Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 426/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 24 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 8 września 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3152/15 w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem objętym skargą kasacyjną, po rozpoznaniu skargi W. L. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej: ppsa). Uchylając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazaną podstawę Sąd stwierdził naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: kpa) polegające na podpisaniu przez tę samą osobę - Zastępcę Dyrektora Oddziału Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w K. zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. Stwierdzając z urzędu naruszenie przepisów dotyczących wyłączenia pracownika Sąd I instancji za przedwczesne uznał odnoszenie się do zarzutów skargi.

II

Skargę kasacyjną wniosła W. L. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 141 § 4 ppsa poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku twierdzeń i zarzutów wskazanych w skardze i piśmie procesowym tj. brak szczegółowego uzasadnienia, w szczególności do zarzutów związanych z naruszeniem wolności wypowiedzi oraz prawa do ochrony danych osobowych.

Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym także zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej oświadczył, że nie znajduje podstawy prawnej do żądania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest bezzasadna, a podniesiony w niej zarzut w żadnej mierze nie może zostać uznany za usprawiedliwiony. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że z jasnego i spójnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika zarówno podstawa prawna rozstrzygnięcia, jak i jej wyjaśnienie. Niesporne pozostaje także to, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszelkie pozostałe elementy, o których mowa w art. 141 § 4 ppsa - zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze. Wadliwość uzasadnienia wyroku, co wynika wprost z uzasadnienia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej upatruje w zaniechaniu dokonania przez Sąd I instancji oceny postawionych w skardze zarzutów odnoszących się do istnienia przesłanek nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Tymczasem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odniesienie się do zarzutów skargi było nie tylko przedwczesne, jak stwierdził to Sąd I instancji, ale także niedopuszczalne.

Wyjaśnić bowiem należy, że eliminując z obrotu prawnego decyzję wydaną w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z tego powodu, że została ona wydana przez pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (objętej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy) Sąd I instancji prawomocnie przesądził, że sprawa nie została dwukrotnie rozpoznana przez właściwy organ administracji publicznej. W sytuacji stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art.145 § 1 pkt 1 lit b ppsa), poprzez naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa sąd administracyjny nie rozstrzyga i nie może rozstrzygać o zagadnieniach natury materialnoprawnej dotyczących przedmiotowej sprawy. Ocena Sądu I instancji sprowadzała się wówczas wyłącznie do ustalenia naruszenia przepisów dotyczących wyłączenia pracownika. Ustalenie istnienia podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów w tym zakresie oznacza, jak już wcześniej wskazano, że sprawa nie została dwukrotnie rozstrzygnięta w toku postępowania administracyjnego. Z tego względu kontrola sądowoadministracyjna w sytuacji takiej jak zaistniała w tej sprawie nie mogła obejmować zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, tak w zakresie wykładni jak i subsumcji, w tym mającymi dla niej znaczenie przepisami postępowania administracyjnego.

Z przedstawionych powodów upatrywanie wadliwości uzasadnienia wyroku w zaniechaniu oceny zarzutów skargi jest całkowicie chybione.

Wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.