Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 480/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia (...) nr (...) II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu na rzecz skarżącej spółki kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ T. Świstak /-/ A. Łaskarzewska /-/ M. Kwiecińska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) grudnia 2008 r., nr (...), Dyrektor Izby Skarbowej w P., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), oraz art. 24 ust. 1a, art. 33, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1, art. 37, art. 38 ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm., dalej ustawa z 1992 r.) w zw. z art. 5 ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. 2004 r., nr 121, poz. 1267 ze zm.) udzielił "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zgłoszonych we wniosku 113 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa na okres 6 lat – to jest do dnia (...) grudnia 2014 r. Zgodnie z zapisem punktu III zezwolenia miejsce urządzania gier na automatach o niskich wygranych na podstawie niniejszego zezwolenia stanowią punkty gier zlokalizowane na terenie województwa wykazane w części XI zezwolenia, poz. 1-113.

Pismem z dnia (...) listopada 2009 r. "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P. zwróciła się z prośbą o zmianę zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) grudnia 2008 r. w trybie art. 155 kpa, w części dotyczącej określonego w punkcie VI terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem. Wniosek strony dotyczył terminu rozpoczęcia działalności w punktach gier na automatach o niskich wygranych, znajdujących się pod pozycjami, których nie udało się dotychczas uruchomić. Konieczność zmiany uzasadniono odmową przyjęcia automatów (rezygnacją właścicieli ze współpracy ze Spółką) oraz zmianami gospodarczymi podmiotów, które podpisały umowy najmu. Wnioskodawca wskazał, że wymienione okoliczności nie mogły być przewidziane w czasie uzyskiwania zezwolenia oraz mają charakter obiektywny. Spółka zwróciła się o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności o kolejne 12 miesięcy, tj. do dnia (...) grudnia 2010 r.

Decyzją z dnia (...) stycznia 2010 r., nr (...), Dyrektor Izby Celnej w P. (dalej Dyrektor Izby Celnej) działając na podstawie art. 253a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 121 i art. 135 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540) i art. 245 ust. 1b, art. 35 ust. 1 pkt 7, art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych odmówił wnioskodawcy zmiany decyzji w części dotyczącej określonego w punkcie VI nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier.

W uzasadnieniu organ zauważył, że w rozpoznawanej sprawie wniosek strony złożony został jeszcze pod rządami ustawy z 1992 r. Rozpatrzenie zaś jego przypadło na czas, w którym ustawa ta przestała obowiązywać, bowiem jej miejsce w dziedzinie organizacji i urządzania gier zajęła ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (dalej ustawa o grach hazardowych), w której zawarto również normy intertemporalne regulujące kwestie międzyczasowe, a więc opisujące sposób rozstrzygania w sprawach wszczętych przed jej wejściem w życie, czyli obejmujących również niniejsze postępowanie.

Wspomniane przepisy przejściowe, w tym art. 135 ustawy o grach hazardowych poświęcony został zagadnieniom zmiany wcześniej wydanych zezwoleń. Zgodnie z art. 135 ust. 2 tej ustawy zmiany zezwolenia są niedopuszczalne, jeżeli miałyby prowadzić do zmiany miejsc urządzania gry z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów. Z powyższego wynika, że intencją ustawodawcy jest stopniowa likwidacja dotychczasowych punktów gier po to, aby ograniczyć dostęp do nich poprzez wymóg ich przeniesienia do kasyn i reglamentacji w formie obowiązku uzyskania koncesji. W tym względzie wniosek strony o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności jeszcze nieutworzonych punktów gier, stoi w oczywistej sprzeczności z wyżej wymienionymi zamiarami. Wprawdzie rzeczona prolongata nie zmieni liczby punktów, na prowadzenie których strona otrzymała już zezwolenie, niemniej takie działanie uniemożliwi osiągnięcie celu zakreślonego w przytoczonych przepisach prawa.

Niezależnie od powyższego organ wskazał na treść art. 121 ustawy o grach hazardowych. Przepis ten również należy do katalogu norm przejściowych, a poświęcony jest instytucji wygaśnięcia zezwoleń. Instytucja ta została scharakteryzowana zarówno w przepisach ustawy z 1992 r. (art. 36), jak i ustawy z 2009 r. (art. 48). Prawodawca uznał, że do zezwoleń wydanych przed 01 stycznia 2010 r., a więc zezwoleń, do których odnosi się wniosek strony, powinno się stosować art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r., zgodnie z którym w sytuacji, gdy od dnia wydania zezwolenia upłynął 1 rok, a beneficjent tego zezwolenia nie podjął działalności objętej tym uprawnieniem, uprawnienie to wygasa. Tym samym, skoro wnioskodawcy nie udało się uruchomić wszystkich punktów wymienionych w zezwoleniu, uległo ono wygaśnięciu, co mogłoby zostać stwierdzone, gdyby nie toczące się postępowanie w przedmiocie przedłużenia terminu. Regulacja ustawowa powoduje jednakże, że wniosek strony należało uznać za bezskuteczny, gdyż zarówno ustawa jak i udzielone zezwolenie nie dopuszczają możliwości przedłużenia terminu. Odnosząc się do możliwości zastosowania art. 48 ustawy o grach hazardowych, organ wskazał, iż ustawodawca nie wskazał na ten przepis jako na normę prawa dedykowaną zezwoleniom na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Ponadto podkreślono, że za niedorzeczne uznać należałoby rozdzielenie instytucji przedłużania i wygasania zezwolenia i czerpanie rozwiązań prawnych w tym zakresie z różnych zbiorów. Tworzą one bowiem związek przyczynowo skutkowy i jako takie muszą być rozpatrywane łącznie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła "A" Sp. z.o.o. z siedzibą w P. kwestionując powyższą decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) grudnia 2008 r. w zakresie punktu VI poprzez przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności w punktach gier na automatach o niskich wygranych do dnia (...) grudnia 2010 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 135 ust. 1 w związku z art. 48 § 1 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 253a Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż w obecnym stanie prawnym brak jest możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności objętej zezwolenia na urządzenie gier na automatach o niskich wygranych, uzyskanych w okresie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych, w sytuacji, gdy przepisy te dopuszczają możliwość przedłużenia tego terminu; naruszenie art. 121 ustawy o grach wzajemnych poprzez uznanie, że przepis powyższy uniemożliwia przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności oraz naruszenie zasad postępowania, w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 125 § 1 oraz art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób opieszały bez uwzględnienie skutków, jakie niesie dla strony zwłoka w rozstrzygnięciu sprawy. Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewystarczające wyjaśnienie zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ przy załatwieniu sprawy oraz naruszenie art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

Dyrektor Izby Celnej w P., decyzją z dnia (...) maja 2010 r., nr (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia (...) stycznia 2010 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji słusznie uzasadnił decyzję wskazując na przepis art. 121 ustawy o grach hazardowych, który stanowi, że do wygaśnięcia zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, a więc także do zezwolenia, do którego odnosi się wystąpienie strony skarżącej, w związku z nierozpoczęciem działalności, stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r. Na tej podstawie oparto zaskarżone rozstrzygnięcie, wywodząc z niego dyspozycje dla terminu rozpoczynania działalności. Podkreślono, że w stanie prawnym obowiązującym po 01 stycznia 2010 r. nie ma możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniach wydanych przed tą datą, również w powołaniu na art. 48 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem organu odwoławczego możliwości powyższej nie można również wywieść z treści art. 253a Ordynacji podatkowej, gdyż stosowanie powyższego przepisu zostało wyłączone przez przepisy szczególne. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazano, że nie miały one wpływu na wynik sprawy i uznać je należało za bezzasadne.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "A" Sp. z.o.o. z siedzibą w P. wnosząc o jej uchylenie.

Kwestionowanej decyzji zarzucono, w pierwszej kolejności, naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. zwanym "Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (Dz. U. z 2009 r. Nr 203 poz. 1569; dalej: TFUE) tj. art. 34 TFUE (dotyczącego zasady swobody przepływu towarów), art. 49 TFUE (dotyczącego zasady przedsiębiorczości), art. 56 TFUE (dotyczącego zasady swobody świadczenia usług), art. 63 TFUE (dotyczącego zasady przepływu kapitału) oraz naruszenie postanowień dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz. U. L. 24 z 21.7.1998 r., s. 37), poprzez niezrealizowanie przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej postanowień ustawy, mających charakter przepisów technicznych. W zakresie prawa krajowego skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji poprzez naruszenie zasad demokratycznego państwa prawnego, ochrony praw podmiotowych słusznie nabytych, zaufania obywateli do państwa prawa oraz zasadę ochrony interesów będących w toku poprzez wadliwe oparcie decyzji na treści art. 121 ustawy o grach hazardowych, gdy w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 253a ustawy Ordynacji podatkowej. Ponadto skarżąca podtrzymała zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego, niewyjaśnienie motywów decyzji odmownej oraz wadliwą wykładnię przepisów ustawy Ordynacja podatkowa.

Dodatkowo skarżąca wniosła o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu w zakresie dotyczącym ustalenia istnienia obowiązku notyfikacyjnego obciążającego Rzeczpospolitą Polską w związku z uchwaleniem ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz ustalenia skutków prawnych wywodzonych z faktu uchybienia przez Rzeczpospolitą Polską takiemu ewentualnie istniejącemu obowiązkowi notyfikacyjnemu, zwłaszcza w odniesieniu do ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. grach hazardowych w zakresie przepisów znajdujących zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Skarżąca zwróciła się również z wnioskiem o wystosowanie pytania prejudycjalnego w zakresie stwierdzenia zgodności regulacji zawartych w ustawie o grach hazardowych z zasadami i przepisami prawa unijnego dotyczącymi funkcjonowania Unii Europejskiej. Skarżąca wniosła również o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi dotyczącymi zgodności ustawy o grach hazardowych z Konstytucją w zakresie zasad ogólnych prawa oraz zasad prawidłowej legislacji.

W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano, w pierwszej kolejności, że spółka, chociaż jest zarejestrowana w kraju, poprzez powiązania kapitałowe jest związana z podmiotem holenderskim, co dodatkowo podkreśla transgraniczny charakter powstałego sporu i uzasadnia zarzuty naruszenia prawa unijnego. Następnie, w oparciu o wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, uzasadniono zarzut naruszenia dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., poprzez niezrealizowanie przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej postanowień ustawy mających charakter przepisów technicznych, oraz uzasadniono zarzuty dotyczące naruszenia zasad traktatowych prawa unijnego tj. zasady swobody przepływu towarów (art. 34 TFUE), zasady przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), zasady swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE) oraz zasady swobodnego przepływu kapitału (art. 63 TFUE) jak i zasady proporcjonalności. Podkreślono, że w rezultacie niezgodności przepisów ustawy z prawem unijnym organy krajowe (sąd, ale też organy administracji publicznej) zobowiązane są stosować normy prawa Unii Europejskiej, a nie normy krajowe.

Powołując się na zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP spółka "A" wskazała, że przepisy ustawy o grach hazardowych naruszają postanowienie Konstytucji w dwóch aspektach: trybu uchwalenia ustawy oraz niezgodności jej postanowień z określoną w Konstytucji zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz zasadą swobody działalności gospodarczej i ograniczającą ją zasadą proporcjonalności. Zdaniem skarżącej, naruszenia powyższe uzasadniają konieczność zwrócenia się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, w zakresie orzeczenia o zgodności postanowień ustawy z ustawą zasadniczą. W dalszej kolejności opisano zarzuty dotyczące naruszenia przez ustawę o grach hazardowych zasad: ochrony praw podmiotowych słusznie nabytych, zaufania obywateli do państwa prawa oraz ochrony interesów będących w toku.

W dalszej kolejności skarżąca uzasadniła zarzut naruszenia przez organ administracji przepisów ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego, niewyjaśnienia motywów decyzji odmownej oraz wadliwej wykładni przepisów ustawy.

Do skargi załączono szereg załączników dokumentujących przebieg drogi ustawodawczej ustawy o grach hazardowych oraz opinii doktryny dotyczącej prawidłowości regulacji powyższej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie wskazując, że obowiązek notyfikowania projektu ustawy o grach hazardowych spoczywał na Ministrze Finansów. Regulamin pracy Rady Ministrów (Uchwała nr 49 Rady Ministrów z dnia 19 marca 2002 r. - M.P. Nr 13, poz. 221 ze zmianami) w § 10 ust. 2 pkt 4 nakłada na autora projektu obowiązek umieszczenia w uzasadnieniu do projektu informacji, czy projekt aktu normatywnego podlega notyfikacji zgodnie z trybem przewidzianym w przepisach dotyczących sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych - w przypadku projektów zawierających przepisy techniczne. Oznacza to, że autor projektu ocenia, czy dany akt prawny zawiera przepisy techniczne, które należy notyfikować. Wbrew stanowisku skarżącej ustawa o grach hazardowych regulująca rynek gier i zakładów wzajemnych nie podlegała procedurze notyfikacji, ponieważ nie zawierała przepisów technicznych. Ze względu na obowiązek notyfikowania norm i przepisów technicznych, stosownie do wymogów dyrektywy 98/34/WE, przepisy dotyczące takich zagadnień wyłączono do odrębnego projektu, tj. projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, które w dniu 19 stycznia 2010 r. zostały przyjęte przez Radę Ministrów. Wyłączenie to umożliwiło przeprowadzenie procesu legislacyjnego i uchwalenie przepisów ustawy o grach hazardowych, bez obowiązku notyfikacji. Organ podkreślił, że ustawa o grach hazardowych nie odebrała skarżącej prawa do prowadzenia działalności, do czasu wygaśnięcia zezwolenia.

Odnośnie powołanego przez skarżącą w treści skargi wyroku ETS z dnia 26 października 2006 r. w sprawie Komisji przeciwko Grecji, sygn. C-65/05, jako orzeczenia uzasadniającego konieczność notyfikacji krajowej ustawy o grach hazardowych oraz zapadłego w tożsamej przedmiotowo sprawie, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu zauważył, iż przedmiotem rozpatrywanej przez Trybunał sprawy był ustanowiony zakaz instalowania i prowadzenia w Grecji działalności w zakresie gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych, w tym rekreacyjnych gier zręcznościowych i wszelkich gier komputerowych, we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn, który to nie może być utożsamiany z zakazami urządzania gier hazardowych wprowadzonych polską ustawą z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Ustanowiony przez Grecję zakaz nie dotyczy tylko i wyłącznie takich gier hazardowych, które są przedmiotem ograniczeń ustanowionych w ustawie o grach hazardowych, ale także innych rekreacyjnych gier zręcznościowych nie noszących znamion hazardu, których urządzania z kolei, polska ustawa o grach hazardowych nie zakazuje. Ponadto, ustanowiony przez Grecję zakaz ma charakter bezwzględny i tyczy się zarówno miejsc publicznych, jak i prywatnych, co również nie jest przedmiotem regulacji ustanowionych w ustawie o grach hazardowych. Zatem uznać należy, że powołane przez skarżącą orzeczenie nie odnosi się do przedmiotu rozstrzygnięcia dokonanego przez organ celny oraz ograniczeń wprowadzonych ustawą o grach hazardowych.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez organ art. 34, art. 49, art. 56 oraz art. 63 TFUE organ wskazał, że z przepisów tych wynika, iż zabronione jest ograniczanie ilościowe, swobody przedsiębiorczości, świadczenia usług oraz przepływu kapitału między państwami członkowskimi i tyczą się w szczególności ograniczania wykonywania działalności przez przedsiębiorcę jednego państwa członkowskiego na terytorium innego kraju Wspólnoty. Obowiązująca zaś ustawa o grach hazardowych w swojej treści nie dopuszcza się takich ograniczeń. Jej postanowienia nie zakazują prowadzenia działalności hazardowej, a jedynie ograniczają ją, co do miejsca świadczenia tych usług, w celu kontroli przestrzegania warunków urządzania takich gier, co jest zgodne ze stanowiskiem Parlamentu Europejskiego, zaprezentowanym w Rezolucji nr 2008/2215 (IN) z dnia 10 marca 2009 r. Zarzutu naruszenia przepisów prawa unijnego, zdaniem organu, nie uzasadnia również powiązanie kapitałowe spółki z podmiotem holenderskim, gdyż skarżąca stanowi podmiot prawa zarejestrowany na terytorium Polski. Podkreślono, że ustawa nie zabrania przywozu ani wywozu automatów do gier oraz wskazano, że również stara ustawa regulująca powyższą kwestię, nie przewidywała obligatoryjnej możliwości przedłużenia zezwolenia.

Odpowiadając na zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP Dyrektor Izby Celnej podał, że każdy podmiot gospodarczy ponosi ryzyko związane z prowadzeniem działalności. Organ uznał również, że nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22 Konstytucji), bowiem ograniczenia związane z prowadzeniem działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zostały dokonane w drodze ustawy. Nadto ustawa o grach hazardowych powstała właśnie z myślą o ochronie interesu publicznego. Potrzeba ochrony społeczeństwa przed negatywnymi skutkami hazardu sprawia, że działalność gospodarcza w tym zakresie powinna być w znacznym stopniu ograniczona i prowadzona w miejscach, gdzie jest możliwość ciągłego sprawowania nadzoru i kontroli nad tą działalnością. Za niezasadny uznano również zarzut naruszenia procesu ustawodawczego, wskazując, że organy celne nie są władne do orzekania w powyższym zakresie.

W dalszej części odpowiedzi podtrzymano stanowisko wskazujące, że w stanie prawnym obowiązującym po 01 stycznia 2010 r. nie ma możliwości przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniach wydanych przed tą datą

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) grudnia 2008 r. zezwolił skarżącej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 113 zgłoszonych we wniosku punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa na okres 6 lat – to jest do dnia (...) grudnia 2014 r. Decyzja ta została wydana na podstawie nie obowiązującej już ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Ustawa powyższa utraciła moc obowiązującą z końcem 2009 r. Od dnia 01 stycznia 2010 r. warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określone są w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Nie ulega również wątpliwości, że strona skarżąca pismem z (...) listopada 2009 r., a więc w okresie obowiązywania ustawy z dnia 1992 r., zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o zmianę udzielonego jej zezwolenia na podstawie art. 155 kpa, w części dotyczącej określonego w punkcie VI terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem. Tymczasem organ I instancji rozpoznał przedmiotowy wniosek w dniu (...) stycznia 2010 r., wydając dla skarżącej decyzję odmowną.

Uzasadniając decyzję odmowną organy celne stwierdziły, że zagadnieniom terminu rozpoczęcia działalności na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych poświęcony był art. 35 ust. 1 pkt 7, gdzie termin ten wyznaczano jako element zezwolenia. Termin ten był terminem niezmiennym, ostatecznym i miał charakter terminu nieprzekraczalnego, który, w opinii organów orzekających należało odnieść do wszystkich punktów urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W konsekwencji wraz z upływem terminu rozpoczęcia działalności wszystkie punkty wymienione w zezwoleniu winny były zostać uruchomione. W ocenie Sądu stanowisko powyższe uznać należy, za błędne, uzasadniające konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy administracji publicznej zobowiązane są do działania na podstawie obowiązującego prawa, co jednoznacznie wynika z ustanowionej w art. 7 Konstytucji RP zasady praworządności, której emanacją na gruncie postępowania administracyjnego jest przepis art. 6 kpa. Oznacza to, że organy administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym zobowiązane są do stosowania przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji, a od reguły tej mogą być wprowadzone odstępstwa na podstawie przepisów przejściowych.

Jak wyżej ustalono, zaskarżona decyzja została wydana po dacie wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tj. po dniu 01 stycznia 2010 r. Stosownie do przepisu art. 118 powyższej ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowi natomiast, że podmiot posiadający koncesje lub zezwolenie może wystąpić o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności, a termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Z treścią powyższej regulacji koresponduje art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowiący, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzonych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Rozpoznając niniejszą sprawę Dyrektor Izby Celnej winien mieć na uwadze powyższe przepisy, bowiem obowiązywały one w dniu wydawania zaskarżonej decyzji do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydawania decyzji, tym bardziej, że przepis przejściowy – art. 118 ustawy o grach hazardowych – nakazywał taki sposób postępowania.

Podkreślić należy, że celem postępowania odwoławczego jest nie tylko kontrola poprawności rozstrzygnięcia organu I instancji, lecz także ewentualnie uzupełnienie postępowania dowodowego w sprawie oraz uwzględnienie zmian w stanie prawnym, które nastąpiły w okresie dzielącym orzekanie przez organ I instancji od ponownego orzekania wskutek odwołania. Tymczasem, Dyrektor Izby Celnej w postępowaniu odwoławczym zastosował tryb nadzwyczajny określony w art. 253a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w stosunku do ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) stycznia 2010 r. z pominięciem art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, który w zakresie wniosku strony o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności przewiduje zwykły tryb postępowania. Co prawda przepis art. 8 ustawy o grach hazardowych przewiduje, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, jednakże, zgodnie z treścią powyższego artykułu, nie mają one zastosowania gdy ustawa stanowi inaczej. Skoro zatem kwestia przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności przez podmiot posiadający stosowne zezwolenie została uregulowana w przepisie art. 48 ustawy o grach hazardowych brak jest podstaw do stosowania nadzwyczajnego trybu zmiany decyzji o zezwoleniu określonego w art. 253a ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na względzie wskazać należy, że zaskarżona decyzja, jako naruszająca prawo podlegała uchyleniu. Tym samym Dyrektor Izby Celnej, ponownie rozpoznając sprawę obowiązany jest wziąć pod uwagę treść art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i orzeczenia, czy wnioskowana zmiana w zakresie terminu rozpoczęcia działalności, w zakresie udzielonego zezwolenia, może mieć miejsce.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie podzielił poglądu skarżącej o konieczności zwrócenia się ze wskazanymi w skardze pytaniami wstępnymi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz pytaniami prawnymi do Trybunału Konstytucyjnego odnośnie zgodności przepisów ustawy z 2009 r. o grach hazardowych z Konstytucja RP.

W szczególności za niezasadny uznać należało zarzut skarżącej bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych ze względu na naruszenie w trakcie uchwalania tego aktu prawnego procedury notyfikacyjnej określonej w Dyrektywie 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. Sąd w pełni popiera w tym zakresie stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę. Dyrektywa ta ustanawia procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. W art. 1 pkt 2 dyrektywy zdefiniowano pojęcie "usługa." Biorąc pod uwagę fakt, że gra na automatach o niskich wygranych nie spełnia wszystkich warunków podanych w definicji, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną, Sąd stanął na stanowisku, że ustawa o grach hazardowych nie podlega notyfikacji. Ponadto wniosek skarżącej dotyczył zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poprzez przedłużenie ustalonego w niej terminu rozpoczęcia działalności o kolejne 12 miesięcy i tylko w tym zakresie dopuszczalne jest badanie wpływu problematyki notyfikacyjnej na stosowalność, a zatem możliwość powołania przez organ art. 8, 48 oraz 135 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jako podstawy prawnej wydanych i kontrolowanych przez Sąd decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kluczowy dla rozstrzygnięcia sprawy przepis ograniczający możliwość przedłużenia określonego w decyzji termin rozpoczęcia działalności tylko jednokrotnie i tylko na okres 6 miesięcy ( tj. przepis art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych ), jak również przepis określający przesłanki jakimi organy powinny kierować się przy rozpoznawaniu tego wniosku (art. 8 tej ustawy) nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. W kwestii zastosowania tych przepisów umożliwiających zastosowanie trybu nadzwyczajnego do zmiany decyzji ostatecznej w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych dotyczącej możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności nie może być bowiem rozpatrywana w kategoriach "gry" jako "towaru" w rozumieniu traktatu Wspólnoty Europejskiej, jak również "produktu" w rozumieniu art. 1 pkt 1 powołanej dyrektywy, lecz wyłącznie jako zmiana czasu wykonywania "usługi". Należy w związku z tym zauważyć, iż ochronie przewidzianej pkt 2 art. 1 Dyrektywy 98/34/WE podlega wyłącznie "usługa społeczeństwa informacyjnego", która spełnia w trakcie jej świadczenia jednocześnie cztery wymogi: powinna być świadczona za wynagrodzeniem; na odległość; drogą elektroniczna; na indywidualne żądanie odbiorcy usług.

Działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest jednak świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczna. "Droga elektroniczna" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresja cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, zaś do usług które nie są świadczone "na odległość" dyrektywa zalicza usługi świadczone w fizycznej obecności dostawcy i odbiorcy, nawet jeżeli korzystają oni z urządzeń elektronicznych, a wśród nich wymienia udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika. Z powołanych względów odpada potrzeba rozważania czy kwestionowane w pozostałym zakresie przepisy ustawy, dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, stanowią specyfikację techniczną, w tak szerokim rozumieniu, jakie przedstawiono w uzasadnieniu powołanego przez skarżącą wyroku ETS z dnia 26 października 2006 r. C 65/05 w sprawie Komisja przeciwko Republice Greckiej, w której przedmiot ochrony został zakwalifikowany jako "produkt", a kontrolowane w tamtej sprawie przepisy krajowe, określające zakaz korzystania z wszelkich gier elektrycznych elektromechanicznych i elektronicznych we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych za wyjątkiem kasyn, odnosiły się do gier nie mających charakteru gier hazardowych (por. wyrok WSA w Gorzowie z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II SA/Go 621/10, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd doszedł do wniosku, iż uwzględniając treść Dyrektywy należy stwierdzić, że gra na automatach o niskich wygranych w punktach gier nie podlega regulacjom wskazanej Dyrektywy, gdyż nie mieści się w definicji usługi tam zawartej. Tym samym ustawa o grach hazardowych w tym zakresie nie wymagała notyfikacji.

Za nietrafny uznać należy również zarzutu naruszenia przez przepisy ustawy o grach hazardowych zasad funkcjonowania Unii Europejskiej, a co za tym idzie wniosek skarżącej, o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym zgodności przyjętej regulacji z zasadami prawa traktatowego. Sąd wskazuje bowiem, że w powołanym powyżej wyroku ETS w sprawie C-65/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej, Trybunał jednoznacznie stwierdził, powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo, iż w odniesieniu do gier hazardowych ochrona adresatów usług, a bardziej ogólnie konsumentów oraz ochrona porządku publicznego, należą do celów, które mogą zostać uznane za nadrzędne względy interesu ogólnego i mogą uzasadniać ograniczenia polegające nawet na zakazie loterii i innych gier pieniężnych na terytorium państwa członkowskiego. Trybunał uznał, iż przepisy krajowe, które utrudniają swobodny przepływ towarów nie muszą koniecznie pozostawać w sprzeczności z prawem wspólnotowym, jeżeli mogą zostać uzasadnione względami interesu ogólnego określonymi przepisami traktatowymi lub wymogami nadrzędnymi wskazanymi w orzecznictwie Trybunału. Trybunał uznał zatem prawo państwa członkowskiego do ograniczenia zasady swobody przepływu towarów i usług w odniesieniu do gier hazardowych. Dodatkowo podkreślić należy, że obowiązująca obecnie ustawa o grach nie zakazują prowadzenia działalności hazardowej, a jedynie ograniczają ją, co do miejsca świadczenia tych usług, w celu kontroli przestrzegania warunków urządzania takich gier. W powyższym zakresie rozwiązania przyjęte więcej ustawie więcej grach hazardowych, nie naruszają traktowych uprawnień strony dotyczących swobody przedsiębiorczości, przepływu kapitału oraz świadczeniu usług, lecz jedynie realizują wolę ustawodawcy dotyczącą ochrony obywateli przed społecznie szkodliwym zjawiskiem hazardu.

Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących trybu legislacyjnego to podlegały one rozważeniu z tej przyczyny, iż wadliwość ustanowienia aktu prawnego ma wpływ na każdy z jego przepisów, w tym także zastosowany w niniejszej sprawie. W dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazywano, że jednym z aspektów zasady legalizmu jest zakaz naruszeń prawa proceduralnego przez organ w toku procesu prawotwórczego (por. wyrok TK z 27 maja 2002 r., sygn. K 20/01, OTK ZU nr 3/A/2002, póz. 34). Dochowanie trybu ustawodawczego uregulowanego w przepisach Konstytucji jest warunkiem dojścia ustawy do skutku. Kompetencje poszczególnych organów w tym procesie są ściśle wyznaczone, a pozaprawne działania – wykluczone (szerzej: por. Z, Czeszejko-Sochacki, O niektórych problemach konstytucyjnej procedury legislacyjnej, [w:] Konstytucja, wybory, parlament, Warszawa 2000. s, 39).

Równocześnie podkreślenia wymaga, że szybkość postępowania ustawodawczego sama w sobie nie może stanowić zarzutu niekonstytucyjności. Jak wskazuje to Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 marca 2006 r. (K 4/06 OTK-A 2006/3/32), może być ona oceniana po pierwsze ze względu na wpływ, jaki wywierała na respektowanie pluralistycznego charakteru parlamentu, tzn. przez badanie, czy przebieg prac parlamentarnych nie pozbawił określonej grupy parlamentarnej możliwości przedstawienia w poszczególnych fazach postępowania ustawodawczego swojego stanowiska. Po drugie, z punktu widzenia związku miedzy szybkim tempem prac ustawodawczych, a jakością ustawy Jednak ten drugi aspekt podlega weryfikacji w toku postępowań oceniających merytoryczną wartość przepisów ustawy. Istnieje wprawdzie prawdopodobieństwo, że ustawa pośpiesznie rozpatrzona i uchwalona może zawierać błędy, ale nie może to przesądzać oceny zgodności ustawy z Konstytucją.

W tym kontekście nie każde uchybienie zasadom regulaminowym, konsultacyjnym, czy vacatio legis może być uznane za naruszenie Konstytucji. O takim naruszeniu można mówić wówczas, gdy rozważane uchybienia prowadzą do naruszenia konstytucyjnych elementów procesu ustawodawczego (szczególności uniemożliwiają posłom wyrażenie w toku prac komisji i obrad plenarnych stanowiska w sprawie poszczególnych przepisów i całości ustawy) lub mają wpływ na treść uchwalonego prawa, W tym zakresie zasadność postawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania konstytucyjnego zależy od wystąpienia istnienia dotyczącego zachowania tych standardów, które pozwalają na powzięcie uzasadnionych wątpliwości sprowadzających się w istocie do argumentów obalających domniemanie konstytucyjności ustawy. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego akcentowana jest bowiem teza, iż nie powinien on wkraczać w prawa parlamentu w dziedzinie przysługującej mu swobody ustawodawczej, jeżeli nie nastąpią dostatecznie ważkie i udowodnione naruszenia określonych w prawie reguł postępowania świadczące o przekroczeniu granic swobody ustawodawczej (wyrok z TK dnia 18 lutego 2003 r.; K 24/02, OTK-A 2003/2/11). Kompetencja sądu administracyjnego do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Konstytucyjnego wymaga jednak zaistnienia rzeczywistych wątpliwości w danej sprawie, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, a nie wątpliwości podnoszonych przez strony czy też per se doniosłości rozważanego problemu. W świetle przedstawionej argumentacji dotyczącej problematyki przebiegu tworzenia prawa, rozpoznawanej przecież w rozumieniu art. art. 133 § 1 oraz 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poza przedmiotem postępowania administracyjnego, nie było podstaw do wyrobienia poglądu prawnego w kwestii niezgodności przebiegu procesu legislacyjnego z Konstytucją. W szczególności nie mógł w sprawie zostać zgromadzony materiał faktyczny dotyczący procesu tworzenia prawa, gdyż organ administracyjny nie jest uprawniony do oceny konstytucyjności stosowanego aktu. W tym zaś zakresie ewentualne poszukiwanie go przez sąd administracyjny naruszałoby również normy art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez przepisy ustawy o grach hazardowych przepisów Konstytucji w zakresie swobody przedsiębiorczości oraz naruszenia zasady ochrony praw słusznie nabytych.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych uprawnieniem przysługującym skarżącej było prawo prowadzenia działalności gospodarczej na warunkach określonych w zezwoleniu, które określało jednocześnie termin rozpoczęcia działalności. Uprawnienie powyższe nie zostało naruszone zaskarżoną decyzją. Zgodnie bowiem z art. 117 ustawy o grach hazardowych, udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzenie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Czym innym jest natomiast charakter prawny uprawnienia domagania się zmiany terminu rozpoczęcia wykonywania działalności, wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej. W tym zakresie uprawnienie to nie nosi cechy bezwzględnego prawa podmiotowego lub jego ekspektatywy w rozumieniu przyjętym przez stronę skarżącą. Tym samym, o ile można rozważać istnienie po stronie skarżącej jakiegoś interesu prawnego w domaganiu się tej zmiany, to nie sposób stanowczo twierdzić, iż ustawa o grach hazardowych jako prawo nowe, w tym zakresie godzi bezpośrednio w jakieś nabyte prawo podmiotowe w sposób prowadzący do naruszenia zasad konstytucyjnych. Przyjmuje się bowiem, że ochrona praw nabytych może dotyczyć wyłącznie praw podmiotowych przyznanych ostateczną decyzją administracyjną, co w przypadku rozpoznawanej sprawy polegałoby na ochronie praw wynikających z treści decyzji ostatecznej z grudnia 2008 r., zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Prawa nabyte tą decyzją ostateczną nowa regulacja zawarta w ustawie o grach hazardowych uznaje, na co wskazuje przepis art. 117 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. W ocenie Sądu ochrona ta, w świetle zasady trwałości decyzji ostatecznej, nie rozciąga się jednak na – inicjowane z wniosku strony - postępowania nadzwyczajne, czyli takie, które mają na celu zmianę lub uchylenie decyzji w szczególnych okolicznościach albo ochronę utraconego zysku (por. uzasadnienie wyroku TK z dnia 8 kwietnia 1998 r., K 10/97). Z tych zatem względów nie można stanowczo stwierdzić, iż strona skarżąca została pozbawiona jakiegoś prawa podmiotowego, które uzyskała na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, bądź też nałożono na nią, jako na posiadacza zezwolenia nowy obowiązek, którego wcześniej przepisy prawa nie określały.

Przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy należy również mieć na względzie, że wprowadzone ustawą o grach hazardowych różnorodne ograniczenia, w tym także co do możliwości przedłużania rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej na rynku hazardowym, zostały ustanowione w ustawie ze względu na konieczność ochrony porządku publicznego oraz moralności publicznej. W powołanym powyżej wyroku ETS w sprawie C-65/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej, Trybunał jednoznacznie stwierdził, iż w odniesieniu do gier hazardowych ochrona adresatów usług, a bardziej ogólnie konsumentów oraz ochrona porządku publicznego należą do celów które mogą zostać uznane za nadrzędne względy interesu ogólnego i mogą one uzasadniać ograniczenia polegające nawet na zakazie loterii i innych gier pieniężnych na terytorium państwa członkowskiego. Ponadto w tym samym wyroku Trybunał uznał, iż przepisy krajowe, które utrudniają swobodny przepływ towarów nie muszą koniecznie pozostawać w sprzeczności z prawem wspólnotowym, jeżeli mogą zostać uzasadnione względami interesu ogólnego określonymi przepisami traktatowymi lub wymogami nadrzędnymi wskazanymi w orzecznictwie Trybunału. Przy czym jak wskazano wyżej, Trybunał uznawał prawo państwa członkowskiego do ograniczenia zasady swobody przepływu towarów i usług w odniesieniu do gier hazardowych. Nadto z art. 22 Konstytucji należy wyprowadzać dopuszczalność ograniczenie wolności działalności gospodarczej ustawą ze względu na ważny interes publiczny. Przyjęta regulacja rynku gier hazardowych oznacza, iż prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie może odbywać się tylko w ściśle określonych warunkach, zaś - ze względu na interesy prawnie chronione: interes publiczny i społeczny - nie mają tu w pełni zastosowania zasady gospodarki wolnorynkowej. Nadrzędnym celem omawianej ustawy, jak również ją poprzedzającej była potrzeba pełnej kontroli państwa nad zjawiskiem hazardu, które może negatywnie wpływać na niektóre grupy społeczne. Uzasadnienie projektu ustawy, dostępne na stronach internetowych Sejmu RP (druk nr 2508), powyższe założenia przedstawia i w ocenie Sądu w sposób wyczerpujący uzasadnia. Także z tej przyczyny wnioski strony skarżącej o poddanie nowej ustawy badaniu TK nie mogły zostać uwzględnione.

W tym miejscy zauważyć należy, iż zgłoszenie wniosku o wystąpienie przez sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego lub z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie nakłada na sąd obowiązku uwzględnienia takiego wniosku. Obowiązek taki powstaje w sytuacji, gdy w wyniku analizy stanu prawnego sprawy powstaną dla sądu wątpliwości co do konstytucyjności przyjętych przez ustawodawcę przepisów lub co do ich zgodności z przepisami wspólnotowymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 3/09 – dostępny na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego – Baza orzeczeń). W rozpatrywanej sprawie takich wątpliwości skład orzekający nie miał, w konsekwencji przedmiotowe wnioski nie mogły zostać uwzględnione. Wskazane powyżej stanowisko Sądu nie ogranicza jednakże dyspozycji skarżącej do późniejszego kwestionowania przepisów ustawy o grach hazardowych. Oznacza tylko tyle, iż podnoszone kwestie mogą być ewentualnie przedmiotem kontroli trybunalskiej w innym trybie, w szczególności na zasadach określonych w art. art. 79 ust. 1 lub art. 191 Konstytucji RP.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.

O wykonalności zaskarżonej orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ T. Świstak /-/ A. Łaskarzewska /-/ M. Kwiecińska