Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 711/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, 77 par. 1 kpk
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi M. W. i A. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego A. W. kwotę 500.00 ( pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., Powiat [...] decyzją nr [...] z [...] r., wydaną na podstawie art. 66 ust.1 i ust. 2, art. 80 ust. 1 pkt 1, oraz art. 83 ust.1 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) art. 7 ustawy z 28.07.2005 r. o zmianie ustawy prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2005 r., Nr 163, poz. 1364) oraz art. 104 kpa, nakazał współwłaścicielom budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy ul. [...] i [...] w K. M. W. i A. W. usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego budynków przy ul. [...] i [...] w K. określonych w ekspertyzie budowlanej opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego inż. E. Z. w listopadzie 2002 r. poprzez wykonanie niezbędnych robót zabezpieczających polegających na:

1) podparciu ściany zewnętrznej podłużnej rusztem stalowym na fundamencie;

2) podstemplowaniu uszkodzonej belki stropowej zgodnie ze sztuką budowlaną (podpierając po kolei stropy od najniższej kondygnacji aż do stropu uszkodzonego);

3) skuciu wszystkich tynków zagrzybionych i odparzonych na ścianach i sufitach, osuszeniu a następnie zabezpieczeniu preparatami przeciwgrzybicznymi;

4) wzmocnieniu elementów więźby dachowej;

5) doszczelnieniu pokrycia dachowego, i uzupełnieniu obróbek blacharskich;

6) przemurowaniu przewodów kominowych zgodnie z protokołem nr [...] z [...].04.2005 r. z okresowej kontroli przewodów kominowych sporządzony przez mistrza kominiarskiego M. J.

Organ l instancji podał, że do wskazanych wyżej robót należy przystąpić natychmiast, gdy decyzja stanie się ostateczna, a zakończyć w terminie do dnia 31.12. 2006 r. oraz zakazał na podstawie art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego użytkowania lokali mieszkalnych w przedmiotowych budynkach do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

W uzasadnieniu organ l instancji podał, że postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynków mieszkalnych przy ul. [...] i [...] w K. zostało wszczęte na wniosek właścicieli obiektu M. W. i A. W., zgłaszających zły stan techniczny obiektu stanowiący zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Do wniosku została załączona ekspertyza budowlana dotycząca budynków przy ul. [...] i [...] w K. opracowana w listopadzie 2002 r. przez rzeczoznawcę budowlanego inż. E. Z. oraz w/w protokół kominiarski sporządzony przez mistrza kominiarskiego M. J. W oparciu o ten materiał oraz oględziny w/w budynków, organ l instancji stwierdził, że przedmiotowe budynki są obiektami mieszkalnymi połączonymi ze sobą ścianami szczytowymi. Obiekty te zostały wybudowane ok. 1900 roku, a w latach 1920 -1930 zostały rozbudowywane, nadbudowywane i przebudowywane i są użytkowane na cele mieszkalne.

W trakcie oględzin przedmiotowych budynków przeprowadzonych przez organ l instancji [...].04.2003 r. oraz [...].10.2005 r. stwierdzono, że w obu budynkach występują liczne nieprawidłowości stanu technicznego w tym: pęknięcia pionowe murów, w parterze, l i II pietra, jak również zarysowania poziome i ukośne, odchylenie ściany od pionu na wysokości linii piętra do więźby dachowej, gzymsy odspojone, popękane, zniszczone kominy ponad połaciami dachowymi, brak obróbek blacharskich, występują liczne prześwity w pokryciu dachowym prowizoryczne zabezpieczenie. Elementy konstrukcji więźby dachowej, ugięte, widoczne ślady zawilgoceń spowodowane nieszczelnością pokrycia dachowego, uszkodzenia biologiczne - zbutwienie, zagrzybienie. Na ścianach zewnętrznych widoczne liczne zacieki spowodowane brakiem prawidłowego ofasowania zniszczone rynny i rury spustowe.

Wewnątrz budynku nr [...] w mieszkaniach w parterze stropy częściowo podstemplowane występują liczne zarysowania ścian i stropów zarówno w mieszkaniach jak i nad klatką schodową. Ściany budynku są zawilgocone i zagrzybione, brak wentylacji w pomieszczeniach mieszkalnych. Również w budynku nr [...] - w mieszkaniach znajdujących się w parterze na pierwszym i drugim piętrze występują liczne zarysowania zawilgoconych i zagrzybiałych ścian i stropów, podłogi częściowo zapadnięte, brak wentylacji w pomieszczeniach mieszkalnych. Ściany konstrukcyjne budynku wykazują znaczne uszkodzenia mechaniczne rysy i pęknięcia - wielkość rozwarcia rys dochodzi do kilkudziesięciu milimetrów. Stwierdzono odchylenia od poziomu płyt balkonowych wspornikowych.

Organ l instancji podał, że przedłożona do akt sprawy ekspertyza budowlana budynków przy ul. [...] i [...] w K. opracowana przez rzeczoznawcę budowlanego inż. E. Z. potwierdza zły stan techniczny przedmiotowych budynków. We wnioskach i zaleceniach inż. E. Z. stwierdził, że budynki są zniszczone i posiadają trwałe wady i podniósł, że przyczyną takiego stanu są jego wady techniczne i w dużej mierze brak dbałości o stan techniczny budynków przez okres ostatnich 50 -ciu lat. Natomiast zgodnie z przedłożoną opinią z [...].04.2005 r. z okresowej kontroli przewodów kominowych, sporządzoną przez mistrza kominiarskiego M. J. przewody kominowe są w bardzo złym stanie technicznym i nie nadają się do użytkowania, gdyż grozi to zaczadzeniem lub pożarem.

Organ l instancji postanowieniem z 10.02.2005 r. zażądał od współwłaścicieli przedmiotowych budynków ekspertyzy technicznej, która miała wskazywać precyzyjnie zakres i sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości zarówno przewodów kominowych jak również elementów konstrukcyjnych budynków nr [...] i [...] przy ul. [...] w K.

Dostarczona przez współwłaścicieli budynków ekspertyza konstrukcyjno -budowlana opracowana w kwietniu 2005 przez inż. A. A. potwierdziła również zły stan techniczny w/w budynków, jednakże jej autor nie podał zakresu i sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, wskazując jedynie, że przedmiotowe budynki nie nadają się do remontu kapitalnego, gdyż wszystkie elementy ich konstrukcji, wykończenia i wyposażenia kwalifikują się do zastąpienia ich nowymi, spełniającymi wymagania obecnie obowiązujących przepisów budowlanych, a ponadto wykonanie remontu w budynku jest nieuzasadnione ekonomicznie. Nadto w opinii tej stwierdzono, że użytkowanie przedmiotowych budynków stwarza zagrożenie bezpieczeństwa życia, zdrowia i mienia dla mieszkańców i powinny być one wyłączone z użytkowania.

Organ l instancji podkreślił, że właściciele, pomimo świadomości złego stanu technicznego przedmiotowych budynków nie podjęli żadnych działań w zakresie niezbędnych robót zmierzających do poprawy stanu technicznego przedmiotowych budynków dlatego też niezbędnym jest nakazanie wykonania robót zabezpieczających.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. W. oraz A. W., wskazując, że są w posiadaniu przedmiotowych budynków od 2000 r. i zarzucając, że decyzja l instancji została oparta wyłącznie na ekspertyzie opracowanej przez inż. E. Z. natomiast organ l instancji nie ustosunkował się do ekspertyzy sporządzonej przez inż. A. A., a w szczególności nie odniósł się do istotnych różnić w obu opiniach. Odwołujący wnieśli o " orzeczenie co do istoty sprawy" i uznanie, że nie jest możliwe podstemplowanie stropów na wyższych kondygnacjach "ponieważ mieszkania są zamieszkałe". Nie zgodzili się również z poglądem, że jako właściciele nie podjęli żadnych działań dla usunięcia nieprawidłowości, przedłożyli bowiem żądaną przez organ opinię, a niniejsze postępowanie wszczęto na ich wniosek. Stwierdzili, że ponieważ przedmiotowe budynki grożą zawaleniem, organ l instancji dopuścił się obrazy art. 68 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...] r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł: na podstawie art. 66 ust.1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazując współwłaścicielom budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy ul. [...] i [...] w K. M. W. i A. W. usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego budynków przy ul. [...] i [...] w K. określonych w ekspertyzie budowlanej opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego E. Z. w listopadzie 2002 r. poprzez wykonanie niezbędnych robót zabezpieczających polegających na:

1) podparciu ściany zewnętrznej podłużnej rusztem stalowym na fundamencie;

2) podstemplowaniu uszkodzonej belki stropowe zgodnie ze sztuką budowlaną (podpierając po kolei stropy od najniższej kondygnacji aż do stropu uszkodzonego);

3) skuciu wszystkich tynków zagrzybionych i odparzonych na ścianach i sufitach, osuszeniu a następnie zabezpieczeniu preparatami przeciwgrzybicznymi;

4) wzmocnieniu elementów więźby dachowej;

5) doszczelnieniu pokrycia dachowego, i uzupełnieniu obróbek blacharskich;

6) przemurowaniu przewodów kominowych zgodnie z protokołem nr [...] z [...] kwietnia 2005 r. z okresowej kontroli przewodów kominowych sporządzony przez mistrza kominiarskiego M. J.

Organ II instancji, podał że wskazane roboty należy wykonać w terminie do 30.11.2007 r. oraz na podstawie art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego zakazał użytkowania lokali mieszkalnych w przedmiotowych budynkach do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

W ocenie organu odwoławczego skarżona decyzja była prawidłowa jednak wymagała zreformowania z uwagi na upływ terminu wykonania obowiązku oraz z powodu nieprawidłowego wskazania przez organ l instancji jednej z osób zobowiązanej do wykonania obowiązku oraz konieczności doprecyzowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Organ II instancji podał, że stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego istnienia w obiekcie budowlanym stanów, o których mowa w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, nie upoważnia go do uznania obiektu za nienadający się do remontu czy też nakazania jego rozbiórki. Nie upoważnia też organu do nakazania wykonania remontu. Natomiast organ ma obowiązek nakazać usunięcie nieprawidłowości, działając w granicach prawa wyznaczonych przez to postępowanie, co zostało prawidłowo wykonane przez organ l instancji w skarżonej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał konkretne przepisy techniczno-budowlanego (w tym § 140 pkt 1, § 204 pkt 1, § 322 pkt 1 i § 318 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 ze zm.), których naruszenie zostało stwierdzone w przedmiotowym postępowaniu dowodowym, a które zgodnie z treścią art. 61 w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 7 ust. 2 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca jest zobowiązany przestrzegać

Organ w skarżonej decyzji zakazał użytkowania lokali mieszkalnych na czas niezbędny dla usunięcia nieprawidłowości, co należy również uznać za prawidłowe. Wszystkie wydane, bowiem w tej sprawie opinie dopuszczają możliwość pozostawienia przedmiotowego obiektu, składającego się z budynków nr [...] i [...] sytuowanych przy ul. [...] w K., przy dokonaniu niezbędnych robót budowlanych, poprawiających jego stan techniczny. Z materiału dowodowego nie wynika konieczność zastosowania innego przepisu w tej sprawie, w tym art. 68 cyt ustawy, o co wnoszą właściciele bowiem ma on zastosowanie tylko w wypadku stwierdzenia bezpośredniej groźby zawalenia się obiektu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z 21.04. 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa718/04 (LEX nr 169396) bezpośredniość zdarzenia oznacza, że nastąpi ono niezwłocznie, bez żadnych ogniw pośrednich. Bezpośrednia groźba zawalenia oznacza, że jedynym skutkiem stanu obiektu poddanego kontroli obiektu może być zawalenie się tego budynku. Z materiału dowodowego nie wynika "bezpośrednia" możliwość zawalenia się przedmiotowych obiektów znajdujących przy ul. [...] nr [...] i [...] w K.

Organ odwoławczy podał, że zreformował skarżoną decyzję w zakresie terminu wykonania obowiązku, uznając nałożone nią obowiązki za prawidłowe. Korzystając z reformacyjnych uprawnień dokonano też korekty w zakresie nieprawidłowego wskazania jednego z podmiotów zobowiązania, bowiem z akt sprawy jednoznacznie wynika, że współwłaścicielami budynków nr [...] i [...] przy ul. [...] w K. są M. W. i A. W. Zatem wskazanie przez organ l instancji w sentencji skarżonej decyzji M. W., organ odwoławczy uznał za nieprawidłowe.

Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji stwierdził, że wszczęcie postępowania i wykonanie przez skarżących obowiązku dostarczenia określonych dokumentów nie zastępuje wykonania obowiązków wynikających z art. 61 Prawa budowlanego, ciążących na właścicielu obiektu budowlanego, o czym była mowa powyżej. Organ nie zgodził z poglądem wyrażonym w odwołaniu o braku odniesienia w skarżonej decyzji do ekspertyzy sporządzonej przez A. A., bowiem organ l instancji odniósł się w swojej decyzji do jej zawartości. Organ li instancji zwrócił również uwagę, że ekspertyza sporządzona przez inż. A. A. oparta została o inwentaryzację przedmiotowych budynków z 1998 r., a nadto w ekspertyzie tej równocześnie stwierdzono, iż przedmiotowe budynki "nie nadają się do wykonania w nich remontu kapitalnego" oraz dopuszczono możliwość pozostawienia przedmiotowych budynków po poprawieniu ich stanu technicznego.

Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M. W. i A. W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu l instancji. Skarżący zarzucili organom l i II instancji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 kpa oraz nieprawidłowe zastosowanie przepisów zawartych w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane. Skarżący podnieśli, że w ich ocenie istnieją przesłanki z art. 68 Prawa budowlanego do dokonania rozbiórki budynków przy ul. [...] i [...] w K.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30.08.2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., -sady administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji nie od powiadają prawu.

W niniejszej sprawie kwestię sporną stanowi możliwość doprowadzenie przedmiotowego obiektu budowlanego - położonego przy ul. [...] w K., składającego się z dwóch połączonych budynków mieszkalnych, oznaczonych nr [...] i [...] - do odpowiedniego, zgodnego z prawem stanu technicznego poprzez nakazanie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, zapewniające doprowadzenie tego obiektu do dalszej eksploatacji. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez skarżących stan techniczny przedmiotowego obiektu przeznaczonego na pobyt ludzi bezpośrednio grozi zawaleniem, a więc kwalifikuje się jedynie do zastosowania art. 68 Prawa budowlanego. Natomiast organy l i II instancji uznały, iż zebrany i rozpatrzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwala w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego nakazać właścicielowi usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynków nr [...] i [...] przy ul. [...] w K. i nie wymaga zastosowania innego przepisu, w tym art. 68 cyt. ustawy.

Już na wstępie należy wskazać że organy l i II instancji wydały swoje decyzje - w których nakazały współwłaścicielom budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy ul. [...] i [...] w K. usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego w/w budynków, określonych w ekspertyzie budowlanej opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego inż. E. Z. w listopadzie 2002 r., poprzez wykonanie niezbędnych robót zabezpieczających polegających na:

1) podparciu ściany zewnętrznej podłużnej rusztem stalowym na fundamencie;

2) podstemplowaniu uszkodzonej belki stropowe zgodnie ze sztuką budowlaną (podpierając po kolei stropy od najniższej kondygnacji aż do stropu uszkodzonego);

3) skuciu wszystkich tynków zagrzybionych i odparzonych na ścianach i sufitach, osuszeniu a następnie zabezpieczeniu preparatami przeciwgrzybicznymi;

4) wzmocnieniu elementów więźby dachowej;

5) doszczelnieniu pokrycia dachowego, i uzupełnieniu obróbek blacharskich;

6) przemurowaniu przewodów kominowych zgodnie z protokołem nr [...] z 4 kwietnia 2005 r. z okresowej kontroli przewodów kominowych sporządzony przez mistrza kominiarskiego M. J. - z naruszeniem dyspozycji art. 7, 77 § 1 i 107 §1 i 3 kpa.

Należy wskazać, że z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa, wynika m. in. dla organów administracji publicznej obowiązek ścisłego przestrzegania prawa zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Natomiast dyspozycja art. 77 § 1 kpa nakłada na organy obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jego wyczerpujące rozpatrzenie. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie administracyjne jest więc dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w świetle konkretnej normy prawnej. Oznacza to, że zastosowanie właściwego przepisu jest uwarunkowane prawidłowym przeprowadzeniem postępowania dowodowego. Zgodnie natomiast z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 kpa ocena zebranych dowodów powinna znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne-wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodnie z art. 107 § 1 zdanie pierwsze kpa, decyzja powinna zawierać oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uzasadnienie prawne i faktyczne, pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Odnosząc powyższe do zaskarżonej decyzji, którą organ odwoławczy w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił w całości i zreformował decyzję organu l instancji poprzez wskazanie nowego terminu wykonania wskazanych w sentencji obowiązków, poprawne oznaczenie osoby zobowiązanej tj. M. W. oraz uzupełnienie i doprecyzowanie podstawy prawnej, należy w pierwszym rzędzie zwrócić uwagę, że organy l i II instancji nie wyjaśniły jednoznacznie - wbrew dyspozycjom art. 7 i 77 § 1 kpa - jaki jest stan przedmiotowych budynków mieszkalnych przy ul. [...] nr [...] i [...] w K., a w szczególności czy w chwili wydania zaskarżonej decyzji tj. w dniu [...] kwietnia 2008 r. istniały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust 1 i 2 Prawa budowlanego czy też - jak podnosi strona skarżąca - techniczny stan budynków stwarzał bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa tj. bezpośrednio groził zawaleniem (całego lub części przedmiotowych budynków), co stanowi przesłankę do zastosowania art. 68 cyt. ustawy. W związku z powyższym należy wskazać, że podstawą ustaleń organów l i II instancji w tym zakresie stanowiła - obok oględzin przeprowadzonych przez organ l instancji w dniach [...].04.2003 r. i [...].10.2005 r., podczas których stwierdzono liczne nieprawidłowości stanu technicznego obu budynków - ekspertyza budowlana sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego inż. E. Z. z [...].11.2002 r. oraz, w odniesieniu do przewodów kominowych, ustalenia zawarte w protokole kominiarskim nr [...] z okresowej kontroli, sporządzonym w dniu 4.04.2005 przez mistrza kominiarskiego M. J. wraz ze wskazanymi w nich zaleceniami, a także we wcześniej sporządzonych protokołach z przeglądów kominiarskich ( z 2000 r. i 2001 r.). Oceniając powyższe należy podkreślić, że jakkolwiek inż. E. Z. we wnioskach i zaleceniach dopuścił generalną przebudowę przedmiotowych budynków i w związku z tym wskazał jakie konkretne roboty budowlane należy wykonać, to jednak równocześnie stwierdził, że stan techniczny przedmiotowego obiektu (składającego się z budynku nr [...] i [...]) "zagraża życiu - bezpieczeństwu" i "wymaga rozbiórki". Uwzględniając fakt postępującej i naturalnej degradacji nie remontowanych budynków należy podnieść, że organ odwoławczy orzekający w niniejszej sprawie po upływie blisko 66 miesięcy od sporządzenia w/w ekspertyzy, na którą się powołuje i określając obowiązek usunięcia stwierdzonych w niej nieprawidłowości powinien był uaktualnić materiał dowodowy, a przede wszystkim jednoznacznie ustalić czy w przedmiotowych budynkach nie nastąpiły kolejne zmiany stanu technicznego prowadzące do wystąpienia bezpośredniego niebezpieczeństwa zawalenia się budynków, ponieważ w takim przypadku decyzja powinna być podjęta na podstawie art. 68 Prawa budowlanego.

Natomiast w przypadku gdyby w uzupełniającym postępowaniu dowodowym nie stwierdzono, że przedmiotowe budynki znajdują się w stanie bezpośrednio grożącym zawaleniem, organy prowadzące postępowanie administracyjne powinny ustalić, czy nie wystąpiło dalsze pogorszenie stanu technicznego budynków przy ul. [...] i [...] i czy ujawniony, aktualny na datę wydania zaskarżonej decyzji, stan techniczny budynków narusza obowiązujące w tym zakresie prawo oraz określić - w oparciu o zaktualizowana ekspertyzę - sposób ich usunięcia. Jak wynika z akt sprawy organ l instancji dostrzegł nieaktualność i braki w tym zakresie w ekspertyzie sporządzonej przez inż. E. Z. i postanowieniem z [...].02.2005 r. w oparciu o art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego zażądał od właścicieli przedmiotowych budynków wykonania aktualnej ekspertyzy technicznej określającej "precyzyjnie zakres i sposób stwierdzonych nieprawidłowości zarówno w przewodach kominowych jak również niezbędnych zabezpieczeń i umocnień elementów konstrukcyjnych..." Przedstawiona przez skarżących ekspertyza z kwietnia 2005 r., opracowana przez uprawnionego rzeczoznawcę budowlanego inż. A. A., wpisanego na listę Izby Inżynierów Budownictwa, zarówno w ocenie organów l i II instancji jak i Sądu nie spełniła powyższych wymagań. Po pierwsze należy wskazać, że ekspertyza inż. A. została wykonana w 2005 r. a wiec 36 miesięcy przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Nadto ekspertyza ta zawiera sprzeczne ustalenia ponieważ jej autor jednocześnie stwierdza, iż przedmiotowe budynki "znajdują się w stanie bezpośredniego zagrożenia katastrofą budowlaną, a ich użytkowanie stwarza bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa życia, zdrowia i mienia mieszkańców" (s. 17 ekspertyzy), a zarazem dopuszcza "przeprowadzenie w nich remontu kapitalnego (s. 18 in fine).

Na koniec należy wskazać, że jak wynika z w/w ekspertyzy "stan techniczny budynków ulega pogorszeniu, a szybkość tego pogorszenia ulega systematycznemu przyspieszeniu". W konsekwencji należy przyjąć, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający i wymaga uzupełnienia celem stwierdzenia jaki jest aktualny stan techniczny przedmiotowych budynków, czy budynki te bezpośrednio grożą zawaleniem, a jeśli nie - dokładne określenie stwierdzonych nieprawidłowości, dotyczących ich stanu technicznego i sposobu ich likwidacji, przy jednoczesnym uwzględnieniu interesu społecznego i uzasadnionych interesów osób trzecich, czego wymaga art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 7 Prawa budowlanego. Natomiast jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy oparł się wyłącznie na ustaleniach dokonanych w oparciu o materiał dowodowy zebrany w 2005 r. a przede wszystkim w 2002 r. (ekspertyza inż E. Z.), co w niniejszej sprawie należy uznać za niezgodne z dyspozycja art. 7 i 77 kpa.

Nadto należy stwierdzić, że organy l i II instancji pominęły całkowicie ustalenia ekspertyzy inż. A. A. w zakresie odnoszącym się do stanu technicznego instalacji elektrycznej, z których wynika że w przedmiotowych budynkach zachodzi "możliwość porażenia prądem elektrycznym z powodu zniszczonej instalacji elektrycznej".

Trzeba również wskazać, że organ odwoławczy, w swojej decyzji nieprawidłowo powołał podstawę prawną. Powołując art. 66 ust. 1 pkt. 1 i 2 w brzmieniu obowiązującym przed jego nowelizacją z 10.05.2007 r. (Dz. U. nr 99 poz. 665) pominął bowiem regulację odnosząca się do nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego określoną w dacie wydania decyzji drugoinstancyjnej w treści art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy a nie jak dotychczas w art. 66 ust. 1 pkt. 1. Stosownie bowiem do treści znowelizowanego art. 66 ust. 1 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym od 20.06.2007 r. w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

- właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji usuniecie stwierdzonych

nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. c ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak punkcie l sentencji. W oparciu o art. 152 p.p.s.a określił w punkcie II sentencji, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.