Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1654/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1654/21. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 sierpnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2019 r. nr SKO.Pod./4140/674/2019, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r.; skargę oddala.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Kr 1654/21.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 lutego 2019 r. znak: DP.3127.1.447.2019 Burmistrz Zatora ustalił L.W. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. na kwotę 244,00 zł. Organ ustalił terminy płatności i wysokość poszczególnych rat podatku i przestawił sposób wyliczenia należnego łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2019.

Podatnik złożył odwołanie, nie zgadzając się z podstawą naliczenia podatku rolnego i od nieruchomości wskazując na nieprawidłową powierzchnię gruntów podlegającą opodatkowaniu, mniejszą o ponad 9 arów od faktycznie posiadanej. Odwołujący zażądał powołania "specjalnej komisji, która na gruncie dokona wizji lokalnej".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 8 sierpnia 2019 r. nr SKO.Pod./4140/674/2019, na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 67 i § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., póz. 393), uchwały Rady Miejskiej w Zatorze Nr 111/14/18 z dnia 30 listopada 2018 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2019 r. (Dz.U. Woj. Małop. z 2018 r., poz. 8431), art. l, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 6c ust. l, art. 12 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j.: Dz. U. 2019 r. póz. 1256 z późn. zm., dalej: "u.p.r."), Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2018 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2019 (M.P. z 2018 r., poz. 1004) oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podkreślono, iż z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, iż L.W. jest właścicielem nieruchomości gruntowej objętej księgą wieczystą nr [...] składającej się z działek ewidencyjnych

- nr [...] o pow. 0,1333 ha sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe (B) - o pow. 0,0459 ha i grunty orne klasy IV (RIVa) o pow. 0,0874,

- nr [...] o pow. 0,0031 ha sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe (B).

Na nieruchomości gruntowej znajduje się budynek mieszkalny o pow. 42 m2 oraz budynek o przeznaczeniu innym niż mieszkalne o pow. 10 m2.

Wedle organu kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków -co, do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, iż to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli podatnik kwestionuje prawidłowość oznaczenia nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/9).

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie L.W. podtrzymał swoje zarzuty przedstawione w odwołaniu, a dotyczące nieprawidłowej powierzchni gruntu stanowiącej podstawę wymiaru podatku.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019r., poz. 2325 - oznaczanej dalej jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi prowadzić do ich uchylenia.

Organy zasadnie oparły się przy wymiarze podatku na danych z ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych. Regulacja art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne przesądza bowiem, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania, nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni są wiążące dla organu podatkowego dla określenia wysokości podatku. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, gdzie akcentuje się, iż przy wymiarze podatku od nieruchomości wiążące są dla organów podatkowych zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, publ. w: Lex nr 490966; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07 publ. na stronie: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Ich podważanie, bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (wyrok NSA z 13.01 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (vide wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005 r., III SA/Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005 r., III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonej podstawie i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454). Zgodnie z § 44 zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu (§ 46). Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2007 roku, syg. akt IV SA/Wa 301/07, LEX nr 347773). Zmian w ewidencji gruntów nie dokonują zatem organy podatkowe, lecz starosta. Wobec powyższego niezasadny jest zarzut wydania decyzji jedynie w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, bez zbadania faktycznej powierzchni posiadanego przez skarżącego gruntu. Organy podatkowe czyniąc zadość art. 122 Ordynacji podatkowej podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z przywołaną zasadą ustaliły okoliczności sprawy, niezbędne do określenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania przepisu prawa. W konsekwencji niewadliwie, na podstawie art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne odwołały się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i na ich podstawie ustaliły należny podatek. Dopiero ewentualna ostateczna zmiana danych w ewidencji gruntów mogła spowodować inny sposób obliczenia podatku.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a. oddalając skargę.