Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 451/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 5 maja 2022 r. nr WOP.7721.70.2021.JS w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga R. C. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 5 maja 2022 r. nr WOP.7721.70.2021.JS wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Pismem z dnia 8 kwietnia 2019 r., R. C., właściciel lokalu nr [..] w budynku przy ul. [...] w S., zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Sopocie o podjęcie czynności w związku z wykonywaniem przez właścicielkę lokalu nr [...] E. S. samowoli budowlanej polegającej na rozbudowie werandy bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Sopocie pismem z dnia 27 czerwca 2019 r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Za strony postępowania uznane zostały E. S. oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Sopocie decyzją z dnia 19 stycznia 2021 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), nakazał E. S. wykonanie w terminie do dnia 31 maja 2021 r. następujących robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na wykonaniu balustrady zewnętrznej i podłogi na werandzie przynależnej do lokalu mieszkalnego nr [..] w budynku przy ul. [...] w S.:

skrócić deski podłogowe o około 25 cm i przesunąć balustradę na zewnętrznej części werandy przynależnej do lokalu nr [...], w sposób zapewniający odkrycie i dostęp do istniejącej rynny i odprowadzenie wody opadowej z podłogi do istniejącej rynny,

doprowadzić balustradę werandy na poziomie lokalu nr [...] do zgodności z przepisami § 298 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie prześwitów w wypełnieniu balustrad jak dla budynku mieszalnego wielorodzinnego, poprzez zamocowanie płyt poliwęglanowych przeziernych o grubości 6mm.

Organ w uzasadnieniu wyjaśnił, że w kwietniu 2019 r. na zewnętrznej części werandy przynależącej do lokalu nr [...] wymieniono deski podłogowe, które zamontowano z wysunięciem o około 25 cm od krawędzi werandy. Wraz z wysunięciem desek podłogowych przesunięto linię drewnianej balustrady o około 20 cm.

Zdaniem organu, zakres powyższych prac miał charakter bieżącej konserwacji, a wykonanie takich czynności nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Stwierdzono, że balustrada wykonana została z naruszeniem § 298 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019r., poz. 1065), zwanego dalej "rozporządzeniem technicznym", w myśl którego maksymalny prześwit lub wymiar otworu pomiędzy elementami wypełnienia balustrady (w tym na balkonach, loggiach, tarasach) w budynku wielorodzinnym powinien mieć wymiar 0,12 m. Wskutek wykonania tej części obiektu z istotnymi odstępstwami od warunków określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, uzasadnione jest przeprowadzenie postępowania w oparciu o przepisy art. 51 tej ustawy.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z § 319 ust. 1 rozporządzenia technicznego, dachy i tarasy powinny mieć spadki umożliwiające odpływ wód opadowych i z topniejącego śniegu do rynien i wewnętrznych lub zewnętrznych rur spustowych. Zewnętrzna części werandy przynależącej do lokalu nr [...], na której wykonano wymianę desek podłogowych, stanowi formę tarasu na dachu werandy niższej kondygnacji. Wykonane deski podłogowe nie stanowią szczelnej podłogi i umożliwiają spływ wody opadowej na konstrukcję dachu pod deskami. Wykonanie desek podłogowych w sposób zakrywający istniejące rynny uniemożliwia właściwe użytkowanie, konserwację i czyszczenie tego elementu, który odpowiada za ochronę budynku przed opadami atmosferycznymi i w ocenie organu w sposób niedopuszczalny narusza § 319 ust. 1 rozporządzenia technicznego, co może przyczyniać się do degradacji konstrukcji dachu werandy i jest niezgodne ze sztuką budowlaną.

Podsumowując organ uznał, że ze zgromadzonych w toku postępowania dokumentów i ustaleń wynika, że w celu doprowadzenia wykonanych dotychczas robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami zasadne jest wydanie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane również nakazu skrócenia desek podłogowych o około 25 cm i przesunięcia balustrady w sposób zapewniający odkrycie i dostęp do istniejącej rynny i odprowadzenie wody opadowej z podłogi do tej rynny.

Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając odwołanie E. S. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz nakazał E. S. wykonanie w terminie do dnia 31 sierpnia 2022 r. robót budowlanych polegających na doprowadzeniu balustrady werandy na poziomie lokalu nr [...] do zgodności z przepisami § 298 ust. 2 rozporządzenia technicznego w zakresie prześwitów w wypełnieniu balustrad poprzez zamocowanie płyt poliwęglanowych przeziernych grubości 6 mm.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że fakt wykonania balustrady niezgodnie z warunkami technicznymi wypełnia przesłankę określoną w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. W toku postępowania E. S. zobowiązana została do przedłożenia oceny technicznej dotyczącej wykonanych robót budowlanych wskazującej zakres robót budowlanych niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia balustrady do stanu zgodnego z prawem. W dniu 26 lutego 2020 r. przedłożyła dwa egzemplarze oceny technicznej wykonanych robót budowlanych, sporządzonej przez mgr.inż. J. W., zawierającej rozwiązania projektowe zapewniające doprowadzenie przedmiotowej balustrady do stanu zgodnego z prawem. Z pisma Biura Konserwatora Zabytków Miasta Sopotu z dnia 30 kwietnia 2020 r. wynika, że takie rozwiązania są akceptowalne.

W kwestii dotyczącej wysunięcia desek podłogi werandy organ odwoławczy zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Sopocie przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego poprzez przeprowadzenie dowodu z oględzin przedmiotowego tarasu oraz przesłuchanie autora oceny technicznej w celu ustalenia, czy ewentualna wymiana istniejącej rynny jest możliwa bez demontażu części tarasu przynależnego do ww. lokalu. Dokonane w wyniku przeprowadzonych w dniu 19 października 2021 r. oględzin ustalenia pokrywają się z dotychczasowymi: deski podłogi zakończone są od zewnątrz deską maskującą, rynna wokół werandy przebiega częściowo pod wystającymi deskami, widoczna jest kilkucentymetrowa przerwa pomiędzy rynną i deskami podłogowymi. W trakcie oględzin J. W. oświadczył, że wymiana rynny jest możliwa bez demontażu części tarasu i bez uszkodzenia pasów podrynnowych (pas nad oknami) np. poprzez rozpięcie na narożach i wysunięcie rynny. Trwałość istniejących rynhaków ocenił na ponad 20 kolejnych lat. Ponadto J. W. wyjaśnił, że prawidłowość wykonania tarasu i balustrady została oceniona w przedłożonej ocenie technicznej i nie stwarza zagrożenia.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy za zasadne uznał nakazanie E. S. doprowadzenie balustrady werandy na poziomie lokalu nr [...] do zgodności z § 298 ust. 2 rozporządzenia technicznego poprzez zamocowanie płyt poliwęglanowych przeziernych grubości 6 mm (zgodnie z oceną techniczną opracowaną przez mgr. inż. J. W. w lutym 2020 r.). Natomiast mając na względzie oświadczenie J. W., w ocenie organu nieuzasadniony jest nakaz skrócenia deski podłogowej o około 25 cm i przesunięcia balustrady na zewnętrznej części werandy w sposób zapewniający odkrycie i dostęp do istniejącej rynny i odprowadzenie wody opadowej z podłogi do istniejącej rynny, skoro możliwa jest wymiana rynny bez demontażu części tarasu.

Skargę na powyższą decyzję wniósł w imieniu własnym R. C., właściciel lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w S.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1.art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 2000), dalej "k.p.a.", przez jego zastosowanie, podczas gdy z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego w przedmiocie całokształtu sprawy, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Skoro przedmiotowa instalacja, rynna, nie stanowiła przedmiotu w sprawie, organ II instancji dokonując w tym przedmiocie rozstrzygnięcia wyszedł poza istotę sprawy i naruszył rażąco prawo. W trakcie postępowania oraz w czasie oględzin skarżący wskazywał na negatywne w jego ocenie skutki wykonanych robót, w szczególności zalewania w czasie opadów stolarki okiennej lokalu, skutków zacienienia lokalu na skutek powstałego okapu nad oknami lokalu, wskazując także o braku możliwości odprowadzenia wód opadowych do rynien z nowo powstałej podłogi drewnianej balkonu. W ocenie skarżącego trudno doszukiwać się w treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego odniesienia do tej istoty zagadnień.

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 6 k.p.a., polegające na przyjęciu przez organ II instancji, że organ administracji rozważył, czy wykonanie prac polegających na powiększeniu powierzchni podłogi balkonu wpłynęło na zmianę charakterystycznych parametrów balkonu takich jak powierzchnia przestrzeni wewnętrznej, a tym samym kubaturę brutto całego budynku, pomimo że zaskarżona decyzja nie zawiera w tym zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ zaskarżoną decyzją pominął fakt, że przedmiotowa rozbudowa pogarsza warunki mieszkalne skarżącego w zakresie podmakania stolarki okiennej w czasie deszczów, podczas gdy woda opadowa z podłogi balkonu powinna być odprowadzona do rynien i nie przez robienie kanalików jak wywodzi ekspert, ale ze spadkiem do rynny, faktu iż nad lokalem skarżącego powstał okap powodujący zmianę nasłonecznienia lokalu skarżącego i tak już ograniczonego poprzez głębokie posadowienie w skarpie. Fakt ten w żadnym postępowaniu nie był przedmiotem rozważań organów. Uzasadniony zatem jest zarzut naruszenia przepisów postępowania art.7, art. 77, art. 107 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

3. art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie faktów mających istotne znaczenie w sprawie formułowanych przez stronę w pismach kierowanych do organu i zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego w takim zakresie,

art. 10 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że wezwanie stron do zapoznania się z materiałem dowodowym przed zebraniem pełnego materiału jest wypełnieniem obowiązku organu, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu postępowania zobowiązuje organ do udostępnienia stronie zgromadzonych wszystkich materiałów przed wydaniem decyzji,

art. 75 k.p.a. przez jego błędną wykładnie przepisu i przyjęcie, że opinia eksperta może rozstrzygać co do istoty sprawy, podczas gdy to na organie ciąży obowiązek rozpatrzenia sprawy, a ekspertyza jako materiał dowodowy ma wyłącznie przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wykonanie opinii technicznej zawierającej rozwiązania doprowadzenia robót do stanu zgodnego prawem jest dopuszczalne w sytuacji, gdy roboty wykonane zostały z naruszeniem zgodności z pierwotnie zatwierdzonym projektem budowlanym i uzgodnieniami, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu nakazuje dokonanie oceny wykonanych robót pod kątem przede wszystkim zgodności ich wykonania z projektem budowlanym, na podstawie którego wybudowana została weranda z balkonem. Organ drugiej instancji uchylając decyzję organu pierwszej instancji w całości usankcjonował niezgodność wykonanych robót z prawem. Błędna wykładnia organu odwoławczego przepisu art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w oparciu o którą organ I instancji wydał swoją decyzję, doprowadziła organ odwoławczy do poszukiwania rozwiązań mających oparcie w ekspertyzie technicznej osoby, która nie posiada kompetencji do wprowadzania, a tym bardziej zatwierdzania jakichkolwiek zmian odbiegających od zatwierdzonego projektu na podstawie którego wybudowany został obiekt

§ 14a ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 listopada 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych przez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy wykonane roboty doprowadziły do powstania okapu (pomostu) ograniczającego dopływ światła dziennego do mieszkania skarżącego, a zgodnie z treścią przepisu budynek powinien być użytkowany w sposób zapewniający nieograniczanie oświetlenia dziennego mieszkań,

§ 319 ust. 1 rozporządzenia technicznego poprzez błędną wykładnię przepisu i przyjęcie, że wody opadowe z podłogi balkonu w istniejącym stanie faktycznym nie muszą być odprowadzone do rynien, podczas gdy przepis nie pozostawia swobody do wykładni normy, w szczególności gdy obiekt wyposażony został w instalację odprowadzającą wody opadowe. Organ odwoławczy w żadnej części uzasadnienia swojej decyzji nie odnosi się do kwestii odwodnienia powołując się jedynie na wskazania i wnioski zawarte w materiale dowodowym - ekspertyzie technicznej,

art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w wyniku przyjęcia, że wymiana podłogi i przesunięcie balustrady na zewnątrz płyty konstrukcyjnej jest zwykłą konserwacją, podczas gdy w wyniku wydłużenia drewnianej konstrukcji podłogi drewnianej i przesunięcia na zewnątrz balustrady balkonu doszło do rozbudowy obiektu budowlanego, w wyniku której uległa zmianie powierzchnia balkonu i kubatura brutto budynku,

§ 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że wykonane zmiany w postaci powiększenia podłogi balkonu powodujących wybudowanie pomostu nad lokalem skarżącego nie narusza interesu skarżącego, podczas gdy dokonane zmiany pogarszają warunki utrzymania obiektu oraz naruszają interes skarżącego i osób trzecich.

Mając powyższe zarzuty na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując, że została złożona przez R. C., który nie został uznany za stronę postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego I i II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu z uwagi na brak po stronie skarżącego interesu prawnego do jej wniesienia.

Przedmiotem skargi jest decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 5 maja 2022 r. w przedmiocie nałożenia na E. S., właścicielkę lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w S., nakazu wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia balustrady werandy do stanu zgodnego z prawem. Skargę na tę decyzję, działając w imieniu własnym, wniósł R. C., właściciel lokalu nr [...] położonego w tym samym budynku. W postępowaniu, w którym została wydana ta decyzja, R. C. nie miał statusu strony. Za stronę natomiast, oprócz E. S., uznana została Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w S. Jednym z dwóch członków zarządu tej wspólnoty był R. C., któremu w związku z tym doręczane były w toku postępowania pisma w sprawie, w tym zaskarżona decyzja.

Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2022 roku, poz. 329 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny i orzecznictwa, oparcie legitymacji do złożenia skargi na kryterium interesu prawnego oznacza, że akt lub czynność zaskarżona przez wnoszącego skargę musi dotyczyć jego interesu prawnego naruszonego przez działanie niezgodne z prawem. O tym, czy jednostka ma w danej sprawie chroniony interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., przesądza przepis prawa zawarty w ustawach materialnoprawnych, procesowych lub ustrojowych. Interes prawny jest ponadto kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie.

W przedmiotowym wypadku skarga dotyczy postępowania prowadzonego w trybie art. 51 prawa budowlanego, czyli tzw. postępowania naprawczego. Interes prawny skarżącego do brania udziału w takim postępowaniu, oceniany powinien być na płaszczyźnie art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację gdy dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz interes ten nie znajduje oparcia w przepisach prawa.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania naprawczego były roboty budowlane dotyczące werandy przynależnej do lokalu nr [..]. Roboty te częściowo wpłynęły na zasłonięcie rynny biegnącej pod werandą i potencjalnie wpływały na sposób odprowadzania wód opadowych i z topniejącego śniegu do rynny. Organy rozważały w związku z tym ewentualną niezgodność wykonanych prac z § 319 ust. 1 rozporządzenia technicznego, w myśl którego dachy i tarasy powinny mieć spadki umożliwiające odpływ wód opadowych i z topniejącego śniegu do rynien i wewnętrznych lub zewnętrznych rur spustowych. Niemniej jednak interes prawny w postępowaniu wynikający z tego przepisu, ze względu na potencjalny wpływ wykonanych robót budowlanych na części wspólne budynku, miała wspólnota mieszkaniowa. To bowiem wspólnota mieszkaniowa odpowiada za utrzymanie części wspólnych (elewacja, rynny) w należytym stanie technicznym. Skarga jednak wniesiona została przez R. C. w imieniu własnym, a z powyższego przepisu nie wynika jego indywidualny interes prawny w tej sprawie.

Wyjaśnić należy, że w postępowaniach z zakresu Prawa budowlanego, mających związek z nieruchomością wspólną (tak jak w przedmiotowej sprawie) legitymację do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego – ogółu właścicieli lokali, ma utworzona przez nich wspólnota mieszkaniowa. Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy bowiem – stosownie do art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r., poz. 1048) – wspólnotę mieszkaniową, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Jeśli liczba lokali jest większa niż trzy, wspólnota mieszkaniowa jest reprezentowana na zewnątrz przez zarząd wybrany przez właścicieli lokali (art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali), który ma uprawnienie do jej reprezentowania w stosunkach zewnętrznych, ale odnoszących się wyłącznie do nieruchomości wspólnej. W sprawach tego rodzaju interes właścicieli poszczególnych lokali chroniony jest przez wspólnotę mieszkaniową, która to występuje wówczas w postępowaniu jako strona.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 2979/17 zwrócił uwagę na szczególny charakter konstrukcji wspólnoty mieszkaniowej. Wyrok ten wprawdzie dotyczył art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który w tej sprawie nie miał zastosowania, niemniej jednak rozważania dotyczące konstrukcji wspólnoty mieszkaniowej mają uniwersalny charakter. Sąd podzielił wykładnię przepisów o zarządzie nieruchomością wspólną, z której wyodrębniono własność lokali, według której ograniczenia praw współwłaścicieli takiej nieruchomości mogą iść tak daleko, że nie tylko tracą oni na rzecz wspólnoty mieszkaniowej część uprawnień wynikających z prawa własności, ale także wiążące się z tym uprawnienia procesowe, mianowicie prawo do bycia stroną postępowania administracyjnego. Za taką wykładnią przemawia przede wszystkim cel konceptu prawnego, jakim jest wspólnota mieszkaniowa i wynikający z tego zarząd nieruchomością wspólną. Chodzi o to, aby w przypadku większej liczby lokali, a zatem większej liczby potencjalnych współwłaścicieli nieruchomości wspólnej (aktualnie powyżej trzech), w celu sprawnego zarządzania nieruchomością wspólną obowiązkowo powoływać zarząd (art. 21 ustawy o własności lokali), który przejmuje niektóre uprawnienia i obowiązki współwłaścicieli nieruchomości wspólnej (art. 22 powołanej ustawy), ograniczając tym samym prawa współwłaścicieli nieruchomości wspólnej. W celu zapewnienia sprawnego zarządu nieruchomością wspólną konieczne może być też ograniczenie praw współwłaścicieli części wspólnych w ten sposób, że w postępowaniach administracyjnych związanych z nieruchomością wspólną występować jako strona będzie tylko wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd, a nie wszyscy współwłaściciele nieruchomości wspólnej.

W orzecznictwie wskazuje się też, że powyższe nie wyklucza możliwości udziału członka wspólnoty w postępowaniu, przy czym może to nastąpić tylko wówczas, gdy wykaże on, że inwestycja będzie miała lub już ma – w powiązaniu z odpowiednimi przepisami administracyjnego prawa materialnego – bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki, że będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do jego lokalu (por. wyrok NSA z 15 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 671/15; wyrok NSA z 22 kwietnia 2015, sygn. akt II OSK 2266/13). Przy czym sytuację, w której członek wspólnoty mieszkaniowej ma równoległe do wspólnoty mieszkaniowej prawo występowania jako strona postępowania w sprawach z zakresu prawa budowlanego, uznać należy za wyjątkową i mającą miejsce jedynie wówczas, gdy obrona praw właścicielskich nie może nastąpić w oparciu o mechanizmy zabezpieczające prawa poszczególnych członków wspólnoty wynikające z ustawy o własności lokali. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Akta sprawy nie dają podstaw do przyznania skarżącemu indywidualnego interesu prawnego do zaskarżenia wydanej wobec E. S. decyzji. Nie wynika z nich bowiem, aby wykonane w lokalu nr [...] roboty budowlane dotyczące werandy miały wpływ na indywidualne prawa i obowiązki związane z funkcjonowaniem lokalu mieszkalnego R. C., a tylko z częściami wspólnymi budynku (rynna, elewacja). Jak wskazano wyżej, kwestia dotycząca ewentualnego zalewania elewacji wskutek przysłonięcia części rynny – choć ocena techniczna sporządzona przez rzeczoznawcę taki skutek wykluczyła - dotyczy interesu prawnego wspólnoty mieszkaniowej, a nie indywidualnego interesu prawnego właścicieli poszczególnych lokali. To zatem wspólnocie mieszkaniowej przysługiwałaby legitymacja do zaskarżenia wydanej w postępowaniu decyzji z powodu naruszenia § 319 ust. 1 rozporządzenia technicznego, czego jednak nie uczyniła.

Podobnie, zarzuty skarżącego, że wykonane roboty budowlane stanowiły rozbudowę budynku zwiększając jego kubaturę, również dotyczą części wspólnych budynku i tym samym interesu prawnego wspólnoty mieszkaniowej, a nie indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Fakt ten nie ma żadnego wpływu na sposób korzystania przez skarżącego z jego lokalu.

Interesu prawnego po stronie skarżącego nie sposób też wywodzić z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. z 1999r., nr 74, poz. 836), który stanowi, że wszelkie zmiany w stosunku do istniejących rozwiązań, dokonywane w związku z wykonywaniem robót remontowych, nie powinny powodować pogorszenia stanu technicznego i właściwości użytkowych elementów budynku oraz naruszać interesów użytkowników lokali lub osób trzecich. Skarżący wywodzi w skardze, że wykonane w lokalu nr [...] roboty budowlane pogorszyły właściwości użytkowe elementów budynku. Ponownie jednak, skoro pogorszenie to ma dotyczyć właściwości użytkowych elementów budynku, a nie lokalu skarżącego, to z faktu tego nie wynika interes prawny skarżącego, ale wspólnoty mieszkaniowej.

Wreszcie, nie sposób przyznać skarżącemu interesu prawnego do wniesienia skargi na podstawie § 14a ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r., w myśl którego budynek mieszkalny wielorodzinny powinien być użytkowany w sposób zapewaniający nieograniczanie oświetlenia dziennego mieszkań. Akta sprawy nie dają bowiem żadnych podstaw do twierdzenia, że wykonane w lokalu nr [...] roboty budowlane mogły mieć w jakikolwiek sposób wpływ na zacienienie lokalu mieszkalnego nr [...]. Zauważyć należy, że do kwestii tej odniósł się rzeczoznawca, który sporządził ocenę techniczną wykonanych robót budowalnych, jakkolwiek bowiem R. C. nie był stroną postępowania administracyjnego, niemniej jednak brał w nim udział reprezentując wspólnotę mieszkaniową jako członek jej zarządu i miał możliwość zadawania pytań rzeczoznawcy. W ocenie technicznej rzeczoznawca stwierdził jednoznacznie, że wysunięcie podłogi werandy do krawędzi rynny nie powodu zacienienia kondygnacji poniżej. Również dokumentacja fotograficzna potwierdza, że podłoga werandy zlicowana jest z krawędzią rynny. Wysunięcie zatem podłogi werandy do krawędzi istniejącej rynny w żaden sposób nie zmieniło poziomu zacienienia lokalu mieszkalnego położonego poniżej.

Akta sprawy nie dawały zatem organom żadnych podstaw do tego, aby uznać, że wykonane w lokalu nr [...] roboty budowlane wpływały na sposób korzystania z lokalu nr [...] stanowiącego własność skarżącego, w szczególności poprzez ograniczenie oświetlenia dziennego tego lokalu czy też w jakikolwiek inny sposób. Wobec braku interesu prawnego skarżącego słusznie nie został on uznany za stronę postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., nie przysługuje mu również prawo do wniesienia skargi na decyzję wydaną w tym postępowaniu na podstawie art. 50 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.