Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 414/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 720/09 oddalające wniosek w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych od skargi kasacyjnej oraz odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. Z. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z dnia 28 stycznia 2010 r. o odrzuceniu skargi A. Z. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2009 r., skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych od skargi kasacyjnej na powyższe postanowienie Sądu oraz ustanowienie adwokata do sporządzenia przedmiotowej skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem i małoletnią córką. Skarżąca i jej mąż uzyskują stałe dochody z tytułu umowy o pracę oraz z najmu lokalu w łącznej wysokości ok. 15760 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawczyni wskazała, że jest właścicielką trzech mieszkań o powierzchni: 70 m2, 54 m2 i 46 m2 i nie posiada oszczędności.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1 oddalił wniosek w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych od skargi kasacyjnej, a w pkt 2 odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Jak wskazał Sąd w związku ze złożonym przez skarżącą w dniu 16 lutego 2010 r. zażaleniem na postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2010 r., którym odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, zasadność powyższego postanowienia będzie przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odrębnie natomiast należy rozpoznać wniosek skarżącej w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Wniosek w tym zakresie nie jest zasadny. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie można uznać, iż A. Z. , ubiegająca się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu wykazała okoliczności uzasadniające przyznanie jej prawa pomocy w tym zakresie. Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy uzasadnia odmowę przyznania stronie prawa pomocy. Sytuacja majątkowa i osobista wnioskodawcy rozważana pod kątem obowiązku poniesienia kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika nie jest tego rodzaju, by uzasadnionym było twierdzenie, że poniesienie tych kosztów wiązać się będzie dla strony z niebezpieczeństwem, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika z przedłożonych dokumentów oraz oświadczenia złożonego w formularzu wniosku skarżąca oraz jej mąż uzyskują stałe dochody w łącznej wysokości 15.760 zł brutto miesięcznie. Należy mieć na uwadze, iż na utrzymaniu skarżącej pozostaje jedno dziecko. Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że z posiadanych środków pieniężnych skarżąca jest w stanie, bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym swojej rodziny, ponieść koszty związane z ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.

Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie podnosząc, że odmowa przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego do wniesienia skargi kasacyjnej pozbawia ją faktycznej możliwości wniesienia skargi na postanowienie Ministra Gospodarki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę.

Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób, które wykażą, że znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.

Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na okoliczności sprawy niniejszej należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej ją do przyznania prawa pomocy. Jak wynika z ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem i małoletnią córką. Wnioskodawczyni i jej mąż uzyskują stałe dochody z tytułu umowy o pracę oraz z najmu lokalu w łącznej wysokości ok. 15.760 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawczyni jest właścicielką trzech mieszkań o powierzchni: 70 m2, 54 m2 i 46 m2. Mając na uwadze osiągane przez skarżącą dochody oraz jej stan majątkowy należy stwierdzić, że skarżącej nie można potraktować jako osoby ubogiej, której środki do życia są ograniczone i która nie jest w stanie ponosić kosztów sądowych czy też kosztów wynajęcia profesjonalnego pełnomocnika.

W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. odmówił A. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.