Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2543/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wojewody z dnia 17 września 2002 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 30 sierpnia 2002 r. Burmistrz Gminy orzekł o wymeldowaniu K. J. z pobytu stałego z mieszkania w budynku nr [...] w gminie [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż spełnione zostały przesłanki wymeldowania zart. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. z 2001 r. nr 87, poz. 960, ze zmianami), gdyż K. J. opuścił miejsce zameldowania i od około roku zamieszkuje u swojej siostry w budynku nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. J. podnosząc, iż nadal zamieszkuje w miejscu zameldowania, a jedynie stołuje się u siostry i przebywa u niej jedynie w ciągu dnia.

Rozpoznając odwołanie, Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i podał, iż stosownie do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt 20/01 (Dz. U. nr 78, poz. 716) organy administracji, orzekając o wymeldowaniu, nie badają uprawnień strony do zamieszkania w lokalu, a jedynie fakt jego opuszczenia, które powinno mieć charakter dobrowolny i trwały. W niniejszej sprawie, zdaniem organu drugiej instancji, ta przesłanka została spełniona, gdyż jak wynika z zeznań świadków: R. B. oraz J. J. - brata skarżącego – K. J. wyprowadził się z miejsca zameldowania i zamieszkuje w sąsiednim budynku u siostry. Powyższe zostało nadto potwierdzone w kontroli meldunkowej przeprowadzonej przez Policję.

Na decyzję organu odwoławczego skargę złożył K. J. Podał, iż wprawdzie w ciągu dnia przebywa u swojej siostry, gdzie się stołuje, to jednak noce spędza w miejscu zameldowania. Podkreślił, iż tej okoliczności ani świadkowie, ani Policja nie sprawdzali i nikt tak naprawdę nie wie, gdzie skarżący przebywa w nocy. Nadto, skarżący dodał, iż nie jest prawdą, iż zabrał swe rzeczy z miejsca zameldowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji.

Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zmianami) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga, jako bezzasadna, podlega oddaleniu, gdyż zapadła decyzja jest zgodna z prawem.

Kwestię wymeldowania osoby z miejsca stałego pobytu normuje przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z jego treścią organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Wskazać należy, iż organy administracyjne obu instancji, wydając decyzje w niniejszej sprawie, uwzględniły fakt zmiany treści art. 15 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który z dniem 15 czerwca 2002 r., na skutek orzeczenia o niezgodności z Konstytucją art. 9 ust. 2 w/w ustawy, zyskał odmienne brzmienie (por. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r, w sprawie K 20/01, opublikowane w Dz U. nr 78, poz. 716 w dniu 19 czerwca 2002 r.). Prawidłowo zatem, orzekająca o wymeldowaniu, organy administracji nie badały uprawnienia skarżącego przebywania w lokalu, ustalały natomiast, czy opuścił on ten lokal opuszczenie to nastąpiło w sposób dobrowolny i trwały.

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanki do wymeldowania skarżącego, w ocenie Sądu, prowadzi do wniosku, iż nie budzący wątpliwości jest fakt opuszczenia miejsca zameldowania przez K. J. Powyższe wynika nie tylko z twierdzeń wnioskodawcy – A. Z., ale znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie -sąsiadki skarżącego R. B. oraz jego brata – J. J. Osoby te zgodnie twierdzą, iż K. J. od około roku mieszka u swojej siostry, a z miejsca zameldowania wyprowadził się, zabierając swoje rzeczy osobiste. Nadto, raport Kierownika Rewiru Dzielnicowych potwierdza powyższą okoliczność. W ocenie Sądu, informacje te, potwierdzone w licznych środkach dowodowych, nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności, a z uwagi na to, że są spójne i w tym zakresie zbieżne -brak jest podstaw do ich kwestionowania. Mając to na uwadze, Sąd nie zajmował się kwestią, czy skarżący występował z powództwem o przywrócenie naruszonego posiadania, gdyż wbrew zebranym w sprawie dowodom, skarżący uznaje, iż nie został pozbawiony posiadania lokalu, z którego został wymeldowany.

Podkreślić należy, iż w ocenie Sądu, brak jest jakichkolwiek podstaw, by postawić organom administracji zarzut prowadzenia postępowania w sposób, który można by uznać za sprzeczny z naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego, wyrażonymi w art. 7, 77 i 80 kpa. W niniejszej sprawie podjęte zostały wszelkie kroki celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nadto, organy wnikliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe, dążąc do ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz prawidłowo oceniając zebrane dowody. Podkreślić w tym miejscu należy, że skarżący nie wnosił o przeprowadzenie żadnych dowodów na podnoszone przez siebie okoliczności, ograniczając się jedynie do prostego zaprzeczania faktom ustalonym z urzędu przez organy. Również skarga nie zawiera żadnych merytorycznych zarzutów przeciwko zapadłemu rozstrzygnięciu, stanowiąc w istocie jedynie polemikę z decyzjami organów administracji. Brak jest zatem podstaw, by ją uwzględnić.

Na marginesie jedynie dodać należy, że instytucja zameldowania, czy wymeldowania z lokalu ma charakter ewidencyjny i jako taka - nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądza o ich utracie. Jest to zatem wyłącznie akt, którego istota sprowadza się do rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby. Jeśli skarżący zamieszka ponownie w lokalu, w którym był zameldowany, powstanie po jego stronie obowiązek meldunkowy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo

postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych

i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.