Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 758/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2006r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Państwowego Inspektora Sanitarnego w W. Ś. z dnia [...] Nr [...] orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u W. K. choroby zawodowej [...] wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132 poz. 1115 ).

Organ I instancji wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne i orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek medycznych – Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.

W ramach przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego przy uwzględnieniu przebiegu zatrudnienia W. K. oraz warunków, w jakich praca była przez niego wykonywana ustalono, iż był on narażony na [...] nie przekraczające dopuszczalnych wartości [...].

Oba orzeczenia lekarskie zawierały natomiast ustalenia o braku podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej.

Jak wynikało z uzasadnienia orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. rozpoznano u W. K. [...]. Na podstawie przeprowadzonych badań i konsultacji [...] wykluczono objawy [...].

W. K., wnioskując o przeprowadzenie powtórnego badania oświadczył, iż był przez lata swojej pracy narażony na czynniki szkodliwe i przedłożył dokumentację lekarską potwierdzającą jego schorzenia mające charakter choroby zawodowej.

W orzeczeniu lekarskim wydanym po ponownym badaniu pracownika przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. również stwierdzono brak podstaw do rozpoznania [...]. Powołano się na przeprowadzoną obserwację kliniczną, dane z wywiadu, dostępną dokumentację lekarską, badania [...] a także ujemne wyniki [...]. Wskazano natomiast, iż dolegliwości W. K. mogą być wyrazem [...], które występując z dużą częstotliwością w populacji ogólnej i nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Wypowiedziano się także w kwestii występującego u badanego W. K. [...] uznając, iż nie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z warunkami pracy zawodowej – narażeniem na [...].

Na skutek wniesionego przez W. K. odwołania, w którym oświadczył, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu inspekcji sanitarnej, gdyż jego schorzenia wystąpiły w czasie zatrudnienia i doprowadziły do [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją Nr [...] z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Z ustaleń organu odwoławczego wynikało, że w latach [...] odwołujący zatrudniony był w [...] na stanowisku [...], gdzie był eksponowany na [...], a więc w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania [...]. Jednak po przeprowadzonych badaniach w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy w S. lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych I i II szczebla wykluczyli u badanego istnienia [...] wskazując na samoistny charakter występujących u niego schorzeń.

Powołując się na treść § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz.1115 ) organ wskazał, iż brak rozpoznania przez dwie kompetentne placówki medyczne [...] będącego następstwem sposobu wykonywania pracy musi skutkować odmowa stwierdzenia u odwołującego choroby zawodowej. Organ zwrócił uwagę, iż nie znalazł podstaw, by kwestionować słuszność wydanych w sprawie orzeczeń placówek medycznych.

W skardze na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. W. K. powołując się na warunki, w których wykonywał pracę, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, domagając się jednocześnie powołania biegłego sądowego w celu rozpoznania u niego choroby zawodowej.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Polemizując z treścią odpowiedzi na skargę W. K. nadesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dodatkowe pismo, w którym wywiódł, iż zatrudnił się jako w pełni zdrowy człowiek, a z roku na rok swojej ciężkiej pracy stawał się człowiekiem coraz bardziej chorym, a w ostatecznym rozrachunku stał się [...]. Powstanie schorzeń i ich pogarszanie się w trakcie wykonywania pracy łączy się w opinii skarżącego z koniecznością uznania tych schorzeń jako choroby zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza konieczność zbadania, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Powyższe oznacza, iż sądy administracyjne nie są uprawnione do rozstrzygania in merito, a także oznacza, iż w ramach postępowania sądowoadministracyjnego niedopuszczalne jest przeprowadzanie dowodów zmierzających do ustaleń stanu faktycznego.

Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, Sąd przeto obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a oceny tej Sąd dokonuje na podstawie materiału zgromadzonego przez organ w toku postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała. Oceniając bowiem przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne Sąd uznał, ze jest ono zgodne z przepisami prawa zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego, jak również z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ).

Stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ) chorobą zawodową jest choroba ujęta w wykazie, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi "narażeniem zawodowym".

Jak wynika z brzmienia wskazanej normy prawnej, nie jest wystarczające dla spełnienia przesłanek wymaganych do stwierdzenia choroby zawodowej rozpoznanie choroby zawodowej orzeczeniem lekarskim i wykazanie dochodzeniem epidemiologicznym występowania czynników szkodliwych w środowisku pracy.

Ustawodawca nakazał w treści wskazanego wyżej § 2 rozporządzenia ustalić w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem, iż w konkretnym, ocenianym przypadku, występujące w środowisku pracy szkodliwe czynniki wywołały chorobę ujętą w wykazie chorób zawodowych.

W konsekwencji przyjąć należy, iż choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie pozostające w związku przyczynowym z pracą.

Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania są jednostki orzecznicze wymienione w § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

Zgodnie z § 6 ust. 1 oraz § 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. orzeczenie lekarskie wydaje się na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika oraz oceny narażenia zawodowego. Ocenę narażenia zawodowego odnosi się m.in. do sposobu wykonywania pracy, a więc określenia stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometrażem czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie narządów.

Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej poddane jest regułom postępowania administracyjnego, a więc ocena wydanych orzeczeń lekarskich i narażenia zawodowego wymienionych w § 6 ust. 1 oraz § 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. dokonywana jest w oparciu o treść przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a to art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż zarówno przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne i rozpoznanie medyczne stanowią materiał dowodowy podlegający prawnej ocenie organu, przy czym trzeba podkreślić, iż organa Inspekcji Sanitarnej nie mają uprawnień do samodzielnej zmiany orzeczeń lekarskich.

Wracając na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, iż przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne wskazywało na potencjalne ryzyko powstania u skarżącego [...] stanowiącego chorobę zawodową widniejąca pod pozycją nr [...] wykazu chorób zawodowych.

Jednakże jednostki orzecznicze, zarówno pierwszego, jak i drugiego stopnia, po przeprowadzeniu szeregu specjalistycznych badań i w oparciu o wskazaną przez skarżącego dokumentację nie rozpoznały u skarżącego [...] dopatrując się u niego [...] nie występującego w wykazie chorób zawodowych. Jednocześnie jednostki orzecznicze oceniły, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego, że sposób wykonywania przez skarżącego obowiązków zawodowych nie doprowadził do powstania u niego rozpoznanej choroby [...]. Choroba ta bowiem nie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z narażeniem na [...].

Oba orzeczenia zostały wydane przez profesjonalne jednostki, które dysponują specjalistycznymi wiadomościami, a uzasadnienie obu orzeczeń jest przekonywujące. Wywiedziono w nich w sposób nie budzący wątpliwości, iż przeprowadzone specjalistyczne badania nie pozwoliły na stwierdzenie choroby zawodowej.

Odnosząc się dodatkowo do wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego złożonego przez skarżącego w jego skardze, należało uznać taki wniosek za niedopuszczalny przede wszystkim z powodów, o których mowa była na wstępie. Nadto, zgodnie z poglądem prezentowanym w judykaturze, a podzielonym w pełni przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie, wskazanie w przepisach jednostek uprawnionych do stwierdzania choroby zawodowej powoduje, że gdy ich opinie nie stwierdzają istnienia choroby zawodowej, opinia innej jednostki służby zdrowia i to niespełniająca wymogów formalnych nie może być uznawana za podstawę kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r. sygn. OSK 1488/04 publ. w LEX 166671 ).

Powyższe wskazuje, iż orzekające w sprawie organy oparły swoje rozstrzygnięcia na prawidłowo zebranym materiale dowodowym i dokonały jego oceny w sposób zgodny z zasadami procedury administracyjnej, co mając na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na mocy art. 151 P.p.s.a. jak w sentencji.

su.