Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1597/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 34
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie administracyjne z wniosku M.W. "o zbadanie na jakiej podstawie na terenie który zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego z lat 1986/92/2007 jest terenem rolnym bez możliwości zabudowy powstał budynek mieszkalny na działce nr [...] w miejscowości D".

W uzasadnieniu organ podał, że w związku z pismem M.W. z dnia 17 września 2007r. w którym wskazała, że opisany na wstępie budynek narusza jej interesy oraz jej córki A.W. w dniu 12 listopada 2007r. zostały przeprowadzone oględziny na działce nr [...] w miejscowości D. gm. B. podczas których stwierdzono, że na w/w działce zlokalizowany jest wolnostojący budynek mieszkalny, częściowo podpiwniczony, parterowy ze strychem. Właścicielem działki i budynku jest M.P. . Ustalono również, że właścicielem działki nr [...]jest Gmina B. , a właścicielem działki nr [...] A.W. .

Organ uznał, że wnioskodawczyni nie wykazała istnienia interesu prawnego, który legitymowałby jej żądanie. M.W. nie jest właścicielem żadnej z działek położonych w pobliżu działki nr [...]. Budynek ten jest zlokalizowany w odległości ok. 70 metrów od granicy z działką nr [...] stanowiącą własność A.W. (córki M.W./ ) i ok. 120 m od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr [...] Nie sposób przyjąć, by strefa oddziaływania tego obiektu obejmowała działkę stanowiąca własność. AW. , a co za tym idzie by miała ona interes prawny. Organ wskazał, że interes prawny należy wywieść z wyraźnego przepisu prawa. W przypadku postępowań prowadzonych w trybie nadzoru budowlanego takimi przepisami są w szczególności przepisy techniczno - budowlane. I tak na przykład § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm. ) określa wymogi w zakresie lokalizacji budynków na 4 metry od granicy z sąsiednią działką budowlaną. W przypadku A.W. odległość budynku od granicy jej działki wynosi ponad 70 metrów. Stąd też w ocenie organu orzekającego ani A.W. ani M.W. nie ma interesu prawnego i nie jest stroną postępowania.

M.W. wskazując, że działa jako pełnomocnik A.W. wniosła odwołanie od ww. decyzji, argumentując, że budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr [...] stanowi samowolę budowlaną. Wskazała, że A.W. ma interes prawny, który wywodzi się z przepisów prawa budowlanego oraz przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Bez znaczenia jest okoliczność, że budynek znajduje się 120 m od budynku stanowiącego własność A.W. , gdyż powyższa samowola oddziałuje na zabudowania A.W. a M.P. "usiłuje wymusić przejazd po terenie A.W., ". Nadmieniła, że nie jest prawdą, że właścicielem działki nr [...] jest Gmina B. , w tej sprawie prowadzone jest postępowanie przed sądem cywilnym w B. sygn. akt [...] o ustalenie praw do tej działki.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak:[...] , na podstawie art. 138 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie przepisu art. 105 § 1 K.p.a. umorzył w całości, wszczęte na wniosek. M. W. , reprezentującej również córkę – A.W. postępowanie administracyjne w sprawie legalności budynku mieszkalnego na działce nr [...]w miejscowości D. , z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawczyń.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 28 K.p.a stroną będzie osoba fizyczna lub prawna lub też inna jednostka organizacyjna, która na podstawie prawa obowiązującego może, czy powinna uzyskać konkretne uprawnienia, albo też może być (powinna być) obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego nakazem lub zakazem, po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organy administracji publicznej. Z utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu wynika, że pojęcie strony jakim posługuje się art. 28 K.p.a., a następnie pozostałe przepisy kodeksu może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, tj. konkretnej normy prawnej, która musi stanowić podstawę sformułowania uprawnienia lub obowiązku danego podmiotu. Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny a nie ewentualny. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny.

Organ odwoławczy podał, że na gruncie Prawa budowlanego, kwestię przymiotu strony reguluje przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ponadto w postępowaniach przed organami nadzoru budowlanego w przedmiocie legalności obiektów budowlanych zgodnie z art. 52 w/w ustawy sformułowane na podstawie przepisów art. 48, 49b, 50a oraz 50 Prawa budowlanego nakazy winny być kierowane do: inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Normą materialnoprawną, w oparciu o którą organy nadzoru budowlanego badają przymiot strony w postępowaniu administracyjnym jest również przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Definicję pojęcia obszaru oddziaływania obiektu użytego w cytowanym wyżej przepisie zawiera przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W odniesieniu do budynku mieszkalnego na działce nr [...]przepisem wprowadzającym związane z lokalizacją w/w obiektu ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich działek budowlanych jest § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690).

Analiza akt postępowania, w tym zwłaszcza kopii map: zasadniczej oraz katastralnej wskazuje, iż odległość budynku na działce nr [...] od granicy działki nr [.. .] , znacznie przekracza wymienione w cytowanym wyżej § 12 minimalne odległości sytuowania budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Lokalizacja w/w budynku nie wprowadza zatem ograniczeń w zagospodarowaniu działki budowlanej stanowiącej własność stanowiącej własność. AW. . Natomiast M.W. nie jest właścicielką lub współwłaścicielką żadnej z działek ewidencyjnych sąsiadujących z działką nr [...] na której znajduje się przedmiotowy budynek mieszkalny. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje również, iż żadna z wnioskodawczyń nie jest inwestorem, właścicielem lub zarządcą budynku mieszkalnego na działce nr [...] w D.

Wobec powyższego, zdaniem WINB w K. wnioskodawczyniom przypisać można jedynie interes faktyczny w sprawie legalności budynku mieszkalnego na działce nr[...] . Tym samym postepowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Z uwagi jednak na fakt, że ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. - o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 10 stycznia 2011 r. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r., znowelizowano m.in. brzmienie zastosowanego przez PINB, przepisu art. 105 § 1 K.p.a., organ, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł na podstawie znowelizowanego przepisu art. 105 § 1 K.p.a. o umorzeniu w całości, wszczętego na wniosek. MW. , reprezentującej również córkę – A.W. , postępowania w sprawie legalności budynku mieszkalnego na działce nr [...] w D.

Wreszcie WINB w K. nadmienił, że umorzenie, wszczętego z wniosku postępowania nie przesądza kwestii samej legalności budynku mieszkalnego na działce nr [...] w D. , która może być zbadana z urzędu, jeśli organ I instancji stwierdzi przesłanki do wszczęcia takiego postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła A.W. , domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania.

Skarżąca ponownie wskazała, że budynek mieszkalny na działce nr [...] stanowi samowolę budowlaną. Jej zdaniem wystarczająco wykazała swoją legitymację do występowania w sprawie, albowiem posiadany przez nią interes prawny "opiera się ochronie własności konstytucyjnej, naruszaniu prawa budowlanego, prawa o drogach dojazdowych i lokalizacji tych dróg od istniejących budynków". Skutkiem samowoli budowlanej jest próba doprowadzenia przez nieruchomość stanowiącą jej własność "dostępu do drogi publicznej". W ocenie skarżącej jest ona dyskryminowana przez organy administracyjne.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Stosownie do treści art.105 § 1 k.p.a., będącego podstawą prawną zaskarżonej decyzji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Użycie przez ustawodawcę w cytowanym przepisie terminu "wydaje" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest - w przypadku bezprzedmiotowości postępowania - obligatoryjne.

Z kolei, zgodnie z przepisem art. 65 a § 1 k.p.a. , gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w określonej sprawie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W doktrynie prezentowane jest stanowisko, że regulacja ta ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, kiedy z żądaniem prowadzenia postępowania występuje podmiot, który nie ma w tym własnego interesu prawnego i na taki interes prawny nawet się nie powołuje. Do przypadków natomiast, kiedy to do organu administracji publicznej będzie należał obowiązek przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego, przede wszystkim w kwestii istnienia legitymacji materialno-prawnej osoby żądającej przeprowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej, takie żądanie wszczyna postępowanie, gdyż tylko w jego toku można dokonać niezbędnych ocen w zakresie treści prawa materialnego, odnoszących się do praw podmiotu wnoszącego żądanie. Załatwienie takiego żądania następować powinno w drodze wydania decyzji. Może to być decyzja o umorzeniu postępowania, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego okaże się, że wniosek pochodzi od podmiotu niemającego legitymacji materialnej do jego złożenia (por. Kodeks Postępowania administracyjnego. Komentarz. Alicja Plucińska-Filipowicz, publikowany w LEX). Podobne stanowisko zajął W. Chróścielewski (artykuł ZNSA 2011/4/9-25, tezy publikowane w LEX), wyrażając pogląd, że jeżeli w chwili złożenia wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego nie można precyzyjnie ustalić, czy podmiot występujący z żądaniem posiada (czy nie posiada) przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., można przyjąć, że należy wszcząć postępowanie administracyjne i w jego toku wyjaśnić wątpliwości dotyczące istnienia interesu prawnego wnoszącego podanie. W przypadku jego braku wszczęte postępowanie musi być umorzone.

Wskazać również należy, że organ nadzoru budowlanego, co do zasady, działa z urzędu. Świadczy o tym przepis art. 84 pkt 1) ustawy Prawo budowlane, stanowiący że do zadań organów nadzoru budowlanego należy m.in. kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. O podjęcie czynności kontrolnych przez organ nadzoru budowlanego może wystąpić każdy, kto dostrzega potrzebę zbadania stanu faktycznego pod kątem obowiązujących norm budowlanych. Jak wynika z poglądów doktryny i orzecznictwa, postępowanie kontrolne, prowadzone przez organ nadzoru budowlanego, nie jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego (Komentarz do ustawy - Prawo budowlane, pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006 r., str. 701; por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r. o sygn. akt II OSK 1108/09, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Oznacza to, że jedynie w przypadku stwierdzenia naruszeń prawa, organ nadzoru budowlanego, który prowadził czynności kontrolne, zobowiązany jest wszcząć postępowanie administracyjne, prowadzące do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2010 r. II OSK 1500/09 LEX nr 743275).

Podkreślenia również wymaga, że żaden przepis prawa nie przydaje osobom, którym nie przysługuje przymiot strony uprawnienia do wymuszenia na organie wszczęcia z urzędu przez ten organ postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Uznanie przez organu nadzoru budowlanego, że nie znajduje podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu w żądanym przez osobę wnioskującą zakresie nie podlega ocenie na płaszczyźnie kontroli sądowoadministracyjnej. W przypadku stwierdzenia przez organ administracji publicznej, że po stronie podmiotu który żąda wszczęcia postępowania nie zachodzą wymagane przesłanki podmiotowe, właściwym rozstrzygnięciem jest umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31.03.2008 r., sygn. III SA/Kr 1014/07, LEX nr 506483).

Zatem w sytuacji, gdy do sądu administracyjnego zaskarżona zostanie decyzja o umorzeniu postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego wobec stwierdzenia przez ten organ, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania z urzędu i ustaleniu, że wniosek o wszczęcie takiego postępowania nie pochodzi od osoby legitymującej się przymiotem strony, przedmiotem kontroli Sądu jest jedynie to, czy organ nadzoru prawidłowo ustalił, że osobie wnioskującej o wszczęcie postępowania nie przysługuje przymiot strony.

Stroną postępowania w sprawie samowoli budowlanej jest podmiot mający interes prawny w tym postępowaniu. Zawsze jest to podmiot, na który może być nałożony obowiązek. Natomiast kwestia posiadania interesu prawnego w takiej sprawie przez inne podmioty musi być rozstrzygana w oparciu o art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1072, ze zm. znanej dalej: k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Powszechnie przyjmuje się, że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinien być analizowany w płaszczyźnie prawa materialnego, a nie procesowego (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r. sygn. akt I SA 1919/92, OSP 1994 r. z. 10, poz. 199, z glosą P. Kucharskiego, według którego interes prawny jest kategorią normatywną, mającą swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwiania sprawy i stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia, zarazem ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania). I tak osoba ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jej sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące ją "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Nie jest zatem automatycznie legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto poinformował właściwy organ administracji o samowoli budowlanej. Pojęcie interesu prawnego rozumiane winno być jako obiektywna przesłanka, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej (pkt 1 tezy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 24/06, niepublikowany, LEX nr 276747). Dlatego też organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie w sprawie samowoli budowlanej musi ocenić, czy określony podmiot ma w tej sprawie interes prawny wynikający z przepisów prawa materialnego, którymi zazwyczaj są przepisy prywatnego prawa rzeczowego, czyli czy ma sąsiadującą z przedmiotową samowolą nieruchomość, do której przysługuje mu prawo własności lub użytkowania wieczystego. Istotne jest też, czy samowola budowlana rzeczywiście może wpływać na sposób użytkowania nieruchomości sąsiedniej.

Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącej z dnia 11.09.2007 r. złożony do PINB w B. o zbadanie, czy opisana w nim inwestycja nie jest samowolą budowlaną, wszczął postępowanie administracyjne. Organ bowiem w dniu 16.10.2007 r. zawiadomił, na podstawie art.79 k.p.a., M.P. o przeprowadzeniu oględzin budynku mieszkalnego na działce nr [...] w D. , w dniu 12.11.2007 r. sporządził protokół oględzin i przesłuchania strony, w dniach 16.10.2007 r. i 12.12.2007 r. zawiadomił M.W. , że sprawa nie może być rozpoznana w terminie określonym w art.35 k.p.a., a w dniu 29.06.2010 r. skierował m.in. do niej zawiadomienie, że 17.09.2007 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w tej sprawie.

Pogląd organu, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu uznać należy za prawidłowy. Przeprowadzona przez organ analiza akt postępowania, w tym zwłaszcza kopii map: zasadniczej oraz katastralnej wskazała, że budynek M.P. jest położony w odległości ok. 70 metrów od granicy z działką nr [...]stanowiącej własność A.W. i ok. 120 m od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr[...] . Prawidłowa jest zatem ocena organu, że nie sposób przyjąć, by strefa oddziaływania budynku M.P. obejmowała działkę stanowiąca własność A.W. . Lokalizacja w/w budynku nie wprowadza bowiem żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki budowlanej stanowiącej własność. A. W. . Ze znajdujących się w aktach administracyjnych kopii map zasadniczych wynika, że działka nr [...]posiada dostęp do drogi publicznej. Na mapie (k. [...] ) wyszczególniona jest działka drogowa (dz.[...]), która ma połączenie z drogą (działka nr [...] ). Droga ta uwidoczniona jest również na kopii mapy katastralnej. Z wypisu uproszczonego z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] stanowi własność Gminy B. Twierdzenia skarżącej, zawarte w odwołaniu, że prowadzone jest postępowanie (sygn. [...] w B. ) o ustalenie praw do działki nr [...] nie ma znaczenia w kwestii ustalenia interesu prawnego skarżącej w domaganiu się wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej, zważywszy, że budynek mieszkalny na działce nr [...] istniał już w 1958 r. (k. [...] ).

Na marginesie zauważyć tylko należy, że sytuację braku możliwości prawnej wymuszenia na organie wszczęcia postępowania z urzędu przez nie-stronę równoważy przepis art.182 k.p.a., stanowiący, że prokuratorowi służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Prawo zwrócenia się do właściwego organu o wszczęcie postępowania administracyjnego oznacza w istocie procesowe prawo prokuratora do żądania wszczęcia postępowania. Przesłanką żądania wszczęcia postępowania przez prokuratora jest istnienie stanu niezgodnego z prawem. Ocena, czy taki stan istnieje, należy do prokuratora i nie podlega weryfikacji przez organ administracji publicznej, do którego wpłynął wniosek prokuratora o wszczęcie postępowania. Organ jest bowiem związany takim wnioskiem. (Z. Janowicz, Komentarz, 1995, s. 438).

Mając powyższe na uwadze, sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i dlatego na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.