Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 313/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 13,  par. 60
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 7,  art. 77 par. 1,  art. 80,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

II SA/Wr 313/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M K i M K na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Prezydent W zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Spółce Komandytowo-Akcyjnej z siedzibą we W pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi i garażami podziemnymi wraz z instalacjami zewnętrznymi, przewidzianej do realizacji we W przy ul. G na nieruchomościach oznaczonych geodezyjnie jako działki nr [...] i nr [...], [...], obręb S.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M K i M K, zarzucając naruszenie przepisów art. 10 oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu oraz brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Argumentowali, że zawiadomienie z dnia 6 października 2010r. o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, które wyznaczało termin do skorzystania z uprawnienia do dnia 12 października 2010 r. zostało doręczone odwołującym się, w tym samym w dniu. Tym samym, nie mogli oni w żaden sposób skorzystać z przysługujących im uprawnień. W ocenie odwołujących się, zaprojektowany budynek nie spełnia norm obowiązujących w procesie inwestycyjnym w zakresie oświetlenia dziennego i nasłonecznienia, które zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późniejszymi zmianami). W tym kontekście strony sformułowały zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Następnie zarzucono naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez przyzwolenie na zmianę stosunków wodnych przez inwestora ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Strony podnosiły również niezgodność inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zlokalizowania dominanty. Kolejny zarzut odwołujących się dotyczył wysokości planowanych budynków. Stwierdzili bowiem, że w trakcie robót budowlanych zostanie dokonane znaczne podwyższenie poziomu terenu polegające na podsypaniu ziemi. Dlatego tez w ich ocenie niezbędne jest zbadanie przez organ, czy wysokość budynku jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przy uwzględnieniu sztucznego podniesienia poziomu terenu. Na zakończenie strony wnosiły, aby rozstrzygając niniejszą sprawę merytorycznie organ oparł się o uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu urbanistycznego S Północne, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W Nr XLIX/3117/06 z dnia 6 kwietnia 2006 r., nie uwzględniając bezprawnych zmian dokonanych samowolnie przez Przewodniczącą Rady Miejskiej obwieszczeniem prostującym z dnia 7 stycznia 2008 r. W tym kontekście argumentowały, że działanie Przewodniczącej naruszyło dyspozycję art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 17, poz. 95 z późniejszymi zmianami), w myśl którego sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany tekstu aktu prawnego. Wprowadzenie tego typu zmian powinno bowiem nastąpić zgodnie z trybem art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego w ocenie odwołujących się dla terenu 10 MW obowiązują ustalenia wynikające z § [...] uchwały, czyli według wersji uchwały sprzed dokonanego sprostowania.

Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] r.; Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że zasadnicze kryterium kognicji właściwych organów administracji w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - w tym również organów odwoławczych - wyznacza treść art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, który przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nakazuje organom dokonanie sprawdzeń w zakresie wskazanym w pkt 1 -4. Przytaczając treść ww. przepisu organ wskazał, że dokładne i rzetelne ustalenie wskazanych w nim okoliczności, ma o tyle doniosłe znaczenie, że w razie spełnienia określonych tam wymagań oraz warunku wynikającego z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę.

Zdaniem organu, w niniejszej sprawie pierwszoplanową kwestią jest zweryfikowanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu urbanistycznego S Północne, zawartego w uchwale Rady Miejskiej W Nr XLIX/3117/06 z dnia 6 kwietnia 2006 r. (Dz.Urz. Woj. Doln. Nr 92, poz. 1588).

Analiza przedłożonego projektu budowlanego przez pryzmat uregulowań zawartych w ww. planie miejscowym wykazała, wbrew zarzutom odwołujących się, zgodność w aspekcie wszystkich kryteriów warunkujących zatwierdzenie projektu budowalnego.

W tym kontekście organ odwoławczy wyjaśnił, że kryterium normatywnym oceny – stanowił tekst miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu urbanistycznego S Północne, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej W Nr XLIX/3117/06 z dnia 6 kwietnia 2006 r., opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z 2006 r., Nr 92, poz. 1588, a następnie sprostowany na mocy obwieszczenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r. o sprostowaniu błędu w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2008 r., Nr 52, poz. 709).

Biorąc zaś pod uwagę wątpliwości odwołujących się organ wskazał, że podstawą prawną wzmiankowanego sprostowania jest przepis art. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 17, poz. 95 z późniejszymi zmianami) zgodnie z którym, błędy w ogłoszonym tekście aktu prawnego prostuje się w formie obwieszczenia. Co istotne, organem który dokonał sprostowania - z obowiązującym organy administracji publicznej skutkiem prawnym - nie była Przewodnicząca Rady Miasta - lecz Wojewoda Dolnośląski. Okoliczność ta jednoznacznie wynika z treści wzmiankowanego Dziennika Urzędowego Województwa Dolnośląskiego z 2008 r., Nr 52, poz. 709. Z kolei umocowanie wojewody do dokonania czynności prostowania błędu w tekście planu miejscowego wynikało z dyspozycji przepisów art. 17 ust. 3, w związku art. 23 cytowanej wcześniej ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych.

Na podstawie analizy części graficznej planu ustalono zatem bezspornie że teren inwestycji obejmuje jednostki strukturalne planu miejscowego oznaczone symbolem 10 MW. Z kolei przepis § [...] ust. 2 uchwały (według brzmienia obowiązującego po dokonaniu wzmiankowanego sprostowania) - który dotyczy terenu 10 MW - wprowadził odesłanie o następującej treści : "Na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują ustalenia dla strefy MW, zawarte w § 12, z zastrzeżeniem ust. 3". Zgodnie zaś z § 12 ust. 1 uchwały, dla strefy oznaczonej symbolem MW ustala się przeznaczenie - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.

Organ odwoławczy zauważył, że przed dokonaniem sprostowania sporny przepis § [...] ust. 2 uchwały miał następujące brzmienie: "Na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują ustalenia dla strefy MW, zawarte w § 14". Przy tym stosownie do § [...] ust. 1 uchwały , dla strefy oznaczonej symbolem MN ustala się przeznaczenie - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Niewątpliwie zatem odesłanie zawarte w § 21 ust. 2 uchwały wg pierwotnego brzmienia było wewnętrznie niespójne: z jednej bowiem strony stwierdzono, że "obowiązują ustalenia dla strefy MW", z drugiej zaś strony dalej znajdowało się stwierdzenie, że są to ustalenia "zawarte w § 14", czyli jednostce redakcyjnej planu, która normuje ustalenia strefy oznaczonej symbolem MN o przeznaczeniu - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Zdaniem Wojewody nawet gdyby nie dokonano kwestionowanego przez odwołujących się sprostowania w tekście uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to powyższa niespójność powinna być wyeliminowania przy zastosowaniu reguł wykładni systemowej i funkcjonalnej. Biorąc zatem pod uwagę, że na rysunku planu jednostka strukturalna oznaczona została symbolem MW 10, natomiast w uchwale stwierdzono, że "obowiązują ustalenia dla strefy MW" trudno uznać, że intencją lokalnego prawodawcy było ustalenie dla tego terenu unormowań właściwych dla terenów zabudowy jednorodzinnej (oznaczonej w planie symbolem MN).

Przechodząc do szczegółowych ustaleń planu miejscowego organ II instancji wskazał, że na terenie, o symbolu 10 MW obowiązują ustalenia dla strefy MW, zawarte w § 12 uchwały. Stosownie zaś do § 12 ust. 1 i 2 uchwały ustala się przeznaczenie - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, gdzie obowiązują ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy:

1) liczba kondygnacji nadziemnych zabudowy nie może być większa niż 5 kondygnacji - w tym piąta kondygnacja wyłącznie w formie poddasza użytkowego, z zastrzeżeniem pkt 3 i o ile ustalenia dla terenów nie stanowią inaczej;

2) wysokość zabudowy nie może być większa niż 16 m, mierzona od poziomu terenu do najwyższego gzymsu lub okapu i nie może być większa niż 20 m, mierzona od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu, z zastrzeżeniem pkt 4 i o ile ustalenia dla terenów nie stanowią inaczej.

Z kolei § 12 ust. 3 uchwały wprowadził ustalenia dotyczące zagospodarowania terenu:

1) należy stosować wskaźnik intensywności zabudowy nie większy niż 1,0;

2) należy lokalizować dominanty jak na rysunku planu;

Wreszcie w myśl § 12 ust. 4 uchwały, w strefie MW obowiązują następujące ustalenia dotyczące ochrony i kształtowania środowiska - należy utworzyć ogólnodostępne tereny zieleni dla codziennego wypoczynku mieszkańców na powierzchni nie mniejszej niż 40 % działki budowlanej.

Poza tym, § [...] ust. 3 uchwały wprowadził następujące odrębne ustalenia dla terenu 10 MW dotyczące zabudowy i zagospodarowania terenu:

1) wyznacza się dominantę u zbiegu ulic 1KD-Z i 3KD-Z jak na rysunku planu;

2) liczba kondygnacji nadziemnych dominanty nie może być większa niż 7 - siódma kondygnacja jako poddasze użytkowe;

3) wysokość zabudowy dominanty nie może być większa niż [...] m, mierzona od poziomu terenu do najwyższego gzymsu lub okapu i nie może być większa niż 28 m, mierzona od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu.

W ocenie organu odwoławczego przedłożony przez inwestora projekt budowlany respektuje wszystkie opisane wyżej dyrektywy planu miejscowego, w szczególności w zakresie:

- linii zabudowy (obowiązującej od strony ulicy 1KD-Z, jak i nieprzekraczalnych od strony ulic 16KD-D, 3KD-Z oraz od strony granicy terenu inwestycji z działką odwołujących się stron);

- gabarytów planowanych obiektów oraz ilości ich kondygnacji (dotyczy to w szczególności respektowania maksymalnej wysokości budynków, tj. 19,98 metrów dla budynków pięciokondygnacyjnych oraz 25.45 metrów dla siedmiokondygnacyjnego budynku stanowiącego dominantę;

- wskaźnika intensywności zabudowy wynoszącego 0,998.

Ponadto inwestor zapewnił inwestycji wystarczającą ilość miejsc parkingowych, kierując się dyrektywą § 10 uchwały, tj. co najmniej 1,5 miejsce na każde mieszkanie, wliczając w to garaż wbudowany, dla każdego budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz co najmniej 1 miejsce na 40 m2 powierzchni użytkowej usług. Wbrew zarzutowi odwołania prawidłowe też jest ustalenie lokalizacji dominanty - budynku 7 - kondygnacyjnego u zbiegu ulic G i S (czyli zgodnie z rysunkiem planu ulic 1KD-Z i 3KD-Z).

Nie dopatrzono się również niezgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami przepisów, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zastrzeżenie to jest szczególnie istotne w aspekcie zarzutów stron dotyczących zapewnienia nasłonecznienia sąsiadujących z terenem inwestycji budynków jednorodzinnych. Spełnione bowiem zostały normy dotyczące naturalnego oświetlenia, o których mowa w § 13 rozporządzenia. Kluczowe w tym miejscu jest ustalenie, że budynki 5-kondygnacyjne, których planowana (docelowa) wysokość wynosi 19,98 metrów, będą realizowane w odległości ok. 22 metrów od należących do odwołujących się stron budynku. Odległość budynku jednorodzinnego od budynku potencjalnie przesłaniającego jest zatem większa od wysokości przesłaniania tego budynku, którą mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego (czyli budynków odwołujących się stron) do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Oznacza to zatem że należące do odwołujących się stron budynek z pewnością nie będą przesłaniane w rozumieniu § 13 rozporządzenia.

Przechodząc do kwestii nasłonecznienia budynków sąsiednich, organ wyjaśnił, że wymogi w tej kwestii ustala § 60 ust. 1 rozporządzenia, stanowiąc, że pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7°°-1700. Jak natomiast wynika z treści przedłożonej przez inwestora "Analizy nasłonecznienia'', która została sporządzona przez autorów projektu budowlanego, należący do odwołujących się budynek mieszkalny będzie miał zapewnione prawidłowe nasłonecznienie, albowiem w dniach 21 marca i 21 września cień rzucany przez projektowane budynki ("cień ruchomy") będzie obejmował go co najwyżej do godziny 1100. Oznacza to, że czas pełnego nasłonecznienia budynku na sąsiedniej działce będzie wynosił co najmniej 5 godzin (tj. w godzinach 1100-1600).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów stron organ odwoławczy wskazał, że nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia art. 29 Prawa wodnego, skoro jak wynika z opisu technicznego projektu budowlanego oraz późniejszych wyjaśnień jego autora, projektowane budynki będą posadowione powyżej zwierciadła wody gruntowej.

W takim stanie rzeczy nie było podstaw aby zakwestionować rzetelność oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego).

Reasumując, stwierdzono że – nie wykazano w niniejszym postępowaniu, aby kwestionowana przez odwołujących się inwestycja naruszała jakiekolwiek normy prawne istotne z pozycji procesu budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów wskazujących na naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania, Wojewoda podzielił pogląd odwołujących się, że Prezydent W naruszył dyspozycję art. 81 w związku z art. 10 k.p.a. Istotnie bowiem, wskazywane przez odwołujących się zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, doręczono im w dniu upływu wyznaczonego terminu tj. w dniu 12 października 2010 r. Tym samym – formalnie – strony zostały pozbawione możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Jednak - zdaniem organu odwoławczego - powyższe naruszenie przepisów prawa procesowego, rozważane w kontekście zasady dwuinstancyjności oraz przepisów art. 138 § 2 i art. 136 k.p.a., nie mogło stanowić dostateczne podstawy dla uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewoda zwrócił również uwagę, na podzielaną w orzecznictwie, tezę wyroku NSA z dnia 18 maja 2006 r. II OSK 831/05, w której stwierdzono, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych.

Przekładając powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy organ stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wspomniane naruszenie przepisów procesowych pociągnęło za sobą jakiekolwiek negatywne skutki dla odwołujących się stron. Zwrócić należy uwagę, że później uchybienie to zostało sanowane przez organ odwoławczy, albowiem w związku z uzupełniającym postępowaniem dowodowym, pismem z dnia 13 stycznia 2011 r. umożliwiono odwołującym się zapoznanie się materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, z którego to uprawnienia nie skorzystali (pismo zostało doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi odwołujących się w dniu 19 stycznia 2010 r.). Również pomimo upływu ponad miesiąca od daty tej czynności ani pełnomocnik, ani żadna ze stron nie wystosowali żadnego pisemnego wystąpienia, z którego wynikałoby, że uniemożliwienie im zapewnienia czynnego udziału przed organem pierwszej instancji pozbawiło ich możliwości przedłożenia dowodów. A zatem nie zaistniała w badanej sprawie konieczność ewentualnego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jakichkolwiek nowych dowodów, która wprost warunkowałaby uchylenie obecnie skarżonej decyzji przez organ drugiej instancji.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem M K i M K wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W w której zarzucili naruszenie:

• art. 7 oraz 77 §1 KPA poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności polegającego na braku zbadania zgodności projektu budowlanego z przepisami Prawa budowlanego, Prawa wodnego oraz z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego,

• art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak przeprowadzenia w dostateczny sposób sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi,

• art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawo wodne poprzez przyzwolenie przez organ na zmianę stosunków wodnych przez A ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Zarzucając powyższe wnieśli o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji.

Argumentując zarzuty skargi wskazano w pierwszym rzędzie, że zasadnicze znaczenie dla rozpatrywanej sprawy ma fakt powołania się zarówno przez organ I instancji, jak również organ odwoławczy na błędną zdaniem skarżących podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia, a mianowicie na uchwałę Rady Miejskiej W nr XLIX/3117/06 z dnia 6 kwietnia 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2006 r., nr 92, poz. 1588) w brzmieniu nadanym jej na podstawie obwieszczenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r. o sprostowaniu błędu w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Wojewody, strona skarżąca podniosła ponownie argumenty dowodzące, iż za podstawę prawną decyzji należy uznać Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego dla zespołu urbanistycznego S Północne (MPZP) o treści przyjętej przez Radę Miejską W w uchwale z dnia 6 kwietnia 2006 r. z wyłączeniem bezprawnej ingerencji w treść uchwały w postaci obwieszczenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r.

Uzasadniając powyższe wskazano, że dokonanie zmian uchwały w trybie, w jakim to zrobił Wojewoda Dolnośląski było całkowicie bezpodstawne oraz bezprawne, bowiem naruszyło to przepis art. 17 ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, w myśl którego sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany tekstu aktu prawnego, a taka zmiana została jednak dokonana.

Wprowadzenie tego typu zmian powinno nastąpić zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że zmiana planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim jest on uchwalony, co oznacza konieczność odpowiedniego stosowania powołanych w przepisach z zakresu zagospodarowania przestrzennego, regulacji dotyczących trybu sporządzania planu miejscowego.

W świetle powyższego oraz oczywistej bezprawności działania Wojewody Dolnośląskiego, niedopuszczalne jest, aby organy administracji, które zgodnie z dyspozycją przepisu art. 6 KPA powinny działać na podstawie przepisów prawa swoje rozstrzygnięcia opierały na aktach prawa miejscowego zmienianych w sposób całkowicie dowolny oraz całkowicie bezprawny.

MPZP w wersji uchwalonej przez Radę Miejską W uchwałą nr XLIX/3117/06 w dniu 6 kwietnia 2006 r. przewiduje w § [...], że dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 10MW obowiązują ustalenia zawarte w § [...] MPZP. Paragraf [...] wskazuje m.in., że liczba kondygnacji naziemnych dla budynków budowanych w tej strefie nie może być większa niż 3, a całkowita wysokość zabudowy nie może przekroczyć 12 m. Mając na uwadze powyższe ustalenia MPZP postawienie zaprojektowanego budynku w takim kształcie, jak przedstawiono to w projekcie jest niezgodne z bezwzględnie obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego w wersji z dnia jego uchwalenia, tj. bez samowolnych i bezprawnych zmian dokonanych przez Przewodniczącą Rady Miejskiej.

Podkreślono również, że dokonanie zmian przez Wojewodę Dolnośląskiego treści aktu prawa miejscowego w drodze obwieszczenia z dnia [...] r. o sprostowaniu błędu w uchwale Rady Miejskiej W z dnia 6 kwietnia 2006 r. jest przedmiotem toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. W chwili obecnej, po ogłoszeniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lutego 2011 r. orzekającego o uchyleniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania (sygn. akt [...]), dopuszczalność i zgodność z prawem czynności podjętych przez Wojewodę Dolnośląskiego, budzi uzasadnione wątpliwości.

Niezależnie od powyższego skarżący podtrzymał także pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji Prezydenta W. Mianowicie, zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez brak przeprowadzenia w dostateczny sposób sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. W szczególności przepisami tymi są normy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z wyrażanym przez skarżących stanowiskiem, że zaprojektowany budynek nie spełnia norm obowiązujących w procesie inwestycyjnym w zakresie oświetlenia dziennego i nasłonecznienia. Ponadto zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawo wodne poprzez przyzwolenie przez organ na zmianę stosunków wodnych przez A ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane ustawodawca w kategoryczny sposób wymaga, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdził zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, do których należą przepisy wskazywanego poprzednio rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dokonując oceny zachowania tego warunku należy m. in. ustalić, czy wprowadzenie nowych elementów przestrzennych, poddanych regulacji ustawowej poprzez sposób ich posadowienia oraz parametry gabarytowe i właściwości techniczne nie powoduje naruszenia chronionych prawnie interesów osób trzecich, przy czym ustalenie to musi być poprzedzone wyjaśnieniem w sposób jednoznaczny i oczywisty ewentualnych wątpliwych kwestii.

Tymczasem w niniejszej sprawie w ocenie skarżących organy administracji wbrew obowiązkom wynikającym z art. 7 i 77 KPA nie dokonały analizy projektu budowlanego w zakresie zacienienia innych posesji (w tym działki strony), które ten budynek spowoduje. Wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie w toku postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organy nie wyjaśniały kwestii przebiegu tzw. linijki słońca. Organy nie zbadały zatem, czy doszło do naruszenia interesów osób trzecich (strony), co stanowi poważne naruszenia prawa i obliguje do ponownego zbadania tej kwestii.

Inwestycja realizowana przez A ewidentnie będzie oddziaływać na sąsiednią działkę rolną strony, bowiem z racji swojej wysokości oraz położenia względem nieruchomości należącej do strony w sposób zdecydowany ograniczać będzie nasłonecznienie. Kwestia zacienienia działki strony jest szczególnie istotna, gdyż działka ta jest wykorzystywana na cele szkółki ogrodniczej. Brak odpowiedniego nasłonecznienia dla drzewek będzie powodować negatywne konsekwencje polegające na niewłaściwym ich rozwoju. Strona z tego tytułu może ponieść zatem znaczne straty materialne.

Wobec powyższego dokonanie przez organ analizy projektu budowlanego pod kątem zacienienia działki strony, które nowy budynek

powoduje jest konieczne.

W odniesieniu do drugiego zarzutu, w ocenie skarżących zrealizowanie inwestycji w kształcie zaproponowanym w projekcie budowlanym skutkować będzie naruszeniem norm wynikających z przepisu art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Zgodnie z powoływanym wyżej przepisem, właściciel gruntu nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Ponadto zgodnie z dyspozycją pkt 2 powołanego wyżej przepisu na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Pomimo powyższych obowiązków ciążących na właścicielu nieruchomości, na której realizowana jest inwestycja, organ wydający decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego w ogóle nie zbadał, czy zrealizowanie inwestycji nie naruszy stosunków wodnoprawnych.

Skarżący przywołał również opinię Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W - Nadzór Wodny w L z dnia 11.03.2011 r. w sprawie budowy m.in. budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz szklarni na sadzonki na działkach nr [...], [...], [...] i [...], obręb S [...].

W ocenie skarżących, wysokość budynku i związana z nią głębokość posadowienia fundamentów budynku zakłóci istniejące w rejonie inwestycji stosunki wodnoprawne. W szczególności głębokość fundamentów oraz nacisk budynku spowoduje podniesienie się (i tak wysokiego poziomu wód gruntowych), w efekcie czego powstanie dodatkowa konieczność odprowadzania wód gruntowych z nieruchomości skarżących. Nie bez znaczenia jest przywołanie przez skarżących faktu istnienia ustawicznego zagrożenia powodziowego oraz realnych przyborów wód powodujących w ostatnich latach regularne podtopienia pobliskich nieruchomości w tym nieruchomości należących do strony skarżącej.

Ponadto w ocenie stron, zrealizowanie inwestycji w kształcie zaproponowanym przez inwestora skutkować będzie zmianą kierunku odpływu wód opadowych ze szkodą dla sąsiednich nieruchomości.

Te wszystkie okoliczności zostały w ocenie skarżących pominięte przez organ, który z urzędu powinien zanalizować, czy zrealizowanie inwestycji w kształcie proponowanym przez inwestora nie naruszy praw właścicieli sąsiednich nieruchomości, oraz czy nie będzie powodowało naruszenia norm prawa powszechnie obowiązującego.

W kontekście faktu, że skarżący posiadają na swojej działce szkółkę ogrodniczą, a ponadto działka strony znajduje się w zasięgu leja depresji wykopu pod fundamenty nowego budynku zmiana stosunków wodnych ma olbrzymie znaczenie i kwestia ta powinna zostać bezwzględnie zbadana.

Skarżący podnoszą również, iż zgodnie z MPZP nie można postawić zaprojektowanego budynku wielorodzinnego w takim kształcie, gdyż narusza to ustalenia MPZP w zakresie dominanty. Według graficznych załączników do projektu budowlanego dominanta przebiega niezgodnie z MPZP.

Kolejną kwestią, którą powinien zanalizować organ jest wysokość nowoprojektowanego budynku. Z projektu wynika, że w trakcie robót budowlanych zostanie dokonane znaczne podniesienie poziomu terenu polegające na "podsypaniu" ziemi. W ten sposób inwestor uzyska dodatkowe metry, które nie będą wliczane w wysokość budynku. Niezbędne jest zatem zbadanie przez organ, czy wysokość budynku jest zgodna z MPZP przy uwzględnieniu sztucznego podniesienia poziomu terenu.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentacje i wywody prawne zawarte w kwestionowane decyzji.

Natomiast uczestnik postępowania A spółka komandytowa - akcyjna z siedzibą we W w piśmie procesowym z dnia 17 czerwca 2011 r. wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów wskazano przede wszystkim na całkowitą ich bezzasadność.

Zdaniem uczestnika nietrafny jest zarzut braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na potwierdzenie tego stanowiska uczestnik przedstawił argumentację zbieżną z argumentacją organu. W kwestii oświetlenia zacieniania i przesłaniania, w obszernych wywodach dowodzono, że z załączonej analizy zacienienia, jasno wynika, że nie zostały naruszone przepisy § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Uczestnik zwrócił również uwagę na to, że przepisy przywołanego rozporządzenia nie dotyczą - wbrew twierdzeniom skarżących - terenów niezabudowanych. Mimo tego, zauważono jednak, że działka skarżących w godzinach od 11.30 (21 marca ) oraz od do 12.15 (21 września) do pory zachodu słońca, jest w pełni nasłoneczniona, a we wcześniejszych godzinach (od godz. 9.00) zacienienie dotyczy jedynie niewielkich fragmentów niezabudowanej działki. W ocenie uczestnika postępowania, projektowana zabudowa, zarówno przez jej lokalizację (maksymalne odsunięcie od granicy z działką skarżących) a także ukształtowanie przestrzenne (budynki punktowe nie tworzące zwartej pierzei), ogranicza zacienienie terenów sąsiednich do minimum, co jest widoczne na wykresach linijki słońca. Nie zgodzono się również z zarzutem naruszenia stosunków wodnych panujących w strefie oddziaływania inwestycji, wskazując, że projektowana zabudowa nie zmienia w szczególności, kierunku spływu wód opadowych z działki inwestora na tereny sąsiednie, w tym na tereny skarżących. W ocenie uczestnika bezpodstawny jest też zarzut zmiany poziomu wód gruntowych, gdyż poziom fundamentowania projektowanych budynków tj. 113,5 m npm, znajduje się znacznie powyżej zwierciadła wody gruntowej (zarówno napiętego, powyżej warstw nieprzepuszczalnych na poziomie 108,70, jak i swobodnego, stabilizującego się na poziomie 112,30 m npm.). Stwierdzono również, że proces projektowy poprzedzony był sporządzeniem dokumentacji geotechnicznej dla oceny warunków gruntowo- wodnych podłoża, a wnioski płynące z tego opracowania zostały szeroko przytoczone w opisie do projektu budowlanego. Skoro budynek posadowiony jest powyżej zwierciadła wody gruntowej, nie znajdują uzasadniania twierdzenia o podniesieniu się wody gruntowej ze względu na "nacisk budynku". Również w ogóle nie wystąpi lej depresji i co oczywista nie przekroczy granic działek inwestora. Zdaniem uczestnika postępowania, dominanta zlokalizowana została zgodnie z planem miejscowym – dokładnie w obszarze wyznaczonym rysunkiem planu. Nie jest również prawdziwy zarzut o odnoszeniu wymiarów wysokościowych budynków "do znacznie podniesionego poziomu terenu polegającego na podsypaniu ziemi". Uczestnik wyjaśnił, że wysokości odnoszone są do poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynków, a teren ten nie został "znacznie podniesiony" w stosunku do stanu istniejącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm.- zwanej dalej u.p.p.s.a.).

Dokonana zgodnie z przedstawionymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonego aktu, wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli przywołanego przepisu zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rezultacie, kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona przy zastosowaniu kryterium legalności doprowadziła więc do uwzględniania skargi, mimo, że nie wszystkie podniesione w niej argumenty zyskały aprobatę Sądu.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta W udzielające pozwolenia na budowę i zatwierdzające projekt budowlany dla inwestycji polegające na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi i garażami podziemnymi wraz z instalacjami zewnętrznymi.

Przedmiot postępowania jurysdykcyjnego określony w ww. decyzji wyznacza regulacje prawne mające znaczenie dla kontroli legalności tego aktu. Są to przede wszystkim przepisy art. 32- 35 i art. 36 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane (Dz. U. z 2001r. Nr [...]3, poz. 1623 z późn. zm. - dalej również w

skrócie Prawo budowlane) oraz rozporządzenia wykonawcze, do których ona odsyła, jak również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Szczególne wymogi jakie powinien spełniać wniosek o pozwolenie na budowę oraz warunki jego skutecznego złożenia zostały określone w art. 32 ustawy - Prawo budowlane, przy czym kontrola realizacji wymienionych tam przesłanek należy do organu właściwego do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto, stosownie do art. 35 ust. 1 ww. ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7."

Jak wynika z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, tylko w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niespełnienie tych wymagań winno zatem skutkować wydaniem decyzji odmownej.

Stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Dla wszechstronnego obiektywnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy organ może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny (art. 85 k.pa.), czy też skorzystać z opinii biegłego w przypadkach przewidzianych w art. 84 k.p.a. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a.

Powyższe reguły procesowe znajdują zastosowanie na każdym etapie postępowania administracyjnego a to oznacza, że z ich stosowania nie jest zwolniony również organ odwoławczy. Trzeba przy tym mieć na uwadze, że istota zasady dwuinstancyjności polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy w jej całokształcie przez dwa różne organy. Z chwilą wniesienia środka odwoławczego od orzeczenia organu I instancji powstaje obowiązek traktowania postępowania przed organem II instancji jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy administracyjnej. Rozstrzygnięcie aktu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym równoważnym działaniu organu pierwszej instancji. W orzecznictwie sądowadministracyjnym przyjmuje się, że nie spełnia powyższego wymogu jedynie kontrola zasadności argumentów podnoszonych w stosunku do orzeczenia organu I instancji . Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów ale też zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów dla których postępowanie to jest prowadzone. Chodzi zatem o ta aby "przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszystkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia które odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznemu interesowi strony" (SN wyrok z dnia 1 grudnia 1994 r. III AZP 8/94).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji nie wywiązał się należycie z obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego tj. sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sprawdzenie to winno być dokonane z zachowaniem wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co nie zostało przez organ drugiej instancji dopełnione.

Zdaniem Sądu, Wojewoda nie odniósł się bowiem w należyty sposób do kwestii związanych z "przesłanianiem i zacienieniem" określonych w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U Nr 75, poz. 690 z późn.zm. - zwane dalej rozporządzeniem). W świetle przywołanych regulacji nie ulega wątpliwości, że projektowana zabudowa winna spełniać wymogi oświetlenia i nasłoneczniania – tzw. linijki słońca, określone dla budynku projektowanego oraz istniejącej zabudowy w sąsiedztwie.

Z przedstawionych wraz ze odpowiedzią na skargę akt sprawy wynika, że wysokość projektowanego obiektu wynosi mniej niż 35 m zatem ocena oświetlenia powinna być przeprowadzona w kontekście § 13 ust. 1 pkt 1 lit a ww. rozporządzenia. Po myśli tego przepisu odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia. Według § 13 ust. 2 wysokość przesłaniania o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Odległości o których mowa w ust. 1 pkt 1 mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Z przytoczonych regulacji wynika, że niezbędnym warunkiem prawidłowego ustalenia odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, jest precyzyjne, jednoznaczne wyznaczenie w płaszczyźnie poziomej kąta 60°, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, a następnie zbadanie, czy między ramionami tak wyznaczonego kąta, w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia, nie znajduje się obiekt przesłaniający.

Wobec powyższych regulacji obowiązkiem właściwego organu zatwierdzającego projekt budowlany a następnie organu odwoławczego, w pierwszym rzędzie było, ustalenie i zbadanie, czy rysunki załączone do projektu budowlanego oraz zawarte w nim wyjaśnienia i opisy mogą posłużyć do oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich istniejących budynków oraz dokonanie stosownych obliczeń, które twierdzenia inwestora pozwalałby zaaprobować lub merytorycznie zakwestionować (por. NSA w wyroku z dnia 29 czerwca 2011 r. II OSK 138/10 nsa.qov.pl). W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji takiej oceny nie przeprowadził o czym świadczy uzasadnienie jego decyzji oraz fakt, że dopiero na etapie postępowania odwoławczego dołączona została graficzna analiza nasłonecznienia, stanowiąca podstawę ustaleń Wojewody zawartych w decyzji odwoławczej. Dodać w tym miejscu należy, że projekt budowlany nie zawiera stosowanych rysunków ani opisów pozwalających na ocenę powyżej materii. Ograniczono się w nim jedynie do zapisu, że projektowana zabudowa nie ogranicza dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach i spełnia wymagania określone w § 13 rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. Takie oświadczenie, nie poparte żadnymi rysunkami ani szczegółowymi wyjaśnieniami, nie mogło stanowić podstawy dla uznania, że projekt budowlany nie narusza wskazanych niżej warunków techniczno-budowlanych. Organ odwoławczy do powyższej kwestii odniósł się szerzej, jednak oparł się jedynie na wyjaśnieniach i materiałach przedstawionych przez inwestora, bez własnej oceny i analizy zgodności projektu zagospodarowania z wymogami § 13 i § 60 rozporządzenia. Wojewoda stwierdził, że odległość budynku skarżących od budynku potencjalnie przysłaniającego jest większa od wysokości przysłaniania, wskazując jedynie dane (i to podane w przybliżeniu), dotyczące odległości planowanych budynków od budynku skarżących oraz wysokości planowanych budynków. Z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy jak też z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika natomiast, jak wyznaczony został kąt 60°, gdzie umieszczono wierzchołek tego kąta oraz na jakiej wysokości znajduje się dolna krawędź najniżej położnego okna w budynku przesłanianym. Skoro zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów w tej materii stanowisko organu w kwestii nienaruszania przez projekt § 13 rozporządzenia, nie poddaje się kontroli Sądu. Również w odniesieniu do wymogów wynikających z § 60 rozporządzenia organ odwoławczy swoje ustalenia oparł wyłącznie na dostarczonej przez inwestora analizie nasłonecznienia. Nie kwestionując możliwości przedłożenia takiego dowodu skład orzekający podziela stanowisko, że sporządzenie analizy nasłonecznia przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe w tym zakresie, nie zwalnia jednak organów administracji od wszechstronnej i obiektywnej oceny takiego dowodu (NSA w wyroku z dnia 11 marca 2010 r. II OSK 508/09, nsa.qov.pl). Brak oceny organu powoduje, że również ta kwestia wymyka się kontroli sądu.

W zaskarżonej decyzji nie odniesiono się również w sposób prawidłowy do podnoszonej w odwołaniu kwestii naruszenia art. 29 ustawy - Prawo wodne, w szczególności w zakresie w jakim strony wskazywały, że zrealizowanie inwestycji w projektowanym kształcie skutkować będzie zmianą kierunku odpływu wód opadowych ze szkodą dla skarżących. Do tego zarzutu organ odwoławczy w ogóle się nie ustosunkował, pomimo, że jest to kwestia istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w projekcie budowlanym powinny być rozwiązane wszystkie kwestie odnoszące się do istniejących stosunków wodnych na terenie planowane inwestycji – w tym zapewniające ochronę projektowanego obiektu przed zalewaniem wodami opadowymi. Ochrona ta nie może jednak odbywać się z naruszeniem uzasadnionych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości. Pomięcie powyższej kwestii w rozważaniach organu odwoławczego wskazuje na istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, co tym samym uniemożliwia przeprowadzenie w tym względzie oceny sądowej.

Wobec przedstawionych wyżej argumentów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. Naruszenie powyższych przepisów wiązało się z niewyjaśnieniem istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, pominięciem niektórych wskazywanych przez strony w odwołaniu zarzutów oraz brakiem oceny przedłożonych do sprawy dowodów stanowiących podstawę dla podjętego rozstrzygnięcia. Naruszenia te jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej decyzji. Tym samym skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Przede wszystkim nietrafny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego ze względu na brak przeprowadzenia w dostateczny sposób zgodności projektu budowanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można zgodzić się ze skarżącymi, że organy błędnie przyjęły za podstawę merytorycznej oceny uchwałę Rady Miejskiej W nr XLIX/3117/06 z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu urbanistycznego S Północne, w brzmieniu nadanym tej uchwale obwieszczeniem Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r. o sprostowaniu błędu w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego nr 92 z dnia 12 maja 2006 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wskazane obwieszczenie Wojewody dokonane zostało w trybie art. 17 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Wydanie ww. obwieszczenia wywołało dla organów stosujących przepisy prawa lokalnego, określone skutki w postaci nadania poszczególnym paragrafom planu miejscowego innego brzmienia, niż w wersji ogłoszonej wcześniej w dzienniku urzędowym. W wyroku z dnia [...] lutego 2011 r. ([...]) - przywołanym również przez skarżących - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obwieszczenie wojewody o sprostowaniu błędu w akcie prawa miejscowego, należy traktować tak jak akt normatywny wojewody, który podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie przepisu art. 63 ust 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. Nr 31, poz. 206 z późn. zm.). Tym samym w postępowaniu jurysdykcyjnym, organy administracji stosujące przepisy planu miejscowego, nie mogły pominąć - jak chcieliby skarżący - brzmienia przepisów prawa miejscowego jakie nadane zostały im w wyniku obwieszczenia o sprostowaniu błędu. Kontrola i ewentualna weryfikacja takiego obwieszenia, może bowiem odbyć się w postępowaniu sądowym wszczętym w trybie ww. przepisu art. 63 ustawy z dnia 23 stycznia 2009.r Z tego też względu w niniejszym postępowaniu sądowym nie było możliwe dokonanie kontroli legalności ww. obwieszczenia, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza granice rozpoznanej sprawy, które wyznaczają normy Prawa budowanego. Niezależnie od powyższego Sąd podziela argumentację Wojewody, że nawet gdyby nie było kwestionowanego przez skarżących obwieszczenia Wojewody, to oczywista niespójność w zapisach planu miejscowego wyrażająca się w odesłaniu zawartym w § [...] ust. 2 ( tj. jednostki redakcyjnej regulującego warunki zabudowy dla terenu MW - zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) do § [...] ust. 1 (odnoszącego się do strefy MN - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) podlegałby wyeliminowaniu w drodze wykładni systemowej i celowościowej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego stanowiący źródło prawa powszechnie obowiązującego na danym terenie, podlega bowiem takim samym regułom wykładni jak każdy inny akt prawny. Nie ulega wątpliwości, że prawidłowe odczytanie normy prawa lokalnego zawartej w § [...] uchwały przy zastosowaniu wykładni gramatycznej nie było możliwe, gdyż prowadziło do sprzecznych wniosków i czyniło niemożliwym jej zastosowanie. W przepisie tym postanowiono bowiem, że dla terenu 10 MW obowiązują ustalenia dla strefy MW, zawarte w § 14. Tymczasem § [...] dotyczył terenu oznaczonego symbolem MN dla którego obowiązują ustalenia dla strefy MN a więc zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W przypadku, gdy wykładnia językowa prowadzi do wniosków uniemożliwiających zastosowanie danego przepisu zgodnie z jego brzmieniem, należy zastosować reguły wykładni systemowej i celowościowej, które w tym konkretnym przypadku dla terenu oznaczonego symbolem 10 MW nakazywały stosować przepisy § 12 uchwały, zawierającego ogólne uregulowania dla wszystkich terenów oznaczonych symbolem MW.

Wobec powyższego organ administracyjny przyjął prawidłową podstawę merytoryczną dla sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a ocena dokonana w tym zakresie, zwłaszcza pod względem wynikających z planu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu planowanej inwestycji, nie wzbudziła zastrzeżeń Sądu. W konsekwencji nie trafione są również oparte na wadliwiej interpretacji zapisów planu argumenty wskazujące na niegodne z planem umiejscowienie dominanty.

Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, po stwierdzeniu konieczności zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Organ II instancji dysponuje bowiem wystarczającymi środkami prawnym by w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy podjąć rozstrzygnięcie zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku spowodowane jest wymogiem zastosowania art. 152 przywołanego wyżej aktu, zaś o Kostach orzeczono przy uwzględnieniu art. 200 ww. aktu.

H.B.12.12.2011 r.