Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 317/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1, art. 2 pkt 5, art. 54, art. 53 ust. 3, art. 52 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wójt Gminy [...] na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. w W. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] składającej się z wieży stalowej posadowionej na fundamentach wraz z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi (6 anten sektorowych), ramy typu outdoor pod urządzenia telekomunikacyjne oraz linii zasilającej, na terenie położonym w [...], gmina [...], oznaczonym jako działka nr [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że omawiana inwestycja, według informacji i dokumentów załączonych do wniosku z dnia [...] r., nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto dla terenu, na którym mają być zlokalizowane rozważane anteny sektorowe, nie obowiązuje obecnie żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W wyniku zawiadomień i obwieszczeń dokonanych przez organ I instancji mieszkańcy zgłosili zastrzeżenia. Część osób wywodziła przy tym, że w wyniku budowy stacji telefonii komórkowej wartość ich nieruchomości ulegnie obniżeniu. Okoliczność ta pozostaje jednak zdaniem organu I instancji bez znaczenia z perspektywy niniejszej sprawy. Spory dotyczące wypłaty odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości podlegają bowiem rozpoznaniu przed sądem powszechnym. Z uwagi na brak przeciwwskazań prawnych należało zatem pozytywnie rozpatrzyć wniosek z dnia [...] r. i ustalić warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Pismami z dnia [...] r. P. B., R. J., M. B., K. P., E. R., S. P., M. K., K. P., M. F., W. B., S. S., S. C., A. C., M. B. i A. R. odwołali się od powyższej decyzji z dnia [...] r., zarzucając organowi I instancji naruszenie: (1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak wyczerpującego rozważanie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym przez (a) brak analizy i określenia obszaru oddziaływania inwestycji; (b) brak analizy projektowanej inwestycji pod względem jej oddziaływania na ludzi i środowisko; (c) brak analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębny; (d) brak analizy stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji; (e) bezzasadne stwierdzenie braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko; (2) art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte sporządzenie uzasadnienia do zaskarżonej decyzji; (3) art. 53 ust. 1 u.p.z.p. przez brak wskazania, kiedy i gdzie nastąpiło zawiadomienie stron postepowania przez obwieszczenie; (4) art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. przez (a) brak analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych; (b) brak analizy stanu faktycznego i terenu inwestycji; (5) § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) przez uznanie, że rozważana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze albo potencjalnie oddziaływać na środowisko; (6) art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ocenie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm., dalej: "u.u.i.ś.") przez stwierdzenie braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania omawiane przedsięwzięcia na środowisko; (7) art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. przez uznanie, że nie zachodzi konieczność uprzedniego wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; (8) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672 z późn. zm.) przez błędną wykładnię wyrażenia "miejsce dostępne dla ludności" i błędne uznanie, że w obszarze oddziaływania inwestycji nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

W uzasadnieniu odwołujący się wskazali, że z decyzji z dnia [...] r. nie wynika, by organ I instancji przeprowadził analizę obszaru oddziaływania inwestycji oraz jego otoczenia. Obszar ten nie został określony ani w części tekstowej powyższego rozstrzygnięcia, ani na załączonej do niego mapie. Nie można zatem odnieść się do zasięgu oddziaływania anten sektorowych. Organ I instancji zaniechał także oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, mimo że znajduje się ona w bezpośrednim sąsiedztwie miejsc dostępnych dla ludności. Co więcej, w powyższym rozstrzygnięciu nie oznaczono także parametrów inwestycji, takich jak zasięg anten lub częstotliwość ich pracy. Wspomniane anteny są ponadto wykonane z giętkiego metalu, przez co mogą generować hałas przy silnym wietrze. Okoliczność ta nie została jednak w ogóle uwzględniona przez Wójta Gminy [...]. Uzasadnienie decyzji z dnia [...] r. jest przy tym nadmiernie lakoniczne, nie odnosi się do dowodów zgromadzonych w sprawie, ani nie wyjaśnia przyjętego stanowiska. Organ I instancji nie określił również, kto jest uprawniony do rozporządzania działką, na której ma być zrealizowane wymienione przedsięwzięcie. W pozostałym zakresie odwołujący się powtórzyli zarzuty sformułowane w odwołaniu.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659) oraz art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Następnie organ II instancji wyjaśnił, że budowa stacji telefonii komórkowej zalicza się do inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 z późn. zm.). Wójt Gminy [...] uzyskał przy tym uzgodnienia, o jakich mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., a także, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu. Rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji zawiera również wszystkie elementy przewidziane w art. 54 u.p.z.p. Trzeba przy tym zaznaczyć, że organ administracji publicznej nie może w świetle art. 56 u.p.z.p. odmówić ustalenia warunków dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ odwoławczy zauważył również, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miał opis inwestycji zawarty we wniosku inwestora. W pkt 2.4 i 2.5 tego opracowania wskazano, że do obliczeń specyfikacji technicznej i charakterystyki promieniowania anten sektorowych przyjęto najmniej korzystne z punktu widzenia ochrony środowiska technologie realizacji torów kablowych, a także maksymalnie możliwe wielkości mocy nadajników oraz minimalne tłumienie strat w torach kablowych. Mimo takich założeń, nie stwierdzono, by wzdłuż głównej osi każdej z anten sektorowych znajdowały się miejsca dostępne dla ludności w wymaganych odległościach. Analiza kwalifikacji przedsięwzięcia, wyliczenia i tabele obrazujące przekroje pionowe wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych pozwalają przyjąć, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na środowisko w sposób, ze względu na który konieczne byłoby sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Odnosząc się zarzutów odwołujących się, organ II instancji uznał je za bezzasadne. Materiał dowodowych zgromadzony przez Wójta Gminy [...] był bowiem wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Decyzja z dnia [...] r. zawiera przy tym dostateczne, choć zwięzłe, uzasadnienie. Bez wpływu na wynik analizowanego postępowania pozostaje również kwestia ewentualnego obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich w razie zrealizowania inwestycji.

Pismem z dnia [...] r. M. B. zaskarżył powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie: (1) art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez nieoznaczenie na mapie załączonej do decyzji z dnia [...] r. obszaru oddziaływania inwestycji – zsumowanej mocy anten sektorowych i radioliniowych, nakładających się na siebie, kumulacji PEM z uwzględnieniem wszystkich jego źródeł w środowisku; (2) art. 54 ust. 1 u.p.z.p. przez niewskazanie w decyzji konkretnej mocy EIRP wszystkich anten; (3) art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 8 pkt 1 powołanego rozporządzenia przez brak rzetelnej analizy mocy EIRP; (4) art. 7, art. 8, art. 107 § 1 i 3 k.p.a przez niepodanie (a) faktycznej mocy EIRP anten; (b) maksymalnych tiltów możliwych dla danej anteny; (c) maksymalnej wysokości zabudowy dopuszczalnej na danym terenie przy założeniu, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy; (d) mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi; (e) metody obliczeniowej oraz określenie jej maksymalnego błędu; (g) konkretnej jednostki redakcyjnej powołanego rozporządzenia i jej merytorycznego uzasadnienia; (g) analizy uzasadniającej, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzją ją poprzedzająca zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie określają konkretnych danych technicznych oraz nie zawierają merytorycznego uzasadnia co do braku konieczności przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organy administracji publicznej nie podjęły przy tym próby usunięcia sprzeczności w dokumentacji inwestora w zakresie pochylenia anten. Przyjęto natomiast błędnie, że miejscami dostępnymi do ludności są wyłącznie miejsca aktualnie już zabudowane. Ponadto równoważna moc promieniowana izotropowo powinna być zsumowana w poruszanym przypadku, gdyż dopiero wtedy można ustalić łączny rozmiar oddziaływania na środowisko. Organy administracji publicznej nie zwróciły jednak uwagi na tę okoliczność.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K wniosło o jej oddalenie, powtarzając swoją dotychczasową argumentację.

W piśmie z dnia [...] r. [...] S.A. w W. wniosło o oddalenie skargi, popierając stanowisko organu II instancji.

W piśmie z dnia [...] r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] w R. wniosło o uwzględnienie skargi, popierając stanowisko skarżącego.

W trakcie rozprawy sądowej w dniu [...] r. M. B., W. B. i Prezesa Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] w R. wnieśli o uwzględnienie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe wywody. Prezes wymienionego Stowarzyszenia zakwestionował ponadto prawidłowość podanych tiltów, zarzucił, że decyzja organu I instancji nie zawiera koniecznych elementów w zakresie parametrów technicznych anten oraz wskazał na konieczność zsumowania mocy anten i przedstawienia przez inwestora kart katalogowych anten i ich uchwytów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie należy zauważyć, że w piśmie z dnia [...] r. [...] S.A. w W. wystąpiło do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr [...], obręb [...], na której ma powstać wieża stalowa o wysokości maksymalnej 50,0 m, posadowiona na fundamentach wraz z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi, ramą typu outdoor pod urządzenia telekomunikacyjne oraz linią zasilającą (k. 1-30 akt adm.). Do powyższego wniosku dołączono opis prac niezbędnych do ukończenia zamierzenia budowlanego oraz opracowanie "Kwalifikacja przedsięwzięcia" wraz z dokumentacją graficzną.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w razie braku planu miejscowego – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika przy tym z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., przez wyrażenie "inwestycja celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizacje celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomości (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 z późn. zm., dalej "u.g.n.").

W art. 6 pkt 1 u.g.n. wskazano z kolei, że celami publicznymi w rozumieniu powołanej ustawy jest m.in. budowa oraz utrzymanie i wykonywanie robót budowlanych, obiektów i urządzeń łączności publicznej. W orzecznictwie przyjmuje się zarazem, że powyższy przepis znajduje zastosowanie w odniesieniu do stacji bazowych telefonii komórkowej (zob. wyrok NSA z dnia 4 października 2005 r., sygn. akt II OSK 495/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 38/17, tamże; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 878/09, tamże; wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2189/14, tamże). Nie ulega zatem wątpliwości, że przedsięwzięcie wymienione we wniosku z dnia [...] r. stanowiło inwestycję publiczną w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: (1) rodzaj inwestycji (2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: (a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, (b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, (d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, (e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; (3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali z zastrzeżeniem art. 52 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.

Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy należy stwierdzić, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...] (k. 118-122 akt adm.), zawiera nieprecyzyjny opis parametrów technicznych rozważanej inwestycji. W pkt II ppkt 1 lit. e tego rozstrzygnięcia wskazano bowiem, że 2 anteny sektorowe AS1 powinny być zawieszone na wysokości 44,00 m n.p.t. (azymut 100°/210°), 2 anteny sektorowe AS1 – na wysokości 44,00 m n.p.t. (azymut 100°/210°), 1 antena sektorowa AS1 – na wysokości 47 m n.p.t. (azymut 325°) i 1 antena sektorowa AS2 – 47 m n.p.t. (azymut 325°). Organ I instancji nie przedstawił w dalszej części decyzji z dnia [...] r. szerszego opisu omawianych urządzeń. Tymczasem w opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia" z dnia [...] r. (k. 3-16 akt adm.) określono dokładnie (1) pasma, w jakich mają pracować poszczególne anteny, (2) równoważną moc promieniowaną izotropowo EIRP oraz (3) zakres regulowanego pochylenia elektrycznego, czyli tzw. tilt. Pominięcie tych danych w sentencji wymienionej decyzji stanowiło zatem istotną wadę, gdyż w jej wyniku inwestor mógłby potencjalnie zrealizować obiekt o właściwościach innych niż określone we wniosku z dnia [...] r.

Konkluzję tę potwierdza analiza przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). W § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia prawodawca odwołuje bowiem wprost do częstotliwości pola elektromagnetycznego (pasma) oraz do równoważnej mocy promieniowanej izotropowo. Parametry te zostały zatem uznane przez ustawodawcę za istotne i powinny być sprecyzowane w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt Gminy [...] nie zawarł ich jednak w wydanym przez siebie rozstrzygnięciu.

Organy administracji publicznej pominęły także nieścisłość w opisie planowanej inwestycji. W części opisowej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wyróżniono bowiem (1) 3 anteny sektorowe AS1 pracujące w paśmie 800 MHz / 900 MHz, skierowane na azymut 100°, 210° i 325°, (2) 2 anteny sektorowe AS1 pracujące w paśmie 1.800 MHz / 2.100 MHz, skierowane na azymuty 100° i 210° oraz (3) 1 antenę sektorową AS2 pracującą w pasmie 1.800 MHz / 2.100 MHz, skierowaną na azymut 325°. Tymczasem w części graficznej wskazane są (1) 3 anteny sektorowe AS1 pracujące w paśmie 800 MHz / 900 MHz, skierowane na azymut 100°, 210° i 325° oraz (2) 3 anteny sektorowe AS2 pracujące w paśmie 1.800 MHz / 2.100 MHz, skierowane na azymut 100°, 210° i 325°. Organy administracji publicznej w ogóle nie zauważyły i nie wyjaśniły tej rozbieżności. Tymczasem może ona rodzić wątpliwości co do rzeczywistego kształtu rozważanej inwestycji.

Ponadto zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: (1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, czego potwierdzeniem jest opracowanie z dnia [...] r. (k. 116-118 akt adm.). Niemniej ani w wymienionym opracowaniu, ani w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji nie znalazły się rozważania dotyczące stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Należy podkreślić, że w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia ustawodawca odwołuje się do pojęcia "miejsce dostępne dla ludności". Wyrażenie to w myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672 z późn. zm.) oznacza wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W orzecznictwie przyjmuje się zarazem, że miejscem dostępnym dla ludności są nie tylko tereny już zabudowane, lecz także tereny, co do których wydano decyzję o warunkach zabudowy (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 524/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 832/14, tamże; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1454/15, tamże). Organy administracji publicznej winny więc ustalić, czy dla terenu znajdującego się w obszarze oddziaływania inwestycji zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy. W razie udzielenia pozytywnej odpowiedzi na tak postawione pytanie należy zbadać, czy na danym obszarze przewiduje się powstanie zabudowy przeznaczonej dla ludzi i czy ze względu na wysokość tej zabudowy planowana inwestycja nie spowoduje niedozwolonego oddziaływania elektromagnetycznego. W przedmiotowej sprawie jest to tym bardziej uzasadnione, bowiem zgodnie z "Kwalifikacją przedsięwzięcia" oś głównej wiązki promieniowania EIRP przy maksymalnym tilcie przebiegać będzie – w zależności od typu anteny – na wysokości 3,7-5,4 m w odległości 200 m od środka elektrycznego anteny oraz na wysokości 4,3-5,3 w odległości 300 m od środka elektrycznego anteny, zaś w obszarze oddziaływania inwestycji znajdują się tereny rolne, które potencjalnie mogą stanowić teren zabudowy zagrodowej. Powyższe okoliczności nie zostały natomiast w przedmiotowej sprawie zbadane przez organy administracji.

Nie ulega zatem wątpliwości zdaniem Sądu, że organ II instancji naruszył art. 7 art. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wady te miały istotny wpływ na wynik kontrolowanego postępowania i uzasadniały wyeliminowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skarżącego. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła podstawa do zsumowania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo. W § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia ustawodawca wymienia instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których "równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczej anteny" (verba legis) przyjmuje wartości określone w tych przepisach. Konsekwentnie zatem prawodawca expressis verbis nakazuje uwzględnienie powyższego parametru tylko dla pojedynczej anteny bez dodawania promieniowania generowanego przez inne urządzenie. Konkluzję tę potwierdza końcowa część powołanych przepisów, w świetle której równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Tym samym sumowanie oddziaływań zostało jednoznacznie wyłączone we wskazanym przypadku. Uregulowanie to należy konsekwentnie uznać za lex specialis w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 cytowanego rozporządzenia. Z tego względu Sąd nie podziela wyrażanego niekiedy w orzecznictwie sądów administracyjnych odmiennego stanowiska, zgodnie z którym należałoby sumować moc EIRP dla wszystkich planowanych anten.

Jak wynika z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wykaz tych przedsięwzięć został określony w powołanym rozporządzeniu. Uwzględniając zatem powyższe uwagi oraz dane zawarte w "Kwalifikacji przedsięwzięcia", nie można – w oparciu o dotychczas zagromadzony materiał dowodowy – zasadnie twierdzić, że konieczne było przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Tym samym obecnie za nietrafne należy uznać zarzuty dotyczące nieprzedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację omawianego przedsięwzięcia. Jak już jednak wskazano wyżej materiał dowodowy sprawy należy uzupełnić o dane dotyczące wydanych dla terenu znajdującego się w obszarze oddziaływania inwestycji decyzji o warunkach zabudowy oraz o analizę określonych w tych decyzjach parametrów zabudowy – jeżeli decyzje takie zostały wydane. Wtedy też będzie możliwe ostateczne zweryfikowanie konieczności legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Sąd nie przychylił się również do argumentów Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] w R., przedstawionych w trakcie rozprawy w dniu [...] r. (k. 157-158 akt sądowych). Wbrew sformułowanym zarzutom zakres regulowanego pochylenia elektrycznego (tilt) został określony w "Kwalifikacji przedsięwzięcia". Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem, że do dokumentacji przedłożonej przez inwestora należało załączyć katalog modeli urządzeń, które mają być wykorzystane do realizacji inwestycji. Obowiązek ten nie wynika bowiem z żadnego przepisu. Ponadto w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wyraźnie wskazano, że "dla celów proceduralnych operator sieci [...], oznaczył symbolami ASx grupę anten o zbliżonych parametrach (zakres, pracy, polaryzacja, zysk energetyczny itd.). Nie oznaczają one więc konkretnego typu anteny lecz są specyfikacją parametrów technicznych". Tym samym przytoczone opracowanie przedstawia pewne typowe, uśrednione cechy, jakie wykazują urządzenia danego rodzaju. Tak zakreślone parametry, w razie wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, staną się wiążące dla inwestora. Wtedy też będzie on musiał znaleźć konkretne urządzenia spełniające cechy wymienione we wspomnianej decyzji.

Trzeba również zaznaczyć, że organy administracji publicznej nie badają w kontrolowanym postępowaniu faktycznych parametrów danego zamierzenie inwestycyjnego, takich jako zakres regulowanego pochylenia elektrycznego lub równoważna moc promieniowana izotropowo. W celu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego konieczne jest bowiem przede wszystkim zweryfikowanie wniosku inwestora pod względem zgodności z wymogami określonymi w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., dokonanie zawiadomień, o jakich mowa w art. 53 ust. 1 u.p.z.p., przeprowadzenie analizy opisanej w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. oraz uzyskanie uzgodnień wymienionych w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Kwestia rzeczywistego oddziaływania wybudowanego obiektu może natomiast stanowić przedmiot postępowania przed organami ochrony środowiska.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 ust. 2 u.p.z.p., co miało istotny wpływ na wynika postępowania, oraz z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Rozpatrując ponownie sprawię, organ II instancji powinien dokładnie określić parametry techniczne omawianej inwestycji i wyjaśnić niespójności w dokumentacji przedłożonej przez inwestora. Organ odwoławczy powinien również zbadać, czy dla nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy, co pozwoli na zweryfikowanie wyrażenia "miejsce dostępne dla ludności" w kontekście przedmiotowej inwestycji oraz konieczność legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.