Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 193/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1.
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o. o. w D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. [...]

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor N. B.

w C., działając w oparciu o art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazał P.-B. Sp. z o.o.

z siedzibą w D. rozbiórkę budynku baru na działce nr ewid. 66/15

w miejscowości B. gm. D.. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 9 października 2009 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania P.-B. Sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Obie powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 lutego 2010 r., (sygn. [...] ). Sąd stwierdził, że wydany nakaz rozbiórki skierowany do P.-B. Sp. z o.o. nie został poprzedzony analizą pod kątem art. 52 Prawa budowlanego, to jest kolejności podmiotów zobowiązanych. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Powiatowy Inspektor N. B. w C. decyzją z dnia [...] r., nr [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał P.-B. Sp. z o.o. w D. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku baru, usytuowanego na działce nr [...] w B.. Organ wyjaśnił, że na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 12 grudnia 2011 r. i po przesłuchaniu R. K. - P. P.-B. Sp. z o.o., S. M. oraz A. R. - P. P.-B. od 2008 r. do ok. 2010 r., likwidatora B.-P. Sp. z o.o. ustalił, że budynek baru o wymiarach 14,00 x 12,90 m wraz z tarasem usytuowany na działce nr [...] w B. został wybudowany i rozbudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Od strony północno-zachodniej budynek rozbudowano o salę konsumencką o wymiarach 7,40 x 5,00 m, a od strony północno-wschodniej o magazyn i pomieszczenie o nieustalonej funkcji, o wymiarach 5,15 x 4,00 m. Ustalono także na podstawie analizy map do celów projektowych, że przed 8 lipcem 2005 r. działka nr [...] nie była zabudowana. Budowę baru rozpoczęto w 2007 r. a zakończono w 2008 r. W okresie pomiędzy przeprowadzonymi przez PINB oględzinami, tj. 30 kwietnia 2009 r., a 12 grudnia 2011r. budynek został rozbudowany. W trakcie postępowania organ I instancji nie był w stanie ustalić inwestora, jedynie na podstawie zapisów w księdze wieczystej nr [...] organ ustalił, że właścicielem działki nr [...] w B. jest B.-P. Sp. z o.o.

Odwołanie od decyzji PINB z dnia [...] r. wniósł S. M., Prezes Zarządu P.-B. Sp. z o.o. Zakwestionował rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zobowiązanego. Jego zdaniem właścicielem działki, na której stoi bar, jest B. P. Sp. z o.o. w organizacji nie zaś P.-B. Sp. z o.o.

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zobowiązanego i nakazał B.-P. Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w D. wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji PINB w C. z dnia [...] r. Organ odwoławczy wskazał, że działka nr [...] w B. należy do B.-P. Sp. z o.o. w organizacji, co wynika z aktu notarialnego z dnia 10 maja 2005 r., w którym P.- B. Sp. z o.o. przeniósł na B.-P. Sp. z o.o. w organizacji własność działki tytułem aportu wniesionego do powstającej spółki. Poza tym zgodnie z księgą wieczystą nr [...] [...], na dzień 24 sierpnia 2012 r. działka nr [...] jest własnością B.-P. Sp. z o.o. w organizacji. Organ odwoławczy podniósł także, że z uwagi na brak możliwości ustalenia inwestora przez organ I instancji oraz mając na uwadze, że część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych, należało zobowiązać na podstawie art. 52 Prawa budowlanego właściciela działki nr [...] w B. do wykonania zobowiązań wynikających z art. 48 tej ustawy. Ze względu zaś na brak możliwości przeprowadzenia procedury legalizacyjnej, z powodu naruszenia przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, orzeczony zaskarżoną decyzją nakaz rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu uznano za zgodny z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r., ( II SA/Lu 976/12 ) oddalił skargę P.-B. Sp. z o.o.. Sąd stwierdził, że na działce nr [...] w B. prowadzone były roboty budowlane związane z budową budynku baru. Prowadzono je bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wynika to z pisma Starostwa Powiatowego w C. z dnia 14 maja 2009 r., znak: [...] wskazującego, że w prowadzonych przez organ rejestrach brak jest decyzji o pozwoleniu na budowę. Co prawda P.-B. sp. z o.o. zwracała się o udzielenie pozwolenia na budowę kiosku gastronomicznego oraz budynku usługowo - handlowego, jednakże oba wnioski decyzjami z dnia 6 stycznia 2006 r. zostały załatwione odmownie. Ponadto brak jest możliwości zalegalizowania stwierdzonej samowoli, a to z uwagi na brak zgodności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w D. z dnia 30 listopada 2001r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (Dz. Urz. Woj. L.. z dnia 7 czerwca 2002r., Nr [...], poz. 1175). Plan ten zawiera bowiem zakaz lokowania budynków w odległości mniejszej, niż 100 m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Budynek natomiast został posadowiony w odległości 30,50 m od krawędzi tej drogi. Stosownie do treści art. 48 ust.1 Prawa budowlanego opisane okoliczności nakładały na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania nakazu rozbiórki obiektu znajdującego się na działce. Krąg podmiotów zobowiązanych do dokonania na swój koszt obowiązku, o którym mowa w art. 48 określa art. 52 Prawa budowlanego, wymieniając inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Jakkolwiek jednak w pierwszej kolejności obowiązek dokonania rozbiórki na własny koszt ciąży na inwestorze mającym tytuł prawny do obiektu, to w braku takiego podmiotu, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, adresatem decyzji może być właściciel lub działający w jego imieniu zarządca. W związku z tym, że właścicielem działki, na której posadowiony jest samowolnie wybudowany bar jest B.-P. Sp. z o.o. w organizacji, to w stosunku do niej powinna być skierowana decyzja o nakazie rozbiórki. Sąd zauważył przy tym, że spółka ta może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywane zgodnie z art. 11 § 1 Kodeks spółek handlowych. Spółka w organizacji może być podmiotem prawa własności nieruchomości. Ponadto spółkę w organizacji cechuje to, że posiada zdolność prawną, zdolność do czynności prawnych (możliwość nabywania praw i zaciągania zobowiązań) i może podjąć działalność gospodarczą przed uzyskaniem wpisu do rejestru przedsiębiorców. Spółki w organizacji mogą zatem nabywać na własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z aktu notarialnego z dnia 10 maja 2005 r. wynika, że P.- B. Sp. z o.o. tytułem aportu przeniosła na rzecz B.-P. Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w D. prawo własności niezabudowanej nieruchomości położonej we wsi B.. W jej skład weszła m.in. działka nr [...], dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w C. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczysta KW Nr [...]. Z tych powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzją odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną przez P.-B. Sp. z o.o. w D. wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r., ( sygn. [...] ) uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę sądowi I instancji celem jej ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji nie ustalił, czy postępowanie likwidacyjne B.-P. Sp. z o.o. w organizacji jest prowadzone i kto je przeprowadza, czy też zostało zakończone. Ustalenie powyższych kwestii było istotne, bowiem zakończenie postępowania likwidacyjnego i zatwierdzenie przez zgromadzenie wspólników sprawozdania likwidacyjnego powoduje stosownie do art. 170 § 4 k.s.h. rozwiązanie spółki, a więc ustanie jej bytu prawnego. Natomiast, jeżeli prowadzona jest likwidacja spółki, to aktualna pozostaje kwestia ustalenia jej likwidatorów. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie wyjaśniono, czy B.-P. Sp. z o.o. w organizacji posiada organ powołany do jej reprezentacji. Tym samym sąd I instancji powielił błąd L. Wojewódzkiego Inspektora N. B.. Z tego powodu sąd kasacyjny stwierdził, że B.-P. Sp. z o.o. w organizacji w postępowaniu sądowym nie była należycie reprezentowana, a więc zaistniała przesłanka nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Formułując zalecenia dotyczące ponownego przeprowadzenia postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rzeczą sądu I instancji będzie uzyskanie umowy spółki, mocą której powołano B.-P. Spółkę z o.o. w organizacji, a następnie o ile nic innego nie będzie wynikało z jej zapisów, ustalenie, czy zostało przeprowadzone postępowanie likwidacyjne tej Spółki, a jeżeli Spółka nie została zlikwidowana, ustalenie jej obecnego likwidatora albo likwidatorów. Następnie, w zależności od wyniku przeprowadzonych ustaleń, sąd I instancji winien rozważyć, czy organ odwoławczy nie wydał decyzji obarczonej wadą nieważności, uwzględniając przy tym regulację art. 52 Prawa budowalnego, zgodnie z którym adresatem nakazu rozbiórki może być nie tylko inwestor czy właściciel, ale także zarządca obiektu budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ustęp drugi tego przepisu stanowi zaś, że jeżeli budowa, o której mowa w ustępie poprzednim jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności (pkt. 1) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lit. a) albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lit. b) i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (pkt. 2) właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Z oby tych przepisów wynika, że przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadania, czy jest możliwa legalizacja danego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 48 ust. 2 w pierwszej kolejności organ administracyjny powinien ustalić, czy budowa jest zgodna między innymi z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1). Pozytywne ustalenie w tym zakresie pozwala organowi przystąpić do dalszych czynności legalizacyjnych określonych treścią art. 48 ust. 2 pkt 2 to jest zbadania czy obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego prawem. Natomiast w sytuacji ustalenia, że dany obiekt narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podejmowanie dalszych czynności przewidzianych w procedurze legalizacyjnej jest niedopuszczalne, a wówczas zakończenie postępowania administracyjnego następuje poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. [...] czy wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. [...] oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 marca 2013 r., sygn. [...] – wszystkie publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jak wynika z bezspornych ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie przez organy obu instancji na działce nr ewid. 66/15 powstałej z podzielenia działki nr ewid. 66/14 (wydzielonej w dniu 29 września 2003 r. z działki nr ewid. 66/11) prowadzono roboty budowlane związane z budową budynku baru. Z pisma Starostwa Powiatowego w C. z dnia 14 maja 2009 r., znak: [...] wynika, że roboty te prowadzone były bez wymaganego pozwolenia na budowę. W prowadzonych przez organ rejestrach brak jest bowiem decyzji o pozwoleniu na budowę wzniesionego na działce nr [...] obiektu. P.-B. sp. z o.o. zwracała się o udzielenie pozwolenia na budowę kiosku gastronomicznego oraz budynku usługowo - handlowego na działce nr [...], jednakże oba wnioski decyzjami z dnia 6 stycznia 2006 r. zostały załatwione odmownie. Natomiast z pisma Starosty C. z dnia 15 lutego 2012 r. wynika, że w okresie od 30 kwietnia 2009 r. do dnia 12 grudnia 2012 r. nie zostało udzielone pozwolenie na rozbudowę budynku baru posadowionego na działce nr [...]. Ustalono również, że budynek baru został posadowiony w odległości 30,50 m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Zgodności z § 3 dla obszaru 21 U obejmującego działkę o numerze geodezyjnym 66/11 położoną we wsi B. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w D. z dnia 30 listopada 2001 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (Dz. Urz. Woj. L.. z dnia 7 czerwca 2002r., Nr [...], poz. 1175) obowiązująca linia zabudowy od drogi nr [...] wynosi 100 m od krawędzi jezdni (pkt. 2 ppkt 2.5). Posadowienie samowolnie wzniesionego budynku w odległości 30,50 m od krawędzi jezdni drogi nr [...], z uwagi na przytoczony powyżej zapis m.p.z.p. dla Gminy D. , uniemożliwia przeprowadzenie procedury legalizacyjnej. Warto wskazać, że w wyroku z dnia 8 października 2002r. ( III RN 179/01 opubl. w OSNP 2003/19/454 ) Sąd Najwyższy stwierdził, jeszcze na tle art. 37 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego z 1974r., że plan zagospodarowania przestrzennego jest obowiązującym prawem i wzniesienie obiektu budowlanego, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, poza granicami zabudowy, musi być potraktowane jako wybudowanie go na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę w rozumieniu powołanego przepisu.

W tym stanie faktycznym organy obu instancji zasadnie podjęły decyzję o zastosowaniu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i nakazaniu rozbiórki obiektu budowlanego samowolnie wzniesionego na działce nr ewid. 66/15. Krąg adresatów decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego wynika z dnia 52 Prawa budowlanego. Stanowi on, że inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. W doktrynie trafnie wskazuje się, że stronami postępowań wszczętych na podstawie wyżej wymienionych przepisów i adresatami decyzji wydanych na podstawie tychże przepisów, mogą być inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego (A. Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz, LexisNexis 2014, s. 677, uw. 4; s. 693, uw. 1). Gdy inwestor, mający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w dacie popełnienia samowoli budowlanej, a w dacie wydania decyzji na podstawie art. 48, art. 49b, art. 50a bądź art. 51 Prawa budowlanego utracił to prawo, wówczas decyzje wydawane na podstawie wyżej wymienionych przepisów winny być zawsze skierowane do podmiotu, który aktualnie posiada prawo do dysponowania nieruchomością budowlaną lub jest właścicielem (wyrok NSA z dnia 21 marca 2001 r., sygn. [...]; z dnia 7 marca 2002 r., sygn. [...]; z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. [...] – wszystkie publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, akceptowane przez A. Glinieckiego – op. cit., s. 694-695, uw. 3). Kryterium wyboru spośród trzech wymienionych w art. 52 podmiotów jest bowiem posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. [...] - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jak wynika z aktu notarialnego z dnia 10 maja 2005 r. (Rep. A Nr [...]) P.- B. Sp. z o.o. przeniosła na B.-P. Sp. z o.o. w organizacji własność działki nr [...] tytułem aportu wniesionego do powstającej spółki. Poza tym zgodnie z księgą wieczystą nr [...] [...], na dzień 24 sierpnia 2012 r. działka nr [...] jest własnością B.-P. Sp. z o.o. w organizacji. Wobec zatem braku możliwości ustalenia inwestora, decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego samowolnie wzniesionego na działce nr ewid. 66/15 powinna być skierowana do B.-P. Sp. z o.o. w organizacji. Zgodnie z art. 11 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm., dalej zwany "K.s.h.") spółki kapitałowe w organizacji mogą we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywane. Stąd spółka w organizacji może być podmiotem prawa własności nieruchomości. Cechą tych spółek (których nie można traktować jako przedspółki) jest to, że poza zdolnością prawną mają inne atrybuty: zdolność do czynności prawnych (możliwość nabywania praw i zaciągania zobowiązań), zdolność sądową (mogą pozywać i być pozywane), działają pod własną (spółki) firmą. Są one wyodrębnione organizacyjnie i majątkowo. Mają zdolność układową i upadłościową (A. Kidyba, Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Tom I. Wydanie 11, W. 2014, s. 100, uw 2 do art. 11). Spółki kapitałowe w organizacji mogą otrzymać nr REGON, mogą utworzyć rachunek bankowy, mogą zatrudniać pracowników (zgłoszenie do ZUS) itp. Spółki w organizacji mogą nabywać na własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe. Nie powinno więc być wątpliwości co do możliwości nabycia nieruchomości czy też założenia księgi wieczystej dla tej nieruchomości (A. Kidyba, Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Tom I. Wydanie 11, W. 2014, s. 102, uw 2 do art. 11). W sprawie nie jest kwestionowane, że B.-P. Sp. z o.o. w organizacji nie została wpisana do rejestru handlowego (zaświadczenie z KRS z dnia 9 lipca 2007 r. – k. 48 akt adm., zaświadczenie z KRS z dnia 17 stycznia 2013 r.) w terminie sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy spółki (akt notarialny z dnia 9 maja 2005 r., rep. A Nr [...]). Natomiast uchwałą nr [...] z dnia 4 stycznia 2008 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników B.-P. Sp. z o.o. w organizacji postanowiło rozwiązać spółkę przez przeprowadzeniu jej likwidacji (k. 154 akt sądowych). Uchwałą nr [...] z tego samego dnia Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników B.-P. Sp. z o.o. w organizacji powołało likwidatora spółki w osobie A. R. – Prezesa Zarządu P.-B. spółki z o.o (w paragrafie pierwszy uchwały, k. 155 akt sądowych). Według protokołu zgromadzenia Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników zostało zwołane przez zarząd spółki P.-B. na podstawie udzielonego mu upoważnienia przez Sąd Rejonowy w L. XI Wydział Rejestru Sądowego, postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2007r. Z pisma pełnomocnika P.-B. Sp. z o.o. w D. z dnia 7 lipca 2015 r. wynika, że postępowanie likwidacyjne B.-P. Sp. z o.o. w organizacji nie zostało zakończone, a jej likwidatorem jest nadal A. R.. (k 130 akt sądowych). Podczas przesłuchania w dniu 7 maja 2012r. A. R. potwierdziła, że "w pewnym czasie" współwłaściciele wybrali ją na likwidatora spółki B.-P., nie pamięta jednak, czy spółka została likwidowana i jaki jest jej obecny status .( k. 246 akt adm.). Nie przedstawiła jednak żadnych dowodów potwierdzających zwolnienie jej z funkcji likwidatora. Zgodnie z art. 170 § 1 k.s.h, .jeżeli spółki nie zgłoszono do sądu rejestrowego w terminie sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy spółki albo postanowienie sądu odmawiające rejestracji stało się prawomocne, a spółka w organizacji nie jest w stanie dokonać niezwłocznie zwrotu wszystkich wniesionych wkładów lub pokryć w pełni wierzytelności osób trzecich, zarząd dokona likwidacji. Jeżeli spółka w organizacji nie ma zarządu, zgromadzenie wspólników albo sąd rejestrowy ustanawia likwidatora albo likwidatorów. Stosownie do paragrafu czwartego tego przepisu spółka w organizacji ulega rozwiązaniu z dniem zatwierdzenia przez zgromadzenie wspólników sprawozdania likwidacyjnego. Zatem rozwiązanie spółki nastąpi z chwilą zatwierdzenia przez zgromadzenie wspólników sprawozdania likwidacyjnego, gdy likwidacja jest przeprowadzana, a w przypadku niezwłocznego rozliczenia - z chwilą ostatniej wypłaty wniesionego wkładu pieniężnego lub zwrotu aportów i dokonaniu stosownych rozliczeń. Z akt sprawy nie wynika, aby którakolwiek z tych czynności została wykonana, co tylko potwierdza wniosek, że likwidacja spółki nie miała miejsca, a tym samym nie została rozwiązana. Słusznie w tej sytuacji, stosownie do art. 52 Prawa budowlanego, na spółkę jako właściciela nieruchomości, na której została zrealizowana inwestycja nałożono obowiązek jej rozbiórki.

Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało oddalić skargę.