka – B. z siedzibą w B. złożyła za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2013 r.

nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek pt. [...]" o numerze [...]. W skardze sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji.

Zdaniem skarżącej, brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji

w negatywny sposób wpłynie na sytuację prawną spółki, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca uznała, że ww. decyzja wpływa negatywnie na zakres przysługujących jej praw, gdyż pozbawia ją prawa wyłącznego wynikającego

z patentu i wszelkich uprawnień z tego wynikających. W ocenie spółki, stan ten oznacza, że będzie musiała znosić ingerencję podmiotów trzecich w zakres prawa, które jej przysługiwało i powstrzymywać się od podejmowania jakichkolwiek działań mających na celu wykorzystywanie stworzonego przez siebie wynalazku. Podniosła, że wykonanie decyzji stworzy podmiotom trzecim możliwość swobodnego korzystania z wynalazku skarżącej i czerpania z tego tytułu korzyści majątkowych. Skarżąca wyraziła pogląd, że wykonanie tej decyzji powoduje legalność po stronie podmiotów trzecich dokonywania działań z wykorzystaniem unieważnionego prawa i brak możliwości domagania się od tych podmiotów zwrotu nienależnie uzyskanych korzyści, jak też ewentualnego odszkodowania.

W powyższym kontekście skarżąca stwierdziła, uznając konieczność zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej, że skutki, jakie powstaną w wyniku braku możliwości ingerencji spółki w działania podmiotów trzecich będą nieodwracalne, a szkoda jaką poniesie będzie nie do usunięcia na żadnym etapie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl zasady obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określonej treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r.

poz. 270, ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Mając na uwadze powyższy przepis uznać należy, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślania wymaga, że ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na skarżącym składającym wniosek. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Jak stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r., sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (podobnie postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, nie publ.; oraz postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04).

Podkreślania nadto wymaga, że zanim przystąpi się do badania czy

w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy ustalić, czy przedmiot rozstrzygnięcia objętego skargą nadaje się do wstrzymania. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji unieważniającej patent na wynalazek. Skoro uzyskanie patentu wiąże się z prawem do wyłącznego korzystania z wynalazku, to jego unieważnienie powoduje, że prawo to nie jest już wyłączne, a co za tym idzie, inne podmioty mogą korzystać

z rozwiązania stanowiącego przedmiot wynalazku. Sąd uznał zatem, że decyzja objęta rozpoznawanym wnioskiem jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie.

Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, dowodząc niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, że brak wstrzymania wykonalności tej decyzji spowoduje utratę przez spółkę prawa wyłącznego wynikającego z patentu

i wszelkich uprawnień z tego wynikających. Nadto skarżąca wyjaśniła, że sytuacja taka wywoła po jej stronie konieczność godzenia się z ingerencją podmiotów trzecich w stworzony przez siebie wynalazek.

Skoro, stosownie do przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, tak więc nie jakiejkolwiek lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czyli takich, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, to stwierdzić należy, że towarzyszące złożonemu wnioskowi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności, trudno odnieść do przesłanek określonych treścią ww. przepisu. Skarżąca nie wyjaśniła bowiem na czym miałaby polegać znaczna szkoda

w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wprawdzie unieważnienie patentu może mieć wpływ na sytuację ekonomiczną spółki, może też skutkować brakiem opłat za korzystanie z wynalazku, czy też, jak podano, umożliwić podmiotom trzecim ingerowanie w stworzony przez nią wynalazek, jednakże okoliczności te nie zostały poparte przez skarżącą konkretnymi danymi finansowym. Nie zostało wyjaśnione zatem, jak prawo do patentu przekładało się na czerpanie konkretnych korzyści ekonomicznych przez spółkę, których została ona na skutek wydanej decyzji pozbawiona, bądź jakichkolwiek innych korzyści majątkowych związanych z wynalazkiem. Trudno jest mówić, by uzasadnienie tych okoliczności stanowiło powoływanie się przez spółkę na utratę prawa wyłącznego do patentu i związane z tym powstrzymywanie się od podejmowania jakichkolwiek działań mających na celu wykorzystywanie stworzonego wynalazku. W gruncie rzeczy argumentacja wniosku odnosząca się do wystąpienia przesłanek określonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., mających świadczyć o zasadności przyznania skarżącej ochrony tymczasowej, charakteryzuje się stosunkowo wysokim poziomem ogólności oraz daleko idącym deficytem. We wniosku skarżąca poruszyła mianowicie jedynie kwestię utraty możliwości podejmowania jakichkolwiek działań z wykorzystaniem stworzonego wynalazku przy jednoczesnym umożliwieniu czerpania z tego tytułu korzyści majątkowych przez podmioty trzecie. Brak jednak we wniosku poparcia tych oświadczeń danymi ekonomicznymi obrazującymi chociażby stan produkcji w spółce w oparciu o kompozycję farmaceutyczną objętą wynalazkiem. Niemożliwym jest zatem, przy tak sformułowanym wniosku, przyjęcie, a contrario do twierdzenia skarżącej, że skutki jakie powstaną w wyniku braku możliwości ingerowania spółki

w działania podmiotów trzecich będą nieodwracalne, a szkoda jaką ona poniesie będzie nie do usunięcia na żadnym etapie postępowania.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.