Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1037/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. (J.) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia w terminie siedmiu wpisu sądowego od skargi w kwocie 500,00 zł, pod rygorem jej odrzucenia.

Skarżący w odpowiedzi na powyższe złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który postanowieniem z 28 lutego 2018 r. referendarz sądowy rozpoznał negatywnie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowienie to utrzymał w mocy 16 kwietnia 2018 r. Wobec powyższego 25 kwietnia 2018 r. ponowiono kierowane do skarżącego wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego.

Kolejnym wnioskiem, złożonym w terminie otwartym do uiszczenia wpisu sądowego, skarżący domagał się zwolnienia z kosztów sądowych. Jego żądanie, z uwagi na błędny formularz, referendarz pozostawił bez rozpoznania. Wydane na skutek złożonego sprzeciwu postanowienie z 29 sierpnia 2018 r. utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy.

W tej sytuacji po raz kolejny wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Ponieważ w odpowiedzi skarżący ponowił wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych, temu nadano dalszy bieg. Postanowieniem z 21 listopada 2018 r. referendarz sądowy rozpoznał ten wniosek odmownie, a tut. Sąd utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia 16 stycznia 2019r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (...).

Natomiast zgodnie z § 3 cytowanego wyżej przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej sprawie skarżący był trzykrotnie wzywany do uiszczenia wpisu od skargi, pod rygorem jej odrzucenia (vide: zarządzenie z 6 grudnia 2017 r., oraz wezwanie z 25 kwietnia i 11 września 2018 r.). Odpowiedzią skarżącego na każde z tych wezwań były kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy. Nadmienić trzeba, że ostatnie z wezwań nie było właściwe, albowiem kwestia przyznania prawa pomocy została merytorycznie rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 29 sierpnia 2018 r. Na bieg terminu do uiszczenia wpisu nie wpływa bowiem kolejne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, albowiem w orzecznictwie ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonany w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków prawomocnego rozstrzygnięcia i pozostaje bez wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści ponownego wezwania do uiszczenia wpisu we wskazanym przez sąd terminie. Nieuiszczenie wpisu przez skarżącego w terminie wskazanym w wezwaniu sądu dokonanym po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, powoduje w konsekwencji, że skarga, jako nieopłacona podlega odrzuceniu (por. np. postanowienia NSA: z 18 września 2007 r., sygn. akt II FZ 330/07; z 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II FZ 616/07; z 19 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 621/09; z 22 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1349/10; z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 122/11; z 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12; z 1 lutego 2018 r., sygn. akt II FZ 823/17; dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl.). Inna interpretacja przepisów dotyczących kosztów sądowych i prawa pomocy umożliwiałaby stronom skuteczne blokowanie możliwości rozstrzygnięcia sprawy przez sąd poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy, prowadząc do przewlekłości postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienia NSA z 23 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 60/09 i z 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FZ 38/17; z 6 marca 2018 r., sygn. akt I FZ 49/18).

W ocenie Sądu powyższa argumentacja ma pełne zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Dlatego skargę jako nieopłaconą należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 w zw. z § 1 ustawy p.p.s.a.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.