Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 218/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 200 i art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 4 oraz § 18 ust. 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. Ż. na postanowienie zawarte w pkt II sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Po 1570/07 w przedmiocie wysokości kwoty zasądzonej na rzecz skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi K. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 31 sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 1999 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

W wyroku z dnia 28 lutego 2008r., sygn. akt I SA/Po 1570/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi K. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 31 sierpnia 2007r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 1999r. uchylił ww. decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 23 marca 2007r. (pkt I) i zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz skarżącej kwotę 1 511 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II).

Strona zaskarżyła postanowienie Sądu zawarte w pkt II sentencji wyroku, formułując zarzuty naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwana "P.p.s.a.", polegające na braku uzasadnienia w zakresie ustalenia wysokości kosztów postępowania należnych skarżącej, co uniemożliwia instancyjną kontrolę rozstrzygnięcia. Nadto podniesiono zarzut uchybienia art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z §2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 5 oraz § 18 ust. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), dalej zwanego "rozporządzeniem MS z 28 września 2002r." przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że zwrot kosztów postępowania – w tym kosztów zastępstwa procesowego powinien zamykać się w kwocie 1 511 zł, gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie winny doprowadzić do wniosku, że koszty zastępstwa procesowego winny wynosić 2 400 zł, a łączna kwota podlegająca zwrotowi na rzecz skarżącej powinna wynosić 3 283 zł.

W zażaleniu wniesiono o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, ewentualnie o uchylenie postanowienia i rozpatrzenie zażalenia poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów w kwocie 3 283 zł. Ponadto strona wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie mimo wadliwego uzasadnienia odpowiada przepisom prawa.

Tutejszy Sąd w oparciu o akta sprawy ustalił, że różnica między wysokością kosztów postępowania należnych skarżącej i przez nią wskazanych, a wysokością kosztów zasądzonych kwestionowanym postanowieniem wynika z tego, że Sąd pierwszej instancji za podstawę obliczenia tychże kosztów przyjął wartość przedmiotu zaskarżenia wskazaną przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. W niniejszej sprawie strona wniosła bowiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT w wysokości 7 347 zł w sytuacji, gdy organ podatkowy określił jej za sierpień 1999r należność w tym podatku na kwotę 29 414 zł, a strona w korekcie deklaracji za ten sam okres rozliczeniowy wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 22 067 zł.

Wobec treści uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07, gdzie stwierdzono, że w świetle przepisów art. 231 w zw. z art. 215 i 216 P.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze, przyjąć należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie na kwotę 7 347 zł, a nie jak wskazano w skardze – 29 414 zł. Tym samym – zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 322 ze zm.) Sąd przyjął, że wpis od skargi wyniósł 294 zł, potwierdzeniem czego jest znajdujące się w aktach sprawy zarządzenie asesora sądowego – sprawozdawcy w niniejszej sprawie, o zwrocie skarżącej nadpłaconego wpisu sądowego od skargi w kwocie 589 zł (k. 32 akt sądowych).

Uwzględniając wysokość wpisu sądowego w kwocie 294 zł, opłatę skarbową w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego (ustalone wskutek przyjęcia wartości przedmiotu sporu w kwocie 7 347 zł) w kwocie 1200 zł, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 4 oraz § 18 ust. 1 lit. a rozporządzenia MS z 28 września 2002r. prawidłowo obliczono wysokość kosztów podlegających zwrotowi na rzecz skarżącej na kwotę 1 511 zł.

W odniesieniu do zarzutów zażalenia tutejszy Sąd stwierdza, że rację ma skarżąca wskazując na uchybienie art. 141 § 4 P.p.s.a. - brak bowiem uzasadnienia co do składników kosztów postępowania oraz brak szczegółowej podstawy prawnej ogranicza kontrolę instancyjną rozstrzygnięcia. Jednakże mimo wadliwego uzasadnienia tutejszy Sąd w oparciu o akta sprawy stwierdza, że kwestionowane postanowienie odpowiada prawu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.