Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1479/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2010 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów w pomniejszonej wysokości. uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem rozpoznania jest skarga S. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej Dyrektor ARiMR lub organ drugiej instancji) Nr [...] z [...] marca 2008 r. utrzymującą w mocy Decyzję Kierownika [...] Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej Kierownik ARiMR lub organ pierwszej instancji) Nr [...] z [...] grudnia 2007 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich (jednolitej płatności obszarowej JPO i uzupełniającej płatności obszarowej UPO) za rok 2004r. w pomniejszonej wysokości

2.1. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2005r. Kierownik Biura [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu wniosku S. K. postanowił nie przyznać płatności: jednolitej

i uzupełniającej na 2004 rok (formułując to jako przyznanie płatności w wysokości 0,00 zł. W uzasadnieniu wskazano, iż odmówiono przyznania Jednolitej Płatności Obszarowej z powodu zawyżenia zadeklarowanej powierzchni działek [...] (obręb ewid. S.) i I (obręb ewid. N.). Zmniejszono płatność w wysokości 26zł ze względu na brak dobrej kultury rolnej odnośnie działek [...], [...] (obręb K.), [...] (obręb K.). Odmówiono przyznania Uzupełniającej Płatności Obszarowej

z powodu zawyżenia zadeklarowanej powierzchni działek [...] i [...], zmniejszono płatność w wysokości 36,16zł ze względu na brak dobrej kultury rolnej odnośnie działek [...], [...], [...],[...]. Wskazano co do jednolitej płatności, iż powierzchnia zgłoszono we wniosku o przyznanie płatności wyniosła 83,72 ha, zaś powierzchnia, co do której wniosek został rozpatrzony pozytywnie wyniosła 0 ha. Zastosowano sankcję przewidzianą w art. 5 i 6 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 10 grudnia 2003r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004r. Rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.

Co do płatności uzupełniającej stwierdzono, iż zgłoszona powierzchnia gruntów rolnych wyniosła 83,72 ha, zaś powierzchnia co do której wniosek został rozpatrzony pozytywnie wyniosła 0 ha. Zastosowano sankcję z art. 32 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych Wspólnoty ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92.

Wskutek odwołania wniesionego przez S. K. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2005r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji..

W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, warunkiem przyznania płatności jest m.in. utrzymanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. Przeprowadzona

w dniach [...] i [...] września 2004r. kontrola wykazała niezgodności:

✓ na działce [...] i [...] (obręb K.) na całej powierzchni stwierdzono odłóg,

✓ na działce [...] (nr [...] w obrębie ewid. S.) – stwierdzono powierzchnię działki mniejszą od zadeklarowanej (zawyżenie o [...] ha), ponadto część działki nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej ([...]ha),

✓ na działce [...] (nr [...] w obrębie ewid. [...].)– stwierdzono powierzchnię działki mniejszą od zadeklarowanej (zawyżenie o [...] ha), ponadto część działki nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej ([...] ha).

Powierzchnia zgłoszona we wniosku wyniosła [...] ha, zatwierdzona natomiast (po uwzględnieniu wyników kontroli) [...] ha. Różnica wyniosła [...] ha, co stanowi [...]% zatwierdzonej powierzchni. Ponieważ różnica między powierzchnią zgłoszoną, a zatwierdzoną przekroczyła 30% (jednolita płatność) i 20 % (uzupełniająca płatność) odmówiono przyznania obydwu płatności.

2.2. Na skutek skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, Sąd ten wyrokiem z 16 grudnia 2005 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1671/05 uchylił decyzję Dyrektora ARiMR z [...] czerwca 2005 r. Sąd nie podzielił zarzutów skargi co do nieprawidłowości w kontroli, której wyniki były podstawą decyzji, jednak z urzędu wziął pod uwagę wadliwości uzasadnienia decyzji. Sąd wyjaśnił, że rozstrzygniecie zawarte w decyzji administracyjnej to nie tylko osnowa, lecz także uzasadnienie. Ustalenia zatem zawarte w uzasadnieniu decyzji składają się na rozstrzygnięcie. Jeżeli zatem wskazano w tym uzasadnieniu konkretne sankcje bez określenia sposobu ich wyliczenia, lecz jedynie z podaniem przyczyny jej zastosowania (brak dobrej kultury rolnej), to nie można przyjąć, iż uzasadnienie spełnia wymogi art. 107 § 3 kpa. W wypadku, gdy stwierdzono podstawy do zastosowania sankcji z powodu nie dotrzymania standardów dla dobrej kultury rolnej, należało w uzasadnieniu wyjaśnić w stopniu dostatecznym, sposób wyliczenia kwot pieniężnych, które w sprawie stanowią sankcję.

2.3. Decyzją z [...] lipca 2006 r. Kierownik ARiMR przyznał skarżącemu JPO i UPO za 2004 r. w wysokości po 0,00 zł, jednak decyzja ta w wyniku rozpoznania odwołania został uchylona przez Dyrektora ARiMR ze względu na niewłaściwą interpretację zapisów dotyczących działki rolnej położonej na działce nr [...] w gminie S., co miało wpływ na stwierdzoną przez organ wielkość powierzchni gospodarstwa.

2.4. Po kolejnym rozpoznaniu sprawy, Kierownik ARiMR decyzją z [...] grudnia 2007 r. odmówił przyznania płatności, to jest: "przyznał skarżącemu "po potrąceniu kwoty płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, płatności z tytułu JPO za 2004 r. – 0,00 zł i z tytułu UPO za 2004 r. – 0,00 zł."

W uzasadnieniu tej decyzji stwierdził, że powierzchnia zgłoszona we wniosku

o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w 2004 r. wynosiła [...] ha., natomiast powierzchnia, co do której wniosek został rozpatrzony pozytywnie wynosiła [...] ha. Zatem różnica procentowa pomiędzy powierzchnia działek zadeklarowanych we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli wyniosła 33,42%, co powodowało zgodnie z art. 5 Rozporządzenia Komisji (WE nr 2199/2003 z 16 grudnia 2003 r. ustanawiającego środki przejściowe dla zastosowania w odniesieniu do 2004 r. Rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, że pomoc za dany rok nie została przyznana.

Wskazano, że na podstawie art.. 2 ust 1 i ust. 2 ustawy z 18 grudnia 2003 r.

o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (DZ. U. z 2004 r. Nr 6 poz. 40 ze zmianami) producent rolny jest uprawniony do ubiegania się o płatności bezpośrednie do gruntów rolnych, jeżeli spełnia łącznie wymienione w ustawie przesłanki, w tym grunty zgłaszane do dopłat utrzymywane są w dobrej kulturze rolnej.

W toku kontroli przeprowadzonej w dniach [...] i [...] września 2004. r w gospodarstwie skarżącego stwierdzono:

a) działka rolna [...] – powierzchnia deklarowana [...], stwierdzona [...],

b) działka rolna [...] - powierzchnia deklarowana [...] ha, stwierdzona [...] ha,

c) na działce [...] na powierzchni [...] i działce rolnej I na powierzchni [...] ha stwierdzono nieprzestrzeganie warunków dobrej kultury rolnej (W2 – na łąkach nie przeprowadzono koszenia trawy co najmniej raz w roku w okresie wegetacyjnym traw),

d) działki: [...] o deklarowanej powierzchni [...] i [...] o deklarowanej powierzchni [...] stwierdzono, że na dzień 30 czerwca 2003r. nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej, w związku z czym zostały trwale wykluczone z płatności, i dlatego nie zostały zakwalifikowane do płatności bezpośrednich na podstawie art. 143b ust. 4 i 5 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 152/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) 1454/2001, 1868/94, 1251/1999, 1254/1999, 1673,2000, 2358/71 i 2529/2001,

Łączna powierzchnia działek rolnych niespełniających warunków do przyznania płatności bezpośrednich, wyłączona z płatności ze względu na nieprawidłowości określone w protokole z czynności kontrolnych wyniosła zatem [...] ha.

3. S. K. wniósł odwołanie od tej decyzji do Dyrektora ARiMR

w W.. Nie zgodził się z zakwalifikowaniem łąk i pastwisk na działkach [...] i [...] jako odłogów. Podał, że na działkach tych w czerwcu 2004 została wykoszona

i zebrana trawa, na co może przedstawić świadków, a od tego czasu do kontroli upłynęło 3 miesiące, a rok był mokry, co uniemożliwiało ponowne wykoszenie traw do czasu kontroli. Zarzucił, ze kontrolerzy nie dołożyli należytej staranności w czasie swoich działań kontrolnych, a on nie był obecny przy kontroli. Podniósł,

że o niedbałym wykonaniu kontroli świadczy chaotyczne i niekompletne wypełnienie protokołów pokontrolnych, poprawki na protokołach..

4. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor ARiMR w W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika ARiMR. W odpowiedzi na zarzuty odwołania stwierdził,

że podmioty dokonujące kontroli z ramienia ARiMR spełniały wymogi Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 lutego 2004 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli (DZ. U. Nr 3 poz. 271 ze zmianami), a w związku z tym wyniki kontroli przeprowadzonej przez wyspecjalizowane w tym zakresie jednostki organ uznał za wiarygodne. Zgodnie z art. 24 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2006 kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenie i organ nie musiał powiadamiać producenta o kontroli. Przyjęty przez kontrolerów dla spornych działek kod DR 10 wykluczał te działki w całości z systemu płatności. Organ zwrócił uwagę, że argument skarżącego w postaci oświadczenia o ponownym wykoszeniu spornych działek zaistniał jedynie na gruncie odwołania z [...] lutego 2008 r., a wcześniej nie był podnoszony ani a postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu sądowym.

Organ stwierdził, że warunkiem uzyskania płatności było w świetle art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej, a minimalne wymagania określało Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 kwietnia 2004 w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65 poz. 600 – dalej rozporządzenie w sprawie minimalnych wymagań) ), a zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, w przypadku łąk, dobra kultura rolna jest przestrzegana, gdy okrywa roślinna skoszona została i usunięta co najmniej raz w roku. Zdaniem organu nie oznacza to jednak, że jednokrotne wykoszenie stanowi o utrzymywaniu łąki w dobrej kulturze rolnej w sytuacji, gdy warunki klimatyczne i położenie nieruchomości wymagają do utrzymania gruntu w stanie właściwym dodatkowego wykoszenia zalegającej okrywy roślinnej.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. K. podniósł, iż obydwie działki z obrębu K. ([...] i [...]), które zostały zakwalifikowane jako odłóg (nie spełniały wymogów dobrej kultury rolnej) są łąkami i pastwiskami. Zarzucił naruszenie § 1 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań i art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich z 18 grudnia 2003r. Zarzucił też brak uzasadnienia faktycznego stwierdzenia organów, że kwestionowane łąki nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej. Jego zdaniem organ nie wskazał, na czym się oparł oceniając dynamiczny stan uprawy na 15 miesięcy wstecz. Zarzucił tez, że protokół kontroli otrzymał dopiero w grudniu 2004 r., co uniemożliwiło mu reakcję na ustalenia kontroli. Podniósł, że co do działki [...] (działka rolna [...]) nie wpisano powierzchni zmierzonej, co rodzi przypuszczenie, że na podstawie oględzin fragmentu działki, wysnuto wniosek co do jej całej powierzchni. Skarżący kwestionuje też kwalifikacje osób kontrolujących Zarzucił, że w materiale dowodowym stanowiącym podstawę decyzji odmownej nie znajdują się mapy, na których osoby kontrolujące naniosłyby stwierdzony przez siebie rzeczywisty układ uprawy na kontrolowanych działkach. Co do działki nr [...] (działka rolna [...]) skarżący podniósł te same zarzuty co do działki [...], a ponadto zarzucił, że nie wyjaśniono niższego wyniku pomiaru niż zadeklarowany, nie uzasadniono też niespełnienia warunku W2, co uniemożliwiło polemikę z protokołem kontroli. Zdaniem skarżącego o braku kwalifikacji kontrolujących może świadczyć przekreślanie pierwotnie wpisanego kodu niezgodności i wpisywanie innego.

Wniósł o zażądanie od Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej

w W. danych statystycznych co do poziomu opadów na terenie powiatu [...] w czerwcu, lipcu i sierpniu 2004 r

6. Dyrektor ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, zasadniczo powtarzając argumentację przedstawioną w decyzji co do właściwych kwalifikacji kontrolujących i wiarygodności sporządzonych przez nich protokołów. Organ zauważył, ze nie ma ustawowej definicji odłogu, jednak w powszechnym rozumieniu odłogiem jest pole nieuprawiane i nieobsiewane przez wiele lat, zatem oznaczenie zastanego stanu faktycznego jako "odłóg" nie wymaga szczegółowych wyjaśnień. Stwierdzenie w odniesieniu do określonej działki, że w całości stanowi odłóg pozwala na jej niezakwalifikowanie do dopłat bez potrzeby weryfikacji powierzchni. Organ podniósł też, że skarżący miał prawo do złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli

i z tego prawa skorzystał.

Organ wskazał też, że skarżący faktu koszenia łąk w czerwcu i późniejszej niemożności koszenia ze względu na opady nie zgłaszał organowi I instancji, a był do tego zobowiązany zgodnie z przepisem art. 40 ust. 2 Rozporządzenia rady (WE_ Nr 1782/2003 i zobowiązał się do tego podpisując wniosek o przyznanie płatności

w sekcji X "oświadczenia i zobowiązania"

Odnosząc się do zarzutu zastosowania przez organ II instancji rozszerzającej wykładni przepisów rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań poprzez uznanie, że jednokrotne skoszenie w ciągu roku nie musi być równoznaczne

z utrzymywaniem w dobrej kulturze rolnej, organ powołał się na orzecznictwo sądowe, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 grudnia 2005 r. w sprawie IV SA/Wa 1671/05.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa naruszaj prawo w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia.

Jak wynika z treści decyzji i utrzymaną t a decyzja w mocy decyzji Kierownika ARiMR podstawą prawną ich wydania był art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r.

o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U z 2004r. Nr 6, poz. 40 ze zm., zwanej w dalszej części "ustawą") oraz art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 r. Rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.

W związku z członkostwem Polski w Unii Europejskiej bezpośrednio stosowane są przez organy administracji akty normatywne wydawane przez organy Unii Europejskiej w randze rozporządzeń, co wynika z art. 249 akt. 2 traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą w zw. z treścią art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Estońskiej, Cypryjskiej, Łotewskiej, Litewskiej, Węgierskiej, Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864). Do aktów tych należy również wskazane wcześniej rozporządzenie nr 2199/2003 z dnia 16.12.2003 r. Określa ono sankcje nakładane na podmiot ubiegający się o przyznanie dopłat, w sytuacji gdy w wyniku kontroli administracyjnej stwierdza się różnicę pomiędzy obszarem deklarowanym we wniosku o pomoc a obszarem ustalonym wg zasad wskazanych w rozporządzeniu. Nie może jednak ujść uwadze, że przepisy rozporządzeń UE nie mogą być stosowane w oderwaniu od porządku prawnego państwa członkowskiego, w tym obowiązującej procedury administracyjnej, chyba że przepisy rozporządzenia wprowadzają odrębną procedurę administracyjną lub określają inne reguły tej procedury niż wynikające z regulacji krajowej. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi.

Jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych płatność (jednolita płatność obszarowa i płatność uzupełniająca do powierzchni uprawy) jest przyznawana na wniosek producenta rolnego w drodze decyzji administracyjnej.

Zapis ten wskazuje, że rozpoznanie takiego wniosku, jak też odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego a postępowanie jest wszczynane na wniosek zainteresowanego podmiotu w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a.

Z przedstawionego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż w wyniku rozpoznania złożonego przez skarżącego wniosku, odmówiono mu przyznania jednolitej płatności bezpośredniej, jak również uzupełniającej płatności bezpośredniej, bowiem w wyniku kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego stwierdzono, różnicę pomiędzy powierzchnią zgłoszoną we wniosku a ustaloną w wyniku kontroli w wielkości przekraczającej 30 % zadeklarowanego obszaru. Zgodnie zaś z przywołanym przez organ art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003r. ustanawiającego przejściowe środki działania dla celów stosowania w roku 2004 rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie mechanizmu jednolitej płatności powierzchniowej wobec Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz. U. WE nr L 328 z 17.12.2003 r.), w przypadku gdy różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną przekracza 30% powierzchni określonej żadna pomoc nie jest przyznawana na dany rok.

Powyższe niezgodności w ocenie organu wynikają przede wszystkim

ze stwierdzenia odłogów na całej powierzchni zadeklarowanych przez skarżącego we wniosku jako łąki i pastwiska działek [...] i [...], jednym zaś z warunków określonych w art. 2 ust. 1 ustawy, koniecznym do otrzymania płatności bezpośrednich jest utrzymanie zadeklarowanych we wniosku działek w dobrej kulturze rolnej.

W ocenie jednak Sądu dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego orzekające w sprawie organy naruszyły w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącego w toku postępowania, jak tez nieodniesienie się przez organ drugiej instancji do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu.

Jak słusznie zauważa skarżący, w protokołach będących podstawa wydania zaskarżonej decyzji brak jest wskazania jakichkolwiek okoliczności czy przesłanek, na których oparli się kontrolujący ustalając, ze działki [...] i [...] stanowią odłóg, i że nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej. Brak jest też wskazania na przeprowadzenie pomiarów tych działek, zawarte są przekreślenia i poprawki. Na wszystkie te okoliczności zwraca uwagę skarżący w odwołaniu.

Skarżący już w odwołaniu od pierwszej decyzji z [...] marca 2005 r. informował o skoszeniu na działkach [...] i [...] łąk w czerwcu 2004,, przeprowadzeniu wiosną odnowy składu traw, informował, że na dowód tego może przedstawić świadków, zakwestionował brak w protokołach danych o pomiarach. W odwołaniu od decyzji Kierownika ARiMR z [...] grudnia 2007 r. skarżący ponownie informował o możliwości przedstawienia świadków, którzy potwierdzą fakt koszenia działek [...] i [...] w czerwcu 2004r. i zwracał uwagę na to, że lato 2004 r, było wyjątkowo wilgotne,

co sprzyjało wzmożonej wegetacji roślin. zarzucił ponadto brak map, na których kontrolujący winni nanieść rzeczywisty układ upraw. Dyrektor ARiMR w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do tych stwierdzeń ani do wniosków dowodowych sygnalizowanych przez skarżącego.

Dlatego też takie działanie organu naruszało wspomniane wyżej przepisy art. 7, 75 § 1 i art. 77 Kpa.

W aktach brak jest dowodu doręczenia protokołu kontroli dotyczącego miedzy innymi działek [...] i [...], dlatego też nie sposób ocenić, czy skarżący miał rzeczywiście możliwość odniesienia się do treści tego protokołu, który stwierdzał fundamentalne dla wyniku sprawy okoliczności. Podkreślić bowiem należy, iż obowiązkiem organów administracji publicznej wynikającym z art. 9 Kpa, jest należyte i wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym aby strony i inne osoby uczestniczące

w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Wskazane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przeprowadzeni postępowania bez tych uchybień mogłoby doprowadzić do ustalenia odmiennych okoliczności faktycznych w zakresie utrzymania w kulturze rolnej działek [...] i [...], co skutkować by mogło przyznaniem płatności.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Dyrektor ARiMR ponownie rozpozna odwołanie skarżącego ustosunkowując się do wszystkich jego zarzutów, a także do wniosków dowodowych, respektując prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu.