Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 787/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 252
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku i. Spółka z o.o. z siedzibą w G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi i. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia - pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy -


UZASADNIENIE

Skarżąca - i. Spółka z o.o. z siedzibą w G. , wnioskiem zawartym w piśmie z 12 stycznia 2016 r., zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych.

Referendarz sądowy pismem z 9 lutego 2016 r. wezwał Skarżącą do nadesłania wypełnionego formularza PPPr w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie zobowiązano ją do złożenia wskazanych w piśmie dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu majątkowego oraz dochodów. Wraz z wezwaniem, o którym mowa wyżej, przesłano Skarżącej formularz PPPr.

W odpowiedzi Skarżąca złożyła wprawdzie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, niemniej uczyniła to nie na wystosowanym do niej nowym jego wzorze, tylko na wzorze już nieaktualnym.

Zarządzeniem z dnia 29 lutego 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu referendarz wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Skarżący, mimo prawidłowego wezwania i przesłania właściwego (aktualnego) urzędowego formularza PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył na nieobowiązującym formularzu.

Na powyższe zarządzenie, Skarżąca złożyła w terminie sprzeciw, w którym wniosła o uchylenie ww. zarządzenia oraz zwolnienie z kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.

Zgodnie z przepisem art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 2 ustawy ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r. poz.658) do postępowań w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, zainicjowanych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stosuje się przepis art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej powołaną ustawą.

W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób prawnych – załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a.

W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący, mimo prawidłowego wezwania i przesłania właściwego (aktualnego) formularza PPF, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na obowiązującym formularzu. Wniosek z dnia 22 lutego 2016 r. nie został złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.

Wyjaśnić należy, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. utraciło moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245). W dacie wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie warunki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy określało ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257).

Zdaniem Sądu, nie czyni zadość obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób określony w art. 252 § 2 p.p.s.a., złożenie takiego wniosku na formularzu według nieobowiązującego już wzoru. Oceny takiej nie może zmienić "podobieństwo" obowiązującego formularza, z formularzem już nieaktualnym, w zakresie rubryk odnoszących się do sytuacji majątkowej i dochodach podmiotu wnioskującego o przyznanie prawa pomocy.

Podkreślić przy tym trzeba, że prawidłowy (aktualny) formularz załączono do wezwania, lecz Skarżący z niego nie skorzystał. Skoro obecnie obowiązujący wzór formularza wniosku został doręczony Skarżącemu, brak było podstaw do ponowienia tego doręczenia.

Reasumując, nie sposób przyjąć, że strona w sytuacji, gdy obowiązuje nowy wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, wciąż może posłużyć się formularzem według nieaktualnego wzoru. Przyjęcie takiego stanowiska pozostawałoby w sprzeczności z prawem i przekreślałoby sens zmiany tego prawa dokonanej rozporządzeniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Jednocześnie jednak Sąd podkreśla, że powyższe nie pozbawia Skarżącego prawa do ponowienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, który powinien być złożony na właściwym (aktualnym) formularzu.

Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 257 w związku z art. 252 p.p.s.a. i art. 260 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie.