Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 57/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-03-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w całości
*Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi C. S. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. C. S. wniosła skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], którym po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nakładające grzywnę w celu przymuszenia na: 1. C. S. w kwocie 8.000 zł; 2. D. R. w kwocie 8.000 zł – współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] we W. (dz. nr [...] [...], obręb [...]), na której znajduje się budynek gospodarczy "stodoła" zobowiązanych do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB dla miasta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie.

W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Na uzasadnienie wniosku podano, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącej z uwagi na jej trudną sytuację ekonomiczną i rodzinną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania postanowienia jest skonkretyzowane niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stąd obowiązkiem strony jest wskazanie okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tych przesłanek.

Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia,

o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącą wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi.

Skarżąca wskazała, że z zapłatą nałożonej grzywny wiąże się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na jej trudną sytuację ekonomiczną i rodzinną.

Strona skarżąca we wniosku nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedstawione argumenty, zdaniem Sądu, nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji, gdyż nie powodują niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Dokonanie wydatkowania środków finansowych rzadko ma charakter nieodwracalny i w niniejszej sprawie skarżąca – w razie uwzględnienia skargi – będzie mogła domagać się naprawienia ewentualnej szkody na zasadach ogólnych.

Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową,

a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia

2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaskarżonym postanowieniem nałożono na skarżącą grzywnę w kwocie

8.000 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku. Skarżąca, reprezentowana w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, podała jedynie ogólnie, że jej dochody nie są wysokie, a egzekucja grzywny prowadziłaby do pogłębienia się trudnej sytuacji skarżącej. Powołanie się na trudną sytuację materialną nie uzasadnia wystarczająco złożonego wniosku. Brak jest zatem racjonalnych przesłanek aby twierdzić, że uiszczenie przez skarżącą należności objętej postanowieniem (8.000 zł), może wywołać konsekwencje skutkujące koniecznością zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Podsumowując żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie została, w ocenie Sądu, przez skarżącą wykazana. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność postanowienia administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.