Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 145/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1485/09 odrzucające skargę W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zmiany własnej decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowieniem z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1485/09, odrzucił skargę W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zmiany własnej decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez dołączenie 9 jej odpisów mimo, iż zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia tego braku zostało skarżącemu doręczone w dniu 30 września 2009 r.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył W. P.i, reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 58 § 1 pkt 3 i art. 65 § 1 ppsa polegające na odrzuceniu skargi, pomimo niedoręczenia skarżącemu wezwania do jej uzupełnienia. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 25 września 2009 r. Przewodniczący Wydziału wydał dwa zarządzenia wzywające skarżącego do uzupełniania braków formalnych skargi: poprzez jej opłacenie oraz dołączenie jej 9 odpisów. Przesyłka zawierająca zarządzenie wzywające skarżącego do opłacenia skargi odebrana została w dniu 30 września 2009 r. i tego samego dnia brak ten został uzupełniony. Natomiast wezwanie do dołączenia 9 odpisów skargi nigdy do skarżącego nie dotarło, a o jego istnieniu skarżący dowiedział się dopiero z treści zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zasadą jest, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ppsa Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 49 § 1 ppsa jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oparł się na uznaniu, iż przesyłka zawierająca dwa zarządzenia została skarżącemu prawidłowo, a w konsekwencji skutecznie, doręczona. Jednakże w świetle okoliczności przytoczonych przez skarżącego, w niniejszej sprawie nie jest oczywiste czy przesyłka zaadresowana do skarżącego zawierała dwa zarządzenia tj. wezwanie do należytego opłacenia skargi oraz dołączenie 9 jej odpisów. Bezsporne jest, że do skarżącego skierowana została wyłącznie jedna przesyłka, nie można natomiast ponad wszelką wątpliwość stwierdzić czy pracownik sekretariatu umieścił w kopercie dwa zarządzenia. W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 w związku z art. 182 § 1 ppsa.