Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2395/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 16 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1789
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę


UZASADNIENIE

J. A. wniosła skargę na decyzję Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2020 roku, o utrzymaniu w mocy Uchwały Nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2018 r.

Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. odmówiła nadania [...] J. A. stopnia naukowego [...] nauk [...] w dyscyplinie [...].

Od powyższego rozstrzygnięcia strona, w ustawowym terminie złożyła odwołanie datowane na dzień [...] czerwca 2018 r. Zarzuty podniesione przez odwołującą się dotyczą kwestionowania przez nią przede wszystkim zasadniczej krytyki merytorycznej zawartej w recenzjach oraz odnoszą się także do kwestii proceduralnych, W pierwszej grupie zarzutów [...] J. A. wymienia stwierdzone przez nią wady formalne.

W szczególności wskazuje na: pochodzenie przewodniczącej komisji, prof. dr hab. E. M. i dr hab. E. B. z tej samej uczelni (U[...]), co wg. oceny odwołującej się ma być dowodem na "formalne złamanie zwyczaju zapewniającego rękojmię obiektywności". Kolejno zarzuca rozbieżności w recenzjach i wskazuje na niezaproszenie jej na posiedzenie komisji [...] w sytuacji, gdy jej zdaniem zaproszenie jej na to posiedzenie było konieczne. Odwołująca ponadto zakwestionowała zasady głosowania przez Radę Wydziału w zakresie zatwierdzenia uchwały [....].

Organ wskazał, iż Centralna Komisja zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2013 r. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.) podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia lub odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 oraz w art. 28 ust. 4, mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu Centralnej Komisji. Ostatecznie jednak Centralna Komisja powołała dwóch recenzentów w osobach prof. dr hab. J. Z. oraz prof. dr hab. S. G., którzy przedstawili opinie w niniejszej sprawy. Obie recenzje są negatywne.

Sekcja Nauk [...] po zapoznaniu się z odwołaniem dr J. A. od uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. odmawiającej nadania [...] J. A. stopnia naukowego [...] nauk [...] w dyscyplinie [...] i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały: 4 - głosy, przeciw - 33 głosów, wstrzymujących się - 2 głosów).

Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, przeciw -10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Zgodnie z art. 179 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 3 lipca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.) przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne I postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, z tym że jeżeli nadanie stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora następuje po dniu 30 kwietnia 2019 r., stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy. Z uwagi na powyższe zastosowanie znalazła ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2013 r. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.).

Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym [...] J. A. ukończyła studia [...] w zakresie [...] na Uniwersytecie [...] w [...] w roku 2006. Promocję [...] uzyskała w 2003r. na Wydziale [...] U[...] w [...] na podstawie dysertacji [...]. W roku 2004 została zatrudniona w Instytucie [...] U[...] na stanowisku [...] i pracowała do 2016r. Obejmowała tez inne stanowiska, jak [...] i [...] w Wyższej Szkole [...] w [...], w Wyższej Szkole [...] "[...]" w [...] oraz na Politechnice [...] w latach 2004-2005, 2007-2009, 2012-2014. Oprócz pracy dydaktycznej przede wszystkim w Instytucie [...] U[...], gdzie wypromowała 36 prac licencjackich i 46 magisterskich, wykazywała się aktywnością w zakresie popularyzacji nauki w formie wykładów otwartych oraz gościnnych na uniwersytetach zagranicznych w K., G., E., L., M., a także S. i F. Jako główne osiągnięcie [...] [...] J. A. określiła rozprawę [...]. [...], która została wydana w roku 2017. Odwołująca się opublikowała 16 artykułów, o różnej randze naukowej, 3 sprawozdania i 7 recenzji naukowych przygotowała i zredagowała tom zbiorowy [...] w roku 2015.

Organ wskazał iż zaskarżona uchwała Rady Wydziału podjęta została po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w tym wzięciu pod uwagę braku spełnienia wymogów z art. 16 ustawy o stopniach naukowych. Postępowanie [...] zostało przeprowadzone z należytą starannością i z zachowaniem wszelkich procedur wynikających z tych regulacji. Od strony formalnej postępowanie zostało przeprowadzone bez zarzutu o czym świadczy wyjątkowo staranna dokumentacja każdego etapu postępowania [...].

Centralna Komisja po dogłębnym zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania, jak również po przeanalizowaniu złożonego przez stronę odwołania - nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania strony. Przedmiotem oceny Rady Wydziału zgodnie z art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki były osiągnięcie naukowe kandydata. Recenzje przedstawione w sprawie postępowania [...] mają charakter merytoryczny I nie zawierają elementów mogących świadczyć o stronniczości wydanych opinii.

Zgodnie z powyższym przepisem do postępowania [...] może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotna aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, o którym mowa powyżej może stanowić:

1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie;

2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne;

3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia [...].

Obowiązek publikacji nie dotyczy osiągnięć, których przedmiot jest objęty ochroną informacji niejawnych.

Z art. 16 ust. 1 i 2 powołanego powyżej wnika, że należy je interpretować jako dwa zakresy osiągnięć. Zatem pozytywna ocena dysertacji habilitacyjnej jako znaczącego wkładu w rozwój danej dyscypliny naukowej jest obok pozytywnej oceny osiągnięć naukowych dokonanych po uzyskaniu doktoratu niezbędnym warunkiem dla uzyskania stopnia doktora [...].

Centralna Komisja opierając się na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, jak i dotychczasowych recenzjach uznała, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż strona nie spełnia wymogu ustawy określonego w art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, gdyż jej osiągnięcia naukowe, uzyskane po otrzymaniu stopnia [...], nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej – [...]. Nie ma wątpliwości, że w wymiarze ilościowym dorobek Kandydatki osiągnięty po uzyskaniu stopnia [...] (w dziedzinie nauk [...]) jest znaczący i na pewno jest dostrzegany. Trzeba jednak zauważyć, że kwestie związane z oceną dorobku naukowego odwołującej się poddawane są ocenie w trakcie postępowania [...], a rozstrzygająca w tym zakresie uchwała podejmowana jest przez kolektywny organ jakim jest Rada Wydziału. Przepisy wskazują jednoznacznie, że osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora muszą stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz odwołująca musi wykazać się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Już samo stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia [...] nie spełnia choć jednego z tych warunków przesądza o konieczności utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie skład Centralnej Komisji uznał, że Odwołująca nie wykazała się znacznym wkładem w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej. Przy ocenie akademickiego dorobku kandydata Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów kieruje się wewnętrznymi kryteriami, a w razie wątpliwości może powołać dodatkowych recenzentów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 1/16) W niniejszej sprawie takie wątpliwości nie wystąpiły.

Organ wskazał, iż Rada Wydziału [...] jako jednostka organizacyjna przeprowadzająca postępowanie [...] oraz odwoławcze posiadała w czasie procedowania wszelkie niezbędne kompetencje w zakresie swej kadry, która w swym dorobku naukowobadawczym wykazuje osiągnięcia odpowiadające tematyce rozprawy [...] w postępowaniu [...]. W zespole Rady Wydziału w postępowaniu zarówno [...], jak też i odwoławczym uczestniczyli przedstawiciele [...] i innych.

Organ wskazał, iż analiza akt sprawy wykazała jednoznacznie, że przeprowadzone czynności odbywały się z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa z zachowaniem zasady rzetelności i kompletności: w ramach tych czynności dokonano dokładnego opisu, a także wnikliwej ewaluacji przebiegu obrad, zwłaszcza prowadzonej dyskusji w całości procedowania. Przedłożone do akt sprawy recenzje i opinie zawierają jednoznaczne konkluzje oraz wystarczająco uzasadnioną argumentację. Oceniony został dorobek naukowy, organizacyjny i dydaktyczny odwołującej się. Te dwa ostatnie otrzymały ocenę pozytywną u wszystkich recenzentów. Odnośnie oceny dorobku naukowego komisja przeanalizowała dokładnie rozbieżności zawarte w ocenach. Podzielić należy w tym zakresie uwagi krytyczne prof. S. i dr hab. B., którzy uznają spośród nadesłanych jedynie 14 prac jako naukowe (oprócz monografii [...] i redakcji tomu zbiorowego) ze względu na ich wykazany walor i wkład naukowy. Jednakże zarówno w tym aspekcie, jak też i w aspekcie ilościowym zaprezentowany dorobek jest niewystarczający i nie spełnia kryteriów ustawowych. Wyeksponowany artykuł wiodący ("[...]) w zredagowanym tomie i włączony do monografii [...] zaświadcza co prawda o erudycji odwołującej się w tym zakresie tematycznym, jednakże w interpretacjach i opisach mechanizmów zjawiska obcości [...] J. A. pominęła wiele ważnych prac A. S., J. L., H. S. dotyczących badanego obszaru rzeczywistości, w wyniku czego w interpretacjach tego fenomenu występuje ewidentny brak istotnej kategorii alteryczności wzgl. odmienności. Bowiem kategorie te są w specyficzny sposób aktywne w procesie postrzegania świata przez człowieka w oparciu o aksjologicznie uwarunkowane operacje ustawicznego porównywania tego, co własne, z tym co odmienne, role a dopiero operacje wspomnianego porównywania tworzą efekt zarówno kognitywnej postawy wartościującej, jak też i psychicznej, określanej mianem obcości. Z tego powodu należy uznać, że analizy zawarte w tym tekście charakteryzują jedynie ogólną perspektywę postrzegania obcości; odnosi się to do obu publikacji zarówno w tomie zbiorowym, jak też i w monografii [...]. Jest to bezsprzecznie swego rodzaju prezentacja erudycyjna bez głębszych ewaluacji porównawczych omawianych koncepcji różnych autorów, co uznaje jako ważący deficyt tej części pracy. Ocena ta w tym punkcie zbieżna jest z poglądem prof. S. i z dr hab. B., nie pokrywa się natomiast z opinią trzeciej recenzentki dr hab. J. S. Nie można zgodzić się z jej oceną, że główny cel/założenie pracy jest transparentnie uwidoczniony i konsekwentnie realizowany w całości monografii, ponieważ tak właśnie nie jest. Natomiast w pełni należy się zgodzić z opinią dr hab. B., która w swej recenzji mówi o braku konsekwencji podkreślając deficyt proporcji pomiędzy zadeklarowanym badaniem aspektu [...] a jego realizacją zwłaszcza w konstruowaniu badań empirycznych, w których zagadnienia obcości czy też stereotypów które zostały właściwie uwzględnione w ramach ankiety. W dalszej opozycji względem stanowiska dr hab. S. należy zwrócić uwagę na kolejny brak konsekwencji w jednoznacznym określeniu paradygmatu interpretacyjnego jako metodologicznej podstawy do badań empirycznych w zakresie całości monografii [...]. Natomiast podstawowy materiał do badań empirycznych nad relatywizmem językowym, zwłaszcza w odniesieniu do kształtowania się językowego obrazu świata, nad relacją języka a postrzeganie rzeczywistości powinny stanowić teksty o określonym stopniu dystynktywności kulturowej charakteryzującej i identyfikującej określone wspólnoty komunikacyjne o charakterze narodowo-etnicznym. Kolejnym negatywnie ocenionym czynnikiem w ocenie recenzentów jest brak uwzględnienia nawet w omówieniach różnych koncepcji relatywizmu językowego, czy też koncepcji językowego obrazu świata prac i badań emolingwistycznych prowadzonych przez prof. J. B. oraz jego uczniów tzn. przez [...] szkołę [...] która od kilku dziesięcioleci wydaje czasopismo [...]. Stąd też wynika nieadekwatność konstrukcji ankiet w ramach badań empirycznych przeprowadzonych przez odwołującą się ze względu na arbitralność zastosowanych i testowanych konstrukcji kolokacyjnych jako narzędzia udowodnienia istnienia relatywizmu językowego. Deklarowany antropocentryzm odwołującej się nie znajduje adekwatnego pokrycia ani w odniesieniu do koncepcji lingwistyki antropocentrycznej i jej paradygmatu, stworzonych przez F. G. - brak omówienia tej bardzo ważnej koncepcji, ani też w koncepcji i badaniach kulturologicznych opartych na paradygmacie antropocentrycznym a prowadzonych przez S. B. Jeżeli już odwołująca się zdecydowała się oprzeć swe badania empiryczne na materiale pojedynczych kolokacji (to pytanie — wedle jakich kryteriów dobranych?), to z jakiego powodu nie sięgnęła po bardzo ważne pozycje, jak B. S. [...] czy też opracowania G. H., która ewaluuje metody ankietowe i analizuje teksty w badaniach językowego obrazu świata. Prace te byłyby bardzo pomocne w rozwiązywania problemów zarówno w zakresie metodologii interpretacyjnej, jak też i konstrukcji badań empirycznych dla realizacji projektu badawczego i osiągnięcia zakładanego celu. Gdyby jak wskazują recenzenci jeszcze odwołująca się sięgnęła po opracowania H. B. która zajmuje się zjawiskiem językowego i kulturowego obrazu świata w przekładach, oraz prace B. M. z tego samego obszaru zagadnień problemów translacyjnych, uniknęła by może niedostatków metodologicznych w zakresie konstrukcji badania oraz materiału empirycznego dotyczących tłumaczenia pojęć z języka [...] na [...] i na polski bez uwzględnienia środowiska i kontekstu tekstowego.

Organ wskazał, iż z powyższych względów argumentacyjnych należy się zgodzić z ogólną oceną monografii [...] w tym punkcie, iż z uwagi na wykazane braki merytoryczne, stwierdzone zarówno w recenzjach, w opiniach, omówione w dyskusji oraz potwierdzone w niniejszej recenzji w wyniku wnikliwej analizy całości publikacji, nie wnosi ona istotnego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej [...].

Po zapoznaniu się z odwołaniem organ wskazał , że w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym:

- nie ma wad formalnych powołania i obradowania komisji [...] — nie istnieją przepisy wykluczające możliwość powołania do składu komisji [...] przewodniczącej i recenzenta, zatrudnionych na tej samej uczelni, ani takie które nakazywałyby zwołanie posiedzenia komisji [...] w określonym miejscu;

- z protokołu z posiedzenia komisji [...] wynika, że obradowała ona w pełnym składzie - bezzasadnym jest zatem stwierdzenie, że "Recenzentce ze [...] (. . .) uniemożliwiono (...) uczestniczenie bezpośrednio w obradach Komisji [...]". Komisja [...] ma możliwość, ale nie obowiązek zaproszenia na swoje posiedzenie [...];

- nie występują wady formalnych ocen przedłożonych w postępowaniu przez dr hab. E. B. oraz dr hab. J. S.;

- bezzasadnym jest zarzut postawiony w odwołaniu dotyczący nie uwzględnienia przez prof. R. S. wniosków z recenzji wydawniczych oraz opinii "innych profesorów" — takie podejście byłoby sprzeczne z zasadami i etyki sporządzania opinii na temat dorobku odwołującej się; ponadto, czym innym jest recenzja wydawnicza sporządzana zazwyczaj na potrzeby konkretnego wydawnictwa a czym innym ocena dorobku naukowego sporządzana w postępowaniu [...] i nie można ich sobie przeciwstawić;

- sformułowane przez recenzentów oraz pozostałych członków Komisji [...] zastrzeżenia dotyczące skromnego dorobku naukowego znajdują pełne uzasadnienie;

- zakres poznawczy i innowacyjny przedłożonej rozprawy [...] jest ograniczony i jako taka nie spełnia ona warunków ustawowych nadania stopnia [...];

- nie można stwierdzić, iż jakakolwiek osoba lub gremium była/było negatywnie nastawione do odwołującej się; wszystkie wypowiedzi na temat dorobku odwołującej się są wyważone i mają charakter wysoce merytoryczny; kwestionowanie kompetencji recenzentów oraz agresywny styl niektórych stwierdzeń odwołania odbiegają daleko od akademickiego sposobu argumentowania.

W tej sytuacji Centralna Komisja postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie.

J. A. wniosła skargę na decyzję Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2020 roku, o utrzymaniu w mocy Uchwały Nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2018 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, w szczególności:

1. art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 18a ust. 5 i art. 21 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 14 marca 2003 r. poprzez brak uchylenia uchwały Rady Wydziału nr [...] mimo, iż uchwała ta została wydana na podstawie wniosku komisji [...], której skład został wyznaczony sprzecznie z art. 18 a ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 14 marca 2003 r. nakazującym zasadę bezstronności i niezależności, przez wyznaczenie 2 członków komisji [...] pozostających zatrudnionych w tym samym wydziale Uniwersytetu [...].

2. art. 84 § 2 kpa w zw. z art. 24 § 3 kpa w zw. z art. 34 b ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 14 marca 2003 r. poprzez wyznaczenie recenzenta w postępowaniu odwoławczym, co do którego istnieją okoliczności mogące wywołać wątpliwości co do bezstronności, albowiem był on członkiem komisji [...] recenzentki, która była członkiem komisji [...] skarżącej;

3. art. 7, 77 § 1 kpa w zw. z art. 29 w zw. z art. 18 a ust. 8 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 14 marca 2003 r. poprzez zaniechanie wysłuchania skarżącej przez komisję habilitacyjną mimo sprzecznych recenzji, co skutkowało brakiem wyjaśnienia sprawy;

4. art. 7, art. 77 § 1 i 107 kpa w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 14 marca 2003 r, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych, sprzecznych ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym, nadto poprzez brak odpowiedniego uzasadnienia decyzji;

5. art 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 14 marca 2003 r przez rażące przekroczenie terminu do rozpatrzenia odwołania.

6. art. 12 § 1 w zw. z art. 8 kpa poprzez zaniechanie wysłania zaskarżonej decyzji skarżącej przez ponad 7 miesięcy od dnia jej podjęcia.

Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 179 ust 1 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 3 lipca 2018 r. postępowania [...] wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, zatem zastosowanie znajduje ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia [...] marca 2003 r., dalej zwana "Ustawą".

Uchwała Rady Wydziału nr [...] została podjęta zgodnie z wnioskiem komisji [...], której skład winien zostać wyznaczony zgodnie z art. 18 a ust. 5 ustawy. Zgodnie z tym przepisem w skład komisji wchodzi siedmiu członków; trzech wyznaczonych przez jednostkę organizacyjną uprawnioną do nadawania stopnia [...] wybraną do przeprowadzenia postępowania [...], w tym recenzenta i sekretarza oraz czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, wyznaczonych przez Centralną Komisję spoza jednostki wybranej do przeprowadzenia postępowania [...]. Członkami komisji [...] wskazanymi przez Centralną Komisję jest m.in. przewodniczący komisji oraz dwóch recenzentów. W sprawie skarżącej w skład komisji [...] weszły dwie osoby z tego samego wydziału Uniwersytetu [...] - jako przewodniczący komisji [...] prof. E. W. oraz recenzentka, dr hab. E. B. Osoby te są zatrudnione na tym samym Wydziale [...], są członkami Rady Wydziału. Wybór taki stanowi naruszenie zwyczaju, zgodnie z którym członkowie komisji wybierani przez Centralną Komisję powinni być wybierani z innych, różnych ośrodków badawczych. Zwyczaj powyższy ma stanowić rękojmię obiektywności, zapobiegającej między innymi pokusie łatwego konsultowania się odnośnie do procesu sporządzania recenzji. W przypadku skarżącej wybór ten ma o tyle znaczenie, że komisja [...] wydając negatywną opinię w sprawie nadania stopnia [...] [...] głosowała jawnie w stosunku 4:3, gdzie zarówno recenzent dr hab. E. B. jak i przewodnicząca komisji prof. E. W. głosowały za negatywną opinią w sprawie nadania stopnia. Zdaniem skarżącej, okoliczność że przewodnicząca komisji i autorka recenzji negatywnej są zatrudnione na tym samym wydziale jednej uczelni, narusza zasady bezstronności i obiektywności w wydaniu opinii, która w dalszym procesie jest podstawą wydania uchwały rady wydziału, która w tym przypadku była negatywna. Zdaniem skarżącej recenzent w postępowaniu przed Centralną Komisją powinien być wyłączony od oceniania recenzji autorstwa dr hab. E, B., w której procesie [...] uczestniczył jako członek – recenzent komisji w roku 2017, co zdaniem skarżącej może rodzic wątpliwości co do bezstronności jego oceny, zgodnie z art 24 § 3 w z art. 84 § 1 kpa w zw. z art. 34b Ustawy.

Skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 18 a ust. 10 Ustawy, w przypadku wątpliwości komisji [...] w zakresie dokumentacji osiągnięć naukowych komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych. W niniejszym przypadku, jak wynika z treści recenzji i ich odmiennych wniosków, takie wątpliwości komisja miała, jednak z niewiadomych skarżącej przyczyn, zrezygnowano z próby ich wyjaśnienia, co skutkowało wydaniem negatywnej opinii przez komisję. Ponieważ art. 29 ust. 1 Ustawy odsyła do stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, zrezygnowanie w tej sytuacji z prób wyjaśnienia dorobku naukowego wnioskodawczyni poprzez rozmowę z nią stanowi naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego wynikającego z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., co winno było zostać stwierdzone przez Centralną Komisję.

Wskazuje również, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji zawiera liczne błędy w zakresie stanu faktycznego, co uzasadnia podejrzenie, że decyzja nie została oparta o fakty zgodne z materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu. Skarżąca zaznacza, iż zdaje sobie sprawę z ograniczonego zakresu kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie oceny legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie w sprawie o nadanie stopnia naukowego. Uzasadnienie decyzji powinno jednak spełniać ogólne warunki przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a., tymczasem w zakresie ustaleń faktycznych uzasadnienie decyzji zawiera liczne błędy pozostające w sprzeczności z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Centralna Komisja wskazała "dorobek Kandydatki (w dziedzinie nauk [...]) jest znaczny." Błędna dyscyplina naukowa, mająca stanowić podstawę - nieprzychylnej - oceny dorobku naukowego, została później powielona w dalszej części uzasadnienia: "osiągnięcia naukowe [...], uzyskane po otrzymaniu stopnia [...], nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej – [...]". Pomylenie dyscyplin, jest rażącym błędem i może rodzić przekonanie o braku rzetelności w podjęciu zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie zajmuje się [...] i nie tejże dyscypliny dotyczył [...] wniosek. Przywoływanie jej wymiennie z ,[...]" nie sprzyja właściwej ocenie. Podobnie ewidentne nieścisłości dotyczące życiorysu [...], która "ukończyła studia magisterskie (...) w 2006 roku. Promocję [...] uzyskała w 2003 r. (...) W roku 2004 została zatrudniona w [...] U[...] na stanowisku [...]" (str. 2). Rzeczywiste daty są inne: tytuł magistra [...] uzyskała w roku 1996, zatem jej staż naukowy został skrócony o 10 lat w stosunku do rzeczywistego. Wobec powyższego, zdaniem skarżącej, decyzja nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa w zw z art. 29 Ustawy, co winno skutkować jej wyeliminowaniem. Decyzja, która ocenia m. in. Recenzje poszczególnych członków komisji, ich prawidłowość, w sytuacji wzajemnej sprzeczności tych recenzji musi wyjaśniać podstawy odrzucenia jednej z nich. Tymczasem z uzasadnienia decyzji w zakresie recenzji pozytywnej dla skarżącej wynika że "nie można zgodzić się z jej oceną że główny cel/założenie pracy jest transparentnie uwidoczniony i konsekwentnie realizowany w całości monografii, ponieważ tak właśnie nie jest". Trudno poddać takie uzasadnienie jakiejkolwiek ocenie, z całą pewnością nie spełnia ono wymogów przewidzianych w k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organowi skutecznie zarzucić, że przy rozstrzyganiu sprawy naruszył obowiązujące przepisy prawa.

W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób dostateczny, a interpretacja powołanych przez organy przepisów materialnych jest prawidłowa.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopnia naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789) w związku z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669 z późn. zm.), który stanowi, iż przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668), są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych (...). W sprawie znajdują również zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu (...) oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. poz. 261).

Zgodnie z art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić m.in. dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie.

W myśl art. 18a ust. 1 ww. ustawy postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji. Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia [...] wskazuje we wniosku jednostkę organizacyjną posiadającą uprawnienie do nadawania stopnia (...), wybraną do przeprowadzenia postępowania (...). Datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku Centralnej Komisji (ust. 2). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję [...] w celu przeprowadzenia postępowania (...). Komisja składa się z:

1) czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów, wyznaczonych przez Centralną Komisję spoza jednostki organizacyjnej wybranej przez kandydata do przeprowadzenia postępowania [...] bądź wyznaczonej przez Centralną Komisję,

2) trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez ww.

jednostkę organizacyjną (ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji [...] recenzenci oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji [...] w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia [...] (ust. 8). W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji (...) tacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych (ust. 10). Komisja (...) w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia (...), o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia (...) (ust. 11).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 ww. ustawy, od uchwały, jeśli jest ona odmowna, osobie ubiegającej się o nadanie stopnia (...) przysługuje odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej.

Zgodnie natomiast z art. 29 ww. ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, w ramach swej kognicji nie jest uprawniony do oceny wartości naukowej dokumentacji złożonej przez kandydata, czy trafności opinii recenzentów. Sąd nie jest bowiem uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki (por. np. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08, publ. CBOSA). W zakresie kognicji sądu pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu naukowego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych (...) oraz k.p.a. Innymi słowy, sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji (por. np. wyroki NSA: z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11, z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1700/10, publ. CBOSA).

Zgodnie z art. 20 ust. 6 ww. ustawy, członkiem komisji habilitacyjnej może być osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub osoba, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, prowadząca działalność naukową lub dydaktyczną w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej. Z akt sprawy nie wynika, aby wymienieni przez skarżącego członkowie komisji nie spełniali powyższych wymogów.

Zgodnie z art. 33 ust. 1b ww. ustawy Centralna Komisja w swoich pracach kieruje się zasadą rzetelności, bezstronności i przejrzystości realizowanych działań. Natomiast w myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia MNiSW z dnia 19 stycznia 2018 r. w skład komisji [...] nie może być powołana osoba, w stosunku do której zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności.

Skarżąca zarzucała naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18a ust. 5 i art. 21 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 14 marca 2003 r. poprzez brak uchylenia uchwały Rady Wydziału nr [...] mimo, iż uchwała ta została wydana na podstawie wniosku komisji [...], której skład został wyznaczony sprzecznie z art. 18 a ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 14 marca 2003 r. nakazującym zasadę bezstronności i niezależności, przez wyznaczenie 2 członków komisji [...] pozostających zatrudnionych w tym samym wydziale Uniwersytetu [...]. Rozwinięcie tego zarzuty zostało zawarte w punkcie drugim skargi.

Wykładnię w zakresie bezstronności we wskazanym wyżej ujęciu należy wywieść z relacji osobistych lub zawodowych łączących członka komisji ze stroną. W tym kontekście zarzut wskazujący na fakt zatrudnienia 2 członków komisji na tym samym wydziale Uniwersytetu [...] należy uznać za chybiony. Skarżąca nie wskazuje bowiem na potencjalne związki (np. konflikt) czy, to na tle relacji prywatnych, czy też w zakresie pracy zawodowej. Konstrukcja "bezstronności", również w ujęciu § 14 ust. 2 rozporządzenia MNiSW, służy dokonaniu wyłączenia w zindywidualizowanych stanach faktycznych. Nie obejmuje reguły o wykładni szerszej (ogólnej i abstrakcyjnej) i jest ograniczona do potrzeby wykazania konkretnego związku przyczynowo-skutkowego, na tle indywidulanych relacji. Powyższe wynika, z tego, iż nie wszystkie podstawy wyłączenia ustawodawca jest w stanie wskazać, poprzez ich precyzyjne zamieszczenie w regulacjach prawnych. Określone sytuacje życiowe mogą wymykać się takiemu zestawieniu. Natomiast, sam fakt wyznaczenie 2 członków komisji [...] pozostających zatrudnionych w tym samym wydziale Uniwersytetu [...], nie może stanowić podstawy przyjęcia założenia, iż wskazani członkowie Komisji mogli być bezstronni. Ponadto, żadne przepisy znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie nie wskazują na taki obowiązek organu.

Skarżąca zarzucała naruszenie art. 7, 77 § 1 kpa w zw. z art. 29 w zw. z art. 18 a ust. 8 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 14 marca 2003 r. poprzez zaniechanie wysłuchania skarżącej przez komisję [...] mimo sprzecznych recenzji, co skutkowało brakiem wyjaśnienia sprawy.

W tym miejscu należy zauważyć, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter, wynikający ze specyfiki tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że jeżeli omawiana ustawa zawiera szczególną regulację, nie stosuje się w tym zakresie przepisów k.p.a. Postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym, prowadzonym na podstawie odpowiednio - a nie wprost - stosowanych przepisów k.p.a., przy czym w pierwszej kolejności stosuje się przepisy procesowe, zamieszczone w ustawie o stopniach naukowych, a dopiero w kwestiach nie uregulowanych-przepisy k.p.a.

Powyższa analiza znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z dnia 27 stycznia 2012 r., I OSK 2052/11). Sąd ten podkreśla również (wyrok NSA z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt I OSK 192/06), że w postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk sekcji; art. 75 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego.

W wyroku z dnia z dnia 20 kwietnia 2007 r., I OSK 1661/06, NSA odniósł się do charakteru postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją i uznał, że nie jest on identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadawania stopni i tytułów naukowych. Komisja, poza oceną legalności zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 35 ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost.

Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w zakresie stopni naukowych. Szczególny przedmiot tego postępowania powoduje, że nie można stosować art. 7, art. 79 § 1 i § 2, art. 81 k.p.a. do rozpoznania spraw w tym postępowaniu (wyrok NSA z dnia 26 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 145/07, LEX nr 345910).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 4 lutego 2019 r. II SA/Wa 584/18, wskazał iż: Zgodnie z art. 18a ust. 10 ustawy z 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie sztuki komisja [...], jeśli ma uzasadnione wątpliwości dotyczące dokumentacji osiągnięć naukowych, może przeprowadzić rozmowę z [...] o jego osiągnięciach i planach naukowych. Nawet wystosowanie zaproszenia do [...] nie zobowiązuje komisji [...] do przeprowadzenia z nim rozmowy. Ponieważ decyzja o przeprowadzeniu rozmowy ma charakter uznaniowy i należy wyłącznie do komisji, brak jej przeprowadzenia nie stanowi naruszenia art. 18a ust. 10 ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela powyższą wykładnie. Nie ma bowiem środków prawnych obligujących komisję do wysłuchania [...]. Komisja [...] decyduje, czy wysłuchanie jest konieczne a sądowa kontrola nie obejmuje oceny prawidłowości w tym zakresie.

Kolejny zarzut skargi dotyczył naruszenia art. art. 7, art. 77 § 1 i 107 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 14 marca 2003 r, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych, sprzecznych ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym, nadto poprzez brak odpowiedniego uzasadnienia decyzji.

Organ wskazuje, iż rzeczywiście w pierwszym fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji (str. 4 akapit 1) organ powołuje dyscyplinę naukową [...], co stanowiło oczywistą omyłkę pisarską nie mającą wpływu na rozstrzygniecie sprawy.

Powyższe stanowisko organu należy uznać za słuszne. Uzasadnienie organu zawiera bowiem spójną argumentację oraz prawidłowo przytoczone przepisy. Wystąpienie ww. omyłki pisarskiej nie mogło zatem mieć wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.

Ostanie dwa zarzuty skargi dotyczyły przekroczenia terminu do rozpatrzenia odwołania oraz zaniechanie wysłania decyzji przez ponad 7 miesięcy od dnia jej podjęcia.

Należy wskazać, iż sposób działania i sytuację Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów trudno porównywać do terminów i sposobów działania organów administracji, dlatego w sprawach dotyczących stopni i tytułów naukowych nie jest i nie może mieć zastosowania dyspozycja art. 35 i nast. k.p.a. Nadto ustawodawca przewidział w ustawie o stopniach i tytule, tylko terminy instrukcyjne (tak samo H.Izdebski, J.Michał Zieliński, Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Komentarz, Warszawa 2015, II wydanie, s. 107). Należy przy tym zważyć, że czas rozpoznania odwołania czy też długotrwałość czynności technicznych po wydaniu decyzji nie mają wpływu na prawidłowość i zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.

Wbrew zarzutom skargi, postępowanie to było zgodne z przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W postępowaniu tym nie doszło także do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie w jakim miały one zastosowanie w tym postępowaniu. Analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż nie doszło do naruszenia prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł, jak w sentencji.