Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 137/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  par 2,art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par 1 pkt 4, art. 149 par 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. "PLAY" oznaczonej nr [...], obejmującej: stalową wieżę słupową typu [...] o całkowitej wysokości 46,3 m n.p.m., składającej się z [...] segmentów, na której będzie zamontowanych [...] anten sektorowych i [...] anten radioliniowych mocowanych za pomocą systemowych elementów, do trzonu wieży; urządzenia zasilające i sterujące w szafach aparaturowych posadowionych na typowych konstrukcjach wsporczych - na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w M. , obręb M. , Gmina, na rzecz A. sp. z o. o. z siedzibą w W..

W dniu 2 marca 2017 roku do Starostwa P. wpłynął wniosek A. K. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją Starosty P. z [...] roku. Zdaniem wnioskodawczyni, została ona pominięta we wskazanym postępowaniu, mimo że przysługiwał jej przymiot strony w związku z negatywnym oddziaływaniem stacji bazowej na nieruchomość której jest współwłaścicielem.

Starosta P. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia

[...] roku.

Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania Starosta P. decyzją z dnia [...] roku nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 2 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej: "k.p.a." odmówił we wznowionym postępowaniu uchylenia decyzji z [...] r. nr [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że działka nr [...] z obrębu [...] S. – P. , której A. K. jest współwłaścicielem znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji, zatem nie przysługuje jej przymiot strony postępowania, a tym samym nie została spełniona przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. K. zarzucając organowi

I instancji naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7-9, art. 11, art. 15, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. Zdaniem odwołującej się, Starosta P. w nieprawidłowy sposób ustalił krąg stron postępowania, bowiem należąca do niej działka nr [...] z obrębu [...] - P. , położona w S., znajduje się w obszarze negatywnego oddziaływania omawianej stacji bazowej. Ponadto odwołująca się zarzuciła, że Starosta P. nie przeanalizował oddziaływania inwestycji przy uwzględnieniu zjawiska kumulacji z innymi urządzeniami w okolicy i błędnie zakwalifikował inwestycję jako niezaliczającą się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Zdaniem odwołującej się, przedmiotowa inwestycja będzie szkodliwie wpływała na zdrowie okolicznych mieszkańców oraz będzie powodowała negatywne oddziaływanie takie jak hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a wszystko to razem wpłynie na obniżenie wartości nieruchomości.

Rozpoznając złożony środek odwoławczy Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda przytoczył treść art. 145 § 1

pkt 4 k.p.a. zgodnie z którym postępowanie zakończone wznawia się jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ponadto wskazał na przepis art. 148 k.p.a., który przewiduje termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania,

po upływie którego nie jest możliwe wznowienie postępowania, wynoszący w przypadku wskazania jako podstawy wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - miesiąc od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Rozważając kwestię zachowania terminu do złożenia wniosku przy uwzględnieniu podstawy wznowienia, czyli art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda stwierdził, że A. K. nie została ujęta w rozdzielniku do decyzji Starosty P. z [...] r. W piśmie z 24 lutego 2017 r. wnioskodawczyni zwróciła się do Starosty P. o udzielenie informacji na jakiej podstawie realizowany jest maszt telefonii komórkowej na terenie działki nr [...]. Z kolei wniosek o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie A. K. złożyła dnia 1 marca 2017 r., zatem uznał za zachowany miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania mając na względzie, że pomiędzy zapytaniem do organu I instancji o podstawę realizowania inwestycji, a złożeniem wniosku o wznowienie postępowania upłynęło 5 dni.

W dalszej części uzasadnienia organ II instancji podniósł, że w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę krąg stron postępowania ustala się w oparciu

o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U.

z 2016 r., poz. 290, ze zm.), zgodnie z którym w sprawach pozwolenia na budowę stronami postępowania są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej obszar oddziaływania określa się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r., poz. 71) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1883). Przy tego rodzaju inwestycjach ewentualne ograniczenie w zabudowie terenów sąsiadujących może wynikać

z emitowanego promieniowania elektromagnetycznego.

Głównym źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowywanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludności są anteny nadawcze stacji.

Wobec powyższego zdaniem Wojewody stronami postępowania o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej są właściciele bądź użytkownicy wieczyści nieruchomości znajdujących się pod osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych oraz pod obszarem wyznaczonym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 przy uwzględnieniu ich sumarycznego zasięgu.

W oparciu o analizę oddziaływania inwestycji na środowisko dołączonej do zatwierdzonego projektu budowlanego organ ustalił, że działka nr [...] z obrębu [...] S. - P. , stanowiąca współwłasność A. K., położona jest poza zasięgiem głównych wiązek promieniowania anten sektorowych i poza zasięgiem oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 przy uwzględnieniu ich sumarycznego zasięgu. Przedmiotowa działka znajduje się w odległości 50 m od miejsca posadowienia wieży stacji bazowej.

Zasięg osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych wynosić będzie 70 m, jednakże z projektu zagospodarowania terenu wynika, że żadna z trzech głównych wiązek promieniowania nie będzie skierowana w stronę działki nr [...].

Organ podkreślił, że żadna z osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych ani żadne z pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 przy uwzględnieniu ich sumarycznego zasięgu nie będą wkraczały nad powierzchnię działki nr [...] z obrębu [...] S. - P. .

W dalszej części swojego rozstrzygnięcia Wojewoda zwrócił uwagę, że Starosta P. przeanalizował w niniejszej sprawie również zjawisko przesłaniania

i nasłonecznienia, co również może mieć wpływ na obszar oddziaływania obiektu i krąg stron postępowania. Następnie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostały naruszone normy dopuszczalnego przesłaniania i wymaganego nasłonecznienia.

Końcowo organ II instancji uwzględnił, że zatwierdzony badaną decyzją projekt budowlany jest zgodny z decyzją Wójta Gmina z dnia [...] r.

Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której ustalono,

że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 roku,

Nr 213, poz. 1397 ze zm.) i tym samym nie wymaga przeprowadzenia postępowania

w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ nie stwierdził, aby przeprowadzone postępowanie wznowieniowe naruszało przepisy procedury administracyjnej w tym art. 7-9, art. 11, art. 15, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. Ponadto nie uwzględnił zarzutu polegającego na pominięciu kwestii obniżenia wartości nieruchomości stwierdzając, żew sprawach dotyczących pozwoleń na budowę taka okoliczność nie może stanowić samoistnej podstawy do uznania kogoś za stronę postępowania.

Podsumowując Wojewoda uznał, że działka o nr [...] położona w obrębie [...] S. - P. znajduje się poza obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a zatem jej właścicielom nie przysługuje przymiot strony postępowania. Skoro w sprawie nie została spełniona przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zatem na uwzględnienie zasługuje stanowisko Starosty P. w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji z dnia [...] r.

Nie zgadzając się z powołaną decyzją z dnia [...] r. A. K. złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jednocześnie skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z:

1. art. 7, 8, 9,11,107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż nie ma prawa do kwestionowania dokumentacji przedłożonej przez spółkę A. w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia tylko dlatego, że organ II instancji podziela jej pogląd, a odrzuca jednolite stanowisko sądów administracyjnych;

2. art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 w powiązaniu z art. 143 Kodeksu cywilnego oraz 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż stroną w postępowaniu przed organami architektoniczno-budowlanymi są tylko i wyłącznie osoby, którym wprowadzono ograniczenia

w zagospodarowaniu terenu a nie osoby, którym mogą one zostać wprowadzone

i tym samym uznanie, iż właściciele sąsiednich nieruchomości nie mogą

w postępowaniu administracyjnym kwestionować dokumentacji przedłożonej przez inwestora. Ponadto organ nie uwzględnił istniejących w bliskim sąsiedztwie stacji bazowych i tym samym nie udowodnił, iż pole elektromagnetyczne nie wejdzie w superpozycje na co wielokrotnie zwracał uwagę NSA co jest tożsame z tym, że obszar występowania pola elektromagnetycznego nie został w istocie ustalony;

3. art. 2, 6 ust. 1 lit. a, 9 ust. 2, ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości

w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca

1998 r w związku z art. 91 ust 1, 2,3 Konstytucji RP w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 lit b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r, poz. 1235, ze zm.) poprzez przyjęcie, iż właściciele sąsiednich nieruchomości i tym samym również społeczeństwo nie ma prawa do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej bez decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach;

4. brak podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

5. brak określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej;

6. brak dokonania wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Powołując się na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skarżąca szeroko powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych, które zdaniem skarżącej przyznaje prawo właścicielowi nieruchomości do poddania kontroli legalności inwestycji, która oddziałuje na jego nieruchomość w zakresie ponadnormatywnym.

Mając na uwadze stanowisko orzecznictwa, zdaniem skarżącej, WSA

w Szczecinie będzie musiał rozwiązać spór prawny pomiędzy obu organami, a sądami administracyjnymi w zakresie czy przedmiotem kwalifikacji przedsięwzięcia jest tak jak przyjmuje się w doktrynie całość zamierzenia inwestycyjnego, czy też pojedyncze jego elementy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i przeprowadzona ewentualnie w jej ramach ocena oddziaływania na środowisko dotyczy przedsięwzięcia jako całości (całego zamierzenia), wszystkich jego elementów.

W ocenie skarżącej, z akt przedmiotowej sprawy nie wynika aby dla przedmiotowej inwestycji przeprowadzono stosowne obliczenia w zakresie kumulacji promieniowania na tym samym sektorze celem dokonania odpowiedniej kwalifikacji prawnej inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko tak, aby wykluczyć jakiekolwiek wątpliwości, tym bardziej, że w sąsiedztwie projektowanego obiektu na etapie postępowania odwoławczego ujawniono obecność innych anten stacji bazowej telefonii komórkowej już zlokalizowanych.

Inwestor nie uwzględnił maksymalnych tiltów anten (możliwość pochylenia anten), lecz przyjął, że procedura środowiskowa dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia nie jest wymagana jeżeli określi się tilty mniejsze niż maksymalne,

co zdaniem skarżącej jest niedopuszczalne, bowiem w dokumentacji powinien zostać uwzględniony najgorszy wariant dla środowiska. Ponadto inwestor nie zagwarantował, że wszystkie zmiany pochylenia anten (elektryczne oraz mechaniczne) będzie można kontrolować tym bardziej, iż na skutek działania sił natury może dojść do bezpośredniego zagrożenia życia, do której to kwestii organ się nie odniósł.

Podsumowując swoje stanowisko skarżąca wskazała, że inwestor winien zostać wezwany o uzupełnienie dokumentacji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie dnia 26 kwietnia 2018 r. w sprawie II SA/Sz 137/18 stawił się Z. G. – Prezes Zarządu Stowarzyszenia w R., który powołując się na art. 33 § 2 p.p.s.a., wniósł o dopuszczenie Stowarzyszenia, do udziału w postępowaniu na prawach strony. Jednocześnie złożył statut Stowarzyszenia oraz wypis z KRS i wyjaśnił, że celem Stowarzyszenia jest między innymi ochrona ludzi i środowiska przed promieniowaniem elektromagnetycznym.

Sąd postanowił dopuścić Stowarzyszenie w R. do udziału w postępowaniu jako uczestnika postępowania na prawach strony.

Prezes Stowarzyszenia Z. G. wniósł o uwzględnienie skargi

i uchylenie decyzji obu instancji. Ponadto oświadczył, że swoje stanowisko przedstawił w piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2018 r., stanowiącym załącznik do protokołu wraz z pismem Starosty Powiatowego w P. z dnia 10 stycznia 2018 r.

W powołanym piśmie z dnia 21 kwietnia 2018 r. Stowarzyszenie podniosło,

że w przedmiotowej sprawie obszar oddziaływania obiektu w zakresie występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych bez uwzględnienia odbić od naturalnych przeszkód wynosi około 140 metrów, bowiem moc EIRP anten na każdym sektorze wynosi ponad 24 000 W, co wynika z pisma Starosty Powiatowego w P. z dnia 10 stycznia 2018 r. Zdaniem uczestnika, organ nie ustalił czy taka moc była planowana od początku, czy też została zmieniona w późniejszym czasie, co powinno zostać zweryfikowane, w celu ustalenia obszaru oddziaływania obiektu o takiej mocy. Na poparcie swojego stanowiska Stowarzyszenie powołało orzecznictwo sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowej pozostawała w niniejszej sprawie decyzja Wojewody Z. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania. Ponieważ powodem odmowy uchylenia decyzji było stwierdzenie, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., oznacza to, że organ nie rozpoznawał ponownie merytorycznie sprawy zakończonej decyzją ostateczną zaś granice rozpoznawanej przez sąd sprawy nie obejmują oceny prawidłowości decyzji Starosty P. z dnia [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A.". W granicach sprawy pozostawała wyłącznie kwestia procesowego ustalenia, czy organ we wznowionym postępowaniu prawidłowo przyjął, że zarzut pominięcia w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną osoby, której przysługiwała legitymacja do udziału w nim, zasługiwał na uwzględnienie.

Powyższa ocena w niniejszym postępowaniu sądowym– od strony podmiotowej – mogła uwzględniać wyłącznie sytuację prawną skarżącej A. K..

Nie obejmowała natomiast uczestniczącego w postępowaniu sądowym na prawach strony Stowarzyszenia w R., które przystąpiło do sprawy na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji – zdaniem Sądu – Wojewoda Z. prawidłowo przyjął, że podstawę ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stanowi art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3

pkt 20 ustawy – Prawo budowlane. W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei, znaczenie pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" wyjaśnia art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, przesądzając, że jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Ze względu na to, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji architektoniczno-budowlanej pozostawał wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oparty o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podstawą rozważenia, czy ww. przesłanka w sprawie została spełniona, był również wskazany wyżej przepis art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty jest pogląd, który skład orzekający podziela, że tym kryterium, które powinno decydować o tym, czy określona nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, jest zlokalizowanie jej w strefie o gęstości pola elektromagnetycznego większej niż 0,1 W/m˛, emitowanego przez nadajniki tejże stacji. Kryterium tym posługuje się rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, co powoduje, że to od ustalenia, czy działka należąca do określonego podmiotu znajduje się w obszarze takiego oddziaływania, czy poza nim, powinna zależeć co do zasady ocena statusu tejże osoby jako strony postępowania. Zgodnie z art. 143 k.c., w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Z kolei § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Powyższe oznacza, że jeżeli inwestor projektuje budowę urządzeń powodujących emisję pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m˛, a strefy tych pól wykraczać będą – choćby w przestrzeni – ponad działkami sąsiednimi, to właściciele tych działek sąsiednich doznają ograniczenia w zagospodarowaniu należącego do nich terenu, co jednocześnie powodować będzie, że należąca do nich nieruchomość pozostawać będzie w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2015 r. sygn. II OSK 174/14; wyrok NSA z dnia

30 kwietnia 2015 r. sygn. II OSK 2376/13 dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższe stanowisko w pełni podziela.

Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji wskazał, że działka nr [...] obręb [...], której współwłaścicielką jest skarżąca i na której znajduje się budynek wielomieszkaniowy, w którym skarżąca posiada lokal mieszkalny, położona jest poza zasięgiem głównych wiązek promieniowania anten sektorowych i poza zasięgiem oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości przekraczającej 0,1 W/m2

z uwzględnieniem sumarycznego ich zasięgu. Zasięg osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych wynosić będzie 70 m, co wynika z akt sprawy, jednakże z projektu zagospodarowania terenu wynika, że żadna z trzech głównych wiązek promieniowania nie będzie skierowana na działkę nr [...]. Najbliżej skierowana

w stronę tej działki wiązka ( azymut 180°) zatrzymuje się na działce [...] obręb M. a sumaryczne oddziaływanie pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1W/m2 w kierunku azymutu 180° wynosić będzie 56 m (zasięg kończy się na działkach [...] i [...] obręb M. ).

Obszar oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej – jak tego oczekiwałaby skarżąca – nie może zostać ustalony z uwagi na sam fakt wytwarzania przez urządzenia zainstalowane w stacji bazowej promieniowania elektromagnetycznego o dowolnej gęstości mocy, gdyż okoliczność ta sama w sobie nie stwarza ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.

Określając zasięg oddziaływania wieży wraz z antenami inwestor dokonał stosownych obliczeń uwzględniających parametry techniczne anten. W stanowiącej załącznik do projektu budowlanego "Analizie występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1W/m2" zostały przedstawione obliczenia uwzgledniające parametry techniczne anten wraz

z rysunkami przedstawiającymi zasięg pola elektromagnetycznego. Zdaniem Sądu, materiał ten stanowił dla organów miarodajną podstawę do czynienia ustaleń odnoszących się do zakresu oddziaływania inwestycji.

Podsumowując Sąd stwierdził, że działka nr [...], której współwłaścicielką jest skarżąca znajduje się poza zasięgiem ponadnormatywnego oddziaływania określonego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów dotrzymywania tych poziomów. Z tej też przyczyny organy obu instancji zasadnie uznały, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej na działce nr [...] w M. . Brak tego przymiotu jest równoznaczny z brakiem podstawy wznowieniowej co skutkowało zakończeniem postępowania wydaniem decyzji na podstawie art. 149 § 2 k.p.a.

Okoliczność, że stacja telefonii komórkowej emituje pole elektromagnetyczne

o wyższych wartościach aniżeli deklarował to inwestor, na co zwrócił uwagę uczestnik postepowania, per se nie stanowi podstawy do uznania statusu A. K. jako strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem brak jest dowodów na okoliczność, że działka skarżącej została objęta działaniem pola elektromagnetycznego ponad dopuszczalna normę. Zwiększenie mocy emisji ponad wartości określone w pozwoleniu na budowę, o ile okoliczność ta zostanie bezsprzecznie potwierdzona, pozostaje bez wpływu na postępowanie poddane kontroli Sądu, jednakże może stanowić podstawę do podjęcia odrębnego postępowania w odniesieniu do wybudowanego już obiektu.

W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty skargi odnoszące się do statusu skarżącej jako strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej okazały się niezasadne, zaś decyzjom organów obu instancji nie można zarzucić braku legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.