Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 236/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 1a ust. 1 pkt 5l; art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2; art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 5; art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2; art. 5 ust 1
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 5, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U. Nr 121 poz. 844 z 2006 r. ze zm.), § 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. c uchwały nr XXV/269/08 Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 28 października 2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] ustalającej wysokość zobowiązanie podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł, zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta S., ustalił zobowiązanie podatkowe od nieruchomości położonej w tym mieście, stanowiącej lokal mieszkalny o powierzchni 47,15 m2, części wspólne budynku mieszkalnego o powierzchni 11,03 m2 oraz grunt zabudowany o powierzchni 45,18 m2.

M. K., aktem notarialnym z dnia [...] r., nabyła przedmiotowy lokal mieszkalny z udziałem 34/1000 w działce gruntu oraz we współwłasności części wspólnych budynku i urządzeń wspólnego użytku.

Składając informację o nieruchomości nie wykazała powierzchni części wspólnych budynku, co spowodowało zapytanie organu do Spółdzielni mieszkaniowej w S. dotyczące powierzchni użytkowej części wspólnych budynku mieszkalnego, w którym lokal mieszkalny posiada M. K.

W odpowiedzi, Spółdzielnia wskazała, że powierzchnia użytkowa części wspólnych w tym budynku wynosi 324,68 m2, co przy uwzględnieniu udziału podatniczki w częściach wspólnych pozwoliło tę powierzchnię ustalić na 11,03 m2, a kwotę należnego podatku od nieruchomości na kwotę [...] zł.

W odwołaniu, zarzucając organowi I instancji niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego oraz nieprzekonujące uzasadnienie decyzji, a w konsekwencji błąd w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania wniosła o zmianę decyzji przez ustalenie zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem podatniczki, naliczenie podatku w kwocie [...] zł z tyt. udziału w częściach wspólnych nie było zasadne. Zdaniem podatniczki z przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminnym, przypisany jej metraż nie stanowi jej powierzchni użytkowej i nie może stanowić podstawy ustalenia kwoty należnego podatku.

W uzupełnieniu odwołania, wskazując na stan ksiąg wieczystych, potwierdziła, że powierzchnie wspólne nie były i nie są jej własnością, przypisany metraż nie ma potwierdzenia w treści księgi wieczystej.

Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. wskazało, że w dniu 11 czerwca 2008 r. podatniczka nabyła odrębną własność lokalu na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego potwierdzającego poniesienie prawa własności lokalu położonego w S. przy ul. [...] o powierzchni 47,15 m2 przynależny udział 34/1000 części wspólnych budynku i urządzeń do wspólnego użytku oraz w prawie własności działki gruntu Nr [...] o powierzchni 0,1329 ha.

W złożonej 6 lipca 2010 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości, podatniczka wykazała do opodatkowania 47,15 m2 powierzchni budynku mieszkalnego oraz 45,18 m2 powierzchni gruntu.

Na wezwanie organu podatkowego, Spółdzielnia Mieszkaniowa w S. wskazała, że powierzchnia części wspólnych budynku, w którym podatniczka zamieszkuje wynosi 324,68 m2, w tym powierzchnia piwnic 240,07 m2 i strychu – 84,61 m2.

Wskazując na przepisy art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ odwoławczy uznał, że zobowiązanie podatkowe M. K. w podatku od nieruchomości zostało ustalone we właściwej wysokości.

W szczególności, prowadząc postępowanie podatkowe, ustalono w oparciu o właściwe dokumenty, akt notarialny powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego stanowiącą udział podatniczki w nieruchomości wspólnej.

Organ odwoławczy wskazał, że brak jest podstaw do uznania za prawidłowe, twierdzenia podatniczki że metraż części wspólnych ustalonych w decyzji nie stanowi należącej do niej powierzchni użytkowej i tym samym nie stanowi podstawy naliczenia podatku, albowiem wskazana część wspólna nie jest powierzchnią użytkową lokalu. Na poparcie tego twierdzenia podatniczka przywołała przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie przepisów kodeksu cywilnego, wskazując, że piwnice, pralnie i strychy nie stanowią powierzchni użytkowej.

Zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, strychy i poddasza użytkowe. Zdaniem organu odwoławczego, część 34/1000 powierzchni piwnic i strychów budynku w którym posiada lokal mieszkalny podatniczka, która została wykazana w decyzji (11,03 m2) zgodnie ze wskazanymi przepisami podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Nieuprawnione jest odwoływanie się do definicji ustawowych zawartych w innych ustawach jak czyni to podatniczka, skoro ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, taką definicję na potrzeby podatkowe ustawa przewidziana.

Dlatego mając na uwadze zebrany materiał dowodowy oraz treść zacytowanych przepisów ustawy podatkowej, organ odwoławczy uznając decyzję organu I instancji określającej M. K. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie M. K. zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. przepisów art. 121 i art. 122 ordynacji podatkowej, przez niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego sprawy oraz nieprzekonujące uzasadnienie decyzji, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie przyjętej podstawy opodatkowania i wniosła o jej uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasową argumentację, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W sprawie sporne jest zaliczenie przez organy podatkowe do podstawy opodatkowania części powierzchni wspólnych w budynku, w którym skarżąca posiada prawo własności do lokalu mieszkalnego.

Kwestionując zasadność postępowania organów podatkowych skarżąca wywodzi, że wyliczona powierzchnia użytkowa wspólna nie należy do jej lokalu mieszkalnego, którego powierzchnia użytkowa została określona w umowie zakupu.

Jak trafnie wskazał organ podatkowy w odpowiedzi na skargę, skarżąca jest właścicielem lokalu mieszkalnego, którego własność nabyła wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku mieszkalnego stanowiących powierzchnię piwnic i strychu oraz udział w powierzchni gruntu, stanowiącego działkę, na której posadowiony jest budynek mieszkalny.

Przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej u.p.o.l.) stanowią, że opodatkowaniu podatkiem nie nieruchomości podlegają grunty i budynki lub ich części, a zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 cytowanej ustawy podatnikami tego podatku są właściciele nieruchomości. Odnosząc wskazane przepisy ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie, na skarżącej, jako właścicielu wyodrębnionego lokalu mieszkalnego ciąży obowiązek w podatku od nieruchomości skoro skarżąca jest właścicielem lokalu mieszkalnego i współwłaścicielem części wspólnych budynku i gruntu na którym posadowiony jest budynek – patrz – treść aktu notarialnego z dnia [...] r. Rep. A Nr [...].

Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. stanowi, że podstawą opodatkowania dla gruntów jest jego powierzchnia a dla budynków lub ich części jest powierzchnia użytkowa, którą, zgodnie z przepisem art. 1a żkt 5 cyt. ustawy jest powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz trybów dźwigowych, przy czym za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Odnosząc tę regulację do ustaleń w sprawie, zdaniem Sądu zasadne było przyjęcie przez organ podatkowe, że podstawą opodatkowania z uwagi na przysługujące skarżącej prawa współwłasności do części wspólnych budynku (34/1000), stanowiła również ta ułamkowa część powierzchni użytkowej budynku.

Określenie w akcie notarialnym prawa współwłasności do części użytkowej wspólnej budynku i gruntu, nie oznacza że wielkości tego udziału ustalona w rzeczywistej powierzchni, nie zalicza się do podstawy opodatkowania. Wyliczenia powierzchni gruntu w metrach kwadratowych, stanowiącego podstawę opodatkowania a ustalonego przez wyliczenie udziału przysługującego skarżącej w powierzchni całej działki, nie jest przez nią kwestionowane a przecież, to też jest udział w części gruntu na którym posadowiony jest budynek mieszkalny.

Dlatego mając na uwadze, że skarżąca jest właścicielem lokalu mieszkalnego oraz współwłaścicielem w określonej części powierzchni użytkowych wspólnych budynku i gruntu, zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. jest podatnikiem podatku od nieruchomości również co do części wspólnej powierzchni użytkowej budynku, w którym usytuowany jest lokal mieszkalny stanowiący jej własność.

Nie podziela Sąd zasadności zarzutu niewyjaśnieni w pełni stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błędu organów podatkowych w ustaleniu podstawy opodatkowania faktycznie w zakresie ustalenie wspólnej powierzchni użytkowej budynku do której skarżąca ma udział.

Wielkości wspólnej powierzchni użytkowej w budynku, w którym posiada lokal, organom podatkowym przekazała Spółdzielnia Mieszkaniowa, "zarządca budynku" i w przekazanej informacji nie zostało zaznaczone, że powierzchnia strychów i piwnic wskazana została na podstawie, jak twierdzi w skardze skarżąca na podstawie dokumentacji projektowych.

Dlatego zarzut ustalenia wielkości udziału w częściach wspólnych powierzchni użytkowej budynku należy uznać za gołosłowny, nie poparty innymi dowodami czy wskazaniem, jaka część powierzchni wspólnych stanowi wielkość udziału skarżącej.

Wskazana przez skarżącą rozbieżność w opodatkowaniu lokalu bliźniaczego usytuowanego na wyższej kondygnacji nie może być argumentem, uzasadniającym uchylenie decyzji, skoro tego argumentu skarżąca nie podniosła w postępowaniu podatkowym, a organy podatkowe nie mogła tej argumentacji rozpatrzyć. Na etapie skargi do Sądu, rozpatrzenie tego argumentu nie jest możliwe, albowiem Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego, a ocena wskazanej decyzji dot. innego lokalu, bez wskazania chociażby jaki tytuł do lokalu mieszkalnego przysługiwał sąsiadowi, nie jest możliwe.

Mając powyższe na uwadze, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz przepisów prawa materialnego, stanowiących jej podstawę prawną Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) skargę oddalił.