Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 751/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 4 pkt 4, art. 7 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.), Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

"F. sp. z o.o." (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

W powyższym wniosku Skarżąca wskazała, że kapitał zakładowy Spółki zostanie podniesiony przez jej 100% udziałowca, spółkę prawa luksemburskiego F. S.A. W związku z tym Spółka poniesie wydatki m.in. na obsługę prawną, doradztwo finansowe, podatek od czynności cywilnoprawnych, opłatę notarialną i opłaty sądowe.

W związku z powyższym Skarżąca zwróciła się z pytaniem czy wydatki poniesione przez Spółkę, tj. podatek od czynności cywilnoprawnych, opłaty sądowe, notarialne oraz koszty doradztwa prawnego mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów?

Przedstawiając własne stanowisko Skarżąca wskazała, że przychód otrzymany w związku z podwyższeniem kapitału należy łączyć ze źródłem dochodu, jakim jest działalność gospodarcza. Podwyższenie kapitału zakładowego przyczynia się do powiększenia wartości środków finansowych, jakimi podatnik może dysponować w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej skierowanej na osiąganie przychodów podlegających opodatkowaniu. Wydatki są zatem poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Ponadto nie są one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) – dalej "u.p.d.o.p.", powinny zatem zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, jako koszty pośrednie prowadzenia działalności gospodarczej, potrącane - zgodnie z art. 15 ust. 4d cyt. ustawy - w dacie ich poniesienia.

W ocenie Skarżącej przepis art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. w zw. z art. 12 ust. 4 pkt. 4 u.p.d.o.p. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wyłączenie zawarte w art. 7 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy dotyczy tych przychodów, które są związane z dochodami pochodzącymi ze źródeł zwolnionych z podatku albo tych źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu. W przypadku środków pieniężnych otrzymanych w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego, nie mamy do czynienia z dochodem, jaki miałby powstać po stronie podatnika. Ustawodawca nie wyłącza z opodatkowania dochodu będącego wynikiem podwyższenia kapitału zakładowego. Wyłączenie z opodatkowania dotyczy przychodów otrzymanych w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego. Zdaniem Skarżącej, zastosowanie art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. do środków pieniężnych otrzymanych w wyniku podwyższenia kapitału zakładowego wymagałoby przyjęcia, iż istnieje źródło dochodu w postaci środków otrzymywanych od udziałowców w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego i dochody z tego źródła podlegają wyłączeniu z opodatkowania. Tymczasem z przepisów ustawy wynika, iż wyłączeniu z opodatkowania podatkiem dochodowym podlega przychód otrzymany w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego, nie zaś dochód.

Ponadto, w jej ocenie, art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p., zgodnie z którym do przychodów podatkowych nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, należy interpretować w ten sposób, iż wymienione w tym przepisie przychody nie są przychodami w rozumieniu przepisów u.p.d.o.p. o czym świadczy również użycie przez ustawodawcę wyrażenia "do przychodów nie zalicza się", a także kategorie "przychodów" wymienionych w tym przepisie.

Skarżąca wskazała również, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie, w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych.

W interpretacji indywidualnej z [...] stycznia 2009 r. Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w przypadku kosztów poniesionych w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego poprzez emisję akcji w drodze oferty publicznej i niepublicznej należy zauważyć, że są to koszty bez których kapitał zakładowy nie mógłby być podniesiony. Zatem wymienione we wniosku wydatki związane z emisją akcji są bezpośrednio związane z podwyższeniem kapitału zakładowego.

Organ powołał art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. i wyjaśnił, że z jego treści wynika, że wartość wkładów zarówno pieniężnych jak i niepieniężnych wnoszona na pokrycie kapitału zakładowego w związku z utworzeniem spółki, jak również z podwyższeniem tego kapitału nie jest zaliczana do przychodów podatkowych spółki. Skoro więc, przychód otrzymany na powiększenie kapitału zakładowego nie stanowi przychodu dla celów podatkowych, to koszty jego uzyskania - w przedmiotowej sprawie poniesione przez Spółkę wydatki dotyczące podwyższenia kapitału zakładowego, związane z emisją akcji w wyniku której zostanie podwyższony kapitał zakładowy - nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. bowiem związane są z przysporzeniami nie uważanymi za przychód przez ustawodawcę.

Minister Finansów zauważył nadto, że dokonując przedmiotowych wydatków Spółka zakłada, iż w efekcie będą one generowały przychody z działalności gospodarczej co nie podważa jednak ich bezpośredniego związku z podwyższeniem kapitału zakładowego. Wyjaśnił, że rozpatrując określone wydatki jako wiążące się z osiągnięciem przysporzenia zidentyfikowanego przez ustawodawcę jako konkretny rodzaj przychodu, bez względu na możliwość wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów oceniane musi być w kontekście, tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane. Minister Finansów powołał art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p. i wskazał, że związane z wymienionymi w tych przepisach przychodami koszty uzyskania przychodów są neutralne podatkowo, tj. nie mogą pomniejszać przychodów uzyskiwanych z innych źródeł. Przepisy te odnoszą się do generalnej zasady, która wynika z art. 7 ust. 1 i 2 cyt. ustawy, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych podlega dochód stanowiący nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami uzyskania tych przychodów.

Minister Finansów wyjaśnił również, odnosząc się do powołanych orzeczeń sądów administracyjnych, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego interpretację.

Pismem z 13 lutego 2009 r. Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, zaś w odpowiedzi na powyższe wezwanie z dnia [...] marca 2009 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska zawartego w zaskarżonej interpretacji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 15 i art. 12 ust. 4 pkt 4 w związku z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu Skargi powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o udzielenie interpretacji. Wskazała nadto, że przyjęcie założenia, zgodnie z którym przychody wskazane w art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p są przychodami w rozumieniu tej ustawy, do których znajduje zastosowanie norma prawna wynikająca z art. 7 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 3 pkt 1, prowadziłoby do uznania, iż kosztem uzyskania przychodów nie są wydatki, które związane są ze strumieniami pieniężnymi, wymienionymi w art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p.

Skarżąca wyjaśniła, że zgodnie z art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p. do przychodów nie zalicza się nie tylko przychodów otrzymanych na powiększenie kapitału zakładowego, ale także przykładowo otrzymanych pożyczek. Jej zdaniem, nie budzi wątpliwości, że koszt uzyskania przychodów stanowią wydatki poniesione w związku z uzyskaniem pożyczki, takie jak np. prowizja bankowa, doradztwo prawne itp. Są to koszty pośrednie związane z ogólnym funkcjonowaniem przedsiębiorstwa, których nie można przypisać do uzyskania określonych przychodów. Przyjmując wykładnię zastosowaną przez organy podatkowe, należałoby przyjąć, iż wydatki związane z pozyskaniem pożyczki (kredytu) nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, skoro pożyczka (kredyt) nie stanowi przychodu dla podatnika. Zdaniem Skarżącej, podobnie jak w przypadku wydatków na podwyższenie kapitału, wydatki związane z uzyskaniem pożyczki stanowią pośrednie koszty działalności podatnika. Jeżeli pożyczka przeznaczana jest na działalność gospodarczą, z której przychody podlegają opodatkowaniu, wydatki poniesione w związku z uzyskaniem pożyczki stanowić będą koszt uzyskania przychodów. Odmienne traktowanie obu rodzajów wydatków, nie znajdowałoby racjonalnego uzasadnienia, skoro w obu tych przypadkach mamy do czynienia z wydatkami związanymi z uzyskaniem przez podatnika środków pieniężnych.

Spółka wyjaśniła także, że - przyjmując interpretację organu - nie byłoby możliwe rozpoznanie kosztów uzyskania przychodów związanych z pozyskaniem przez towarzystwo funduszy inwestycyjnych środków z tytułu zapisów na jednostki uczestnictwa lub certyfikaty inwestycyjne (bez wątpienia czynności podjęte w tym zakresie przez TFI są związane z przychodami pochodzącymi z zarządzania funduszami), podatnik nie byłby także uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych ze zwrotem podatku od towarów i usług. Ponadto, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyraźnie stanowią, iż kosztami są odpisy na fundusz świadczeń socjalnych, podczas gdy zgodnie z art. 12 ust. 4 do przychodów nie zalicza się wpłat zwiększających fundusz.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedstawiony przez Skarżącą problem prawny dotyczył możliwości uznania za koszty uzyskania przychodu wydatków związanych z podniesieniem kapitału zakładowego m.in. na obsługę prawną, doradztwo finansowe, podatek od czynności cywilnoprawnych, opłatę notarialną i opłaty sądowe.

Zdaniem Sądu Minister Finansów prawidłowo zinterpretował przepisy prawa, jakie znajdują zastosowanie w stanie faktycznym opisanym przez Skarżącą. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2009 r. II FSK 1753/07 i z 25 czerwca 2009 r. II FSK 217/08 oraz wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. III SA/WA 2220/07 i III SA/WA 46/08. W ocenie Sądu nie jest natomiast trafny pogląd wyrażony w przywołanych w skardze wyrokach tut. Sądu w których przyjęto wydatki związane z podwyższenie kapitału zakładowego będą stanowić koszt podatkowy.

Skarżąca możliwość uznania ww. wydatków za koszty uzyskania przychodów wywodziła z treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., który to przepis za koszty uzyskania przychodów uznawał koszty poniesione w tym właśnie celu – osiągnięcia przychodów, nie zaliczając do nich jedynie wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 cyt. ustawy.

W jej ocenie przychód otrzymany w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego należy łączyć ze źródłem dochodu jakim jest działalność gospodarcza. Zdaniem Skarżącej, wydatki te są poniesione w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.

Minister Finansów uznając stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe oparł się na przepisach art. 12 ust. 4 pkt 4 oraz art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3. Wywiódł z nich, że przychód uzyskany na podwyższenie kapitału zakładowego, jako nie podlegający opodatkowaniu, nie pozwala na zaliczenie związanych z nim wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Przepis art. 12 ust. 4 pkt 4 stanowi, że do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego, albo funduszu statutowego w banku państwowym, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela.

Zdaniem Sądu przychód otrzymany na podwyższenie kapitału zakładowego nie powstaje jako efekt "zwykłej" (bieżącej) działalności gospodarczej podatnika.

Zgodnie zaś z art. 7 ust. 3 przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się: przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku (pkt 1), a także kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2 (pkt 3).

Zdaniem Sądu nie budzi żadnych wątpliwości, że wydatki wymienione przez Skarżącą we wniosku o interpretację mają bezpośredni związek z podwyższeniem kapitału zakładowego. Zauważyć należy, iż tak też określa je Skarżąca w swoich pismach, przypisując im równocześnie pośredni związek z przychodami z działalności gospodarczej, które dopiero zostaną osiągnięte jako skutek tej działalności.

Oczywistym jest, że Skarżąca ma prawo oczekiwać, iż w określonej perspektywie czasowej podwyższenie kapitału i związane z tym rozszerzenie działalności będzie generowało zwiększone przychody, ale będą to już przychody z bieżącej działalności gospodarczej. Przychód z tej działalności jest przychodem odrębnym od przychodu otrzymanego na podwyższenie kapitału zakładowego. Z osiągnięciem tego przychodu będą się wiązały odrębne wydatki stanowiące koszt jego uzyskania.

Okoliczność, że dokonując przedmiotowych wydatków Skarżąca zakładała, iż w efekcie będą one generowały przychody z działalności gospodarczej nie podważa jednak ich bezpośredniego związku z przychodem, który Skarżąca otrzymała na podwyższenie kapitału zakładowego.

W ocenie Sądu ta właśnie okoliczność ma decydujące znaczenie dla możliwości uznania przedmiotowych wydatków za koszty uzyskania przychodów.

Wydatki pośrednio poniesione przez podatnika w celu osiągnięcia przychodu mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1.

Zważyć jednak należy, iż tzw. koszty pośrednie są wydatkami, których co do zasady nie można powiązać z konkretnym przychodem i dlatego też zalicza się do nich - generalnie rzecz ujmując - ogólne koszty funkcjonowania osoby prawnej. Są one uwzględniane w kosztach uzyskania przychodów pomimo braku ich bezpośredniego związku z konkretnym przychodem. Innymi słowy, możliwość przypisania wydatków do określonego przychodu, nieważne opodatkowanego, czy nie – przekreśla możliwość uznania tych wydatków za "koszty pośrednie".

Z drugiej strony, jeżeli określone wydatki w sposób jednoznaczny wiążą się z osiągnięciem przysporzenia zidentyfikowanego przez ustawodawcę jako konkretny rodzaj przychodu, to bez względu na możliwość wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów oceniane być musi w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.

W odniesieniu do wydatków bezpośrednio związanych z przychodami nieopodatkowanymi (otrzymanymi na podwyższenie kapitału zakładowego) stwierdzić przy tym należy, iż nie można – z uwagi na treść art. 7 ust. 3 pkt 3 – zaliczyć ich do kosztów uzyskania przychodów powołując się z kolei na pośredni związek z przychodami innego rodzaju (z bieżącej działalności gospodarczej).

Stanowisko przeciwne podważa znaczenie i istotę unormowania przyjętego w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3, czyniąc je zbędnym.

W art. 7 ust. 3 ustawodawca określił zasadę, którą najogólniej rzecz ujmując można sprowadzić do stwierdzenia, że wydatki związane z przysporzeniem nie będącym opodatkowanym przychodem nie mogą być uwzględnianie w kosztach uzyskania przychodu. Innymi słowy przychód neutralny podatkowo nie może generować kosztów.

Skarżąca wywodzi, iż przepis ten w ogóle nie ma zastosowania do przychodów wymienionych w art. 12 ust. 4 pkt 4, które należy taktować jako strumienie pieniężne, które nie są uważane za przychody w rozumieniu u.p.d.o.p. Podobny pogląd wyraziła także K.Knapik w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 2285/98 (41954); Glosa 2004/1/33.

Jednakże w art. 2 ust. 1 ustawodawca wskazał przychody, do których w ogóle nie stosuje się ustawy o podatku dochodowym do osób prawnych, np. gospodarki leśnej (pozostałe ustępy zawierają definicje pojęć użytych w tej ustawie). Natomiast w art. 3 określił nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy. Przyjmując – jak czyni to Skarżąca – literalne brzmienie tych przepisów stwierdzić by więc należało, że także przychody, jakich dotyczą te przepisy nie mieszczą się w równie literalnym rozumieniu art. 7 ust. 3 pkt 1.

Zauważyć jednak należy, że w treści art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawodawca posłużył się zwrotem "do przychodów nie zalicza się (...) przychodów otrzymanych na ...". Nie posłużył się określeniem kwota, wartość, świadczenie, czy też jakimkolwiek innym oddającym ekonomiczny sens tego przysporzenia. Określił je właśnie jako przychód i to przychód o określonym przeznaczeniu, a mianowicie "na podwyższenie kapitału zakładowego".

Zdaniem Sądu przychodem neutralnym podatkowo będzie więc zarówno przychód ze źródła, z którego dochód nie podlega opodatkowaniu oraz przychód ze źródła, z którego dochód jest zwolniony z podatku, jak i przychód nie podlegający opodatkowaniu z tego względu, że ustawodawca postanowił, iż nie jest on zaliczany do przychodów. Wspólną cechą wszystkich tych przysporzeń jest to, iż nie jest od nich (i od wynikającego z nich dochodu) naliczany podatek dochodowy.

Sąd zauważa przy tym, iż również przyjmując tok rozumowania Skarżącej, która wywodzi, że przysporzenie opisane w art. 12 ust. 4 pkt 4 nie jest w ogóle przychodem w rozumieniu ustawy, stwierdzić by należało, że tym bardziej wydatków poniesionych bezpośrednio na uzyskanie tego "nie-przychodu" nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Przepis art. 15 ust. 1 wyraźnie stanowił bowiem o kosztach poniesionych w celu uzyskania przychodów.

Zasadę powyższą dobitnie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2007 r. sygn. akt II FPS 5/07 (podjętym na tle art. 12 ust.4 pkt 3 i 11), stwierdzając, że wydatki te nie mogą być postrzegane jako poniesione "w celu uzyskania przychodu", jeśli pozostają one w związku z czymś, co z woli ustawodawcy za przychód nie zostało uznane.

Neutralność podatkowa (transparentność) określonego przychodu, na jaką powołuje się Skarżąca wyraża się nie tylko w braku (z jakiegokolwiek powodu) opodatkowania tego przychodu, ale też niemożności obciążenia kosztów działalności wydatkami związanymi z jego uzyskaniem.

Zaliczenie przez Skarżącą przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów spowodowałoby zachwianie tej równowagi.

Wydatki związane z uzyskaniem określonego przysporzenia pozostają z nim związane bez względu na to, czy stanowi ono przychód, czy też nie. Jeżeli przysporzenie to nie stanowi przychodu, to poniesione w związku z nim wydatki nie są kosztami uzyskania przychodu. Jak już wskazywano, nie czyni to ich natomiast kosztami uzyskania innego przychodu.

Zdaniem Sądu za prawidłowością stanowiska Skarżącej nie przemawia również wskazana przez nią analogia do przepisów dotyczących kredytów, wymienionych w art. 12 ust. 4 pkt 1. Przede wszystkim kredyt jest świadczeniem podlegającym zwrotowi, a możliwość zaliczenia niektórych związanych z nim wydatków wynika wprost z treści art. 16 ust. 1 pkt 10. Zasadnie okoliczność tę podnosił Minister Finansów w odpowiedzi na skargę. Natomiast prowizje bankowe, odsetki i inne tego rodzaju wydatki są wynagrodzeniem należnym kredytodawcy i z tego powodu zalicza się je do kosztów uzyskania przychodów. Koszty kredytu obciążają kredytobiorcę tylko wtedy, gdy tak właśnie zapisane zostanie w umowie kredytowej.

Zauważyć również należy, że w art. 12 ust. 4 pkt 1, na zasadzie wyjątku od nie stanowiących przychodu otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów) za przychody uznano skapitalizowane odsetki od tych pożyczek (kredytów). Z tego względu, dla zachowania opisanej wyżej równowagi (symetrii) przychodów i kosztów, w art. 16 ust. 1 pkt 10, również na zasadzie wyjątku, za koszty uzyskania przychodów uznano skapitalizowane odsetki od tych pożyczek (kredytów). W przypadku pozbawionego wyjątków art. 12 ust. 4 pkt 4 zabieg taki był zbędny.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wydatki poniesione przez Skarżącą w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego nie mogły być uznane za koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1, ponieważ były one bezpośrednio związane z otrzymaniem przychodu na podwyższenie kapitału zakładowego, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 4. Okoliczność, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 nie ma zatem znaczenia.

Zauważyć należy, iż w powoływanym przez Skarżącą wyroku z dnia 22 lutego 2005 r. II FSK 191/05 wyrażony został pogląd odmienny. Wyrok ten został jednak wydany w innym niż w rozpoznawanej sprawie stanie prawnym w oparciu o nieobowiązujący już przepis art.16 b ust.2 u.p.d.o.p., który wymieniał jako koszty organizacji spółki akcyjnej poniesione przy założeniu spółki lub późniejszym jej rozszerzeniu, przez które rozumie się koszty poniesione na utworzenie spółki, które nie służą nabyciu rzeczy, a w szczególności na doradztwo oraz na opłaty notarialne, skarbowe i sądowe, wyposażenie spółki w kapitał akcyjny lub późniejsze jego podwyższenie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego mimo, że koszty te nie podlegały bezpośredniemu zaliczeniu w poczet kosztów uzyskania lecz amortyzowaniu to przepis ten jednoznacznie przesądza charakter tych wydatków i nie należało ich łączyć z przychodem określonym w art.12 ust.4 pkt 4. Przepis ten nieobowiązuje od 1 stycznia 2003 r. Wyrok te nie może więc mieć bezpośredniego odniesienia do rozpoznawanej przez Sąd sprawy.

Sąd stwierdził, że udzielona Skarżącej interpretacja przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowa, a zatem brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).