Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 647/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

A. wystąpiła do Wójta Gminy z wnioskiem z 8 kwietnia 2019 r. o wydanie zamiennej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na działce ewidencyjnej nr [..] w miejscowości K.

Wójt zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem 27 maja 2019 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyraził opinię, że realizacja przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Pismem z 30 maja 2019 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wezwał do złożenia dodatkowych wyjaśnień i uzupełnień we wskazanym zakresie. Pismem z 4 czerwca 2019 r. zastępca Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wezwał do pisemnego złożenia wyjaśnień/uzupełnień przedłożonej Karty informacyjnej we wskazanym zakresie. W konsekwencji, Wójt wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku, co uczyniono w dniu 5 września 2019 r.

Pismami z 6 czerwca 2019 r., 4 lipca 2019 r. i 7 grudnia 2019 r. J. M. nie wyraził zgody na budowę stacji paliw.

Pismem z 26 września 2019 r. zastępca Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wskazując na konieczność uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymienionych warunków i wymagań. Postanowieniem z 14 października 2019 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji.

Decyzją z 6 lutego 2020 r. Wójt Gminy stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz określił warunki dotyczące ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia na etapie budowy i eksploatacji przedsięwzięcia, a także wymagania, które powinny być uwzględnione w projekcie budowlanym.

Po rozpoznaniu odwołania J. M. decyzją z 8 czerwca 2020 r., nr [..], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z 26 listopada 2018 r., nr [..], organ ten orzekał już w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla budowy stacji paliw na działce nr [..]. Skargę na decyzję z 26 listopada 2018 r. wniósł J. M., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 4 września 2019 r., sygn. II SA/Gd 132/19, oddalił skargę. J. M. wniósł skargę kasacyjną, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny dotąd nie rozpoznał sprawy zarejestrowanej pod sygn. II OSK 367/20. Po analizie akt sprawy zakończonej decyzją z 26 listopada 2018 r. Kolegium doszło do przekonania, że pomiędzy dwoma planowanym inwestycjami zachodzą różnice, a zatem nie może być mowy o zaistnieniu stanu powagi rzeczy osądzonej.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień formalnych w treści zaskarżonej decyzji. Uznano, że decyzja ta odpowiada wymogom, o których mowa w art. 107 k.p.a. Nadto, Kolegium stwierdziło, że wydając rozstrzygnięcie Wójt nie naruszył art. 84 oraz art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., zawierając w zaskarżonej decyzji wszystkie wymogi, które zostały określone w ww. przepisach, a które odnoszą się do wydania decyzji bez przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko.

Dokonując oceny stanowiska wyrażonego w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz w opinii Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku odstąpienie od przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko nie narusza obowiązujących przepisów. Kolegium uznało, że orzeczenie o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko nie narusza obowiązujących przepisów, jak również celów u.o.o.ś. Natomiast odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że kwestia dotycząca skomunikowania stacji paliw z drogą publiczną za pośrednictwem zjazdu nie ma znaczenia przy ocenie, jak inwestycja będzie oddziaływać na środowisko. Bez znaczenia pozostaje również zakres bieżącej działalności prowadzonej na działce nr [..] oraz kwestia dotycząca prawa własności do działki objętej wnioskiem.

W skardze na powyższą decyzję J.M. domagał się jej uchylenia i zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 4 września 2019 r., sygn. II SA/Gd 132/19, a także zakończenia kontroli na wniosek Departamentu Prawnego Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska z 2 czerwca 2020 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, że na działce nr [..] istnieje już stacja benzynowa i baza transportowa, a działalność ta ma szkodliwy wpływ na zdrowie skarżącego, podobnie jak hałas przekraczający 85 dB. Skarżący opisał również szkodliwy wpływ poszczególnych substancji na zdrowie ludzkie. Ponadto, zwrócono uwagę na to, że zachodzi stan powagi rzeczy osądzonej, ponieważ chodzi o te same lub takie same uwarunkowania dotyczące tego samego miejsca, te same podmioty i to samo przedsięwzięcie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z 8 września 2020 r. J. M. podtrzymał swoją skargę i wniósł o obciążenie kosztami postępowania strony przeciwnej.

Postanowieniem z 15 października 2020 r., sygn. II SA/Gd 647/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił zawieszenia postępowania.

Pismem z 28 stycznia 2021 r. J. M. ponownie sprzeciwił się zabudowie na działce nr [..] oraz wniósł m.in. o odroczenie rozprawy do chwili rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 4 września 2019 r., sygn. II SA/Gd 132/19, a także o natychmiastowe spowodowanie zlikwidowania nielegalnie utworzonej bazy transportowej i innych źródeł trucia skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak też utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy nie naruszają przepisów prawa, w stopniu który uzasadniałby konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.), zwanej dalej u.o.o.ś. Organy procedowały we wskazanym trybie wniosek inwestora – A. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw na działce nr [..], obręb ewidencyjny N., gmina C.

Na wstępie wskazać należy, i w tym zakresie sąd w pełni podziela ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez Kolegium, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z odrębnym przedsięwzięciem, niż objęte wnioskiem A. z 22 lutego 2018 r., co do którego wydana już została ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak prawidłowo wyjaśniło to Kolegium, znaczące różnice pomiędzy przedsięwzięciami - objętym niniejszym wnioskiem inwestora z 8 kwietnia 2019 r. i wnioskiem z 22 lutego 2018 r., a dotyczące jego istotnych parametrów (objętość zbiornika magazynowego paliw, powierzchnia wiaty naddystrybutorowej, pojemność zbiornika na gaz, wielkość powierzchni utwardzonej, wielkość powierzchni biologicznie czynnej) sprawiają, że mamy do czynienia z różnymi sprawami administracyjnymi, co wyklucza ewentualną nieważność postępowania ze względu na res iudicata.

Podstawą prawną wydanych decyzji jest art. 59 ust. 1 u.o.o.ś., z którego wynika, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.

Objęte kontrolowanym postępowaniem przedsięwzięcie pod nazwą "Budowa stacji paliw" na działce nr [..], obręb ewidencyjny N., Gmina C., mieści się w zakresie określonym w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1838), i należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (tzw. II grupa przedsięwzięć – w odróżnieniu od grupy I, do której zalicza się przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko).

Z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. wynika, że dla tego rodzaju przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane tylko wówczas, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Ten ostatni przepis stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie takie kryteria, jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.

Jeżeli w oparciu o analizę ww. kryteriów organ stwierdzi potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - wydaje postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.). W sytuacji natomiast, która miała miejsce w niniejszej sprawie, po uprzednim pozyskaniu wymaganych art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. w zw. z art. 84 ust. 1 u.o.o.ś., opinii: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z 14 października 2019 r.), Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (opinia z 26 września 2019 r.) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (opinia z 27 maja 2019 r.), wydana została, na podstawie art. 84 u.o.o.ś., decyzja orzekająca o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko wraz z określeniem warunków i wymagań koniecznych do uwzględnienia na poszczególnych etapach realizacji przedsięwzięcia.

Załatwienie niniejszej sprawy nastąpiło zatem w drodze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wydawana zarówno w przypadku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (obejmującej m.in. sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko oraz zapewnienie społecznego udziału w postępowaniu), jak również w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tej drugiej sytuacji w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 84 ust. 1 u.o.o.ś., właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Może również określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) lub c) u.o.o.ś., lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b) lub c) u.o.o.ś. (art. 84 ust. 1a u.o.o.ś.), co też nastąpiło w decyzji Wójta z 6 grudnia 2020 r. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 u.o.o.ś.).

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła sąd do wniosku, że wszystkie wskazane wyżej warunki – zarówno formalne, jak i merytoryczne – zostały w zaskarżonej decyzji spełnione.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że jeżeli przedmiotem postępowania środowiskowego jest przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (tzw. grupa I przedsięwzięć), to sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzenie postępowania środowiskowego w pełnym zakresie wraz z oceną oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne w każdym przypadku. W takiej bowiem sytuacji, z woli ustawodawcy określone kategorie przedsięwzięć (opisane w § 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów), ze swojej istoty, zostały uznane za wywierające taki wpływ na środowisko, który w każdy przypadku winien być szczegółowo analizowany pod kątem zapewnienia bezpieczeństwa środowiska, życia i zdrowia ludzi.

Natomiast w przypadku przedsięwzięć mieszczących się w zakresie § 3 rozporządzenia, tj. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, takie pełne postępowanie jest wymagane tylko wówczas, jeżeli wstępne czynności ocenne potwierdzą taką konieczność. Na te czynności wstępne składa się zasięgnięcie opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. oraz zbadanie karty informacyjnej przedsięwzięcia przez organ pierwszej instancji pod kątem kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.

Analiza zgromadzonej dokumentacji potwierdza, że w niniejszej sprawie czynności te zostały przeprowadzone prawidłowo i nie budzą wątpliwości sądu.

W pierwszej kolejności wskazać należy na kompletność wniosku złożonego do organu przez inwestora, którego zawartość w pełni odpowiadała wymaganiom art. 74 ust. 1 u.o.o.ś. Natomiast karta informacyjna przedsięwzięcia, jako zasadniczy dokument chrakteryzujący przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zawierała wszystkie dane określone w art. 62a u.o.o.ś., a co więcej - w toku postępowania na wezwanie organu została uzupełniona i doprecyzowana. Analiza treści karty potwierdza, że zawiera ona wszystkie informacje niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia. W karcie dokładnie scharakteryzowano rodzaj, skalę i usytuowanie przedsięwzięcia wraz z opisem zajmowanej nieruchomości. Z charakterystyki tej wynika, że inwestycja polegać będzie na budowie obiektów stacji paliw z wykorzystaniem części istniejącej na działce nr [..] infrastruktury, w tym budynku usługowego z przeznaczeniem na budynek stacji paliw. Budowa nowych obiektów obejmuje w szczególności: dwupłaszczyznowy zbiornik magazynowego o objętości 70 m3, stację autogazu LPG ze zbiornikiem podziemnym o pojemności 10 m3, agregatem pompowym i dystrybutorem, a także stanowisko zlewu paliw, odmierzacze paliw, wiatę naddystrybutorową o powierzchni 90 m2, uziemienie, ochronę odgromową, miejsca postojowe oraz zagospodarowania zieleni. W karcie opisano rodzaj technologii planowanej do zastosowania, w tym scharakteryzowano sposób funkcjonowania instalacji. Przeprowadzono również analizę wariantów alternatywnych inwestycji, określono przewidywane ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii. Scharakteryzowano źródła oddziaływania planowanego przedsięwzięcia i adekwatnie wskazano szczegółowo rozwiązania chroniące środowisko poprzez minimalizację oddziaływań, w tym wymagania co do pracy sprzętu, pory wykonywanych prac, zasad gospodarki wodno – ściekowej i odpadowej, wymagań co do wykorzystywanego sprzętu technicznego i ich pracy, w tym wskazano na konieczność zapewnienia hermetyzacji procesu napełniania zbiorników magazynowych w trakcie rozładunku paliwa z cysterny oraz w czasie wydawania paliwa. W karcie wymieniono również obszary podlegające ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, wskazując jednocześnie ich położenie względem działki zainwestowanej. Scharakteryzowano także wpływ planowanej inwestycji na jednolite części wód poziemnych i powierzchniowych, oraz przeanalizowano oddziaływania skumulowane i wpływ przedsięwzięcia na klimat. Dodatkowo, w karcie zamieszczono charakterystykę przedsięwzięcia pozwalającą na wykluczenie jej z grupy zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.

Wniosek wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia przedłożony został organom opiniującym, spośród których dwa – Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, wydały opinie o braku potrzeby oceny, a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wskazując, że w raporcie należy zamieścić zapisy chroniące zdrowie i życie ludzi oraz ich komfort życia, określające minimalizację uciążliwości i szkodliwych wpływów przedsięwzięcia na istniejącą zabudowę w okresie realizacji i eksploatacji, określające ochronę wód powierzchniowych i podziemnych przed zanieczyszczeniami produktami ropopochodnymi oraz przewidzieć miejsca postojowe, w tym dla osób niepełnosprawnych, zgodnie ze znowelizowanymi warunkami technicznymi.

Podkreślić należy, że organy współdziałające wydają opinie, a zatem organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy nie jest nimi formalnie związany, jednakże są to organy wyspecjalizowane w zakresie gospodarki wodnej (Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie), w zakresie ochrony środowiska (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska) oraz w zakresie higieny (Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny). Organy wyspecjalizowane w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, w ramach swoich kompetencji, nie dostrzegły szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Zwrócić należy uwagę, że opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wskazała na potrzebę określenia w decyzji środowiskowej warunków dotyczących ochrony środowiska, koniecznych do uwzględnienia na etapie budowy i eksploatacji przedsięwzięcia oraz sporządzania projektu budowlanego. Wskazany organ, analizując szczegółowo rodzaj i skalę przedsięwzięcia oraz przewidywane oddziaływania i proponowane rozwiązania minimalizujące je, uznał, że zasięg oddziaływania inwestycji zostanie ograniczony do działki objętej wnioskiem, nie powodując przekroczenia standardów jakości środowiska. W ocenie sądu, wbrew zastrzeżeniom skarżącego, zgromadzony materiał dowodowy zawierał kompletne informacje charakteryzujące planowane przedsięwzięcie, jego uwarunkowania, w tym charakter sąsiedztwa, stanowiące wystarczającą podstawę do oceny wymogów i uwarunkowań środowiskowych. Ujawnione okoliczności sprawy nie wskazywały na potrzebę przeprowadzania oględzin działki zainwestowanej, ani badań wód powierzchniowych i podziemnych, co potwierdziło również stanowisko organu właściwego z zakresu gospodarki wodnej. Obowiązki takie nie wynikały również wprost z przepisów u.o.o.ś. Wszystkie niedostatki dokumentacji przedłożonej przez inwestora zostały uzupełnione na wezwanie organu ochrony środowiska oraz gospodarki wodnej. W ocenie sądu, adekwatne do rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia wymogi środowiskowe Wójt Gminy, zgodnie z art. 84 ust. 1a u.o.o.ś., zawarł w zaskarżonej decyzji, tworząc warunki i wymagania realizacji przedsięwzięcia, stosowne do zdiagnozowanej skali i rodzaju jego przewidywanych oddziaływań.

W kontekście dwóch zbieżnych opinii organów z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej, odmienna opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie miała zasadniczego wpływu na ocenę przez Wójta potrzeby przeprowadzania w niniejszym postępowaniu oceny oddziaływania na środowisko. W tym zakresie należało podzielić stanowiska organów obu instancji, które w sposób prawidłowy odniosły się do treści tej opinii, zasadnie zwracając uwagę, że określając potrzeby w zakresie ochrony wód powierzchniowych i podziemnych oraz lokalizacji miejsc postojowych organ ten wykroczył poza swoje kompetencje ustawowe wypowiadając się o zagadnieniach należących do właściwości innych organów i aktualizujących się na dalszych etapach procesu inwestycyjnego (w postępowaniu o pozwolenie na budowę). Treść opinii organu sanitarnego prowadzi do wniosku, że nie zawiera ona żadnego uzasadnienia dla wyrażonej w niej potrzeby oceny oddziaływania na środowisko. W opinii tej oprócz przytoczenia ogólnej charakterystyki przedsięwzięcia nie zawarto żadnej argumentacji uzasadniającej taką potrzebę. Powołanie się bowiem na samą okoliczność sąsiadowania planowanej inwestycji z działką zabudowaną budynkiem mieszkaniowym, bez odniesienia się do indywidulanych uwarunkowań inwestycji oraz jej sąsiedztwa, powoduje, że stanowisko organu nie było wiarygodne w tym zakresie i nie zasługiwało na uwzględnienie przy weryfikacji potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W opozycji natomiast były pozostałe dwie opinie organów współdziałających, które nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia postępowania ocenowego, a ich stanowisko oparte zostało na szczegółowej analizie przedsięwzięcia, jego wielkości, rodzaju oddziaływań (hałas, substancje szkodliwe), uwarunkowań związanych z istniejącym sąsiedztwem, w tym zabudowy mieszkaniowej oraz proponowanych rozwiązań minimalizujących ewentualne oddziaływania negatywne na środowisko, w tym warunki życia ludzi. Organy te szczegółowo przeanalizowały proponowane przez inwestora rozwiązania technologiczne minimalizujące oddziaływanie przedsięwzięcia na komponenty środowiska oraz zdrowie ludzi wskazując m.in. na hermetyzację procesów technologicznych, system pomiaru ilości paliwa, wyposażenie instalacji paliwowej w urządzenia zabezpieczające przez przepełnieniem i przedostaniem się ognia do paliwa, szczelne i zmywalne nawierzchnie drogowe, system zbierania wód opadowych z terenu dystrybucji paliw i podczyszczanie ich w osadniku i separatorze substancji ropopochodnych.

W ocenie sądu, zarówno organ ochrony środowiska, organ gospodarujący wodami oraz Wójt rozpoznający wniosek o określenie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, po analizie usytuowania przedsięwzięcia oraz jego możliwego oddziaływania na środowisko, w sposób prawidłowy uznały, że w niniejszej sprawie nie ma konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Stanowisko to zostało wyrażone w decyzji organu pierwszej instancji z 6 lutego 2020 r., wydanej na podstawie art. 84 u.o.o.ś. oraz utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy – decyzji Kolegium z 8 czerwca 2020 r.

Organ pierwszej instancji przeprowadził szczegółową analizę istniejących czynników środowiskowych, którą podtrzymał i rozwinął organ odwoławczy. Dokonana ocena nie budzi wątpliwości sądu. Organ pierwszej instancji w oparciu o charakterystykę przedsięwzięcia i jego oddziaływań opisanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz przy uwzględnieniu opinii organów specjalistycznych z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej wydał decyzję środowiskową, w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko i określił warunki konieczne do uwzględnienia na etapie budowy, eksploatacji przedsięwzięcia oraz w projekcie budowlanym.

Podkreślić należy, że podstawowym celem przepisów zawartych w dziale V u.o.o.ś. zatytułowanym "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000" jest zapewnienie, by realizacja nowych przedsięwzięć uwzględniała cele ochrony środowiska, nie zaś samo mnożenie procedur. Jeśli na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia można stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko, to nie jest konieczne powielanie tych informacji w raporcie oddziaływania na środowisko. Istotne bowiem jest to, że organ prowadzący postępowanie w sposób niebudzący wątpliwości ustalił, że stan środowiska po realizacji inwestycji nie ulegnie pogorszeniu, a nie to, w trakcie jakiej procedury ustalenia te zostały poczynione. Oczywiście rozważania te odnoszą się wyłącznie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko sam ustawodawca przesądził, że wymagana jest procedura sporządzenia raportu oddziaływania oraz udziału społeczeństwa.

W niniejszym postępowaniu organy administracji w sposób wnikliwy zidentyfikowały źródła oddziaływań przedsięwzięcia, tj. hałas, emisja pyłów i gazów oraz przedostawanie się do wód i gleby substancji ropopochodnych, i adekwatnie do poczynionych ustaleń zweryfikowały ich wpływ na środowisko, w tym przy zastosowaniu proponowanych przez inwestora rozwiązań zabezpieczających. Inwestor bowiem, w odniesieniu do każdego ze źródeł emisji zaproponował działania zaradcze, minimalizujące negatywny wpływ na środowisko, w tym na życie i zdrowie ludzi. W decyzji przewidziano w szczególności wykonanie pasa zieleni na granicy działki inwestycyjnej z najbliższą zabudową mieszkaniową, nakazano unikanie pracy ciężkiego sprzętu na biegu jałowym, wykonywanie prac budowlanych emitujących hałas w porze dziennej, selektywne zbieranie odpadów w szczelnych pojemnikach i ich sukcesywny odbiór przez uprawnione podmioty, zbieranie wód opadowych z terenu dystrybucji paliw i podczyszczanie ich w osadniku i separatorze substancji ropopochodnych, zaopatrzenie stacji w sorbenty i czyściwo służące do usunięcia wycieków oraz hermetyzację procesów technologicznych.

W ocenie sądu, warunki sformułowane w decyzji organu pierwszej instancji i utrzymane w mocy przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w pełni zabezpieczają potrzeby ochrony środowiska, w tym życia i zdrowia ludzi przed niekorzystnym oddziaływaniem stacji paliw. Konkretyzacja tych potrzeb w kontekście planowanego przedsięwzięcia i przy uwzględnieniu jego specyficznych uwarunkowań została przeprowadzona prawidłowo i wnikliwie w postępowaniu, w którym nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko. Taki sposób procedowania determinował rodzaj, skala, uwarunkowania wewnętrzne i zewnętrzne przedsięwzięcia.

Brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie jest jednak ze szkodą dla bezpieczeństwa środowiskowego mieszkańców sąsiednich nieruchomości, w tym skarżącego, którego nieruchomość graniczy bezpośrednio z działką przeznaczoną pod planowaną stację paliw. Z charakterystyki położenia tych dwóch działek wynika, że budynek mieszkalny na działce nr [..] oddalony jest od granic działki nr [..] o około 23 metrów, a o 40 metrów od planowanych instalacji technologicznych stacji paliw. Odległości te spełniają wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowania (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1853 ze zm.).

W kontekście emisji hałasu dokładnie scharakteryzowano uwarunkowania oraz wpływ przedsięwzięcia na pogorszenie standardów emisyjnych. Działka objęta inwestycją oraz działka skarżącego położone są bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej nr [..], która jest głównym źródłem hałasu. Inwestor stwierdził, że położenie budynku mieszkalnego jest bardzo niekorzystne z punktu widzenia oddziaływania hałasu, co jednak nie jest w związku z budową stacji paliw, lecz z sąsiedztwem z drogą wojewódzką. W konsekwencji uzasadnione jest stanowisko, że hałas generowany ruchem pojazdów korzystających ze stacji bądź zaopatrujących stację w paliwo będzie wpisywał się w hałas emitowany przez ruch pojazdów poruszających się po drodze wojewódzkiej i eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie przyczyni się do pogorszenia klimatu akustycznego. Pomimo tego przewidziano zabezpieczenie zabudowy mieszkaniowej od strony stacji odpowiednimi zadrzewieniami i zakrzewieniami.

Podkreślenia wymaga, że organy orzekające w sprawie, w tym organy współdziałające, zgodnie uznały, że przewidywane rozwiązania minimalizujące negatywne oddziaływanie stacji paliw na środowisko spowodują ograniczenie zasięgu tego oddziaływania do granic działki nr [..]. Planowane rozwiązania technologiczne, zwłaszcza hermetyzacja procesów technologicznych, zastosowanie systemu odbioru wód deszczowych po ich podczyszczeniu w separatorze, urządzeń zabezpieczających przed emisją par produktów naftowych do powietrza w trakcie eksploatacji stacji, doprowadzi w pespektywie do ograniczenia emisji pyłów i gazów do powietrza generowanych pracą stacji paliw do minimum. W konsekwencji organy prawidłowo uznały, że projektowane przedsięwzięcie nie pogorszy parametrów stanu zanieczyszczenia powietrza ani wód istniejącego na tym terenie.

Ze wskazanych wyżej względów zastrzeżenia skarżącego odnośnie do braku uwzględnienia oddziaływania skumulowanego planowanej stacji paliw ze stacjami paliw zlokalizowanymi w sąsiedztwie przy tej samej drodze wojewódzkiej nie są uzasadnione. Skoro organy wyspecjalizowane w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, opierając się na dokumentacji przedsięwzięcia stwierdziły, że jego oddziaływanie zostanie ograniczone do terenu objętego inwestycją, to trudno obronić twierdzenie o możliwości kumulacji oddziaływań z innymi przedsięwzięciami istniejącymi w sąsiedztwie. Podobnie nie potwierdziły się zarzuty skarżącego odnośnie do braku analizy oddziaływań skumulowanych planowanej inwestycji z funkcjonującą na działce nr [..] nielegalną - jak argumentuje skarżący - bazą transportową. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia, zawierającej projekt zagospodarowania działki nr [..] wynika, że w ramach inwestycji nie przewidziano jakiejkolwiek bazy transportowej, której funkcjonowanie wpłynęłoby na zmianę środowiskowej oceny planowanego przedsięwzięcia. Przepis art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.o.o.ś., przewidujący kryteria kwalifikacji do nałożenia obowiązku oceny oddziaływania na środowisku (tzw. kryteria screeningu) w ramach charakterystyki przedsięwzięcia przewiduje ocenę skumulowanych oddziaływań w powiązaniu z przedsięwzięciami realizowanymi bądź już zrealizowanymi, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Taka potrzeba w niniejszej sprawie nie zaktualizowała się. Z informacji zawartych w karcie wynika, że w ramach planowanego przedsięwzięcia jedyny funkcjonujący na działce nr [..] obiekt usługowy ulegnie adaptacji pod budynek stacji paliw. Natomiast kwestia oceny racjonalności wyboru lokalizacji stacji paliw na działce nr [..] pozostaje poza zakresem oceny organów w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Kwestia ta pozostaje bez wpływu na osiągnięcie celów postępowania środowiskowego, w toku którego analizie poddawane jest przedsięwzięcie w kształcie zaproponowanym przez inwestora.

Wskazane przez skarżącego w skardze negatywne oddziaływania przedsięwzięcia związane z emisją substancji szkodliwych (dioksyn, furyn, kadmu, ołowiu, itp.) zostały przeanalizowane w toku postępowania i – jak wskazano powyżej – nie powodują przekroczenia standardów, określonych w przepisach prawa. Skarżący też w żaden sposób, nie wykazał, by oddziaływania te przekraczały dopuszczalne standardy ochrony środowiska.

Konkludując, w ocenie sądu organy administracji obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań stacji paliw, realizując wymogi przewidziane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ten sposób zgromadziły materiał dowodowy, który stanowił kompletną i wystarczającą podstawę do poczynienia wiarygodnych ustaleń istotnych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych i prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Ogólnikowe i niezindywidualizowane do realiów planowanej inwestycji zarzuty skargi nie zdołały podważyć ustaleń organów i podjętego na ich podstawie rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 ze zm.), a także na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) i § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2, uznając że w takich okolicznościach rozpoznanie sprawy na rozprawie wiązałoby się z istotnym zagrożeniem zdrowia stron postępowania (skarżący, organ oraz siedmiu uczestników postępowania) i ich przedstawicieli, a zarazem sprawa – ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny – może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym bez uszczuplenia praw procesowych ww. podmiotów, zgodnie z zasadą szybkości postępowania. Jednocześnie, brak jest możliwości przeprowadzenia rozprawy z równoczesnym przekazem obrazu i dźwięku na odległość. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl).