Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 821/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 142, art. 149 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi S. Z. M. W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności części decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz S. Z. M. W. R. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] kwietnia 2013 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2013 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z [...] sierpnia 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] sierpnia 2012 r.) w części obejmującej pkt 2 dotyczący uchylenia postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy S. (dalej Burmistrz albo organ I instancji) z dnia [...] lipca 2011 r., znak [...] (dalej postanowienie z [...] lipca 2011 r.) o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr geod. [...] położonej w R. przy ul. B.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że decyzją z [...] czerwca 2012 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2012 r.) Burmistrz Miasta i Gminy S., działając m.in. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, art. 146 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z [...] stycznia 2008 r. nr [...] znak [...] (dalej decyzja z [...] stycznia 2008 r.) ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr [...] położonej w R. przy ul. B..

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 roku Kolegium w pkt I uchyliło zaskarżoną decyzję z [...] czerwca 2012 roku. Jednocześnie w punkcie 2 Kolegium uchyliło postanowienie Burmistrza z dnia [...] lipca 2011 r.

Podaniem z dnia [...] października 2012 roku S. Z. M. W. R. (dalej Stowarzyszenie) wniosło o stwierdzenie nieważności ww. decyzji w części dotyczącej punktu 2. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym co do orzeczenia nie zaskarżonego odwołaniem wypełnia przesłankę rażącego naruszenia prawa.

Zdaniem Kolegium, ugruntowane jest w orzecznictwie stanowisko, że organizacje społeczne występują w postępowaniach jedynie na prawach strony (w myśl art. 31 § 3 kpa) i co do zasady, nie mają możliwości skutecznego inicjowania wznowienia postępowania w tym w związku z przesłankami wskazanymi art. 145 §1 pkt 4 kpa. Jednakże wznowienie postępowania może także nastąpić z urzędu (art. 147 kpa). Zatem w sytuacji gdy żądanie wszczęcia postępowania przez organizację społeczną jest zasadne (tzn. zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia sytuacji określonej art. 145 §1 pkt 1-3 i 5- 8 k.p.a.) organ powinien wszcząć postępowanie o wznowienie z urzędu.

Z treści uchylonego postanowienia z dnia [...] lipca 2011 roku wynika, że organ I instancji działając na podstawie art. 147 i 149 §1 kpa wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr geod. 25/1 położonej w R. przy ul. B. na wniosek. Nadto z uzasadnienia tego postanowienia w żaden sposób nie wynikało, że organ rozważał możliwość wszczęcia tego postępowania z urzędu, z uwagi na prawdopodobieństwo ziszczenia się przesłanek art. 145 § 1 pkt 1-3 i 5-8 kpa. Przy czym nie budzi wątpliwości organu, że w niniejszej sprawie Stowarzyszenie nie mogło skutecznie wnosić o wznowienie postępowania na swój wniosek, bowiem nie było i nie mogło być stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr geod. 25/1 położonej w R. przy ul. B..

W myśl art. 149 § 1 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Jednakże zgodnie z art. 141 §1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W niniejszej sprawie organ I instancji nie wszczął prawidłowo postępowania o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr geod. 25/1 położonej w R. przy ul. B.. W konsekwencji organ odwoławczy był uprawniony do wyeliminowania z obrotu prawnego przedmiotowego postanowienia. Należy zauważyć, że była to jedyna możliwość dokonania oceny prawnej takiego postanowienia i jego uchylenia na skutek naruszenia normy art. 147 w zw. z art. 145 § 1 kpa i art. 31 § 1 kpa. Przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby funkcjonowanie sprzecznego z kpa, które uniemożliwiałoby prawidłowe rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej.

Wyjaśnienie, czy zachodziły podstawy do wznowienia tego postępowania może mieć miejsce wyłącznie po wcześniejszym wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Zatem w sytuacji gdy organ I instancji, działając m.in. na podstawie art. 151 § 1, art. 146 § 2 w zw. z art. 145 §1 pkt 5 kpa zamierzał wydać decyzję odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji, to najpierw powinien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 kpa z urzędu i dopiero po wznowieniu przeprowadzić postępowanie w trybie art. 149 § 2 kpa i wydać rozstrzygnięcie zgodnie z dyspozycją art. 151 kpa.

Pismem z dnia [...] maja 2013 r. Stowarzyszenie zwróciło się do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy akcentując niezadowolenie z treści decyzji z [...] kwietnia 2013 r. oraz wskazując, że Jego działania nie służą partykularnym interesom organizacji, a są podejmowane w interesie społecznym, ponieważ w tym celu niezbędne jest usunięcie z obrotu prawnego wadliwych orzeczeń organów administracji publicznej rażąco naruszających prawo i szkodzących wsi R..

Decyzją z [...] lipca 2013 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2013 r.) Kolegium utrzymało w mocy decyzję z [...] kwietnia 2013 r.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że nie dopatrzyło się aby którakolwiek z przesłanek obligujących organ administracji publicznej do wyeliminowania punktu 2 decyzji Kolegium z [...] sierpnia 2012 r. z obrotu prawnego została w niniejszej sprawie spełniona.

Decyzją z [...] sierpnia 2012 r. SKO uchyliło postanowienie Burmistrza z [...] lipca 2011 r. o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr geod. [...] położonej w R. przy ul. B. Z ww. postanowienia wynika, że organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 147 i 149 § 1 kpa wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowle budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr geod. 25/1 położonej w R. przy ul. B. na wniosek. Nadto z uzasadnienia tego postanowienia nie wynikało, aby organ rozważył przesłanki wszczęcia postępowania z urzędu lub dopuszczenia Stowarzyszenia wynikające z art. 31 § 1 kpa, a w szczególności czy jej żądanie było uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i czy przemawiał za tym interes społeczny. Organ pominął tym samym całkowicie dwie kwestie, po pierwsze, że Stowarzyszenie nie może złożyć skutecznie wniosku o wznowienie postępowania, bowiem nie było stroną postępowania zakończonego decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z [...] stycznia 2008 r. ani też nie wykazało, że status strony jemu przysługuje a po drugie, że jako Stowarzyszenie mogło doprowadzić jedynie do wszczęcia tego postępowania z urzędu, z uwzględnieniem przepisów art. 31 § 1 i § 2 kpa, co powinno zostać wykazane w treści postanowienia.

Kolegium rozpatrując ponownie sprawę wskazało, że organ był uprawniony do wyeliminowania ww. postanowienia o wznowieniu postępowania z obrotu prawnego. Odnosząc się natomiast do pojęcia rażącego naruszenia prawa o którym stanowi art. 156 §1 pkt 2 kpa Kolegium zwróciło uwagę, że nie zaistniało ono w niniejszej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) z [...] lipca 2013 r. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji z [...] lipca 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] kwietnia 2013 r. oraz o zasądzenie od Kolegium na rzecz Stowarzyszenia kosztów postępowania w kwocie 697 zł.

Zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 156 §1 pkt 2 kpa w zw. z art. 7, 8, 12 i 139 kpa, polegające na jego wadliwym zastosowaniu. Kolegium bezprawnie odmówiło stwierdzenia nieważności orzeczenia wydanego w postępowaniu odwoławczym na niekorzyść strony odwołującej się, bez wniosku strony i podstawy prawnej.

W uzasadnieniu Stowarzyszenie podniosło, że przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej punktu 2 było wydanie orzeczenia zarówno bez podstawy prawnej, jak i z rażącym naruszeniem prawa - albowiem żądanie zostało oparte na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. Żaden z bardzo wielu przepisów wymienionych w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie stanowił podstawy prawnej do uchylenia postanowienia opisanego w pkt 2 decyzji. Wydanie rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym co do orzeczenia nie zaskarżonego odwołaniem stanowiło klasyczny przykład rażącego naruszenia prawa.

Żądanie Stowarzyszenia z dnia [...] października 2012 r. częściowego stwierdzenia nieważności było tylko incydentalnym działaniem nakierowanym na to, aby prawidłowo i z takim trudem wznowione postępowanie mogło być dalej kontynuowane i zakończone dla dobra wsi R.. Uchylenie postanowienia o wznowieniu postępowania powodowało powrót do stanu sprawy sprzed [...] grudnia 2010 r., (opóźnienie prawie dwa lata) tj. stanu w którym w obrocie prawnym pozostawał wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt IV SAB/Po 41/10 z dnia 20 października 2010 r. nakazujący Burmistrzowi Miasta i Gminy S. między innymi wydanie "orzeczenia w przedmiocie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia Zwykłego Mieszkańców Wsi R. z dnia 1 kwietnia 2009 r. dotyczącego żądania wznowienia postępowania i to w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku".

Istotnym elementem stanu faktycznego była okoliczność uchylenia postanowienia o wznowieniu postępowania w dniu [...] sierpnia 2012 r., a więc orzeczenia stanowiącego podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, na pół roku przed datą stwierdzenia ostateczności decyzji o warunkach zabudowy – 28 lutego 2008 r. Działanie organów od samego początku było nastawione na "przedawnienie", tj. na niemożność uchylenia decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa po upływie pięciu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji.

Samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie może nosić cech naruszenia prawa, a już tym bardziej rażącego naruszenia prawa, gdyż niczego w istocie nie rozstrzyga, a jedynie stanowi możliwość rozstrzygnięcia istoty sprawy, dlatego też kpa nie przewiduje środków zaskarżenia na postanowienie o wznowieniu postępowania wydane na podstawie art. 149 kpa, a jedynie na odmowę wznowienia postępowania (art. 149 § 4 kpa). SKO uchylając postanowienie o wznowieniu postępowania w istocie uniemożliwiło działania zmierzające do realizacji zasady określonej w art. 7 kpa, tj. do poznania prawdy obiektywnej i do rozstrzygnięcia sprawy zgodnego z prawem.

Skoro Burmistrz na żądanie Stowarzyszenia wydał postanowienie z dnia [...] lipca 2011 r. o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, to jest oczywistym, że wcześniej dokonał legitymacji procesowej Stowarzyszenia. Roztrząsanie ponowne tej kwestii nie ma żadnego logicznego uzasadnienia (k. 6-7 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie (k. 16-17 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszym postępowaniu była decyzja Kolegium z dnia 2 lipca 2013 r. oraz poprzedzające jej wydanie czynności procesowe organów obu instancji, zainicjowane podaniem Stowarzyszenia z 9 października 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 sierpnia 2012 r. w części dotyczącej pkt 2.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa w R. na działce nr [...], położonej przy ul. B.. Podaniem z [...] kwietnia 2009 r. Stowarzyszenie wniosło o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] stycznia 2008 r. W toku podejmowanych czynności procesowych postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Burmistrz wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr geod. [...] w R. przy ul. B. Decyzją z [...] grudnia 2011 r. Burmistrz odmówił uchylenia decyzji z [...] stycznia 2008 r. Rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone decyzją SKO z [...] marca 2012 r., a sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją z [...] czerwca 2012 r. Burmistrz ponownie odmówił uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2008 r. Odwołanie od tej decyzji wniesione zostało pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. przez Stowarzyszenie oraz pismem z [...] lipca 2012 r. przez P. Sp. z o.o. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2012 r. SKO w pkt 1 uchyliło decyzję z 15 czerwca 2012 r. w całości, w pkt 2 uchylając postanowienie Burmistrza z [...] lipca 2011 r.

W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę Stowarzyszenie prawidłowo zauważyło, że żaden z przepisów wymienionych w podstawie prawnej decyzji z [...] sierpnia 2012 r. nie stanowił podstawy prawnej do uchylenia postanowienia z [...] lipca 2011 r. Rozstrzygnięcie w tym zakresie zostało zatem podjęte bez podstawy prawnej, co stanowi jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji o której stanowi art. 156 §1 pkt 2 kpa. Decyzja zostaje wydana bez podstawy prawnej, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo przepis ten jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, KPA. Komentarz, Warszawa 2011, s. 627). Jednym ze wskazywanych w literaturze i orzecznictwie sądowym przykładów wydania decyzji bez podstawy prawnej jest oparcie jej na przepisach aktu normatywnego powszechnie obowiązującego, w przypadku przekroczenia przez organ wydający upoważnienia do jego wydania (Z. Janowicz, KPA. Komentarz, Warszawa-Poznań 1992, s. 380). Każde rozstrzygnięcie podejmowane przez organ administracji publicznej, kierowane do indywidualnie oznaczonego podmiotu nie podporządkowanego organizacyjnie aparatowi administracji publicznej powinno znajdować swoje umocowanie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Podstawa ta co do zasady ma charakter materialnoprawny. Nie oznacza to jednak, że dla podjęcia rozstrzygnięcia o charakterze procesowym organ nie ma obowiązku wskazania wyraźnej podstawy prawnej. Stosownie do art. 107 §1 kpa, powołanie podstawy prawnej stanowi obligatoryjny element każdej decyzji. Jeżeli składa się ona z kilku odrębnych rozstrzygnięć, wówczas do każdego z nich powinna zostać przywołana odrębna podstawa prawna rozstrzygnięcia. Z tego względu w literaturze wskazano, że decyzja może zostać podjęta częściowo bez podstawy prawnej i w tej części podlegać stwierdzeniu nieważności (A. Matan w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, KPA. Komentarz. T. II, Warszawa 2010, s. 349).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu pozostawało udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy uchylenie w decyzji z 31 sierpnia 2012 r. postanowienia o wznowieniu postępowania z [...] lipca 2011 r. nastąpiło bez podstawy prawnej. Postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 149 §1 kpa. Nie podlega ono odrębnemu zaskarżeniu w drodze wniesienia zażalenia. Wobec tego stosownie do art. 142 kpa, mogło ono zostać zaskarżone w odwołaniu od wydanej decyzji. Oznacza to, że powinno ono zostać zawarte w treści odwołania. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. W dwóch odwołaniach wniesionych od decyzji z [...] czerwca 2012 r. nie zostało zaskarżone postanowienie z [...] lipca 2011 r. Wprost przeciwnie, odwołujący w obu przypadkach zakwestionowali samą prawidłowość decyzji o odmowie uchylenia decyzji z [...] stycznia 2008 r., akcentując konieczność przeprowadzenia co do meritum analizy zgodności z prawem powyższej decyzji z punktu widzenia sformułowanych przesłanek wznowienia postępowania. Kolegium wskazując na nieprawidłowe wszczęcie postępowania wznowieniowego błędnie uznało, że uchylenie postanowienia z [...] lipca 2011 r. było jedyną możliwością dokonania jego oceny prawnej. Orzekając po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, a zatem w przedmiocie ustalenia, czy postępowanie w którym zapadła decyzja z [...] stycznia 2008 r. było dotknięte jedną z wadliwości wymienionych w art. 145 §1, art. 145a §1 oraz art. 145b §1 kpa, organ powinien był wydać rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 §1 pkt 1 albo pkt 2, albo art. 151 §2 kpa. Z kolei uznając w sposób wyraźny, że postępowanie wznowieniowe nie zostało wszczęte w sposób prawidłowy z uwagi na brak legitymacji czynnej po stronie Stowarzyszenia Kolegium powinno było rozważyć jego umorzenie, a nie uchylenie niezaskarżonego postanowienia o wznowieniu postępowania (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, KPA. Komentarz, Warszawa 2011, s. 576; zob. też wyrok NSA z 18 lutego 2011 r., II OSK 176/10, lex nr 992498). Dodatkowo należy w tym miejscu zauważyć, że uchylenie przez Kolegium postanowienia o wznowieniu postępowania, mimo jego dokonania bez podstawy prawnej, pozostawało w rażącej sprzeczności zarówno z wyrażoną w art. 8 kpa zasadą pogłębiania zaufania do organów państwa, jak i z zasadą szybkości i prostoty, o której stanowi art. 12 §1 kpa. Kolegium wydając dnia [...] marca 2012 r. po raz pierwszy decyzję w niniejszej sprawie, w jakikolwiek sposób nie zwróciło uwagi na brak legitymacji Stowarzyszenia do zainicjowania postępowania wznowieniowego pomimo tego, że okoliczność ta miała charakter pierwotny, który nie zaktualizował się dopiero wraz z wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2012 r. Jak zauważyło Stowarzyszenie, uchylenie postanowienia o wznowieniu postępowania powodowało w istocie rzeczy powrót do sytuacji z dnia [...] kwietnia 2009 r., kiedy to wniesione zostało podanie o wznowienie. Oznacza to, że po upływie ponad czterech lat sprawa znajduje się na etapie formalnego badania dopuszczalności wznowienia postępowania z inicjatywy Stowarzyszenia. Dla niniejszej sprawy miało to istotne znaczenie również z punktu widzenia upływu terminu o którym stanowi art. 146 §1 kpa, wyłączającego dopuszczalność uchylenia decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd w pkt 1 wyroku działając w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.) uchylił decyzję z 2 lipca 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z 26 kwietnia 2013 r.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę zainicjowaną podaniem Stowarzyszenia o stwierdzenie nieważności Kolegium powinno mieć na uwadze, że uchylenie w pkt 2 decyzji z [...] sierpnia 2012 r. postanowienia z [...] lipca 2011 r. nastąpiło bez wyraźnej ku temu podstawy prawnej, co powinno skłonić Kolegium do rozważenia, czy w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka o której stanowi art. 156 §1 pkt 2 kpa.

W pkt 2 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od Kolegium na rzecz Stowarzyszenia kwotę 457,00 zł na którą złożyły się: 200,00 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, którego wysokość została określona w §2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, którego wysokość została ustalona w §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz 17,00 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Orzekając w przedmiocie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika procesowego Stowarzyszenia Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie podwójnej stawki minimalnej. Zdaniem Sądu nakład pracy radcy prawnego nie odbiegał w niniejszej sprawie od średniego poziomu pracy pełnomocnika w sprawach, w których przedmiotem jest żądanie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Poza tym, sam pełnomocnik Stowarzyszenia formułując wniosek o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 697,00 zł nie wyjaśnił dokładnie na czym polegał znaczny stopień skomplikowania niniejszej sprawy, który uzasadniałby przyznanie Jemu podwyższonej opłaty.