Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 298/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Bożenna Blitek spr. AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2006 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 21 stycznia 2005r. Nr: [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 495 zł ( czterysta dziewięćdziesiąt pięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

U Z A S A D N l E N l E

Decyzją z dnia [...].12.2004r, Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w T. nałożono na przedsiębiorstwo: "Usługi Autokarowe s.c. [...]" na podstawie art. 93 ust 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) i z poz. 1.2.1. załącznika do tej ustawy za "wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia" - karę pieniężną w kwocie [...]zł. W protokole kontroli przeprowadzonej w dniu [...].04.2004r. podano jako oświadczenie osoby kontrolowanej: "Kierujący oświadczył, że wykonuje przewóz osób na trasie O. -D. T. - T. - D. T. o tej samej porze, na tej samej trasie, przewozi pracowników posiadających karnety, nie przewozi innych osób, tylko pracowników Zakładów [...], nie posiadają rozkładów jazdy". W uzasadnieniu decyzji podano, że z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby firma powierzająca wykonanie przewozu tj. "Firma Transportowo-Handlowa [...].", jak również firma dokonująca przewozu "Usługi Autokarowe s.c. [...]" posiadały w dniu kontroli zezwolenie na wykonywanie regularnego-specjalnego przewozu osób, a do takich przewozów należy faktycznie wykonywany w dniu kontroli przewóz osób na linii O. - T. Tym samym został naruszony przepis art. 18 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Od decyzji tej odwołał się A. S. - "Usługi Autokarowe s.c. [...]", który podał, że przewóz osób odbywa się zgodnie z warunkami posiadanego zezwolenia na przewóz regularny i zgodnie z zawartą umową podnajmu z Firmą Transportowo-Handlowa [...], a z przewozu korzystają różne grupy pracowników i mieszkańcy po uiszczeniu opłaty rejestrowanej przez kasę fiskalną zgodnie z ustalonym cennikiem. Zdaniem odwołującego się zezwolenie na przewozy regularne daje większe uprawnienia, a w związku z zasadą: "komu wolno czynić więcej, temu wolno czynić mniej" - nie można traktować tego przewozu jako wykonywanie usługi bez zezwolenia.

W wyniku tego odwołania - [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją Nr [...] z dnia 21 stycznia 2005r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na uzasadnienie decyzji podano, że na podstawie art. 4 pkt 9 znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym, przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób z wyłączeniem innych osób. Wykonywanie przewozów regularnych specjalnych zgodnie z art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 cyt. wyżej ustawy wymaga uzyskania odpowiedniego zezwolenia wydanego w zależności od zasięgu przewozów przez odpowiedni organ administracji samorządowej. Zaznaczono, że do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć m.in. informację określającą grupę osób, która będzie uprawniona do korzystania z przewozu. Zwrócono uwagę, że na wykonywanie w dniu kontroli przez odwołującego się przewozu regularnego specjalnego wskazuje treść przedłożonej umowy podnajmu z "Firmą Transportowo-Handlową [...]", albowiem umowa dotyczy "przewozu pracowników na trasie O. - T. [...]".

Od decyzji tej złożył skargę A. S. -"Usługi Autokarowe s.c. [...]", który zarzucił m.in. naruszenie art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 29 kpa poprzez brak określenia strony, albowiem organy obu instancji określiły w swych decyzjach jako stronę postępowania "Usługi Autokarowe s.c. [...]", a spółka cywilna nie ma zdolności do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym, o czym przesądza art. 29 kpa. Wskazano, że przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej określają jako przedsiębiorcę osoby fizyczne lub prawne, nie zaś spółkę cywilną tych osób. Zarzucono, że brak określenia strony powoduje, że zaskarżone decyzje nie mają charakteru decyzji administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny II instancji - wniósł o jej oddalenie i przedstawił argumenty - jak w zaskarżonej decyzji, przy czym organ ten zaznaczył m.in., że jego zdaniem oznaczenie strony jako "Usługi Autokarowe s.c. [....]" jest prawidłowe, gdyż wynika z treści udzielonej Licencji na wykonywanie krajowego transportu osób przez ten podmiot, pod firmą którego A. S. wykonuje działalność gospodarczą.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi -zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga jest uzasadniona.

Ma rację - zdaniem Sądu - skarżący zarzucając, że w zaskarżonych decyzjach organy administracyjne obu instancji nie określiły prawidłowo strony. Należy zaznaczyć, że przytoczona przez organy obu instancji Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004r. Nr 204, ppz. 2088 z późn. zm.) pomimo, iż posługuje się pojęciem "przedsiębiorcy", to jednak nie definiuje tego pojęcia. Przykładem może być treść art. 93 ust. 1 tej ustawy: "Uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przedsiębiorcę wykonującego przewozy na potrzeby własne albo podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej."

Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że wskazana ustawa o transporcie drogowym definiuje np. w art. 4 pkt 9 pojęcie "przewóz regularny specjalny" jako "niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób", którego wykonywanie wymaga posiadania stosownego zezwolenia - zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy. Tu należy nadmienić, że przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. przed dniem 1 stycznia 2002r.) obowiązywała Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz.U. Nr 141, poz. 942 z późn. zm.), która znała pojęcie "przewozy nieregularne" i określała je jako "przewozy wykonywane w czasie i na warunkach wzajemnie uzgodnionych pomiędzy przewoźnikiem i klientem, w szczególności wycieczki zakładowe, turystycznie, przewozy pracownicze, szkolne, a także pielgrzymki, zjazdy, zloty itp.", których wykonywanie także wymagało odrębnego zezwolenia określonego w art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Wracając do pojęcia "przedsiębiorcy", którego powyższe ustawy nie określają, należy regulacji tej - zdaniem Sądu - szukać w innych ustawach tworzących system prawa polskiego. Do takich ustaw należy Ustawa z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.), która w art. 4 brzmi:

"1. Przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osoba prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

2. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej."

Cyt. wyżej ustawa o swobodzie działalności gospodarczej, która weszła w życie po upływie 14 dni od jej ogłoszenia w dniu 6 sierpnia 2004r., a więc z dniem 21 sierpnia 2004r. spowodowała utratę mocy art. 2 Ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.), który w ust. 3 regulował pojęcie "przedsiębiorcy": "Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 1."

Z treści art. 29 kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że:

"Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne -również jednostki nie posiadające osobowości prawnej."

Z powyższego wynika, że wydane decyzje określające jako stronę nie wspólników spółki cywilnej, a podmiot określony jako "Usługi Autokarowe s.c. [...] wskazują na podmiot nie mający zdolności do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 107 § 1 kpa:

"Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim zakresie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi."

Brak w zaskarżonych decyzjach prawidłowego oznaczenia strony powoduje - zdaniem Sądu - stwierdzenie, że decyzje zawierają wady powodujące ich nieważność z mocy prawa - tj. z mocy przepisu art. 107 § 1 kpa, o czym stanowi art. 156 § 1 pkt 7 kpa.

Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł - jak w pkt l wyroku, a w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a orzekł o zwrocie kosztów postępowania -jak w pkt II wyroku.