Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2405/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. i M. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących J. i M. N. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 2405/06

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją

z dnia [...] czerwca 2006r. działając na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia

24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.)

oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego – zwanej dalej kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) udzielił J. i M. N. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczo – garażowego, wybudowanego na działkach oznaczonych Nr ew. [...] i [...], obr. 22 położonych w S. przy ul. G.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że inwestor wnioskiem z dnia

22 listopada 2005r. wystąpił o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczo – garażowego, załączając dokumenty z których wynika, iż nadaje się

on do użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem.

Nadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. ustalił, że samowola budowlana dotycząca budynku gospodarczo – garażowego została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995r. a więc w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy Prawa budowlanego z 1974r.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła Z. K. O. twierdząc,

że w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z dnia

7 lipca 1994r., ponieważ w spornym budynku były prowadzone prace po 2000r.

Skarżąca zarzuciła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego

w M., iż wydał pozwolenie na użytkowanie samowoli budowlanej

w oparciu o zbyt wąski materiał dowodowy, zaś sama inwestycja powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia oraz ma niekorzystny wpływ na otoczenie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118) decyzją z dnia

[...] października 2006r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M.w całości i przekazał sprawę

do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, zarzucając jej naruszenie

art. 7 i 77 kpa.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. nie dokonał ustaleń czy usytuowanie niniejszego budynku gospodarczo – garażowego jest zgodne z przepisami techniczno – budowlanymi z daty jego budowy, zwłaszcza z § 13 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki

(Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.).

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nadto,

że inwentaryzacja spornego budynku gospodarczo – garażowego zawiera jedynie ocenę stanu technicznego elementów konstrukcyjnych oraz rozwiązań budowlanych zabezpieczających obiekt i budynek sąsiedni przed wpływami atmosferycznymi.

Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli J. i M. N. wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 35 § 1 i 3 kpa, art. 10 § 1 kpa,

art. 40 § 2 kpa, art. 138 § 2 kpa twierdząc, że dokonanie pełnej analizy stanu faktycznego w sprawie mogło zostać przeprowadzone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego bez konieczności przekazywania

jej do organu I instancji.

Skarżący wskazali, że przesłanka będąca podstawą uchylenia decyzji organu

I instancji mówiąca o niedokonaniu ustaleń zgodności obiektu z § 13 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia

3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że sporny budynek wykonany jest zgodnie ze sztuką budowlaną

i nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia użytkowników, jest zgodny z przepisami w/w Rozporządzenia.

Zdaniem skarżących organ I instancji wnikliwie przeprowadził postępowanie

i wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie

pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę na decyzję

lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego

lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, kontrolowane rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadło z naruszeniem przepisów prawa procesowego, skutkującym jego uchyleniem.

Na wstępie należy podkreślić, że przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji zgodnie z art. 138 § 2 kpa jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i niedopuszczalna jest wykładania rozszerzająca tego przepisu.

Decyzja kasacyjna może być podjęta tylko w sytuacjach określonych w w/w przepisie. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w I instancji,

nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Organ orzekający wydając decyzję kasacyjną winien dokonać oceny zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego w aspekcie jego zupełności i dopiero

na tej podstawie, w sposób umotywowany, wskazać jakie okoliczności nie zostały udowodnione. W przypadku gdy organ II instancji uzna postępowanie dowodowe

za niewystarczające, to nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że dana okoliczność wymaga udowodnienia, lecz winien podać, dlaczego przeprowadzone dotychczas dowody uważa za nieprzydatne, bądź niewystarczające i wskazać, w jakim kierunku postępowanie dowodowe winno być przeprowadzone celem jego uzupełnienia. Trzeba przy tym pamiętać, że jeżeli zakres zaleconego uzupełnienia postępowania dowodowego nie odpowiada "znacznej części" w rozumieniu art. 138 § 2 kpa, dowody powinien przeprowadzić organ odwoławczy.

Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy Sąd stwierdza,

że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. winien

w sposób jednoznaczny i niebudzący żadnych wątpliwości określić własne stanowisko w kwestii wadliwości postępowania przed organem I instancji, czego organ odwoławczy nie uczynił. Dodatkowo organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej powinien wskazać przyczyny niezastosowania art. 136 kpa (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999r. sygn. akt: III RN 9/99, OSNP 2000/9/338). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 136 kpa ma bowiem kompetencje

do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania co wyłącza dopuszczalność kasacji decyzji.

Organ odwoławczy w zasadzie ograniczył się do stwierdzenia, że organ powiatowy nie dokonał pełnej analizy stanu faktycznego sprawy, czym naruszył

art. 7 i 77 kpa.

W ocenie Sądu nie jest to okoliczność uzasadniająca uchylenie decyzji organu

I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W zaskarżonej decyzji nie wykazano, by zachodziła potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w jakimkolwiek zakresie.

Przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji wskazane w zaskarżonej decyzji nie odpowiadają przesłankom określonym w art. 138 § 2 kpa.

Podkreślić należy, iż rzeczą organu odwoławczego było wyjaśnienie,

na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy usytuowanie przedmiotowego budynku jest zgodne z przepisami techniczno – budowlanymi obowiązującymi w dacie jego budowy.

O ile, w ocenie organu II instancji postępowanie dowodowe jest niewystarczające, czy też przeprowadzone dowody podlegają ocenie odmiennej od już dokonanej, to rzeczą organu odwoławczego jest danie temu wyrazu poprzez szczegółowe odniesienie się do wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

Zaskarżona decyzja nie zawiera w tym względzie elementów uzasadnienia,

o jakich mowa w art. 107 § 3 kpa.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponadto na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt II wyroku natomiast orzeczenie o kosztach postępowania zapadło w oparciu o art. 200 powyższej ustawy.