Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 453/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zarządzenie
Powołane przepisy: article: art. 231
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. L. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I SA/Op 442/11 wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 29 lipca 2011 r., nr ... w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia 29 lipca 2011 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy orzeczenia określające wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2009 r.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2011 r. podatnik złożył skargę na wymienione powyżej orzeczenia podając jako wartość przedmiotu zaskarżenia we wszystkich sprawach kwotę 2.944 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu potraktował pismo strony jako odrębne skargi na każdy z wymienionych okresów rozliczeniowych i na mocy zarządzeń z dnia 6 października 2011 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu stosunkowego za luty w kwocie 118 zł i jedenastu wpisów stałych w wysokości po 500 zł za pozostałe okresy.

Jako podstawę prawną do wezwania i wysokości ustalonych opłat stałych Sąd podał § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Za luty podstawa prawną był § 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia.

Na powyższe zarządzenia strona złożyła zażalenia, w których wniosła o ich uchylenie w całości, a to z uwagi na naruszenie art. 231 w zw. z art. 216 popsa, w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ustalenie wysokości poszczególnych wpisów w kwocie niewspółmiernej do dochodzonego zwrotu podatku.

W uzasadnieniach skarżący stwierdził, że w sprawach objętych zaskarżonymi decyzjami spór dotyczył należności pieniężnych, a zatem powinien być objęty wpisem stosunkowym. Zwrócił ponadto uwagę na fakt, że w deklaracjach za poszczególne okresy 2009 r. podatek naliczony przenoszony był głównie z poprzednich okresów rozliczeniowych, a zatem w tej części nie powinien być ujęty w procesie ustalania wartości przedmiotu sporu. Strona powołała się ponadto na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Trybunału Konstytucyjnego, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kontekście sposobu obliczania wpisów oraz prawa do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:

Przed przystąpieniem do oceny zasadności zażalenia należy wskazać, że zaskarżone decyzje organu odwoławczego utrzymywały w mocy orzeczenia w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

Wpis od skargi na taką decyzję, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest wbrew zaskarżonemu zarządzeniu, wpisem stosunkowym.

Wpis stosunkowy, o czym stanowi art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze

zm.) pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Z sytuacją taką mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, albowiem strona, w sposób odmienny niż organ podatkowy, dokonała rozliczenia w podatku od towarów i usług, w skutek czego powstała nadwyżka podatku naliczonego nad należnym, stanowiąca należność pieniężną, która będzie podlegała rozliczeniu, w formie przewidzianej stosownymi przepisami.

Wpis w rozpoznawanej sprawie powinien zatem być ustalony w oparciu o § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

Przechodząc do kolejnych argumentów złożonego zażalenia stwierdzić należy, że we wszystkich decyzjach za 2009 r., za wyjątkiem lutego, na sporną wartość w całości składały się kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, stanowiące efekt faktur kosztowych rozliczonych w deklaracjach wcześniejszych, niż dotyczących wymienionych na wstępie okresów rozliczeniowych. W lutym 2009 r., oprócz kwoty 25.657 zł przeniesionej z poprzedniego okresu, podatnik wykazał podatek naliczony w wysokości 2.944 zł.

W związku z powyższym trzeba podkreślić, że ustalając wartość przedmiotu sporu w poszczególnych sprawach, należy pominąć nadwyżki przeniesione z poprzednich okresów, by tym samym ustrzec się błędu w postaci powielania tych samych kwot w miesiącach, w których czynności rodzące zakwestionowany podatek naliczony nie miały miejsca. Każda bowiem wartość zakwestionowanego podatku naliczonego powinna oddziaływać na wysokość wpisu wyłącznie w odniesieniu do tego miesiąca, w którym została pierwotnie zadeklarowana.

Odmienny sposób ustalania wpisu w praktyce prowadzić może do nieuzasadnionego zawyżenia wartości przedmiotu sporu, a konsekwencji do ograniczenia prawa do sądu.

A zatem, skoro w poszczególnych skargach, które swym zakresem obejmowały kolejne okresy rozliczeniowe 2009 r., każdorazowo (za wyjątkiem lutego) nie dochodziło do rzeczywistych rozbieżności między podatnikiem a organem, to jako wartość przedmiotu sporu należało przyjąć kwotę 0 zł (w lutym 2.944 zł.) i na tej podstawie wyliczyć należne wpisy.

Podkreślić trzeba, że § 1 pkt 1 rozporządzenia dot. pobierania wpisu nie sprzeciwia się by wysokość należności pieniężnej, objętej zaskarżonym aktem wynosiła 0 zł.

Dodać należy, że zaprezentowane wywody wpisują się w założenia, które Naczelny Sąd Administracyjny przyjął w uchwale 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07. W orzeczeniu tym Sąd kasacyjny wyraził pogląd, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał wniesione zażalenie za zasadne i na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 198 popsa orzekł jak w sentencji.