Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 994/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-06-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 224, w zw. z art. 200 i art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. L. – K., G. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu p o s t a n a w i a 1. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących D. L. – K., G. K. i J. K. solidarnie kwotę 297,58 zł ( dwieście dziewięćdziesiąt siedem złotych i pięćdziesiąt osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących D. L. – K. oraz G. K. solidarnie kwotę 112,53 zł ( sto dwanaście złotych i pięćdziesiąt trzy grosze) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego G. K. kwotę 328,33 zł ( trzysta dwadzieścia osiem złotych trzydzieści trzy grosze) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 grudnia 2013 r. D. L. – K., G. K. i J. K. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...]

w przedmiocie warunków zabudowy terenu. W skardze z dnia 23 grudnia 2013 r. skarżący domagali się zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie złożonym przed rozprawą skarżący złożyli wykaz niezbędnych kosztów postępowania wnosząc o zasądzenie kwoty 688,54 zł, według sporządzonego zestawienia: wpis sądowy od skargi – 200 zł, koszt przejazdu na rozprawę w dniu 15 stycznia 2015 r. na trasie [...] – 76,53 zł oraz wydatki za przejazd autostradą na tej trasie - 36 zł, koszt przesyłek pocztowych: rejestrowanej – 7,90 zł oraz pocztex – 43,84 zł, równowartość dochodu utraconego przez G. K. w dniu 15 stycznia 2015 r. – 324,27 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/GL 994/14 uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz w pkt 3 wyroku zasądził od zaskarżonego organu na rzecz skarżącego G. K. kwotę 251,74 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu przywołano regulacje zawarte w art. 200, art. 205 § 1, art. 209 i 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ), zwanej dalej, p.p.s.a. Sąd wskazał, że na zasądzoną na rzecz skarżącego G. K. kwotę w wysokości 251,74 zł składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz koszty przesyłek pocztowych (7,90 zł + 43,84 zł). Sąd nie uwzględnił natomiast kosztów dojazdu skarżących do Sądu na rozprawę w dniu 15 stycznia 2015 r., ani równowartości utraconego zarobku w związku ze stawiennictwem skarżącego w tym dniu na rozprawie, ponieważ stawiennictwo to nie było obowiązkowe, a zgłoszone w toku rozprawy twierdzenia nie miały wpływu na przebieg postępowania sądowego oraz na wyjaśnienie i wynik sprawy. Powołując się na orzecznictwo ( postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 838/13 – LEX nr 1450376) oraz doktrynę (Małgorzata Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 205 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Sąd I instancji przychylił się do poglądu, że tylko w sytuacji, gdy sąd w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy zarządzi stawienie się strony lub pełnomocnika na podstawie art. 91 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wnioskowanie o zwrot kosztów podróży. Stwierdzenie to należy odnieść także do żądania zasądzenia równowartości zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.

Zażalenie na powyższe postanowienie o zwrocie kosztów, zawarte w pkt 3 sentencji wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r., wnieśli wszyscy skarżący zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na ich rzecz poniesionych solidarnie kosztów sądowych, kosztów przejazdu a także równowartości zarobku utraconego przez G. K. wskutek stawiennictwa w sądzie, ewentualnie

o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gliwicach. W uzasadnieniu skarżący dodatkowo zażądali zasądzenia na ich rzecz kwoty 22 zł uiszczonej tytułem opłaty kancelaryjnej: za odpis protokołu z rozprawy z dnia 15 stycznia 2015 r. oraz za kopię pisma K. C. – K., a ponadto dodatkowo domagali się zwrotu kosztów przesyłki pocztowej za przesłaną sądowi analizę przesłaniania wraz z wnioskiem o sprostowanie i uzupełnienie protokołu z rozprawy w kwocie 23,84 zł. Skarżący zarzucili naruszenie przez Sąd I instancji art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. Ponadto wskazali, że w innej sprawie toczącej się przed tut. Sądem, ten sam sędzia uznał ich prawo do zwrotu kosztów przejazdu na rozprawę związane z zakupem paliwa i uiszczeniem opłat za przejazd autostradą. Stawiennictwo na obu rozprawach nie było obowiązkowe, a w uzasadnieniu obu wyroków powołano tę samą podstawę prawną.

Postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt II OZ 418/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie zawarte w pkt 3 wyroku WSA w Gliwicach

z dnia 26 stycznia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazano, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż zwrot kosztów postępowania przysługuje wyłącznie jednemu ze skarżących, z pominięciem pozostałych, którzy ponosili solidarną odpowiedzialność za powstałe w toku postępowania sądowego koszty. Złożenie na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. wniosku wraz z listą niezbędnych kosztów postępowania podpisanego jedynie przez G. K. nie uzasadniało pominięcia pozostałych skarżących, bowiem zgodnie z poglądami doktryny, wystarczający jest wniosek co najmniej jednego ze współskarżących, aby nastąpił na ich rzecz solidarny zwrot kosztów postępowania.

Podniesiono również, że Sąd I instancji błędnie założył, że brak obowiązkowego stawiennictwa wyklucza co do zasady przyznanie stronie skarżącej zwrotu kosztów dojazdu i równowartości utraconego zarobku w związku

z uczestnictwem na rozprawie. Należy bowiem każdorazowo dokonywać oceny niezbędności i celowości kosztów postępowania, jakie strona poniosła uzależniając ich zwrot od okoliczności sprawy i jej charakteru. W przedmiotowej sprawie podczas rozprawy, na której stawili się skarżący, złożyli oni obszerne wyjaśnienia, zobowiązując się do przedłożenia analizy przysłaniania, która została sporządzona na użytek pozwolenia na budową.

Zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego G. K. do przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez pracodawcę potwierdzającego, że na dzień 15 stycznia 2015 r. równowartość jego dziennego zarobku wynosiła 324,27 zł netto, tak jak podano w przedłożonym na rozprawie spisie niezbędnych kosztów. Wyznaczono termin 7 dni pod rygorem odmowy uwzględnienia wniosku o przyznanie kosztów postępowania sądowego w tym zakresie.

W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał zaświadczenie z którego wynika, że ekwiwalent jego zarobku w dniu 15 stycznia 2015 r. wynosił kwotę 328,33 zł netto.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnego do celowego dochodzenia praw. Z powyższego unormowania wynika, iż obowiązek poniesienia kosztów,

w przypadku uwzględnienia skargi obciąża organ, w ten sposób, że to organ zwraca skarżącemu poniesione przez niego, a niezbędne do celowego dochodzenia praw koszty sądowe. W tej bowiem sytuacji, obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związany jest z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy.

Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (art. 205 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków, przy czym do opłat sądowych zalicza się wpis i opłata kancelaryjna.

Zgodnie art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.).

W świetle unormowań ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (art. 85 ust. 1 w zw. z art. 91), stronie przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu -

w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu.

Sąd zasądził na rzecz skarżących D. L. – K., G. K. oraz J. K. solidarnie kwotę 297,58 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składają się kwota 200 zł z tytułu wpisu sądowego od skargi oraz kwota 97,58 zł z tytułu kosztów przesyłek pocztowych. Następnie na rzecz skarżących D. L. – K. oraz G. K. solidarnie kwotę 112,53 zł z tytułu kosztów przejazdu do Sądu na rozprawę w dniu 15 stycznia 2015 r. ( bowiem tylko ci skarżący brali udział w rozprawie) oraz kwotę 328,33 zł na rzecz G. K. z tytułu utraconego przez niego zarobku.

Dokonując wyliczenia wysokości utraconego przez skarżącego G. K. zarobku, Sąd wziął pod uwagę przedstawione zaświadczenie z dnia 16 czerwca 2015 r., a dokonując wyliczenia kosztów przejazdu na rozprawę oparł się na wyliczeniach skarżącego G. K. i znanych z urzędu kosztów przejazdu płatną autostradą na trasie [...].

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 224 p.p.s.a. w związku z art. 200

i art. 205 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia .