Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 232/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c i art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 92c ust. 1 i art. 92b ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Leszek Kobylski, , Protokolant specjalista Mariola Pronobis, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2022 r. w Radomiu ze skargi J. .G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 232/22

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 roku, nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2017 roku, poz. 1257 ze zm. dalej jako k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust.1,art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym( DZ.U z 2017 roku, poz. 2200 ze zm. dalej jako u.t.d.), lp.5.3.8, lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 roku w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady(EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie(WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego – dalej jako rozporządzenie nr 165/2014( Dz.Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str.1), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 roku zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu wypoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określenia za pomocą tachografów( DZ.Urz. UE L nr 249, str. 1, art. 66 ust.1, ust.5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym ( DZ.U z 2021, poz. 450 ze zm dalej uprd), § 3 ust.1, § 15 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia z dnia 31 grudnia 2002 roku( DZ.U z 2016 roku, poz. 2022), § 5 i 6 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego z dnia 5 listopada 2019 roku ( DZ.U z 2019 roku, poz. 2141), poz. 5.2.3 załącznika 1 to tego rozporządzenia, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez J. G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2021 roku, nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

Podczas kontroli drogowej przeprowadzonej na drodze krajowej nr [...] w miejscowości S., pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] stwierdzono nieprawidłowości w zakresie wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę pojazdu oraz stwierdzono usterkę niebezpieczną usterkę opon. Pojazdem kierował pracownik firmy skarżącej J. K.. Pojazdem był wykonywany krajowy transport drogowy. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] września 2021 roku.

Po przeprowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] października 2021 roku, nr [...]nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Strona pismem z dnia [...] listopada 2021 roku wniosła odwołanie od wydanej decyzji. Skarżąca podnosiła, iż organ pierwszej instancji naruszył szereg przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie strony jedyną osobą odpowiedzialną za naruszenia był kontrolowany kierowca, ponieważ scedowała na niego m.in. obowiązki kontroli technicznej pojazdu. Na dowód tego załączyła kserokopię zakresu czynności pracownika oraz oświadczenia o zapoznaniu się z organizacją i porządkiem pracy.

Organ odwoławczy zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 34 ust.3 lit.b rozporządzenia 165/2014 jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy o których mowa w ust.5 lit.b) ppkt (ii),(iii) oraz (iv): jeżeli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy – wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy, który wskazuje karę pieniężną w wysokości 50 zł za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis. Analiza danych z karty kierowcy oraz cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe wykazała, że kierowca zalogował swoją kartę do urządzenia rejestrującego i nie zarejestrował na niej poprzez wpis manualny swojej aktywności – [...] razy w okresach od [...] sierpnia 2021 roku do [...] września 2021 roku, w określonych godzinach. W związku z powyższym zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1000 zł za stwierdzone naruszenie z lp. 6.3.8 do załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym.

Według art. 66 ust.1 pkt 1 ustawy o ruchu drogowym, pojazd uczestniczący w ruchu drogowym ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę.

Według § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu niezbędnego wyposażenia, hamulce pojazdu powinny zachowywać wymagana sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji.

Stosownie do § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego pojazd wytypowany przez kontrolującego do drogowej kontroli technicznej podlega wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Drogowa kontrola techniczna obejmuje identyfikację pojazdu oraz sprawdzenie stanu technicznego co najmniej jednej pozycji z następujących obszarów: układ hamulcowy, układ kierowniczy, widoczność, światła i wyposażenie elektryczne, osie, osie koła, opony i zawieszenie, podwozie i elementy przymocowane do nadwozia, inne wyposażenie, w tym tachograf i ogranicznik prędkości, uciążliwość, w tym emisję spalin oraz wycieki paliwa lub oleju, warunki dodatkowe.

Sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody kontroli jego stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tej kontroli są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Usterki stwierdzone podczas kontroli drogowej technicznej pojazdu dzieli się na trzy kategorie:

- usterki drobne – usterki bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub wymagania ochrony środowiska, które nie powodują ograniczenia w dalszym używaniu pojazdu;

- usterki poważne – usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków jego używania;

- usterki niebezpieczne – usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu.

W trakcie kontroli drogowej stwierdzono, że kontrolowana naczepa o nr rej. [...] (VIN [...]) posiadała usterkę opon, zakwalifikowaną jako niebezpieczna. Na prawym kole pierwszej osi zużyta opona była w takim stopniu, że widoczny był uszkodzony kord opony. Na dowód tego wykonano dokumentację fotograficzną.

Zgodnie z treścią załącznika nr 3 lp. 9.2 ustawy o transporcie drogowym kara pieniężna za takie naruszenie wynosi 2000 zł sankcjonująca wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna( poz. 5.2.3 załącznika nr 1 do rozporządzenia).

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 92a ust.3 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12 000 zł. Stosownie do art. 92a ust.7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust.1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji(WE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1 – 9 załącznika nr 3 do ustawy.

Z tego względu za zasadne należało uznać, iż kara łączna za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wyniosła [...] zł.

Zgodnie z art. 92c ust.1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust.1, na podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli:

- okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło na wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub

- za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie kary pieniężne zostały nałożone na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust.1 u.t.d. Treść art. 92a ust.1 i 7 w związku z załącznikiem nr 3 do ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów w wysokości określonej w załączniku.

W tym zakresie organ nie miał możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art.189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa nie miała zastosowania w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, to zdaniem organu są one niezasadne i nie zasługiwały na uwzględnienie.

W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji postępowanie w tej sprawie prowadził w sposób prawidłowy. Organ zebrał cały materiał dowodowy i na tej podstawie ustalił stan faktyczny sprawy. Strona nie wnosiła o przeprowadzenie uzupełniających dowodów w sprawie. Ocena zebranego materiału nie nosi cech dowolności.

Wskazywał, że strona winna była się upewnić czy kierowcy wykonujący przewozy na rzecz strony prawidłowo zrozumieli obowiązujące przepisy oraz czy stosują się do nich w trakcie wykonywania transportu.

W przedmiotowej sprawie brak jest również podstaw do zastosowania art. 92c ust.1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Nadto przedsiębiorca winien te okoliczności udowodnić, gdyż on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła J. G..

Zaskarżonej decyzji zarzucała:

- naruszenie przepisów – art. 92a ust.1,3,4 u.t.d. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego, gdy podmiot nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

W uzasadnieniu skargi podnosiła, że zgodnie z art. 92c ust.1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust.1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem a postępowanie umarza się jeżeli:

- okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub

- za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Z uwagi na powyższe wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Ponieważ skarga zawiera zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - w zakresie podstaw do nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę opon, zakwalifikowaną jako niebezpieczna za każdy pojazd, lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał ten drugi z zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organy administracji publicznej przepis prawa materialnego.

Należy wskazać, że powołane przepisy nakładają na organy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w związku z tym winny one zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić czy dana okoliczność została udowodniona.

Realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego, co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2012 roku, sygn. akt II GSK 1548/11, LEX nr 1229771).

Zaskarżona decyzja w niczym nie narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wszystkie okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie wyjaśnione, zgodnie z regułami zawartymi w tych przepisach.

Należy zauważyć, naruszenie przepisów postępowania musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zwrot normatywny ,, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy’’ zawarty w art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Podstawą skargi z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydaną sprawie decyzją podlegającą zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania administracyjnego. Ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej decyzji( wyrok NSA z 13 stycznia 2015 roku, syg. akt II GSK 2084/13).

Należy wskazać, iż skarżąca zarzuciła błędne ustalenia, iż przedmiotem kontroli mogła być naczepa [...] nr rej. [...] gdyż naczepa o takich numerach jest naczepą z burtami o długości 13,6 m, której kierowca nie ciągnął w danym okresie. Mogła być kontrolowana naczepa wywrotka [...], która była sprawna technicznie o długości 9 m i o zupełnie innych parametrach, ładowności i innym numerze VIN.

Stanowisko skarżącej co do kontrolowanej naczepy pozostaje w sprzeczności z treścią protokołu kontroli, który został zaakceptowany przez kierowcę pojazdu. Ustalenia zostały dokonane na podstawie danych z przedstawionego przez kierującego dowodu rejestracyjnego. Trudno uznać za wiarygodne twierdzenia skarżącej w sytuacji gdy dokument kontroli jasno określa przedmiot kontroli. Protokół kontroli należy uznać za dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno – techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Nadto skarżąca w piśmie z dnia [...] października 2021 roku podnosiła jedynie, iż samochód kontrolowany z naczepą [...] w momencie wyjazdu w trasę był sprawny.

Należy zauważyć, iż skarżący należy do podmiotów profesjonalnie wykonujących przewozy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 355 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, zwana dalej: k.c.), dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności. Pod pojęciem zachowania należytej staranności należy rozumieć sposób postępowania odpowiadający wymaganiom zawartym w obiektywnym wzorcu postępowania. Kwestia niezachowania należytej staranności może być rozpatrywana wówczas, gdy zachowanie podmiotu stanowić będzie odstępstwo od tak ukształtowanego wzorca. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przewozy drogowe musi uwzględniać regulację zawartą w art. 355 § 2 k.c. Zgodnie z tym przepisem przy ocenie należytej staranności, w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, należy brać pod uwagę zawodowy charakter tej działalności. Co za tym idzie, należyta staranność wymagana w stosunkach danego rodzaju będzie musiała być oceniana przy uwzględnieniu wiedzy, doświadczenia i umiejętności praktycznych, jakie wymagane są od przedsiębiorcy podejmującego w tym przypadku działalność w zakresie przewozu drogowego. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Zaostrzony wzorzec staranności wpływa na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy, ułatwia postawienie mu zarzutu niedołożenia należytej staranności, a zarazem utrudnia mu uchylenie się od odpowiedzialności w razie odstępstwa od wzorca. Podmiot wykonujący przejazd musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przejazdy drogowe powinna również uwzględniać treść bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa.

Natomiast odnośnie terminu "braku wpływu" o którym mowa w art. 92c ust.1 u.t.d. można posłużyć się wykładnią dokonywaną przez orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt. II GSK 404/10 z 6 kwietnia 2011 r. odnośnie "braku wpływu" stwierdził, że "(...) sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa".

W świetle powyższych rozważań za uzasadnione należy uznać stanowisko organów, że w toku całego postępowania skarżący nie wskazał na jakiekolwiek dowody mogące świadczyć o braku wpływu lub dochowaniu należytej staranności przy niniejszym przewozie, w tym na fakt braku wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy oraz jazdę pojazdem z usterką opony. Sam fakt, iż kierowca odbył szkolenia i został pouczony przez pracodawcę nie może zostać uznane za okoliczności zwalniające skarżącego z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust.1 u.t.d. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest w przepisach ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W związku z tym art. 92c ust.1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy( przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia.

Trafnie organ wskazywał, że w świetle zarzucanych naruszeń nie miał w sprawie zastosowania przepis art. 92b ust.1 u.t.d.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) orzekł, jak sentencji wyroku.