Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 565/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 120/15 w zakresie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi G.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 26 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargi G.B. i Z.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 26 listopada 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r.

G.B. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie jej od kosztów postępowania oraz ustanowienie doradcy podatkowego.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie stosownych dokumentów (m.in. udokumentowania dochodów uzyskiwanych przez skarżącą i przez osoby pozostające z nią w gospodarstwie domowym; kopii zeznań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych; - wyciągów z wszelkich rachunków bankowych posiadanych przez skarżącą i przez osoby pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym).

Wobec wniosku skarżącej referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarządzeniem z dnia 16 lutego 2016 r. przedłużył jej termin do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy o 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia.

Po kolejnym wniosku o przedłużenie terminu do złożenia dokumentów i nadesłaniu zeznania rocznego PIT-37 za 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r. odmówił przyznania prawa pomocy, od którego został wniesiony sprzeciw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca nie przedstawiła dokumentów koniecznych do ustalenia jej sytuacji majątkowej.

Pismem z dnia 11 sierpnia 2016r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wskazany przepis stanowi odstępstwo od zawartej w art. 199 p.p.s.a. generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego przez jego strony. Strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy musi zatem uprawdopodobnić, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia zastosowanie wyjątku od tej zasady. W przypadku prawa pomocy mamy do czynienia z pomocą budżetu państwa osobom, które z uwagi na trudną sytuację materialną nie są w stanie ponieść kosztów postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II FZ 1756/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ze względu na powyższe, jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, to na skarżącej ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek pełnego i rzetelnego opisania oraz udokumentowania swojej sytuacji materialnej. Tylko bowiem w przypadku dysponowania kompletną dokumentacją sąd może rozważyć, czy zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy przewidziane w art. 246. P.p.s.a.

W analizowanej sprawie skarżąca poza swoim oświadczeniem i zeznaniem rocznym PIT-37 za 2014 nie przedłożyła do wglądu dokumentów obrazujących swoją sytuację materialną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że jest to podstawa do oddalenia wniosku skarżącej. Słusznie także zauważono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zestawiając oświadczenia skarżącej z treścią nadesłanej kopii zeznania rocznego w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-37 za 2014 r. należy wyprowadzić wnioski, że skarżąca może posiadać środki finansowe, które pozwalają jej ponosić wskazane w oświadczeniach wydatki bez osiągania dochodów. Jednakże kwestia ta nie została przez skarżącą wyjaśniona, nawet poprzez złożenie wraz ze sprzeciwem żądanych przez referendarza sądowego dokumentów, a co za tym idzie brak jest możliwości oceny sytuacji skarżącej.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.