Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 802/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7;  art. 77 par. 1;  art. 80;  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 23a
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1494
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych
article: art. 92c
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1;  par. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 159 poz 1128
law: Rozporzadzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart  kierowców oraz warunków przechowywania tych danych.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1  art. 10 ust. 5 lit. a
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant Ewa Pąsiek po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. (nr [...]) Główny Inspektor Transportu Drogowego – po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji O. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. (nr [...]) nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1 000 zł – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy powołał się na:

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267),

- art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.),

- Lp. 6.3.12 i Lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym,

- rozdział I lit. s) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.),

- § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.),

- art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.),

- art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 ze zm.).

Według organu odwoławczego, karę pieniężną nałożono za:

• naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd,

• naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę.

Ustalenia w tym zakresie poczyniono na podstawie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2012 r. na odcinku drogi krajowej nr [...], w miejscowości O., pojazdu marki [...] o nr rej. [...] (wraz z naczepą o nr rej. [...]), którym kierował W. H.

Pojazdem wykonywany był krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy M. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" M. S., [...], [...] K.

Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia [...] lutego 2012 r. (nr [...]).

Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] marca 2012 r. (nr [...]) nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1 000 złotych za stwierdzone w sprawie naruszenia.

W postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji utrzymał pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie w mocy.

W wyniku skargi przedsiębiorcy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r. (III SA/Wr 498/12) uchylił zaskarżoną decyzję.

Skarga kasacyjna organu odwoławczego została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 maja 2013 r.

Z tych powodów organ drugiej instancji przystąpił do ponownego rozpoznania odwołania strony z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Strona podniosła, że obowiązek terminowego pobierania danych spoczywa na jej pracowniku, który wyjaśnił, że dane z urządzenia rejestrującego zostały prawidłowo pobrane w dniu [...] lutego 2011 r., tyle że zostały nieprawidłowo zapisane. Według przedsiębiorcy, dane z karty kierowcy zostały pobrane w dniu [...] stycznia 2012 r., co potwierdza obraz z programu Tachomatt.

Skarżący wskazał, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki ujęte w art. 92c ustawy o transporcie drogowym wskutek powierzenia obowiązku wczytywania danych pracownikowi.

Organ odwoławczy przywołał najpierw art. 92a ustawy o transporcie drogowym, według którego podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

I. Główny Inspektor Transportu Drogowego scharakteryzował najpierw "naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd".

Stosownie do dyspozycji art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Według art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych, minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r., str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe.

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.), dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera:

1) co najmniej raz na 90 dni;

2) natychmiast:

a) przed trwałym bądź okresowym przekazaniem pojazdu innemu podmiotowi,

b) w sytuacji wadliwego funkcjonowania bądź uszkodzenia tachografu cyfrowego, umożliwiających jednakże pobranie zarejestrowanych w nim danych,

c) w przypadku wycofania pojazdu z tachografem cyfrowym z użytkowania;

3) w oznaczonym terminie – w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty.

Według zaś § 3 ust. 2 tego aktu, dane z tachografu cyfrowego mogą być pobierane częściej niż co 90 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy.

Użyte w rozporządzeniu określenie "pobieranie danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy" oznacza pobieranie danych, o którym mowa w rozdziale I lit. s) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu).

Stosownie zaś do postanowień definicji zawartej w rozdziale I lit. s) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (Wymagania dotyczące budowy, badań, instalacji i kontroli, I. Definicje) "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006.

Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców.

Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Wczytywanie danych z pliku zawierającego dane szczegółowe dotyczące prędkości nie jest konieczne do ustalenia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, ale może być wykorzystane do innych celów, takich jak dochodzenie w sprawie wypadku.

Sankcją za "naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd" jest kara pieniężna w wysokości 500 zł (Lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy – w postaci protokołu kontroli, wydruku podpisu cyfrowego pliku, raportu danych tachografu, wezwania z dnia [...] lutego 2012 r. dotyczącego przesłania plików danych z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego, zawartego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego, danych zapisanych na płycie CD dostarczonej przez organ pierwszej instancji – wskazuje, że przedsiębiorca nie dokonał wczytania danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...].

Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2012 r. organ pierwszej instancji wezwał stronę do przedłożenia dowodów w postaci plików danych cyfrowych potwierdzających wczytywanie danych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rejestracyjnym [...], w okresie od lipca 2011 r. do lutego 2012 r. Strona nie wykonała tego wezwania.

Ponadto w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wyjaśnił, że dane z tachografu zostały pobrane, jednak po weryfikacji podczas kontroli drogowej okazało się, że dane z pojazdu nie zostały prawidłowo zapisane.

Zaznaczyć jedynie należy, że organ odwoławczy wezwał (pismo z dnia [...] czerwca 2012 r.) stronę wyłącznie o przedstawienie danych z karty kierowcy, co nie dotyczy opisywanego naruszenia.

Organ drugiej instancji zauważył, że załączony do odwołania obraz z programu Tachomatt oraz dołączona do pisma strony z dnia [...] czerwca 2012 r. płyta CD, dotyczą kolejnego uchybienia przedsiębiorcy – naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – w związku z czym zarówno obraz z programu Tachomatt, jak i dane zawarte na płycie CD nie zawierają żadnych danych dotyczących urządzenia rejestrującego.

Organ odwoławczy podkreślił, że pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. wzywał stronę o przesłanie danych jedynie z karty kierowcy W. H. za okres od [...] stycznia do [...] lutego. Również przesłana – z pismem z dnia [...] maja 2012 r. – przez organ pierwszej instancji płyta CD zawiera wyłącznie dane z karty kierowcy i tachografu pobrane przez organ pierwszej instancji podczas kontroli drogowej (w dniu [...] lutego 2012 r.).

II. W kolejnej wypowiedzi Główny Inspektor Transportu Drogowego uzasadnił "naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę".

Organ odwoławczy przywołał najpierw art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006, według którego przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Stosownie do treści art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych, minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe.

Zgodnie z § 4-6 rozporządzenia w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, dane z karty kierowcy podmiot pobiera:

1) co najmniej raz na 28 dni;

2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy;

3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe;

4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy;

5) w oznaczonym terminie – w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty.

Dane z karty kierowcy mogą być pobierane częściej niż co 28 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy.

Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, pobieranie danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, to pobieranie danych, o których mowa w rozdziale I lit. s) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

Według zaś postanowień rozdziału I lit. s) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców. Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Wczytywanie danych z pliku zawierającego dane szczegółowe dotyczące prędkości nie jest konieczne do ustalenia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, ale może być wykorzystane do innych celów, takich jak dochodzenie w sprawie wypadku.

Sankcją za naruszenie z Lp. 6.3.11 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym jest kara pieniężna w wysokości 500 zł.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy – w postaci protokołu kontroli, wydruku podpisu cyfrowego pliku, raportu danych tachografu, wezwania z dnia 2 lutego 2012 r. w przedmiocie przesłania plików danych z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego, zawartego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego, danych zapisanych płycie CD dostarczonej przez organ pierwszej instancji, obrazu z programu Tachomatt, będącego załącznikiem do odwołania z dnia [...] kwietnia 2012 r., jak i danych przesłanych na płycie CD przez stronę z pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. – wskazuje, że przedsiębiorca nie dokonał wczytania danych z karty kierowcy W. H.

Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2012 r. organ pierwszej instancji wezwał stronę do przedłożenia dowodów w postaci plików danych cyfrowych potwierdzających wczytywanie danych z karty kierowcy W. H. w okresie od lipca 2011 r. do lutego 2012 r. Strona nie wykonała tego wezwania.

Ponadto organ odwoławczy wezwał stronę pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. do przesłania pobranych w okresie od dnia [...] stycznia do dnia [...] lutego 2012 r. danych z karty kierowcy W. H. Strona dołączyła do pisma z dnia [...] czerwca 2012 r. i przesłała organowi dwa pliki na płycie CD.

Plik JPG (obraz programu Tachomatt), którego wydruk również załączono do odwołania, nie daje podstaw do stwierdzenia w jakim okresie dokonano odczytu z karty kierowcy. Plik ten stanowi jedynie informację strony.

Drugi plik na płycie CD, utworzony w dniu [...] czerwca 2012 r., również nie potwierdza, by przedsiębiorca w okresie od dnia [...] stycznia do dnia [...] lutego 2012 r. wczytywał dane kierowcy.

Organ odwoławczy zauważył, że strona była zobowiązana przedstawić plik z danymi, które zostały pobrane w okresie od dnia [...] stycznia do dnia [...] lutego 2012 r.

Strona nie przedstawiła ani organowi pierwszej, ani organowi odwoławzemu dowodu w postaci plików danych, które zostały pobrane z karty kierowcy W. H. w okresie od dnia [...] stycznia do dnia [...] lutego 2012 r.

Również przesłana z pismem z dnia [...] maja 2012 r. przez organ pierwszej instancji płyta CD zawiera wyłącznie dane z karty kierowcy i tachografu, pobrane przez organ pierwszej instancji podczas kontroli drogowej, tj. w dniu [...] lutego 2012 r.

Mając na uwadze przesłany przez stronę wraz z odwołaniem obraz z programu Tachomatt oraz dwa pliki na płycie CD dołączone do pisma z dnia [...] czerwca 2012 r., organ odwoławczy zauważył, że strona zobowiązana była do przedstawienia oryginalnych plików, w formacie z podpisem cyfrowym, powstałych w okresie poprzedzającym kontrolę drogową, czyli od dnia [...] stycznia do dnia [...] lutego 2012 r.

Zgodnie z przywołanymi wcześniej przepisami prawa materialnego, dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Ponadto strona zobowiązana była do przedstawienia plików cyfrowych, a nie dowolnie przez siebie określonych dokumentów.

Ponieważ przedstawiony przez stronę (jako załącznik do odwołania) obraz z programu Tachomatt oraz tożsamy plik JPEG przesłany na płycie CD z pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. nie zostały zapisane w formacie pliku cyfrowego, przeto nie mogą potwierdzać wykonania obowiązku wczytywania przez stronę danych z karty kierowcy.

Ponadto drugi plik na płycie CD, przesłany z pismem z dnia [...] czerwca 2012 r., został utworzony [...] czerwca 2012 r., a więc również nie potwierdza, że przedsiębiorca w okresie od dnia [...] stycznia do dnia [...] lutego 2012 r. wczytywał dane z karty kierowcy.

Zdaniem organu odwoławczego, dowolne wyczytywanie danych nie wypełnia obowiązku jaki nakładają na przedsiębiorcę przepisy prawa.

Według § 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, przez pobieranie danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy rozumie się pobieranie danych, o którym mowa w rozdziale I lit. s) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

Zgodnie z rozdziałem I lit. s) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców. Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Wczytywanie danych z pliku zawierającego dane szczegółowe dotyczące prędkości nie jest konieczne do ustalenia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, ale może być wykorzystane do innych celów, takich jak dochodzenie w sprawie wypadku.

Według postanowień rozdziału I lit. r) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, "podpis cyfrowy" oznacza dane dołączone lub kryptograficzne przekształcenie bloku danych, które umożliwia odbiorcy sprawdzenie autentyczności oraz integralności tego bloku danych.

W związku z tym przedsiębiorca zobowiązany jest do okazania danych zarówno z karty kierowcy, jak i urządzenia rejestrującego, wyłącznie w formacie z podpisem cyfrowym, którego nazwa umożliwia odczytanie daty utworzenia pliku i który – zgodnie z jego przywołaną wcześniej definicją – umożliwia odbiorcy sprawdzenie autentyczności oraz integralności tego bloku danych. Udostępnienie danych w każdym innym formacie nie wypełnia obowiązków pobierania danych o którym mowa w rozdziale I lit. s) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

Z tych względów organ odwoławczy uznał, że zasadne i zgodne z prawem jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 zł za stwierdzone w postępowaniu administracyjnym naruszenie z Lp. 6.3.11 do załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym.

III. Odnosząc się do zarzutów proceduralnych skarżącego, organ odwoławczy uznał, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wypełniono obowiązek wynikający z art. 77 k.p.a. i zgromadzono dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, oraz dopuszczono jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W kwestii naruszenia art. 10 k.p.a. organ odwoławczy uznał argumenty strony za bezpodstawne, albowiem organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania, pouczył go o treści art. 10 § 1 k.p.a., zapewniając stronie czynny udział w postępowaniu, w tym zapewniając stronie prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów praz zgłoszenia żądań.

Strona, pismem z dnia [...] lutego 2012 r., przesłała do organu pierwszej instancji wniosek o wydłużenie terminu do złożenia wyjaśnień oraz dowodów na okoliczność stwierdzonego naruszenia, do dnia [...] lutego 2012 r. Organ uwzględnił ten wniosek.

Organ odwoławczy zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu administracyjnym (pismo z dnia [...] czerwca 2012 r.).

Odnośnie zaś do zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wywiódł, że znowelizowany art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wskazuje na tożsame przesłanki z określonymi w poprzednim stanie prawnym (sprzed [...] stycznia 2012 r.) w art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 tej ustawy.

Organ uznał za zasadne przywołanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. (II GSK 989/08), w którym stwierdzono, że okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami wspomnianych przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć.

Organ odwoławczy wskazał, że aby zwolnić się z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia nie wystarczy jedynie wskazać, że strona zobowiązała pracownika do terminowego wczytywania danych albo, że ze względów technicznych dane z tachografu nie zostały prawidłowo zapisane. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest bowiem prawidłowe zabezpieczenie, sporządzenie właściwej dokumentacji, a następnie jej właściwa kontrola. Zdaniem organ odwoławczego, to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji pracy, w tym obsługi urządzenia rejestrującego, i wobec tego przedsiębiorca ma również obowiązek kontroli tychże działań.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/ 2006 r.

Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006 r.

Stosownie zaś do unormowania zawartego w art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że przesłany przez stronę plik JPG (obraz programu Tachomatt) nie daje podstaw do jednoznacznego stwierdzenia w jakim okresie dokonano odczytu z karty kierowcy. Plik ten stanowi jedynie informację strony.

Również drugi plik utworzony w dniu [...] czerwca 2012 r. nie wypełnia wezwania organu drugiej instancji. Wezwanie strony do przesłania pobranych w okresie od dnia [...] stycznia do dnia [...] lutego 2012 r. danych kierowcy W. H. okazało się bezskuteczne.

W takiej sytuacji nie było podstaw do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. (II GSK 976/09) wskazał, że "jedynie zaistnienie nie dających się przewidzieć zdarzeń lub okoliczności stanowi podstawę do wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Nie ulega więc wątpliwości, że jest to przepis wyjątkowy, odnoszący się do szczególnych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Wskazać należy, że administracyjna kara pieniężna nie jest celem samym w sobie. Prócz niewątpliwego elementu represji zawiera też pierwiastek prewencyjny. Jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy takiej organizacji pracy i postawy zatrudnionych kierowców, by praca tych ostatnich odbywała się w sposób bezpieczny, bez stwarzania zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg a także życia i zdrowia kierowcy. Przepisy o czasie pracy kierowców i jego dokumentowaniu takim właśnie celom służą (...) bezradność przedsiębiorcy w egzekwowaniu obowiązków pracowników, żadną miarą nie może stanowić przesłanki do uznania, że ziściły się wyjątkowe zdarzenia i okoliczności nie dające się przewidzieć. Przedsiębiorca odpowiada wobec organu kontrolnego nie tylko na podstawie przepisów prawa krajowego (np. art. 92 ust. 1 pkt 2 u.t.d.), lecz także przepisów rozporządzeń wspólnotowych. W tym zakresie należy wskazać art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (...) stanowiący, że przedsiębiorstwo transportowe. odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli to naruszenie miało miejsce na terytorium innego państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim."

Dodatkowe zobowiązania do przestrzegania przepisów są jedynie czynnikiem, który może prowadzić do zminimalizowania ryzyka popełnienia naruszeń, a tym samym uniknięcia ponoszenia kar pieniężnych przez przedsiębiorców wykonujących transport drogowy.

Organ odwoławczy zauważył, że wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie.

W konsekwencji stwierdzenie przez uprawnione organy naruszenia konkretnego obowiązku ustawowego prowadzi do nałożenia kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości.

Jeżeli strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie orzeczonej kary, może wystąpić z wnioskiem, np. o rozłożenie na raty, do właściwego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję w pierwszej instancji.

Zaskarżając decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przedsiębiorca wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego oraz proceduralnego, w szczególności art. 7, art. 10, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80 k.p.a., oraz o zwrot kosztów postępowania.

1) Zarzut naruszenia przez skarżącego Lp. 6.3.12 oraz Lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w dniu kontroli drogowej (2 lutego 2012 r.) został oparty na fragmentarycznym materiale dowodowym, z pominięciem dowodów wnioskowanych przez stronę w toku postępowania wyjaśniającego. Chodzi tu o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka O. S.

W aktach sprawy nie ma żadnej wzmianki o dopuszczeniu bądź odmowie dopuszczenie tegoż dowodu w toku prowadzonego postępowania dowodowego. Niedopuszczalne jest takie działania organów administracyjnych, które całkowicie bagatelizują wnioski dowodowe proponowane przez stronę postępowania administracyjnego, a mające istotne znaczenie w sprawie.

Skarżący przywołał następnie unormowania zawarte w art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. oraz wskazał na znaczenie tych przepisów w postępowaniu dowodowym (przywołując stosowne orzecznictwo).

Wniósł przy tym o zobowiązanie organu pierwszej instancji do przesłuchania w charakterze świadka O. S. (który był odpowiedzialny za cykliczne pobieranie danych cyfrowych zarówno z urządzeń rejestrujących zainstalowanych w użytkowanych przez skarżącego pojazdach, jak i z kart kierowców zatrudnionych w firmie skarżącego) na okoliczność pobierania danych z urządzeń rejestrujących i kart kierowców.

2) Przywołując art. 92c ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, skarżący stwierdził, że orany nie poinformowały go o treści tego przepisu, wprowadzającego przesłanki wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej za naruszenia warunków lub obowiązków przewozu drogowego, co stanowi również istotne naruszenie przepisów postępowania.

3) Skarżący zarzucił również, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone niezgodnie z art. 10 k.p.a., albowiem organ drugiej instancji – po przeprowadzonym postępowaniu dowodowym – nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W tej części skargi przywołano wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 lipca 2011 r. (II SA/Gd 254/11, LEX nr 852979).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

I.

Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd nie znalazł dostatecznych podstaw proceduralnych i materialnoprawnych do wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia ze zbioru legalnych aktów administracji publicznej.

II.

Rozważania w zakresie legalności kwestionowanej przez skarżącego decyzji trzeba poprzedzić uwagą, że sprawę tę Sąd rozpoznawał po raz drugi.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r. (III SA/Wr 498/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił poprzednią decyzję Inspektora Głównego Transportu Drogowego w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z powodu nieustosunkowania się przez organ drugiej instancji do materiału dowodowego znajdującego się w aktach spraw, a mianowicie – dołączonego do odwołania – wydruku z karty kierowcy W. H., a także – przesłanych na żądanie organu drugiej instancji – danych tego kierowcy oraz danych zarejestrowanych przez tachograf cyfrowy na nośnikach pamięci w postaci DVD, co według Sądu uchybiało dyspozycjom zawartym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Ponieważ sformułowana w tym wyroku ocena dostrzeżonych braków postępowania wyjaśniającego i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego decyzja była przedmiotem zaskarżenia (art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), należało przede wszystkim wyjaśnić, czy organ rozpatrujący sprawę ponownie uzupełnił zaleconą przez Sąd ocenę materiału dowodowego.

III.

W części uzasadnienia dotyczącej kary pieniężnej za "naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd" (Lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), organ odwoławczy odniósł się do całego materiału dowodowego, w tym także do wskazanego przez Sąd (w wyroku z dnia 22 stycznia 2013 r., III SA/Wr 498/12) wydruku z karty kierowcy W. H. (dokument załączony do odwołania), a także do – przesłanych na żądanie organu drugiej instancji – danych tego kierowcy oraz danych zarejestrowanych przez tachograf cyfrowy na nośnikach pamięci w postaci DVD.

Wypełniając nałożony przez Sąd obowiązek uzupełnienia oceny wskazanych dowodów, organ odwoławczy stwierdził, że obraz z programu Tachomatt (załączony do odwołania) nie zawierał danych dotyczących urządzenia rejestrującego. Tego rodzaju środek dowodowy nie mógł więc wskazywać na wypełnienie przez przedsiębiorcę "obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego" według wymagań przewidzianych w unormowaniach prawnych regulujących tę powinność. W takiej sytuacji nie można było uznać, że poczynione ustalenia były nieprawidłowe (wadliwe), a ocena przedstawionego dowodu została dokonana z przekroczeniem granic zakreślonych w art. 80 k.p.a.

Nie można przy tym pominąć faktu wezwania skarżącego jeszcze przez organ pierwszej instancji do przedłożenia dowodów w postaci plików cyfrowych potwierdzających wczytywanie danych z tachografu zainstalowanego w pojeździe Scania o nr rej. [...] w okresie od lipca 2011 r. do lutego 2012 r., jednakże przedsiębiorca nie spełnił wymagań zawartych w piśmie organu z dnia [...] lutego 2012 r.

Jeśli zaś chodzi o przesłaną przez przedsiębiorcę (wraz z pismem z dnia [...] czerwca 2012 r.) płytę CD, to jej zawartość dotyczyła wyłącznie danych z karty kierowcy, nie zawierała natomiast jakichkolwiek danych dotyczących urządzenia rejestracyjnego. Tego rodzaju środek dowodowy nie mógł więc potwierdzać należytego wykonania przez przedsiębiorcę obowiązku "wczytywania danych urządzenia rejestrującego", co musiało prowadzić do nałożenia kary pieniężnej określonej w Lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Również doręczona przez organ pierwszej instancji płyta CD zawierająca – pobrane podczas kontroli drogowej w dniu [...] lutego 2012 r. – dane z karty kierowcy i tachografu zainstalowanego w pojeździe [...] o nr rej. [...], nie wskazuje na prawidłowe wczytywanie przez skarżącego danych urządzenia rejestracyjnego.

IV.

W części uzasadnienia dotyczącej kary pieniężnej za "naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę" (Lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), organ odwoławczy odniósł się także do całego materiału dowodowego, w tym także do wskazanego przez Sąd (w wyroku z dnia 22 stycznia 2013 r., III SA/Wr 498/12) wydruku z karty kierowcy W. H. (dokument załączony do odwołania), a także do – przesłanych na żądanie organu drugiej instancji – danych tego kierowcy oraz danych zarejestrowanych przez tachograf cyfrowy na nośnikach pamięci w postaci DVD.

Organ odwoławczy wezwał (pismem z dnia [...] czerwca 2012 r.) stronę o przesłanie danych pobranych z karty kierowcy W. H. za okres od dnia [...] stycznia do dnia [...] lutego 2012 r. Jednakże przedsiębiorca nie zadośćuczynił takiemu wezwaniu, albowiem przesłane wraz z pismem strony z dnia [...] czerwca 2012 r. dwa pliki na płycie CD nie stanowiły plików w formacie z podpisem cyfrowym, które powstały w zaznaczonym okresie, a więc nie wskazywały na poprawne wykonanie przez skarżącego "obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy". Także dołączony do odwołania wydruk pliku JPG (obraz programu Tachomatt) nie pozwolił stwierdzić w jakim okresie dokonano odczytu z karty kierowcy W. H.

V.

Odnosząc się do obu przypadków naruszenia prawa przez stronę skarżącą i do przedstawionych przez przedsiębiorę środków dowodowych, które miałyby wskazywać na wykonanie "obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego" i "obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy", organ odwoławczy niebezpodstawnie wywiódł, że dowolne wczytywanie danych (w dowolnej postaci) – tak jak uczynił to przedsiębiorca w rozpoznawanej sprawie – nie oznacza wykonania omawianych tu obowiązków wczytywania danych. Do spełnienia tych powinności niezbędne jest bowiem zachowanie przewidzianej prawem szczególnej formy elektronicznej.

Według art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Stosownie do treści art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych, minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe.

W § 3 ust. 1 i w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki przechowywania tych danych określono terminy pobierania przez przedsiębiorcę danych z tachografu cyfrowego oraz z karty kierowcy.

Użyte zaś w tym rozporządzeniu określenie "pobieranie danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy" oznacza pobieranie danych, o którym mowa w rozdziale I lit. s) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu).

Według zaś definicji zawartej w rozdziale I lit. s) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (Wymagania dotyczące budowy, badań, instalacji i kontroli, I. Definicje), "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006.

Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców.

Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Wczytywanie danych z pliku zawierającego dane szczegółowe dotyczące prędkości nie jest konieczne do ustalenia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, ale może być wykorzystane do innych celów, takich jak dochodzenie w sprawie wypadku.

"Podpis cyfrowy" oznacza natomiast dane dołączone lub kryptograficzne przekształcenie bloku danych, które umożliwia odbiorcy sprawdzenie autentyczności oraz integralności tego bloku danych [rozdział I lit. r) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85].

Na podstawie przywołanych unormowań przedsiębiorca był zobowiązany do przedstawienia danych z urządzenia rejestrującego oraz z karty kierowcy wyłącznie w formacie z tak rozumianym podpisem cyfrowym.

Skoro – jak wykazał Główny Inspektor Transportu Drogowego w postępowaniu wyjaśniającym – przedstawione przez stronę skarżącą pliki nie odpowiadały takiemu formatowi, organy nie miały podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej przewidzianej w Lp. 6.3.11 i Lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Niewadliwie zatem organ odwoławczy uznał, że udostępnienie danych w każdym innym formacie nie wypełnia bowiem obowiązku wczytywania danych, o którym mowa w rozdziale I lit. s) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

VI.

Okoliczności zwalniającej przedsiębiorę z odpowiedzialności administracyjnej za "naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd" oraz za "naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę" nie może stanowić – podjęta przez skarżącego – próba ekskulpacji przez wskazanie pracownika odpowiedzialnego w przedsiębiorstwie za wczytywanie danych. Podnosząc tego rodzaju argument, skarżący zdaje się nie dostrzegać, że to właśnie przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy (nie zaś ich pracownicy) "zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego" oraz "zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa" (art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 ze zm.). Przedsiębiorca jest przy tym zobowiązany do takiej organizacji pracy w przedsiębiorstwie, aby umożliwiała ona wykonywanie obowiązków przewidzianych w prawie.

Wobec poczynionych w postępowaniu administracyjnym ustaleń, wskazujących że przedstawione przez stronę skarżącą dowody (które miałyby potwierdzać spełnienie obowiązku wczytywania danych) nie przyjęły formy elektronicznej wymaganej w przywołanych wcześniej unormowaniach, bezprzedmiotowe stało się przeprowadzenie dowodu z zeznań – wnioskowanego przez przedsiębiorcę – O. S. (pracownika odpowiedzialnego za wczytywane danych w przedsiębiorstwie), skoro tego rodzaju środek dowodowy nie mógł sanować braku zgodnego z prawem wczytywania danych.

VII.

Bezpodstawny jest zarzut skarżącego o niepoinformowaniu go przez organy o treści art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego odniósł się bowiem do tego zarzutu, wywodząc obszernie (s. 8-10) z jakich względów nie można było zastosować w rozpatrywanym przypadku unormowania zawartego w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Nie można przy tym nie zauważyć, że już w poprzednim orzeczeniu wydanym w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (wyrok z dnia 22 stycznia 2013 r., III SA/Wr 498/12), Sąd podzielił pogląd organu drugiej instancji o niemożliwości zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, albowiem po stronie przedsiębiorcy nie wystąpiły przesłanki określone w tym przepisie. Jeżeli przedsiębiorca jest zobowiązany do takiego zorganizowania działalności przedsiębiorstwa, aby nie dochodziło do naruszeń prawa, przeto okolicznością wyłączającą odpowiedzialność skarżącego nie mogło być zatrudnienie pracownika do wczytywania danych z urządzenia rejestrującego i z karty kierowcy.

Przedstawione uwagi wskazują niedwuznacznie, że unormowania zawarte w art. 92c były znane przedsiębiorcy już w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym zaskarżenie wydanej wówczas decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

IX.

Odnosząc się do sformułowanych w skardze dalszych zarzutów o charakterze proceduralnym, trzeba zauważyć, że organy zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, ustosunkowując się przy tym do dowodów przedstawionych przez skarżącego. Takiemu działaniu trudno przypisać uchybienie regule proceduralnej dającej się wyprowadzić z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

W materiale sprawy nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych odzwierciedlają bowiem fakt, że zarówno w postępowaniu pierwszoistancyjnym, jak i w fazie odwoławczej, strona była zawiadamiana o wszczęciu postępowania, pouczana o uprawnieniu strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Na zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu wskazuje ponadto treść pism kierowanych do strony skarżącej (uwzględnienie przez organ pierwszej instancji wniosku strony skarżącej z dnia [...] lutego 2012 r. o przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień oraz przedstawienia dowodów; wezwanie skarżącego przez organ odwoławczy o przesłanie danych pobranych w okresie od [...] stycznia do [...] lutego 2012 r. z karty kierowcy W. H.

Postępowanie sądowe nie dało również podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy art. 80 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które wskazywałyby na przekroczenie granic oceny dowodów zakreślonych w art. 80 k.p.a. Nie naruszono tego przepisu także przy ocenie dowodów przedstawionych przez stronę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ – stosując się do postanowień art. 107 § 3 k.p.a. – odniósł się do tych dowodów i wyjaśnił z jakich względów nie mógł ich uznać za potwierdzające wypełnienie przez przedsiębiorcę obowiązku wczytywania danych.

X.

Z tych względów – stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji wyroku.