Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1556/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 i art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi G. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G.F. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej również: "GITD") z dnia [.] września 2014 r., nr [.], wydana w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [.] maja 2014 r. nr [.], wydaną na podstawie m.in. art. 68 ust. 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") [.] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "WITD"), nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 17 200 zł za wyszczególnione w decyzji naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Podał, że w dniach 17 marca 2014 r. – 17 kwietnia 2014 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa skarżącego w zakresie przestrzegania przepisów u.t.d., zgodności wykonywanej działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów oraz zgodności prowadzonej działalności w zakresie regulacji czasu pracy kierowców z przepisami unijnymi. W toku czynności poddano kontroli czas pracy osiemnastu kierowców za okres od dnia 1 sierpnia 2013 r. do 31 października 2013 r. Przeprowadzona kontrola wykazała szereg naruszeń związanych ze skróceniem dziennego czasu odpoczynku kierowców, brakami w okazanych wykresówkach, wczytywaniem wymaganych danych z karty kierowcy oraz udostępnianiem podczas kontroli danych związanych z aktywnością kierowców. Wobec powyższych ustaleń WITD wszczął postępowanie administracyjne, a następnie nałożył na skarżącego karę pieniężną. W ocenie organu nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c u.t.d. skutkujące brakiem odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenia – ustalony stan faktyczny sprawy nie wskazywał aby podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstałe naruszenia, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, kwestionującego legalność nałożonej na niego kary pieniężnej, powołaną na wstępie decyzją z dnia [.] września 2014 r. GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniu podał, że zarówno stan faktyczny ustalony przez organ I instancji, jak i decyzja o nałożeniu na przewoźnika kary pieniężnej są prawidłowe. Za bezsporne uznano skrócenie przez czterech zatrudnionych przez skarżącego kierowców dziennego czasu odpoczynku oraz skrócenie przez dwóch kierujących tygodniowego czasu odpoczynku, a nałożona za stwierdzone naruszenia kara w wysokości odpowiednio 2 100 zł i 500 zł odpowiada prawu. Przeprowadzona kontrola wykazała ponadto, że skarżący nie udokumentował aktywności trzech kierowców we wskazanych przez organ datach, nie sczytywał danych cyfrowych z kart kierowców systematycznie co 28 dni oraz nie sczytywał danych cyfrowych tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojazdach, za co nałożono kary pieniężne w wysokości odpowiednio 1 500 zł, 4 000 zł i 9 000 zł. Stwierdzono również, że dwie kontrolowane wykresówki nie zawierają wpisu miejsca zakończenia ich używania, za co nałożono karę w wysokości 100 zł.

Zdaniem GITD, organ I instancji słusznie stanął na stanowisku, że w opisywanej sprawie brak było podstaw do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone uchybienia. Dowody przedstawione przez stronę w toku postępowania oraz tezy zawarte w odwołaniu nie potwierdziły aby w sprawie zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 92b lub 92c u.t.d., a zatem decyzję organu I instancji uznać należało za zgodną z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie GF wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji GITD oraz poprzedzającej jej decyzji WITD.

Nie wskazując naruszeń konkretnych przepisów wskazał na wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji błędne nałożenie na niego części kar pieniężnych. Podał, że zgodnie z artykułem 8 ustęp 3 umowy AETR w trakcie każdego tygodnia jeden z okresów odpoczynku przedłuża się do ogólnej liczby czterdziestu pięciu kolejnych godzin. Taki okres odpoczynku może być skrócony do minimum trzydziestu sześciu kolejnych godzin, jeśli będzie on odbierany w miejscu normalnej bazy pojazdu lub miejscu zamieszkania kierowcy, albo do minimum dwudziestu czterech kolejnych godzin, jeśli jest odbierany gdzie indziej. Każde skrócenie będzie rekompensowane równoważnym okresem odpoczynku odbieranym łącznie przed upływem trzeciego tygodnia, następującego po tygodniu o którym mowa. Dodatkowo w ustępie 6 tego artykułu zawarto zapis, że każdy odpoczynek stanowiący rekompensatę za skrócenie tygodniowego okresu odpoczynku, musi być dołączony do innego odpoczynku co najmniej ośmiogodzinnego i będzie udzielony na żądanie kierowcy, w miejscu parkowania pojazdu lub w miejscu zamieszkania kierowcy. W niniejszej sprawie kierowca PG wykonując przewóz zgodnie z umową AETR od 14 października 2013 do 16 października 2013 wykonał odpoczynek regulaminowy 40 godzin 38 minut wraz z rekompensatą 4 godziny 22 minuty, co w sumie daje 45 godzin. Rekompensata została odebrana w następnym tygodniu to jest pomiędzy 25 października 2013 godziną 11:19, a 28 października 2013 godziną 3:15 w miejscu parkowania pojazdu).

W zakresie naruszenia obowiązku wczytywania danych z kart kierowców wskazał, że rozporządzenie (WE) 561/2006 r. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.06.102.1 z późniejszymi zmianami) w artykule 10 ustęp 5 lit. a ppkt i) zawiera zapis, że przedsiębiorstwo transportowe ma zapewnić wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie. Natomiast zgodnie z artykułem 10 ustęp 5 litera c) komisja może określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Zostało to wykonane cztery lata później rozporządzeniem Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.10.168.16), gdzie w artykule 2 podano, że rozporządzenie stosuje się od dziewięćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami. Maksymalny okres pobierania danych z karty kierowcy został określony na 28 dni, a z pamięci masowej tachografu na 90 dni. Jednakże zgodnie z punktem 3 preambuły tego samego rozporządzenia określając maksymalne okresy na czytywanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, a zatem w ocenie skarżącego zaskarżona decyzja nie respektuje zapisów ww. rozporządzenia.

Istotą zapisu w punkcie 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 jest zdaniem skarżącego to, że jeżeli pojazd nie rejestruje żadnych parametrów związanych z ruchem, to pamięć masowa nie zostaje zapełniana i bezsensownym staje się pobieranie danych. To samo dotyczy karty kierowcy - brak danych (przy upływających dniach) na karcie kierowcy w żaden sposób nie powoduje zapełnienia pamięci - zapis w rozporządzeniu Komisji (należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności) w sposób logiczny reguluje tą kwestię.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.85.370.8 z późniejszymi zmianami), a w szczególności jej załącznikiem Ib, pamięć karty kierowcy wystarcza do przechowywania danych dotyczących czynności kierowcy przez przynajmniej 28 dni (przeciętną aktywność kierowcy definiuje się jako 93 zmiany czynności dziennie). Karta kierowcy rejestruje zatem ilość czynności i w żaden sposób ilość dni kalendarzowych nie wpływa na jej zapełnianie. Jeśli chodzi o pojemność pamięci masowej tachografu (365 dni), to zgodnie z wymaganiem 072 załącznika Ib w/w rozporządzenia 365 dni definiowane jest jako 93.440 zmian czynności.

W rozpoznawanej sprawie kierowca VK pomiędzy datami pobierania danych od 6 sierpnia 2013 do 18 października 2013 miał zarejestrowane jedynie 22 dni, a w okresie od 28 października 2013 do 28 grudnia 2013 jedynie 4 dni. W obu przypadkach nie naruszono obowiązującego rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L. 10.168.16).

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podnosząc zasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów umowy AETR, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga została uwzględniona przez Sąd, gdyż GITD przy wydawaniu decyzji dopuścił się zarzucanych przez GF naruszeń przepisów prawa.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja GITD o nałożeniu na skarżącego GF kary pieniężnej w wysokości 17’200 zł. Decyzja ta została wydana m.in. na podstawie art. 92a ust. 1 – 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; zwana dalej ustawą o transporcie drogowym). W myśl art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zarzuty skargi w zakresie dwóch zarzucanych GF naruszeń obowiązków, znalazły potwierdzenie w toku sądowej kontroli.

Organ odwoławczy odnosząc się w swej decyzji do zarzutu naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010 określa maksymalne okresy wczytywania danych z kart kierowców. Organ uzasadniając to stanowisko powołał się na treść § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych (Dz.U. nr 159, poz. 1128 ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem Ministra Transportu), zgodnie z którym dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Według organu z tego przepisu wynika obowiązek zczytywania danych co 28 dni kalendarzowych, a więc częściej niż wynikałoby to z rozporządzenia nr 581/2010 Komisji UE. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono w sposób nie budzący wątpliwości, iż obowiązek zczytywania danych co najmniej co 28 dni kalendarzowe wynika wprost z przepisów obowiązującego prawa tj. rozporządzenia Ministra Transportu, które określają surowsze wymagania w zakresie zczytywania danych niż czyni to rozporządzenie unijne. Z tej przyczyny nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w łącznej wysokości 4000 zł z tytyłu opisanych w decyzji naruszeń obowiązku w tym naruszenia dotyczącego kierowcy KV. Przedstawione w decyzji stanowisko zostało podtrzymane w odpowiedzi na skargę GF.

Wobec tak sformułowanego stanowiska GITD oraz treści skargi wskazać należy, iż w myśl § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, dane z karty kierowcy pobiera się, co najmniej raz na 28 dni. Natomiast według art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Komisji w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16; zwane dalej rozporządzeniem Komisji) maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozów, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni.

Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest to, czy przy realizacji tego obowiązku, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać zczytane. Przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie dokonują na tym tle jakichkolwiek rozróżnień, co skłoniło Organ odwoławczy do przyjęcia niekorzystnej dla przedsiębiorcy wykładni tych regulacji, a w rezultacie do nałożenia kary. Zdaniem WSA, konsekwentnie wypowiadane stanowisko Organu nie jest prawidłowe, co doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego a także przepisów postepowania administracyjnego.

Błąd GITD wynika z faktu nie odniesienia się w pełni do uzasadnienia odwołania wniesionego przez GF, w którym przewoźnik podniósł kwestie obowiązku stosowania pkt 3 preambuły do rozporządzenia Komisji. Organ nie wyjaśnił przyczyn, dla których stosując art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym pominął powyższy przepis, który stanowi wyraźnie : Określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Organ nie wyjaśnił w szczególności dlaczego nie uznał przepisów rozporządzenia za nieobowiązujące.

WSA podziela w pełni pogląd skarżącego o tym, że rozporządzenie Komisji nie mogło zostać pominięte przez GITD przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał sczytywać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się Organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decydowała treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Strona skarżąca słusznie zwraca uwagę na treść art. 2 rozporządzenia Komisji, w myśl którego rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami.

Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowy obowiązek rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem WSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg zczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Na racjonalne względy przekonujące za stosowaniem takiej praktyki wskazywał skarżący w kierowanych do WSA pismach procesowych. Może wchodzić w grę stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Wątpliwości co do tej kwestii nie pozostawiają opisane wyżej przepisy rozporządzenia Komisji.

W niniejszej sprawie Organ odwoławczy naruszył przepisy obligujące do pełnego rozpoznania zarzutów odwołania ponieważ nie ustosunkował się do twierdzeń GF dotyczących pobierania danych z karty kierowcy VK od 6 sierpnia 2013 r. do 18 października 2013 r. Odwołujący się twierdził, że w/w miał w tym okresie zarejestrowane tylko 22 dni. Organ odwoławczy stwierdzając, że wiążą go wyłącznie przepisy rozporządzenia Ministra Transportu pominął te twierdzenia i żadnym zdaniem w uzasadnieniu decyzji do nich się nie odniósł, zauważając nawet, iż przepisy prawa krajowego są dla przedsiębiorcy bardziej rygorystyczne. Zdaniem Sądu, już ten wniosek winien nakierować GITD na stosowanie norm nakładających na stronę mniejsze obciążenia natury administracyjnej, a do takich zaliczyć wypada przepisy o nakładaniu na przedsiębiorców kar administracyjnych.

Naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego w postaci pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji polegające na pominięciu tej regulacji, chociaż miała ona znaczenie dla strony, skutkowało również naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 15 oraz art. 127 § 1 K.p.a. w zakresie w jakim przepisy te obligują organ odwoławczy do ustosunkowania się do zawartych w odwołaniu zarzutów, co oczywiście mogło mieć wpływ na ustalony wynik sprawy.

Sąd podzielił również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez GITD przepisów umowy AETR oraz przepisów rozporządzenia nr 561/2006. W odpowiedzi na skargę Organ podniósł bowiem, że w sposób błędny została wskazana podstawa prawna nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku kierowcy PG albowiem w odniesieniu do tego przejazdu powinny znaleźć zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 561/2006, nie zaś umowy AETR. Należy przypomnieć, iż organ pierwszej instancji z tytułu skrócenia przez PG czasu odpoczynku w okresie rozliczeniowym 16 październik 2013 r do 22 październik 2013 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 150 zł, powołując przy tym jako naruszony przepis art. 8 ust. 6 i 9 rozporządzenia nr 561/2006. Tymczasem organ odwoławczy dokonał kwalifikacji tego samego czynu według zapisów art. 6 ust. 1 umowy AETR, nie wyjaśniając słowem przyczyn, dla których ten przepis winien znaleźć zastosowanie wobec skarżącego. Obowiązek wyjaśnienia przyczyn zmiany podstawy prawnej nałożonej kary ciążył na organie odwoławczym tym bardziej, że decyzja WITD została utrzymana w całości w mocy. Nie wyjaśnienie podstaw zmiany, a więc wyjaśnienia kwestii stosowania umowy lub rozporządzenia, stanowiło naruszenie przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji tj. art. 7, 77 i 80 K.p.a., skoro nie przeprowadzono postępowania dowodowego, które potwierdziłoby zasadność zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji nie wyjaśnienia tej kwestii, uniemożliwiono Sądowi skontrolowanie prawidłowości przyjętej kwalifikacji. Zdaniem WSA to naruszenie miało wpływ na ustalony wynik sprawy, skoro dokonując modyfikacji podstawy prawnej nałożenia kary, utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Innymi słowy, Organ nie ustalił czy WITD popełnił w tym zakresie błąd i nie wyjaśnił z jakich przyczyn utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzje, chociaż przyjął odmienne ustalenia co do faktów obejmujących miejsce wykonywania transportu. To uchybienie mieści się w podstawach kasacyjnych określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Ponieważ zarzuty skargi znalazły potwierdzenie w toku sądowej kontroli, to WSA obowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Ponownie rozpoznając odwołanie GITD obowiązany będzie uwzględnić dostrzeżone w niniejszym wyroku uchybienia przepisów prawa materialnego i procesowego, co powinno polegać na przyjęciu obowiązku stosowania się do przepisów rozporządzenia Komisji oraz ustaleniu jakie unormowania dotyczące czasu pracy kierowców winny znaleźć zastosowanie wobec przewozu wykonanego przez PG w okresie rozliczeniowym 16 październik 2013 r – 22 październik 2013 r. Po dokonaniu tych ustaleń, GITD obowiązany będzie ustosunkować się szczegółowo do twierdzeń skarżącego podnoszących odebranie przez w/w kierowcę wymaganego prawem czasu odpoczynku. Podkreślić wypada, że Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby zastosowanie kompetencji kasacyjnych na zasadzie art. 134 p.p.s.a.

Z wyżej przedstawionych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na brak w tym przedmiocie wniosku strony skarżącej – art. 200 p.p.s.a. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji znajduje oparcie w regulacji art. 152 p.p.s.a.