Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 530/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.28;
journal: Dz.U. 1998 nr 137 poz 887
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
article: art.7, art. 77, art. 107,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 8 października 2009 r., sprawy ze skargi P. D. – O. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" nr "[...]", w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz pełnomocnika skarżącej – adwokata J.D. kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100), obejmująca także podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia "[...]" P. D. zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wraz z odsetkami za okres od 3 lutego 2005 roku do 4 lutego 2006 roku.

Decyzją z dnia "[...]"roku, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił P. D. umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy w łącznej kwocie 8.808,99 zł.

Pismem nazwanym "odwołaniem", które wpłynęło do organu rentowego w dniu "[...]" roku. P.D. wystąpiła do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ponowne rozpoznanie jej wniosku.

Decyzją z dnia "[...]". Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z dnia "[...]"r.

Na powyższą decyzję P. D.złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z "[...]"r. wydanym w sprawie sygn. akt "[...]"Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 1"[...]" nr "[...]"

Decyzją z dnia "[...]"nr "[...]"wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 28 ust. 1, 2 i 3 pkt 3, 4a, 5 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. nr 137, poz. 887 ze zm.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy.

Pismem z dnia "[...]" (zatytułowanych "Odwołanie") P. D.zwróciła się do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia "[...]"r. nr "[...]"wydaną na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13 października 1998 r. oraz art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał mocy decyzję z dnia"[...]"

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że żadna z przesłanek wskazanych w art. 28 ust. 3 i 3 a oraz § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne nie zaistniała w sytuacji zainteresowanej. W ocenie organu II instancji Zakład Ubezpieczeń Społecznych podjął właściwe rozstrzygnięcie, dokładnie ocenił całokształt materiału dowodowego i szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Prezes ZUS podkreślił, że utrzymanie w mocy ww. decyzji jest także podyktowane brakiem nowych dowodów i okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę rozstrzygnięcia podjętego w pierwszym etapie postępowania.

Dalej organ wyjaśnił, że Zakład kierując do zainteresowanej wezwanie do uregulowania zaległych należności z tytułu składek (upomnienie) nie dopuścił się naruszenia procedury. Złożenie bowiem wniosku o umorzenie zaległości nie wstrzymuje działań ZUS zmierzających do wyegzekwowania należności z tytułu składek.

Następnie organ II instancji stwierdził, że rozumie trudna sytuację wnioskodawczyni, jednak jako podmiot wykonujący przepisy prawa z zakresu ubezpieczeń społecznych zobowiązany jest podejmować działania zmierzające do wyegzekwowania należności z tytułu składek. Prezes ZUS podkreślił, że w związku z tym wszczęto za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowanie egzekucyjne oraz że takie działanie Zakładu podyktowane jest także charakterem polskiego systemu ubezpieczeń społecznych, w którym bieżące świadczenia finansowane są ze składek wpłacanych na bieżąco za osoby ubezpieczone. Organ II instancji podkreślił, że Zakład zmuszony jest kierować się nie tylko przesłankami ekonomicznymi i społecznymi występującymi po stronie płatników składek, ale również przesłankami racjonalnymi, które nakazują uwzględnić stan finansów ubezpieczeń społecznych.

Na powyższą decyzję P. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie .

Wyrokiem z dnia "[...]" sygn. akt "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Sądu w uzasadnieniu decyzji Prezesa ZUS zabrakło kompleksowego rozważenia wszystkich okoliczności związanych z sytuacją majątkową i rodzinną skarżącej, a więc związanych z przesłankami umorzenia zawartymi w § 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. Nie można bowiem uznać za spełniający ten wymóg wskazania tylko części istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a następnie sformułowanie wniosków w istocie oderwanych od tych okoliczności, bądź niemających dostatecznego w nich potwierdzenia. Uzasadnienie musi być pełne, spójne i logiczne, a takowych cech w znacznej mierze nie zawiera uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego decyzji, jakich w rozpoznanej sprawie dopuścił się organ II instancji, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Prezes ZUS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie dokonał analizy sytuacji skarżącej, w kontekście przesłanek wynikających z § 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r.

Fakultatywny charakter art. 28 u.s.u.s. nie usprawiedliwia odstąpienia organu od prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie oraz braku ustosunkowania się do zarzutów podnoszonych przez stronę postępowania. Natomiast organ w niniejszej sprawie, wskazując na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, nie uznał za celowe odnieść warunków umorzenia należności określonych w art. 28 ust. 3a u.s.u.s., w związku z § 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r., do stanu faktycznego niniejszej sprawy pozostawiając poza rozważaniami argumenty podnoszone przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Dotyczy to w szczególności sytuacji materialnej skarżącej, która w ocenie Sądu, nie dość rzetelnie i wnikliwie została przeanalizowana przez organ orzekający.

Wskazano również, iż na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego spoczywa na organie prowadzącym to postępowanie. Dlatego też organ powinien podjąć wszelkie kroki zmierzające do dokładnego ustalenia podstaw faktycznych, a nie ograniczać się jedynie do przerzucenia ciężaru dowodowego na stronę. Ciężar dowodu na mocy art. 77 k.p.a. obciąża organ administracyjny. W sytuacji gdy strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, ma więc on obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić.

Sąd stwierdził, iż organ wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Ponadto należy zauważyć, iż Prezes Zakładu nie dokonał analizy miesięcznych dochodów i wydatków w gospodarstwie domowym płatniczki.

Organ nie odniósł dochodów osiąganych przez skarżącą do jej indywidualnej sytuacji życiowej. W tym właśnie zakresie organ nie dokonał należytej oceny zarzutów podniesionych przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego i nie umotywował podjętej decyzji. Nie można bowiem uznać, że ogólnikowe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia, czyni zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), którego istotą jest dwukrotne, merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy - rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu podjętej decyzji (v. wyrok NSA z 27 maja 1998 r., IV SA 1130/96, LEX nr 43290).

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy przede wszystkim nie dokonał rzetelnej analizy sytuacji materialnej skarżącej pomijając całkowicie kwestię bieżących kosztów utrzymania gospodarstwa domowego i innych wydatków związanych z realizacją pozostałych zobowiązań. Przytoczona argumentacja nie uzasadnia wydanego rozstrzygnięcia w sposób rzetelny i wnikliwy, wskazując tym samym na dokonanie uproszczonej oceny stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, bez uwzględnienia wskazanych powyżej okoliczności. Powoływanie się przez organ na fakt, wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest niewystarczające do wykazania, że wobec płatniczki nie występuje całkowita nieściągalność należności, o której mowa w art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W szczególności podkreślić należy, że organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał jaka kwota została wyegzekwowana w prowadzonym postępowaniu, jaki środek egzekucyjny został zastosowany oraz czy uzyskana z prowadzonej egzekucji kwota została zaliczona na poczet zadłużenia czy też na koszty egzekucyjne.

Sąd wskazał, iż rozpoznając ponownie sprawę organ winien więc uwzględnić całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a następnie na tej podstawie dokonać oceny poszczególnych dowodów i ustalić w ten sposób stan faktyczny. Powyższe musi znaleźć swoje odbicie w uzasadnieniu decyzji, w którym organ ma obowiązek wyjaśnić podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz odnieść się do wszystkich dowodów występujących w sprawie, zarówno do tych, na których się oparł, jak i do tych, którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, podając przy tym przyczyny ich nieuwzględnienia. Uzasadnienie winno zawierać pełną analizę i ocenę występujących w sprawie faktów, nawet wtedy, gdyby fakty te nie znalazły uznania u organu rozstrzygającego sprawę. Powinno ono również zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz wskazywać jaki związek zachodzi między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia "[...]" r., Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z nr "[...]" z dnia "[...]"r., o odmowie umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy.

W uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji nie stwierdzono wystąpienia żadnej z wymienionych przesłanek z art. 28 ust. 2 i ust. 3, w związku z art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zobowiązanie P.D.zostało skierowane na drogę przymusowego dochodzenia w trybie egzekucji administracyjnej, prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ostródzie i dotychczas egzekucja ta nie została zakończona. W trakcie prowadzonych działań egzekucyjnych Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu "[...]". przekazał na rzecz Zakładu kwotę 1.125,36 zł. Poza tym, wysokość należności o umorzenie których ubiega się zobowiązana nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym.

Organ wskazał, iż w myśl § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r., Nr 141, poz. 1365), Zakład może umorzyć należności z tytułu nieopłaconych składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to za sobą zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

- gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

- poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

- przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Użyty w ww. przepisie zwrot ,Jeżeli zobowiązany wykaże" jednoznacznie wskazuje, iż obowiązek udowodnienia (poprzez przedstawienie właściwych dokumentów) zaistnienia okoliczności uzasadniających umorzenie, o których mowa wyżej spoczywa na płatniku. Z zebranej w sprawie dokumentacji ustalono, że zobowiązana nie przedstawiła żadnych dokumentów, wydanych przez powołane do tego organy (tj. Lekarz Orzecznik ZUS lub Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności), z których wynikałoby, że jest niezdolna do pracy lub niepełnosprawna w stopniu uniemożliwiającym podejmowanie pracy zarobkowej. Stąd wniosek, że zobowiązana ma potencjalne możliwości podejmowania zajęć o charakterze zarobkowym.

Organ II instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika również, że na wspólne gospodarstwo domowe łoży małżonek zobowiązanej, który utrzymuje żonę i dziecko. Nie przedstawiono dowodów potwierdzających poniesienie strat materialnych spowodowanych zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, np. z powodu powodzi, pożaru, kradzieży, itp. Ponadto nie wykazano również, że opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby dłużniczkę i jej rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Zobowiązana nie przedstawiła żadnych dowodów na faktycznie ponoszone bieżące koszty utrzymania gospodarstwa domowego, w związku z powyższym nie dano wiary wydatkom, o których oświadczyła w kwestionariuszu o możliwościach płatniczych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożyła P.D. W uzasadnieniu wskazała, iż jest w trudnej sytuacji materialnej. Pozostaje wraz z dwójka dzieci na utrzymaniu męża.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie narusza prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 1-3 Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu ocena prawna mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania

w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Jan Paweł Tarno, LexisNexis, Warszawa 2008r.).

Zdaniem innych komentatorów przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast, wskazania dotyczące dalszego postępowania są konsekwencją przyjętej przez sąd oceny prawnej i określają sposób działania organu w toku ponownego rozpoznania sprawy, mają one na celu uniknięcie poprzednio popełnionych błędów oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005, s.345).

W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia "[...]" r. (sygn. akt "[...]") uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]"., nr "[...]". W orzeczeniu wskazano na konieczność analizy sytuacji życiowej i materialnej Skarżącej, która w ocenie Sądu nie została rzetelnie i wnikliwie zrealizowana. Nie rozważono argumentacji P. D. oraz nie dokonano kompleksowego rozważenia wszystkich okoliczności związanych z sytuacją Skarżącej, a mogących stanowić przesłanki umorzenia zawarte w §3 ust.1 pkt 1,2 i 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r.

Organ nadzoru nie zastosował się do wiążących wytycznych sądu, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 153 - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak bowiem zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia "[...]". (sygn. akt "[...]") podzielonym przez sąd rozpoznający niniejszą sprawę "przepis art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej".

W ocenie tutejszego Sądu organ II instancji nie zastosował się do wskazań poczynionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nie dokonano analizy dochodów i wydatków Skarżącej oraz jej rodziny. Nie rozważono argumentacji P. D.oraz nie dokonano kompleksowego rozważenia wszystkich okoliczności związanych z jej sytuacją, a mogących stanowić przesłanki umorzenia zawarte w §3 ust.1 pkt 1,2 i 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. Zdaniem Sądu organ odwoławczy winien wszechstronnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy i dokonać wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. To do organów w przypadku niepełnego materiału dowodowego należy inicjatywa jego uzupełnienia, a nie przenoszenie ciężaru dowodowego na stronę. Dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy, dla pełnego wyjaśnienia sytuacji materialnej Skarżącej, organ II instancji mógł zastosować art. 86 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), zgodnie, z którym jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę.

Organ odwoławczy z wytycznych Sądu wskazał jedynie, iż w trakcie prowadzonych działań egzekucyjnych Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu "[...]"przekazał na rzecz Zakładu kwotę 1.125,36 zł. Wysokość należności o umorzenie, których ubiega się zobowiązana nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym.

Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji zbyt ogólnikowo i w sposób uproszczony przedstawia analizę stanu faktycznego przedmiotowej sprawy.

Podkreślić należy, iż Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji zobowiązany jest do reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu do wskazań w zakresie dalszego postępowania. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zarówno zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia jej uchylenie.

Rozpoznając ponownie sprawę organ zastosuje się do wskazań wyrażonych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia "[...]". , sygn. akt "[...]"i postępowanie dowodowe z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego. W oparciu o kompletny materiał dowodowy organ przedstawi argumenty podjętej decyzji zgodnie z art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.

c uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji podjęto stosownie do art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a o kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 tejże ustawy.