Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 754/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 12 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 403 poz 18  art. 11 ust. 4
law: Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096 ze zm.) dalej: "K.p.a." oraz art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.

o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.) dalej: "u.k.p.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania A. T. prawa jazdy kategorii [...].

Z uzasadnienia powyższej decyzji oraz akt sprawy wynika, iż w dniu [...] listopada 2017 r., A. T.(dalej: "wnioskodawca" lub "skarżący") zwrócił się do Prezydenta Miasta S. z wnioskiem o wydanie prawa jazdy kategorii [...]. W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji zwrócił się do Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w [...] ([...]) w [...] o informację czy wnioskodawcy nie cofnięto wcześniej uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium [...]. Wedle otrzymanej odpowiedzi władz [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz odpowiedzi uzupełniającej z dnia [...] stycznia 2019 r. wnioskodawca jest osobą, która otrzymała wcześniej [...] prawo jazdy kategorii [...] o numerze [...] wydane w dniu [...] maja 2007 r. przez [...] władze miasta [...], a której następnie cofnięto w dniu [...] marca 2009 r. uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium [...] z powodu kierowania pojazdem w stanie niezawinionej nietrzeźwości. Orzeczenie [...] Sądu Rejonowego w mieście [...] z dnia [...] marca

2009 r. o cofnięciu A. T. uprawnienia do kierowania pojazdami obejmuje również 6-miesięczny zakaz kierowania pojazdami, tj. do dnia [...] września

2009 r. Orzeczenie Sądu jest prawomocne od dnia [...] marca 2009 r. i jest uwzględniane w [...] w kontekście ponownego wydania A. T. uprawnienia do kierowania pojazdami do dnia [...] marca 2024 r. W tym czasie wnioskodawca może ponownie ubiegać się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami w [...], po przedłożeniu opinii medyczno-psychologicznej potwierdzającej jego zdolność do kierowania pojazdami w ruchu drogowym.

W tej sytuacji, zdaniem organu I instancji, w niniejszej sprawie zachodzi negatywna przesłanka do wydania prawa jazdy, wskazana w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. Wnioskodawca niewątpliwie jest osobą, która otrzymała za granicą prawo jazdy, a następnie jej uprawnienia zostały jej cofnięte i pozostaje ona nadal w okresie ich cofnięcia na terytorium [...]. Data prawomocności orzeczenia [...] Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] marca 2009 r. o cofnięciu wnioskodawcy uprawnienia do kierowania pojazdami, tj. data [...] marca 2009 r. oraz wskazana przez władze [...] data jego zatarcia, tj. data [...] marca 2024 r. to daty wyznaczające ramy czasowe obowiązywania cofnięcia wnioskodawcy uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium [...]. Okres cofnięcia wnioskodawcy uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium [...] biegnie zatem od dnia [...] marca 2009 r. do dnia [...] marca 2024 r. lub do czasu przedłożenia wymaganej w [...] opinii medyczno-psychologicznej potwierdzającej, że A. T. może ponownie kierować pojazdami w ruchu drogowym.

Organ I instancji podkreślił, że art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. jest normą prawa bezwzględnie obowiązującego, co oznacza, że organ nie ma możliwości działania

w ramach tzw. uznania administracyjnego i nie może oceniać czy i kiedy należy zastosować wskazany przepis prawa. W sytuacji gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. organ jest bezwzględnie obowiązany wykonać wskazaną przez ustawodawcę dyspozycję tj. odmówić wydania prawa jazdy.

Wydanie w tych okolicznościach wnioskodawcy prawa jazdy prowadziłoby

do obejścia nałożonych na wnioskodawcę sankcji na terytorium [...] w postaci obowiązku poddania się wymaganemu badaniu lekarsko-psychologicznemu,

co przyczyniłoby się do zmniejszenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dopuszczenie do udziału w ruchu drogowym osoby wykluczonej z tego udziału w innym kraju członkowskim Unii Europejskiej - bez spełniania nałożonych na tę osobę sankcji - nie leży w interesie społecznym jak i również nie czyni zadość wymogom bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ dodał, że nie należy zrównywać sytuacji osoby wykluczonej za granicą z aktywnego udziału w ruchu drogowym z sytuacją osoby, która prawa jazdy nigdy wcześniej nie otrzymała. Odmienny jest bowiem tryb nabycia uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku osoby, która ubiega się o przedmiotowe uprawnienie po raz pierwszy, od przypadku, gdy o uprawnienie ubiega się osoba, która celowo została wykluczona z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium kraju członkowskiego Unii Europejskiej na mocy obowiązujących w danym kraju przepisów prawa na skutek popełnionego tam czynu.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji, A. T. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił obrazę przepisów:

1. prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wnioskodawca pozostaje w [...] do [...] marca 2024 r. w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, podczas gdy prawo jazdy nr [...] jest nieważne i nie może być zwrócone. Może on uzyskać w [...] nowe prawo jazdy, a obecnie trwa okres zatarcia decyzji [...], w którym wymagane jest przedłożenie opinii medyczno-psychologicznej, które to okoliczności powodują, że A. T. nie posiada za granicą cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, a w konsekwencji bezpodstawnie odmówiono mu wydania polskiego prawa jazdy,

2. postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci pisma

z urzędu [...], z którego ewidentnie wynika, że prawo jazdy nr [...] jest nieważne i aktualnie stronie przysługuje uprawnienie do ubiegania się o wydanie nowego prawa jazdy, z tym że do chwili zatarcia się informacji o uprzednim cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym za dodatkowym wymogiem przedłożenia opinii medyczno-psychologicznej, a po dniu zatarcia bez owego wymogu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało powyższe zarzuty

za nietrafne. Zasady wydawania prawa jazdy regulują przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy wymienione zostały w art. 11 ust. 1 u.k.p., natomiast przesłanki negatywne określone zostały w art. 12 ust. 1. Z zaskarżonej decyzji organu I instancji wynika, że podstawę odmowy wydania stronie prawa jazdy stanowiła przesłanka negatywna wymieniona w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. przewidująca, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia.

Stosownie do treści art.12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. konieczne jest zatem ustalenie

czy wnioskodawca - obywatel [...] - otrzymał prawo jazdy za granicą, czy prawo jazdy zostało mu zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte oraz czy pozostaje on w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Z pisma Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego ([...] [...]) z dnia [...] stycznia 2019 r. wynika, że A. T. nie posiada ważnego uprawnienia do kierowania pojazdami; zostało mu ono cofnięte dnia [...] marca 2009 r. przez Sąd Rejonowy [...] z powodu niezawinionej nietrzeźwości (2,61 promila). Orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na 6 miesięcy. Decyzja ta będzie brana pod uwagę w kontekście ponownego wydania uprawnienia do kierowania pojazdami na terenie [...] do dnia [...] marca 2024r. Niezbędnym warunkiem do ubiegania się o ponowne wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami w [...] jest przedstawienie pozytywnej opinii lekarsko-psychologicznej, potwierdzającej zdolność do uczestnictwa w publicznym ruchu drogowym. Według ustaleń organu [...] miejsce zamieszkania/ośrodek interesów życiowych A. T. znajduje się pod wskazanym adresem w [...]. Nie ma informacji o wymeldowaniu. Organ ten stwierdził, że w obecnej sytuacji wydanie polskiego uprawnienia do kierowania pojazdami stanowiłoby naruszenie dyrektywy nr 2006/126/WE.

Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy świadczy, że zaistniała podstawa prawna do wydania decyzji odmawiającej wnioskodawcy wydania prawa jazdy kat. [...], którą stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Z pisma Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w [...] ([...] [...]) z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz załączników do niego wynika, że A. T. w dniu [...] maja 2007 r. uzyskał w [...] uprawnienie do kierowania pojazdami o numerze [...] kategorii [...] następnie cofnięto mu uprawnienie do kierowania pojazdami mechanicznymi (orzeczenie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] marca 2009 r.) z powodu kierowania pojazdem w stanie niezawinionej nietrzeźwości. Orzeczenie o cofnięciu uprawnień będzie brane pod uwagę w kontekście ponownego wydania uprawnienia do kierowania pojazdami na terenie [...] do dnia [...] marca 2024 r.

Zgodnie z jego treścią wnioskodawcy nie mogą być - do daty usunięcia

z [...] rejestru orzeczenia Sądu - wydane nowe uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium państwa [...], chyba że w okresie tym przedłoży pozytywną opinię lekarsko-psychologiczną stwierdzającą jego zdolność do uczestnictwa w publicznym ruchu drogowym. Tak uwarunkowane uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami uprawnia do uznania, iż co najmniej do czasu przedłożenia wymaganego dokumentu strona pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium [...], co z kolei stanowi przeszkodę w uzyskaniu tego uprawnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sytuacja w jakiej znalazł się odwołujący jest odmienna od tej, która dotyczy osoby, która nigdy nie legitymowała się prawem jazdy. Stanowi ona konsekwencję nałożonych na odwołującego się ograniczeń na terytorium [...]. Dopiero po upływie daty [...] marca 2024 r. może on ubiegać się o [...] prawo jazdy bez przedstawiania opinii lekarsko-psychologicznej.

Art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. stanowi także odzwierciedlenie regulacji zawartych w art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U.UE.L2006.403.18 z późn. zm.), zgodnie z którą państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Celem tych przepisów jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Umi Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i nie dopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Przepis stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji, tj. art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., musi być stosowany zgodnie z założeniami dyrektywy 2006/126/WE (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyrokach: z dnia 8.11.2018 r. sygn. akt II SA/Sz880/18, z 29.11.2018 r. sygn. akt II SA/Sz 881/18 oraz z dnia 5.12.2018 r. sygn. akt II SA/Sz 878/18).

Mając na uwadze powyższe SKO uznało, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Decyzja organu I instancji została wydana w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów oraz po zastosowaniu prawidłowej wykładni prawa.

Treść przetłumaczonych dokumentów, wbrew zarzutom odwołania wskazuje, że stanowisko organu I instancji było prawidłowe. Organ odwoławczy nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego.

Nadto SKO podkreśliło, że decyzja wydana na podstawie art. 12 ust. 1 u.k.p. ma charakter związany, co oznacza obligatoryjność jej wydania w każdym przypadku, kiedy wnioskodawca spełnia chociaż jedną ze wskazanych w tym przepisie przesłanek.

A. T., działając przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, zaskarżył powyższą decyzję ostateczną skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając obrazę prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ) poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że nieposiadanie pozytywnych badań medycznych i psychologicznych wymaganych przez przepisy prawa [...] przez stronę, wobec której sądowy zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony przez organy [...] minął, wskazuje, iż strona ta pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia w rozumieniu ww. przepisu, podczas gdy fakt nie spełnienia przez stronę warunków do uzyskania prawa jazdy w [...] nie wskazuje, iż strona ta pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący w żadnym razie nie może podzielić stanowiska organu II instancji w zakresie stosowania art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Aktualnie skarżący nie posiada [...] prawa jazdy. Zgodnie z przepisami prawa [...] A. T. może ubiegać się o wydanie prawa jazdy i aby je otrzymać winien spełnić kumulatywnie dwie przesłanki, tj. przejść pozytywnie badania medyczne i psychologiczne oraz zdać stosowny egzamin potwierdzający wiedzę i umiejętności z zakresu kierowania pojazdami danego rodzaju. W takiej sytuacji nie sposób przyjąć, iż skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia. Skarżący po prostu nie posiada [...] prawa jazdy i tylko od jego woli zależy, czy rozpocznie proces uzyskiwania prawa jazdy na terenie [...]. Jednak skarżący, jako osoba zamieszkująca na terenie Polski, przystąpił do procedury uzyskania prawa jazdy według prawa polskiego i spełnił wszelkie warunki aby takie prawo jazdy otrzymać. Nie można zatem przyjmować, iż zaistniała negatywna przesłanka uzyskania przez niego prawa jazdy opisana w art. 12 ust. 1 pkt u.k.p. Skarżący nie posiada bowiem w ogóle [...] uprawnień do kierowania pojazdami i aby takowe uzyskać musi przejść nową procedurę ich uzyskania, tak jak każda inna osoba, przy czym dodatkowo od skarżącego wymaga się pozytywnego wyniku badania psychologiczno-medycznego w związku

z uprzednią karalnością za kierowanie pojazdu pod wpływem alkoholu. Nie można skutecznie wywodzić domniemania, iż skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnień, skoro aby uzyskać [...] prawo jazdy musi ubiegać się o nadanie faktycznie nowych uprawnień a nie o odzyskanie "starych", szczególnie że organy [...] nie powołują się wobec skarżącego na jakiekolwiek orzeczenie czy inny akt o charakterze administracyjnych, który wskazywałby na cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami i również w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym brak jest informacji aby takowe orzeczenie zostało wobec skarżącego wydane. Z tego też względu nie sposób skutecznie powoływać się w przedmiotowej sprawie na treść art. 103 u.k.p., który jednoznacznie wskazuje w jakich, enumeratywnie określonych przypadkach, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień. Dlatego też zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 12 ust.1 pkt 5 u.k.p. było błędne, gdyż nie sposób skutecznie twierdzić, że skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnień w rozumieniu ww. przepisu.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana zgodnie z dyspozycją art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) według kryterium zgodności z prawem, wykazała, że nie narusza ona przepisów wskazanych w skardze ani innych przepisów w stopniu, który nakazywałby jej wyeliminowanie z obiegu prawnego.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w S., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., odmawiającą skarżącemu wydania prawa jazdy kategorii [...], uznając że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.

Przepis ten stanowi, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, które zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia.

W badanej sprawie organ I instancji, opierając się na informacji uzyskanej od Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w [...] uznał, że skarżącemu cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami i znajduje się on w okresie obowiązywania cofnięcia tego uprawnienia. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy stwierdzając, że skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnień, co uniemożliwia wydanie mu prawa jazdy na terenie RP.

Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że zaprezentowane

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko należy uznać za trafne. W świetle informacji przekazanych przez wspomniany Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego

w [...] nie ulega wątpliwości, że skarżącemu w [...] cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami, bowiem w związku z prowadzeniem pojazdu pod wpływem alkoholu zostało mu ono zatrzymane. Tak należy odczytywać stanowisko organu [...], iż prawo jazdy nie może zostać skarżącemu wydane do dnia [...] marca 2024 r., chyba, że przed tym terminem przedłoży orzeczenie lekarsko- psychologiczne, potwierdzające jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym. Ze wskazanej informacji wynika zatem, że, skarżący nie posiada aktualnie prawa jazdy. Warunki jego odzyskania są zatem opcjonalne - upływ określonego terminu, ewentualnie spełnienie przez skarżącego wymagań w zakresie poddania się badaniom, mającym na celu stwierdzenie jego zdolności do uczestnictwa w ruchu drogowym. Wbrew wywodom skarżącego, tak zakreślone warunki odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami oznaczają, że pozostaje on w okresie ich cofnięcia, co uniemożliwia - stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. - wydanie prawa jazdy na terenie RP.

W tej kwestii należy też wskazać na przepisy unijne regulujące kwestie związane ż wydawaniem praw jazdy. Zgodnie z art. 11 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.Urz.UE.L Nr 403, str. 18), posiadacz ważnego krajowego prawa jazdy wydanego przez jedno państwo członkowskie, który ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, może złożyć wniosek z prośbą o wymianę jego prawa jazdy na prawo jazdy równoważne. Obowiązkiem państwa członkowskiego wydającego prawo jazdy równoważne jest sprawdzenie, jakiej kategorii uprawnienia faktycznie zachowują ważność na mocy przedstawionego prawa jazdy (ust. 1). Przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy (ust. 2). Państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego (ust. 4).

Celem powyższych regulacji oraz przepisów krajowych jest uniknięcie sytuacji,

w której obywatel jednego państwa członkowskiego może, w przypadku utraty prawa jazdy na terytorium tego państwa, ubiegać się o wydanie prawa jazdy w innym państwie członkowskim i w konsekwencji być uczestnikiem ruchu drogowego pomimo ewidentnych przeciwwskazań wynikających na przykład ze stanu zdrowia, czy też z pominięciem obowiązków, które musiałby spełnić w celu odzyskania prawa jazdy w kraju, w którym zostało ono cofnięte.

Nie ulega wątpliwości, że w badanej sprawie państwo członkowskie, którego obywatelem jest skarżący, skorzystało z możliwości zastosowania przepisów krajowych wobec swojego obywatela cofając wydane uprawnienia do kierowania pojazdami i określając warunki, które muszą zostać spełnione w celu ich odzyskania.

Tym samym w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa

w przytoczonym wyżej art. 11 ust. 4 Dyrektywy w sprawie praw jazdy.

Nie sposób zgodzić się z dokonaną przez skarżącego wykładnią wskazanych przepisów oraz wykładnią art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Sytuacja w jakiej skarżący się znalazł jest bowiem równoważna z cofnięciem uprawnienia do kierowania pojazdami.

Tak bowiem należy interpretować brak możliwości wydania skarżącemu prawa jazdy przed upływem określonego terminu. Uprawnienie zostało bowiem skarżącemu przyznane po spełnieniu przewidzianych prawem krajowym wymagań, a następnie - na skutek okoliczności zawinionych przez skarżącego - cofnięte. Jednocześnie nie pozbawiono skarżącego możliwości odzyskania uprawnień, uzależniając ją od spełnienia określonego warunku - przedłożenia stosownej opinii, bądź upływu czasu. Nie można się zatem zgodzić ze skarżącym, że jego sytuacja jest bardziej zbliżona do unieważnienia prawa jazdy. To bowiem oznaczałoby, że samo wydanie prawa jazdy było dotknięte wadą nieważności, o czym w niniejszej sprawie nie ma mowy.

Nie można też twierdzić, iż w przypadku skarżącego mamy do czynienia

z ograniczeniem uprawnienia. O ograniczeniu można byłoby mówić wówczas,

gdyby organ wydający prawo jazdy zastrzegł pewne warunki, pod którymi korzystanie

z uprawnienia jest możliwe, tymczasem w badanej sprawie skarżący w ogóle

z uprawnienia tego korzystać nie może, bowiem zostało mu ono cofnięte,

o czym świadczy - zdaniem sądu -fakt, iż skarżący aktualnie prawa jazdy nie posiada, a jego uzyskanie jest uzależnione od jego aktywności. Okoliczność, iż do dnia [...] marca 2024 r. skarżący nie może uzyskać na terenie [...] prawa jazdy, chyba że przedłoży opinię potwierdzającą jego zdolność do bycia uczestnikiem ruchu drogowego przesądza - zdaniem sądu - iż skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia.

Zasadnie zatem organy obu instancji uznały, że w przypadku skarżącego zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., warunkujące odmowę wydania prawa jazdy. Nie doszło zatem do naruszenia tego przepisu.

W ocenie Sądu, organy nie naruszyły również przepisów postępowania, bowiem zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji w niniejszej sprawie.

Niezasadne są również zarzuty odnoszące się do błędnej oceny informacji dotyczących uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami, przekazanych przez [...] władze. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 981/18, że pisemne informacje organu administracji publicznej władz [...], przedmiotowo właściwych z zakresu ruchu drogowego ([...]), stanowią dokument poświadczający stan sprawy, oparty na ewidencji urzędowej tego organu. Wpisu do tej ewidencji dokonuje się m.in. na podstawie decyzji i orzeczeń sądowych mających wpływ na prawo do korzystania przez konkretnego kierowcę z uprawnień do prowadzenia pojazdów. Dokument taki stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Dowód ten, tak jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 K.p.a. sporządzony przez upoważniony organ, korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Obalenie domniemania prawdziwości danych opartych na takim dokumencie jest możliwe, jednakże nie jest wystarczające negowanie treści tego dokumentu urzędowego bez wskazania konkretnych dających się zweryfikować dowodów na stawianą przez stronę tezę. Polski organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie prawa jazdy, jest związany ustaleniami organu [...] ds. ruchu drogowego, nie powinien więc podejmować tego rodzaju działań, które miałyby służyć ustalaniu wiarygodności/prawdziwości wpisów dokonanych w ewidencji urzędowej innego organu oraz ocenianiu ich konsekwencji na gruncie uprawnień do prowadzenia pojazdów na terytorium [...]. Dopóki określone wpisy figurują w ewidencji urzędowej są one wiążące dla stron i organów. Kwestionowanie znaczenia tych wpisów w rejestrze Federalnego Urzędu Ruchu Drogowego w [...] nie może żadną miarą prowadzić do sytuacji, w której polski organ właściwy z zakresu wydania praw jazdy, a w konsekwencji skargi - sąd administracyjny, będzie wypowiadać się w kwestiach właściwych dla organu władz [...].

Z tych względów, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302-j.t. ze zm.), skargę oddalił.