Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 153/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 125
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Asesor WSA Olga Białek Protokolant Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2006r. przy udziale - sprawy ze skargi Rejonowego Przedsiębiorstwa Komunalnego Spółka z o.o. w Z. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest w/w decyzja Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...], wydana na podstawie art.138 § 2 k.p.a.., orzekająca uchylenie decyzji Starosty Z. z dnia [...] r. Nr [...] udzielającego Rejonowemu Przedsiębiorstwu Komunalnemu Sp. z o.o. w Z. pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych i odprowadzania oczyszczonych ścieków ze Z. i okolicznych wsi do rz. K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w/w decyzją organ I instancji udzielił Rejonowemu Przedsiębiorstwu Komunalnemu Sp. z o.o. w Z. pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych i odprowadzania oczyszczonych ścieków do rz. K .

Od powyższej decyzji odwołał się D. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska we W. wnosząc o stwierdzenie nieważności w/w decyzji lub o jej uchylenie w związku z naruszeniem art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 6) oraz art. 125 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229 z póź. zm.).

Odwołanie od decyzji złożyło również L. Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. w L. wnosząc o zmianę decyzji lub jej uchylenie w związku z naruszeniem przepisów art. 125 pkt 3, art. 128 ustawy z dnia 18 lipca 2001 Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 z póź. zm.), naruszenie art. 144 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 6) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U.Nr 212, poz. 1799) jak również naruszenie art. 7, 106, 107, 138 § 2 kpa. Ponadto w uzupełnieniu odwołania L. Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. w L. przedłożyło stanowiska Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nr [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] r. Nr [...]wyrażające sprzeciw w związku z udzieleniem przez Starostę Z. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków oczyszczonych na mechaniczno-biologicznej oczyszczalni w Z. do rz. K., która stanowi źródło zaopatrzenia w wodę mieszkańców L. i sąsiednich gmin.

Organ odwoławczy po przeanalizowaniu wniesionych odwołań oraz przesłanych akt sprawy, stwierdził, iż zarzuty postawione w odwołaniach są zasadne. W szczególności dotyczą sprzeciwu odprowadzania oczyszczonych ścieków do rz. K. a nie do rz. L., która to zgodnie z pierwotnymi założeniami technologicznymi modernizowanej oczyszczalni w Z. miała odbierać ścieki, które następnie poprzez rz. Cz. W. dopływałyby do rz. K. lecz poniżej ujęcia wody dla m. L. w P .

Podkreślono, że na etapie ZTE oczyszczalni ścieków w Z. ze względu na szczególną wagę i zawiłość sprawy końcową opinię sanitarną do powyższej dokumentacji wydał Główny Inspektor Sanitarny w W. postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]. Opinia ta była pozytywna ponieważ zrezygnowano z odprowadzania ścieków oczyszczonych do rz. K. przewidując ich przerzut do rz. L .

Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że w/w opinia Głównego Inspektora Sanitarnego została całkowicie pominięta jeśli chodzi o miejsce odprowadzania oczyszczonych ścieków mimo iż inwestor wiedział o konieczności przerzutu ścieków do L . W tym celu wykonano nawet przepompownię ścieków, kolektor zrzutowy i rów doprowadzający ścieki do L. i poniesiono w związku z tym pewne nakłady finansowe.

W ocenie organu odwoławczego wydane przez Starostę Z. pozwolenie narusza postanowienia art. 125 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. -Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1129, z póz. zm.) gdyż zgodnie z "Warunkami korzystania z wód dorzecza N. S. i rz. K. do ujęcia w P." , sporządzonymi przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej Oddział W. w [...] r. ścieki odprowadzane z oczyszczalni ścieków w Z. powinny być odprowadzane nie do rz. K. ale do rz. L .

Również zarzuty przedstawione w odwołaniach przez strony dotyczące naruszenia art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.Nr 62, poz. 627 z póź. zm.), w ocenie organu odwoławczego są zasadne.

Rzeka K. jest źródłem zaopatrzenia w wodę miasta L. i okolicznych gmin i w związku z tym powinna prowadzić wody co najmniej o jakości ustalonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać wody powierzchniowe wykorzystywane do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia (Dz.U. Nr 204, poz. 1728). Ustalone w przedmiotowej decyzji najwyższe dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń przy określonej w pozwoleniu ilości odprowadzanych ścieków mogą stanowić zagrożenie dla jakości wód rz. K. wykorzystywanej do zaopatrzenia ludności m. L. i okolicznych gmin. Dodatkowym zagrożenie dla wód rz. K. a tym samym dla samego ujęcia w P. jest ewentualne wystąpienie awarii na oczyszczalni ścieków o czym pisze sam autor operatu wodnoprawnego, jednocześnie podkreślając, że skutki awarii będą musieli ponosić użytkownicy wody z rzeki K., w tym także ujęcia wody dla miasta L. w P .

Nadto organ podkreślił, że pozwolenie wodnoprawne może być udzielone ale pod warunkiem, iż strona wykaże, że do dnia 1 stycznia 2006 r. warunki określone w art. 21 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085) zostaną przez nią spełnione.

Jednak muszą to być konkretne warunki z terminami i sposobem realizacji zadań, które doprowadzą do nieprzekraczania standardów jakości środowiska. Odprowadzanie oczyszczonych ścieków do rz. L. mogłoby być takim rozwiązaniem.

Co do podnoszonych w odwołaniu przez L. Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. naruszeń przepisów k.p.a. należy stwierdzić, że w podstawie prawnej przedmiotowej decyzji Starosty Z. brak jest rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 212, poz. 1799). Rozporządzenie to jest przywołane dopiero w orzeczeniu decyzji w miejscu określenia stanu i składu ścieków na wylocie do M., natomiast w uzasadnieniu decyzji jest przywołane nieobowiązujące już rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 5 listopada 1991 r. w sprawie klasyfikacji wód oraz warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi (Dz.U. Nr 116, poz. 503).

Organ zwrócił także uwagę na fakt, iż już raz decyzja w powyższej sprawie była przedmiotem odwołania a organ odwoławczy uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, w ocenie organu odwoławczego ponowne postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób wnikliwy a organ I instancji nie podjął wszelkich kroków do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Postępowanie ograniczyło się jedynie do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i wydania decyzji, która i tak nie uwzględniła uwag i wniosków stron obecnych na rozprawie.

W świetle powyższego orzeczono jak wyżej.

Skargę na powyższą decyzję wniosło Rejonowe Przedsiębiorstwo Komunalne Spółka z o.o. w Z., zarzucając:

1) naruszenie przepisu art. 125 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne /Dz. U. Nr 115 poz. 1229 z późn. zm./ przez przyjęcie, iż odprowadzanie ścieków do rzeki K. narusza ustalenia warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni,

2) naruszenie przepisu art. 125 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne /Dz. U. Nr 115 poz. 1229 z późn. zm./ przez przyjęcie, iż odprowadzanie ścieków do rzeki K. narusza wymagania dotyczące ochrony zdrowia ludzi, środowiska, oraz dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków, wynikających z odrębnych przepisów,

3) naruszenie przepisu art. 144 ust. 1, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska /Dz. U, Nr 62 poz. 627 z późn. zm./ przez przyjęcie, iż eksploatacja instalacji związanej z oczyszczaniem ścieków i wprowadzaniem oczyszczonych ścieków do rzeki K., przekracza standardy jakościowe środowiska.

Skarżąca strona wnosząca o uchylenie zaskarżonej decyzji, stwierdziła, iż stanowisko Wojewody D. nie jest właściwe.

Nie można zgodzić się zdaniem skarżącej z twierdzeniem, iż pierwotne założenia technologiczne oczyszczalni ścieków w Z. determinują konieczność odprowadzania ścieków bezpośrednio do rzeki L . Założenia technologiczne w obecnej rzeczywistości gospodarczej, są założeniami mającymi wymiar jedynie poglądowy. Opracowane zostały przy założeniu występowania odpowiednich możliwości finansowych Skarżącego. W chwili obecnej realizacja inwestycji powodującej odprowadzanie ścieków do rzeki L. jest niemożliwa. Skarżący bez zapewnienia koniecznych środków finansowych ze źródeł zewnętrznych, nie jest w stanie samodzielnie zrealizować tak dużą inwestycję. Oczyszczalnia ścieków w Z. istnieje od 1936 roku. Ciągle remontowana i modernizowana spełnia swoją rolę do dnia dzisiejszego, wypełniając wymagane przepisami normy czystości ścieków.

Wbrew stanowisku Wojewody, decyzja organu pierwszej instancji w żaden sposób nie narusza dyspozycji przepisu art. 125 pkt 1 i pkt 3 ustawy - Prawo wodne. Wojewoda D. podnosząc zarzut naruszenia przepisu art. 125 pkt 1 ustawy Prawo wodne, w ogóle go nie uzasadnił. Nie jest tym samym możliwe odniesienie się do tego zarzutu przez skarżącego. Podniesiony przez zarzut naruszenia przepisu art. 125 pkt 3 ustawy Prawo wodne jest bezpodstawny i sprzeczny z operatem wodnoprawnym, a w szczególności z jego wnioskami końcowymi .

Zdaniem skarżącej organ pierwszej instancji wydając decyzję administracyjną - pozwolenie wodnoprawne przyjął za prawidłowe założone w operacie wartości. Wojewoda D. nie podważył operatu wodnoprawnego będącego podstawą wydania przez organ pierwszej instancji decyzji, a wręcz wielokrotnie się na niego powołuje. Z operatu tego Wojewoda wywiódł wnioski, które w żaden sposób wywieść się z niego nie dadzą.

Wobec powyższych argumentów merytorycznych nie może się również obronić, podniesiony przez Wojewodę zarzut naruszenia przepisu art. 144 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, skoro ścieki odprowadzane z oczyszczalni ścieków.

Dlatego też, mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła jak wyżej.

Wojewoda D. złożył odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej oceniając prawidłowość zastosowania przepisów i ich wykładnię, a więc zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji

Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony jest jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżona decyzja Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 § 1 lub art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Uchylenie bowiem decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art.145 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie.

Istotne w niniejszej sprawie jest to, że zaskarżona decyzja Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...] została wydana na podstawie art.138 § 2 k.p.a. i tylko co do zgodności z tym przepisem decyzja ta podlega kontroli Sądu.

Zgodnie zaś z zasadą dwuinstancyjności przyjętą w art.15 k.p.a., każda sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu , po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a następnie w wyniku złożenia odwołania przez stronę przez organ drugiej instancji. Organ drugiej instancji obowiązany jest zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji ponownie rozpoznać i merytorycznie rozstrzygnąć.

Granice merytorycznego rozstrzygnięcia wyznacza w/w art.138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie istniały podstawy do wydania przez Wojewodę D. opisanej wyżej decyzji kasacyjnej z dnia [...]r., na podstawie art.138 § 2 k.p.a.

Niesporne jest w sprawie, że opisana wyżej decyzja Starosty Z. z [...]r., Nr [...] udzielająca Rejonowemu Przedsiębiorstwu Komunalnemu Spółka z o.o. w Z. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych i odprowadzanie oczyszczonych ścieków ze Z. i okolicznych wsi do rzeki K. , wydana została w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji, wobec uchylenia przez Wojewodę D. poprzedniej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r. w przedmiocie wyżej określonym.

Zgromadzone w sprawie materiały, a także uzasadnienie w/w decyzji Starosty Z. z [...]r., Nr [...] wskazują, że organ ten rozstrzygnięcie swe oparł na operacie wodnoprawny na odprowadzanie ścieków, opracowanym w miesiącu październiku [...]r. przez prof.dr hab. J. P. – biegłego w zakresie postępowania wodno-prawnego, przedłożonym przez skarżącą strony wraz z wnioskiem z dnia [...]r. o wydanie przedmiotowego pozwolenia, wskazując, że zgodnie z tym operatem odbiornikiem ścieków oczyszczonych z oczyszczalni w Z. jest i powinna być rzeka K .

Organ podkreślił przy tym, iż nie uwzględniono wniosku przedstawiciela Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L., wniesionego podczas rozprawy administracyjnej, dotyczącego zmniejszenia wskaźników jakości odprowadzanych ścieków, gdyż w chwili obecnej oczyszczalnia ścieków nie jest w stanie zawsze sprostać oczekiwaniom wnioskodawcy. Po planowanej modernizacji /rozbudowie/ oczyszczalni powinny w ocenie organu ulec poprawie parametry wskaźników odprowadzanych ścieków.

W konsekwencji, organ pierwszej instancji stwierdził, iż można przyjąć, że oczyszczalnia ścieków w Z. spełnia wymagania dyrektywy 91/271/EEC/RWE/ i rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 5 listopada 1991 roku /Dz.U. Nr 116, poz. 503/ i dlatego brak jest obecnie przeszkód formalnych do odprowadzania ścieków odpływających z oczyszczalni do rzeki K .

Zgodzić się w tej sytuacji należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę, w konsekwencji wydając opisaną wyżej decyzję z dnia [...]r. nie przeprowadził postępowania z uwzględnieniem przepisu art.7, 77 oraz art.80 k.p.a., skoro jedynym dodatkowym dowodem który dopuścił organ pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę była przeprowadzona w dniu [...]r. rozprawa administracyjna.

Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie ugruntował się pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, to nie można ocenić czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe /por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1984r., sygn.akt I S.A. 508/84, ONSA 2/84, poz.100

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, zwaną w dalszej części Prawem wodnym.

I tak zgodnie z art.125 Prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać:

1) ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni,

2) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

3) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska oraz dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków, wynikających z odrębnych przepisów.

Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję powołał się m. innymi na przepis art.144 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. Nr 62, poz.627 ze zm./, stwierdzając, że ustalone w decyzji organu pierwszej instancji najwyższe dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń przy określonej w pozwoleniu ilości odprowadzanych ścieków mogą stanowić zagrożenie dla jakości wód rzeki Kaczawy, wykorzystywanej do zaopatrzenia ludności m. L. i okolicznych gmin.

Zgodnie zaś z w/w art.144 ust.1 – eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.

Skoro zatem cyt. wyżej przepis art.125 pkt.3 Prawa wodnego stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony zdrowia ludzi, jak i środowiska, to organ pierwszej instancji wydając kwestionowane pozwolenie winien był wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, posiłkując się w tym względzie zgodnie z art.75 § 1 k.p.a. dowodami tam określonymi , że strona korzystając z przedmiotowego pozwolenia nie będzie naruszała wymagań określonych w wymienionym art.125 pkt.3, a tym samym nie będzie miało miejsce przekroczenie standardów jakości środowiska /art.144 ust.1 Prawo ochrony środowiska / .

Zaniechanie przez organ pierwszej instancji przeprowadzenia w tym względzie wnikliwego postępowania, konsekwencją czego było nie wykazanie przez ten organ spełnienia przez stronę wymogów określonych w cyt. wyżej przepisie art.125 pkt.3 Prawa wodnego, stanowić mogło już tylko z tej przyczyny podstawę do wydania przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji.

Trafne jest także stanowisko organu odwoławczego w kwestii, naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisu art.21 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. – Prawo ochrony Środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw / Dz.U. Nr 100, poz.1085 ze zm./, poprzez nie wykazanie , że w okresie do [...]r. wymagania określone w tym przepisie zostaną przez stronę spełnione.

Istotnym uchybieniem organu pierwszej instancji było także pominięcie, a tym samym nie rozważenie opinii Głównego Inspektora Sanitarnego w W. zawartej w postanowieniu z dnia [...]r., Nr [...], a dotyczącej oczyszczalni ścieków Z . Uchybienie to jest o tyle istotne, że w aktach sprawy znajduje pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...]r., Nr [...] oraz pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...]r., Nr [...], z których jednoznacznie wynika, że stanowisko tych organów w kwestii wydanego przez Starostę przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego jest negatywne z racji po pierwsze spowodowania zagrożenia epidemiologicznego, a po drugie w ocenie tychże organów – sprzeczne jest także z przepisami ochrony środowiska.

W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji niedostatecznie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, niedopełniając tym samym obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, naruszając tym samym niewątpliwie przepis art.7, 75 & 1 , 77 § 1, 80 jak i art.107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...], podlegająca ocenie co do zgodności z dyspozycją art.138 § 2 k.p.a. - nie narusza prawa o którym stanowi art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wskazać przy tym należy, że organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Organ odwoławczy nie może natomiast przesądzić treści rozstrzygnięcia sprawy przez nakaz załatwienia jej pozytywnie lub negatywnie dla strony.

O treści rozstrzygnięcia może w przypadku tego rodzaju decyzji organu drugiej instancji decydować wyłącznie organ pierwszej instancji.

Ustosunkowując się zaś do zarzutu skarżącej, iż niezasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji wydając sporne pozwolenie wodnoprawne naruszył przepis art.125 pkt.1 Prawa wodnego, stwierdzić należy, że powołanie się organu odwoławczego w tym względzie jedynie na "Warunki korzystania z wód dorzecza N. S. i rz.K. do ujęcia w P." i wywiedzenie z tegoż naruszenie w/w przepisu jest co najmniej przedwczesne, z tej to przyczyny, że nie wykazane zostało, iż powyższe opracowanie jest opracowaniem o którym stanowi ten przepis, czyli " warunkami korzystania z wód regionu wodnego lub warunkami korzystania z wód zlewni".

W okolicznościach niniejszej sprawy, powyższe ustalenie nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy.

W konsekwencji, stwierdzić należy, ze kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej nie wykazała, by decyzja ta , jak to już wyżej Sad zauważył, wydana została z naruszeniem przepisów o którym stanowi art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi Rejonowego Przedsiębiorstwa Komunalnego Spółka z o.o. w Z. i wobec tego oddalił ją w myśl art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.