Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 684/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 29 ust 1 pkt 3 w zw z art 30 ust 1
journal: Dz.U. 2017 poz 718
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości  warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant specjalista Monika Bodzan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2022 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Regionalnej we [...] sprawy ze skarg M. K. i Miasta [...] na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz M. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz Miasta [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 14 stycznia 2020 r., nr KR II R 22/19 Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2267), uchyliła w całości decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 24 listopada 2011 r., nr 520/GK/DW/2011 i przekazała temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu Komisja wskazała, że 16 kwietnia 2019 r. wszczęła postępowanie rozpoznawcze w sprawie powyższej decyzji. Zawiadomiła właściwe organy oraz sądy o wszczęciu postępowania, zwróciła się do Społecznej Rady o wydanie opinii w przedmiocie decyzji Prezydenta. Pismem z 23 grudnia 2019 r. Społeczna Rada złożyła opinię, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta.

Komisja ustaliła, że nieruchomości położone przy ul. [...] oznaczone dawniej hip. jako "Kolonia [...]" rej. hip. nr [...] i nr [...] znajdowały się w granicach administracyjnych Miasta st. Warszawy na terenie objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 r. Nieruchomość była oznaczona numerem wykazu hipotecznego [...], która rozparcelowana została, m.in. na przedmiotowe działki.

Zgodnie z ustaleniami Prezydenta m. st. Warszawy część dawnej dz. nr. hip. [...] stanowiła w dniu wydania decyzji ustalającej odszkodowanie część działki ewidencyjnej nr [...] z obr. [...], zaś część dawnej dz. nr. hip. [...] stanowiła część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].

Z treści zaświadczenia Sądu Rejonowego dla Warszawy [...] Wydziału Ksiąg Wieczystych z 16 czerwca 2005 r. L.dz. [...] dotyczącego hip. [...] "Kolonia [...]", której część stanowiły wskazane wyżej parcele, wynika: że "(...) część przedmiotowej księgi hipotecznej uległa zniszczeniu, a na podstawie pozostałej części nie można określić czy zaginiona część zawierała wpisy i jakiej treści, wobec czego księgę hipoteczną należy uznać za zniszczoną w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o księgach wieczystych z dnia 6 lipca 1982 r. oraz nie można wydać zaświadczenia o treści księgi wieczystej". Sąd wskazał równocześnie w zaświadczeniu, że " (...) z zachowanej części księgi wynika, iż: na mocy aktu z dnia 28 lipca 1942 roku nr rep. [...] zawartego przed notariuszem A. G., E. D., M. K. (K.), M. K. zd. D. oraz A. D., M. D. i M. K. jako spadkobiercy P. D. sprzedali należącą do nich część nieruchomości o pow. 5 ha 4142,75 m2 H. R.

Treść zaświadczenia wskazuje, że na k. [...] księgi umów tomu IV znajduje się wniosek nr [...] z 9 marca 1944 r. z którego wynika, że H. R. figurowała jako właścicielka gruntu o obszarze 5 ha 4142,75 m2 wskazanego na planie złożonym pod nr [...] do zbioru dowodów tomu I tej księgi, a ponieważ grunt ten został rozparcelowany, zgodnie z planem złożonym pod nr [...] zbioru dowodów tomu IV, działki oznaczone na tymże planie miejskimi numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] zawierające ogólnego obszaru 35.745 m2 wydzielone zostały do księgi oddzielnej oznaczonej powołanymi wyżej numerami.

Do działu II wykazu została zaprojektowana następująca treść: H. R.

a/ co do gruntu o obszarze 1 ha 1728,25 m2, odchodzącego pod regulacje ulic [...] i pięciu projektowanych w granicach określonych na planie złożonym pod nr [...] do zbioru dowodów tomu IV tej księgi literami [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...], [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...];

b/ co do gruntu o obszarze 3149,50 m2, odchodzącego na cele użyteczności publicznej, w granicach określonych na tymże planie [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...];

c/ co do działek oznaczonych na tymże planie: nr [...] o obszarze 592 m2 , nr [...] o obszarze 592 m2 , nr [...] o obszarze 592 m2, nr [...] o obszarze 592 m2, nr [...] o obszarze 592 m2 i nr [...] o obszarze 560 m2.

Postanowieniem Wydziału Hipotecznego Miejskiego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 marca 1944 r. wniosek nr [...] został zatwierdzony".

Zgodnie z treścią wypisów: nr [...] z 5 marca 1942 r., nr [...] z 6 marca 1942 r., [...] z 8 kwietnia 1942 r. i nr [...] z 30 lipca 1942 r. M. K. z domu D., K. K., A. D., M. D., M. K. z domu D., G. K. oświadczyli, że są osobami przesiedlonymi, i że pozostawili w Generalnym Gubernatorstwie posiadłość ziemską położoną w [...], przy ulicy [...] i zapisaną w księdze wieczystej (hipotecznej) "Kolonia [...]" nr hip. [...].

M. K., K. K., A. D., M. D., M. K. G. K. oświadczyli, że dla uzyskania wyrównania majątkowego udzielili Reichsfuhrerowi - SS Komisarzowi Rzeszy dla utwierdzania niemieckości, Berlin - Halensee nieodwołalnego pełnomocnictwa do zarządzania i sprzedaży ww. nieruchomości, jak również do udzielania wszelkich w tym celu potrzebnych oświadczeń wobec sądów i innych władz oraz osób prywatnych. Pełnomocnictwo to upoważnia do czynienia i przyjmowania wszelkich wpłat będących w związku z administracją i sprzedażą nieruchomości.

Z treści wypisu z aktu notarialnego z 17 grudnia 1942 r., nr rep. [...] sporządzonego przed niemieckim notariuszem w Generalnym Gubernatorstwie A. E. wynika, że G. S. do aktu złożył oświadczenia nie w imieniu własnym, lecz jako pełnomocnik Reichsfuhrera SS, jako Komisarza Rzeszy dla utwierdzenia niemieckości, który ze swej strony działa jako pełnomocnik przesiedlonych przynależnych do narodowości niemieckiej E. D., M. K., A. D., M. D. oraz M. K., że aktem notarialnym z 22 lipca 1942 r. nr rep. [...] sporządzonym przed niemieckim notariuszem A. E. sprzedał w imieniu właścicieli nieruchomość w Warszawie przy ul. [...], oznaczenie hip. "Kolonia [...]" nr. hip. [...] H. R. z domu B. Potwierdził, że cena kupna została zapłacona.

Zgodnie z treścią aktu notarialnego z 5 lutego 1943 r. nr rep. [...] sporządzonego przed notariuszem K. J., w § 1 H. R. oświadczyła, że na mocy aktu zeznanego przed dr A. E. notariuszem niemieckim w Generalnym Gubernatorstwie 22 lipca 1942 r., nr rep. [...] nabyła nieruchomość "Kolonia [...]" nr rejestru hipotecznego [...] - dział gruntu o powierzchni 5 4142,75 m2, wykreślony w granicach oznaczonych literami: [...] na planie złożonym przed nr [...] do zbioru dowodów tej księgi. Ponadto H. R. wskazała w akcie notarialnym, że część nabytej przez nią nieruchomości odchodzi pod regulację ulic [...] i pięciu projektowanych, prostopadłych do ulicy [...], tj. grunt o powierzchni 1 h 1728,25 m2, wykreślonych na dopiero co powstałym planie w granicach oznaczonych odpowiednimi literami.

Zgodnie z treścią aktu notarialnego z 20 lutego 1943 r., nr rep. [...] zeznanego przed notariuszem K. J., w § 1 H. R. oświadczyła, że na mocy aktu zeznanego przed dr A. E. notariuszem niemieckim w Generalnym Gubernatorstwie w dniu 22 lipca 1942 r., nr rep. [...] nabyła nieruchomość "Kolonia [...]" nr rejestru hipotecznego [...] - dział gruntu o powierzchni 5 4142,75 m2, wykreślony w granicach oznaczonych literami: [...] na planie złożonym przed nr [...] do zbioru dowodów tej księgi. Ponadto H. R. wskazała w akcie notarialnym, że część nabytej przez nią nieruchomości odchodzi na cele użyteczności publicznej w związku z regulacją ulic - plac o pow. 3 149, 50 m2. Oświadczyła, że powyższy odchodzący pod użyteczność publiczną plac o pow. 3149,50 m2 ze wszelkimi prawami i przynależnościami odstępuje dobrowolnie, bezpłatnie dla własności Gminy Miasta Warszawy. Z powyższego wynika, że pow. 1 ha 4877,75 m2 odchodząca pod użyteczność publiczną oraz pod regulację przyległych ulic została odstąpiona przez H. R. bezpłatnie Gminie Miasta Warszawy na mocy aktów notarialnych z 5 i 20 lutego 1943 r.

Zgodnie z treścią aktu notarialnego z 16 maja 1947 r. nr rep. [...] sporządzonego przez notariusza W. R. H. R. i Z. U. oświadczyły, że H. R. będąc właścicielką nieruchomości położonej w Warszawie na [...], urządzonej w księdze wieczystej [...] - [...], [...], [...] - [...], [...], [...], [...]-[...], [...]-[...] - [...], wydzielonej z księgi wieczystej Kolonia [...], z tej nieruchomości sprzedała Z. U. działkę gruntu niezabudowaną o pow. 560 m2, położoną w Warszawie przy ul. [...], oznaczoną nr [...] i projektowanym nr hipotecznym [...]. Strony oświadczyły, że odnośny akt sprzedaży wymienionej działki został zawarty przez nie w końcu lipca 1944 r., jednak nie pamiętają nazwiska notariusza, który akt ten sporządził, przy czym akt ten ujawniony został w księdze wieczystej, lecz księga ta zaginęła w czasie ewakuacji hipoteki w 1944 r. i posiadane przez U. wypisy aktu kupna uległy spaleniu w czasie działań wojennych. Oświadczyły, że aktem niniejszym potwierdzają sprzedaż działki nr [...], o pow. 560 m2 i wyrażają zgodę w związku z tą sprzedażą na dokonanie odpowiedniego wpisu we właściwej księdze wieczystej, przy czym H. R. przyznała, że cała cena sprzedaży za powyższą działkę została jej zapłacona.

Zgodnie z treścią zaświadczenia Wydziału Planowania Miasta Zarządu Miejskiego w m. Warszawie z 1943 r., opartego na planie sporządzonym przez mierniczego przysięgłego J. R. 29 grudnia 1942 r. L d.z. [...] nieruchomość hip. [...] obejmowała powierzchnię 916 m2 zaś nieruchomość hip. [...] obejmowała powierzchnię 769 m2.

Komisja wskazała, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z 19 listopada 1992 r., sygn. akt [...] spadek po F. R. zmarłym [...] października 1956 r. nabyli: żona H. R. i wnuk K. R. po 1/2 części spadku każde z nich, natomiast spadek po H. R. zmarłej [...] listopada 1980 r. nabył wnuk K. R.

Wnioskiem z 25 sierpnia 2008 r. K. R. zwrócił się o przyznanie odszkodowania za pozbawienie faktycznej możliwości władania działką położoną w Warszawie w obrębie ulic [...] i [...] o pow. całkowitej 5 ha 4142,75 m2, oznaczonej w księdze hipotecznej nieruchomości pod nazwą "Kolonia [...]" inw. nr [...], która na podstawie dekretu z 26 października 1945 r. przeszła na własność państwa. Jako podstawę wniosku wskazał art. 215 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej ugn).

Aktem notarialnym z 10 września 2010 r., nr Rep. [...] K. R. udzielił J. P. pełnomocnictwa do szeroko pojętych czynności faktycznych i prawnych, których celem i skutkiem będzie zrealizowanie wszelkich wymogów niezbędnych i potrzebnych do otrzymania odszkodowania za nieruchomość opisaną w § 1 aktu, jako "Kolonia [...]". W treści aktu wskazano równocześnie, że pełnomocnik może być drugą stroną czynności prawnej, dokonywanej w imieniu mocodawcy, może reprezentować wszystkie strony czynności, które dokonywać będzie w imieniu mocodawcy.

Następnie aktem notarialnym z 19 stycznia 2011 r., nr rep. [...] r. J. P., powołując się na udzielone wcześniej pełnomocnictwo, działający w imieniu własnym, jako kupujący oraz w imieniu i na rzecz K. R., a także K. S., K. S., M. K. zawarli umowę sprzedaży spadku i umowę o dział przedmiotowego spadku.

Na mocy ww. aktu notarialnego J. P. działając w imieniu własnym oraz na rzecz K. R. sprzedał spadek po H. R: K. S. (udział w 1/4 części), K. S. (udział w 1/4 części), M. K. (udział w 1/4 części) oraz samemu sobie (udział w 1/4 części).

Następnie osoby te dokonały działu spadku po H. R. w ten sposób, że:

K. S. nabyła część nieruchomości w postaci działek, oznaczonych numerami hip.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. K. S. nabyła część nieruchomości w postaci działek, oznaczonych numerami hip.: [...],.[...],.[...],.[...],.[...],.[...],.[...],.[...],.[...],.[...],.[...],.[...],.[...]. M. K. nabyła część nieruchomości w postaci działek, oznaczonych numerami hip.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...]. J. P. nabył część nieruchomości w postaci działek oznaczonych numerami hip: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

Wnioskami z 31 stycznia 2011 r. M. K. wystąpiła o odszkodowanie za nieruchomość położoną przy ul. [...] i [...] o nr hip.: [...] i [...].

Decyzją z 24 listopada 2011 r., nr 520/GK/DW/2011 Prezydent m. st. Warszawy, działając na podstawie art. 215 ust. 2 ugn, ustalił na rzecz M. K. odszkodowanie w wysokości 1.089.118 zł za nieruchomości o pow. 1246 m2 położone w Warszawie przy ul. [...] ozn. hip. jako "Kolonia [...]" rej. : hip [...], która obecnie stanowi część działki ewidencyjnej nr [...] z obr. [...], hip. [...], która obecnie stanowi część działki ewidencyjnej nr [...] z obr. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że nieruchomość znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).

Dokonując ustaleń spełnienia określonej w art. 215 ust. 2 ugn przesłanki przeznaczenia działki pod budownictwo jednorodzinne organ ustalił, że zgodnie z ogólnym planem zabudowania m.st. Warszawy zatwierdzonym przez Ministerstwo Robót Publicznych 11 sierpnia 1931 r., obowiązującym w dacie wejścia w życie dekretu z 26 października 1945 r., nieruchomości znajdowały się w strefie IVa, w której obowiązywała zabudowa "luźna lub grupowa" o 2 kondygnacjach i 50% powierzchni zabudowania. Zatem mogły być, w ocenie organu, przeznaczone pod budownictwo jednorodzinne.

W kwestii pozbawienia byłych właścicieli faktycznej możliwości władania działką po 5 kwietnia 1958 r., organ wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że projektowane działki hipoteczne nr [...], nr [...] objęte zostały, zgodnie z wykreśleniem geodety uprawnionego – A. R. wstępną propozycją lokalizacji szczegółowej szkoły podstawowej z 20 grudnia 1958 r. wg. szkicu nr [...] wydaną przez Prezydium Rady Narodowej W-wa - [...]. Zgodnie z informacją tam zawartą teren objęty wstępną propozycją lokalizacji na ten czas użytkowany był czasowo pod uprawę ogrodniczą. Lokalizacja szczegółowa miała zostać wydana po przedstawieniu zatwierdzonego projektu budynku i planu zagospodarowania terenu. Prezydent m.st. Warszawy wskazał, że w piśmie z 23 lipca 2010 r., znak: [...] Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] poinformował, że nieruchomości ozn. nr hip. [...] i [...], weszły w skład osiedla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej [...]. Decyzją [...] z 19 września 1993 r. zatwierdzony został plan realizacyjny osiedla dla SBM Nauczycieli, a następnie wydawane były pozwolenia na budowę poszczególnych budynków, które zrealizowane były pod koniec lat 90-tych.

W ocenie Prezydenta z analizy dokumentacji wynika, że pozbawienie byłych właścicieli faktycznej możliwości władania nieruchomością, będącą przedmiotem niniejszej decyzji, nastąpiło po 5 kwietnia 1958 r., a zatem spełnione zostały obie przesłanki kwalifikujące ww. nieruchomości do wypłacenia odszkodowania za działki budowlane. Wysokość odszkodowania ustalono na podstawie operatów szacunkowych sporządzonych 2 listopada 2011 r. w których rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając cel wyceny i aktualne ceny gruntów na rynku nieruchomości, określił wartość nieruchomości na kwotę 1.089.118 zł.

Pismem z 8 października 2018 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu wniósł sprzeciw od decyzji Prezydenta zarzucając wydanie jej w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, tj. z rażącym naruszeniem prawa, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji. W ocenie Prokuratora kwestionowaną decyzję oparto na błędnym przyjęciu, że stroną uprawnioną do przyznania odszkodowania są następcy prawni H. R., podczas gdy z zebranych w sprawie dokumentów wynika, że wymieniona nigdy skutecznie nie nabyła prawa własności nieruchomości o pow. 5 ha 4142, 75 m2 ozn. jako "Kolonia [...]", hip. [...], gdyż akt notarialny z 22 lipca 1942 r., nr rep. [...] sporządzony został przed niemieckim notariuszem w Generalnym Gubernatorstwie A. E.. Wobec obowiązujących przepisów dekretu z 6 czerwca 1945 r. o mocy obowiązującej orzeczeń sądowych wydanych w okresie okupacji niemieckiej na terenach R.P. (Dz. U. nr 25, poz. 151) w brzmieniu dekretu z 11 kwietnia 1947 r. (Dz. U. nr 32, poz. 144) nie mógł być on uznany za ważny w rozumieniu prawa polskiego zwłaszcza, że okoliczności dotyczące zawarcia przedmiotowej umowy wskazują, iż naruszała ona interesy Państwa Polskiego i jego obywateli, prowadząc do zaspokojenia roszczeń osób przynależnych do narodowości niemieckiej reprezentowanych przez Reichsfuhrera SS Komisarza Rzeczy dla utwierdzania niemieckości Heinricha Himmlera i Niemieckiego Towarzystwa Powierniczo - Przesiedleńczego sp. z o.o. w Berlinie oraz SS - Untersturmfuhrera Gerharda Stabenow, na podstawie przepisów prawnych Rzeczy Niemieckiej. Ponadto w sprzeciwie zarzucono naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 § 1 kpa polegające na niedochowaniu przez Prezydenta obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i rozstrzygnięcia sprawy bez podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego w sferze podmiotowej, a w konsekwencji dokonania oceny okoliczności faktycznych na podstawie niepełnego materiału dowodowego.

Postanowieniem z 3 lipca 2019 r., nr 500/2019 Wojewoda Mazowiecki zawiesił postępowanie w sprawie ze sprzeciwu Prokuratora do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Komisję o sygn. KR II R 22/19.

Komisja uznała, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy o ustaleniu i wypłacie odszkodowania na rzecz beneficjentki została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Komisja wskazała na zasady postępowania wynikające z art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz stwierdziła, że Prezydent nie przedstawił w sposób zgodny z powołanymi zasadami motywów rozstrzygnięcia, a ustalenia faktyczne nie spełniają wymogów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa. Ponadto badane rozstrzygnięcie narusza normy określone w treści art. 104 § 2 i 107 § 3 kpa.

Komisja zaznaczyła, że materialnoprawną podstawę decyzji Prezydenta stanowi art. 215 ust. 2 ugn. Przytoczyła treść tego przepisu podkreślając, że ma on charakter szczególny w stosunku do ogólnych zasad przyznawania odszkodowania przewidzianych w ugn. Szczególny charakter tego przepisu nakazuje ścisłą jego wykładnię. Gramatyczna wykładnia art. 215 ust. 2 ugn prowadzi do wniosku, że odszkodowanie przysługuje wówczas, gdy działka była objęta działaniem dekretu z 26 października 1945 r., przed datą wejścia w życie dekretu mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne oraz jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po 5 kwietnia 1958 r.

Wskazane warunki muszą być spełnione kumulatywnie.

Zgodnie z brzmieniem art. 215 ust. 2 ugn osobą uprawnioną do złożenia wniosku o odszkodowanie jest poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni. Natomiast stosownie do treści art. 4 pkt. 4 ugn, jako poprzedniego właściciela należy przez to rozumieć osobę, która została pozbawiona prawa własności nieruchomości wskutek jej wywłaszczenia albo przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego na podstawie innych tytułów.

Komisja przedstawiła stanowisko doktryny oraz orzecznictwo dotyczące rozumienia pojęcia "poprzedniego właściciela" i zaznaczyła, że obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o odszkodowanie było precyzyjne ustalenie poprzedniego właściciela nieruchomości objętej wnioskiem przed dniem wejścia w życie dekretu z 26 października 1945 r., tj. 21 listopada 1945 r. Obowiązkiem organu było zatem dokonanie ustalenia, czy osoba składająca wniosek była poprzednim właścicielem gruntu lub jego następcą prawnym na 20 listopada 1945 r.

Komisja stwierdziła, że Prezydent nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości istnienia i zakresu prawa własności do nieruchomości, podmiotu któremu prawo to przysługiwało, ale także wszelkich istotnych okoliczności, które mogły mieć wpływ na skuteczność wykonywanego prawa. Zaniechał zgromadzenia pełnego materiału dowodowego poprzestając w tym zakresie na niezweryfikowanych, fragmentarycznych informacjach, co skutkowało przyjęciem ustalenia, że stroną uprawnioną do przyznania odszkodowania są następcy prawni H. R.

Prezydent ustalenia tego dokonał na podstawie zaświadczenia Sądu Rejonowego dla Warszawy [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z 16 czerwca 2005 r., nr L.dz [...] przyjmując, że tytuł własności nieruchomości zapisany był na imię H. R., na mocy wniosku nr [...] z 9 marca 1944 r.

Komisja wskazała, że organ pominął istotne treści tego zaświadczenia. Już z pierwszego zdania zaświadczenia wynika wprost, że część księgi hipotecznej pod nazwą "Kolonia [...]", inw. Nr [...] przeznaczona na wpisy w postaci wykazu hipotecznego tomów I, II, III i IV uległa zniszczeniu, zaś na podstawie pozostałej części nie można określić czy część zaginiona zawierała wpisy i jakiej treści. W kolejnym akapicie wprost wskazano, że księgę hipoteczną należy uznać za zniszczoną w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o księgach wieczystych z 6 lipca 1982 r. i z uwagi na to zaświadczenie o treści księgi nie może być wydane.

Ponadto występuje rozbieżność nazwiska notariusza, jak również samej daty sporządzenia aktu notarialnego. W ww. zaświadczeniu wskazano, iż akt na podstawie którego H. R. nabyła prawo własności nieruchomości o pow. 5 ha 4142,75 m 2 ozn. jako " Kolonia [...]" hip. [...], został "zdziałany 28 lipca 1942 roku za rep [...] przed A. G. notariuszem w Warszawie".

W ocenie Komisji zaświadczenie Sądu Rejonowego dla Warszawy [...] z 16 czerwca 2005 r. nie wskazuje w sposób jednoznaczny okoliczności, że H. R. była poprzednią właścicielką nieruchomości objętej wnioskiem o odszkodowanie, w tym przede wszystkim w jakim zakresie.

Wobec niejasności treści przedmiotowego zaświadczenia, jak również braku samego aktu notarialnego, organ prowadzący postępowanie powinien zachować szczególną ostrożność przy ocenie prawa własności poprzedniego właściciela nieruchomości oraz dążyć do zgromadzenia jak największej liczby innych źródeł dowodowych pozwalających na potwierdzenie lub weryfikację dokonanych ustaleń i dokonać także krytycznej jego weryfikacji. W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji brak jest jakichkolwiek szerszych rozważań organu w tym zakresie, poprzestano przy tym wyłącznie na fragmentarycznym odesłaniu do treści zaświadczenia Sądu Rejonowego.

Komisja uznała, że Prezydent powołał się ponadto w uzasadnieniu decyzji na wniosek nr [...] z 9 marca 1944 r., jednakże uczynił to w sposób blankietowy, za pośrednictwem informacji wskazanych w zaświadczeniu Sądu Rejonowego dla Warszawy [...] z 16 czerwca 2005 r. Powyższe nastąpiło poprzez przytoczenie treści przedmiotowego zaświadczenia w uzasadnieniu decyzji. W tym zaś zakresie, w ocenie Komisji, organ rozpoznający sprawę naruszył zasadę bezpośredniości w prowadzeniu postępowania dowodowego, bowiem konstruując przedmiotowe ustalenie faktyczne nie oparł się na dowodzie o charakterze pierwotnym.

Zdaniem Komisji treść analizowanego zaświadczenia Sądu Rejonowego nie wskazuje w sposób precyzyjny okoliczności dobrowolnego odstąpienia przez H. R. Gminie Miasta Warszawy nieruchomości odchodzących pod regulację ulic [...] i pięciu projektowanych prostopadłych do ulicy [...], tj. gruntu o pow. 1 h 1728,25 m2 oraz odchodzącego pod użyteczność publiczną placu o pow. 3149,50 m 2. Powyższe czynności prawne zostały dokonane aktami notarialnymi z 5 lutego 1943 r., nr rep. [...] oraz 20 lutego 1943 r., nr rep. [...] zeznanymi przed K. J. Czynności te miały miejsce przed datą sporządzenia wniosku z marca 1944 r. Ponadto wskazane akty notarialne znajdowały się w zbiorze dokumentów Sądu Rejonowego wystawiającego przedmiotowe zaświadczenie.

Komisja przytoczyła treść aktu notarialnego z 16 maja 1947 r., nr rep. [...] sporządzonego przez notariusza W. R., którym H. R. i Z. U. potwierdziły sprzedaż działki nr [...] o pow. 560 m2 i wskazała, że zestawienie treści analizowanego zaświadczenia z treścią tego aktu notarialnego kreuje kolejne wątpliwości co do wiarygodności powołanego dokumentu, przede wszystkim w kontekście dokonania ustalenia przez organ, czy H. R. była poprzednią właścicielką nieruchomości objętej wnioskiem o odszkodowanie.

W ocenie Komisji ustalenie, że H. R. była poprzednią właścicielką na podstawie wniosku z 9 marca 1944 r. jest niepewne i nieprecyzyjne z uwagi na datę odległą do 20 listopada 1945 r. (tj. ostatniego dnia przed wejściem w życie dekretu). Występująca ponad 1,5 roczna przerwa, nie pozwala na jednoznaczne wykluczenie okoliczności, że H. R. od 9 marca 1944 r. do 20 listopada 1945 r. nie dokonywała kolejnych rozporządzeń przedmiotowymi nieruchomościami. Tym bardziej mając na uwadze okoliczność, że H. R. w lipcu 1944 r. dokonała rozporządzenia nieruchomością hip. [...] na rzecz Z. U.

Ponadto w treści aktu notarialnego z 16 maja 1947 r., nr rep. [...] H. R. i Z. U. nie wymieniają dawnych działek hipotecznych nr [...] i [...], jako własności H. R. Natomiast w treści analizowanego zaświadczenia Sądu Rejonowego dawne działki hip. [...] i [...] zostały wymienione, jako należące do H. R. Przedmiotowe działki zaś obejmowały powierzchnię 916 m2 i 769 m2, tj. łącznie pow. 1,685 m2.

Zdaniem Komisji powołane w treści uzasadnienia decyzji zaświadczenie nie odzwierciedla rzeczywistego stanu własności przedmiotowej nieruchomości na 9 marca 1944 r., bowiem przeczą temu wnioski płynące z analizy innych dokumentów zbioru dokumentacji akt księgi dawnej Kolonia [...] hip. [...]. Prezydent m.st. Warszawy nie zawarł przy tym w treści uzasadnienia decyzji jakichkolwiek rozważań w tym zakresie.

Komisja podkreśliła, że wniosek K. R. dotyczył odszkodowania za całą nieruchomość. Organ zdecydował o rozpoznaniu wniosku w kilku kolejnych decyzjach, a więc o wydaniu decyzji częściowych, zgodnie z art. 104 § 2 kpa.

W uzasadnieniu decyzji brak jest wzmianki co do przyczyny zastosowania tej normy prawnej.

Komisja wskazała ponadto, że pomimo zaginięcia aktu notarialnego z 22 lipca 1942 r., nr rep. [...] na podstawie zgromadzonej dokumentacji możliwe jest ustalanie, że przedmiotowy akt notarialny został sporządzony przez niemieckiego notariusza w Generalnym Gubernatorstwie A. E. Jest to o tyle istotne, gdyż w takim przypadku nie jest wykluczone, że na mocy obowiązującego prawa czynność prawna zeznana przed niemieckim notariuszem, w okresie okupacji, może okazać się nieważna. Komisja obszernie przedstawiła uwarunkowania prawno- historyczne, celem pełnego wyjaśnienia okoliczności zawarcia przedmiotowej umowy sprzedaży nieruchomości, ze wskazaniem na znaczące zmiany w zakresie funkcjonowania systemu prawnego II RP, w tym także polskiego notariatu na ziemiach polskich w okresie okupacji niemieckiej, powołując przepisy prawa i orzecznictwo.

Komisja stwierdziła, że czynność prawna na mocy której H. R. nabyła nieruchomość na mocy aktu notarialnego z 22 lipca 1942 r. zeznanego przed niemieckim notariuszem w Generalnym Gubernatorstwie A. E. budzi uzasadnione wątpliwości co do jej ważności w świetle treści art. 1 i ust. 2 dekretu z 6 czerwca 1945 r. o mocy obowiązującej orzeczeń sądowych wydanych w okresie okupacji niemieckiej na terenach RP w brzmieniu nadanym dekretem z 11 kwietnia 1947 r. Budzi uzasadnione wątpliwości transakcja zakupu nieruchomości dokonana przez H. R. z wysokimi przedstawicielami III Rzeszy Niemieckiej. W ocenie Komisji zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że wskazana czynność prawna została dokonana na podstawie przepisów skierowanych przeciwko Państwu Polskiemu. Prawdopodobieństwo spełnienia ww. przesłanki zdaje się potwierdzać fakt, że przedmiotową czynność inicjował i zatwierdzał G. S. działający w imieniu Reichsfuhrera SS, jako Komisarza Rzeszy dla utwierdzenia niemieckości. Dokument sygnowany jest godłem III Rzeszy, opatrzony pieczęcią notariusza także z symbolem III Rzeszy.

Niemniej jednak, Komisja powstrzymała się przy tym od kategorycznych stwierdzeń w tym przedmiocie, gdyż ewentualne stwierdzenie nieważności umowy cywilnoprawnej pozostaje poza zakresem kompetencji Komisji, bowiem właściwym do wydania odpowiednich w tym zakresie orzeczeń jest wyłącznie sąd powszechny.

Dlatego też, działania Komisji w tym zakresie sprowadzają się wyłącznie do zasygnalizowania organowi pierwszej instancji konieczności podjęcia odpowiednich rozważań, gdyż do niego należy ocena, czy w sprawie ziściły się przesłanki z 97 § 1 pkt 4 kpa (zagadnienie wstępne), jak również ocena celowości wniesienia powództwa w przedmiotowej kwestii.

W ocenie Komisji uzasadnione wątpliwości budzą także ustalenia organu w zakresie dotyczącym przesłanki przeznaczenia przedmiotowych działek pod budownictwo jednorodzinne. Organ ustalił, że zgodnie z ogólnym planem zabudowania m.st. Warszawy zatwierdzonym przez Ministerstwo Robót Publicznych 11 sierpnia 1931 r., obowiązującym w dacie wejścia w życie dekretu z 26 października 1945 r., nieruchomości położone przy ul. [...] ozn. hip. [...] i [...], które powstały w wyniku parcelacji nieruchomości hipotecznej "Kolonia [...]" znajdowały się w strefie IV a, w której obowiązywała zabudowa "luźna lub grupowa" o 2 kondygnacjach i 50% powierzchni zabudowania.

W ocenie Komisji analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez Prezydenta nie pozwala na jednoznaczne i precyzyjne ustalenie w jakiej określonej strefie planu przedmiotowe działki się znajdują. Na poczynienie takich kategorycznych ustaleń nie pozwala bowiem materiał dowodowy. Zdaniem Komisji wykreślenie sporządzone przez geodetę A. R. jest nieczytelne i nieprecyzyjne. Nie zawarto w nim wykreśleń dawnych działek hipotecznych, czy też współczesnych działek. W związku z powyższym niemożliwe jest zweryfikowanie rzeczywistego położenia określonych działek w danej strefie w sposób precyzyjny. Poza tym powołane wyżej dokumenty zostały dołączone do materiału dowodowego, jako załączniki pisma strony z 20 maja 2009 r. Wykreślenie należy ocenić jako dokument prywatny, który stanowi dowód tego, że osoba która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokumenty prywatne stanowią dowód tego, że zawarte w nich oświadczenia pochodzą od wystawcy, lecz nie przesądzają o zgodności zawartych w nich twierdzeń ze stanem faktycznym. Wiarygodność tych oświadczeń winna być oceniana tak samo, jak innych dowodów w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 80 kpa. Tymczasem Prezydent nie zbadał tego dokumentu oraz zaniechał dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na opisaną wyżej okoliczność, która miała istotne znaczenie przy ustalaniu kolejnej kluczowej przesłanki niniejszej sprawy.

Powyższych wątpliwości nie usuwa także analiza operatów szacunkowych z 2 listopada 2011 r., w których zawarto inne opracowanie przedmiotowego planu zabudowy m.st. Warszawy, jednakże zawierające tożsame wady. Ponadto porównanie ustaleń dotyczących przeznaczenia przedmiotowych nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne poczynionych przez Prezydenta z ustaleniami poczynionymi w operatach szacunkowych w istocie potwierdzają zapatrywania Komisji w tym zakresie, gdyż w tym przedmiocie występują istotne rozbieżności pomiędzy ustaleniami biegłego zawartymi w operacie, a ustaleniami organu w uzasadnieniu decyzji. W operacie szacunkowym z 2 listopada 2011 r. dotyczącym dawnej nieruchomości hipotecznej hip. nr [...] na k. [...] wskazano, że "(...) Według planu jw. opiniowana nieruchomość hipoteczna przeznaczona była pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o charakterze zwartym z dopuszczalną 50 % -ową zabudową terenu do wysokości 3 - ch kondygnacji." W operacie zaś z 2 listopada 2011 r. dotyczącym dawnej nieruchomości hip. nr [...] wskazano, że "(...) Według planu jw. opiniowana nieruchomość hipoteczna przeznaczona była pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w rozproszonej zabudowie do wysokości maksymalnie 2 - ch kondygnacji". Natomiast ustalenia poczynione przez organ w decyzji sprowadzają się do stwierdzenia, że nieruchomości położone przy ul. [...] ozn. hip. [...] i [...] znajdowała się w strefie IVa, w której obowiązywała zabudowa "luźna lub grupowa" o 2 kondygnacjach i 50% powierzchni zabudowania.

Ponadto biegły w operacie szacunkowym dotyczącym dawnej działki hip. [...] ustalił, że przedmiotowa nieruchomość była przeznaczona do "rozproszonej" zabudowy. Natomiast organ w decyzji wskazał, że w zakresie przedmiotowych działek obowiązywała zabudowa "luźna lub grupowa". Natomiast jak wynika z informacji zawartych w tabeli wraz z wyjaśnieniami do planu zabudowy z 11 sierpnia 1931 r. zabudowa "luźna lub grupowa" została wyłącznie przewidziana do stref od I do III, zaś strefy od III a do VI mają określony sposób zabudowy wyłącznie jako "zwarty". Prezydent w uzasadnieniu decyzji zaniechał także oceny operatów szacunkowych sporządzonych w niniejszej sprawie.

W ocenie Komisji ustalenia Prezydenta budzą uzasadnione wątpliwości. Organ I instancji powinien uzupełnić materiał dowodowy o precyzyjne i czytelne wykreślnie biegłego specjalisty na przedmiotowym planie zabudowy, uwzględniające przy tym granice dawnych działek hipotecznych.

Komisja uznała, że Prezydent nie zbadał w sposób prawidłowy drugiej z przesłanek wskazanych w art. 215 ust. 2 ugn, tj. pozbawienia byłych właścicieli faktycznej możliwości władania działką po 5 kwietnia 1958 r. W uzasadnieniu decyzji Prezydent wyjaśnił, że na podstawie zgromadzonej dokumentacji ustalono, iż projektowane działki hip. ozn. nr [...], nr [...] objęte zostały, zgodnie z wykreśleniem geodety uprawnionego – A. R., wstępną propozycją lokalizacji szczegółowej szkoły podstawowej z 20 grudnia 1958 r. wg. szkicu nr [...] wydaną przez Prezydium Rady Narodowej W-wa - [...]. Zgodnie z informacją tam zawartą teren objęty wstępną propozycją lokalizacji na ten czas użytkowany był czasowo pod uprawę ogrodniczą. Lokalizacja szczegółowa miała zostać wydana po przedstawieniu zatwierdzonego projektu budynku i planu zagospodarowania terenu. W kolejnym wątku uzasadnienia decyzji Prezydent m.st. Warszawy wskazał, że w piśmie z 23 lipca 2010 r., znak: [...] Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] poinformował, że nieruchomości ozn. nr hip. [...] i [...], weszły w skład osiedla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej [...]. Decyzją [...] z 19 września 1993 r. zatwierdzony został plan realizacyjny osiedla dla SBM Nauczycieli, a następnie wydawane były pozwolenia na budowę poszczególnych budynków, które zrealizowane były pod koniec lat 90-tych.

W ocenie Komisji uzasadnienie decyzji Prezydenta, co do spełnienia przesłanki pozbawienia byłych właścicieli faktycznej możliwości władania działką po 5 kwietnia 1958 r., jest zbyt ogólnikowe i niejasne, przez co nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. W tym przedmiocie organ poprzestaje na odesłaniu do wykreślenia dokonanego przez geodetę uprawnionego A. R.

Zdaniem Komisji ustalenie o charakterze kluczowym dotyczące przesłanki utraty faktycznej możliwości władania przedmiotową nieruchomością przez dawną właścicielkę zostało ustalone na podstawie wykreślenia A. R., które stanowiło dowód o charakterze prywatnym. Organ nie był uprawniony do zastępowania dowodu z opinii biegłego dowodem o charakterze prywatnym, bowiem wyłącznie biegły powołany przez organ legitymuje się wymaganą bezstronnością przy sporządzaniu opinii. Takich gwarancji nie zapewnia opinia wykonania na zlecenie strony.

Komisja podała, że Prezydent m.st. Warszawy oparł ustalenia w kwestii dotyczącej badania utraty możliwości władania na wstępnej propozycji lokalizacji szczegółowej szkoły podstawowej z 20 grudnia 1958 r. wg. szkicu nr [...] wydaną przez Prezydium Rady Narodowej W-wa - [...]. Oznacza to, że Prezydent buduje przedmiotowe ustalenie nawet nie na decyzji lokalizacyjnej, lecz na wstępnej propozycji lokalizacji szczegółowej, czyli na czynnościach o charakterze prawnym poprzedzających wydanie odpowiedniej decyzji lokalizacyjnej. Natomiast wydanie decyzji lokalizacyjnej było zdarzeniem prawnym i nie przesądzało samo przez się, że po jej wydaniu poprzedni właściciel został pozbawiony faktycznej możliwości władania nieruchomością. Ze zgromadzonej dokumentacji nie wynika, czy w ogóle rozpoczęto faktyczną realizację przedmiotowej inwestycji.

Trudno przy tym pominąć okoliczność, którą zasygnalizował organ I instancji, tj. fakt, że w chwili sporządzania wstępnej propozycji lokalizacji szkoły podstawowej przedmiotowy teren był użytkowany tymczasowo pod uprawę ogrodniczą. Prezydent zaniechał przy tym podjęcia próby szerszego wyjaśnienia przez kogo i w jakich okolicznościach, a przede wszystkim od kiedy wskazana działalność ogrodnicza była prowadzona. Mając zaś na uwadze datę sporządzenia analizowanego dokumentu, tj. 20 grudnia 1958 r. uzasadnione jest przypuszczenie, że nad przedmiotowym terenem dawna właścicielka mogła utracić możliwość faktycznego władania przed 5 kwietnia 1958 r. Komisja zauważyła, że niniejszy teren był już w obszarze zainteresowań ówczesnych władz państwowych przynajmniej od 5 stycznia 1951 r., bowiem w tej dacie wydano zaświadczenie lokalizacyjne nr [...] przyznające Zakładom G. teren nieruchomości przy ul. [...]. Jak wynika z treści pisma z 9 stycznia 1956 r. dot. lokalizacji szczegółowej nr [...] przy ul. [...] na [...], wobec nierozpoczęcia realizacji inwestycji i nadesłania przez inwestora Zakł. G. zrzeczenia się ww. lokalizacji szczegółowej Odział Planu Miasta SUB w porozumieniu z Miejską Komisją Planowania Gospodarczego uchylił przedmiotowe zaświadczenie lokalizacyjne. Z powyższego wynika, że planowana we wczesnych latach 50 - tych inwestycja na przedmiotowym terenie nie została zrealizowana. Niemniej jednak, fakt braku realizacji przedmiotowej inwestycji nie zwalniał organu od wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności dotyczących przedmiotowego terenu w dacie wcześniejszej, aniżeli wskazana w wykreśleniu data 20 grudnia 1958 r.

W zakresie odesłania do treści pisma z 23 lipca 2010 r., znak: [...] Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...], to w ocenie Komisji organ nie jest uprawniony do oddelegowywania kluczowego ustalenia w sprawie do treści pisma innej jednostki organizacyjnej, gdyż stanowi to naruszenie reguł zbierania dowodów jak i prowadzenia postępowania wyjaśniającego w postępowaniu administracyjnym, tj. naruszenie zasady bezpośredniości. Wskazane w piśmie informacje nie mogą przy tym stanowić podstawy do przyjęcia ustalenia, iż poprzedni właściciel utracił możliwość faktycznego władania przedmiotową nieruchomością. Nie pozwala na poczynienie takiego ustalenia także wskazana w treści pisma decyzja [...] z 19 września 1993 r., którą zatwierdzony został plan realizacyjny osiedla dla SBM Nauczycieli, a następnie wydawane były pozwolenia na budowę poszczególnych budynków, które zrealizowane były pod koniec lat 90-tych, bowiem realizacja wskazanych wyżej inwestycji nastąpiła w okresie zbyt odległym od daty 5 kwietnia 1958 r. Nadto organ nie wykazał przy tym, że przedmiotowy teren nie był użytkowany przez jakikolwiek inny podmiot przed realizacją tychże inwestycji.

W ocenie Komisji Prezydent m.st. Warszawy nie wyjaśnił w wystarczający sposób przesłanki pozbawienia byłych właścicieli faktycznej możliwości władania działką po 5 kwietnia 1958 r. Koniecznym jest więc uzupełnienie zebranego materiału dowodowego, m.in. o archiwalne zdjęcia lotnicze, czy też wystąpienie do wszystkich instytucji mogących posiadać jakąkolwiek dokumentację lub informacje w tym zakresie, celem precyzyjnego ustalenia rzeczywistego momentu utraty przez poprzedniego właściciela możliwości faktycznego władania nieruchomością.

Konieczne jest podjęcie próby poszukiwania nowych dowodów na tę okoliczność. Ponadto w zgromadzonym przez Prezydenta m.st. Warszawy materiale dowodowym brak jest dokumentów wskazujących na możliwość faktycznego władania nieruchomością przez H. R. przed 5 kwietnia 1958 r. W przedmiotowej sprawie organ nie podjął żadnych czynności w celu ustalenia, co działo się z nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r.

Komisja wskazała także na naruszenia art. 104 § 2 i 107 § 3 kpa. Wyjaśniła, że jak wynika z treści art. 104 § 2 kpa decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. W przypadku wydania decyzji częściowej konieczne jest wyraźne wskazanie tego faktu w treści decyzji. Brak określenia granic rozstrzygnięcia uniemożliwia stronie postępowania, a w dalszej kolejności organowi odwoławczemu i sądom, dokonanie oceny kompletności rozstrzygnięcia zawartego w takiej decyzji. W kontrolowanej decyzji organ nie wskazał przyczyny częściowego rozpoznania wniosku oraz nie poinformował o trybie i terminie rozpoznania pozostałej części sprawy. W niniejszej sprawie zostało wydanych szereg decyzji w różnych datach, w zakresie dotyczącym rozpoznania przez Prezydenta wniosku o odszkodowanie. Brak zaś jakichkolwiek wyjaśnień ze strony organu co do przyczyny takiego potraktowania wniosku.

Komisja na podstawie art. 29 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pt. 4a ustawy z 9 marca 2017 r. uchyliła decyzję Prezydenta i przekazała mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Komisja uznała, że decyzja o ustaleniu i wypłacie odszkodowania została wydana w oparciu o budzące wątpliwości i niezupełne ustalenia w zakresie stanu faktycznego, w szczególności z uwagi na brak ustalenia istnienia i zakresu prawa własności do nieruchomości, podmiotu któremu to prawo przysługiwało, występujących wątpliwości co do sposobu ustalenia przeznaczenia nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne oraz ustalenia rzeczywistego momentu utraty przez poprzedniego właściciela faktycznej możliwości władania nieruchomością. Nadto organ rozpoznający sprawę w I instancji naruszył przy tym liczne reguły i zasady prowadzenia postępowania dowodowego, w tym m.in. zasadę bezpośredniości jak i zakaz zastępowania opinii biegłego prywatnymi wyjaśnieniami strony postępowania.

Ponadto, w ocenie Komisji, doszło do naruszeń norm proceduralnych, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa, a także przepisów art. 104 § 2 i 107 § 3 kpa.

W konsekwencji Komisja uznała, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy podlega uchyleniu w całości i przekazaniu sprawy do jej ponownego rozpatrzenia.

Komisja stwierdziła, że konieczne jest przeprowadzenie kluczowych czynności dowodowych, jak i wyjaśniających, celem rozpoznania niniejszego wniosku Z uwagi na skalę naruszeń należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości, tj. w zakresie wszystkich przesłanek przewidzianych w treści art. 215 ust. 2 ugn.

Rozpatrując sprawę ponownie organ będzie zobowiązany do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, tj. ustalenia poprzedniego właściciela nieruchomości, w tym także zakresu, w jakim rzeczywiście uprawienia właścicielskie temu podmiotowi przysługiwały, wyczerpującego rozważenia kwestii dotyczących okoliczności zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości w kontekście przepisów dekretu o mocy obowiązującej orzeczeń sądowych, w tym także rozważenia celowości wystąpienia do sądu cywilnego o stwierdzenie nieważności tej umowy oraz wyjaśnienia wątpliwości dotyczących ustalenia przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na budownictwo jednorodzinne. Organ zobowiązany będzie ustalić kiedy dawna właścicielka nieruchomości utraciła faktyczną możliwość władania nieruchomością. Ponadto, w ocenie Komisji, konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego, m.in. o archiwalne zdjęcia lotnicze, czy też wystąpienie do wszystkich instytucji mogących posiadać jakąkolwiek dokumentację lub informacje, celem precyzyjnego ustalenia rzeczywistego momentu utraty przez dawną właścicielkę nieruchomości możliwości faktycznego władania nieruchomością.

Postanowieniem z 11 lutego 2020 r. Komisja odmówiła uzupełnienia swojej decyzji w zakresie orzeczenia o obowiązku zwrotu na rzecz Miasta st. Warszawy nienależnego świadczenia przez beneficjenta decyzji Prezydenta z 24 listopada 2011 r.

Skargi na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z 14 stycznia 2020 r. wnieśli: M. K. (sprawa o sygn. akt I SA/Wa 684/20) i Miasto st. Warszawa (sprawa o sygn. akt I SA/Wa 685/20), przy czym Miasto st. Warszawa wniosło skargę na wskazane fragmenty uzasadnienia decyzji Komisji.

Skarżąca M. K. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 38 ust. 1 ustawy z 9 marca 2017 r. w zw. z art. 28 kpa oraz art. 8 § 1, art. 9 i 10 § 1 kpa w zw. z art. 16 ust. 2 i 3 ustawy o Komisji, poprzez pominięcie jako strony postępowania K. R. - spadkobiercy dawnej właścicielki nieruchomości, mimo że był on uczestnikiem postępowania reprywatyzacyjnego;

2. art. 215 ust. 2 ugn w zw. z art. 6, 7, 77, 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa, poprzez nieuzasadnione kwestionowanie istnienia i zakresu prawa własności H. R. do nieruchomości przy ul. [...];

3. art. 215 ust. 2 ugn oraz art. 7, 77, 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa, poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz dokonanie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez błędne uznanie, że Prezydent m.st. Warszawy nie ustalił daty faktycznej utraty władania nieruchomością przez byłego właściciela i że nastąpiła ona przed 5 kwietnia 1958 roku;

4. art. 215 ust. 2 ugn oraz art. 7, 77, 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz dokonanie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez błędne uznanie, że Prezydent m.st. Warszawy nie ustalił w sposób prawidłowy przesłanki planistycznej pozwalającej na przyznanie odszkodowania za działkę budowlaną;

5. art. 104 § 3 kpa, poprzez błędne uznanie, że Prezydent naruszył przepisy postępowania wydając w sprawie decyzję częściową; '

6. art. 29 ust. 1 pkt 3 oraz art 30 ust. 1 pkt 4, 4b, 5 i 6 ustawy w zw. z art. 16 § 1 i 3 kpa, poprzez błędne przyjęcie, że do wydania przez Prezydenta decyzji z 24 listopada 2011 r. doszło z rażącym naruszeniem prawa i w związku z tym zachodzą przesłanki do jej uchylenia,

7. art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania przez Komisję w sposób sprzeczny z zasadą budowania zaufania obywateli do władzy publicznej i równego traktowania.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji i o zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku wniosła o uchylenie decyzji w całości i o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty rozwinęła w uzasadnieniu skargi.

Skarżące Miasto st. Warszawa zaskarżyło wskazane poniżej fragmenty uzasadnienia decyzji Komisji oraz postanowienie Komisji z 11 lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy uzupełnienia tej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 215 ust. 2 ugn w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy, poprzez zawarcie bezpodstawnych stwierdzeń w uzasadnieniu decyzji, tj. w pkt III.1.1. w zakresie: "W ocenie Komisji Prezydent m.st. Warszawy nie przedstawił w sposób zgodny z zasadami postępowania administracyjnego motywów swojego rozstrzygnięcia, a ustalenia faktyczne Prezydenta m.st. Warszawy nie spełniają wymogów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W licznych wątkach badanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji naruszył także zasady prowadzenia postępowania dowodowego, w tym m.in. zasadę bezpośredniości. Ponadto badane rozstrzygnięcie narusza normy określone w treści art. 104 § 2 i 107§ 3 k.p.a" (str. 16.); w pkt. III. 1.3. w zakresie: "W tym zaś zakresie organ nie ustalił w niniejszej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości istnienia i zakresu prawa własności do nieruchomości, podmiotu któremu prawo to przysługiwało, ale także wszelkich istotnych okoliczności, które mogły mieć wpływ na skuteczność wykonywanego prawa. Prezydent m.st. Warszawy zaniechał zgromadzenia pełnego materiału dowodowego poprzestając w tym zakresie na niezweryfikowanych, fragmentarycznych informacjach, co skutkowało przyjęciem ustalenia, że stroną uprawnioną do przyznania odszkodowania są następcy prawni H. R.". (str. 19.), "W ocenie Komisji Prezydent m. st. Warszawy opierając swoje ustalenia wyłącznie na ww. zaświadczeniu nie zebrał dostatecznej dokumentacji uprawniającej do przyjęcia takiego wniosku w sprawie, że H. R. była poprzednią właścicielką nieruchomości objętej wnioskiem." (str. 20.), "W takim przypadku, wobec niejasności treści przedmiotowego zaświadczenia, jak również braku samego aktu notarialnego, organ prowadzący postępowanie administracyjne winien zachować szczególną ostrożność przy ocenie prawa własności poprzedniego właściciela nieruchomości. Prezydent m.st. Warszawy w takiej sytuacji winien dążyć do zgromadzenia jak największej liczby innych źródeł dowodowych pozwalających na potwierdzenie lub weryfikację dokonanych ustaleń, i co nader istotne - dokonać także krytycznej jego weryfikacji. W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji brak jest jakichkolwiek szerszych rozważań organu w tym zakresie, poprzestano przy tym wyłącznie na fragmentarycznym odesłaniu do treści zaświadczenia Sądu Rejonowego." (str. 20.), "Zgodnie zaś z treścią art. 7 k.p.a. organ był z urzędu zobowiązany do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czego zaś w niniejszej sprawie w zaakcentowanym wyżej przypadku nie uczynił." (str. 20.), "Zestawienie zaś treści analizowanego zaświadczenia z treścią aktu notarialnego z 16 maja 1947 r. nr repertorium [...] kreuje kolejne wątpliwości co do wiarygodności powołanego dokumentu, przede wszystkim w kontekście dokonania ustalenia przez organ okoliczności, iż H. R. była poprzednią właścicielką nieruchomości objętej wnioskiem o odszkodowanie." (str. 22.), "Należy przy tym także zauważyć, że powołane w treści uzasadnienia decyzji zaświadczenie nie odzwierciedla rzeczywistego stanu własności przedmiotowej nieruchomości na dzień 9 marca 1944 r., bowiem przeczą temu wnioski płynące z analizy innych dokumentów zbioru dokumentacji akt księgi dawnej Kolonia [...] hip. [...]. Prezydent m.st. Warszawy nie zawarł przy tym w treści uzasadnienia decyzji jakichkolwiek rozważań w tym zakresie." (str. 23.), " W związku z powyższym, Komisja stwierdziła, że ustalenia w opisanym wyżej zakresie kontrolowanej decyzji są nieprecyzyjne, niepełne i niejasne, a przy tym budzą uzasadnione wątpliwości, bowiem organ nie zetknął się z wszystkimi istotnymi dokumentami sprawy w toku prowadzonego postępowania w sposób bezpośredni, jak również część z nich w ogóle nie zgromadził. Dlatego też koniecznym będzie usunięcie dostrzeżonych przez Komisję naruszeń prawa przez organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu niniejszego wniosku o odszkodowanie." (str. 24.); w pkt. III.2. w zakresie: "Decyzja o ustaleniu i wypłacie odszkodowania została wydana w oparciu o budzące wątpliwości i niezupełne ustalenia w zakresie stanu faktycznego, w szczególności z uwagi na brak ustalenia istnienia i zakresu prawa własności do nieruchomości, podmiotu któremu to prawo przysługiwało (...)" , "Ponadto w niniejszej sprawie w ocenie Komisji doszło do naruszeń norm proceduralnych które stanowią o obowiązku wyczerpującego uzasadnienia wydanej decyzji." (str. 52.);

- podczas gdy: (1) Prezydent ustalenia w zakresie przysługiwania H. R. prawa własności do nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej w księdze hipotecznej "Kolonia [...]" inw. nr [...], dotyczącej hip. nr [...] oraz hip. nr [...] oparł na dostępnym w dacie orzekania materiale dowodowym sprawy, tj. zaświadczeniu Sądu Rejonowego dla Warszawy [...] Wydziału Ksiąg Wieczystych z 16 czerwca 2005 r., L.dz. [...] dotyczącego hip. [...] "Kolonia [...]", posiadającego moc dokumentu urzędowego, zaś sama Komisja, kwestionując ustalenia Prezydenta oraz treść ww. zaświadczenia nie przedstawiła żadnego innego, nowego materiału dowodowego, który podważałby te ustalenia, a opiera się wyłącznie na przypuszczeniach i domniemaniach, z których nie wywodzi kategorycznych wniosków istotnych dla sprawy; (2) kwestia nabycia przez H. R. przedmiotowej nieruchomości oraz następstwa prawnego po niej stanowiła przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej, w toku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z 3 sierpnia 2016 r., sygn. I SA/Wa 2116/05, nie zakwestionował tego, że H. R. przysługiwało prawo własności do rzeczonej nieruchomości; (3) sam fakt sporządzenia aktu notarialnego na podstawie którego H. R. nabyła przedmiotową nieruchomość przez niemieckiego notariusza jest niewystarczający, aby uznać ten akt za nieważny, szczególnie zważywszy na fakt, że sprzedaż nieruchomości nastąpiła na rzecz osoby posiadającej obywatelstwo polskie;

2) naruszenie przepisów art. 111 § 1 i § 1b kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy, poprzez odmowę - mocą postanowienia Komisji z 11 lutego 2020 r. uzupełnienia decyzji w zakresie orzeczenia o obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia przez beneficjenta decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 24 listopada 2011 r.;

podczas gdy: (1) decyzja Prezydenta, stanowiąca podstawę przyznania, a następnie wypłaty odszkodowania za nieruchomość warszawską jest decyzją reprywatyzacyjną w rozumieniu ustawy; (2) wydanie przez Komisję decyzji o charakterze kasacyjnym nie wyklucza możliwości orzeczenia w tym samym rozstrzygnięciu o obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia; (3) decyzja Komisji wydana w niniejszej sprawie podpada pod przepis art. 31 ust. 1 ustawy, a w sprawie ziściły się przesłanki faktyczne oraz prawne do orzeczenia przez Komisję o obowiązku zwrotu na rzecz Miasta st. Warszawy nienależnego świadczenia przez beneficjenta decyzji Prezydenta z 24 listopada 2011 r.; (4) brak orzeczenia o obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia przeczy dotychczasowej praktyce Komisji, która stwierdzając wadliwość decyzji Prezydenta zwykła orzekać o obowiązku zwrotu równowartości świadczeń podlegających zwrotowi; (5) nie orzeczenie przez Komisję o obowiązku zwrotu równowartości świadczenia narusza interesy majątkowe Miasta st. Warszawy, jak również względy ekonomiki procesowej, wobec konieczności wszczynania przez Miasto dodatkowych procedur związanych ze zwrotem wypłaconego odszkodowania.

Wskazując na powyższe zarzuty Miasto st. Warszawa wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji, w części dotyczącej uzasadnienia w zakresie wskazanym powyżej oraz w części dotyczącej postanowienia Komisji z 11 lutego 2020 r. o odmowie uzupełnienia decyzji Komisji w zakresie orzeczenia o obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia przez beneficjenta decyzji reprywatyzacyjnej i o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedziach na skargi Komisja wniosła o ich oddalenie i podtrzymała stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd, w trybie art. 111 § 1 ppsa, połączył sprawy ze skarg M. K. i Miasta st. Warszawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszego prowadzenia pod sygn. akt I SA/Wa 684/20.

Pismem z 9 lutego 2021 r. zgłosił się do udziału w sprawie Prokurator Rejonowy del. do Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu.

Postanowieniem z 12 maja 2022 r. Sąd dopuścił do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika stowarzyszenie M. w Warszawie.

Na rozprawie w dniu 13 maja 2022 r. Prokurator i Stowarzyszenie wnieśli o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skargi są zasadne, aczkolwiek nie wszystkie ich zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 24 listopada 2011 r. był art. 215 ust. 2 ugn, zgodnie z którym przepisy tej ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po 5 kwietnia 1958 r. oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu warszawskiego wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po 5 kwietnia 1958 r.

Zdaniem Komisji Prezydent wydał wskazaną decyzję z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności organ ustalił stan faktyczny sprawy z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a motywy rozstrzygnięcia, które zawarł w uzasadnieniu decyzji nie spełniają wymogów art. 107 § 1 i 3 kpa. Wydanie decyzji częściowej nastąpiło ponadto z naruszeniem art. 104 § 2 kpa.

Komisja zarzuciła, że Prezydent m. st. Warszawy:

- nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości przysługiwania H. R. i jej następcom prawnym prawa własności do spornej nieruchomości oraz zakresu tego prawa,

- nie ustalił należycie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przesłanki planistycznej, tj. że przedmiotowa nieruchomość przed wejściem w życie dekretu warszawskiego mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne,

- nie ustalił faktycznego momentu, rzeczywistego przejęcia tej nieruchomości przez Państwo,

- rozpoznał wniosek przez wydanie decyzji częściowej.

Jako podstawę prawną decyzji Komisja powołała art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa. Przepisy te stanowią, że Komisja uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi, który wydał ostateczną decyzję reprywatyzacyjną, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Komisja wydaje decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4 m.in., jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności m.in., jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Powołany przepis pozwala zatem na uchylenie decyzji reprywatyzacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia wyłącznie wtedy, gdy decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Oznacza to, że Komisja może zastosować ten tryb tylko wówczas, gdy wykaże, że stwierdzone przy wydaniu decyzji reprywatyzacyjnej naruszenie prawa miało istotny wpływ na prawidłowość decyzji reprywatyzacyjnej, a nie tylko wtedy gdy wyraża przypuszczenie lub powzięła wątpliwości, że mogłoby ono mieć taki wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić należy, że kontrolowana przez Komisję decyzja Prezydenta w dacie wszczęcia przez Komisję postępowania była decyzją ostateczną, której co do zasady służy, z mocy art. 16 kpa, domniemanie zgodności z prawem.

Jak wynika z akt sprawy Komisja nie wykazała, że doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji do ustalenia nieprawidłowego stanu faktycznego sprawy i naruszenia art. 215 ust. 2 ugn.

Odnosząc się do kwestii przysługiwania prawa własności H. R. do spornej nieruchomości w dacie wejścia w życie dekretu warszawskiego zauważyć należy, że pomimo częściowego zniszczenia księgi hipotecznej prowadzonej dla nieruchomości Kolonia [...], Prezydent ustalił tytuł prawny H. R. na podstawie zaświadczenia Sądu Rejonowego dla Warszawy - [...] Wydziału Ksiąg Wieczystych z 16 czerwca 2005 r. Zaświadczenie to zawiera informację, że część księgi hipotecznej pod nazwą Kolonia [...] inw. nr [...] przeznaczona na wpisy w postaci wykazu hipotecznego tomów I, II, III i IV uległa zniszczeniu i nie można określić czy i ewentualnie jakie wpisy zawierała część zaginiona. W zachowanej części księgi znajduje się wniosek nr [...] z 5 stycznia 1943 r. potwierdzający, że aktem notarialnym z 28 lipca 1942 r., rep. [...] sporządzonym przed A. G. notariuszem w Warszawie wskazani w tym zaświadczeniu zbywcy sprzedali H. R. należącą do nich część nieruchomości o pow. 5 ha 4142,75 m2. Natomiast na k-[...] księgi umów tomu [...] znajduje się wniosek nr [...] z 9 marca 1944 r. z którego wynika, że H. R. figurowała jako właścicielka gruntu o obszarze 5 ha 4142,75 m2, zgodnie z planem złożonym pod nr [...] do zbioru tomu tej księgi oraz, że grunt ten został rozparcelowany zgodnie z planem pod nr [...] zbioru dowodów tomu [...] i działki zostały oznaczone na planie miejskim wskazanymi w zaświadczeniu numerami (w tym m.in. hip. [...] i [...]). Postanowieniem z 17 marca 1944 r. Wydziału Hipotecznego Miejskiego Sądu Okręgowego w Warszawie wniosek nr [...] został zatwierdzony.

Wskazać należy, że powyższe dowody potwierdzające prawo własności przedmiotowej nieruchomości przez H. R. posiadają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Sporządzone zostały w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania, stanowią zatem dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dopiero przeprowadzenie przeciwdowodu o którym mowa w art. 76 § 3 kpa mogło doprowadzić do wzruszenia domniemania ich prawdziwości, co jednak nie nastąpiło. Powołanie się przez Prezydenta m.st. Warszawy w uzasadnieniu decyzji odszkodowawczej na treść tego zaświadczenia i przyjęcie na jego podstawie, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność H. R. nie może być traktowane w kategoriach uchybienia regułom postępowania.

Komisja nie podważyła treści powołanego zaświadczenia . Nie wskazała skąd i jakie dowody powinien pozyskać Prezydent, a które mogłyby potwierdzić lub zakwestionować prawo własności H. R. W aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, który podważyłby jej prawo własności.

Odnośnie wątpliwości Komisji, co do zakresu prawa własności H. R. do przedmiotowej nieruchomości wobec nieodpłatnego przekazania przez nią Gminie Miasta Warszawy pod regulację ulic [...] i pięciu projektowanych, gruntu o pow. 1 h 1728,25 m2 oraz placu o pow. 3 149 m2 aktami notarialnym z 5 lutego 1943 r., nr rep. [...] oraz z 20 lutego 1943 r., nr rep. [...] Sąd zauważa, że Komisja dysponowała przekazanymi jej wynikami kontroli przeprowadzonej przez Biuro Kontroli Urzędu m.st. Warszawy w zakresie prowadzenia postępowań mających na celu realizację roszczeń do nieruchomości oraz postępowań odszkodowawczych, w zakresie dotyczącym postępowań w sprawie nieruchomości położonej przy ul. [...] - "Kolonia [...]" hip. [...] o pow. 54 142,75 m2. W wyniku kontroli ustalono, że powyższe akty notarialne dotyczą terenu objętego decyzjami Prezydenta m.st. Warszawy z 10 lipca 2012 r., nr 328/GK/DW/2012 i nr 329/G K/D W/2012. Zawarcie aktów notarialnych z 5 i 20 lutego 1943 r. którymi właścicielka odstąpiła bezpłatnie grunt na rzecz Gminy m.st. Warszawy skutkowało, że odszkodowanie nie powinno zostać przyznane. Jednakże, co istotne, wskazane akty notarialne nie dotyczą odszkodowania za nieruchomość objętą decyzją Prezydenta badaną w niniejszym postępowaniu.

Natomiast odnośnie stanowiska Komisji, że w treści aktu notarialnego z 16 maja 1947 r. H. R. i Z. U. nie wymieniają działek hip. [...] i [...], jako stanowiących własność H. R., natomiast w treści zaświadczenia zostały one wymienione wskazać należy, że nie ma to dla niniejszej sprawy znaczenia, gdyż przedmiotem postępowania nie było przyznanie odszkodowania za te działki

W aktach sprawy brak jest dokumentów, z których wynikałoby, że H. R. dokonała innych rozporządzeń w zakresie nabytej przez nią nieruchomości, co czyniłoby nieaktualnym zaświadczenie Sądu z 16 czerwca 2005 r. i przywołany w nim wniosek nr [...] z 9 marca 1944 r. Komisja nie wskazała gdzie Prezydent powinien poszukiwać innego, nowego materiału dowodowego w celu wyjaśnienia wskazanych przez Komisję wątpliwości dotyczących prawa własności.

Odnosząc się do kwestii zawarcia umowy sprzedaży przed notariuszem niemieckim, a wobec tego wątpliwości Komisji, co do ważności umowy z 22 lipca 1942 r. z uwagi na regulację dekretu z 6 czerwca 1945 r. o mocy obowiązującej orzeczeń sądowych, wydanych w okresie okupacji niemieckiej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, ponieść należy, że Prezydent nie był uprawniony do badania tej okoliczności ani także inicjowania stosownego postępowania przed sądem powszechnym.

Na potrzebę zainicjowania takiego postępowania nie wskazywały okoliczności faktyczne zaistniałe w sprawie. Sąd nie przesądza kwestii ważności tej umowy, ponieważ nie jest do tego uprawniony. Jednakże podkreślenia wymaga, że dekret z 6 czerwca 1945 r. odnosi się do orzeczeń wydanych podczas okupacji przez sądy niemieckie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tego dekretu wyroki i inne orzeczenia, wydane podczas okupacji przez sądy niemieckie są nieważne i pozbawione skutków prawnych. Stosownie do art. 1 ust. 2 przepis ustępu poprzedzającego stosuje się do orzeczeń, nakazujących w postępowaniu hipotecznym i rejestrowym wniesienie wszelkiego rodzaju wpisów w księgach hipotecznych, rejestrze handlowym i innych rejestrach publicznych tylko wówczas, jeżeli orzeczenia te zostały oparte na przepisach skierowanych przeciwko Państwu Polskiemu lub jego obywatelom albo na nieważnych orzeczeniach sądowych czy też na innych orzeczeniach lub zarządzeniach sprzecznych z zasadami obowiązującego w Polsce porządku publicznego.

Podniesiona przez Komisję okoliczność, że omawiany akt notarialny opatrzony jest godłem III Rzeszy Niemieckiej, pieczęcią notariusza zawierającą także wizerunek symbolu III Rzeszy Niemieckiej jest bez znaczenia, jeśli sam akt notarialny nie został oparty na przepisach skierowanych przeciwko Państwu Polskiemu lub jego obywatelom albo na nieważnych orzeczeniach sądowych, czy też na innych orzeczeniach lub zarządzeniach sprzecznych z zasadami obowiązującego w Polsce porządku prawnego. Wbrew stanowisku Komisji fakt, że sprzedający byli osobami przesiedlonymi, zgodnie oświadczyli, że dla uzyskania wyrównania majątkowego udzielili Reichsfuhrerowi SS Komisarzowi Rzeszy dla utwierdzania niemieckości nieodwołalnego pełnomocnictwa do zarządzania i sprzedaży ww. nieruchomości, jak również do udzielania wszelkich w tym celu potrzebnych oświadczeń wobec sądów i innych władz oraz osób prywatnych, a G. S. działający w imieniu Reichsfuhrera SS upoważnił H. R. do przeprowadzenia wszelkich działań, które okażą się potrzebne przy przepisaniu prawa własności, w tym oświadczenia do księgi wieczystej, nie przesądza o nieważności umowy ani nie wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo, iż wskazana czynność prawna została oparta na przepisach skierowanych przeciwko Państwu Polskiemu.

Komisja wyrażając wątpliwości co do ważności umowy notarialnej zawartej przez H. R. nie wskazała jednak jakie przepisy, które miały zastosowanie przy przedmiotowej sprzedaży były skierowane przeciwko Państwu Polskiemu, przez co wobec brzmienia art. 1 ust. 2 dekretu z 6 czerwca 1945 r. akt notarialny nie zyskał mocy prawnej. Należy zauważyć, że obywatelka polska nabyła prawo własności nieruchomości od osób podlegających prawu niemieckiemu, a nie utraciła tego prawa w warunkach zagrożenia lub przymusu, na skutek przepisów wprowadzonych przez władze Generalnego Gubernatorstwa. W tych okolicznościach wątpliwa jest ocena, że nabycie nieruchomości przez H. R. nastąpiło z naruszeniem interesów Państwa Polskiego lub jego obywateli. Odnośnie dostrzeżonej przez Komisję rozbieżności nazwiska notariusza przed którym zawarty był akt nabycia własności przez H. R. oraz daty sporządzenia aktu notarialnego wskazać należy, że nie zaprzecza to przysługującemu jej prawu własności i oceny zaświadczenia. Powyższa nieścisłość może być wynikiem upływu czasu, niepamięcią, a także okresem wojny.

Za niewykazane należy także uznać stanowisko Komisji, że Prezydent wydał kontrolowaną decyzję reprywatyzacyjną bez ustalenia w sposób prawidłowy przesłanki planistycznej zawartej w art. 215 ust. 2 ugn warunkującej przyznanie odszkodowania.

Zdaniem Komisji Prezydent nie ustalił prawidłowo przeznaczenia spornej nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne, gdyż wykreślenie sporządzone przez geodetę A. R. jest nieczytelne i nieprecyzyjne. Odnosząc się do powołanego wykreślenia wskazać należy, że geodeta zaznaczyła na nim granice całego terenu nieruchomości Kolonia [...] (linie zielone), wymieniając przy tym wszystkie działki nią objęte. Kolory wewnątrz granic dawnej nieruchomości oznaczające poszczególne strefy i związany z nimi sposób zabudowy, według planu z 1931 r., odnoszące się do całego zaznaczonego terenu nieruchomości Kolonia [...], a wynikające z legendy do planu, to kolory pomarańczowe i zielone. Oznaczają one strefy zabudowy od IIa zabudowa luźna lub grupowa do dwóch kondygnacji i 30% pow. zabudowy – do IIIa zabudowy zwartej do trzech kondygnacji i 50% pow. zabudowy. Wprawdzie w decyzji Prezydent wskazał strefę IVa – zabudowę luźną i grupową do 50 % pow. zabudowy, to jednakże również w takiej strefie możliwa jest zabudowa jednorodzinna. Z kolei z ustaleń biegłego wyceniającego przedmiotowe działki wynika, że według planu z 1931 r. działka hip. [...] była położona w strefie zabudowy 3 kondygnacyjnej - 50 % zabudowy o charakterze zwartym (czyli strefa IIIa), a działka hip. [...] zabudowa 2 – kondygnacyjna. Wskazać jednakże należy, że nie wyklucza to zabudowy jednorodzinnej. Możliwość przeznaczenia działki pod zabudowę jednorodzinną należy oceniać na podstawie istniejącego w dniu wejścia w życie dekretu planu zabudowania i odnosić do całego terenu dawnej nieruchomości hipotecznej, a nie do poszczególnej działki. Z żadnego dowodu zebranego w sprawie nie wynika, aby teren dawnej nieruchomości Kolonia [...], nie mógł być przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną.

Zasadniczym argumentem Komisji uzasadniającym zakwestionowanie prawidłowości wykreślenia sporządzonego przez uprawnionego geodetę A. R. jest wykonanie tego dokumentu, jako prywatnego, na wniosek strony. Stanowisko to, wobec treści art. 75 kpa ustanawiającego zasadę równej mocy środków dowodowych, uznać należy za nieuprawnione. Jak wyżej zaznaczono Komisja nie przedstawiła ani nie odnalazła żadnego dowodu na potwierdzenie tezy, że teren objęty uchyloną decyzją odszkodowawczą w ogólnym planie zabudowania z 1931 r. nie był przeznaczony na budownictwo jednorodzinne. Nie pozyskała także nowego wykreślenia geodezyjnego, pomimo posiadania ku temu uprawnienia, a także pomimo ciążącego na Komisji obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Tym samym Komisja w toku prowadzonego postępowania nie wzruszyła skutecznie ustaleń faktycznych dokonanych przez Prezydenta odnośnie planistycznego położenia spornego gruntu.

Odnośnie daty utraty możliwości faktycznego władania nieruchomością przez byłą właścicielkę po 5 kwietnia 1958 r., wskazać należy, że Prezydent podał, że przedmiotowe działki, zgodnie z wykreśleniem uprawnionego geodety A. R. objęte zostały wstępną propozycją lokalizacji szczegółowej szkoły podstawowej z 20 grudnia 1958 r. wg szkicu nr [...] wydaną przez Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa [...]. Z dokumentu z 20 grudnia 1958 r. wynika, że obecnie teren jest użytkowany czasowo pod uprawę ogrodniczą.

Zdaniem Komisji Prezydent posłużył się wykreśleniem stanowiącym dokument prywatny, którego nie ocenił w kontekście art. 80 kpa, a uzasadnienie decyzji odszkodowawczej odnośnie wskazanej przesłanki jest zbyt ogólnikowe i niejasne przez co nie spełnia wymogów zawartych w art. 107 § 3 kpa.

Pogląd ten w zaistniałych okolicznościach sprawy należy ocenić jako nieuprawniony. Brak było przeszkód prawnych do posłużenia się opracowaniem geodezyjnym przedstawionym przez stronę z przyczyn przedstawionych wyżej.

Wątpliwości zasygnalizowane przez Komisję, że nie wykluczone jest, iż była właścicielka utraciła możliwość władania nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r. nie zostały poparte żadnymi faktami ani dowodami, które pozwalałyby przypuszczać, że stan faktyczny sprawy jest inny niż ustalony przez Prezydenta w decyzji reprywatyzacyjnej. Natomiast powoływana przez Komisję okoliczność zainteresowania się ówczesnych władz przedmiotową nieruchomością od 5 stycznia 1951 r., gdyż w tej dacie wydano zaświadczenie lokalizacyjne [...] przyznające teren przy ul. [...] Zakładom G. nie oznacza samo w sobie pozbawienia możliwości korzystania z nieruchomości. Tym bardziej, że jak wynika z pisma z 9 stycznia 1956 r. dotyczącego lokalizacji szczegółowej [...] inwestycja nie została zrealizowana wobec zrzeczenia się przez inwestora lokalizacji. Natomiast powołanie się przez Prezydenta na pismo z 23 lipca 2010 r. Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] nie może być uznane za naruszenie reguł zbierania dowodów i naruszenie reguł bezpośredniości. Zauważyć trzeba, że w prawie administracyjnym nie istnieje tzw. "zasada bezpośredniości przeprowadzenia dowodu". Zgodnie natomiast z art. 75 § 1 zd.1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z przepisu tego wynika zatem, że dowodem w postępowaniu administracyjnym mogą być także dowody zebrane na potrzeby innego postępowania, w tym postępowania wieczystoksięgowego (wyrok NSA z 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1206/11). Z tego też powodu organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest związany zasadą bezpośredniości rozumianą jako obowiązek oparcia ustaleń faktycznych na bezpośrednio przeprowadzonych dowodach. Organ administracji publicznej może oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodzie z zeznań świadka, wyjaśnień utrwalonych przez inny organ procesowy w innym postępowaniu. Brak zatem przeszkód, by organ powoływał się także na dowody pośrednie.

Komisja nie pozyskała żadnych dowodów ani nie wskazała na okoliczności, które potwierdzałyby, że przed dniem 5 kwietnia 1958 r. na przedmiotowej nieruchomości została zrealizowana jakakolwiek inwestycja, która uniemożliwiła możliwość faktycznego władania przez byłą właścicielkę. Nie wskazała także Prezydentowi do jakich organów lub instytucji powinien się zwrócić, aby takie dokumenty pozyskać. Komisja nie dołączyła także do materiału dowodowego dokumentu geodezyjnego wykonanego na jej zlecenie ani także zdjęć lotniczych, które to dowody nakazała uzupełnić Prezydentowi, gdy tymczasem powyższe dowody, w przypadku ujawnienia przez nią innego stanu faktycznego sprawy, niż przyjęty przez Prezydenta, uzasadniłby prawidłowość dokonanego przez Komisję rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu nie można podzielić stanowiska Komisji, że wpływ na prawidłowość decyzji reprywatyzacyjnej ma ustalenie w jakim momencie po 5 kwietnia 1958 r. doszło do faktycznej, rzeczywistej utraty władania nieruchomością. Nie jest również trafne stanowisko Komisji, że przesłanką konieczną dla zastosowania art. 215 ust. 2 ugn jest faktyczne władanie nieruchomością przez jej dawnych właścicieli lub ich następców prawnych przed 5 kwietnia 1958 r.

W ocenie Sądu analiza treści art. 215 ust. 2 ugn wskazuje, że przepis ten zawiera przesłankę pozbawienia poprzedniego właściciela faktycznej możliwości władania gruntem w dowolnej dacie po 5 kwietnia 1958 r., oznacza to, że dla zastosowania tej normy wystarczająca jest sama faktyczna możliwość władania gruntem przed 5 kwietnia 1958 r. Nie jest przy tym konieczne aby właściciel lub jego następca prawny rzeczywiście władał gruntem, za wystarczające uznać należy jedynie faktyczną możliwość takiego władania. Jak wynika z treści pisma Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z 23 lipca 2010 r. przedmiotowe działki weszły w skład osiedla zabudowy mieszkaniowej [...]. Decyzją z 17 września 1993 r. zatwierdzony został plan realizacyjny osiedla, a następnie były wydawane pozwolenia na budowę poszczególnych budynków.

Ze wszystkich wyżej podanych przyczyn uznać należy, że przeprowadzone przez Komisję postępowanie nie dowiodło, że przy wydaniu kontrolowanej decyzji odszkodowawczej Prezydenta doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji do naruszenia art. 215 ust. 2 ugn.

Komisja wydała zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy z 9 marca 2017 r., które miało wpływ na wynik sprawy.

Przypomnieć należy, że obowiązkiem Komisji jest przeprowadzenie wszechstronnego postępowania dowodowego w celu ustalenia prawdy obiektywnej.

Do czynienia takich ustaleń Komisja posiada wszelkie instrumenty prawne, szerokie uprawnienia w zakresie wyjaśniania nieprawidłowości i uchybień w procesach reprywatyzacyjnych. Ustawodawca wyposażył Komisję w szereg uprawnień, o jakich mowa w Kodeksie postępowania cywilnego czy Kodeksie postępowania administracyjnego, a także (w dacie wydania decyzji przez Komisję) uprawnienia prokuratorskie. Sąd zwraca także uwagę, że Komisja ma status, tzw. organu nadzoru, który prowadzi postępowanie rozpoznawcze będące administracyjnym postępowaniem nadzwyczajnym w rozumieniu art. 16 § 1 kpa. Wobec tego, że przedmiotem weryfikacji Komisji była w niniejszej sprawie decyzja ostateczna, której służy domniemanie zgodności z prawem, samo zaistnienie wątpliwości co do jej prawidłowości bez wskazania dowodów potwierdzających wadliwość ustaleń faktycznych oraz ocen prawnych dokonanych przez organ odszkodowawczy nie mogło prowadzić do eliminacji kontrolowanej decyzji z obrotu prawnego. Warunkiem prawidłowego zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy jest wykazanie, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Respektowanie powyższej zasady jest istotne z punktu widzenia prawidłowego stosowania konstytucyjnej zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasady bezpieczeństwa obrotu prawnego. Za nieprawidłowe uznać należy zatem uchylenie przez Komisję decyzji odszkodowawczej Prezydenta z powodu wątpliwości co do prawidłowości wydanego przez organ rozstrzygnięcia, bez jednoczesnego powołania się na konkretne dowody potwierdzające, że stan faktyczny sprawy został przez ten organ ustalony w sposób wadliwy. Pozostaje to bowiem w kolizji z realizacją zawartej w art. 7 Konstytucji RP konstytucyjnej zasady praworządności odzwierciedlonej w art. 6 kpa.

Sąd nie podziela stanowiska Komisji, że Prezydent wydał decyzję przyznającą odszkodowanie z naruszeniem art. 104 § 2 kpa. Wprawdzie uznać należy, że regułą postępowania administracyjnego jest rozstrzygnięcie całej sprawy administracyjnej co do jej istoty jedną decyzją administracyjną, jednakże art. 104 § 2 kpa dopuszcza także wydanie decyzji częściowej. Wobec braku odrębnej regulacji w tym przedmiocie powszechnie przyjmuje się, że dopuszczalność wydania decyzji częściowej związana jest z przedmiotem postępowania, który musi mieć charakter podzielny.

Zgodnie z zasadą prawdy materialnej decyzja częściowa może być wydana wówczas, gdy część sprawy została dostatecznie wyjaśniona i jest tego rodzaju, że może być przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Bezspornie zaś roszczenie pieniężne ma charakter podzielny. Sąd dostrzega, że kontrolowana przez Komisję decyzja odszkodowawcza Prezydenta nie zawiera informacji, że jest decyzją częściową wydaną na podstawie art. 104 § 2 kpa, jednakże brak wskazania w decyzji częściowej wprost jej charakteru oraz podstawy prawnej nie przesądza o jej wadliwości. Zauważyć bowiem należy, że decyzja ta wprost wskazuje, że jej wydanie jest następstwem rozpoznania wniosku K. R. z 27 sierpnia 2008 r. o odszkodowanie za nieruchomości pochodzące z nieruchomości hipotecznej Kolonia [...], w części dotyczącej hip. nr [...] i [...]. Powyższe oznacza, że uchybienie Prezydenta w tym zakresie nie miało wpływu na treść wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia.

Za nietrafny Sąd uznał natomiast zarzut skarżącej M. K. dotyczący pominięcia, jako strony postępowania, K. R. Aktem notarialnym z 10 stycznia 2011 r. sprzedał on spadek po swojej babce H. R. osobom fizycznym, w tym w 1/4 części skarżącej M. K. Powyższe oznacza, że utracił on przymiot strony w postępowaniu odszkodowawczym, a tym samym nie posiadał go w postępowaniu przed Komisją. Zgodnie bowiem z treścią art. 30 § 4 kpa w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni.

Sąd nie podzielił zarzutu Miasta m.st. Warszawy dotyczącego naruszenia art. 111 § 1 i § 1b kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy, upatrywanego w odmowie uzupełnienia decyzji Komisji w zakresie orzeczenia w niej o obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia przez beneficjenta decyzji. Ewentualne nałożenie przez Komisję na beneficjentów decyzji reprywatyzacyjnej obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia odbywa się w ramach, tzw. uznania administracyjnego, co wynika z treści art. 31 ust. 1 tej ustawy. Działanie w granicach uznania administracyjnego oznacza zaś, że organ może, ale nie musi ukształtować określonej sytuacji prawnej jednostek, na gruncie norm prawa materialnego, w sposób w jaki strona lub inny uczestnik postępowania by tego oczekiwały. Środek prawny przewidziany art. 31 ust. 1 ustawy, ze względu na jego istotę, nie będzie mógł zostać zastosowany w każdej wydanej przez Komisję decyzji. Niewystarczająca w tym względzie jest literalna wykładnia tego przepisu, przy zastosowaniu której można byłoby wyprowadzić, że do nałożenia obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia dochodziłoby również w sytuacji, gdy Komisja utrzymuje w mocy decyzję reprywatyzacyjną, albo umarza prowadzone względem niej postępowanie rozpoznawcze, bowiem takie rodzaje decyzji Komisji ujęte są w art. 29 ust. 1, do którego odwołuje się art. 31 ust. 1 ustawy. Podobnie, w ocenie Sądu, obowiązek zwrotu świadczenia traci na znaczeniu w przypadku decyzji kasatoryjnych, w których kwestia przynależenia beneficjentom pierwotnych decyzji reprywatyzacyjnych określonych uprawnień, nie zostaje definitywnie przez Komisję przesądzona. Brak zatem było uzasadnionych podstaw do żądania uzupełnienia w tym zakresie przez Komisję decyzji z 14 stycznia 2020 r.

Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości konsumuje zgłoszone przez Miasto st. Warszawa żądanie derogacji wskazanych w skardze fragmentów uzasadnienia.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 29 ust. 1 pkt 3 zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

Dlatego, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ppsa, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa (pkt 2 i pkt 3 sentencji) .

Ponownie rozpoznając sprawę Komisja uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu.