Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2748/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 § 2;
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 121, art. 122, art. 124, art. 125, art. 180 § 1, art. 191;
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Protokolant Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 318/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 318/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z 23 stycznia 2017 r., w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Od tego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości, formułując zarzuty naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) – zwanej dalej "p.u.s.a." poprzez niewłaściwie zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z w związku z art. 121, art. 122, art. 124, art. 125, art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) – zwanej dalej "o.p." poprzez niedostrzeżenie, że organ naruszył wskazane przepisy prawa, co uzasadniało uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie oraz o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. Wniósł nadto o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że skarga kasacyjna, pomimo zawartego w niej wniosku o rozpoznanie na rozprawie została, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w związku z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), skierowana na posiedzenie niejawne.

Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się nieuzasadnione, dlatego Sąd skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczono do oceny tychże zarzutów.

Zasadnicza część sformułowanych zarzutów zmierzała do podważenia dokonanych w tej sprawie przez organy, a uznanych przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowe ustaleń faktycznych. Skuteczność tego rodzaju zarzutów zależała zatem od wykazania przez skarżącego, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł mogących mieć istotny wpływ na treść zaskarżonej do Sądu Wojewódzkiego decyzji naruszeń prawa procesowego regulującego zasady gromadzenia dowodów i ich oceny. Zabieg ten się nie powiódł, bo wynik przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji oceny legalności działalności administracji jest prawidłowy.

Wbrew twierdzeniu skarżącego Sąd pierwszej instancji zasadnie nie dopatrzył się naruszenia art. 124 o.p., bo organy przekonująco, jednoznacznie wyjaśniły powody wydanych w tej sprawie decyzji. Trafnie też Sąd Wojewódzki nie przypisał organom podatkowym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchybienia art. 122 i art. 191 o.p., bo wyjaśniły one wszechstronnie i wyczerpująco okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności - przyczyny, dla których uznały opinię prywatną za wiarygodną tylko częściowo. Materiał zgromadzony w postępowaniu podatkowym, w tym przede wszystkim kwestionowana przez skarżącego opinia biegłego powołanego przez organ nie budzi zastrzeżeń ani co do kompletności, ani wiarygodności.

Biegły należycie wywiązał się z powierzonego mu obowiązku. Sporządzona opinia jest spójna, logiczna, jej treść nie nasuwa wątpliwości. Do takich natomiast wniosków nie prowadzi analiza opinii prywatnej, bo – jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji – dotyczy ona niewłaściwej wersji pojazdu, a ponadto jej weryfikacja była możliwa tylko w ograniczonym zakresie, z uwagi na brak dowodów źródłowych stanowiących podstawę jej wydania. Konkluzji tych nie podważa twierdzenie skarżącego o skreśleniu powołanego przez organ biegłego z listy. Po pierwsze skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na tę okoliczność, a po drugie – nie wykazał, że rzekome skreślenie z listy miało związek ze sporządzeniem opinii złożonej w tej sprawie. Dodać należy, że podniesione w skardze kasacyjnej twierdzenie dotyczące oryginalności szyb drzwi pojazdu jest niejasne. Nie wiadomo, jak wskazywana przez skarżącego bardzo ogólnie, nieprecyzyjnie kwestia oznaczenia szyb miałaby wpłynąć na wynik oceny opinii biegłego, a tym samym legalności zaskarżonej decyzji.

Natomiast, wbrew stanowisku prezentowanemu przez organy stosujące prawo, postępowanie podatkowe nie zna wyłączności gromadzenia materiału dowodowego, bo art. 180 § 1 o.p. ustanawia zasadę otwartego katalogu dowodów: może być nim wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności zaliczyć doń należy opinie prywatne, sporządzone na zlecenie podatnika w toku postępowania lub poza nim. Złożenie takiego dowodu w postępowaniu podatkowym wraz ze stosownym wnioskiem obliguje organ do jego rozpatrzenia, a w przypadku dopuszczenia dowodu – do jego oceny. Może ona polegać m. in. na konfrontowaniu jej treści z innymi opiniami, zwłaszcza przygotowanymi na zlecenie organu podatkowego, co zresztą w tej sprawie organy czyniły. Zestawienie dwóch poddanych w tej sprawie analizie opinii doprowadziło organy do konkluzji o niewiarygodności opinii prywatnej w zakresie sprzecznym z opinią przygotowaną na zlecenie organu prowadzącego postępowanie i stanowisko to jest trafne. Skoro sporządzający opinię prywatną nie był w stanie udokumentować w żaden sposób danych przyjętych za podstawę swojej oceny, to brak było możliwości jej wszechstronnego zweryfikowania. Z kolei twierdzenia skarżącego o zakresie uszkodzeń pojazdu i związanym z tym zakresem napraw także nie poddają się niezbędnej analizie, skoro nie przedstawił on stosownych dokumentów źródłowych.

Z kolei wskazane w skardze kasacyjnej art. 121 i art. 125 o.p. składają się z więcej niż jednego paragrafu. Mimo obowiązku autora środka odwoławczego precyzyjnego jej konstruowania, skarżący nie podał, którego z paragrafów tych artykułów sformułowane zarzuty dotyczą. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że w tej sprawie organy wykazały się niezbędną wnikliwością, a ich działanie nie mogło podważać zaufania jednostki. Wprawdzie postępowanie toczyło się wiele miesięcy, to jednak okoliczność ta nie wpłynęła negatywnie na ostateczny jego rezultat. Dlatego zasadnie Sąd pierwszej instancji nie przypisał organom naruszenia żadnego z przepisów składających się na większe, artykułowe jednostki redakcyjne ustawy – Ordynacja podatkowa.

Nieuzasadniony pozostaje wreszcie zarzut naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a., bo Sąd Wojewódzki wywiązał się z obowiązku sprawowania kontroli legalności administracji w tej sprawie. Sama w sobie odmienna ocena przez skarżącego efektu postępowania przed Sądem pierwszej instancji nie uzasadnia tezy o naruszeniu kompetencji tego Sądu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.