Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1121/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 ust. 1 lit. a i par. 2, art. 156, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 156 par. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz ( spr. ) Sędzia NSA Janina Kosowska Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 3 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 200/07 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 1121/07 U z a s a d n i e n i e

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 200/07 po rozpoznaniu skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody D. z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...]. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. D. pozwolenia na budowę fermy hodowlanej lisów na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina L. - oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku podano, iż Wojewoda D. orzekając w postępowaniu nieważnościowym stwierdził, że ferma lisów w obsadzie 47,84 dużych jednostek przeliczeniowych /DJP/ nie narusza prawa, gdyż znajduje się na obszarze przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczonym pod teren istniejącego i projektowanego zainwestowania wiejskiego, usług oraz projektowanej zabudowy mieszkaniowej w południowej części wsi. Plan ustala m. in. lokalizację obiektów hodowli zwierzęcej z dopuszczeniem towarzyszącej funkcji mieszkaniowej właścicieli na działce nr [...] i w południowej części działki nr [...] pod warunkiem zachowania wymaganych odległości od linii elektroenergetycznych WN. Plan nie dopuszcza lokalizacji dużych obiektów hodowlanych i produkcyjnych. W ocenie organu przedmiotowa ferma lisów nie narusza ustaleń planu oraz nie kwalifikuje się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko /nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko/. Organ odwoławczy w decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazał dodatkowo, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w opiniach z dnia [...] i [...] pozytywnie uzgodnił projekt budowlany z zastrzeżeniem, że liczba hodowlanych lisów nie przekroczy 47, 87 DJP, potwierdzając, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a więc nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. K. podnosząc, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza lokalizacji uciążliwych inwestycji dla terenów zainwestowania wiejskiego. Organ wydający zaskarżoną decyzję nie odniósł się do postanowienia planu zabraniającego lokalizację takiej inwestycji uciążliwej jak ferma lisów. Skoro hodowane są lisy polarne, to w ocenie skarżącego wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie jest zasadna. Podkreślił przy tym, że wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1804 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1437/05 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. D. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Na wstępie Sąd zauważył, że oceną co do legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, jest objęta decyzja wydana w postępowaniu nadzorczym, a następnie stwierdził, że słuszne jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza prawa. Inwestorka spełniła wszelkie wymagania określone w przepisach Prawa budowlanego /art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 1/ a więc organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę.

Prawidłowo organy obu instancji oceniły zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji na danym terenie z zastrzeżeniem, iż nie dopuszcza lokalizacji dużych obiektów hodowlanych, produkcyjnych, itp. dla których wymagane jest sporządzenie oceny oddziaływania na środowisko oraz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Sądu organy orzekające trafnie uznały, że w sprawie niniejszej nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, na co wskazują opinie sanitarne znajdujące się w aktach sprawy, uzgadniające inwestycję pod względem wymagań bezpieczeństwa i higieny. Wynika to z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę, w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. Nr 179, poz. 1490/, które stanowi, że sporządzenia tego raportu mogą wymagać przedsięwzięcia wymienione w tym rozporządzeniu, jednakże odnośnie chowu lub hodowli zwierząt wymagany jest raport, gdy liczba zwierząt jest nie niższa niż 50 dużych jednostek przeliczeniowych /przedmiotem sprawy jest ferma o liczbie 47,84 DJP/ - § 3 pkt 8 rozporządzenia. Stwierdzono też w sprawie, iż w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki nie występuje zabudowa mieszkaniowa, a w okolicy są zlokalizowane dwie fermy drobiowe i sad.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. K. zastępowany przez radcę prawnego J. M., zarzucając "naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego", to jest:

1/ naruszenie art. 145 ( 1 ust. 1 a ppsa przez błędną wykładnię "zapisów rozdz. 2 ( 3 ust. 2 w związku z rozdz. 1 ( 2 ust. 3 pkt 14 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. poprzez przyjęcie, iż hodowla lisów nie jest inwestycją uciążliwą i może być prowadzona na działce nr [...] w C.",

2/ naruszenie art. 145 ( 2 ppsa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, tj. art. 7 kpa, art. 77 kpa i nie zastosowanie art. 156 ( 1 ust. 2 kpa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuścił na terenie zainwestowania wiejskiego jedynie zabudowę nieuciążliwą dla terenów przyległych, natomiast oczywiste jest, że ferma lisów wydziela fetor niemożliwy do zniesienia a więc jest uciążliwa. Do chwili obecnej dopuszczalna intensywność fetoru nie jest objęta regulacjami prawnymi, tak więc normą w tym zakresie jest "( 2 ust. 3 pkt 14" określający, co to jest zabudowa uciążliwa. "Nieuciążliwa zabudowa", to taka, która nie powoduje negatywnego oddziaływania poza granicami własności działki, co oznacza, że negatywne oddziaływanie /fetor/ dopuszczalne jest tylko do granicy działki. Sąd wydając zaskarżony wyrok nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a przede wszystkim, czy ferma lisów znacząco oddziałuje na środowisko w aspekcie art. 156 ( 1 pkt 2 kpa. Bezsporne jest więc, że zostały naruszone przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L., co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwonych podstawach.

Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie art. 145 ( 1 ust. 1 a ppsa przez błędną wykładnię wskazanych "zapisów" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. poprzez przyjęcie, iż "hodowla lisów nie jest inwestycją uciążliwą i może być prowadzona na działce nr [...] w C.". Tak formułując podstawę skargi kasacyjnej sporządzający ją pełnomocnik strony zdaje się nie dostrzegać, że decyzja kontrolowana w kwestii jej legalności przez Sąd pierwszej instancji została wydana w postępowaniu nieważnościowym a więc jedynie wykazanie, że wystąpiła którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 ( 1 kpa mogło prowadzić do uwzględnienia żądania stwierdzenia nieważności tej decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd jednoznacznie odniósł się do sprawy w wymaganym zakresie, zwłaszcza, że wyrok ten był wydany już po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzedniego wyroku i wskazaniu kierunku wyjaśnień i oceny prawnej, jaka powinna być dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a to właśnie w zakresie, jaki dotyczy postępowania nadzorczego.

Z tych samych przyczyn nie mógł być uwzględniony także i drugi zarzut - naruszenia art. 145 ( 2 ppsa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, tj. art. 7 kpa, art. 77 kpa i nie zastosowanie art. 156 ( 1 ust. 2 kpa. Tak postawiony kolejny zarzut potwierdza powyższą konstatację, że pomimo jednoznacznej treści stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uzasadnieniu wyroku z dnia, którym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. D. został uchylony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 18/04, zaś sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sporządzający skargę kasacyjną nie dostrzegł właściwego przedmiotu niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżony wyrok w pełni zastosował się do wskazań i ocen zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego spełniając wymóg art. 153 ppsa, oceniając legalność zaskarżonej decyzji w aspekcie przesłanek określonych w art. 156 ( 1 ppsa i postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego umożliwiających zlokalizowanie przedmiotowej inwestycji na nieruchomości inwestora.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.