Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 156/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141  par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędzia NSA Jacek Hyla Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółki z o. o. "[...]" z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1208/06 w sprawie ze skargi Spółki z o. o. "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Wojewody M. na rzecz Spółki z o. o. "[...]" w W. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II OSK 156 / 07

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez Sp. z o.o. "[...]" w W. na "decyzję" Wojewody M. z dnia [...] utrzymującą w mocy postanowienie z dnia [...] wydane z up. Prezydenta [...] W., którym zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] przy ul. [...] w W..

W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż Wojewoda M. decyzją z dnia [...] uchylił do ponownego rozpoznania decyzję z dnia [...] wydaną z up. Prezydenta [...] W., którą to decyzją odmówiono inwestorowi udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] przy ul. [...] w W..

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent [...] W. decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku Sp. z o.o. "[...]" o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę budynku. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] uchylił do ponownego rozpoznania decyzję z dnia [...].

W toku kolejnego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia [...] wydanym z up. Prezydenta [...] W., zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę w/w budynku.

W uzasadnieniu swego postanowienia organ I instancji wskazał, że w dniu [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wpisania do rejestru zabytków przedmiotowego budynku. Zdaniem organu pierwszej instancji okoliczność tą należy uznać za zagadnienie wstępne uprawniające organ do zawieszenia postępowania.

Wojewoda M. wydając zaskarżoną "decyzję" po rozpoznaniu zażalenia, na postanowienie organu pierwszej instancji stwierdził, iż zawiadomienie z dnia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wpisania do rejestru zabytków przedmiotowego budynku, jest przesłanką uprawniającą organ do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 §1 pkt 4 kpa w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody M. wniosła Sp. z o.o. "[...]" z siedzibą w W..

Skarżąca dochodziła na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. -dalej zwanej p.p.s.a.) w związku z art. 156 §1 pkt 2 kpa stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody jako wydanej bez podstawy prawnej, a w razie nieuwzględnienia tego żądania, z ostrożności procesowej - o uchylenia decyzji Wojewody jako naruszającej prawo- art. 97 §1 pkt 4 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sad Administracyjny stwierdził, iż Wojewoda M. rozpoznając zażalenie na postanowienie z dnia [...] wydane z up. Prezydenta [...] W., którym zawieszono z urzędu postępowanie winien był wydać postanowienia, a nie decyzję.

Powyższe uchybienie organu II instancji, nie może jednak skutkować w ocenie Sądu stwierdzeniem nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie przepisu art. 156 §1 pkt 2 kpa.

Sąd pierwszej instancji nie podzielił argumentacji skarżącej Spółki w przedmiocie oceny, że w sprawie nie zaistniało zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Zdaniem Sądu po tym jak organ pierwszej instancji powziął wiadomość, że Wojewódzki Konserwator Zabytków wszczął z urzędu postępowania w sprawie wpisania do rejestru zabytków przedmiotowego budynku, zachodził związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej w przedmiocie wydania pozwolenia na rozbiórkę a zagadnieniem wstępnym, bowiem w ramach stanu faktycznego stanowiącego podstawę faktyczną rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej występuje jako jego element kwestia, której uprzednie rozstrzygnięcie warunkuje rozpatrzenie sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozstrzygnięcia tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpoznający sprawę administracyjną, lecz inny organ.

Zdaniem Sądu przedmiotowe zawieszenie postępowania pozostawało w zgodzie z wyżej wskazaną podstawą prawną, ponadto organ zawieszając postępowanie wykazał się poszanowaniem zasady uwzględniania w postępowaniu administracyjnym interesu społecznego, dochowując staranności przy podejmowaniu decyzji rozbiórkowej wobec obiektu, co do którego ważyły się oceny jego zabytkowego charakteru.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Sąd pierwszej instancji skargę oddalił na zasadzie art. 151 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Sp. z o.o. "[...]" w W., wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżając powyższy wyrok w całości strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na zarzucie:

I. naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. :

1. naruszenie art. 151 p.p.s.a w związku z art. 145 §1 ust 2 p.p.s.a. oraz w związku z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi, mimo iż należało stwierdzić nieważność decyzji Wojewody M. z dnia [...], jako wydanej bez podstawy prawnej,

2. naruszenie art. 134 §1 p.p.s.a., poprzez nierozpoznanie sprawy w jej granicach, a mianowicie zignorowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przy wydaniu skarżonego rozstrzygnięcia:

a) dokonanego przez Wojewodę M. naruszenia przepisów postępowania tj. przepisów art. 101 k.p.a. oraz art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., które polegało na wydaniu przez organ odwoławczy decyzji administracyjnej zamiast postanowienia - mimo iż w skarżonym wyroku sąd dostrzegł fakt naruszenia prawa przez Wojewodę M.,

b) naruszenia przez Wojewodę M. art. 110 k.p.a., poprzez wydanie decyzji sprzecznej z wcześniejszą decyzją tego organu, wiążącą w sprawie;

3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia, które:

a). nie odnosi się w ogóle do zarzutu naruszenia art. 110 k.p.a., art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zasada legalizmu) oraz nie odnosi się w ogóle do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. (zasada praworządności), podniesionych w skardze Spółki,

b) w sposób pozorny odnosi się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 97 §1 pkt 4 k.p.a.,

c) zawiera sprzeczne twierdzenia i błędy logiczne, co wskazuje na nieprawidłowość rozumowania Sądu, która musiała doprowadzić do wydania naruszającego prawo rozstrzygnięcia,

d.) z uwagi na braki i nieprawidłowości wyżej określone nie wyjaśnia podstawy rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego;

4. naruszenie art. 184 Konstytucji RP, art. 1 §1 oraz §2 ustawy z dnia 20 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (zwanej dalej "p.u.s.a.") oraz art. 3 §1 i § 2 p.p.s.a., poprzez niewykonanie obowiązku kontroli "decyzji" Wojewody M. z dnia [...], określonego w tych przepisach, polegające na:

a) niedostrzeżeniu naruszeń przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 101 k.p.a. oraz art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a.,

b) dokonaniu w skarżonym wyroku oceny zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. według innego kryterium niż kryterium legalności,

c) przeprowadzeniu błędnego rozumowania przy wydawaniu rozstrzygnięcia, co znalazło swój wyraz w treści uzasadnienia,

d) wreszcie - niedostrzeżeniu naruszeń przez Wojewodę Mazowieckiego przepisów art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a;

5. w razie nieuwzględnienia zarzutu określonego w pkt 1.1 powyżej - skarżąca Spółka zarzuciła skarżonemu wyrokowi - w miejsce tego zarzutu - naruszenie art. 151 p.p.s.a.:

a) w związku z art. 145 §1 ust. 1 lit. c p.p.s.a., w związku z:

- art. 101 k.p.a.;

- art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a;

- art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a;- poprzez oddalenie skargi, mimo, iż zachodziły podstawy do jej uwzględnienia wobec naruszenia przez organ odwoławczy ww przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy;

b) w związku z art. 145 §1 ust. 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. - poprzez oddalenie skargi, mimo iż zachodziły podstawy do jej uwzględnienia, wobec naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 97 §1 pkt 4 k.p.a., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

II. naruszenia przepisów prawa materialnego tj.:

1. naruszenie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez błędne przyjęcie w skarżonym wyroku, iż nie zachodziła nieważność decyzji Wojewody M. z dnia [...] określona w tym przepisie, polegająca na braku podstawy prawnej do jej wydania,

2. naruszenie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. najpierw poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym rozumieniu przez sąd, iż zagadnieniem wstępnym jest sytuacja, w której toczy się jakieś postępowanie przed innym organem, którego wynik pozostaje w jakimkolwiek związku z wynikiem danego postępowania, a następnie - poprzez niewłaściwe zastosowanie powołanego przepisu, polegające na błędnym uznaniu w skarżonym wyroku, iż zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę tj. iż wystąpiło zagadnienie wstępne w sprawie, podczas gdy takie zagadnienie nie wystąpiło; jak również naruszenie art. 39 ust. 2 Prawa budowlanego - przez jego niewłaściwe zastosowanie, na skutek przyjęcia przy orzekaniu hipotetycznego stanu, jakoby budynek przy ul. [...] w W. znajdował się w rejestrze zabytków, choć do rejestru nie był wpisany.

Uzasadniając przedstawione wyżej zarzuty kasacji strona skarżąca podniosła, że w dniu [...] Spółka złożyła wniosek do Prezydenta [...]. W. o wydanie pozwolenia na rozbiórkę budynku położonego przy ul. [...] w W.. Pismem z dnia [...] została wezwana do uzupełnienia braków wniosku, które to wezwanie wykonała.

Następnie Delegatura Naczelnego Architekta Miasta w Dzielnicy [...] dwoma pismami z dnia [...] zwróciła się do Biura [...] Konserwatora Zabytków oraz do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków o zaopiniowanie rozbiórki.

Decyzją z dnia [...]. Wojewódzki Konserwator Zabytków umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę budynku z uwagi na to, że budynek nie podlega ochronie konserwatorskiej. W dniu [...] [...] Konserwator Zabytków zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, o wszczęcie postępowania w sprawie wpisania budynku, objętego wnioskiem o rozbiórkę, do rejestru zabytków. W piśmie tym powołał nieprawdziwe ustalenia faktyczne, co do stanu budynku oraz oparł się na nieistniejącym dowodzie (oględzinach, których nie prowadził), co skutkowało wszczęciem postępowania w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę budynku z urzędu.

Pismem Delegatury Naczelnego Architekta Miasta w Dzielnicy [...] z dnia [...], wydanym w związku z ponownym rozpoznaniem wniosku o rozbiórkę, wezwano Spółkę w terminie 7 dni do uzyskania i przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej rozbiórki (taka decyzja nie istnieje w obrocie prawnym). Na skutek zapytania z dnia [...], czy w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na rozbiórkę wymagane jest przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy dotyczących rozbiórki, Spółka uzyskała stanowisko Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, Departamentu Prawnego z dnia [...], stwierdzające, iż z Prawa budowlanego nie wynika obowiązek występowania o decyzję o warunkach zabudowy dotyczącą rozbiórki. Jednocześnie pismem tym GUNB poinformował o przekazaniu zapytania, w części dotyczącej stosowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do Departamentu Ładu Przestrzennego Ministerstwa Infrastruktury. Stanowisko Departamentu Ładu Przestrzennego Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] potwierdziło, iż rozbiórka obiektu budowlanego nie wymaga decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wojewoda M. decyzją z dnia [...] uchylając kolejną decyzję Prezydenta [...] W. - tym razem umarzającą postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę budynku - i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W decyzji swej organ odwoławczy m. in. wskazał, iż z akt sprawy wynika, że budynek nie spełnia żadnej z form ochrony zabytków określonych w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1538 z późn. zm.) i w sprawie nie ma zastosowania art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016), jak w uzasadnieniu swej decyzji podnosił organ I instancji. Ponadto uznał, iż przepisy nie nakładają na inwestora obowiązku uzyskania w postępowaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Pismem z dnia [...] Spółka zawiadomiona została o wszczęciu z urzędu przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (w związku z inicjatywą w tej sprawie [...] Konserwatora Zabytków wyrażoną w powołanym już piśmie z dnia [...]) postępowania w sprawie wpisu budynku przy ul. [...] do rejestru zabytków.

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent [...] W. zawiesił z urzędu postępowanie o wydanie pozwolenia na rozbiórkę budynku do czasu rozstrzygnięcia postępowania przed Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w sprawie wpisu budynku do rejestru zabytków, zaś Wojewoda M. skarżoną decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] W..

W ocenie skarżącej zaskarżony wyrok oddalający skargę na powyższe rozstrzygnięcie narusza wskazane w zarzutach kasacji przepisy.

Zdaniem skarżącej nie można zgodzić się z bagatelizowaniem w skarżonym wyroku faktu wydania decyzji administracyjnej w miejsce postanowienia, bowiem organ odwoławczy poza nazwą aktu - jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 138 §1 ust. 1 k.p.a., który stanowi podstawę prawną dla wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym, samodzielnie zaś nie może stanowić podstawy dla wydania postanowienia w postępowaniu zażaleniowym, a tym samym wydanie takiej decyzji stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a.

Autor kasacji wskazał też, iż Sąd nie rozpoznał w skarżonym wyroku naruszenia przez Wojewodę M. art. 110 k.p.a., polegającego na wydaniu decyzji sprzecznej z wcześniejszą decyzją tego organu, wiążącą w sprawie, a mianowicie decyzją z dnia [...].

W decyzji tej, przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, organ odwoławczy wskazał w szczególności, iż z akt sprawy wynika, że budynek położony przy ul. [...] w W. nie spełnia żadnej z form ochrony zabytków określonych w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz zobligował organ pierwszej instancji do uwzględnienia, przy ponownym (trzecim już) rozpoznawaniu sprawy, treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego oraz argumentacji inwestora. Dokonując odmiennej oceny w decyzji z dnia [...] organ odwoławczy naruszył powołany przepis art. 110 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozpoznał tego naruszenia prawa przez Wojewodę M., co oznacza również, iż nie rozpoznał sprawy w jej granicach, czym naruszył przepis art. 134 §1 p.p.s.a.

W skarżonym wyroku, Sąd, po wybiórczym przedstawieniu stanu sprawy, do zarzutów sformułowanych we wniesionej skardze nie odniósł się, a jedynie sporządził pozorne uzasadnienie skarżonego wyroku również odnośnie podniesionego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Aby odnieść się do tego zarzutu konieczne było przede wszystkim zbadanie i wskazanie, co jest niezbędne dla rozpatrzenia konkretnej sprawy i wydania w niej decyzji.

Zdaniem wnoszącej kasację organ zawieszając postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę mimo braku zagadnienia wstępnego, naruszył art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. co miało w oczywisty sposób wpływ na wynik sprawy, a tym samym zachodziła podstawa do uwzględnienia przez Sąd skargi określona w art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd, oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a, naruszył ten przepis, w związku z tym, iż zachodziły podstawy do jej uwzględnienia określone w przepisach art. 145 §1 ust. 1 lit. c oraz lit. a p.p.s.a.

Autor kasacji wskazał, iż Sąd prawidłowo ustalił, że budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków (toczyło się postępowanie o jego wpis), a jednocześnie zastosował przepis art. 39 ust. 2 Prawa budowlanego.

Zdaniem strony skarżącej Sąd naruszył przepis art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. najpierw poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na rozumieniu przez sąd w istocie, iż zagadnieniem wstępnym jest każda sytuacja, w której toczy się jakieś postępowanie przed innym organem, którego wynik pozostaje w jakimkolwiek związku z wynikiem danego postępowania, a następnie niewłaściwe zastosowanie - przez błędne uznanie w skarżonym wyroku, iż zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę, tj. iż wystąpiło zagadnienie wstępne w sprawie, podczas gdy ono nie wystąpiło.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych przepisem art. 183 p.p.s.a. trzeba stwierdzić, iż ma ona w części uzasadniającej jej uwzględnienie usprawiedliwione podstawy.

Nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., a które to uchybienie skarżąca upatruje w pominięciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonanego przez Wojewodę M. naruszenia przepisów postępowania tj. przepisów art. 101 k.p.a. oraz art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. polegające na wydaniu przez organ odwoławczy "decyzji" administracyjnej zamiast postanowienia co stanowi, zdaniem autora kasacji, naruszenie art. 151 p.p.s.a w związku z art. 145 §1 ust 2 p.p.s.a. i w zw. z art. 156 § 1pkt 2 k.p.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi, mimo iż należało stwierdzić nieważność decyzji Wojewody M. z dnia [...], jako wydanej bez podstawy prawnej.

Stwierdzić trzeba, iż faktycznie kontrolowane przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcie Wojewody M. nazwane w tytule zostało wadliwie "decyzją" zamiast "postanowieniem". Nie ma jednak żadnych wątpliwości, iż jest to rozstrzygnięcie rozpoznające wniesione zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji. Co też istotne w dalszej części swego orzeczenia organ odwoławczy stwierdza "niniejsze postanowienie jest ostateczne....". Tak więc faktyczna forma orzeczenia organu drugiej instancji nie powinna budzić wątpliwości co swej do treści.

Stwierdzić trzeba, iż z treści orzeczenia z dnia [...] obejmującego poza sentencją również i uzasadnienie oraz pouczenie wynika, że wadliwe zatytułowanie tegoż rozstrzygnięcia jako "decyzji" jest uchybieniem formalnym nadającym się do sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a., a tym samym nie spełnia ono warunków, o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie jest uzasadniony wywód, iż jest to orzeczenie wydane bez podstawy prawnej.

Zasadny jest natomiast zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Tymczasem Sąd pierwszej instancji uzasadniając zaskarżony wyroku nie odniósł się do istotnych zarzutów skargi, pomijając przy tym w swych rozważaniach, a następnie i ocenie, orzeczenia wydane w niniejszej sprawie, a poprzedzające wydanie kontrolowanego przez Sąd postanowienia.

Jest to o tyle istotna kwestia, na którą trafnie wskazano zresztą w wywiedzionej skardze kasacyjnej, iż organ pierwszej instancji wydawał w przedmiotowej sprawie dwukrotnie negatywne dla skarżącej decyzje (w tym jedną umarzającą postępowanie), z kolei organ odwoławczy konsekwentnie decyzje te uchylał i przekazywał sprawę do ponownego rozpoznania. W poprzedzającej wydanie kontrolowanego postanowienia decyzji z dnia [...] Wojewoda M. przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazał między innymi na to, iż z akt sprawy nie wynika, aby budynek położony przy ul. [...] w W. spełniał wymogi, o jakich mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zwrócić trzeba uwagę na to, iż Wojewódzki Konserwator Zabytków w postanowieniu z dnia [...], a Minister Kultury w postanowieniu z dnia [...] uchylając postanowienie z dnia [...] i umarzając postępowanie organu pierwszej instancji, oraz [...] Konserwator Zabytków w piśmie z dnia [...] przedstawili swe stanowisko w odniesieniu do obiektu objętego wnioskiem o pozwolenie jego rozbiórki.

Nie sposób też pominąć tego, iż wniosek wszczynający postępowanie jest z dnia [...], organ odwoławczy decyzję opartą na art. 138 § 2 k.p.a., poprzedzającą wydanie postanowienia o zawieszeniu niniejszego postępowania w oparciu o art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. wydał w dniu [...], a z kolei oceniane przez organy jako prejudycjalne dla niniejszej sprawy, zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wpisania do rejestru zabytków przedmiotowego budynku, Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał w dniu [...]. Dokonując oceny powyższych faktów koniecznym jest też zauważenie, iż skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji bezczynność w postępowaniu.

Przytoczone wyżej okoliczności w zestawieniu z treścią wniosku wszczynającego postępowanie winny stanowić przedmiot oceny dla ustalenia, czy w niniejszej sprawie zaistniała kwestia prejudycjalna, o jakiej mowa w kontrolowanym postanowieniu. Dopiero dokonanie takiej analizy pozwoli na odparcie ewentualnych zarzutów strony skarżącej dotyczących pozorowanych czynności podejmowanych przez organ, a przede wszystkim zarzutu kasacji, iż działanie organu administracji zmierzało do zablokowania rozbiórki budynku, celem realizacji własnej polityki tego organu.

Tak więc trafnie wywodzi strona wnosząca kasację, iż Sąd pierwszej instancji uchybiając wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak umotywowania dokonanej w rozstrzygnięciu oceny spowodował, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a w konsekwencji wada ta uniemożliwia kontrolę kasacyjną tegoż wyroku.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji będzie miał na względzie uwagi wyżej przedstawione i przy ich uwzględnieniu dokonana ponownej analizy wniesionej do Sądu skargi.

Wobec usprawiedliwionych podstaw części zarzutów przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej zaistniała konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 p.p.s.a.