Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1423/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1, par. 5-6, art. 79
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi E. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr SM [...] wobec E.W. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych.

W celu wyegzekwowania należności objętej przedmiotowym tytułem wykonawczym organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 24 czerwca 2015 r. nr [...] dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział w G. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone Skarżącej dnia 26 czerwca 2015 r., a dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienie doręczono w dniu 29 czerwca 2015 r. W odpowiedzi na ww. zawiadomienie organ rentowy poinformował, że potrącenia ze świadczenia Skarżącej dokonywane będą w kwocie 262,34 zł począwszy od należności za sierpień 2015 r.

Pismem z dnia 30 czerwca 2015 r., Skarżąca wniosła skargę na zajęcie świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie prowadzonego postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w G. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną wskazując, iż czynność ta była prawidłowa.

Pismem z dnia 1 września 2015 r. Skarżąca działając przez pełnomocnika wniosła zażalenie na ww. rozstrzygnięcie, w którym zarzuciła naruszenie przez organ nadzoru przepisów art. 54 § 1, § 5, § 6 w związku z art. 79 § 1 - § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), a także art. 124 §1, § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r, poz. 23; dalej: "k.p.a."). W ocenie Skarżącej zawiadomienie o zastosowaniu środka było nieprawidłowe, ponieważ nie precyzowało obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego i wskazywało nieprawidłowe kwoty należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych.

Jednocześnie Skarżąca wskazała na powiązanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie z wynikiem postępowania w sprawie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Zdaniem Strony w przypadku uwzględnienia zażalenia dotyczącego zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zasadne będzie również uwzględnienie niniejszego zażalenia. Ponadto Skarżąca wniosła o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia, wskazując na okoliczności wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowych organów podatkowych obu instancji, wady formalne ww. zawiadomienia o zajęciu świadczenia, wady tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...].06.2015 r., niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej szkód na skutek dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego.

Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że oceniając prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej, polegającej na zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, pod względem wykonawczym nie stwierdził naruszenia przepisów prawa.

Wyjaśnił, że zastosowany środek egzekucyjny został wymieniony w katalogu środków określonych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., tj. egzekucja ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także renty socjalnej. Środek ten został zastosowany w prawidłowy sposób, zgodnie z art. 79 u.p.e.a. Z akt sprawy wynika, że wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w tym przepisie zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Zawiadomienie o zajęciu świadczenia zostało doręczone Skarżącej wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 26 czerwca 2015 r., a organowi rentowemu przedmiotowe zawiadomienie doręczono w dniu 29 czerwca 2015 r.

Do przedmiotowego zajęcia wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej", który na dzień dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 655).

Minister zauważył, że treść zawiadomienia z dnia 24 czerwca 2015 r. o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej spełnia wymogi art. 67 § 2 u.p.e.a., w tym także zawiera elementy takie jak: kwotę należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. Podkreślił, iż rodzaj egzekwowanego obowiązku wynika z tytułu wykonawczego, którego odpis Strona otrzymała wraz z zawiadomieniem o zajęciu. Z kolei weryfikacja poprawności naliczenia kosztów egzekucyjnych wykazanych w zawiadomieniu o zajęciu następuje w odrębnym w stosunku do wszczętego na podstawie art. 54 u.p.e.a. postępowaniu.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów dotyczących podstaw prawnych powstania obowiązku, jak i wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, braku doręczenia upomnienia czy uciążliwości zastosowania środka wyjaśnił, iż mieszczą się one w granicach zakreślonych art. 33 § 1 u.p.e.a. i nie mogą mieć wpływu na ocenę kwestionowanej w niniejszej sprawie czynności egzekucyjnej. W trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają bowiem rozpatrzeniu kwestie materialno-prawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. W ramach postępowania egzekucyjnego Strona posiada ochronę prawną na każdym jego etapie. Stąd zagadnienia mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane m. in. w trybie art. 34 u.p.e.a.

Skarżąca w skardze na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. i w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. Zdaniem Skarżącej zarzuty podniesione w zażaleniu uzasadniały wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego postanowienia organu I instancji.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 54 § 1, § 5 w związku z art. 79 § 1 - § 5 u.p.e.a. Zdaniem Strony nastąpiło bowiem niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne. Według Strony organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązków wynikających ze wskazanych przepisów, gdyż zawiadomienie o zastosowaniu środka jest nieprawidłowe, bo nie precyzuje obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego i wskazuje nieprawidłowe kwoty należności głównej odsetek i kosztów egzekucyjnych. Zdaniem Skarżącej organ egzekucyjny bezzasadnie nie uwzględnił, że renta KRUS jest wolna od zajęcia, a ponadto zarzuciła, że egzekucję wszczęto przed prawomocnym zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej dotyczącej wymiaru podatku i przed rozpatrzeniem przez WSA w Gdańsku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organów I i II instancji sformułowanego w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Również według Strony w zawiadomieniu o zajęciu świadczeń w KRUS naliczono zawyżone odsetki na skutek nieuwzględnienia okresów przerw w naliczaniu odsetek. Skarżąca podniosła również naruszenie terminów załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym przez organem I instancji w postępowaniu odwoławczym. Wskazała, iż pismem z dnia 18 maja 2015 r. została wniesiona skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2015r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. i w tej sprawie toczyło się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku. W wyniku powyższego WSA w Gdańsku postanowieniem z dnia 27 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 993/15 przyznał Skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, a kolejnym postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 993/15 wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji. Następnie pismem z dnia 21 stycznia 2016 r. została wniesiona skarga kasacyjna od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 13 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 993/15 oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Zdaniem Skarżącej wszczęcie postępowania egzekucyjnego przed prawomocnym zakończeniem tego postępowania sądowego jest niczym nieuzasadnione i stanowi nadmierną uciążliwość dla Skarżącej.

Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym, rozstrzygnięcia są nieprawidłowe ponieważ bezzasadnie nie uwzględniono skargi na czynności egzekucyjne.

Podnosząc powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga była niezasadna.

Kontroli Sądu poddano postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej.

Postawę do wniesienia takiej skargi stwarza przepis art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. W literaturze i orzecznictwie panuje zgoda co do tego, że skargę, o której mowa, zobowiązany może wnieść na czynności o charakterze faktycznym (zob. np. A. Skoczylas, w: System Prawa Administracyjnego, tom 9, Prawo procesowe administracyjne, pod. red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2014 r., s. 481) i to tylko takie, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., II FSK 2988/11, CBOSA). W szczególności, nie mogą być podnoszone w ramach skargi na czynności egzekucyjne zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. wystawił tytuł wykonawczy o nr [...] na należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. (k. 1 akt adm.), doręczony Skarżącej 26 czerwca 2015 r. (k. 2 akt adm.). Podstawę wystawienia tego tytułu stanowiła ostateczna decyzja określająca Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w tym podatku, która została wskazana w tytule wykonawczym (rubryka E).

Z treści skargi wynika, że na decyzję utrzymującą w mocy tę decyzję (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2015 r.) Skarżąca wniosła skargę do WSA w Gdańsku (sygn. akt I SA/Gd 993/15). Skarga ta została oddalona i od tego wyroku Skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Jak Skarżąca podkreślała, jej zdaniem sprzeczne z prawem było wszczęcie postępowania egzekucyjnego przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego – na tym Skarżąca opierała pierwszą część swoich zarzutów skierowanych wobec zaskarżonego postanowienia o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne. Podnosiła tu m.in., że WSA przed rozpatrzeniem skargi udzielił jej prawa pomocy i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, czego organ nie wziął pod uwagę.

Druga część argumentów skargi wiązała się z wniesieniem przez Skarżącą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, co nastąpiło równolegle z wniesieniem skargi na czynności egzekucyjne (w pismach z dnia 30 czerwca 2015 r.). W skardze do tut. Sądu na postanowienie o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne podniosła argumenty tożsame z podstawami zarzutów (twierdzenie, że renta z KRUS jest wolna od zajęcia i nieuwzględnienie przerw w naliczeniu odsetek).

Żaden argument z dwóch grup argumentów podniesionych w skardze nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd w rozpoznanej sprawie.

Otóż jak już wyżej zaznaczono, nie wszystkie zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym mogą być formułowane w ramach skargi na czynności egzekucyjne, która – jak wiadomo – pozwala tylko na zakwestionowanie sposobu dokonania czynności egzekucyjnej (techniczne zastosowanie środka egzekucyjnego). Zarzuty takie jak podniesiony w skardze zarzut dotyczący błędnego wyliczenia odsetek, czy niedopuszczalność zastosowania środka egzekucyjnego z renty KRUS – to argumenty właściwe dla postępowania zarzutowego, które w tym tylko postępowaniu mogą zostać uwzględnione. Nie mają ona natomiast żadnego znaczenia w sprawie ze skargi na postanowienie o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne.

W obowiązującym prawie istnieje system środków obrony przed egzekucją, przy czym każdy z tych środków jest przewidziany na inną okoliczność. Skarga na czynności egzekucyjne nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia, nie wolno więc w jej ramach badać zarzutów, które mogą być zgłoszone na podstawie art. 33 u.p.e.a.

Tym samym nie mógł być uwzględniony podniesiony w skardze na czynność egzekucyjną, a następnie w skardze do sądu, zarzut błędnego określenia w zawiadomieniu o zajęciu kwoty odsetek przez nieuwzględnienie okresów, w których odsetki nie są naliczane. Tego rodzaju zarzut dotyczy bowiem podstawy z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w postaci niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy – a konkretnie w art. 27 pkt 3, który wymaga wskazania w tytule terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek.

Podobnie nie mógł być poddany analizie w ramach postępowania ze skargi na czynność egzekucyjną zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego (zajęcia renty z KRUS), bo to także jest podstawa zarzutu (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.).

Zarzuty te nie mogły być więc przedmiotem oceny Sądu w sprawie rozpoznanej, tak jak nie mogły się nim zająć organy orzekające w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.

Relacja postępowania zarzutowego do postępowania ze skargi na czynność egzekucyjną jest następująca – w razie wniesienia zarzutów postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu (art. 56 § 1 pkt 5 w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a.), co organ w rozpoznanej sprawie uczynił (k. 13 akt adm.), a w razie uwzględnienia zarzutów – postępowanie egzekucyjne ulega umorzeniu (art. 34 § 4 u.p.e.a). W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego w wyniku uwzględnienia zarzutów dochodzi do uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych (art. 60 § 1 u.p.e.a.), a więc i uchylenia zastosowanej czynności zajęcia renty z KRUS. Uchylenie czynności egzekucyjnej jest wiec skutkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji uwzględnienia zarzutów, nie można natomiast domagać się uchylenia czynności egzekucyjnej z pominięciem trybu rozpoznania zarzutów – a tego zdaje się oczekiwać Skarżąca, formułując w skardze na czynność egzekucyjną zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego.

Podobnie należało ocenić argumenty skargi związane z zawisłością sprawy przed NSA, a wcześniej WSA w Gdańsku – w sprawie ze skargi na decyzję, która była podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Wbrew przekonaniu Skarżącej, ani wniesienie skargi na decyzję do sądu administracyjnego, ani udzielenie przez sąd I instancji prawa pomocy i ochrony tymczasowej (poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji) nie obliguje organów do uchylenia zajęcia. Wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej przez sąd oznacza tylko konieczność zawieszenia postępowania egzekucyjnego (art. 56 § 1 u.p.e.a.), ale nie niweczy skutków czynności już dokonanych. Nie ma racji Skarżąca, że organ powinien czekać z egzekucją do prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi na decyzję. Jak wynika z art. 239a O.p., wykonaniu podlega decyzja ostateczna, nie jest więc konieczne, by była prawomocna. Na podstawie takiej decyzji wszczęto postępowanie egzekucyjne i w tym postępowaniu dokonano zajęcia renty z KRUS. Kontroli Sądu w rozpoznanej sprawie podlega wyłącznie prawidłowość tego zajęcia – i Sąd żadnych uchybień przepisom prawa tu nie dostrzegł. Skarga nie zawierała zresztą zarzutów, które mogły być kierowane pod adresem zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Dokonując w tym względzie ustaleń z urzędu Sąd nie dopatrzył się przy ich dokonaniu żadnych naruszeń prawa.

Sąd aprobuje wyniki ustaleń natury faktycznej i prawnej dokonanych przez organy obu instancji, które wskazują, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej, był zastosowany zgodnie z prawem. Jest on wymieniony w katalogu środków egzekucyjnych obowiązków pieniężnych (art. 1a pkt 12 u.p.e.a.), sama jego realizacja jest nieskomplikowana. Zgodnie z art. 79 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej, zwanych dalej "świadczeniami", przez przesłanie do organu rentowego właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany organu rentowego właściwego do wypłaty świadczeń (§ 2). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny: 1) zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób; 2) wzywa organ rentowy, aby: a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia podał wysokość przysługujących zobowiązanemu miesięcznych świadczeń i zawiadamiał o każdej zmianie ich wysokości, b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia świadczeń, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętych świadczeń, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o te świadczenia oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tych świadczeń egzekucja przez innych wierzycieli; 3) poucza organ rentowy o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2 (§ 4).

Zawiadomienie o zajęciu powinno natomiast zawierać: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego (art. 67 § 2 u.p.e.a.).

W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o zajęciu skierowane do KRUS Oddział Regionalny G. z dnia [...] czerwca 2015 r. (k. 3 akt adm.). Zostało one sporządzone na druku odpowiadającym wymaganiom przewidzianym dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów u.p.e.a., jego treść nie budzi żadnych zastrzeżeń. Zawiadomienie zostało doręczone organowi rentowemu w dniu 29 czerwca 2015 r. (k. 2 akt adm.) oraz zobowiązanej w dniu 26 czerwca 2015 r. (wraz z odpisem tytułu wykonawczego – k. 2 akt adm.). Zajęcie dokonane zostało więc prawidłowo.

Z tych wszystkich względów Sąd nie dopatrzył się w zastosowanej czynności wad, które przesądzałyby o odmiennej ocenie czynności zajęcia, niż dokonana przez organy obu instancji.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).