Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 559/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, ust.3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. w S. na decyzję Wojewody P. z dnia (...) czerwca 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były następujące ustalenia faktyczne.

R. Sp. z o.o. z siedzibą w S. przy ul. [...] (powoływana dalej również jako: "Inwestor" lub "Skarżący") w dniu [...] stycznia 2014 r. wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę elektrowni wiatrowej (kat. obiektu XXIX) o mocy 2,0 MW składającej się z: jednej turbiny wiatrowej o wysokości wieży 105,00m wraz z fundamentem, gondoli, wirnika o średnicy 90,00m, tymczasowej drogi dojazdowej, tymczasowego zjazdu z drogi gminnej i tymczasowego placu manewrowego, do demontażu w terminie do [...] grudnia 2016r., na działkach nr ew. [...]. (turbina wiatrowa z tymczasową drogą dojazdową, tymczasowym zjazdem z drogi gminnej i tymczasowym placem manewrowym) i [...] (tymczasowa droga dojazdowa, tymczasowy zjazd z drogi gminnej i tymczasowy plac manewrowy) położonych w miejscowości R., gm. S.

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], Starosta S. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w w/w sprawie. W tym samym dniu Starosta zwrócił się do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. z wnioskiem o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], uzgodnił realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2,0 MW o wysokości wieży 105 m i średnicy wirnika 90,0 m oraz tymczasowej drogi dojazdowej, zjazdu z drogi gminnej i tymczasowego plac manewrowego na działkach o nr geod. [...] i [...] w obrębie R.

Starosta S., opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę opisanej na wstępie elektrowni wiatrowej. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał m.in. na kwestię ograniczeń w działalności rolniczej wynikających z decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia, wprowadzającej zapis, iż w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia należy unikać w bezpośrednim sąsiedztwie turbiny wiatrowej zasiewów stanowiących atrakcyjną bazę pokarmową dla ptaków (przede wszystkim kukurydzy), nie sadzić drzew i krzewów w promieniu 200m od planowanej inwestycji. Odmawiając zatwierdzenia w/w projektu budowlanego organ wskazał też na niezgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy S. uchwalonego przez Radę Gminy S. uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r.

Od wskazanej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik Inwestora zarzucając jej naruszenie: 1) art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę mimo spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust.1 i art. 32 ust 4 w/w ustawy; 2) art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji odmownej bez uprzedniego nałożenia na wnioskodawcę obowiązku usunięcia nieprawidłowości i określenia terminu ich usunięcia; 3) art. 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2012r. znak: [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia na działce nr [...], bez uwzględnienia okoliczności, że decyzja ta została zmieniona decyzją Wójta gminy S. z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] w zakresie lokalizacji planowanego przedsięwzięcia na działkę nr [...] tj. tej której dotyczy wniosek o pozwoleniu na budowę; 4) art. 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie decyzji Wójta Gminy S. ustalających środowiskowe uwarunkowania z dnia [...] kwietnia 2012r. znak: [...] i z dnia [...] czerwca 2013r. znak: [...], a także dwóch decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2012r. znak: [...] i z dnia [...] lipca 2013r. znak: [...].

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta S. postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości m.in. poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. Według organu I instancji przedmiotowa inwestycja zaprojektowana została na terenie nieprzeznaczonym do tego typu inwestycji zatem jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego Gminy S. Ponadto wezwano Inwestora do sprecyzowania w opisie do projektu zagospodarowania terenu wpływu inwestycji na środowisko określając teren wyznaczony wokół turbiny wiatrowej, na którym: 1) zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu w porze dziennej i nocnej zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. 2) występować będzie emisja promieniowania elektromagnetycznego, 3) występować będą infradźwięki, 4) występować będzie efekt migotania cienia i efekt skroboskopowy. Zobowiązano również Inwestora do zaznaczenia na części rysunkowej projektu zagospodarowania w/w obszarów oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie oraz obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego uwzględniając możliwość budowy siedlisk rolniczych na gruntach rolnych. Starosta wezwał też Inwestor do przedłożenia dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego oraz raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz do doprowadzenia do spójności wniosku i projektu budowlanego pod kątem adresu inwestycji i zakresu opracowania. Zdaniem Starosty S. z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany zjazd z drogi gminnej, stanowiącej działkę nr [...] nie jest na tej działce projektowany podczas gdy zakres i adres inwestycji wymieniony we wniosku i projekcie ujmują działkę nr [...]. Ponadto wezwano do uzupełnienia podpisów wskazanych projektantów na wyszczególnionych częściach projektu budowlanego.

W dniu [...] grudnia 2014 r. do Starosty S. wpłynęło pismo Inwestora informujące o usunięciu nieprawidłowości projektu budowlanego zgodnie z postanowieniem z dnia [...] października 2014 r.

Po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie Starosta S. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę w/w elektrowni wiatrowej. Zdaniem Starosty S. Inwestor nie usunął nieprawidłowości projektu budowlanego, do czego zobowiązany był postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził też, że projekt budowlany jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreślił, że plan miejscowy był zmieniany jednak nie dokonano w nim stosownych zmian, aby inwestycje takie jak wnioskowana mogły być zrealizowane. Brak zmiany w tym zakresie organ zinterpretował jako brak potrzeby posiadania przez Gminę S. urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100KW. W tym zakresie organ powołał się też na opinię mgr inż. J. N. autora miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. wyjaśniającą, że § 45 ust. 5 i 6 nie są wystarczającym zapisem umożliwiającym realizację farmy wiatrowej - zgodnie z przepisami o ochronie środowiska, albowiem odnoszą się do lokalnych odnawialnych źródeł energii na potrzeby własne inwestora, jako urządzenia techniczne towarzyszące inwestycji np. pompa ciepła do ogrzewania budynku, kolektory słoneczne do ogrzewania wody, mała wiatrownia do zasilania gospodarstwa rolnego. Starosta S. przywołał ponadto zapisy § 49 ust. 1, § 51 ust. 1, § 45 ust. 2 planu miejscowego i wskazał, że działki w promieniu co najmniej 300 metrów wokół turbiny wiatrowej są oznaczone w planie jako tereny rolne. Tym samym, dziś użytkowane pod uprawy rolne grunty mogą być w przyszłości bliższej lub dalszej przeznaczone pod budowę siedlisk rolnych, a realizacja wnioskowanej inwestycji ograniczy te zamierzenia.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł pełnomocnik Inwestora zarzucając mu naruszenie: 1) art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o odmowie mimo spełnienia przez Inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, 2) art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o odmowie pomimo wykonania przez Inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia [...] października 2014r. 3) naruszenie art. 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie dwóch decyzji Wójta Gminy S. dot. ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej, dwóch decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujących w mocy powyższe decyzje oraz zawartych w nich rozstrzygnięć dotyczących zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Według Skarżącego wszystkie braki wyszczególnione w postanowieniu Starosty S. z dnia [...] października 2014r. zostały przez niego usunięte, a projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja jest urządzeniem z infrastrukturą towarzyszącą wykorzystującą nośniki energii odnawialnej do produkcji energii elektrycznej, a zapisy § 45 planu miejscowego stwierdzają dopuszczalność realizacji takiej inwestycji. Negatywna ocena zgodności inwestycji z planem nie ma zatem podstaw w zapisach planu, a jest jedynie interpretacją Starosty wprowadzającą nieistniejące ograniczenia. Skarżący zakwestionował również uznanie przez organ I instancji opinii mgr inż. arch. J. N. autora planu miejscowego jako materiału dowodowego w niniejszej sprawie wskazując, że została ona sporządzona na potrzeby innego postępowania administracyjnego. Inwestor wyjaśnił też, że przedłożył 3 egzemplarze raportu oddziaływania na środowisko dla działki nr [...] wraz z wyjaśnieniem M. T. biegłego Wojewody P. w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Zdaniem Skarżącego nie ma zatem podstaw prawnych aby żądać przedłożenia raportu oddziaływania na środowisko dla działek nr [...] i [...] gdyż raport dla działki nr [...] został zaakceptowany i uznany za wystarczający przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., który rozpatrywał sprawę oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko na działkach nr [...] i [...] i w konsekwencji w dniu [...] maja 2014 r. wydał postanowienie, znak: [...], uzgadniające realizację wnioskowanej inwestycji na wskazanych działkach. Ponadto autor odwołania wskazał, iż organ I instancji nie może powoływać się w decyzji odmownej na okoliczność nieusunięcia braków projektu budowlanego, albowiem nie wezwał Inwestora do ich wyeliminowania, tj. uzupełnienia podpisu projektanta w specjalności drogowej na projekcie zagospodarowania i zwymiarowania fundamentu ze wskazaniem odległości od granic działki.

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II Instancji uznał, że Starosta S. zasadnie wezwał Inwestora postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, jednakże pomimo szczegółowości zobowiązania materiał nie został uzupełniony w całości.

Wojewoda P. wskazał też na niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analizując sprawę pod tym kątem organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że uchwała w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. z 2003r. nie musiała spełniać wymogów wprowadzonych w art. 10 i 15 ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc nie musiała zawierać zapisów o urządzeniach wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 KW i obszarach ograniczenia. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że wnioskowana inwestycja położona jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Sejny uchwalony uchwałą Rady Gminy Sejny Nr XV/71/03 z dnia 19 grudnia 2003 r. (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego dnia 23 grudnia 2003 r., Nr 136, poz. 2930), oznaczonym symbolem R, którego podstawowe przeznaczenie w rozdziale 7 § 47 ust.1 wskazanego planu ustalone zostało jako rolne. W ocenie Wojewody skoro przeznaczenie podstawowe terenu objętego przedmiotową inwestycją jest rolne, to urządzenia techniczne, o których mowa w § 45 ust. 5 i 6 miejscowego planu dotyczą lokalnych odnawialnych źródeł energii na potrzeby własne Inwestora, a nie dotyczą jak w niniejszej sprawie producenta/dostaw energii. Stanowisko to, zdaniem organu, jest zgodne z stanowiskiem zajętym przez autorkę miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego Gminy S. w piśmie z dnia [...] października 2010 r. Dodatkowo Wojewoda zauważył, że w § 5 pkt 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. ustalono tereny urządzeń technicznych oznaczone na rysunku planu symbolem TE. Skoro zatem plan miejscowy odrębnie przewidział tereny urządzeń technicznych to elektrownia wiatrowa powinna być zaprojektowana na terenie do tego przeznaczonym tj. terenie TE, w sytuacji gdy, jak twierdzi sam Inwestor, wiatrak jest urządzeniem technicznym zaopatrującym w media tj. wytwarzającym energię służącą wszystkim, w tym stronom postępowania.

Wojewoda P. zgodził się jednocześnie z organem I instancji w zakresie nałożenia na Inwestora obowiązku wykazania się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomościami leżącymi na terenie, na którym emisja hałasu będzie przekraczała standardy jakości środowiska. Wymóg posiadania tytułu prawnego do terenów gdzie występuje oddziaływanie inwestycji wynika bowiem wprost z pkt 2 decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2012r. znak: [...] zmienionej decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] czerwca 2013r. znak: [...]. Dodatkowo Wojewoda P. zauważył, iż ograniczenie w użytkowaniu terenów sąsiednich wynika również z zapisów dotyczących zasadzeń drzew i krzewów, a promień 200m wykracza poza granice działki nr [...], a zatem ograniczenie nie dotyczy jedynie działek nr [...] i [...], co do której Inwestor posiada tytuł prawny.

Wojewoda P. zwrócił też uwagę, że z części rysunkowej projektu zagospodarowania wynika, iż roboty budowlane zlokalizowane są jedynie na działce nr [...], podczas gdy Inwestor w części opisowej projektu budowlanego, wniosku i oświadczeniu o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane wykazuje dodatkowo działkę nr [...]. Nieścisłość w tym zakresie, pomimo iż była zasygnalizowana Inwestorowi w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] października 2014r., nie została usunięta.

Przedmiotową decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zaskarżył Inwestor zarzucając jej naruszenie:

1) art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo spełnienia przez Inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz pomimo wykonania przez Inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości;

2) art. 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie dwóch decyzji Wójta Gminy S. ustalających środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej tj. w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. (znak: [...]) i zmieniającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. (znak: [...]), a także dwóch decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujących w mocy powyższe decyzje tj. odpowiednio decyzji z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] oraz decyzji z dnia [...]lipca 2013 r., znak [...] i zawartych w nich rozstrzygnięć dotyczących zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz uwag i sprzeciwów wnoszonych przez strony postępowania, a także nie wskazanie dlaczego organ odmówił im wiarygodności i mocy dowodowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie odwołując się do stanowiska i argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu pomimo trafności niektórych zarzutów.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody P. o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty S. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Skarżącemu pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej (kat. obiektu XXIX) o mocy 2,0 MW, składającej się z: jednej turbiny wiatrowej o wysokości wieży 105,00 m wraz z fundamentem, gondoli, wirnika o średnicy 90,00m, tymczasowej drogi dojazdowej, tymczasowego zjazdu z drogi gminnej i tymczasowego placu manewrowego, do demontażu w terminie do [...] grudnia 2016r., na działkach nr ew. gr[...]. i [...] położonych w miejscowości R., gm. S.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej: "p.b."). Z przepisu art. 33 ust. 2 tej ustawy wynika, że Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę powinien dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 pkt 1 p. b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; oraz 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z kolei z art. 35 ust. 3 p.b. wskazuje, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p. b., właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Na gruncie niniejszej sprawy Starosta S., po ustaleniu, że przedłożony projekt budowlany zawiera nieprawidłowości, postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. wydanym na podstawie ww. przepisu wezwał Inwestora do ich usunięcia. Dokonując analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie należy zgodzić się z organem, że nie wszystkie zasygnalizowane przez organ nieprawidłowości zostały przez Inwestora - uzupełnione. Przede wszystkim Inwestor przedłożył tylko dwa egzemplarze projektu budowlanego. Po drugie brak jest podpisu G. W. pod opisem do zagospodarowania terenu, w metryce zagospodarowania terenu oraz w oświadczeniu projektantów, o którym mowa w art. 2 ust. 4 p.b. w części zatytułowanej projekt zagospodarowania terenu. Projektant nie uzupełnił też opisu do zagospodarowania terenu o obszar oddziaływania obiektu, a przytoczył tylko zapisy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określające promienie wokół turbiny, gdzie zostaną przekroczone dopuszczalne normy. Projekt nie zawiera też danych technicznych charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystanie oraz zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, w tym przyszłe zabudowania. Na zagospodarowaniu tym oprócz masztu z fundamentem, oraz tymczasowego zjazdu, drogi dojazdowej i placu manewrowego należało określić rodzaj i zasięg uciążliwości tej inwestycji. Obszary te zostały także naniesione na mapie w skali 1:2500, tymczasem jak słusznie zauważył organ I instancji, projekt zagospodarowania terenu powinien być sporządzany na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500 zarejestrowanej w ośrodku dokumentacji geodezyjnej.

W projekcie należało też zwymiarować fundament ze wskazaniem odległości do granic działki, wskazać odległość placu składowego ze skarpami do granicy z działką ozn. nr geod. [...], wskazać odległość zjazdu i drogi dojazdowej do granicy z działką ozn. nr geod. [...], wskazać odległość placu manewrowego do granicy z drogą (działka ozn. nr geod. [...]) oraz granicy z działką [...]. Jako błędne z punktu widzenia Sądu należało też wskazanie przez projektanta, iż zakaz sadzenia drzew i krzewów dotyczy jedynie działki ozn. nr geod. [...]. Dołączona do akt postępowania decyzja Wójta Gminy S. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wprowadza bowiem zakaz sadzenia drzew i krzewów w promieniu 200 m od planowanej inwestycji, który wykracza poza granice działki [...].

Kolejna nieprawidłowość, na którą trafnie zwróciły uwagę orzekające w sprawie organy dotyczy projektowanego zjazdu z drogi gminnej, stanowiącej działkę ozn. nr geod. [...]. Ustalono bowiem, że ww. odcinek drogi gminnej nie pokrywa się z granicami działki ewidencyjnej stanowiącej drogę - działkę [...], ale użytkowany jest na działce prywatnej ozn. nr geod. [...]. Ponadto jak wynika z projektu zagospodarowania inwestycja oprócz wnioskowanych obiektów ma się składać również z nieutwardzonego placu składowego. Takiego zakresu inwestycji nie przewidywał natomiast wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach organ zasadnie wezwał Inwestora do powtórnego przeanalizowania zakresu inwestycji i jej adresu, co miało doprowadzić do rozszerzenia obu dokumentów o nieutwardzony plac składowy oraz zmianę adresu inwestycji z działek [...] i [...] na [...], bo tylko na niej zaprojektowano inwestycję. W konsekwencji poprawić należało granice opracowania, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.

Kolejną okolicznością, na którą słusznie powołał się organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, był brak w opisie technicznym podpisu sprawdzającego. Jak wynika bowiem z art. 20 ust. 2 p.b. projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Projekt architektoniczno-budowlany składa się zaś z opisu technicznego oraz rysunków, a więc sprawdzeniu podlegają obie te części, a nie tylko rysunki.

W opinii Sądu organ I instancji słusznie też nałożył na Inwestora obowiązek wykazania się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomościami leżącymi na terenie, na którym emisja hałasu będzie przekraczała standardy jakości środowiska. Wymóg posiadania tytułu prawnego do terenów, gdzie występuje oddziaływanie inwestycji, wynika bowiem wprost z decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], zmienionej decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W pkt 2 ww. decyzji ustalono warunek, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie może powodować ograniczeń w zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów sąsiednich, a jej oddziaływanie musi być ograniczone do granic nieruchomości, do której Inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto w pkt. 2 w/w decyzji zawarto zapis przewidujący, że w przypadku nie dotrzymania standardów jakości środowiska (w zakresie propagacji hałasu i uciążliwości akustycznych), poza terenem do którego Inwestor posiada tytuł prawny, Inwestor obowiązany jest do ograniczenia uciążliwości (poprzez zastosowanie odpowiednich środków technicznych) do poziomów prawnie wymaganych. W prowadzonym postępowaniu, Inwestor nie wykazał jakie środki techniczne zostały przewidziane w celu ograniczenia uciążliwości przedmiotowej inwestycji.

W ocenie Sądu ograniczenie w użytkowaniu terenów sąsiednich wynika również z zapisów ww. decyzji w części dotyczącej nasadzeń drzew i krzewów. Określony w nich promień 200 m wokół turbiny wykracza ewidentnie poza granice działki nr geod[...]., a zatem, wbrew wywodom Inwestora, ograniczenie to nie dotyczy jedynie działek o nr geod. [...] i [...], co do których Inwestor posiada tytuł prawny. W tych okolicznościach żądanie organu I instancji zawarte w postanowieniu z dnia [...] października 2014 r. przedłożenia tytułu prawnego do nieruchomości, na których wystąpi oddziaływanie planowanej inwestycji, należy uznać za uzasadnione.

Poza wskazanymi wyżej nieprawidłowościami przedłożonego do zatwierdzenia - projektu budowlanego, kluczowe znaczenie dla wydania zaskarżonej decyzji miała jednak niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Sejny uchwalonego uchwałą Rady Gminy Sejny Nr XV/71/03 z dnia 19 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego dnia 23 grudnia 2003 r., Nr 136, poz. 29300). Teren objęty wnioskowaną inwestycją w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczony jest symbolem R, którego podstawowe przeznaczenie ustalone zostało jako rolne. Jak stanowi § 49 ust. 1 powoływanego planu na gruntach rolnych dopuszcza się realizację budynków gospodarstw rolniczych oraz nowych siedlisk. W § 51 ust. 1 planu określa się natomiast, że w istniejących siedliskach, położonych poza strefami ochronnymi jezior, dopuszcza się budowę nowych budynków gospodarstw rolniczych i związanych z nimi budynków mieszkalnych oraz odbudowę, rozbudowę, nadbudowę i przebudowę, a także zmianie sposobu użytkowania istniejących budynków, celem polepszenia ich standardu technicznego, użytkowego i estetycznego. Na gruntach tych można także realizować sieci i urządzenia infrastruktury technicznej o charakterze liniowym lub punktowym (...) zgodnie z przepisami szczególnymi, pod warunkiem utrzymania planowanego przeznaczenia terenu (§ 45 ust. 2). W myśl natomiast § 45 ust. 5 i ust. 6 planu dopuszcza się realizację urządzeń z infrastrukturą towarzyszącą, wykorzystujących nośniki energii odnawialnej do produkcji energii elektrycznej, cieplnej itp. zgodnie z przepisami o ochronie środowiska, ponadto dopuszcza się budowę i eksploatację innych sieci i urządzeń technicznych wymienionych w tekście uchwały, pod warunkiem spełnienia wymagań zawartych w odpowiednich przepisach szczególnych i ustaleń w/w planu.

Analizując powołane zapisy należy podzielić stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że skoro przeznaczenie podstawowe terenu objętego przedmiotową inwestycją jest rolne, to urządzenia techniczne, o których mowa w § 45 ust. 5 i 6 miejscowego planu dotyczą lokalnych odnawialnych źródeł energii na potrzeby własne Inwestora, a nie dotyczą jak w niniejszej sprawie producenta (dostawcy) energii. Ponadto, skoro w § 5 pkt 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. ustalono tereny urządzeń technicznych oznaczone na rysunku planu symbolem TE, a więc odrębnie przewidziano tereny urządzeń technicznych, to elektrownia wiatrowa powinna być zaprojektowana na terenie do tego przeznaczonym, tj. na terenie TE. Tym bardziej, że w niniejszej sprawie sam Inwestor wskazuje, że wiatrak jest urządzeniem technicznym zaopatrującym w media, tj. wytwarzającym energię służącą wszystkim, w tym stronom postępowania.

Nie bez znaczenia dla powyższej oceny kwestii zgodności inwestycji z planem, jest zdaniem Sądu również fakt, iż realizacja turbiny wiatrowej narzuciłaby właścicielom działek, znajdujących się w obszarze jej oddziaływania, sposób uprawiania gruntów rolnych stanowiących podstawę prowadzonych gospodarstw rolnych oraz wprowadziłaby ograniczenie dotyczące zakazu budowy siedlisk rolnych, do czego obecnie posiadają prawo właściciele tych działek oraz zakaz siania kukurydzy, sadzenia drzew i krzewów. Inwestor nie jest zaś uprawniony do ograniczania korzystania ze swej rzeczy właścicieli działek sąsiednich. Dopuszczając do powyższej sytuacji, poprzez wydanie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nie zostałby spełniony warunek cytowanego powyżej § 45 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiący o obowiązku utrzymania planowanego przeznaczenia terenu.

Odnosząc się z kolei do zarzutu Inwestora przyjęcia przez organy administracji architektoniczno - budowlanej opinii mgr inż. J. N. jako materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, należy wyjaśnić, że w przypadku ewentualnych wątpliwości w interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności rozbieżności w rozumieniu treści w spornym zakresie, organ administracji architektoniczno-budowlanej może zwrócić się do autora planu o opinię. Starosta S. co prawda nie zwrócił się do autorki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. z pytaniem dotyczącym konkretnie przedmiotowej inwestycji, jednakże do akt sprawy dołączył opinię z dnia [...] października 2010 r. dotyczącą analogicznej sprawy. W opinii tej projektantka wprost stwierdziła, że § 45 ust. 5 i 6 nie są wystarczającym zapisem umożliwiającym realizację farmy wiatrowej zgodnie z przepisami o ochronie środowiska, a w samym planie nie wymieniono terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych, a tym samym nie ustanowiono stref ograniczeń w zagospodarowaniu terenów, na które elektrownie mogą negatywnie oddziaływać.

Konkludując Sąd doszedł do wniosku, że powołane wyżej okoliczności w sposób ewidentny świadczą o niezgodności wnioskowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co przy jednoczesnym istnieniu nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenie projekcie budowlanym, musiało skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę.

Za zasadny Sąd uznał natomiast zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez wprowadzenie wymogu przedłożenia nowego raportu o oddziaływaniu na środowisko w związku ze zmianą lokalizacji inwestycji. Wskazać bowiem należy, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 uiś. Jak wynika z kolei z art. 86 w związku z art. 71 ust. 1 uiś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizacje konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną, zaś określone w tej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogą być zatem na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest natomiast jedynie sprawdzenie zgodności projektu z warunkami określonymi w tym rozstrzygnięciu.

Pomimo, iż organ w sposób nieuprawniony zażądał przedstawienia nowego raportu, to uchylenie jednak decyzji możliwe jest tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 li. c) p.p.s.a., a więc na treść decyzji, czyli ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Analiza materiału zebranego w sprawie nie daje jednak podstaw do takiego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.