Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 853/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 oraz  art. 20
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2009 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], cofającą R. S. pozwolenie na broń palną gazową.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podniósł, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zobowiązał R. S. do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym. Wyżej wymieniony w dniu 2 marca 2007 r. przedstawił wymagane orzeczenia. Organ I instancji odwołał się od powyższych orzeczeń, stosownie do § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.).

Komendant Główny Policji wskazał, że R. S. w trybie odwoławczym złożył tylko orzeczenie psychologiczne, natomiast nie złożył orzeczenia lekarskiego. Wobec faktu, że R. S. nie uzyskał obu wymaganych orzeczeń, organ I instancji cofnął mu pozwolenie na broń palną gazową, na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 oraz art. 20 powołanej wyżej ustawy.

Organ II instancji podkreślił, że obowiązek potwierdzenia zdolności do dysponowania bronią obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń, które są wydawane przez lekarza i psychologa. Brak orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym skutkuje stwierdzeniem, że osoba posiadająca broń nie wykonała obowiązku określonego w art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, co stanowi przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

R. S. zaskarżył decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniósł o jej "anulowanie", podnosząc, że jest dla niego krzywdząca. W ocenie skarżącego, cofnięcie mu pozwolenia na broń to "szykany" i "odwet" ze strony organów Policji za jego pisma kierowane do Prokuratury Apelacyjnej w G. Skarżący wskazał, iż nie poddał się badaniom lekarskim, gdyż nie został poinformowany, że wszystkie koszty zostaną mu zwrócone, a jego emerytura wynosi 900 zł.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podkreślił jednocześnie, że cofnięcie pozwolenia na broń nie wyklucza możliwości ponownego ubiegania się przez skarżącego o przyznanie nowego pozwolenia na broń, stosownie do warunków określonych w ustawie o broni i amunicji, po złożeniu aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Wskazał, że zarzuty dopuszczenia się przez funkcjonariuszy Policji nieprawidłowości nie należą do zakresu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do treści art. 18 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i nieprzedstawienia orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 ustawy.

Z materiału dowodowego wynika, że organ I instancji powziął informację o tym, że R. S., będąc w stanie silnego wzburzenia, groził osobie trzeciej posiadaną bronią. Okoliczność powyższa spowodowała, iż organ skorzystał z przysługujących mu uprawnień i zobowiązał skarżącego do przedstawienia aktualnych orzeczeń o zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, a następnie złożył odwołanie od przedstawionych przez skarżącego orzeczeń.

Zgodnie z postanowieniami § 2 ust. 4 oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne (wystawione przez upoważnionego lekarza i psychologa) stanowią podstawę do wydania pozwolenia na broń przez okres 2 miesięcy od daty wydania orzeczenia. W świetle § 8 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego osobie ubiegającej się oraz właściwemu organowi Policji przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. Ustęp 9 powołanego paragrafu stanowi, iż orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że wniesienie odwołania, zarówno przez stronę postępowania w sprawie pozwolenia na broń, jak i przez organ Policji, nie jest obwarowane jakimikolwiek warunkami. Natomiast wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia, warunków i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną.

R. S. przedstawił orzeczenia psychologiczne w dwóch instancjach potwierdzające jego zdolność do dysponowania bronią, natomiast nie złożył orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym.

Zatem wyżej wymieniony nie potwierdził w sposób prawem określony, że nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Obowiązek z art. 15 ust. 5 cytowanej ustawy dotyczy badań w obu instancjach, bowiem żaden przepis prawa nie zwalnia posiadacza broni (ani osoby ubiegającej się o pozwolenie) od poddania się badaniom w trybie odwoławczym, jeśli ich inicjatorem jest uprawniony do takiego działania organ Policji. W takich przypadkach ustawodawca dał tym organom prawo do cofnięcia pozwolenia na broń. W myśl bowiem art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji może cofnąć pozwolenie, jeżeli osoba je posiadająca nie zastosuje się do obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 5 cyt. ustawy. Zachowanie więc pozwolenia na broń uzależnione jest od spełniania przez jego posiadacza rygorystycznych wymogów ustawy, a jednym z nich jest łączne przedstawienie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających możliwość dysponowania bronią. Skoro strona powyższych wymogów nie wypełniła, trafnie organ uznał, iż racje interesu społecznego sprzeciwiają się dalszemu posiadaniu przez nią prawa do broni.

Wskazać nadto należy, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń, wydana zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, ma charakter uznaniowy, przy czym organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych decyzji, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna uzasadnia cofnięcie pozwolenia. Cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni z powodu braku orzeczenia lekarskiego musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi i nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące.

Bezspornie skarżący w niniejszej sprawie nie przedstawił orzeczenia lekarskiego, a zatem postępowanie odwoławcze nie zostało zakończone z przyczyn leżących po jego stronie.

W tej sytuacji należy w pełni podzielić stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż w przypadku kiedy strona nie przedłożyła stosownego orzeczenia lekarskiego, wydanego w wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez organ Policji, nie udokumentowała tym samym, że posiada zdolność psychiczną do dysponowania bronią. Tym samym zaistniała obiektywna przesłanka do podjęcia przez organ decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń.

Należy podkreślić, że posiadanie broni ma ścisły związek ze sferą ochrony takich dóbr jak bezpieczeństwo i porządek publiczny. Dlatego nie może być żadnych wątpliwości co do psychofizycznej zdolności posiadacza pozwolenia na broń palną. Temu służą także kompetencje organu Policji, określone w art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji oraz prawo do wniesienia odwołania od orzeczeń lekarza i psychologa.

W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przez organy obu instancji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu, organy Policji prawidłowo oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i uzasadniły, dlaczego skarżący znajduje się w sytuacji dającej podstawę do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie przedmiotowej broni.

W ocenie Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi zastrzeżeń.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.