Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 883/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 4, art. 36
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 10 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 272 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Dnia 2 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania A.P., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], po rozpoznaniu wniosku A.A., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę elewacji zachodniej (polegającą na wybiciu otworu okiennego) oraz przebudowę pomieszczenia nr 18.1 w lokalu mieszkalnym nr 18 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, znajdującym się na posesji przy ul. A nr 74 w Ł., działka nr ewid. 230, obręb [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm.).

Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniósł A.P., właściciel sąsiedniej nieruchomości nr ewid. 228/4, wskazując na naruszenie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a.").

Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania, przywołaną wcześniej decyzją, utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił treść regulacji ustawowych wskazując następnie, iż inwestorka do wniosku złożonego w dniu 10 kwietnia 2015 roku o wydanie pozwolenia na roboty budowlane dołączyła projekt budowlany w czterech egzemplarzach, zawierający stosowne opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 i według oświadczeń złożonych przez projektantów, wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak zaakcentował Wojewoda, w sprawie z uwagi na zakres inwestycji i wobec tego, że nie powoduje ona zmiany zagospodarowania działki nr ewid. 230, inwestycja ta nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Na terenie inwestycji nie obowiązuje także miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny, usytuowany przy ul. A nr 74 w Ł., wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków. Planowane roboty budowlane polegają m.in. na wybiciu w zewnętrznej ścianie budynku otworu okiennego. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji wystąpił do Miejskiego Konserwatora Zabytków w Ł., który postanowieniem z dnia [...] uzgodnił przedmiotowy projekt budowlany.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda podkreślił, iż nieruchomość stanowiąca własność odwołującego – działka nr ewid. 228/4 – leży na terenie Parku im. A, który decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] został umieszczony w rejestrze zabytków pod numerem [...] i jako taki podlega ochronie konserwatorskiej w myśl ustawy z dnia 23 lipca 1992 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568). W ewidencji gruntów i budynków działka odwołującego oznaczona jest symbolem Bz, co oznacza, że jest to teren rekreacyjno – wypoczynkowy. Działka ta nie jest działką budowlaną, zatem nie odnoszą się do niej przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"), bowiem te dotyczącą obiektów budowlanych i działek budowalnych. Wobec tego ściana usytuowana w granicy spornych działek nie jest zakwalifikowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, gdyż sąsiaduje z terenem publicznym, który nie jest działką budowlaną.

Ponadto odnosząc się do podnoszonej w toku postępowania pierwszoinstancyjnego kwestii, dotyczącej planowanej budowy na działce odwołującego, Wojewoda wyjaśnił, iż Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno – usługowego, co oznacza, że budowa w obecnym stanie prawnym nie jest możliwa. Z tych powodów – jak napisał Wojewoda – nie ma podstaw do uznania działki odwołującego, jako działki budowlanej, jak również stwierdzenia, że wykonanie okna w ścianie, narusza przepisy rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 K.p.a. organ odwoławczy podkreślił, iż pismem z dnia 22 kwietnia 2015 roku – na podstawie art. 61 K.p.a. – organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, umożliwiając tym samym zapoznanie się z aktami sprawy, wniesienie uwag i zastrzeżeń. Z materiału dowodowego w sprawie wynika, że odwołujący skorzystał z tej możliwości i pismem z dnia 4 maja 2015 roku przedstawił uwagi odnośnie inwestycji. Odwołujący otrzymywał wszystkie rozstrzygnięcia zapadłe w toku postępowania. Z tych powodów organ nie uznał zasadności zarzutu autora odwołania, iż tenże nie miał możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, który pod względem merytorycznym nie był uzupełniany.

Ustosunkowując się natomiast do powołania w uzasadnieniu decyzji tylko publikacji zmiany rozporządzenia, organ drugiej instancji wyjaśnił, że nieprawidłowość ta nie miała wpływu na rozstrzygniecie.

Przystępując do konkluzji uzasadnienia Wojewoda zaakcentował, iż złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera stosowne opinie i uzgodnienia, w tym uzgodnienie Miejskiego Konserwatora Zabytków. Projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego i według oświadczeń złożonych przez projektantów, wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestorka złożyła także wymagane prawem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestycja zaprojektowana została z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa. W ocenie zarówno organu odwoławczego, jak i organu pierwszej instancji spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wobec czego – stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego – w przypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze na powyższą decyzję A.P. wnosząc o jej uchylenie wskazał na naruszenie:

- § 272 ust. 3 rozporządzenia w myśl którego budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5, gdy tymczasem budynek, którego zaskarżona decyzja dotyczy, wskutek wykonania otworu okiennego, nie będzie takowej ściany posiadał;

- art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w zakresie nieuwzględnienia, że wykonanie otworu okiennego w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego prowadzi do utraty przez ścianę waloru ściany oddzielenia przeciwpożarowego i taka ściana nie może być zlokalizowana bezpośrednio przy granicy działki;

- art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nieumożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań.

W uzasadnieniu skargi jej autor wyjaśnił, że po umożliwieniu skarżącemu zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zgłoszonych żądań w tymże materiale dowodowym pojawiły się nowe dowody, które zostały przedłożone przez inwestora w ramach uzupełnienia wniosku. Z tymi dowodami skarżący już nie mógł się zapoznać, bo znacznie wcześniej upłynął dla niego wyznaczony w tym celu termin (zawiadomienie z dnia [...]). Skarżący nie zna treści tych dowodów i nie może się do nich odnieść, a to z uwagi na swoiste ich "zatajenie" przez organ odwoławczy. Uchybienie to – w ocenie skarżącego – wpłynęło na wynik postępowania, bo doprowadziło do całkowitego pominięcia jego argumentów prawnych, które dyskwalifikują inwestycję.

Nadto skarżący wskazał, iż stosownie do przepisu § 272 ust. 3 rozporządzenia, budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4. i 5 rozporządzenia. Budynek na działce nr ewid. 230, którego dotyczy decyzja jest usytuowany w taki sposób, że jego zachodnia ściana znajduje się bezpośrednio przy granicy działki skarżącego oznaczonej nr ewid. 228/4. Wykonanie w tejże ścianie otworu okiennego prowadzić będzie do utraty przez nią takiego waloru przeciwpożarowego, co jest niedopuszczalne. Bez znaczenia pozostaje to czy działka skarżącego jest czy nie jest działką budowlaną (miałoby to znaczenie z perspektywy przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia). W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego wybijanie otworów okiennych i montowanie okien jest niezgodne z przepisem § 232 ust. 1 rozporządzenia.

Kwestia budowy budynku w przyszłości nie jest przesądzona, ponieważ w Ministerstwie Infrastruktury i Rozwoju toczy się postępowanie o uchylenie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. Ł. z dnia [...], którego następstwem było włączenie nieruchomość położonej w Ł. przy ul. A nr 72 do parku im. A.

W konkluzji autor skargi podkreślił, iż w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego wykonane są okna bez wymaganego pozwolenia na budowę (samowola budowlana) i na tej podstawie organ administracji nie może wysuwać tak daleko idących wniosków. Skoro organ ma wiedzę o samowolnym wykonaniu okien w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego stojąc na straży praworządności, z urzędu winien podjąć wszelkie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgłosić ten fakt do organu nadzoru budowlanego, stosując się do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., czego niewątpliwie nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.).

W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę elewacji zachodniej oraz przebudowę pomieszczenia nr 18.1 w lokalu mieszkalnym znajdującym się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Odwołanie od decyzji pierwszej instancji, a następnie skargę do sądu administracyjnego wywiódł właściciel sąsiedniej nieruchomości – A.P.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego – w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji – przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Podkreślić także należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W cytowanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę (także na wykonanie określonych robót budowlanych). Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane.

W stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych. Odwołanie od tej decyzji złożył właściciel sąsiedniej nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołania organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę. Skargę do sądu administracyjnego złożyła strona odwołująca.

W treści argumentacji skargi strona sprzeciwiała się realizacji inwestycji zwracając uwagę na naruszenie § 272 ust. 3 rozporządzenia. Odnosząc się do powyższego zarzutu przyznać należy rację organowi odwoławczemu, iż wobec tego, że nieruchomość skarżącego nie ma charakteru działki budowlanej, dlatego powołany przepis nie ma w sprawie zastosowania. A ponieważ przepis § 272 ust. 3 rozporządzenia nie znajduje w sprawie zastosowania, to organ nie mógł go naruszyć.

Strona skarżąca swoją argumentację skupiła także na zarzucie, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w zakresie nieuwzględnienia okoliczności, iż wykonanie otworu okiennego w ścianie doprowadzi do utraty przez tę ścianę waloru ściany oddzielenia przeciwpożarowego i taka ściana nie może być zlokalizowana bezpośrednio przy granicy działki. Odnosząc się do wskazanego zarzutu wyjaśnić wypada, iż stosownie do treści art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jednocześnie organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). W ocenie składu orzekającego organ zrealizował wskazane obowiązki, bowiem w sposób niebudzący wątpliwości ustalił, iż nieruchomość sąsiednia stanowiąca własność skarżącego nie stanowi działki budowlanej, do której stosuje się przepisy rozporządzenia (§ 1 rozporządzenia). Tymczasem przepis § 272 ust. 3 rozporządzenia wskazuje, iż budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia. Z treści powołanego przepisu interpretowanego w połączeniu z § 1 rozporządzenia wynika, iż odnosi się on do budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. Tymczasem – jak wskazano wcześniej – nieruchomość skarżącego nie stanowi działki budowlanej. Ustalenia poczynione przez organy w tym zakresie nie nasuwają wątpliwości oraz znajdują potwierdzenie w zgromadzonych dokumentach, zatem zasługują na uwzględnienie.

Skarżący w treści swojej skargi wskazał także na naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie mu udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Odnosząc się do tego argumentu wyjaśnić wypada, iż istotnie przepis art. 10 § 1 K.p.a. zobowiązuje organ do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ugruntowany jest w judykaturze pogląd, który podziela także skład orzekający w sprawie, iż zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. A skoro skarżący nie wykazał na konkretną czynność, której nie mógł dokonać z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. zarzut powyższy nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wyjaśnić wypada, iż błędnie skarżący uznawał, iż może zapoznać się z dokumentami załączonymi do akt administracyjnych tylko w terminie określonym w zawiadomieniu skierowanym do niego przez organ pierwszej instancji w trybie art. 10 § 1 K.p.a. Podkreślić wypada, iż strona ma zawsze prawo zapoznać się z dokumentami zgromadzonymi w aktach administracyjnych, aż do momentu kiedy akta znajdują się w danym organie, nawet po wydaniu rozstrzygnięcia. Argumenty strony będą przedmiotem uwagi organu i mogą wpływać na rozstrzygnięcie do momentu wydania rozstrzygnięcia w danej instancji.

Wyjaśnić także wypada, iż ocena czy wykonane w ścianie szczytowej budynku dwa inne otwory okienne zostały zrealizowane legalnie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Tymczasem postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę prowadzone jest przez organy administracji architektoniczno – budowlanej, co jednak nie zwalnia tych organów z obowiązku powiadomienia innego organu w stwierdzonych nieprawidłowościach. Skarżący, jako właściciel sąsiedniej nieruchomości, może także samodzielnie zwrócić się do właściwego organu nadzoru budowlanego (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.) z wnioskiem o sprawdzenie legalności wykonania wspomnianych otworów okiennych.

W kontekście powyższego zwrócić uwagę wypada na treść regulacji art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (por. np. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2001 roku, IV SA 2085/98; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 roku, VII SA/Wa 1476/09 i inne). Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów Prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno – budowlanych, Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

Konkludując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi w całości.

IB