Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 232/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Pozostawić bez rozpatrzenia skargę  na dofinansowanie projektu
Powołane przepisy: article: art. 30c ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Jolanta Bożek po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: pozostawić skargę bez rozpatrzenia.


UZASADNIENIE

[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na negatywne rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) z dnia [...] grudnia 2010 r. (nr [...]) dotyczące oceny projektu p.t. ,, [...]".

Skarga z dnia 31 stycznia 2011 r. (data wpływu do Sądu) złożona została wraz z załącznikami oraz odpisem dla strony przeciwnej. Wśród załączników skargi dołączono m.in. potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię pisma z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] oraz kopię zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia [...] grudnia 2010 r., przy czym obie kopie potwierdzone zostały przez skarżącą za zgodność z oryginałem.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie zostało zawarte prawidłowe pouczenie w zakresie kompletności skargi. Powołując się na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2009 r. (sygn. akt II GSK 811/09) wskazano, iż nawet gdyby uznać, że skarżący nie dopełnił wymogów dotyczących załączenia do skargi kompletu dokumentów, nie może to wiązać się dla niego z negatywnymi konsekwencjami z uwagi na brak stosownego pouczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712), dalej: u.z.p.p.r., po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: p.p.s.a.

U.z.p.p.r. wprowadziła szczególny tryb składania skargi do sądu administracyjnego, odmienny od trybu uregulowanego w p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., skarga wnoszona jest przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4.

Jednocześnie w myśl art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

Powołany przepis nie precyzuje pojęcia skargi niekompletnej. Jednakowoż w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. ustawodawca zawarł sformułowanie, że skarga, o której mowa w ust. 1 jest wnoszona bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją wymienioną w tym przepisie. Powyższe prowadzi do wniosku, że "niekompletność" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. oznacza braki w zakresie dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r. Innymi słowy rzecz ujmując, kompletność skargi odnosi się do kompletności dokumentacji w sprawie, która to dokumentacja szczegółowo została przez ustawodawcę określona w art. 30c ust. 2 tej ustawy.

Kwestia "kompletności dokumentacji" – jako pojęcia wprowadzonego przez u.z.p.p.r. – była również przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście pojęcia "braków formalnych skargi" funkcjonującego w p.p.s.a. W świetle bogatego już orzecznictwa w tym przedmiocie, daje się sformułować jasne stanowisko, zgodnie z którym, braku dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., nie można utożsamiać z brakami formalnymi skargi, podlegającymi uzupełnieniu na wezwanie sądu. Jak to bowiem podkreślono, skarga jako pismo procesowe naruszające wymagania określone w art. 46, 47 i 57 § 1 p.p.s.a. nie jest niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. Zatem a contrario, skarga podlegająca pozostawieniu bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. – to skarga nie spełniająca wymagań określonych w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. (por. postanowienie NSA z 29 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 568/09; postanowienie NSA z 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 1057/09; postanowienie NSA z 25 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 916/09; postanowienia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl oraz www.nsa.gov.pl).

Reasumując powyższe wskazać należy, iż ustawodawca złożył na stronę skarżącą obowiązek załączenia do skargi wnoszonej bezpośrednio do sądu administracyjnego określonych dokumentów, w tym dwóch dokumentów w oryginale: 1) wniosku o dofinansowanie wraz z 2) informacją w przedmiocie oceny projektu.

Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia wykładnia językowa przepisu art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. W ocenie Sądu omawiany przepis jednoznacznie precyzuje formę w jakiej dokumenty winny zostać złożone poprzez użycie słowa "kopie" w odniesieniu do pozostałych wymaganych dokumentów (w art. 30c ust. 2 in fine zapisano: "kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4"). Przyjąć zatem należy, iż wolą ustawodawcy było aby dokumenty, które nie stanowią wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, nie były kopiami, lecz a contrario by zostały przedłożone sądowi w oryginale.

Wykładnię literalną omawianego przepisu wzmacnia również wykładnia celowościowa. Przypomnieć należy, iż tryb skłaniania skargi do sądu administracyjnego, przewidziany w u.z.p.p.r., jest trybem szczególnym. Jednym z odstępstw od ogólnych zasad (unormowanych w p.p.s.a) jest pominięcie przy składaniu skargi organu administracyjnego i wniesienie skargi przez stronę skarżącą bezpośrednio do sądu, a nie za pośrednictwem organu. Przepis art. 30e u.z.p.p.r. wprowadził odstępstwo nie tylko od powyższej reguły, ale co więcej wyłączył obowiązek organu wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a, tj. obowiązek przekazania skargi wraz z aktami administracyjnymi sprawy. W konsekwencji oznacza to, iż Sąd rozpoznaje sprawę tylko w oparciu o dokumentację złożoną przez stronę skarżącą, która to dokumentacja zastępuje akta administracyjne. Mając na uwadze, że kontrola sądowoadministracyjna obejmuje również ocenę wymogów formalnych jakim winno czynić zadość zaskarżone rozstrzygnięcie, przyjąć należy, iż dokument taki winien być tym samym dokumentem, który pochodził od organu i który został przesłany do strony. Oceny legalności skarżonego pisma można bowiem dokonać tylko wówczas, gdy bez wątpliwości wiadomym jest, że kontroli poddany zostaje dokument odpowiadający jego oryginałowi.

Należy zauważyć, iż zgromadzenie kompletnej dokumentacji obejmującej wniosek wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopiami wniesionych środków odwoławczych oraz kopię informacji o wynikach procedury odwoławczej, nie powinno stanowić trudności, bowiem dokumenty te winny znajdować się w posiadaniu strony. Strona otrzymuje pochodzące od organu informacje o wynikach poszczególnych etapów procedury, powinna także posiadać swoje egzemplarze wniesionych środków odwoławczych (kopie, drugie egzemplarze), kopie załączników dołączonych do wniosku oraz swój egzemplarz wniosku. Jest przy tym oczywiste, że jeżeli wniosek został wygenerowany elektronicznie i nadano mu identyfikator, to wszystkie egzemplarze wniosku opatrzone tym samym identyfikatorem gwarantują tę samą wersję wniosku, a podpisane i parafowane mają przymiot oryginalnego dokumentu. Wskazać też należy, że wniosek jest dokumentem pochodzącym od strony i strona podpisując go i dołączając do skargi, jako dokument tej samej treści, co dokument złożony organowi w toku konkursu, składa oświadczenie, że jest to dokument tej samej treści co dokument oceniany przez organ, ze wszystkimi prawnymi konsekwencjami rzetelności tego oświadczenia (por. postanowienie NSA z 30.09.2010 r., sygn. akt II GSK 1051/10, dostępne na ww. stronie internetowej).

W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła skargę, do której załączyła wygenerowany elektronicznie egzemplarz wniosku o tym samym identyfikatorze, co złożony w organie oraz podpisany przez samego skarżącego, wobec czego uznać należało, iż złożony wniosek ma przymiot oryginalnego dokumentu. Do skargi załączono również kopię informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 – pisma PARP z [...] grudnia 2010 r. o numerze [...] .

Wskazać jednak należy, że do Sądu złożono potwierdzoną przez skarżącego za zgodność z oryginałem kserokopię pisma PARP z dnia [...] maja 2010 r. o numerze [...], stanowiącego informację w przedmiocie oceny projektu, które to pismo, jak to wyżej wyjaśniono, winno być złożone w oryginale bądź potwierdzone za zgodność z oryginałem w sposób odpowiadający prawu. Brak jest natomiast regulacji prawnych, które dawałyby przymiot oryginalnego dokumentu – jego kopii potwierdzonej za zgodność przez podmiot (nie będący notariuszem, radcą prawnym lub adwokatem), od którego pismo to nie pochodzi.

Mając zatem na uwadze treść przywołanych regulacji stwierdzić należało, iż skarga jest niekompletna i jako taka podlega pozostawieniu bez rozpatrzenia.

W tym miejscu wyjaśnić należy stronie skarżącej, iż nie jest dopuszczalne wzywanie przez Sąd do nadesłania kompletnej dokumentacji w sprawie, czy też jak to miało miejsce w niniejszej sprawie do uzupełnienia dokumentacji poprzez nadesłanie oryginału informacji w przedmiocie oceny projektu. Jak to bowiem już wyżej omówiono, dokumentację skarżąca strona winna załączyć do skargi i złożyć wraz z nią, bądź też dołączyć taką dokumentację później, jednakże w nieprzekraczalnym terminie do złożenia skargi, tj. w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. bezpośrednio do Sądu i bez wezwania. Wezwanie jest instytucją jaką Sąd stosuje wyłącznie do uzupełnienia braków formalnych skargi, zaś niekompletność dokumentacji – co jeszcze raz podkreślić należy – nie stanowi braku formalnego skargi. Na kwestię tę zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 października 2010 r. o sygn. akt II GSK 1256/10 wskazując, że różne są [...] skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w u.z.p.p.r. – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r.). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 49 p.p.s.a. w celu uzupełnienia tego rodzaju braków.

Na koniec wskazać należy, iż Sąd – mając na uwadze przepis art. 30d ust. 3 u.z.p.p.r., zgodnie z którym, na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4 u.z.p.p.r. – uznał, iż w świetle okoliczności przedmiotowej sprawy pomimo błędnego pouczenia, skarżąca miała pełną świadomość obowiązku wniesienia do Sądu skargi kompletnej w wyżej przedstawionym rozumieniu art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. W ocenie Sądu należy bowiem mieć tutaj na uwadze, iż choć w pouczeniu zaskarżonego pisma organ nie przytoczył wprost treści art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r., który określa jakie dokumenty powinna zawierać dokumentacja dołączona do skargi, to jednak w treści skargi odnosząc się szczegółowo do kompletności skargi powołano się na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2009 r. (sygn. akt II GSK 811/09). W powoływanym rozstrzygnięciu Naczelny Sąd Administracyjny przytoczył natomiast w całości treść przepisu art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r. oraz wyjaśnił jego znaczenie i skutki błędnego pouczenia w tym zakresie. Zdaniem Sądu fakt odniesienia się przez skarżącą do prezentowanej w ww. rozstrzygnięciu wykładni prawa i treści przedmiotowego przepisu, jednoznacznie wskazuje na pełną wiedzę skarżącej w zakresie prawidłowego trybu wnoszenia skargi. Reasumując zatem w ocenie Sądu bezpodstawne jest na etapie wniesienia skargi powoływanie się przez skarżącą na błędne pouczenie w zakresie kompletności skargi przy jednoczesnym wykazaniu pełnej wiedzy na temat trybu jej wnoszenia. Skarżąca odnosząc się do treści ww. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób trafny i zrozumiały, wykazała zatem, iż znana jest jej pełna treść prawidłowego pouczenia jakie winno znaleźć się w zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., orzekł jak w sentencji postanowienia.