Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 721/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 i 2,art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 187 poz 1 art.107,108
law: Rozporządzenie Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w  zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka, asesor WSA Katarzyna Górska,, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019r. w Olsztynie sprawy ze skargi podmiotu A na informację Zarządu Województwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę


UZASADNIENIE

Spółdzielnia Mieszkaniowa (dalej: "wnioskodawca", "strona" lub "skarżąca") złożyła w dniu 29 marca 2017 r. wniosek o dofinansowanie projektu pn. "[...]" w konkursie nr RPWM.04.03.02-28-0075/17 ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014 – 2020 (dalej: "RPO WM") w ramach Osi priorytetowej –Efektywność energetyczna.

Celem złożonego wniosku była termomodernizacja 12 budynków mieszkalnych zlokalizowanych "[...]"Wniosek dotyczył dofinansowania w kwocie 2.296.870,55 zł.

Wniosek został pozytywnie zweryfikowany w zakresie wymogów formalnych oraz uzyskał pozytywną ocenę kryteriów formalnych. Nie otrzymał jednak pozytywnej oceny kryteriów merytorycznych ze względu na niespełnienie kryterium merytorycznego ogólnego nr 6: "Pomoc publiczna i pomoc de minimis".

W piśmie z dnia "[...]"r. Zarząd Województwa działając jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa na lata 2014 – 2020 (dalej jako: "IZ"), poinformował wnioskodawcę, że wniosek dotyczy dofinansowania wynoszącego 50,99% wydatków kwalifikowanych, zaś w § 6 pkt 8 Regulaminu konkursu (dalej: "Regulamin") przewidziano dla tego rodzaju projektów maksymalny poziom dofinansowania wynoszący 45% wydatków kwalifikowanych na poziomie projektu. Ponadto w pkt 12 tego paragrafu dla projektów podlegających zasadom udzielania pomocy publicznej na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 28 sierpnia 2015 r. w sprawie udzielania pomocy na inwestycje wspierające efektywność energetyczną w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020 (dalej: "rozporządzenie MIiR") wskazano minimalny wkład własny beneficjenta wynoszący 55% wydatków kwalifikowanych na poziomie projektu. Zgodnie z zapisami Regulaminu, według wskazanego przez wnioskodawcę schematu pomocowego możliwy poziom dofinansowania wynosi 45% i nie został przez IZ powiększony o dodatkowe 20 punktów procentowych. Zdaniem IZ, oznacza to, że wnioskodawca zastosował błędny poziom dofinansowania, niezgodny z poziomem dopuszczonym w konkursie, co skutkowało negatywną oceną ww. kryterium.

W proteście z dnia 15 października 2018 r. strona podniosła m. in., że wybrała prawidłowo rodzaj pomocy i możliwy do uzyskania poziom dofinansowania, gdyż z treści § 11 ust. 1 rozporządzenia MIiR wynika, że maksymalną intensywność pomocy określa się zgodnie z art. 38 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (dalej: "rozporządzenie nr 651/2014"), zaś ust. 2 rozporządzenia MIiR mówi, że maksymalną intensywność pomocy zwiększa się zgodnie z art. 38 ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014. Według strony, na podstawie rozporządzenia MIiR minimalna pomoc dla przedsiębiorcy na podniesienie efektywności energetycznej wynosi 30% i można ją, zgodnie z rozporządzeniem nr 651/2014, zwiększyć o 10% w przypadku średnich firm i 20% w przypadku firm małych. Ponadto § 11 ust. 3 rozporządzenia MIiR, na które powołuje się KOP, wyraźnie wskazuje, że do dnia 31 grudnia 2020 r. maksymalną intensywność pomocy z § 1 pkt 1 zwiększa się również o 5 punktów procentowych – gdy inwestycja jest realizowana na terenie województwa mazowieckiego oraz o 15% w innych województwach. To, zdaniem strony, oznacza, że zgodnie z rozporządzeniem MIiR minimalna pomoc to 45% wydatków kwalifikowanych, jednakże rozporządzenie to wskazuje także kwotę maksymalną, o jaką może ubiegać się przedsiębiorca w województwie innym niż mazowieckie: tj. 65% dla małego przedsiębiorcy oraz 55% dla średniego. Strona, aby otrzymać punkty na etapie oceny merytorycznej punktowej, obniżyła poziom dofinansowania z 65% do 50,99%.

Spółdzielnia zarzuciła, że powyższe kwestie były już wyjaśniane na etapie oceny formalnej. Podmiot przygotowujący dla strony studium wykonalności zwracał się w formie e-maila do IZ o interpretację zapisów Regulaminu i określonej w nim minimalnej wartości dofinansowania i otrzymał informację o treści jak przedstawiona w proteście. Skoro poziom dofinansowania określany jest na podstawie rozporządzenia MIiR, to jego minimalna wartość stanowi 45% wydatków kwalifikowalnych, a maksymalna zależna jest od typu beneficjenta i lokalizacji inwestycji. Wobec tego IZ nie musiała zwiększać pomocy, bowiem rozporządzenie jest dokumentem nadrzędnym i skoro IZ powołuje się na nie w dokumentacji konkursowej, to winno ono być respektowane w całości.

Pismem z dnia "[...]". IZ poinformowała wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu. Jak wskazała, rozporządzenie MIiR wskazuje jedynie na możliwość zwiększenia 30% intensywności wsparcia pod pewnymi wskazanymi warunkami o 20%, 10% 15% oraz 5%, do łącznej maksymalnej wysokości 65% (§ 11 pkt 2). IZ skorzystała z tej możliwości i zwiększyła intensywność wsparcia w przedmiotowym konkursie z 30% tylko do 45%, co zostało wskazane w Regulaminie konkursu (§ 6 pkt 8 i pkt 12).

W ocenie IZ, przedmiotem oceny formalnej było spełnienie kryterium pomocy publicznej i pomocy de minimis. Dlatego projekt mógł otrzymać pozytywną ocenę formalną w przedmiocie poziomu dofinansowania, gdyż oceniany był poziom dofinansowania w stosunku do maksymalnego poziomu dofinansowania obowiązującego dla danego poddziałania, tj. w przypadku niniejszego konkursu maksymalnie 85%. Z Regulaminu konkursu wynika kilkustopniowość oceny formalno-merytorycznej, wobec czego spełnienie kryterium "pomoc publiczna, pomoc de minimis" jest weryfikowane na etapie oceny merytorycznej. Zgodnie z listą sprawdzającą, stanowiącą załącznik nr 9 do Regulaminu, ocenie podlega, czy projekt jest zgodny z zapisami rozporządzeń dotyczących pomocy publicznej/pomocy de minimis wskazanymi w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowej danego działania/poddziałania.

Zdaniem IZ, wnioskodawca zastosował błędny poziom dofinansowania, dla projektów objętych pomocą publiczną, zgodnie z rozporządzeniem nr 651/2014, lecz niezgodnie z dopuszczonym w przedmiotowym konkursie poziomem dofinansowania dla projektów podlegających zasadom pomocy publicznej ze względu na zatwierdzony przez IZ w Regulaminie konkursu poziom równy 45%.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, oraz wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez IZ. Zarzuciła ocenie projektu:

1) naruszenie art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2010 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431), dalej: "ustawy wdrożeniowej" w zw. z § 6 ust. 6 i ust. 8 oraz § 5 ust. 1 Regulaminu konkursu poprzez błędną wykładnię przepisów rozporządzenia MIiR oraz rozporządzenia nr 651/2014 i niewłaściwe określenie poziomu dofinansowania, a także niewłaściwe określenie rodzaju beneficjenta, którym jest przedsiębiorstwo, a co za tym idzie, dokonanie oceny projektu na podstawie kryteriów sprzecznych z Regulaminem i wytycznymi zawartymi w ww. rozporządzeniach,

2) naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nierzetelny dostęp do informacji dotyczących warunków wyboru projektów i udzielenie błędnej informacji mailowej co do wielkości możliwego dofinansowania, a przez to brak rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku, prowadzący do niewłaściwego przyjęcia, że nie spełniono kryterium merytorycznego ogólnego obligatoryjnego nr 6,

3) naruszenie art. 43 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez uznanie wyjaśnień skarżącej na etapie oceny formalnej w zakresie wielkości dofinansowania, a następnie odrzucenie projektu na podstawie tych samych uwag, w ramach oceny kryteriów merytorycznych,

4) brak rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu przez IZ poprzez powielanie argumentów Komisji Oceny Projektu, niedostrzeżenie ewidentnych uchybień merytorycznych dokonanych podczas oceny wniosku oraz nieodniesienie się do wszystkich argumentów protestu, w tym do treści pochodzącego od IZ maila dotyczącego poprawności wyliczonego dofinansowania.

W skardze zawarto także wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi, tj.: wniosku o dofinansowanie projektu wraz z załącznikami, uzupełnienia wniosku do oceny formalnej i merytorycznej, informacji o wynikach oceny projektu, protestu oraz informacji o wyniku rozpatrzenia protestu i Regulaminu konkursu.

W uzasadnieniu zarzutów skargi strona podzieliła stanowisko IZ, że z rozporządzenia MIiR odczytywanego wprost wynika, iż dofinansowanie wynosi 45%. Jednakże wskazała, że jest ono ściśle powiązane z rozporządzeniem nr 651/2014, z uwagi na fakt, iż zgodnie z § 8 rozporządzenia MIiR pomoc ma na celu wspieranie rozwoju gospodarczego i społecznego województwa objętego regionalnym programem operacyjnym na lata 2014-2020 i jest udzielana na inwestycje umożliwiające przedsiębiorcom osiągnięcie efektywności energetycznej, zgodnie z art. 38 rozporządzenia nr 651/2014. Natomiast zgodnie z § 11 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MIiR, maksymalną intensywność pomocy, o której mowa w § 1 pkt 1 określa się zgodnie z art. 38 ust. 4 rozporządzenia nr 651/2014. Maksymalną intensywność pomocy, o której mowa w § 1 pkt 1 zwiększa się zgodnie z art. 38 ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014. Do dnia 31 grudnia 2020 r. maksymalną intensywność pomocy, o której mowa w § 1 pkt 1 zwiększa się również o 5 punktów procentowych w przypadku, gdy inwestycja jest realizowana na obszarze województwa mazowieckiego albo o 15 punktów procentowych w przypadku, gdy inwestycja jest realizowana na obszarze województwa innego niż województwo mazowieckie.

Według skarżącej oznacza to, że maksymalna intensywność pomocy wynosi 30% i można ją zwiększyć dodatkowo o 10% w przypadku średniej firmy i o 20% w przypadku małej firmy, jaką jest skarżąca. Daje to 50%. Jednocześnie na mocy § 11 rozporządzenia MIiR do dnia 31 grudnia 2020 r. pomoc można zwiększyć o 15%, jeśli inwestycja jest realizowana poza województwem mazowieckim, czyli w przypadku skarżącej na terenie województwa. To daje łącznie maksymalnie 65% dofinansowania. Podkreślono, że we wniosku w celu otrzymania dodatkowych punktów, zmniejszono ten poziom do poziomu 50,99%, aby podwyższyć wynik na liście rankingowej zgodnie z kryteriami punktowymi. Wobec przytoczonych zapisów pomoc została wyliczona we wniosku prawidłowo.

Skarżąca wskazała na różnice wynikające z cech podmiotowych wnioskodawców. Jak podniosła, gdyby wnioskodawcą była wspólnota mieszkaniowa, wówczas obowiązywałoby ją wprost rozporządzenie MIiR i dla niej dofinansowanie wyniosłoby 45%, gdyż wspólnota mieszkaniowa nie jest przedsiębiorcą i nie może zwiększyć dofinansowania na podstawie § 11 ust. 2 rozporządzenia MIiR, w którym jest mowa tylko o MŚP czyli o przedsiębiorcach. Według skarżącej, podczas oceny prawdopodobnie nie wzięto pod uwagę określonego typu wnioskodawcy. Rodzaj pomocy i jej wielkość jest określana nie tylko z uwagi na rodzaj rozporządzenia, ale również z uwagi na rodzaj beneficjenta, co nie zostało wzięte pod uwagę przy ocenie projektu.

Zdaniem skarżącej, na prawidłowość wyliczenia we wniosku wielkości dofinansowania wskazuje informacja mailowa IZ. W odpowiedzi na protest IZ w ogóle nie odniosła się do tej okoliczności, wobec czego projekt powinien zostać przedłożony do ponownej oceny. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na wyroki: NSA z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 213/11 oraz WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt I SA Kr 404/16, dotyczące reguł wyboru projektów oraz procedury odwoławczej .

W ocenie skarżącej, ocena projektu dokonana przez komisję była nierzetelna, a rozpatrujący protest powielił argumenty komisji i nie dostrzegł ewidentnych uchybień formalnych i merytorycznych. Ponadto zapisy dokumentacji konkursowej były na tyle nieostre, że ich zasady spowodowały naruszenie bezstronności i rzetelności oceny projektu. Podczas oceny nie wzięto pod uwagę nie tylko przepisów rozporządzenia i wybrano z niego jedynie niektóre fragmenty, ale również pominięto rodzaj beneficjenta będącego przedsiębiorstwem. Błędy i niedopatrzenia oceniających na etapie oceny formalnej i formalno -merytorycznej skutkowały nierównym traktowaniem beneficjentów i miały bezpośredni wpływ na wynik oceny końcowej.

W odpowiedzi na skargę IZ wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podniosła, że poziom dofinansowania możliwego do uzyskania uzależniony był od realizacji projektu w oparciu o właściwy program pomocowy, co wynika z § 6 Regulaminu konkursu. Wnioskodawcę obciążał obowiązek przedstawienia informacji i danych niezbędnych do rozstrzygnięcia, czy instytucja może udzielić pomocy na projekt zgodnie z danym programem pomocowym, w oparciu o który realizowany ma być projekt. To nie Komisja Oceny Projektu, ale wnioskodawca powinien wyliczyć maksymalną intensywność pomocy dla projektu w oparciu o właściwy program pomocowy. W niniejszej sprawie poziom dofinansowania został ustalony na 45% wydatków kwalifikowanych. W niektórych innych przypadkach poziom pomocy określa rozporządzenie, lecz w tej sprawie wynikał on z Regulaminu konkursu, przy czym od momentu wpływu pierwszej wersji wniosku poziom ten nie ulegał zmianie.

Zdaniem IZ, przystąpienie do konkursu jest równoznaczne z akceptacją przez wnioskodawcę zapisów Regulaminu konkursu (§ 1 ust. 3 Regulaminu), a więc także kryteriów wyboru projektów, w oparciu o które została dokonana ocena projektu. Ponadto, zgodnie z § 7 ust. 5 Regulaminu, zarówno Regulamin, jak i dokumentacja konkursowa, są zamieszczone na stronie internetowej RPO oraz na Portalu Funduszy Europejskich. Skarżąca miała więc świadomość tego, jakimi warunkami obwarowane jest uczestnictwo w niniejszym konkursie, w tym jakie kryteria oceny obowiązują podczas ubiegania się o dofinansowanie, również w kwestiach związanych z pomocą publiczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a.") oraz art. 3 § 3 p.p.s.a., w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm., dalej jako: "ustawa wdrożeniowa"), zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego orzekającego w przedmiocie informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, jest zbadanie legalności tego aktu pod względem zgodności z prawem. W myśl przepisu art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej, sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając że:

a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję przeprowadzającą konkurs,

b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez instytucję właściwą do przeprowadzenia konkursu.

Kwestia sporna między stronami postępowania dotyczy wysokości dofinansowania, o jakie mogła ubiegać się skarżąca, w szczególności czy we wniosku o dofinansowanie należało przyjąć jego górną granicę procentowo określoną w Regulaminie konkursu w wysokości 45% wydatków kwalifikowanych na poziomie projektu, czy też możliwe było jej przyjęcie w wyższej wysokości, stosując wprost przepisy rozporządzeń wskazujące na górną granicę 65% ww. wydatków.

Sąd podzielił w tej kwestii stanowisko Instytucji Zarządzającej.

Z przepisu art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej wynika, że w procedurze wyboru projektów, w tym ich oceny, właściwe instytucje wiążą zasady przejrzystości, rzetelności, bezstronności i równego traktowania wszystkich beneficjentów. Rolą sądu jest dokonanie oceny, czy organ przeprowadził wybór projektu z poszanowaniem ww. zasad. Rozpoznając skargę na negatywną ocenę projektu, sąd administracyjny powinien badać zasadność oceny projektu, czyli sięgać do argumentacji, na podstawie której projekt został oceniony. Kontrola sądu administracyjnego powinna zmierzać do oceny, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy i czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z regulaminu konkursu. Zatem sądowa kontrola legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona. Sąd nie jest bowiem uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu dokonanej przez ekspertów, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz uprawniony jest do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy wdrożeniowej, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2249/13, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 380/17, CBOSA).

Zgodnie z art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Regulamin konkursu określa m. in. przedmiot konkursu, termin, miejsce i formę składania wniosków o dofinansowanie projektu i sposób uzupełniania w nich braków formalnych oraz poprawiania w nich oczywistych omyłek, wzór umowy o dofinansowanie projektu, kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia, maksymalny dopuszczalny poziom dofinansowania projektu lub maksymalną dopuszczalną kwotę dofinansowania projektu, formę i sposób udzielania wnioskodawcy wyjaśnień w kwestiach dotyczących konkursu.

Szczegółowo zasady oceniania wniosków o dofinansowanie w konkursie, w którym brała udział skarżąca, określał Regulamin konkursu nr "[...]"w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020 Oś priorytetowa 4 – Efektywność energetyczna, Działanie 4.3 Kompleksowa modernizacja energetyczna budynków, Poddziałanie 4.3.2. Efektywność energetyczna w budynkach mieszkalnych.

W § 11 ust. 13 Regulaminu konkursu zapisano, że wnioski pozytywnie ocenione w ramach oceny kryteriów formalnych poddawane są ocenie w ramach kryteriów merytorycznych zatwierdzonych dla RPO przez Komitet Monitorujący RPO i określonych w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych (SZOOP).

Zgodnie z § 11 ust. 15 Regulaminu konkursu, ocena kryteriów merytorycznych jest oceną kilkustopniową, obejmującą ocenę kryteriów merytorycznych ogólnych (obligatoryjnych) i specyficznych (obligatoryjnych), a następnie kryteriów merytorycznych punktowych oraz premiujących.

Stosownie do § 11 ust. 22 Regulaminu, niespełnienie co najmniej jednego z kryteriów merytorycznych ogólnych (obligatoryjnych) oraz specyficznych (obligatoryjnych) powoduje negatywną ocenę wniosku o dofinansowanie projektu, w oparciu o art. 46 ust. 5 ustawy wdrożeniowej. Powyższa ocena ma charakter zerojedynkowy.

Oceniany w niniejszej sprawie projekt otrzymał negatywną ocenę z powodu niespełnienia kryterium merytorycznego ogólnego numer 6: "Pomoc publiczna i pomoc de minimis".

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy wdrożeniowej i Regulaminu konkursu. Zasadnie IZ w toku postępowania podnosiła, że przystępując do konkursu, strona skarżąca zaakceptowała jego zasady. W Regulaminie znajduje się zapis mówiący, że przystąpienie do konkursu jest równoznaczne z akceptacją przez wnioskodawcę postanowień niniejszego Regulaminu (§ 1 ust. 3). W związku z powyższym skarżąca powinna zaakceptować zawarte w Regulaminie zasady m.in. co do określonego w § 6 ust. 8 maksymalnego poziomu dofinansowania wynoszącego 45% wydatków kwalifikowanych. W ramach skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarżąca nie może bowiem kwestionować ważności zapisów Regulaminu konkursu.

Zauważyć bowiem należy, że kwestia prawidłowości zapisów Regulaminu nie może być przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Kontrola ta obejmuje zbadanie, czy w toku oceny projektu doszło do naruszenia przez organ zasad oceny wynikających z ustawy wdrożeniowej, SZOOP oraz Regulaminu konkursu. Nie mieści się w natomiast kompetencji Sądu dokonywanie oceny zgodności zapisów Regulaminu z treścią innych przepisów, m.in. powołanych w skardze rozporządzeń.

Zdaniem Sądu, nie wystąpiła zarzucana w skardze niezgodność pomiędzy zapisami Regulaminu a treścią powszechnie obowiązujących rozporządzeń. Przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 28 sierpnia 2015 r. w sprawie udzielania pomocy na inwestycje wspierające efektywność energetyczną w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1363) wskazuje, że maksymalna intensywność pomocy jest zwiększana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 traktatu (DzU. UE.L 2014, poz.187.1). To zaś rozporządzenie mówi rzeczywiście, w art. 38 ust. 5, a także w ust. 6, o możliwości zwiększenia, przy czym nie jest to zwiększenie obligatoryjne, lecz zależne od organizatora konkursu. Ww. przepisy dotyczące zwiększenia pomocy adresowane są nie do podmiotu składającego wniosek o dofinansowanie, lecz do organizatora konkursu, uwzględniającego (albo nie) ich treść podczas tworzenia zasad konkursu, co przekłada się następnie na treść regulaminu konkursu. Tak więc treść obu rozporządzeń ma znaczenie, ale nie na etapie składania wniosku i rozpatrywania wniosku. Nie doszło więc podczas oceny wniosku skarżącej do naruszenia przepisów rozporządzeń wskazanych w skardze.

W ocenie Sądu, kierowanie do IZ pytań w sprawie możliwej wysokości dofinansowania jeszcze przed złożeniem wniosku nie mogło doprowadzić do uzyskania od IZ wiążącej prawnie odpowiedzi. Z treści pytań wynika, że miały one ogólny i teoretyczny charakter i takie też były odpowiedzi organu. Ich uzyskanie nie zwalniało skarżącej z odpowiedzialności za treść złożonego wniosku. Z art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej wynika, że w regulaminie konkursu powinien się znaleźć między innymi opis sposobu, w który instytucja będzie udzielała wnioskodawcy wyjaśnień w kwestiach dotyczących konkursu. Zatem na IZ spoczywają w trakcie konkursu pewne obowiązki informacyjne, ale wobec wnioskodawcy, czyli podmiotu, który złożył już wniosek o dofinansowanie, a nie wobec każdego, kto zwróci się o udzielenie wyjaśnień. W związku z powyższym IZ ww. przepisu nie naruszyła. Tym samym Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nierzetelny dostęp do informacji dotyczących warunków wyboru projektów i udzielenie błędnej informacji mailowej co do wielkości możliwego dofinansowania.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, przepisy ustawy wdrożeniowej w brzmieniu obowiązującym podczas toczącego się konkursu nie pozwalały na tak daleko idącą modyfikację wniosku, jak zmiana zakresu dofinansowania. Treść art. 43 ust.1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej uległa zmianie w tym zakresie dopiero od 2 września 2017 r. Do tej daty przepisy te miały następujące brzmienie: "1. W razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków formalnych lub oczywistych omyłek właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. 2. Uzupełnienie wniosku o dofinansowanie projektu lub poprawienie w nim oczywistej omyłki nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji."

Po zmianie wynikającej z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1475) przepis ten przyjął brzmienie: "1. W razie stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych we wniosku o dofinansowanie projektu właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. 2. W razie stwierdzenia oczywistej omyłki we wniosku o dofinansowanie projektu właściwa instytucja poprawia tę omyłkę z urzędu, informując o tym wnioskodawcę, albo wzywa wnioskodawcę do poprawienia oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia".

W niniejszej sprawie należało zastosować art. 43 ustawy wdrożeniowej w brzmieniu przed dniem 2 września 2017 r., bowiem konkurs został rozpoczęty w poprzednim stanie prawnym. Ponadto Regulamin konkursu w § 10 pkt 8 zawierał zastrzeżenie, że możliwe jest uzupełnienie wniosku o braki formalne lub poprawienie oczywistych omyłek, przy czym nie może ono prowadzić to do istotnej modyfikacji wniosku. Dlatego IZ nie mogła wezwać strony do modyfikacji wniosku w spornym zakresie. Poprawienie wniosku w zakresie wysokości dofinansowania, o które ubiegała się skarżąca, byłoby istotną modyfikacją wniosku, której nie dopuszczały ani ustawa, ani Regulamin konkursu.

Dlatego, w ocenie Sądu, zaniechanie wezwania skarżącej do uzupełnienia wniosku nie stanowi naruszenia przepisów ustawy wdrożeniowej, w tym w szczególności art. 43 ust. 1 tej ustawy.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej co do konieczności różnicowania na gruncie rozporządzenia MIiR wnioskodawców będących, tak jak skarżąca, spółdzielniami mieszkaniowymi oraz innych, takich jak wspólnoty mieszkaniowe, które przedsiębiorcami nie są. Rozporządzenie MIiR dotyczy przedsiębiorców, a więc podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Wśród nich mogą występować zarówno spółdzielnie, jak i te wspólnoty mieszkaniowe, które zdecydowały się na prowadzenie działalności gospodarczej, posiadające w takim przypadku status przedsiębiorcy. Zatem to nie typ wnioskodawcy, lecz okoliczność faktyczna, tj. prowadzenie lub nieprowadzenie działalności gospodarczej, różnicuje wnioskodawców w kwestii stosowania przepisów ww. rozporządzenia.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze nieprawidłowości w działaniach IZ. Dotyczy to zarówno zarzutów naruszenia podniesionych w skardze przepisów ustawy wdrożeniowej, jak i Regulaminu konkursu oraz przepisów rozporządzeń.

W kwestii wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi (wniosek o dofinansowanie projektu wraz z załącznikami, uzupełnienie wniosku do oceny formalnej i merytorycznej, informacja o wynikach oceny projektu, protest, informacja o wyniku rozpatrzenia protestu, regulamin konkursu), wskazać należy, że dokumenty te znajdują się w aktach sprawy i podlegały ocenie Sądu z urzędu, bez względu na to, czy strona składała stosowny wniosek dowodowy.

W związku z powyższym, wobec niestwierdzenia, aby w związku z oceną projektu dokonaną przez Instytucję Zarządzającą doszło do naruszenia przepisów prawa, na podstawie art. 61 ust.8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej skargę oddalono.