Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1607/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi b. AG, Austria na czynności operacyjno-rozpoznawcze Centralnego Biura Antykorupcyjnego postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącej b. AG, Austria kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego,


UZASADNIENIE

Na wniosek Szefa CBA Sąd Okręgowy w W. postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawach sygn. akt [...] i sygn. akt [...] oraz postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie sygn. akt [...] wyraził zgodę na udostępnienie Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu przez bak informacji stanowiących tajemnicę bankową dotyczących historii operacji na wskazanych rachunkach bankowych należących do firmy B. AG W .

"B. AG" W.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Centralnego Biura Antykorupcyjnego, skargę na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz z ostrożności procesowej wniosła skargę na czynności operacyjno - rozpoznawcze prowadzone przez CBA w postępowaniu toczącym się wobec strony skarżącej w okresie od dnia 3 lipca 2010 r. do dnia 1 września 2010 r. jako przeprowadzone niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w postaci art. 22 ust. 4-10 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.), jak również przepisami Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie zakresu, warunków i trybu przekazywania CBA informacji (...) (Dz. U. Nr 177, poz. 1310), które utraciły moc w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., który wszedł w życie z dniem 3 lipca 2010 r. sygn. akt K 54/07.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w dniach 10-21 maja 2010 r. otrzymała informację, udzieloną na postawie art. 23 ust. 9 ustawy o CBA, że Sąd Okręgowy w W. wyraził zgodę na udostępnienie CBA przez Bank [...] S.A z siedzibą w W., [...] Bank Polska S.A. z siedzibą w W. oraz Bank [...] S.A. z siedzibą we W. informacji stanowiących tajemnicę bankową, dotyczących historii poszczególnych rachunków bankowych należących rzekomo do strony skarżącej. Co najmniej od tych dat prowadzone są przez CBA czynności wobec Spółki, zmierzające do pozyskania jej danych. Z uwagi na brak dostępu do akt sprawy prowadzonej przez CBA, strona skarżąca nie jest w stanie stwierdzić, jakie dane i w jakim okresie pozyskano, a w konsekwencji w oparciu o jakie przepisy prowadzone są czynności.

Z uwagi na niejawność postępowania CBA, skarżąca nie mając dostępu do jego akt i tym samym, nie znając zakresu prowadzonych czynności, nie jest w stanie kategorycznie zweryfikować stanowisk wskazanych w otrzymanych pismach z CBA, w szczególności co do procedowania wyłącznie w oparciu o art. 23 ustawy o CBA.

Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2011 r. zobowiązano stronę skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania czego dotyczy jej skarga w szczególności poprzez podanie czy stanowi ona skargę na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, czy jest to skarga na czynności operacyjno - rozpoznawcze prowadzone przez CBA.

Strona skarżąca w piśmie z dnia 29 czerwca 2011 r. sprecyzowała skargę poprzez wskazanie, że jest ona skargą na czynności operacyjno - rozpoznawcze prowadzona przez CBA w okresie od dnia 3 lipca 2010 r. do dnia 1 września 2010 r. jako prowadzone niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. art. 22 ust. 4-10 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości Sądu Administracyjnego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

0. postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm, zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog spraw będących w kognicji sądów administracyjnych. Są to:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy

zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

6. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

1. terenowych organów administracji rządowej;

7. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż

określone w pkt 6, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

8. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

9. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 -5.

Ponadto § 3 w/w przepisu zawiera uprawnienie do orzekania przez sądy administracyjne również w sprawach, w których przepisy szczególne przewidują sądową kontrolę.

Skarżąca spółka uznała, że czynności operacyjno - rozpoznawcze prowadzone na podstawie Rozdziału 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708, z późn. zm.), podlegają kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. upoważnia sądy administracyjne do kontroli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa innych niż:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa bądź w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Zaskarżalne do sądu administracyjnego są bowiem decyzje, postanowienia lub inne akty administracyjne, a nie czynności faktyczne podejmowane na ich podstawie. Należy w tym miejscu podnieść, iż skardze do sądu podlegają wprawdzie również "inne czynności" organu administracji publicznej wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, niemniej jednak ustawodawca doprecyzował, że kontroli sądowoadministracyjnej podlegają wyłącznie te czynności, które mieszczą się w zakresie administracji publicznej i dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, (szerzej m. in. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 1998 r., sygn. akt II SA 1367/97 oraz uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2003 r. sygn. akt OPS 4/03,). Na ich tle można przyjąć dodatkowe, obligatoryjne cechy jakimi powinny się charakteryzować wspomniane czynności organu, aby zakwalifikować je do kategorii działań podlegających kontroli sądowej. W szczególności muszą one mieć charakter zewnętrzny i być skierowane do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie organowi. Jedynie takie czynności mogą stać się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

Analizując powyższe w kontekście niniejszej sprawy należy podkreślić, że jej przedmiotem są czynności operacyjno-rozpoznawcze prowadzone przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego. W rezultacie należy uznać, że przedmiotem skargi "B. AG" W. nie są akty lub czynności wyliczone enumeratywnie przez ustawodawcę w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., lecz wykonanie innych czynności o charakterze stricte faktycznym, wynikającym z przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. W niniejszej sprawie strona skarżąca otrzymała informację, udzieloną na postawie art. 23 ust. 9 ustawy o CBA, jednak dalsze czynności operacyjno-rozpoznawcze, których dokonuje organ na podstawie przepisów ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym nie są ujawniane.

Należy podkreślić bowiem, że art. 13 ww. ustawy stanowi, iż w granicach zadań zmierzających do zwalczania zjawiska korupcji funkcjonariusze CBA wykonują czynności operacyjno-rozpoznawcze w celu zapobiegania popełnieniu przestępstw, ich rozpoznania i wykrywania oraz czynności dochodzeniowo-śledcze w celu ścigania sprawców przestępstw; czynności kontrolne w celu ujawniania przypadków korupcji w instytucjach państwowych i samorządzie terytorialnym oraz nadużyć osób pełniących funkcje publiczne, a także działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa; czynności operacyjno-rozpoznawcze i analityczno-informacyjne w celu uzyskiwania i przetwarzania informacji istotnych dla zwalczania korupcji w instytucjach państwowych i samorządzie terytorialnym oraz działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa.

Z uwagi na powyższe, właściwym jest przyjęcie, że wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych jako pozbawione władczych rozstrzygnięć, nie jest postępowaniem administracyjnym, a tym samym nie podlega ono kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.