Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 392/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 259 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Op 300/16 odrzucające sprzeciw S. W. od postanowienia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt II SA/Op 300/16 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Op 300/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił sprzeciw S. W. od postanowienia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt II SA/Op 300/16 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu.

Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 23 września 2016 r. starszy referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego S. W. o przyznanie prawa pomocy. Odpis powyższego postanowienia przesłany został na adres podany w skardze i pod tym adresem doręczony w dniu 10 października 2016 r. do rąk dorosłego domownika - córki skarżącego – A. W., co wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru przesyłki (k. 61 akt sąd.). W postanowieniu zamieszczono pouczenie o terminie do wniesienia sprzeciwu, wynoszącym siedem dni od daty doręczenia postanowienia.

Od powyższego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw, zawarty w piśmie z dnia 17 października 2016 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 19 października 2016 r., w którym zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu.

W wyniku rozpoznania wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 23 września 2016 r., z uwagi na niewykazanie okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu i daty ustania przyczyny uchybienia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 56/17, oddalił zażalenie wniesione przez skarżącego na powyższe postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że sprzeciw od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 23 września 2016 r. należało odrzucić.

Sąd powołał art. 259 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., i wskazał, że w rozpoznawanej sprawie kierowana do skarżącego przesyłka, zawierająca odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 września 2016 r., doręczona została w dniu 10 października 2016 r. dorosłemu domownikowi skarżącego - córce A. W., co wynika z adnotacji doręczyciela w pkt 1 lit. d na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Doręczenie nastąpiło zatem w trybie zastępczym, określonym w art. 72 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Tym samym należało uznać, że doręczenie było skuteczne, stąd przewidziany w art. 259 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin na wniesienie sprzeciwu rozpoczął bieg w dniu 11 października 2016 r. i upłynął z dniem 17 października 2016 r. (poniedziałek). Skarżący wniósł natomiast sprzeciw, poprzez nadanie przesyłki w placówce pocztowej, w dniu 19 października 2016 r., a zatem czynności tej dokonał już po upływie terminu.

Sąd stwierdził zatem, że skoro w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu nie został uwzględniony, gdyż prawomocnym postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r. odmówiono przywrócenia terminu, to sprzeciw, jako wniesiony po terminie, podlegał odrzuceniu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.

Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a., od postanowień referendarza sądowego m.in. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie zaś do art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie podlega odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej sprawie sprzeciw skarżącego od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 23 września 2016 r. został wniesiony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy, postanowienie z dnia 23 września 2016 r. zostało doręczone w dniu 10 października 2016 r. do rąk dorosłego domownika - córki skarżącego – A. W. (k. 61 akt sądowych). Termin do wniesienia sprzeciwu upływał zatem z dniem 17 października 2016 r. Skarżący złożył zaś sprzeciw w dniu 19 października 2016 r. (data nadania sprzeciwu w placówce pocztowej - k. 67 akt sądowych), a więc po terminie. Należy zauważyć, że skarżący był świadomy uchybienia terminowi do złożenia sprzeciwu, bowiem w piśmie zawierającym sprzeciw zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Kwestia przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu była zaś przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, który postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Op 300/16 odmówił przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 56/17 oddalił zażalenie wniesione przez skarżącego na powyższe postanowienie. Kwestia winy strony w uchybieniu terminowi do wniesienia sprzeciwu została zatem prawomocnie przesądzona, a podnoszone w tym zakresie w zażaleniu argumenty nie mogą podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu, w którym przedmiotem kontroli jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że sprzeciw został wniesiony po terminie, a zatem nie miał innej możliwości, jak sprzeciw odrzucić na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.