Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 304/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) NSA Jan Zimmermann Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2011 r. sprawy ze skargi K.C.-M. na decyzję Wojewody z dnia 17 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia 21 października 2010 r. znak: [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z póżn zm.) w związku z art. 104 K.p.a., orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu K. C. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pod nazwą: dwa budynki mieszkalne wielorodzinne z garażem podziemnym wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej w [...] przy ul. [...] na działkach nr ew. "1", "2" "3" obr. [...] oraz rozbiórka dwóch budynków mieszkalnych i dwóch budynków gospodarczych położonych na działkach nr ew. "1" obr. [...] w [...] przy ul. [...], (w skład infrastruktury technicznej wchodzą: przyłącz wodociągowy, likwidacja istniejącego przyłącza wodociągowego, przyłącz kanalizacji sanitarnej, przebudowa istniejącego kolektora kanalizacji sanitarnej, likwidacja istniejącej kanalizacji sanitarnej, drenaż opaskowy, kanalizacja deszczowa w obrębie działek nr ew. "1", "2" obr. [...], przyłącz energetyczny NN, oświetlenie zewnętrzne, miejsca postojowe, dwa zjazdy z ul. [...], komunikacja wewnętrzna tj. droga pożarowa, chodnik, zadaszony zjazd do garażu) kategoria obiektu XIII.

Decyzja powyższa zapadła po ponownym (w związku z decyzją Wojewody [...] z dnia 18 sierpnia 2010 r. znak: [...]), rozpatrzeniu przez Starostę [...] sprawy z wniosku inwestora z dnia 18 marca 2009 r., uzupełnionego w dniu 30 września 2009 r. i w dniu 7 września 2010 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na terenie objętym wnioskiem nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym inwestor przedłożył ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 8 maja 2007 r. znak [...] wydaną przez Burmistrza Miasta Z.. Do decyzji tej zostało wydane postanowienie z dnia 7 listopada 2009 r. wyjaśniające treść decyzji w trybie art. 113 K.p.a.

Organ, po analizie stwierdził, że zachodzą warunki do wydania pozwolenia na budowę po dokonaniu czynności określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sporządzony projekt jest zgodny z wnioskiem i z decyzją o warunkach zabudowy. Inwestycje stanowią dwa budynki rozdzielone dylatacją. Sporządzony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z ustaleniami decyzji warunków zabudowy. Budynek zaprojektowano z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Powierzchnia zabudowy budynkami stanowi 26,9 % powierzchni działki budowlanej przy wymaganej powierzchni 27 %. Powierzchnia biologicznie czynna projektowana wynosi 40,5 % przy wymaganej min. 40 %. Forma architektoniczna budynku jest zgodna z pkt III.B. decyzji warunków zabudowy. Projekt został sporządzony zgodnie z przepisami w tym techniczno budowlanymi, między innymi z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z póżn. zm.) w brzmieniu przed nowelizacją z dnia 12 marca 2009 (Dz. U. z 2009 r. Nr 56, poz. 461), na podstawie § 2 rozporządzenia zmieniającego, gdyż wniosek o pozwolenie na budowę złożono przed wejściem w życie nowelizacji. Budynek zaprojektowano w technologii NRO. Odległości budynków od granic działek sąsiednich zaprojektowano zgodnie z § 12 ww. rozporządzenia. Minimalne odległości budynku od granic działek sąsiednich wynoszą odpowiednio 4,5 metra - 4,8 metra - 6,0 metrów - 6,4 metra. Pozostałe odległości są większe. Odległość projektowanych budynków od budynków na działkach sąsiednich są zgodne z § 271 ww. rozporządzenia, mając na względzie, że projektowany budynek to budynek NRO. Wynoszą one minimum 12 metrów od budynków z dachami lub ścianami rozprzestrzeniającymi ogień. Miejsca postojowe zaprojektowano w garażu podziemnym a także na terenie działek. Ilość miejsc postojowych jest równa ilości mieszkań, wynosi [...]. Za prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych zgodnych z zasadami wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami odpowiada projektant - oświadczenia w tym zakresie zostały złożone przez projektantów i osób sprawdzających projekt.

Inwestor przedłożył warunki dostępu do drogi publicznej dla inwestycji, znak [...] z dnia 29 września 2009 r. Włączenie inwestycji do drogi publicznej następować będzie przez projektowane zjazdy. Na lokalizacje zjazdów inwestor uzyskał decyzję w trybie art. 29 ustawy o drogach publicznych z dnia 15 stycznia 2008 r.

Ponadto projekt budowlany zawiera warunki przyłączenia obiektu do sieci energetycznej z dnia 20 marca 2008 r. znak [...], warunki podłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej z dnia 30 listopada 2007 r. znak: [...], a także warunki przyłączenia obiektu do sieci cieplnej.

W postępowaniu uzupełniającym inwestor przedłożył pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 10 kwietnia 2009 r. znak [...], pozytywnie opiniujące projekt wylotu wód deszczowych do potoku [...]. Pismo to zostało uznane jako warunki odbioru wód deszczowych. Projekt budowlany został uzgodniony w niezbędnym zakresie tj. z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz w PZUDP. Informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia została sporządzona przez projektanta. Organ sprawdził posiadanie przez projektantów i sprawdzających wymaganych uprawnień budowlanych.

Inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ rozważył, zgodnie z wymogiem art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, czy projektowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i stwierdził, ze takiego oddziaływania nie będzie.

Od decyzji w ustawowym terminie wniesione zostały odwołania stron postępowania W. B. i A. K. oraz Prokuratora Rejonowego w [...], biorącego udział w postępowaniu.

W. B. w swym odwołaniu zarzucił wadliwość decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i wystąpił o wstrzymanie się przez organy właściwe do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę do czasu rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi Prokuratora na decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 22 października 2008 r. znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 8 maja 2007 r. znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W odwołaniu podniesiono również brak odniesienia się przez Starostę [...] w zaskarżonej decyzji do wniesionych przez skarżącego uwag i zastrzeżeń przed jej wydaniem.

A. K. zarzuciła brak ustosunkowania się przez organ I instancji do kwestii podniesionych w decyzji Wojewody [...] z dnia 18 sierpnia 2010 r., stanowiących podstawę uchylenia poprzednio wydanej przez Starostę decyzji o pozwoleniu na budowę, a w szczególności nie objęcia zaskarżoną decyzją zakresu dotyczącego odprowadzenia wód opadowych. Zdaniem odwołującej przesunięcie do kolejnego etapu tego zakresu inwestycji jest nieuprawnione, ponieważ inwestycja nie może działać samodzielnie bez przyjęcia i zrealizowania prawidłowego rozwiązaniu odprowadzenia wód opadowych. Odwołująca zauważa, że w okolicy brak jest istniejącej sieci kanalizacji, do której możliwe byłoby wpięcie planowanej kanalizacji wód opadowych z obszaru objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Rozwiązanie przedstawione w projekcie zagospodarowania - odprowadzenie wód opadowych do potoku, wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, oraz zgód właścicieli działek, po których planowana jest trasa kanalizacji, a w materiale dowodowym brak jest dowodów potwierdzających uzyskanie przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego oraz tytułu do dysponowania działkami po których planowana jest trasa kanalizacji odprowadzającej wody opadowe. Zatem zdaniem odwołującej nie jest pewne, czy proponowane rozwiązanie będzie możliwe do zrealizowania. Dlatego przekładnie ww. zakresu inwestycji do drugiego etapu, zdaniem odwołującej - jest niewłaściwe. Ponadto skarżąca zauważyła, że od 30 października 2010 r. zaczął obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym dla terenu objętego przedmiotową decyzją przewidziano zabudowę jednorodzinną.

Prokurator w swym odwołaniu zarzucił wydanej decyzji naruszenie art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ na każdy z budynków winna zostać wydana odrębna decyzja o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu odwołania Prokurator podniósł, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia 8 maja 2007 r. znak: [...] ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w oparciu o którą wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę, jest wadliwa i została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Prokuratora. Zdaniem Prokuratora wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przed rozstrzygnięciem sprawy wniesionej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję o warunkach zabudowy może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Decyzją z dnia 17 grudnia 2010 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) i art. 138 § 2 K.p.a., Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ wskazał, że przed wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ, wydający pozwolenie na budowę, zobowiązany jest sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zobowiązuje organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę do dokonania sprawdzenia: zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W przedmiotowej sprawie rozpatrując odwołanie, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany był do uwzględnienia faktu wejścia w życie uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 9 września 2010 r. Nr LIX/950/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Szkolna – Kamieniec - Szpitalna, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 30 września 20010 r. pod pozycją 505 i w związku z tym do zbadania zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi w dacie wydawania decyzji organu odwoławczego zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powyższa uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu została opublikowana i weszła w życie z dniem 30 października 2010 r. Zatem organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję z 21 października 2010 r., w dacie w której nie obowiązywał jeszcze uchwalony miejscowy plan, opierając się wyłącznie na ostatecznej i będącej w dacie wydawania decyzji w obiegu prawnym decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 8 maja 2007 r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jednakże organ odwoławczy, orzekający jako II instancji z odwołania w sprawie niezakończonej decyzją ostateczną, działa na podstawie przepisów prawa, zgodnie z zasadą ogólną postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 6 K.p.a., zobligowany jest do wydawania decyzji administracyjnych tylko na podstawie prawa powszechnie obowiązującego. Przepisami prawa powszechnie obowiązującego są, m.in. przepisy zawarte w aktach prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Oznacza to, że uchwały jednostek samorządu terytorialnego z dniem ich ogłoszenia, (o ile nie przewidują terminu późniejszego, co w niniejszej sprawie zachodzi), wiążą organy administracyjne. Zatem w prowadzonym postępowaniu odwoławczym konieczne było rozpatrzenie sprawy zgodnie z obowiązującymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dacie wydawania decyzji drugoinstancyjnej, czyli z uwzględnieniem wejścia w życie uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 9 września 2010 r. Nr LIX/950/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Szkolna-Kamieniec-Szpitalna. Zgodnie z ustaleniami przedmiotowego miejscowego planu teren objęty inwestycją znajduje się w obszarze 6 MN i l KDD, w którym nie jest dopuszczona realizacja zabudowy wielorodzinnej. Powyższe potwierdza nieostateczna decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia 4 listopada 2010 r. znak: [...] stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W świetle obowiązujących w dacie wydania niniejszej decyzji przepisów, budowa na przedmiotowym terenie zabudowy wielorodzinnej nie jest możliwa. Jednakże orzeczenie przez organ odwoławczy o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę jest niemożliwe, bowiem stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania.

Powyższe zagadnienie dotyczące zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowe dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, w ponownym postępowaniu przez organ I instancji.

Dalej organ stwierdził, że zarzuty podniesione w jednym z odwołań, mówiące o niezasadności przeniesienia do odrębnego postępowania rozwiązania projektowego dotyczącego odprowadzenia wód opadowych do potoku, wydają się być zasadne. Zdaniem organu odwoławczego brak jest przesłanek do uznania tej części inwestycji za przyłącz, dla realizacji którego ustawodawca przewidział w ustawie Prawo budowlane możliwość uzyskania tytułu do jego wykonania w drodze zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 20 lub zgłoszenia z art. 29a na podstawie przepisów o zbiorowym odprowadzeniu ścieków. Nieuprawnione w było świetle dowodów wyłączenie do odrębnego postępowania budowy stacji transformatorowej wraz z liniami energetycznymi średniego i niskiego napięcia, (na co wskazuje projekt zagospodarowania terenu), z uwagi na brak możliwości uznania wyłączonego zakresu za przyłącz oraz naruszenie art. 33 Prawa budowlanego.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się K. C. występując w dniu 26 stycznia 2011 r. ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca uznała zaskarżoną decyzję za krzywdzącą i sprzeczną z prawem i w związku z tym wniosła o jej uchylenie.

Skarżąca zarzuciła, że wydając w I instancji pozwolenie na budowę stwierdzono zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ostateczną decyzją ustalająca warunki zabudowy. Nawet po wniesieniu odwołania, organ odwoławczy powinien badać zgodność projektu budowlanego z decyzją ustająca warunki zabudowy na datę wydania pozwolenia na budowę przez organ I instancji. Okoliczność, że między wydanie decyzji przez organ I Instancji a wydaniem decyzji przez organ odwoławczy wszedł w życie plan miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który odmiennie określa przeznaczenie terenu w stosunku do decyzji ustalającej warunki zabudowy nie ma znaczenia w teju sprawie. Przyjęta przez organ odwoławczy interpretacja powoduje poniesienie przez skarżąca znacznych kosztów, które nie mogą być odzyskane. To podrywa zaufanie do Państwa. W ocenie skarżącej tak budowa stacji transformatorowej jak i sposobu odprowadzania wód opadowych winna być traktowana jako przyłącza, a tym samym mogą one być zrealizowane niezależnie od inwestycji głównej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w skrócie jako "P.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, określone są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a.

Analiza prawidłowości kontrolowanego postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że nie zawiera ono poważniejszych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygniecie organu odwoławczego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W tej sprawie organ odwoławczy zasadnie przyjął, że wymagane jest zbadanie zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Istota sporu sprowadza się do tego, że w ocenie organów administracji nawet wówczas, gdy w postępowaniu przed organem I instancji nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i ustalano zgodność projektu budowlanego z decyzją ustalającą warunki zabudowy, to w razie wejścia w życie takiego planu w postępowaniu przed organem odwoławczym – należy zbadać zgodność planowanej inwestycji z treścią tego planu. Skarżąca podnosi zaś, że jeżeli w postępowaniu przed organem I instancji obowiązywała decyzja ustalająca warunki zabudowy i nie została ona uchylona, to decyzja ta w tej sprawie wiąże również w postępowaniu odwoławczym nawet wówczas, gdyby przed rozpoznaniem sprawy przez organ II instancji wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego samego terenu.

W ocenie Sądu zgodny z prawem jest pogląd organu odwoławczego. Jako zasadę ustalania warunków przyszłej zabudowy należy traktować obowiązywanie miejscowym planów zagospodarowania przestrzennego. Tylko wówczas, gdy taki plan nie obowiązuję, warunki zabudowy ustalane są na podstawie decyzji. Decyzja administracyjna jest więc pomocniczą formą ustalania warunków zabudowy, wymagana tylko wówczas, gdy nie obowiązuje na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Sytuacja, w której decyzja ustalająca warunki zabudowy zostaje wydana, a w okresie jej obowiązywania wchodzi w życie miejscowy plan zagospodarowania terenu – została uregulowana w obowiązujących przepisach. Zgodnie z art. 65 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:

1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;

2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, chyba że została wydana na podstawie tejże decyzji ustalającej warunki zabudowy ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Powołany przepis wprost określa pierwszeństwo ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec ustaleń decyzji. Wyjątek, co należy rozumieć jako sytuację, w której pierwszeństwo należy przyznać ustaleniom decyzji ustalającej warunki zabudowy, a nie miejscowemu planu zagospodarowania przestrzennego - dotyczy tylko takiego przypadku, gdy na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy wydano ostateczne pozwolenie na budowę. Pozwolenie na budowę jest zaś tylko wówczas ostateczne, gdy nie wniesiono od decyzji I instancyjnej o udzieleniu pozwolenia na budowę odwołania, lub też wniesiono odwołanie, ale organ odwoławczy utrzymał decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę w mocy (lub ją zmienił udzielając pozwolenia na budowę).

Wszystkie inne przypadki powinny być traktowane zgodnie z zasadą pierwszeństwa ustaleń wynikających z planu miejscowego wobec ustaleń wynikających z decyzji. Ten kierunek wykładni potwierdza również treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z (w pierwszej kolejności) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a dopiero wówczas, gdy takiego planu miejscowego nie ma – z treścią decyzji o warunkach zabudowy.

Dodatkowo można podnieść i to, że powszechnie zostało przyjęte traktowanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jako decyzji o charakterze deklaratoryjnym, a nie konstytutywnym. Oznacza to, że decyzja ta nie tworzy uprawnień dla strony (uprawnieniem nie jest możliwość ubiegania się o pozwolenie na budowę w związku z wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy).

Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy sprzecznie z treścią planu miejscowego następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a.

Również to odesłanie do art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. nie jest przypadkowe. Powołany artykuł stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Decyzja ustalająca warunki zabudowy w okresie, w którym nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania terenu, z chwilą wejścia planu miejscowego w życie staje się bezprzedmiotowa, jeżeli ustalenia zagospodarowania terenu zawarte w tej decyzji są odmienne od ustaleń dla tego samego obszaru wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy wskazać, że trafnie organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji w sytuacji, w której miejscowy plan zagospodarowania terenu wszedł w życie po wydaniu decyzji przez organ I instancji, a przed jej wydaniem przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy zobowiązany był bowiem – wbrew temu, co podnosiła skarżąca – do oceny stanu faktycznego i prawnego z daty wydawania przez siebie decyzji, a nie z innej daty. Wynika to wprost z art. 7 K.p.a. statuującym zasadę prawdy obiektywnej.

Odmienne możliwości ustalania stanu faktycznego i/lub prawnego muszą wprost wynikać z wyraźnych przepisów prawa, takich przepisów w sprawach dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę brak.

Sąd podziela również pogląd co do obowiązku uwzględnienia w tej sprawie w projekcie budowlanym budowy sieci kanalizacji opadowej i sieci energetycznej. Budowa sieci wymaga pozwolenia na budowę. Sieci pozwalają na "podłączenie" przyłączem budowanego lub wybudowanego budynku do właściwych mediów. Bez możliwości podłączenia budynku mieszkalnego np. do sieci energetycznej nie można sobie wyobrazić we współczesnych czasach należytego funkcjonowania budynku przeznaczonego na stały pobyt ludzi.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, ale w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem (podkreślenie składu Sądu). Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego.

Budynek mieszalny bez doprowadzonej sieci energetycznej pozwalającej na wykonanie do tejże sieci przyłącza nie może funkcjonować samodzielnie zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Analogicznie sieć kanalizacji opadowej stanowi niezbędny element określający prawidłowe funkcjonowanie danego budynku. Skoro nie ma sieci kanalizacji opadowej, to nie można wykonać przyłącza do tejże kanalizacji (bo jej nie ma) i nie można w ten sposób odprowadzać wód opadowych. Wody opadowe, które nie mają możliwości ich wprowadzenia – również uniemożliwiają należyte funkcjonowanie budynku mieszalnego zgodnie z jego przeznaczeniem.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a przekazanie przez organ odwoławczy sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji doprowadzi do, w szczególności, dokonania oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.