Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2640/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 pkt. 1 i 2, art. 64 ust. 1, art. 54 pkt 2 lit. a, art. 52 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 7 lutego 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy asystent sędziego Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 45/12 w sprawie ze skargi P. w Krakowie S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od P. w Krakowie S.A. na rzecz S. sp. z o.o. w Krakowie kwotę 830 zł (osiemset trzydzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 45/12, po rozpoznaniu skargi P. w Krakowie S.A., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2010 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, wydane w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Prezydent Miasta Krakowa, działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydał w dniu [...] maja 2010 r. decyzję nr AU-2-7331/1471/10, którą ustalił - na wniosek Spółki z o.o. S. - warunki zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa zespołu budynków mieszkalno - usługowych z garażami podziemnymi i infrastrukturą drogową na dz. nr [...] obr. [...] Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie".

Po rozpoznaniu odwołania P. w Krakowie S.A. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że w decyzji I instancji organ wykazał, iż spełnione zostały łącznie wszystkie warunki wydania decyzji: kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej oraz wystarczające jego uzbrojenie.

Powyższą decyzję zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. w Krakowie S.A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzja organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał w zaskarżonym wyroku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, jednakże z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Jak wskazał Sąd, zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Niewątpliwie, w przypadku obiektów kubaturowych z punktu widzenia ładu przestrzennego istotne jest, ile takich obiektów ma powstać w ramach planowanej inwestycji. Okoliczność ta powinna jednoznacznie wynikać z treści decyzji ustalającej warunki zabudowy, która jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno - budowlanej wydającego później pozwolenie na budowę danej inwestycji.

Ani z zaskarżonej decyzji, ani też z decyzji organu I instancji i załączników do niej nie wynika, ile budynków ma zostać zbudowanych w ramach "zespołu budynków mieszkalno - usługowych". W ocenie Sądu, decyzja pozbawiona tak istotnego elementu narusza art. 107 k.p.a., bowiem rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy dla inwestycji pn. "budowa zespołu budynków" bez określenia dokładnej ilości tych budynków jest niekompletne i z tego względu podlega uchyleniu przez sąd administracyjny. Ponieważ w niniejszej sprawie wadliwość ta dotyczyła zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wyeliminowano z obrotu prawnego obie te decyzje, ponieważ jest to konieczne do końcowego załatwienia sprawy.

Dodatkowo Sąd wskazał na wadliwość zaskarżonej decyzji w odniesieniu do określenia ilości miejsc parkingowych. Z pisma wnioskodawcy z dnia 12 lutego 2009 r. wynika, że w ramach inwestycji planowana jest realizacja "do 200 miejsc parkingowych". Tymczasem w zaskarżonej decyzji zawarto stwierdzenie, że dopuszcza się realizację parkingów "w ilości nie przekraczającej 300 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych". Takie sformułowanie w treści decyzji stanowi wyjście poza granice wniosku, a przypomnieć należy, że ustalenie warunków zabudowy odbywa się wyłącznie na wniosek i treścią wniosku organ prowadzący postępowanie jest, co do zasady, związany (art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Sąd uznał natomiast, że zarzuty podniesione w skardze nie mogą odnieść skutku. W odniesieniu do koniecznego - zdaniem strony skarżącej - przeprowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań Sąd wskazał na zmianę rozporządzenia wykonawczego do art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z dniem 15 listopada 2010 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573), na które powołano się w skardze, zostało zastąpione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213 poz. 1397). Jak wynika z dokumentów dołączonych przez inwestora, na gruncie nowego rozporządzenia toczyło się postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które zostało umorzone decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., ponieważ planowana inwestycja "ze względu na skalę i charakter przedsięwzięcia nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w w/w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.". Sąd nie zgodził się więc ze skarżącym, że pominięcie procedury zmierzającej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi uchybienie powodujące konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że należało uchylić zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji jako naruszające przepisy postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Od powyższego wyroku S. Sp. z o.o. z/s w Krakowie wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez:

1. naruszenie art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "p.z.p."), poprzez błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, w ramach określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z odrębnych przepisów, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, powinna określać w sposób jednoznaczny i ostateczny ilość budynków, które mają zostać wybudowane w ramach "zespołu mieszkalno - usługowego", skoro decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać wyłącznie podstawowe parametry projektowanej inwestycji oraz podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej;

2. naruszenie art. 52 ust. 1 oraz ust. 2 p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p., poprzez błędną wykładnię, polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że organ I instancji wydając decyzję ustalającą warunki zabudowy związany jest informacją inwestora odnoszącą się do ilości miejsc parkingowych planowanych w ramach inwestycji, skoro przepisy p.z.p. odnoszące się do wniosku o wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy (art. 52 p.z.p.) oraz przepisy regulujące warunki wydania przedmiotowej decyzji (art. 61 p.z.p.) oraz określające jej obligatoryjne elementy (art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 p.z.p.), w żadnym wypadku nie przewidują obowiązku dokładnego i precyzyjnego określania ilości planowanych miejsc parkingowych; ponadto właściwy organ administracji publicznej ustalający warunki zabudowy nie jest bezwzględnie związany parametrami technicznymi lub ilościowymi podanymi przez inwestora (skarżącego) we wniosku, które to parametry mogą być ustalone w decyzji w sposób odmienny od wskazanego we wniosku o wydanie decyzji, byleby nie wykraczały poza granice wyznaczone przez przeznaczenie projektowanych obiektów budowlanych i funkcji, które mają pełnić, a także ograniczenia przewidziane w przepisach odrębnych.

II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 107 § 1 oraz § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że organ administracyjny oraz Prezydent Miasta Krakowa dopuściły się naruszenia art. 107 k.p.a., polegającego na pozbawieniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] maja 2010 r. tak istotnego elementu, którym jest dokładne określenie ilości budynków planowanych w ramach inwestycji budowlanej, skoro żaden z przepisów, a w szczególności art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p. nie przewidują takiego składnika decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a ponadto WSA nie wskazał konkretnie naruszonej normy prawnej wynikającej z art. 107 k.p.a., na który wszak składa się 5 paragrafów, czyniąc tym samym niemożliwe ustalenie, który z przepisów art. 107 k.p.a. został zdaniem WSA naruszony - co miało istotny wpływ na uchylenie obu decyzji w ramach zaskarżonego wyroku;

2. naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na tym, że WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r. nie zawarł jakiejkolwiek oceny stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy administracji publicznej oraz nie wskazał, które ustalenia faktyczne zostały przyjęte przez WSA, jako podstawa do orzekania w sprawie, co doprowadziło do niewłaściwej kontroli zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czego skutkiem było błędne przyjęcie, że wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy określał w sposób precyzyjny ilość miejsc parkingowych mających powstać w ramach zamierzenia inwestycyjnego, skoro z petitum wniosku skarżącego taka okoliczność nie wynika - co miało istotny wpływ na uchylenie obu decyzji w ramach zaskarżonego wyroku.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., S. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasadzenie kosztów postępowania; ewentualnie - na wypadek uznania, że WSA dopuścił się wyłącznie naruszenia prawa materialnego – wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi.

W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną P. w Krakowie S.A. wniosły o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], którą ustalono - na wniosek Spółki z o.o. S. - warunki zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa zespołu budynków mieszkalno - usługowych z garażami podziemnymi i infrastrukturą drogową na dz. nr [...] obr. [...] Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie".

W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej skarżąca kasacyjnie – S. Sp. z o.o. z/s w Krakowie oparła skargę kasacyjną na obu wymienionych wyżej podstawach. Sądowi I instancji zarzucono więc naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 2 k.p.a., art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 54 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) - decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

Na mocy art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. powołany wyżej przepis stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

Ustalenie warunków zabudowy jest wstępnym etapem zmierzającym do realizacji inwestycji, którego głównym celem jest odpowiedź na pytanie, czy na danym terenie dopuszczalna jest zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu). Jak więc zauważył trafnie T. Bąkowski, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania (T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Kraków 2004, s. 191). W wyroku z dnia 3 września 1997 r., III RN 35/97; OSNP 1998, nr 4, poz. 107, SN wskazał, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinna wytyczać podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzającą projekt budowlany.

Mając na uwadze powyższe, ogólne rozważania dotyczące funkcji decyzji ustalającej warunki zabudowy, które powinny wytyczać podstawowy kierunek interpretacji przepisów art. 52 i 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiących co powinien zawierać wniosek inwestora o wydanie tej decyzji oraz co powinna określać tego rodzaju decyzja, należy stwierdzić, że wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna w zakresie w jakim zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego zasługuje na uwzględnienie.

W szczególności za zasadny należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczącego określenia w decyzji o warunkach zabudowy warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2010 r., ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalno – usługowych, powinna określać dokładną liczbę budynków planowanych do realizacji. Funkcjonalna wykładnia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym powołanego wyżej przepisu, dokonana w świetle wcześniejszych rozważań, nie uzasadniania wniosku, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji tego rodzaju jak zespół budynków mieszkalno – usługowych powinna określać dokładną ilość tychże budynków. Określenie dokładnej ilości budynków planowanych do realizacji może bowiem nastąpić na dalszym etapie inwestycyjnym, czyli w postępowaniu o udzielenie pozwolenie na budowę, gdy inwestor dysponuje już projektem budowlanym określającym szczegółowe rozwiązania techniczne. Taki pogląd wyraził też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 2009 r., II OSK 731/08, CBOSA, w którym zwrócił ponadto uwagę, że decyzja o warunkach zabudowy jest w pewnym sensie tylko promesą, informacją co można zrealizować na danym terenie, a jej nadmierna szczegółowość byłaby zbędna na tym etapie, a nawet stwarzałaby trudności w uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Zasługiwał również na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ administracji ustalając warunki zabudowy związany jest informacją inwestora odnoszącą się do dokładnej ilości miejsc parkingowych planowanych w ramach inwestycji. W tej kwestii należy podzielić stanowisko wnoszącej skargę kasacyjną Spółki, która zasadnie powołuje się na pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 września 2008 r., II SA/Kr 543/08, Lex nr 519036, że organ ustalający warunki zabudowy jest związany danymi wskazanymi przez inwestora w zakresie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie jest natomiast związany tymi wskazaniami inwestora, które z tejże ustawy nie wynikają. Jak zaś trafnie zauważyła Spółka, przepisy w/w ustawy, w tym powołany wyżej art. 52 ust. 1 i 2 , nie przewidują obowiązku dokładnego i precyzyjnego określenia ilości miejsc parkingowych (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II OSK 2448/10, CBOSA).

Należy zauważyć, że co do zasady, określenie wskaźników i wymiarów planowanej zabudowy jest podawane w maksymalnej wielkości. Ostateczne, dokładne i precyzyjne dane techniczne planowanej zabudowy, w tym dokładna ilość miejsc parkingowych, ustalone zostaną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Precyzyjne określanie tych wskaźników zwykle nie jest konieczne z punktu widzenia celu jakiemu ma służyć decyzja o warunkach zabudowy, czyli ustaleniu jaki rodzaj zabudowy na danym terenie może powstać z zachowaniem zastanego tam ładu przestrzennego. Inwestor oraz działający na jego zlecenie projektant nie muszą projektować inwestycji w maksymalnych granicach wyznaczonych przez decyzję o warunkach zabudowy, nie mogą ich tylko przekraczać. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., II OSK 1543/11, Lex nr 1367321 - Przepis art. 54 pkt 2 lit. c wymaga, by decyzja o warunkach zabudowy określała tylko warunki i zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy co do, między innymi, obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji. Natomiast przepis § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, będzie miał zastosowanie dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, w którym organ określi liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych, mając przy tym na uwadze ustalenia decyzji o warunkach zabudowy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej za dopuszczalne należy uznać określenie w załączniku nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy, że w ramach zamierzenia inwestycyjnego można zrealizować parkingi w ilości nie przekraczającej 300 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, pomimo że jak wskazał Sąd I instancji, inwestor w piśmie z dnia 12 lutego 2009 r. wskazał, iż planuje realizację do 200 stanowisk postojowych. Jak wynika z uzasadnienia zawartego w załączniku do decyzji, określenie maksymalnej ilości możliwych do zrealizowania miejsc postojowych na 300 wynikało z tego, że przekroczenie tego parametru powodowałoby, że planowana inwestycja kwalifikowałaby się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w związku z tym na jego realizację konieczne byłoby uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – stosownie do przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko – w stanie prawnym na dzień wydania przedmiotowej decyzji. Powyższe uzasadniało więc określenie przez organ administracji maksymalnej do zrealizowania liczby miejsc postojowych na 300 jednostek.

Nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wskazany w podstawach skargi kasacyjnej przepis art. 107 k.p.a., określający co powinna zawierać decyzja administracyjna, nie mógł zostać naruszony w sprawie niniejszej, ponieważ elementy merytoryczne, które powinna zawierać decyzja ustalająca warunki zabudowy, a stanowiące przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie, określa przepis szczególny tj. art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tak samo za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w tym przepisie, w tym zwięzłe przedstawienie stanu sprawy.

Reasumując, należy stwierdzić, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 54 pkt 2 lit. a i art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym okazały się być oparte na uzasadnionych podstawach. Zgodzić się należało bowiem z wnoszącą skargę kasacyjną Spółką, że przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2010 r. ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalno - usługowych z garażami podziemnymi i infrastrukturą drogową przy ul. [...] w Krakowie w zakresie w jakim nie określiła dokładnej liczby projektowanych do realizacji budynków oraz w zakresie w jakim określiła maksymalną ilość miejsc postojowych - nie narusza powołanych wyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym za błędny należało uznać pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyjęty w tych kwestiach, co uzasadniało uchylenie wydanego przez tenże Sąd wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie tu orzekającym uznał ponadto, że względy ekonomii procesowej uzasadniają w okolicznościach niniejszej sprawy rozpoznanie skargi P. w Krakowie na zasadzie art. 188 p.p.s.a. i w konsekwencji jej oddalenie jako niezasadnej. Należało przy tym podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do niezasadności tych zarzutów, które zostały podniesione w skardze.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.