Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 264/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 § 3, art. 58 § 1pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Minister Finansów [...] października 2010 r. wydał interpretację uznając, że stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe. Jednocześnie poinformował Spółkę, że przysługuje jej prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. interpretację z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę taką wnosi się po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym Skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu.

Skarżąca ww. interpretację otrzymała 6 października 2010 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 23 akt administracyjnych).

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Spółka złożyła 21 października 2010 r. (data stempla pocztowego - k. 29 akt administracyjnych).

Minister Finansów w piśmie z dnia 23 listopada 2010r. stwierdził brak podstaw do rozpatrzenia powyższego wezwania, z uwagi na wniesienie go z przekroczeniem terminu.

Skarżąca pismem z dnia 6 grudnia 2010 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. interpretację. Wyjaśniła, że z posiadanych przez nią dokumentów, w szczególności, ze zbiorczego dowodu odbioru nr [...], wystawionego przez Pocztę Polską S.A. wynika, że list polecony nr [...] został doręczony Spółce 8 października 2010r., w związku z czym termin na wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął dopiero w dniu 23 października 2010r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków

Sygn. akt III SA/Wa 264/11

zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 P.p.s.a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (w tym na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydawaną w indywidualnej sprawie), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni - od dnia, w którym Strona dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - art. 52 § 3 P.p.s.a.

Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Odnosząc się do stanowiska Spółki zgodnie, z którym interpretacja została jej doręczona w dniu 8 października 2010r., wskazać należy, że nie znajduje ono potwierdzenia w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika bowiem, iż interpretacja Ministra Finansów została nadana przesyłką poleconą nr [...], a nie jak twierdzi Spółka przesyłką o nr [...] oraz, że korespondencja ta została doręczona Skarżącej w dniu 6 października 2010 r. na wskazany adres (zwrotne potwierdzenie odbioru k.-24 akt administracyjnych). Czternastodniowy termin upływał więc w dniu 20 października 2010r., natomiast Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa w dniu 21 października 2006r., czyli z uchybieniem terminu.

Sąd zauważa przy tym, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowym niekwestionowane jest stanowisko, że w takim przypadku skarga strony wniesiona, po nieskutecznym, bo spóźnionym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 23 września 2008r., sygn. akt I FSK 1346/07; z 22 grudnia 2008r., sygn. akt I FSK 1993/08; postanowienia WSA w Warszawie z 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1858/08 ).

W doktrynie podkreśla się także, że tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczy czynności organów administracji publicznej, od których nie przysługują środki zaskarżenia. Możliwość kwestionowania tych działań administracyjnych w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa wprowadzono, jako warunek zaskarżenia ich do sądu administracyjnego - dlatego też instytucja ta została wprowadzona do procedury sądowoadministracyjnej, a nie administracyjnej (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz", wydanie 2, Warszawa 2006

Sygn. akt III SA/Wa 264/11

r., s. 149). Autor ten wskazał również, iż brak jest regulacji prawnej, która mogłaby mieć zastosowanie do przywrócenia uchybionego terminu. Podzielając tą opinię, B. Dauter zauważył także, iż skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest szczególnym środkiem procesowym, który dopuszcza możliwość wzruszenia niezaskarżalnych w zwykłym postępowaniu czynności lub aktów, to tym samym termin do jego wniesienia musi mieć charakter zawity (B. Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", Warszawa 2008 r., s. 108-109). Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela zaprezentowaną wyżej argumentację.

Z tego powodu wniesiona skarga stała się niedopuszczalna i należało ją odrzucić na mocy ww. przepisów art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 P.p.s.a.