Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2375/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 f
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, Protokolant ref. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2018r. Nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta [...], od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], orzekającej w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania na rzecz [...] [...] w wysokości 428.426,00 zł za prawo własności nieruchomości położonej w [...], obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0812 ha, w pkt 2 o powiększeniu ustalonego w pkt 1 odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z tytułu jej wydania zgodnie z art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych tj. o kwotę 21.421,30 zł, w pkt 3 o powiększeniu odszkodowania ustalonego w pkt 1 decyzji o kwotę 10.000,00 zł zgodnie z art. 18 ust. 1f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, a także w pkt 4 o zobowiązaniu do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Prezydenta Miasta [...], orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej pkt 2 i w tym zakresie orzekał o odmowie powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z tytułu jej wydania zgodnie z art. 18 ust. 1 e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz.1496 ze zm) dalej: specustawa drogowa lub ustawa.

W uzasadnieniu organ wskazał, że nieruchomość położona w [...], obrębie [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. 0,0812 ha, decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...], której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, została przeznaczona pod budowę regionalnej drogi [...] – [...] - Etap IV - km 7+990,00 - km 10+221,00. Powyższa decyzja stała się ostateczna z dniem 20 września 2016 r.

Decyzją z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości wskazanaje powyżej.

Od decyzji tej odwołanie złożył Prezydent Miasta [...]. W odwołaniu zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, w szczególności w zakresie dotyczącym zasadności powiększenia odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości. W ocenie Prezydenta Miasta [...] nie doszło do wydania nieruchomości w rozumieniu art. 18 ust. 1e ustawy, bowiem dotychczasowy właściciel nadal korzystał z nieruchomości na zasadzie art. 12 ust. 6 ustawy. Skarżący powołał się przy tym na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 listopada 2016 r., zawierającego zestawienie wszystkich złożonych w Kancelarii Urzędu oświadczeń o wydaniu nieruchomości na potrzeby realizacji inwestycji - Etapu IV. Odwołujący się powołał się na treść ww. pisma, zgodnie z którym faktyczne władztwo nie przeszło na rzecz inwestora w odniesieniu do wskazanych w zestawieniu nieruchomości, bowiem nieruchomości te są zagospodarowane przez dotychczasowych właścicieli (znajdują się w nich budynki mieszkalne i gospodarcze, garaże, ogrodzenia itp.).

Wątpliwości Prezydenta Miasta [...] budziło ponadto powiększenie przez Wojewodę [...] odszkodowania o kwotę 10.000,00 zł z tytułu zamieszkiwania właścicielki w budynku posadowionym na przedmiotowej nieruchomości w dniu 5 sierpnia 2016 r. Skarżący wskazał, iż z informacji zawartych w ewidencji ludności wynika, iż w budynku znajdującym się na przedmiotowej nieruchomości właścicielka zameldowana była do dnia 1 lutego 2012 r, zaś po tej dacie przy ul. [...].

Rozpoznając odwołanie Minister wskazał, że zostało ono wniesione jedynie w zakresie pkt 2 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], w którym organ pierwszej instancji powiększył ustalone w pkt 1 odszkodowanie o 5% wartości nieruchomości, tj. o kwotę 21.421,30 zł z tytułu jej wydania w terminie zakreślonym w art. 18 ust. 1 e ustawy oraz w zakresie pkt 3 ww. decyzji, w którym Wojewoda [...] powiększył ustalone odszkodowanie o kwotę 10.000,00 zł zgodnie z art. 18 ust. 1 f ustawy.

W związku z powyższym organ odwoławczy, będąc związany zakresem zaskarżenia, odniósł się w niniejszej decyzji jedynie do kwestii podniesionych w odwołaniu. Natomiast wobec niewniesienia odwołania odnośnie pozostałej części rozstrzygnięcia, zaskarżona decyzja w tej części stała się ostateczna.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów Minister wskazał, że w myśl art. 18 ust. 1 specustawy drogowej, wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania.

Stosownie do treści art. 18 ust. 1e specustawy drogowej, jeżeli dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż terminie 30 dni od dnia:

1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17,

2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo

3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna- wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5 % wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego.

Stosownie z kolei do treści art. 18 ust. 1f specustawy drogowej, w przypadku gdy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczy nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym albo budynkiem, w którym został wyodrębniony lokal mieszkalny, wysokość odszkodowania, o którym mowa w ust. 1, przysługującego dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zamieszkałemu w tym budynku albo lokalu, powiększa się o kwotę 10 000 zł w odniesieniu do tej nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, dotyczącego powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości Minister uznał, że zarzut ten zasługuje na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda [...] niezasadnie powiększył odszkodowanie o 5 % wartości nieruchomości z tytułu jej wcześniejszego wydania do dyspozycji inwestora.

Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności została wydana w dniu [...] sierpnia 2016 r. W związku z powyższym, dotychczasowy właściciel nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej powinien wydać przedmiotową nieruchomość oraz opróżnić lokal i inne pomieszczenia nie później niż w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu ww. decyzji. Zawiadomienie z dnia 12 sierpnia 2016 r. o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zostało odebrane przez [...] [...] w dniu [...] sierpnia 2016 r. Z kolei oświadczenie o wydaniu Prezydentowi Miasta [...] przedmiotowej nieruchomości ww. złożyła w dniu 1 września 2016 r.

Jednakże w piśmie z dnia 28 listopada 2016 r., znak: [...], [...] [...] - pełnomocnik Prezydenta Miasta [...] ds. Inwestycji i Gospodarki przestrzennej wskazał, że w odniesieniu do nieruchomości wskazanych w załączonym do pisma zestawieniu pod pozycjami nr 1-8, 10, 12-13, 16-18, 22, 27-34, 36-42 i 44-56 faktyczne władztwo nie przeszło na rzecz inwestora, ponieważ nieruchomości te są w dalszym ciągu zagospodarowane przez dotychczasowych właścicieli.

Z uwagi na fakt, iż w powyższym zestawieniu nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] widnieje pod pozycją 20, organ odwoławczy zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o wskazanie, kiedy faktyczne władztwo nad ww. nieruchomością przeszło na rzecz inwestora. W odpowiedzi udzielonej w piśmie z 8 maja 2018 r., znak: [...] Prezydent Miasta [...] przedłożył protokół zdawczo-odbiorczy dotyczący przedmiotowej nieruchomości z dnia 18 października 2016 r., podpisany przez [...] [...] oraz protokół z odcięcia dopływu wody do nieruchomości z dnia 22 września 2016 r. Co istotne, w piśmie z dnia 6 maja 2018 r. [...] [...] wskazała, iż nieruchomość stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] przeszła na rzecz inwestora w dniu 18 października 2016 r. Strona wyjaśniła przy tym, iż nie było możliwości wcześniejszego jej wydania, gdyż terminy odcięcia dopływu wody i energii były dość długie.

Zatem, wbrew temu co twierdzi organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji, [...] [...] nie wypełniła obowiązku wynikającego z art. 18 ust. 1e specustawy drogowej, gdyż lokal oraz inne pomieszczenia stanowiące ich uprzednią własność nie zostały przez nią opróżnione w zakreślonym w ww. przepisie terminie.

Brak opróżnienia lokalu w zakreślonym wart. 18 ust. 1 e specustawy drogowej terminie powoduje, iż nie można uznać, aby spełnione zostały przesłanki do przyznania dotychczasowej właścicielce bonusu wynoszącego 5% wartości nieruchomości.

Ustalony stan faktyczny niniejszej sprawy, przedstawiony wyżej wskazuje zdaniem Ministra, iż nie doszło do wydania nieruchomości i opróżnienia lokalu i innych pomieszczeń w terminie wskazanym w przepisie art. 18 ust 1e specu stawy drogowej, a to oznacza, iż Wojewoda [...] nieprawidłowo orzekł o powiększeniu odszkodowania o 5% wartości nieruchomości.

Odnosząc się natomiast do zarzutu wskazującego na niezasadne powiększenie przez organ pierwszej instancji odszkodowania o 10.000,00 zł z tytułu zamieszkiwania w budynku posadowionym na przedmiotowej nieruchomości Minister stwierdził, iż brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Wskazał bowiem, iż jedynym kryterium przyznania przewidzianej w art. 18 ust. 1 f specustawy drogowej kwoty 10.000,00 zł jest kryterium "zamieszkania" w danym budynku. Zameldowanie w tym przypadku nie ma żadnego znaczenia.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i doktryną prawa cywilnego nie można okoliczności zamieszkiwania utożsamiać z zameldowaniem na pobyt stały. Sam fakt zameldowania w lokalu nie jest równoznaczny ze stałym zamieszkiwaniem i gospodarowaniem, jest bowiem tylko czynnością rejestracyjną, która może stanowić jeden z elementów oceny stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 23 listopada 2016 r., sygn. akt IOSK 2105/15).

W znajdującym się w aktach prowadzonych przez organ pierwszej instancji piśmie (data wpływu do [...] Urzędu Wojewódzkiego - 2 listopada 2016 r.,) [...] [...] wskazała, iż do momentu wydania budynku znajdującego się przy ul. [...] zamieszkiwała ten budynek.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie spełniona została zatem przewidziana w art. 18 ust. 1f specustawy drogowej przesłanka uprawniająca do powiększenia odszkodowania o 10.000,00 zł.

Mając na uwadze powyższe Minister uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej pkt 2 i w tym zakresie orzec o odmowie powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z tytułu jej wydania zgodnie z art. 18 ust. 1e specustawy drogowej.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Prezydent Miasta [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej naruszenie:

- art. 18 ust. 1f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie [...] [...] była uprawniona do otrzymania opisanego w jego dyspozycji powiększenia odszkodowania o kwotę 10.000,00 zł;- art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że [...] [...] zamieszkiwała w innym miejscu niż będące miejscem jej stałego pobytu (zameldowania);

- art. 75 § 1 i 86 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie okoliczności zamieszkiwania [...] [ ...] na nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania w oparciu o oświadczenie strony i osoby trzeciej z pominięciem przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony.

- art. 7, 77 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niepełnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów i uznanie, że [...] [...] zamieszkiwała na nieruchomości objętej postępowaniem w dacie wydania decyzji;

- art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i nie orzeczenie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji przez organ drugiej instancji w zakresie w jakim nie została ona uchylona.

Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji w całości i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w kosztów zastępstwatwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, zarzucono organowi, iż nie dokonał ustaleń w zakresie ustalenia w sposób nie budzący wątpliwosci, czy [...] [...] zamieszkiwała na nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania, jak też znajdowały się w nim rzeczy związane z tym zamieszkaniem, a które skutkowały koniecznością faktycznej "przeprowadzki". Opierając ustalenia jedynie o oświadczenie ww.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r. poz. 1302 - ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia.

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2018r. Minister Inwestycji i Rozwoju uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017r. w części dotyczącej pkt 2 i w tym zakresie orzekł o odmowie powiększenia odszkodowania o 5 % wartości nieruchomości. Nie uwzględnił zaś odwołania w zakresie ustalonego odszkodowania o kwotę 10.000,00 zł. tj. w zakresie pkt 3 decyzji organu I instancji.

Spór w sprawie sprowadza się do tego, czy istaniały podstawy do zastosowania art. 18 ust. 1f specustawy drogowej. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczy nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym albo budynkiem, w którym został wyodrębniony lokal mieszkalny, wysokość odszkodowania, o którym mowa w ust. 1, przysługującego dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zamieszkałemu w tym budynku albo lokalu, powiększa się o kwotę 10 000 zł w odniesieniu do tej nieruchomości.

Przepis ten wprost przewiduje zatem, że "dodatkowe" odszkodowanie w kwocie 10.000 zł należne jest, gdy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczy nieruchomości zabudowanej. W niniejszej sprawie okoliczność, iż działka [...] jest działką zabudowaną budynkiem mieszkalnym nie jest w sprawie kwestionowana, spór dotyczy jedynie tego, czy była ona zamieszkana przez dotychczasową właścicielkę, bowiem jak wskazuje skarżący, z akt sprawy wynika, że nie jest ona w niej zameldowana od 1 lutego 2012r..

Zwrócić też należy uwagę, że w komentarzach do specustawy faktycznie prezentowany jest pogląd oparty na sejmowym uzasadnieniu do projektu zmian ustawy, w myśl którego przepis art. 18 ust. 1f reguluje sytuację, w której przeniesiono własność nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym albo budynkiem, w którym wydzielony został lokal mieszkalny. Wydanie takiej nieruchomości wiąże się bowiem z poniesieniem dodatkowych kosztów związanych z przeprowadzką, co spowodowało, że ustawodawca przyjął, aby wysokość odszkodowania za prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości przysługująca dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zamieszkałemu w tym budynku albo lokalu była powiększana o kwotę (...) zł w odniesieniu do tej nieruchomości (zob. F. Elżanowski (w:) Przygotowanie i realizacja inwestycji w zakresie dróg publicznych, Komentarz, Lex 2012; por. M. Wolanin: Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, Komentarz, C. H. Beck 2009).

W ocenie Sądu w sprawie nie ulega jednak wątpliwości, że dodatkowa kwota odszkodowania, o której mowa w art. 18 ust. 1f specustawy należna jest wtedy, gdy inwestycja drogowa dotyczy nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym albo budynkiem, w którym został wyodrębniony lokal mieszkalny i jednocześnie nieruchomość ta stała się własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a więc jest nieruchomością, o której mowa w art. 12 ust. 4 ustawy. Kwestia zameldowania, w nim dotychczasowego właściciela nie stanowi zaś formalnej podstawy/wymogu podwyższenia odszkodowania o kwotę wynikającą z art. 18 ust. 1f ustawy. Tym samym podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez Ministra art. 18 ust. 1 f ustawy, art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, art. 7, 77, 80, 75§ 1 i 86 k.p.a nie zasługują na uwzględnienie. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie ulega bowiem wątpliwości, że działka była zabudowana faktycznie budynkiem mieszkalnym, co więcej brak jest podstaw do uznania, że nie była ona zamieszkała, skoro w aktach sprawy znajdują się m.in. zdjęcia obrazujące stan budynku wewnątrz (umeblowane pomieszczenia, urządzona kuchnia) i dlatego w ocenie Sądu zaskarżona decyzja w zakresie w jakim rozstrzyga o podwyższeniu odszkodowania o kwotę 10 000 zł nie narusza prawa.

Zdaniem Sądu na gruncie rozpoznawanej sprawy nie mógł być również uwzględniony zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a poprzez jego niezastosowanie tj. brak orzeczenia o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim nie została uchylona.

Wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a i dlatego już z tej przyczyny nie mógł być zastosowany art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a

Zgodnie bowiem z art. 138. § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

W przypadku gdy organ odwoławczy, tak jak w niniejszej sprawie zastosował art. 138 §1 pkt 2 k.p.a tj. uchylił zaskarżoną decyzję w części, to mógł może orzec co do istoty sprawy tylko w tej części. Organ odwoławczy nie jest natomiast zobowiązany do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. W konsekwencji należy stwierdzić, że sytuacja prawna strony jest określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy, który uchyla zaskarżoną decyzję w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest zatem obowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżoną decyzję, co też w niniejszej sprawie w ocenie Sądu uczynił.

Mając powyższe na uwadze skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi