Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2068/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 183 § 1 i 2, art. 184, art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 32 ust. 1 i ust. 5, art. 32 ust. 1-7
journal: Dz.U. 2017 poz 1463
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - tekst jedn.
article: art. 9
journal: Dz.U. 2017 poz 1600
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa  z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów
article: art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i 2, art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 6, art. 9, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Sportu i Turystyki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1127/18 w sprawie ze skargi DB na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz DB 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 września 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1127/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "ppsa"), uwzględnił skargę A.B. (dalej zwanej "Skarżącą"), uchylając zaskarżoną decyzję Ministra Sportu i Turystyki z (...) marca 2018 r. (nr ...) oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z (...) stycznia 2018 r. o odmowie przyznania Skarżącej stypendium sportowego. Ponadto WSA zasądził od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz Skarżącej 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W grudniu 2017 r. P. wystąpił do Ministra Sportu i Turystyki o przyznanie Skarżącej (będącej członkinią kadry narodowej w (...)) stypendium sportowego – z uwagi na zajęcie przez nią (...) miejsca w grze podwójnej kobiet w kat. (...) w Mistrzostwach Świata w (...), które odbyły się w okresie (...) listopada 2017 r. w U. w K. Do wniosku dołączono pisemne zobowiązanie Skarżącej do realizacji opracowanego przez P. programu przygotowań do Mistrzostw Europy i do udziału w tych zawodach, a także dokument potwierdzający osiągnięcie prze Skarżącą ww. wyniku sportowego.

Decyzją z (...) stycznia 2018 r. Minister Sportu i Turystyki odmówił przyznania Skarżącej stypendium sportowego. Wskazał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 32 ust. 1i ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1463 i 1600). Z przepisu tego wynika, że warunkiem przyznania członkowi kadry narodowej stypendium sportowego jest udział w zawodach, o których mowa w ust. 1a, co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych, co najmniej 12 osób, w a konkurencjach zespołowych, co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. Tymczasem z komunikatu ze wskazanych Mistrzostw Świata wynika, że w konkurencji gra podwójna kobiet w kategorii (...) startowało 7 zespołów deblowych utworzonych z 14 zawodniczek, a zatem startowało 7 zespołów par deblowych, a nie wymaganych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg.

Skarżąca (reprezentowana przez opiekuna prawnego) złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła m.in., że stosownie do art. 9 ustawy z 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2017 r., poz. 1600; dalej zwanej "ustawą zmieniającą") zmiany przepisów regulujących kwestie związane z przyznaniem stypendium sportowego weszły w życie od 28 listopada 2017 r., a zatem znowelizowane przepisy, w tym art. 32 ust. 1i ustawy o sporcie, nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż wynik Skarżącej na Mistrzostwach Świata został uzyskany (...) listopada 2017 r.

Decyzją z 30 marca 2018 r. Minister Sportu i Turystyki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) oraz art. 32 ust. 1, ust. 1i oraz ust. 5 ustawy o sporcie, utrzymał w mocy swoją decyzję z (...) stycznia 2018 r. Minister Sportu i Turystyki stwierdził, że skoro w momencie wszczęcia postępowania obowiązywały przepisy ustawy o sporcie po nowelizacji dokonanej ustawą zmieniającą, które weszły w życie 29 listopada 2017 r. i nie było przepisu przejściowego, który wyłączałby stosowanie nowych przepisów ustawowych, to organ był obowiązany zastosować w odniesieniu do Skarżącej przepisy ustawy o sporcie w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, jako powszechnie obowiązujące na dzień wszczęcia tego postępowania. Zdaniem Ministra Sportu i Turystyki, dla kwestii zastosowania tych przepisów nie miała znaczenia okoliczność, że wynik sportowy stanowiący podstawę ubiegania się o przedmiotowe stypendium został przez Skarżącą uzyskany (...) listopada 2017 r.

Skarżąca złożyła do WSA skargę na decyzję z 3(...) marca 2018 r. Zarzuciła m.in. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 32 ustawy o sporcie w jej brzmieniu obowiązującym od 29 listopada 2017 r. w sytuacji, gdy należało zastosować ów przepis w brzmieniu obowiązującym do 28 listopada 2017 r.

WSA uwzględnił skargę.

WSA stwierdził, że zasadniczy spór między stronami dotyczył tego, jakie przepisy powinny być zastosowane w sprawie, skoro zawody odbyły się przed wejściem w życie nowelizacji ustawy o sporcie, zaś wniosek o przyznanie stypendium sportowego został złożony po wejściu w życie nowelizacji ustawy o sporcie.

WSA wskazał, że ustawa o sporcie w brzmieniu obowiązującym w dniu rozgrywania zawodów sportowych, czyli (...) listopada 2017 r. w zdaniu 2 art. 32 ust. 1 stanowiła, że stypendium sportowe może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach. Ponadto w art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie przewidziano kryterium kierowania się miejscem zajętym przez członka kadry narodowej we współzawodnictwie międzynarodowym. WSA stwierdził, że poza wskazanymi kryteriami ustawodawca nie ustanowił innych warunków, od których spełnienia uzależniałby otrzymanie stypendium przez sportowca.

Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2014 r. (sygn. akt II GSK 35/13) i powołane w nim orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, WSA stwierdził, że w zakresie zasady lex retro non agit konieczne jest rozróżnienie retrospektywności od rzeczywistej retroaktywności prawa. W przypadku tej pierwszej nowo ustanowione normy nie są stosowane do zdarzeń zaistniałych przed ich wejściem w życie, ale tylko - w sposób prospektywny - modyfikują sytuację podmiotów, wprowadzając zmianę na przyszłość. WSA wskazał, że w ocenie Trybunału Konstytucyjnego o retroaktywności nie można również mówić wówczas, gdy nowo ustanowione normy regulują prospektywnie następstwa tzw. zdarzeń w toku - do naruszenia zasady retroaktywności nie dochodzi w sytuacji, gdy nowe przepisy od dnia ich wejścia w życie stosuje się do mających charakter ciągły i trwających nadal zdarzeń zapoczątkowanych pod rządami dawnych przepisów, natomiast o naruszeniu zasady retroaktywności można byłoby mówić, gdyby nowej ustawie nadano moc obowiązującą wobec stosunków prawnych zaistniałych i trwających w czasie do wejścia nowej ustawy w życie.

Zdaniem WSA, w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze stanem faktycznym zamkniętym, bowiem zawody sportowe odbyły się i zakończyły przed wejściem w życie nowelizacji. Wobec tego w stanie faktycznym sprawy należało zastosować art. 32 ustawy o sporcie w brzmieniu obowiązującym do 28 listopada 2017 r. W konsekwencji WSA za słuszne uznał stanowisko Skarżącej, że nie ma znaczenia fakt, że złożenie wniosku o przyznanie stypendium miało miejsce w grudniu 2017 r., skoro Skarżąca zdobyła medal na zawodach rozgrywanych w dniach od (...) do (...) listopada 2017 r., a zatem wniosek powinien być rozpoznany w oparciu o treść art. 32 ustawy o sporcie w brzmieniu obowiązującym do 28 listopada 2017 r.

Minister Sportu i Turystyki złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi (ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania), a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, to jest:

1. art. 32 ust. 1-7, w tym art. 32 ust. 1i ustawy o sporcie, zgodnie z którym warunkiem przyznania członkowi kadry narodowej stypendium sportowego jest m.in. udział w danych zawodach "w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg", przez błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia przez WSA, że przepis ten nie ma zastosowania w sprawie w jego brzmieniu obowiązującym od 29 listopada 2017 r. oraz że organ powinien był stosować przepisy art. 32 w brzmieniu obowiązującym do 28 listopada 2017 r.;

2. art. 9 ustawy zmieniającej przez błędną wykładnię i uznanie, że znowelizowane przepisy art. 32 ustawy o sporcie nie mają zastosowania w sprawie, pomimo ich wejścia w życie, zgodnie z ww. art. 9 ustawy zmieniającej, w dniu 29 listopada 2017 r.

W uzasadnieniu Minister Sportu i Turystyki przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie, oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tych granicach, należało przyjąć, że jest ona niezasadna.

Skarga kasacyjna organu została skierowana przeciwko wyrokowi WSA, którym uznano za wadliwe stanowisko Ministra Sportu i Turystyki, odmawiające Skarżącej (członkini kadry narodowej w (...)) przyznania stypendium sportowego ze względu na niespełnienie przez nią warunku udziału w zawodach międzynarodowych (Mistrzostwach Świata w (...)), w których brało udział co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg, tzn. niespełnienie przesłanki z art. 32 ust. 1i ustawy o sporcie po nowelizacji.

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na naruszeniu prawa materialnego i zmierzają do zakwestionowania istoty stanowiska WSA, który stwierdził, że art. 32 ust. 1i ustawy o sporcie po nowelizacji nie miał zastosowania w sprawie Skarżącej, gdyż zdarzenie stanowiące o spełnieniu warunku przyznania jej stypendium sportowego miało miejsce przed wejściem w życie znowelizowanej ustawy o sporcie, która w art. 32 ust. 1i wprowadziła warunek co najmniej 8-zespołowej obsady danej konkurencji (udział co najmniej 8 państw).

WSA wskazał, że zasadniczy spór dotyczący kwestii jakie przepisy należy w sprawie zastosować, skoro zawody odbyły się przed wejściem w życie nowelizacji ustawy o sporcie, zaś wniosek o przyznanie stypendium został złożony po jej wejściu w życie należy rozstrzygnąć na rzecz prawa "starego", gdyż mamy do czynienia z tzw. stanem faktycznym zamkniętym, a nie otwartym, do którego należałoby w świetle Konstytucji, orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także głosu nauki zastosować nowe prawo. Zastosowanie prawa starego – w tym przypadku względniejszego, będzie stanowić również wyraz konstytucyjnej zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa.

To stanowisko kwestionuje skarga kasacyjna Ministra Sportu i Turystyki, wskazując że w momencie wszczęcia postępowania obowiązywały już przepisy ustawy o sporcie po nowelizacji. W związku z tym oraz wobec braku przepis przejściowego wprowadzonego przez ustawodawcę, który wyłączałby stosowanie nowych przepisów ustawowych (w szczególności art. 32 i nast. ustawy o sporcie) organ był zobowiązany zastosować przepisy tej ustawy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

W sprawie mamy zatem do czynienia z problemem prawa międzyczasowego (intertemporalnego), który powinien rozstrzygnąć prawodawca. Jeżeli jednak, co przyznaje sam Minister Sportu i Turystyki, ustawodawca tego nie uczyni, problem musi rozstrzygnąć organ stosujący prawo. Ponieważ w prawie administracyjnym brak jest skodyfikowanych reguł prawa międzyczasowego, stosuje się reguły wyinterpretowane z Konstytucji RP (podstawowa zasada wywodzona z art. 2 Konstytucji – lex retro non agit), a także z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz sądów. W doktrynie podjęto również wysiłki sformułowania tych zasad, jednak żadna nie ma charakteru wiodącego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwała składu 7 sędziów z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06) wyrażono pogląd, że gdy nowa ustawa nie reguluje kwestii intertemporalnych, "lukę" tę powinny wypełnić w drodze wykładni organy stosujące prawo. Jak wskazał dalej Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych może polegać na przyjęciu jednej z trzech zasad: po pierwsze - bezpośredniego działania nowego prawa, według której nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje także wszelkie zdarzenia z przeszłości; po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to, mimo wejścia w życie nowych regulacji, ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie - zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń sprzed wejścia w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom (por. również wyrok, na który powołano się w cytowanej uchwale tj. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 31 stycznia 2005 r., sygn. akt P 9/04, OTK 2005, nr 1/A, poz. 9, odsyłający w uzasadnieniu do J. Mikołajewicz: Prawo intertemporalne. Zagadnienia teoretycznoprawne, Poznań 2000, s. 62). Podkreśla się jednak, że w sytuacji gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy. Przeciwko obiegowo pojmowanej zasadzie stosowania tzw. prawa nowego wypowiadał się również Trybunał Konstytucyjny. W wyroku z 9 czerwca 2003 r. (sygn. akt SK 12/03) Trybunał podkreślił, powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo, że "przy retroakcji niewłaściwej (zasada bezpośredniego działania nowego prawa dla stosunków powstałych pod działaniem prawa dotychczasowego, retrospekcja) Trybunał Konstytucyjny uznaje, że ustawodawca może korzystać z zasady bezpośredniego działania prawa, jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć z interesem jednostki (...)". Jednak Trybunał wskazał dalej, że "obiegowo przyjmowana teza, jakoby istniało swoiste >>domniemanie<< przemawiające za bezpośrednim działaniem prawa nowego jest – obecnie znacznym konstytucyjnym uproszczeniem. (...) Mówiąc inaczej: na tle utrwalonego stanowiska TK na wypadek kolizji bezpośredniego działania ustawy nowej i interesu jednostki można mówić raczej o odwróceniu »domniemania« przemawiającego za zasadą bezpośredniego działania ( retrospektywności). Ta ostatnia dochodzi do głosu tylko na wypadek wykazania wyraźnie ważnego interesu publicznego. Sprawdzenia (analizy), czy w danym wypadku taki ważny interes występuje, dokonuje organ stający wobec wątpliwości intertemporalnej, a więc Trybunał Konstytucyjny lub sąd orzekający. Tak więc w świetle orzecznictwa TK kwestię intertemporalną o tyle tylko rozwiązuje się optując za zasadą stosowania ustawy nowej, o ile przemawia za tym konieczność ochrony innych konstytucyjnie uznanych praw, wartości czy interesów i pod warunkiem zastosowania procedur umożliwiających zainteresowanym dostosowania się do zaistniałej sytuacji (wyrok z 15 września 1998 r., K 10/98, OTK ZU nr 5/1998, poz. 64)".

Słusznie zatem w rozpoznawanej sprawie WSA przyjął, że właściwym stanem prawnym, według którego powinna zostać dokonana ocena, czy udział Skarżącej w zawodach międzynarodowych spełniał warunki do uzyskania stypendium sportowego była ustawa o sporcie przed nowelizacją. Minister Sportu i Turystyki nie wskazał, aby istniał jakiś szczególny interes publiczny, który w tym wypadku górował nad interesem Skarżącej do otrzymania stypendium sportowego, przyczyniającego się i wspierającego jej przygotowania do dalszych zawodów międzynarodowych.

Nie można w tym miejscu zgodzić się też z autorem skargi kasacyjnej, że – wbrew stanowisku WSA – żądanie Skarżącej nie było związane z tzw. stanem faktycznym zamkniętym. Zdarzenie prawne, z którym Skarżąca wiąże swoje prawo do otrzymania stypendium sportowego, tzn. udział w Mistrzostwach Świata w (...) i zajęcie przez nią trzeciego miejsca w grze podwójnej kobiet, miało miejsce w całości podczas poprzedniego stanu prawnego i musi być oceniane zgodnie z nim. Skarżąca podejmując określone działania (udział w zawodach) mogła je dostosować tylko do obowiązującego wówczas stanu prawnego. Trafnie zatem WSA stwierdził, że jej wniosek winien być rozpoznany w oparciu o treść art. 32 ustawy o sporcie w brzmieniu obowiązującym do 28 listopada 2017 r.

Takie rozstrzygnięcie nie narusza art. 9 ustawy zmieniającej, ani art. 6 kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP (powoływane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej). Stosownie do art. 9 ustawy zmieniającej ustawa (o sporcie) wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 6 - 10, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Poza tym przepisem wprowadzającym ustawodawca nie zamieścił żadnych przepisów przejściowych.

Organy, zgodnie z art. 6 kpa, działają na podstawie przepisów prawa. Zasada praworządności nie może jednak być pojmowana wyłącznie jako obowiązek orzekania na podstawie przepisów aktualnie obowiązujących, bez żadnej dodatkowej refleksji co do czasowego zasięgu obowiązywania prawa. Orzekanie na podstawie stanu prawnego aktualnego w dacie wydania decyzji, to również uwzględnianie, co oczywiste, reguł kolizyjnych porządku czasowego w obowiązywaniu norm prawnych.

Nie zasługuje też na akceptację argumentacja skargi kasacyjnej, zmierzająca do wykazania, że nie doszło do niekorzystnej zmiany przyznawania stypendiów sportowych – po 29 listopada 2017 r. WSA trafnie w tym względzie wskazał, że poprzedni stan prawny był korzystniejszy dla starających się o stypendia sportowe zawodników, gdyż wymóg uczestniczenia w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym został zaostrzony o wymóg uczestniczenia w takich zawodach co najmniej 8 państw w danej konkurencji - w przepisach rangi ustawowej – w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą zmieniającą, która weszła w życie 29 listopada 2017 r. Dopiero bowiem od tej daty obowiązuje sporny art. 32 ust. 1i ustawy o sporcie, wcześniej surowsze w stosunku do przepisów ustawowych kryteria uczestniczenia w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym (dodatkowy wymóg uczestniczenia co najmniej 8 państw) były zamieszczone w rozporządzeniu Ministra Sportu z 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej. WSA, wyrażając opinię prawną, wiążącą dla organu w zw. z art. 153 ppsa, powołał się w rozpoznawanej sprawie na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym ten Sąd odmówił zastosowania art. 5 § 1 ww. rozporządzenia, wobec uznania, że zaostrzone kryterium dla przyznania stypendium sportowego zostało umieszczone w rozporządzeniu z przekroczeniem upoważnienia ustawowego i będąc niezgodnym z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie naruszał art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, jak również art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, uchybiając zasadzie równości w stosunku do sportowców niepełnosprawnych. Tak więc słusznie WSA przyjął, mając na uwadze także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane na jego gruncie, że poprzedni stan prawny, w którym w przepisach ustawy brak było zaostrzonego wymogu udziału określonej liczby państw w zawodach dla zrealizowania się przesłanki otrzymania stypendium sportowego, był korzystniejszy dla Skarżącej.

Z tych wszystkich względów, uznając skargę kasacyjną za niezasadną, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w punkcie 1. sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), zasądzając od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz Skarżącej 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego udzielonego przez adwokata, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA.