Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 545/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 5 ust. 2,3,5 § 9 ust. 1 pkt. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 125
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak- Kolczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. M. i Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Po 485/15 w sprawie ze skargi L. M. i Z. M. na czynność Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nadania numeru porządkowego nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od L.M. i Z. M. na rzecz Prezydenta Miasta K. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE:

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Po 485/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił skargę L. M. i Z. M. na czynność Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2014 roku Nr [...] w przedmiocie nadania numeru porządkowego nieruchomości.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 11110/14, na skutek skargi L. M. i Z. M. stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o odmowie przywrócenia numeru porządkowego dla nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów (obr. ewid. [...] ) jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność L. i Z. M. do adresu ul. [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że Prezydent Miasta K. dokonał nadania nieruchomości skarżących numeru porządkowego [...] w drodze czynności materialno-technicznej, w reakcji na co, skarżący skierowali do Prezydenta Miasta K. pismo zatytułowane "odwołanie", które zostało złożone w terminie, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). i które powinno zostać zakwalifikowane, jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jakiego organ dopuścił się przy dokonywaniu czynności materialno-technicznej, co w przypadku doręczenia skarżącym w terminie 30 dni odpowiedzi odmownej, względnie nie doręczenia im jakiejkolwiek odpowiedzi w terminie 60 dni uprawniałoby ich do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na czynność materialno-techniczną nadania ich nieruchomości numeru porządkowego 14a (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Wbrew jednoznacznemu brzmieniu przywołanych powyżej przepisów Prezydent Miasta K. miast rozpoznać pismo skarżących jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, potraktował je jako podanie inicjujące nowe, odrębne postępowanie administracyjne, które zakończył wydaniem decyzji administracyjnej, co należało uznać za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k,p.a. Utrzymanie zaś w mocy obarczonej wadą nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. dnia [...] czerwca 2014 r. przez SKO w K. spowodowało, że także zaskarżona decyzja organu II instancji dotknięta jest wadą nieważności, jako rażąco naruszająca prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.

Sąd na marginesie zauważył, iż jako przypadek braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej należy potraktować wydanie decyzji dotyczącej czynności materialno-technicznej. Sąd nakazał, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta K. rozpoznał pismo skarżących z dnia 15 maja 2014 r. jako wniosek o usunięcie naruszenia prawa.

Stosując się do przedstawionych powyżej zaleceń Sądu, Prezydent Miasta K. pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uznając stanowisko zajęte czynnością dokonaną dnia 5 maja 2014r. za prawidłowe.

L. i Z. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na czynność Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2014 r.nr [...], którą budynkowi położonemu na nieruchomości nr [...], obręb [...] – [...], figurującej pod dotychczasowym adresem K. ul. [...], został nadany adres – K. ul. [...]. Skarżący podzielili stanowisko organu, iż nieprawidłowa jest sytuacja, że dwie sąsiadujące ze sobą działki nr [...] i [...] posiadają powtarzający się adres. Stwierdzili jednak, że organ nie może ustalać adresu kierując się wyłącznie zasadą unikalnej numeracji porządkowej, albowiem naruszałby przepis § 5 ust. 1, 2 i 8 rozporządzenia Ministra Administracji i cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. poz. 125, dalej: rozporządzenie). Skarżący podkreślili, że § 5 ust. 8 rozporządzenia wskazuje, że numery porządkowe wzdłuż ulic głównych wzrastają w kierunku od centrum miejscowości ku jej granicom. Zdaniem skarżących organ nadając należącej do nich nieruchomości numer porządkowy [...] naruszył powyższy przepis, albowiem od strony skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] po lewej stronie ulicy nieruchomości oznaczone są początkowo regularnie numerami wzrastająco od [...] do [...], a następnie po posesji nr [...], kolejno posesje oznaczone są numerami [...],[...] i [...]. Za posesją o nr [...] położona jest zaś posesja nr [...]. Skarżący podnieśli, że Prezydent Miasta pomija fakt, że zbiór danych numeracji nie jest ciągły i nie zapewnia przestrzennej regularności.

W odpowiedzi Prezydent Miasta K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko.

W piśmie z dnia 26 października 2015 r. skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodów z uchwał Miejskiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] czerwca 1976 r. nr [...], z dnia [...] października 1976 r. nr [...], z dnia [...] października 1976 r. nr [...] oraz pozwolenia Naczelnika Gminy D. na budowę z dnia [...] maja 1973 r., które to dowody – zdaniem skarżących – świadczą o złamaniu zasad numeracji na nowo tworzonej ul. [...] poprzez pominięcie w procesie numeracji posesji skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalając skargę, stwierdził, że bezsporny w niniejszej sprawie i prawidłowo ustalony przez organ jest stan faktyczny sprawy. W operacie numeracji porządkowej miasta K. dla ul. [...] dla obu nieruchomości – działek nr [...] i [...] , w obrębie ewid. [...], istniały dwa numery porządkowe "[...]", a w obecnie prowadzonej ewidencji miejscowości, ulic i adresów nieruchomości te zapisane są pod tym samym numerem. Jak wskazał Prezydent Miasta K. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. do 1975 r. przedmiotowe nieruchomości stanowiły tereny wsi P. Na podstawie aktu własności ziemi z dnia [...] maja 1976 r. działka nr [...] (późniejsza [...]) stała się własności skarżących, natomiast na podstawie kolejnego aktu własności ziemi z tej samej daty działka nr [...] (późniejsza [...]) stała się własnością H. i W. M. Po włączeniu gruntów wsi P. w administracyjne granice miasta K., pismem z dnia [...] sierpnia 1977 r. Geodeta Miejski w K. dla działki nr [...] (aktualnie [...]) ustalił nowy adres jako ul. [...], a co wynika m.in. z księgi wieczystej tej nieruchomości. W operacie ewidencji gruntów i budynków obie wymienione działki oznaczone były tym samym numerem porządkowym ul. [...]. Ustalono, że część budynku "[...]" będąca własnością skarżących powstała później, aniżeli część należąca do H. i W. M. ( co skarżący w toku postępowania przyznali – k. 8 akt administracyjnych) lecz obie części powstały na fundamentach wcześniej istniejącego domu będącego własnością rodziców.

W tym stanie faktycznym Prezydent Miasta K. czynnością z dnia 5 maja 2014 r. zawiadomił zainteresowanych i właścicieli nieruchomości o ustaleniu dla działki nr [...] obręb [...] nowego adresu K. ul. [...].

Jak wskazał Sąd I instancji, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia numery porządkowe, o których mowa w art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287), dalej: p.g.k., ustala się w procesie zakładania ewidencji, a w uzasadnionych przypadkach także w procesach jej aktualizacji. Aktualizacji danych ewidencyjnych dokonuje się, jeżeli m.in. istniejąca numeracja porządkowa budynków zawiera wady utrudniające jej wykorzystywanie (§ 9 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia).

Jak następnie stwierdził Sąd I instancji, przepis § 5 ust. 2 określa, że dla każdej ulicy i każdego placu posiadającego nazwę tworzy się odrębne, ciągłe zbiory numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność każdego z tych zbiorów oraz unikalność jego elementów, zachowując w miarę możliwości istniejące numery porządkowe, ujawnione w ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości, oraz dotychczasowe zasady numeracji, przy czym, jak stanowi § 5 ust. 5 rozporządzenia, nowo wybudowanemu budynkowi, który nie był przedmiotem prognozy wyrażonej w ewidencji, nadaje się numer porządkowy złożony z liczby (L), zgodnej z liczbą numeru porządkowego sąsiedniego budynku objętego ewidencją, oraz z pierwszej niewykorzystanej litery alfabetu łacińskiego (LA, LB, LC ... LX), z zachowaniem przyjętych dla danej ulicy lub miejscowości ogólnych zasad numeracji oraz z uwzględnieniem granic nieruchomości.

Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy rację miał organ uznając, w świetle § 9 ust. 1 pkt 6 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia i art. 47a ust. 5 p.g.k., że skoro dla dwóch nieruchomości nr [...] i [...] istnieje ten sam numer porządkowy ul. [...], to zaistniała sytuacja nieprawidłowa, utrudniająca prawidłowe funkcjonowanie nieruchomości.

Jednocześnie Sąd ten zgodził się ze skarżącym, że numeracja porządkowa nieruchomości przy ul. [...] nie zachowuje zasad określonych w § 5 ust. 2, 5 i 6 rozporządzenia, albowiem sąsiadująca z działką nr [...] (ul. [...]) w kierunku przeciwnym do ul. R. działka nr [...] posiada numer porządkowy ul. [...], kolejna o nr [...] posiada numer porządkowy ul. [...]. Z kolei działki sąsiadujące z działką nr [...] o nowo ustalonym numerze porządkowym ul. [...], w kierunku ul. R. posiadają kolejno numery porządkowe – działka nr [...] numer porządkowy [...], a działka nr [...] – numer porządkowy ul. [...]. Jak wskazał Sąd I instancji, ooznacza to, że numeracja porządkowa ul. [...] w K. nie charakteryzuje się regularnością jej elementów (brak kolejności porządku numerycznego – kolejno numery [...]), lecz ma znamiona unikalne. W związku z powyższym, w ocenie tego Sądu, prawidłowo Prezydent Miasta K. przyjął, że niemożliwe jest zastosowanie § 5 ust. 8 pkt 2 rozporządzenia, który stanowi, że w przypadku ustalania numerów porządkowych związanych z nowymi, niezabudowanymi dotychczas ulicami lub osiedlami, a także w przypadku podjęcia decyzji o zmianie wszystkich istniejących numerów porządkowych związanych z określoną ulicą lub osiedlem stosuje się następujące zasady numery porządkowe - wzdłuż ulic bocznych wzrastają, poczynając od głównej ulicy, w kierunku granic miejscowości. Jak stwierdził Sąd, zgodnie z tym przepisem numery porządkowe ul. [...] powinny wzrastać od ul. [...] w kierunku granic [...]. Jednakże, jak wyjaśniono, kolejność wzrastania numeracji porządkowej przy ul. [...] została zachwiana właśnie w obrębie działki należącej do skarżących i sąsiedniej ([...]). Dlatego, mając na uwadze, że numeracja porządkowa nieruchomości na tym odcinku ma charakter unikalny Prezydent Miasta K. miał prawo – zgodnie z § 5 ust. 5 rozporządzenia – nadać działce nr [...] należącej do skarżących numer porządkowy ul. [...]. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem skarżących, że zbiór danych na tym odcinku nieruchomości jest ciągły i zapewnia przestrzenną regularność, skoro kolejne nieruchomości posiadają numery [...], następna [...], kolejna (dotychczas ) [...], a następna [...]. W takie sytuacji skoro pomiędzy działkami oznaczonymi numeracją porządkową [...] a [...] istnieją dwie działki (nr [...] i [...]) i obie posiadały dotąd jeden numer porządkowy, uprawnione było uznanie, że wyczerpała się w tym przypadku numeracja liczbowa i należało zastosować numerację składającą się z liczby i litery – [...] (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2014 r. I OSK 882/13, dostępny na stronie internetowej; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy, uznawszy, że zaskarżona czynność Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2014 r. zawiadamiająca właścicieli nieruchomości nr [...], iż ich działka została oznaczona numerem porządkowym ul. [...] w K. jest zgodna z prawem, Sąd I instancji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Skarżący L. M. i Z. M. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:

1/ przepisów postępowania, tj. art. 3 § 2 pkt 4 i art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły przechylić szalę na korzyść skarżących. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte wyłącznie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżących, Sąd nie dostrzegł, że wobec zarzutów skarżących, materiał dowodowy winien zostać uzupełniony o ocenę skutków wadliwości numeracji porządkowej w obrębie działek [...],[...],[...],[...] i [...] której nie charakteryzuje się ciągłością i uporządkowaniem w sposób zapewniający przestrzenną regularność numeracji skutkującej utrudnieniem wykorzystania numeracji, czego nie zbadał Sąd I instancji;

2/ prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 5 ust. 2 i 5 oraz § 9 ust. 1 pkt. 6 rozporządzenia, skutkującej uznaniem, że skoro pomiędzy działkami oznaczonymi numeracją porządkową [...] i [...] istnieją dwie działki z których jedna ([...]) oznaczona jest nr [...]druga ([...]) nie posiadała nadanego numeru, to należało zastosować numerację oznaczoną z liczby i liter i nadać jej numer porządkowy [...], co jest niezgodne z powołanymi wyżej przepisami.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że zarówno organ administracji w swoim postępowaniu jak i Sąd I instancji pominął dowody i nie przeprowadził postępowanie które pozwoliłoby zebrać dowody i ocenić zarzut skarżących, iż pomimo nadania nieruchomości skarżących numeru [...] numeracja w dalszym ciągu istotnie utrudnia prawidłowe funkcjonowanie nieruchomości. Numeracja w której na odcinku ulicy [...] po nieruchomości oznaczonej numerem [...] położona jest nieruchomość o numerze [...], następnie [...] później [...] i [...] powstał stan w którym zbiór numerów w jeszcze większym stopniu nie spełnia wymogu ciągłości i uporządkowania w sposób zapewniający jego przestrzenną regularność, co skutkuje utrudnieniem (zakłóceniem) wykorzystania numeracji np. w przypadku konieczności dotarcia służb ratunkowych (policja, pogotowie, straż pożarna, pogotowie gazowe) czy w bieżących sprawach jak np. dostarczania korespondencji i przesyłek przez pocztę, kuriera. Zarzucono, że nadanie nieruchomości skarżących numeru [...] jest nieczytelne w powiązaniu z numerami sąsiednimi, a okoliczności te zostały całkowicie pominięte.

Podniesiono, że nadanie przez organ nieruchomości skarżących numeru [...], zapewniłoby również unikalność numerów a nadto ciągłość i uporządkowanie numerów - przynajmniej w obszarze działek [...],[...] i [...] oznaczonych wówczas odpowiednio numerami [...],[...],[...].

Argumentowano, że prawidłowo wykładnia przepisów prawa materialnego tj. powołanego rozporządzenia winna doprowadzić do uznania, że nieruchomość skarżących winna zostać oznaczona numerem [...] (a nie [...]), co byłoby zgodne z § 5 ust. 5 rozporządzenia, albowiem numery porządkowe na ul. [...] powinny wzrastać od ul. R. w kierunku granic K., tak aby odpowiadać kolejności numeracji i nie pozostawać w sprzeczności z kolejnymi numerami nieruchomości sąsiednich oraz nie powodować wprowadzania w błąd.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., to jest zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, co do zasady poprzedzać winno rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego.

Dla prawidłowego jednak ustosunkowania się do zasadności zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego należy na wstępie objąć analizą zarzuty naruszenia norm prawa materialnego, albowiem wpłynie to na właściwą ocenę podniesionych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. ocenę podniesionych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania,

Nie były zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 5 ust. 2 i 5 oraz § 9 ust. 1 pkt. 6 rozporządzenia.

Na wstępie należy zauważyć, że w operacie numeracji porządkowej miasta K. dla ul. [...] dla obu nieruchomości – działek nr [...] i [...], istniały dwa numery porządkowe "[...]", a w obecnie prowadzonej ewidencji miejscowości, ulic i adresów nieruchomości te zapisane są pod tym samym numerem.

Sytuacja taka była niewątpliwie sprzeczna z przepisami rozporządzenia i wymagała podjęcia przez organ działań w celu zmiany numeracji. Poza sporem było, że Prezydent Miasta K. na podstawie art. 47a ust. 1 pkt 1 p.g.k był uprawniony do ustalenia numerów porządkowych ulic. Ustalony przez niego sposób dokonania zmiany numeracji nieruchomości skarżących ([...]), poprzez zastosowanie numeracji oznaczonej z liczby i liter (zachowanie nr [...] i dodanie do niego litery "a"), został zakwestionowany w skardze kasacyjnej, jako wadliwy, z czym jednak nie można się zgodzić.

Jak stanowi § 5 ust. 2 rozporządzenia, dla każdej ulicy i każdego placu posiadającego nazwę tworzy się odrębne, ciągłe zbiory numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność każdego z tych zbiorów oraz unikalność jego elementów, zachowując w miarę możliwości istniejące numery porządkowe, ujawnione w ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości, oraz dotychczasowe zasady tej numeracji. Z kolei § 5 ust 5 rozporządzenia stanowi, że, nowo wybudowanemu budynkowi, który nie był przedmiotem prognozy wyrażonej w ewidencji, nadaje się numer porządkowy złożony z liczby (L), zgodnej z liczbą numeru porządkowego sąsiedniego budynku objętego ewidencją, oraz z pierwszej niewykorzystanej litery alfabetu łacińskiego (LA, LB, LC ... LX), z zachowaniem przyjętych dla danej ulicy lub miejscowości ogólnych zasad numeracji oraz z uwzględnieniem granic nieruchomości.

Z powyższych przepisów wynika, że nie jest dopuszczalna sytuacja istnienia dla dwóch odrębnych nieruchomości tych samych numerów porządkowych, jak w przedmiotowej sprawie (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). W przypadku natomiast późniejszego wybudowania budynku sąsiedniego w stosunku do już istniejącego budynku, który posiada oznaczony numer, tak jak miało to miejsce w stosunku do budynku wnioskodawczyni, oznaczonego numerem 14 i wzniesionego wcześniej niż budynek skarżących, zachodziła konieczność nadania nowego numeru porządkowego, w postaci cyfry [...], a następnie dodanie do niej litery "a". Wynika to z okoliczności, że dla później wybudowanego budynku skarżących, budynkiem sąsiednim jest budynek wnioskodawczyni, ponieważ stanowi on budynek bliźniaczy (o wspólnej ścianie) z budynkiem skarżących. W tej sytuacji ma zastosowanie przepis § 5 ust 5 rozporządzenia, przewidujący w takich warunkach nadanie numeru porządkowego złożonego z liczby zgodnej z liczbą numeru porządkowego sąsiedniego budynku objętego ewidencją, oraz z pierwszej niewykorzystanej litery alfabetu łacińskiego z zachowaniem przyjętych dla danej ulicy lub miejscowości ogólnych zasad numeracji. Jakkolwiek numeracja na ul. [...] biegnie zasadniczo rosnąco od strony ul. R. w kierunku wschodnim (ul. P.), co mogłoby sugerować, że wszystkie nowe regulacje dotyczące oznaczania nieruchomości numerami winny zachowywać rosnąco kierunek wschodni, to jednak nadanie nieruchomości skarżących numeru [...] obok już istniejącego numeru [...] nieruchomości położonej na wschód od nieruchomości skarżących było uzasadnione. Wynika to z okoliczności, że po pierwsze, na odcinku nieruchomości oznaczonych kolejno numerami od [...],[...],[...],[...] nie została zachowana zasada wzrostu numerów w kierunku wschodnim, a po drugie, nieruchomość skarżącej była już wcześniej decyzją geodety oznaczona numerem 14, więc w stosunku do niej miała zastosowanie, wynikająca z § 5 ust. 2 rozporządzenia zasada zachowania w miarę możliwości istniejących numerów porządkowych.

Biorąc więc pod uwagę powyższe, brak jest podstaw do uznania zasadności naruszenia ww. przepisów prawa materialnego.

Nie były też zasadne zarzuty naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 i art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które sprowadzają się do niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej oraz niezastosowania środka określonego w ustawie. Wbrew wskazanym zarzutom, Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej na podst. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. czynności materialnotechnicznej. Artykuł 146 § 1 p.p.s.a., podobnie jak art. 145 jest przepisem wynikowym, którego zastosowanie uwarunkowane jest zasadnym stwierdzeniem przez sąd, że organ administracyjny dopuścił się naruszenia prawa. W skardze kasacyjnej nie wykazano jednak skutecznie ani naruszenia prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, co mogłoby być podstawą zastosowania przez Sąd I instancji art. 146 § 1 p.p.s.a. Organowi nie można bowiem skutecznie zarzucić naruszenia przepisów art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które w ocenie autora skargi kasacyjnej polegało na braku uzupełnienia materiału dowodowego poprzez dokonanie oceny skutków wadliwości numeracji porządkowej w obrębie działek [...],[...],[...],[...] i [...] która nie charakteryzuje się ciągłością i uporządkowaniem w sposób zapewniający przestrzenną regularność numeracji.

Zarzut ten nie jest zasadny. Nawiązuje on do wadliwego zastosowania prawa materialnego w postaci przepisów regulujących podnoszoną kwestię, tj. § 5 ust. 2 i 5 oraz § 9 ust. 1 pkt. 6 rozporządzenia, co zostało już jednak omówione w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Biorąc więc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, a na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. z uwagi na trudną sytuację finansową skarżących, odstąpił od zasądzenia od nich na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.