Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 156/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędziowie sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2020 r. sprawy ze skargi G. P. Sp. z o. o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2019 r. uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za października 2019 r. zadeklarowanej przez G. o. w B. (dalej także: Skarżąca, Spółka) w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 w wysokości 230.000,00 zł, w terminie 60 dni - do dnia [...] marca 2020r.

W złożonym od powyższego rozstrzygnięcia zażaleniu strona zarzuciła naruszenie:

art. 274b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r. poz. 800 dalej: "O.p.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie,

art. 121 § 1 i art. 124 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,

art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.

z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "u.p.t.u.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie,

art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez jego niezastosowanie.

Rozpatrując złożone zażalenie, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ na wstępie przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy art. 274b § 1 O.p. oraz art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Wskazał, że z tego ostatniego przepisu wynika, że jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Organ wyjaśnił przy tym, że przepis ten nie uzależnia możliwości wydłużenia terminu zwrotu od wykazania przez naczelnika urzędu skarbowego, że zwrot ten jest nienależny lecz od uznania, że jego zasadność wymaga dodatkowego zweryfikowania. Wystarczy więc powzięta przez organ podatkowy wątpliwość co do zasadności zwrotu, aby przesłanki zostały spełnione.

W kontekście powyższego organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie

zapoznał się z ustaleniami przeprowadzonymi przez organ pierwszej instancji w ramach czynności sprawdzających za poprzednie okresy rozliczeniowe, tj. za styczeń i luty 2019 r. Ujawniono powiązania osobowe i kapitałowe pomiędzy G. o. w B., a jej kontrahentem B. Sp. z o.o. w W.. Analiza powiązań między wskazanymi Spółkami przeprowadzona na podstawie danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) oraz Centralnym Rejestrze Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatkowej (CRP KEP) dowiodła, że jedynym wspólnikiem G. o. jest M. B. posiadająca pakiet całościowy 120 udziałów o łącznej wartości 6.000 zł. M. B. jest również wspólnikiem w B. Sp. z o.o. i od [...] stycznia 2017 r. posiada 91 udziałów o łącznej wartości 4.550 zł przy wysokości kapitału zakładowego w wysokości 5.000 zł. Osoba ta była również do dnia [...] sierpnia 2019 r. Prezesem Zarządu B. Sp. z o.o., a obecnie funkcję Prezesa Zarządu pełni A. B..

Wskazano, że w dniu [...] stycznia 2019 r. Skarżąca zawarła z B. Sp. z o.o. umowę o współpracy, której przedmiotem mają być usługi niematerialne:

- ustalenie zasad współpracy G. o. a B. Sp. z o.o. w zakresie mających charakter ciągły usług polegających na obsłudze klientów,

- w ramach prowadzonej działalności G. o. zobowiązuje się umożliwić korzystanie przez B. Sp. z o.o. z Aplikacji Infrastruktury G. o. na zasadach określonych w umowie,

- B. Sp. z o.o. zobowiązuje się do prowadzenia trwałych działań marketingowych służących budowaniu wiedzy o potrzebach klientów oraz podtrzymywaniu dobrych relacji z nimi.

Organ odwoławczy podał, że skarżąca Spółka jest zarejestrowana w rejestrze przedsiębiorców od [...] października 2015 r., jednak do stycznia 2019 r. nie wykazywała dużych obrotów (w 2017 r. nie wykazano żadnych obrotów, a w 2018 r. wykazano dostawę na terenie kraju w wysokości 200 zł). Dopiero po podpisaniu umowy

o współpracy z powiązaną kapitałowo i osobowo B. Sp. z o.o., Skarżąca zaczęła wykazywać obroty. Od stycznia 2019 r. składa deklaracje podatkowe VAT-7, w których wykazuje nadwyżki podatku naliczonego nad należnym rozliczając je jako kwoty do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika oraz kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

Organ podał, że Skarżąca wystąpiła o zwrot podatku w złożonych deklaracjach podatkowych VAT-7 za miesiące od stycznia do października 2019 r. Zwroty podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 2019 r. zostały przez organ pierwszej instancji zweryfikowane w formie czynności sprawdzających, o których mowa w art. 272 O.p.

W związku z ujawnionymi powiązaniami kapitałowymi

i osobowymi pomiędzy G. o. a jej kontrahentem B. Sp. z o.o., w dniu [...] września 2019 r. wszczęta została w G. o. kontrola podatkowa za czerwiec i lipiec 2019 r., której celem była weryfikacja rozliczenia podatku od towarów i usług. W dniu [...] listopada 2019 r. Skarżąca złożyła deklarację podatkową VAT-7 za październik 2019 r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 6.445,00 zł, zadeklarowaną jako kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz kwotę do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości 230.000,00 zł, w terminie 60 dni. Jako kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji strona wskazała kwotę 3.769 zł, przeniesioną z deklaracji podatkowej VAT-7 za wrzesień 2019 r., której weryfikacja objęta jest prowadzoną kontrolą podatkową. Zwrot za październik 2019 r. został objęty weryfikacją w formie czynności sprawdzających prowadzonych przez organ pierwszej instancji. Wskazano, że rozlicznie dokonane przez skarżącą w deklaracji podatkowej VAT-7 za październik 2019r. powiązane jest z poprzednimi okresami rozliczeniowymi poprzez kwoty do przeniesienia.

W konsekwencji zaskarżone postanowienie, wydane zostało w czasie weryfikacji zwrotu prowadzonej w formie: czynności sprawdzających za sierpień, wrzesień i październik 2019r., kontroli podatkowej prowadzonej na podstawie przepisów działu VI ustawy Ordynacja podatkowa za czerwiec i lipiec 2019 r., oraz kontroli celno-skarbowej prowadzonej na podstawie przepisów działu V rozdział 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508 ze zm.) przez Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno - Skarbowego w T. za okres od stycznia do maja 2019 r.

Zdaniem organu skarżąca mając świadomość i wiedzę, o prowadzonych kontrolach oraz weryfikacjach zwrotów za sierpień, wrzesień i październik 2019r. strona nie może oczekiwać przed ich zakończeniem zwrotu pozostałych środków stanowiących nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za październik 2019 r. W tych okolicznościach żądanie dokonania zwrotu uznać należy za nieuzasadnione. Organ odwoławczy podał jednocześnie, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w dniu [...] grudnia 2019r. dokonał na rzecz Skarżącej zwrotu kwoty 191.129,00 zł, stanowiącej część nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanego w deklaracji podatkowej VAT-7 za październik 2019 r. Spółka otrzymała więc znaczną część zadeklarowanego zwrotu, co pełnomocnik strony pominął w złożonym zażaleniu. Do zwrotu pozostała zatem kwota 38.871,00 zł.

Jednocześnie zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji uprawdopodobnił zaistnienie przesłanki określonej w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. obligującej do przedłużenia terminu zwrotu podatku. Za chybiony organ uznał również zarzut naruszenia art. 274b O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Wskazał, że doprecyzowaniem tego przepisu jest art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o podatku od towarów i usług, który stanowi, że jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Zatem termin zwrotu może zostać przedłużony do dnia zakończenia weryfikacji zwrotu. Jeżeli weryfikacja prowadzona jest w formie czynności sprawdzających, to zwrot może tak jak wskazuje pełnomocnik nastąpić wraz z jej zakończeniem. W przedmiotowej sprawie weryfikacja prowadzona jest jednak w formie kontroli podatkowej, zatem termin zwrotu jest uzależniony od zakończenia kontroli.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie stwierdził również naruszenia przepisów procesowych.

W skardze do tut. Sądu skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 274b O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej w sprawie,

- art. 121 §1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,

- art. 124 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,

- art. 210 § 4 w zw. z art. 217 oraz art. 219 O.p. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i arbitralność wydanego rozstrzygnięcia, a także brak wskazania konkretnych przyczyn, rzeczywiście uzasadniających odmowę dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym,

- niezastosowanie przepisów wspólnotowych w zakresie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego, tj. art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej,

- art. 87 ust 2 u.p.t.u. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie,

- art 87 ust. 1 i ust. 6 w zw. z art 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. poprzez jego błędne zastosowanie, a tym samym przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym poprzez niewykazanie, że w przedmiotowych sprawach zaszła przesłanka, o której mowa w tym przepisie, tj. zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania,

- art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez jego niezastosowanie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji i dokonanie zwrotu podatku na rzecz Skarżącej,

- nakazanie organowi podatkowemu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc październik 2019 r. w kwocie 230.000,00 zł wraz z należnymi odsetkami na rachunek bankowy podatnika, w terminie 7 dni od dnia wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że nie ma żadnych przesłanek do przyjęcia, aby powstały wątpliwości co do rzetelności transakcji skarżącej Spółki z B. sp.

z o.o. Podkreśliła, że kontrola celno-skarbowa prowadzona jest za okresy, które były weryfikowane przez Naczelnika Urzędu. W toku czynności sprawdzających nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości czy wątpliwości co do rzetelności transakcji zawartych przez stronę, co skutkowało dokonaniem zwrotu podatku od towaru i usług

w wysokości wnioskowanych przez podatnika. Ponadto z korespondencji kierowanej przez Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. do strony nie wynika, aby jakiekolwiek transakcje budziły wątpliwość organu co do rzetelności czy wadliwości. Ponadto w skarżonym postanowieniu organ nie wskazał, żadnego powodu uzasadniającego wydanie skarżącego postanowienia - za taki powód nie sposób uznać transakcji zawieranych pomiędzy podmiotami powiązanymi osobowo lub kapitałowo.

Spółka podniosła, że w aktach sprawy nie znajduje się żaden dowód potwierdzający istnienie w sprawie obiektywnej przyczyny konieczności dodatkowej weryfikacji zwrotu skarżącej Spółce podatku VAT. Wobec tak ograniczonego materiału dowodowego, istotnego znaczenia nabiera uzasadnienie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. Natomiast w badanej sprawie organy zawęziły swoje uzasadnienia jedynie do ogólnikowego wskazania, że powstały wątpliwości co do transakcji zawartych przez stronę z B. sp. z o.o. Ponadto organ pierwszej instancji lakonicznie zaznaczył, że do chwili obecnej nie zostało zakończone gromadzenie materiału dowodowego, a postępowanie podatkowe jest w toku. Trudno taką argumentację uznać za uzasadniającą zastosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że narusza ono prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Ocenie Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2020 r., którym organ utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za październik 2019 r. w kwocie 230.000 zł do dnia [...] marca 2020 r.

Należy w tym miejscu odnotować, że tutejszy Sądu, wyrokiem z dnia 26 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 792/19 oddalił skargę Strony w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc lipiec 2019r. Niniejsza sprawa dotyczy zatem przedłużenia zwrotu VAT za kolejny okres. Nie mniej rozpatrując skargę na postanowienie Sąd dostrzegł istotne odmienności w stosunku do stanu faktycznego, który był podstawą rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 26 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 792/19.

Spór dotyczy tego, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki pozwalające organowi na ponowne przedłużenie terminu zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego przez Skarżącą w deklaracji VAT-7 za październik 2019 r. w kwocie 230.000 zł. Sąd zauważa, że zarówno w postanowieniach dotyczących przedłużenia terminu za miesiąc lipiec jak też obecnie, organy powołują się na te same okoliczności, tj. powiązania osobowe i kapitałowe G. o. z jej kontrahentem tj. z B. S.. z o.o. w W.. Te okoliczności zdaniem organów wskazują na konieczność weryfikacji zasadności zwrotu.

Sąd nie kwestionuje prawa organów do przedłużenia terminu zwrotu VAT wynikającego z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.) – dalej: "u.p.t.u.". W myśl tego przepisu w sytuacji, gdy zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Zatem kluczową kwestią jest odpowiedź na pytanie, czy w niniejszej sprawie, w okolicznościach wskazywanych przez organ w zaskarżonym postanowieniu, można stwierdzić, że zaistniała konieczność dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu, co uzasadniałoby przedłużenie terminu zwrotu.

Sąd zwraca uwagę, że znakomita większość kwoty wykazanej do zwrotu w deklaracji za październik 2019 r. (tj. 191.129,00 zł) została już podatnikowi zwrócona. Powstaje zatem pytanie, jakie względy przemawiają za tym, aby co do stosunkowo mniejszej części kwoty zwrotu (38.871,00 zł) termin zwrotu ponownie został przedłużony - o kolejne 60 dni.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podaje, że [...] listopada 2019 r. G. P. złożyła deklarację podatkową VAT-7 za październik 2019 r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 6.445,00 zł do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz kwotę do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości 230.000 zł, w terminie 60. Jednocześnie kwoty do zwrotu wykazane za wcześniejsze miesiące (czerwiec, lipiec) objęte są prowadzoną kontrolą podatkową.

Postanowienie organu pierwszej instancji w sprawie przedłużenia terminu zwrotu (o dalsze 60 dni) zostało jednak wydane w momencie, gdy mimo prowadzenia wskazywanych przez organ procedur (kontrola celno-skarbowa oraz postępowanie kontrolne) podatnikowi zwrócono znakomitą większość kwoty zwrotu co do której – jak twierdzi organ – prowadzona jest weryfikacja. Zaskarżone postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu o 60 dni zostało wydane [...] stycznia 2020 r., podczas gdy już kilkanaście dni wcześniej, tj. [...] grudnia 2019 r., organ pierwszej instancji (jak podano w zaskarżonym postanowieniu) zwrócił podatnikowi 191.129,00 zł, a do zwrotu pozostała kwota 38.871,00 zł.

Skoro organ dokonał zwrotu większości kwoty - Sąd wnioskuje, że co do zwróconej kwoty wątpliwości organów zostały rozwiane i odpadła przesłanka z art. 87 ust. 2 u.p.t.u., a zatem – zasadność zwrotu co do zwróconej kwoty nie wymagała już dodatkowej weryfikacji, mimo że formalnie procedury kontrolne trwają, są w toku. Organ w zaskarżonym postanowieniu nie wskazuje jednak w żadnej mierze na to, dlaczego w takim razie zasadność zwrotu co do pozostałej, tj. niezwróconej części kwoty zwrotu nadal wymaga dodatkowej weryfikacji. Organ do kwestii tej odnosi się tylko jednym lakonicznym stwierdzeniem, a mianowicie wskazuje, że skoro w stosunku do podatnika nadal toczy się kontrola celno-skarbowa oraz kontrola podatkowa – to "Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. nie mógł zatem dokonać zwrotu pozostałej kwoty podatku". Organ wskazuje, że weryfikacja zwrotu za lipiec 2019 r. prowadzona jest przez organ pierwszej instancji w formie kontroli podatkowej na podstawie przepisów działu VI Ordynacji podatkowej ("w tym weryfikacji kwoty nadwyżki przeniesionej z deklaracji podatkowej VAT-7 za czerwiec 2019 r."), a weryfikacja kwot nadwyżki przenoszonej w deklaracjach podatkowych VAT-7 za okres od stycznia do maja 2019 r. jest objęta kontrolą celno-skarbową prowadzoną przez Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T.. Zdaniem Sądu, rzecz jednak nie w tym, czy takie procedury się toczą, ale w tym, co wymaga dodatkowej weryfikacji, tj. co miałoby uzasadniać spełnienie przesłanki z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Organ podaje, że w związku z ujawnionymi powiązaniami kapitałowymi i osobowymi pomiędzy G. o. a jej kontrahentem B. Sp. z o.o., w dniu [...] września 2019 r. wszczęta została w G. o. kontrola podatkowa za czerwiec i lipiec 2019 r., której celem była weryfikacja rozliczenia podatku od towarów i usług, która do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie została zakończona, zaś wcześniej wszczęta była kontrola celno-skarbowa obejmująca okres od stycznia do maja, a potem także aż do lipca 2019 r.

Kluczowe w ocenie Sądu jest to, że mimo prowadzenia tych procedur kontrolnych, organ w dniu [...] grudnia 2019 r. zwrócił podatnikowi 191.129,00 zł, a kwotę 38.871,00zł zatrzymał. W niniejszej sprawie spór dotyczy zatem w istocie zasadności wstrzymania zwrotu co do pozostałej kwoty 38.871,00 zł. Organ w zaskarżonym postanowieniu powołuje się na te same okoliczności, które wskazywał przedłużając termin zwrotu za miesiąc lipiec 2019r. (postanowieniem organu pierwszej instancji z [...] września 2019 r. utrzymanym w mocy przez organ odwoławczy [...] listopada 2019 r.). Nie wskazuje jednak, co powoduje, że skoro wątpliwości co do kwoty 191.129,00 zł zostały rozwiane, to jednak pozostały wątpliwości co do kwoty 38.871,00 zł.

Reasumując, zdaniem Sądu organ nie wykazał, że spełniona jest przesłanka z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. zd. 2, pozwalająca na wydłużenie terminu zwrotu gdy zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Sąd nie przesądza, czy takie okoliczności – z obiektywnego punktu widzenia – w sprawie istnieją, jednak stwierdza, że organ ich przekonująco nie wskazał. Dlatego należało uznać, że zaskarżone postanowienie narusza art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 219 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ nie wykazał przekonująco, jakie okoliczności pozwalają przyjąć, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji. Tym samym zasadny okazał się zarzut naruszenia – poprzez niewłaściwe zastosowanie - art. 274b O.p. w zw. z art. 292 O.p. Ordynacji podatkowej. Aby wykazać, że zasadność zwrotu pozostałej części kwoty za październik 2019 r. wymaga dalszej dodatkowej weryfikacji organ powinien wskazać, czym różni się sytuacja w zakresie jeszcze nie zwróconej kwoty 38.871,00 zł od sytuacji co do zwróconej już kwoty 191.129,00 zł, w zakresie której organ już nie ma wątpliwości co do zasadności zwrotu. Rozpatrując ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę to stanowisko Sądu.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo przedsiębiorców, poprzez jego niezastosowanie. Art. 10 ust. 1 stanowi, że "Organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów". Organ tego przepisu w ocenie Sądu nie naruszył, gdyż ustawa wyraźnie przyznaje organom prawo do weryfikacji zasadności zwrotu. Nie można zatem czynić organowi zarzutu z tego tylko powodu, że w ogóle dokonuje weryfikacji. Zacytowany przepis ustanawiający swoistą zasadę domniemania uczciwości przedsiębiorcy nie przekreśla prawa do dokonywania czynności kontrolnych. Nie można też mówić o naruszeniu wynikającej z art. 10 ust. 2 ustawy – Prawo przedsiębiorców zasady rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy. Przepis stanowi, że "Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy". W niniejszej sprawie nie zachodzą "niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego", lecz na razie trwa badanie tego stanu faktycznego w toku procedur kontrolnych.

Biorąc pod uwagę przedmiot rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że bezpodstawne okazały się zarzuty naruszenia przepisów wspólnotowych w zakresie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego, tj. art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Podkreślenia wymaga, że przedłużając termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym organ podatkowy w istocie rzeczy nie rozstrzyga kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego, czy też zasadności zwrotu. Z tych też powodów nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia art. 87 ust. 1 ust. 6 w zw. z art 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u.

Z podanych wyżej powodów należało uznając skargę za zasadną uchylić zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na rzecz Skarżącego nie zasądzono zwrotu kosztów postepowania wobec braku stosownego wniosku w tym zakresie. Końcowo należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3) p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.