Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1713/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Banaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi Telewizji Polskiej S.A. Oddziału Terenowego w O. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2019 r. znak: [...]Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: Minister, organ odwoławczy) po rozpoznaniu odwołania [...] S.A. (dalej: skarżąca), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 ze zm. - dalej: ustawa o ochronie zabytków) - uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej: [...] organ I instancji) z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 25.000 zł i orzekł o nałożeniu na skarżącą kary w wysokości 10.000 zł za niewykonanie zaleceń pokontrolnych [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2018 r. nakazujących przeprowadzenie zabezpieczających robót budowlanych w budynku przy ul. [...]Dywizji [...] w O. w terminie do [...] maja 2018 r.

Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...]kwietnia 2018 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w ramach nadzoru konserwatorskiego przeprowadził czynności kontrolne w należącym do skarżącej budynku przy ul. [...]Dywizji[...] w O.. Podczas kontroli stwierdzono, że obiekt jest nieużytkowany i zabezpieczony przed dostępem

osób postronnych przez zamurowanie lub okratowanie otworów w kondygnacji parteru. Zaobserwowano ślady pożaru, niekompletną, nadpaloną więźbę z dziurawym dachem nad centralną częścią budynku. Obiekt nie posiada rynien, stolarki są zachowane w wybranych otworach w stanie niekompletnym, elewacje przemalowane, z ubytkami, częściowo przekształcone, wymagające przeprowadzenia prac konserwatorskich.

W dniu [...] kwietnia 2018 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał skarżącej zalecenia pokontrolne obejmujące m.in., przeprowadzenie robót budowlanych polegających na: 1. zabezpieczeniu obiektu w sposób eliminujący przedostawanie się zwierząt, roślin i wody do jego wnętrza przez otwory komunikacyjne, ubytki w ścianach czy pokryciu dachowym oraz zalewanie jego ścian obwodowych; 2. wzmocnieniu i zabezpieczeniu przed zawaleniem uszkodzonych, odkształconych, spękanych lub niekompletnych elementów konstrukcji: więźby, stropów i ścian, w sposób zabezpieczający wnętrza budynku przed niszczeniem wskutek działania warunków atmosferycznych, tj. wahań temperatury zmian wilgotności, opadów, korozji biologicznej i chemicznej; 3. usunięcie z wnętrza budynku całkowicie zbutwiałych, skorodowanych lub zawalonych fragmentów, akumulujących wilgoć w obiekcie, wprowadzających dodatkowe obciążenia i deformacje reszty ustroju budowlanego, w terminie do 31 maja 2018 r.

Pismem z dnia[...] kwietnia 2018 r. skarżąca zgłosiła zastrzeżenia do zaleceń pokontrolnych wskazując, że konieczne jest ponowne dokonanie oględzin nieruchomości w celu ustalenia aktualnego stanu zabytku w związku z pożarami, które miały miejsce w dniu [...] marca 2018 r., w wyniku których doszło do zniszczenia m.in. pokrycia dachu i otworów drzwiowych. Ponadto skarżąca oświadczyła, że wykonanie prac wymienionych w zaleceniach jest możliwe dopiero po dokonaniu szczegółowej ekspertyzy i uzyskaniu odpowiednich pozwoleń, co nie jest możliwe w tak krótkim czasie.

W odpowiedzi z dnia [...]maja 2018 r. Wojewódzki Konserwator podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaleceniach i podniósł, że w jego ocenie nie jest konieczne przeprowadzenie ponownych oględzin, ponieważ wydane zalecenia zostały sformułowane w sposób zapewniający ich aktualność, niezależnie od stopnia uszkodzenia zabytku.

Decyzją z dnia [...]sierpnia 2018 r. [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 25.000 zł z powodu niewykonania powyższych zaleceń pokontrolnych. W uzasadnieniu organ powtórzył treść zaleceń, a następnie powołując się na art. 189 k.p.a. oraz art. 107e ustawy o ochronie zabytków wyjaśnił, że naruszone zostało mienie zabytkowe w sposób niekontrolowany, co spowodowało naruszenie ważnego interesu publicznego, jakim jest ochrona substancji zabytkowej i ewidentnie to strona ukarana z pełną świadomością naruszyła prawo. Organ wyjaśnił, że miarkując wysokość kary pieniężnej wziął pod uwagę stan zachowania budynku wymagający pilnej interwencji, a wynikający z wieloletnich zaniechań właściciela. Mimo, że obiekt już w momencie wpisania do rejestru zabytków (2015 r.) był pustostanem po pożarze, posiadał kompletne pokrycie dachowe i był zabezpieczony przed dostępem osób postronnych, co potwierdza uzasadnienie decyzji o wpisie do rejestru. Natomiast brak właściwej opieki nad zabytkiem doprowadził do kolejnych pożarów i długoterminowego zalewania w wyniku braku kontroli pokrycia dachowego.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 11 w zw. z art. 189d pkt 5 k.p.a. oraz art. 107e ust. 1 i art. 40 ust. 2b ustawy o ochronie zabytków wskazując na niedostateczne wyjaśnienie powodów nałożenia kary pieniężnej i wadliwe uznanie, że nie wykonuje ona zaleceń pokontrolnych, a także uchybienie terminu do ustosunkowania się do wniesionych zastrzeżeń do zaleceń.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Minister uchylił w całości decyzję [...] i orzekł o wymierzeniu skarżącej kary w wysokości 10.000 zł za niewykonanie zaleceń pokontrolnych. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że czas realizacji robót budowlanych określony w pkt 2 zaleceń pokontrolnych (do 31 maja 2018 r.) był niewystarczający. Podkreślił, że zalecenia wydane [...]kwietnia 2018 r., zostały doręczone skarżącej 9 kwietnia 2018 r., która pismem z 23 kwietnia 2018 r., zgłosiła pisemnie umotywowane zastrzeżenia do zaleceń pokontrolnych (doręczone organowi 24 kwietnia 2018 r.). Na te zastrzeżenia [...] odpowiedział pismem z[...] maja 2018 r. ustawy o ochronie zabytków, skutkiem czego zostało ono doręczone skarżącej 24 maja 2018 r., czyli na 7 dni przed upływem wyznaczonego w zaleceniach terminu.

Minister podzielił ocenę skarżącej, że przeprowadzenie określonych w zaleceniach robót budowlanych wymagało wydania przez organ konserwatorski pozwolenia na roboty budowlane w oparciu o art. 36 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, a następnie uzyskania od organu architektoniczno – budowlanego pozwolenia na budowę. Te z kolei procedury mogą trwać co najmniej dwa miesiące. Minister wyjaśnił również, że wszczęcie powyższej procedury wymagało prac przygotowawczych tj. nawiązania współpracy z architektem i konstruktorem mającymi doświadczenie przy robotach budowlanych dotyczących zabytków, co było możliwe dopiero w lipcu 2018 r., kiedy to zawarto umowę z architektem. Za istotną okoliczność uznał Minister także konieczność przestrzegania w przypadku skarżącej (której właścicielem jest Skarb Państwa) skomplikowanych i długotrwałych procedur ustawy o zamówieniach publicznych. Wobec powyższego Minister uznał, że wyznaczony w zaleceniach termin na wykonanie robót budowlanych określonych w pkt 2, był niemożliwy do dochowania, a co za tym idzie nałożenie kary pieniężnej za jego niedotrzymanie było niesłuszne.

Jednocześnie Minister uznał, że działania zalecone do wykonania w pkt 1 (zabezpieczenie obiektu przed przedostawaniem się zwierząt oraz zalewaniem przez wodę) oraz w pkt 3 (usunięcie z wnętrza budynku zbutwiałych, skorodowanych lub zawalonych elementów), mogły polegać na doraźnym zabezpieczeniu otworów okiennych i drzwiowych deskami oraz przykryciu dachu budynku folią, co nie wymagało uzyskania pozwoleń, sporządzenia dokumentacji projektowej czy ekspertyz technicznych i mogło być wykonane w ciągu kilku dni. Działań takich skarżąca jednak nie podjęła. W konsekwencji Minister stwierdził, że zasadne było obniżenie kary pieniężnej do wysokości 10.000 zł.

W skardze na powyższą decyzję Ministra skarżąca domagając się jej uchylenia w całości podniosła zarzut naruszenia:

1. przepisów postępowania tj.:

a) art. 189d pkt 2 i 3 k.p.a. przez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł bez zastosowania przesłanek wymiaru kary wskazanych w przepisie, podczas gdy organ powinien brać okoliczności wskazane w art. 189d k.p.a. decydując o nałożeniu kary, w odniesieniu do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy,

b) art. 11 w zw. z art. 189d k.p.a. poprzez niewyjaśnienie powodów, dla których nałożono karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, nie podając argumentów uzasadniających wymierzenie jej w tej wysokości, podczas gdy przepisy w zakresie wysokości wymiaru kary, umożliwiały nałożenie kary w niższej wysokości;

c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie odnośnie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł,

2. prawa materialnego tj.:

a) art. 107e ust. 1 ustawy o ochronie zabytków poprzez błędne zastosowanie i błędną wykładnię polegające na nałożeniu kary w wysokości 10.000 zł, podczas gdy zalecenia pokontrolne są wykonywane zgodnie z pismem z dnia 4 kwietnia 2018 r., a z przepisu wynika, że administracyjna kara pieniężna nakładana jest gdy wbrew obowiązkowi zalecenia nie są wykonywane, podczas gdy skarżący wykonywał i wykonuje w dalszym ciągu czynności zmierzające do zrealizowania zaleceń pokontrolnych z dnia 4 kwietnia 2018 r.

Skarżąca wniosła o dopuszczenie wskazanych w skardze dowodów, na okoliczność wykonania zaleceń pokontrolnych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przy nakładaniu administracyjnej kary pieniężnej organ powinien brać pod uwagę stopień przyczynienia się strony, na którą jest ona nakładana. Skarżąca podniosła już w dacie nabycia przez nią budynku (2008 r.) jego stan był bardzo zły tj. był po pożarze, który znacznie osłabił jego konstrukcję, a to spowodowało z kolei dalszą degradację. W 2018 r. wybuchły dwa następne pożary, które również istotnie wpłynęły na substancję budynku. Skarżąca mimo tego dążyła do zminimalizowania zniszczeń poprzez uprzątnięcie skutków pożaru tj. usunięcie spalonych elementów i zabezpieczenie terenu. Okoliczność, że dotychczas nie była karana za niewłaściwe postępowanie z zabytkiem, powinna zdaniem skarżącej mieć znaczenie przy nakładaniu kary w ten sposób, że organ powinien odstąpić od jej wymierzenia, bądź zmiarkować karę do minimalnej wysokości 500 zł.

W ocenie skarżącej zalecenia pokontrolne z dnia 4 kwietnia 2018 r. są przez nią wykonywane, zawarta bowiem została umowa z architektem a w ramach zleconych czynności wykonano inwentaryzację obiektu i ekspertyzę techniczną, by w dalszej kolejności przystąpić do realizacji zaleceń.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Na wstępie należy wskazać, że przedmiotowy budynek przy ul. [...] w [...] (dawna remiza dla pojazdów) wpisany do rejestru zabytków nieruchomych decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. z .października 2015 r. nr .[[...] jest według oświadczenia skarżącej jej własnością od 2008 r.

Wpis obiektu do rejestru zabytków, rodzi po stronie właściciela lub posiadacza takiego obiektu szereg obowiązków związanych z opieką nad zabytkiem wynikających z ustawy.

W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków, rolą organów administracji publicznej w zakresie ochrony zabytków, jest w szczególności podejmowanie działań mających na celu zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie.

Z kolei stosownie do treści art. 5 pkt 2 i 3 tej ustawy, opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega między innymi na zapewnieniu warunków prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku oraz korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków, zabytki nieruchome podlegają ochronie i opiece bez względu na stan zachowania. Natomiast art. 40 ust. 1 ustawy przewiduje, że na podstawie ustaleń wynikających z kontroli, w przypadku ustalenia, że zabytek jest w nieodpowiednim stanie zachowania, wojewódzki konserwator zabytków może wydać kontrolowanej osobie fizycznej lub kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej zalecenia pokontrolne usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, w określonym terminie, o ile ich charakter nie uzasadnia wydania decyzji, o której mowa w art. 49 ust. 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie wykonuje zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 40 ust. 1 podlega zgodnie z treścią art. 107e ust. 1 ustawy o ochronie zabytków, karze pieniężnej w wysokości od 500 do 50 000 zł. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 nakłada w drodze decyzji organ ochrony zabytków, który wydał zalecenia pokontrolne (art. 107c ust. 2 ww. ustawy).

Do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu IVa Kodeksu postępowania. administracyjnego. Stosownie do treści art. 189d k.p.a., organ administracji publicznej wymierzając karę bierze pod uwagę:

1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia;

2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara;

3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe;

4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładania administracyjna kara finansowa do powstania naruszenia prawa;

5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa;

6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;

7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana.

Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł zmiarkowanej przez organ odwoławczy było uzasadnione.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że organ wydając zaskarżoną decyzję dysponował protokołem kontroli oraz zaleceniami pokontrolnymi. Dokumenty te potwierdzały w jakim stanie zachowania jest budynek, że w dacie wpisania do rejestru zabytków był pustostanem po pożarze, ale posiadał kompletne pokrycie dachowe i był zabezpieczony przed dostępem osób trzecich. Natomiast brak właściwej opieki doprowadził do kolejnych pożarów oraz długoterminowego zalewania podczas opadów przez niekompletny dach, co przyśpieszyło destrukcję obiektu przez akumulację wilgoci oraz wprowadzenie dodatkowych obciążeń pionowych oraz poziomych do osłabionej i niekompletnej konstrukcji budynku.

Rozpoznając odwołanie skarżącej od decyzji[...], Minister słusznie uznał, że termin na wykonanie zaleceń z dnia 4 kwietnia 2018 r. tych zawartych w pkt 2 był zbyt krótki, a tym samym niemożliwy do dotrzymania, zważywszy na konieczność uzyskania przed przystąpieniem do wykonania robót budowlanych, pozwoleń konserwatorskich i pozwoleń organu architektoniczno – budowlanego. Z tej też przyczyny uznał, że kara w wysokości 25.000 zł nałożona na skarżącą przez organ I instancji jest nieadekwatna do stwierdzonego naruszenia prawa. Takim zaś naruszeniem było niewykonanie zaleceń określonych w pkt 1 i 3 tj. zabezpieczenie obiektu przed zalewaniem przez wodę i usunięcie z wnętrza budynku zbutwiałych, skorodowanych lub zawalonych elementów.

Nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy ww. zalecenia nie zostały zrealizowane, czego konsekwencją było nałożenie kary pieniężnej. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła dowodów na poparcie twierdzenia, że w okolicznościach sprawy odpadła przyczyna nałożenia kary w wysokości 10.000 zł. Sama zresztą skarżąca posługuje się określeniem "wypełniania" zaleceń, a nie ich "wypełnieniem", przyznając w ten sposób, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy nie były, co do pkt 1 i 3 zrealizowane.

Sąd podziela ocenę Ministra, że działania, o których mowa w pkt 1 i 3 zaleceń mogły polegać na doraźnym zabezpieczeniu otworów okiennych i drzwiowych deskami oraz przykryciu dachu budynku folią, przy czym czynności te nie wymagały uzyskania pozwoleń, sporządzania dokumentacji projektowej, czy ekspertyz technicznych i mogły być wykonane w wyznaczonym w zaleceniach terminie do 31 maja 2018 r. Takich jednak działań skarżąca nie podjęła.

Bez znaczenia zdaniem Sądu dla powyższej oceny pozostają twierdzenia skargi, że poprzez zawarcie umowy z architektem na sporządzenie ekspertyzy technicznej, skarżąca przystąpiła do wykonywania zaleceń, co jej zdaniem przesądza o "braku podstawy prawnej i faktycznej do wymierzenia kary". Również czynności, które skarżąca podejmowała po wydaniu zaskarżonej decyzji (w czerwcu 2018 r.) nie mogły rzutować na ocenę, że organ odwoławczy stwierdzając niewykonanie zaleceń, prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie.

Powyższe stoi u podstaw odmowy przeprowadzenia przez Sąd wnioskowanych w skardze dowodów, wytworzonych po wydaniu decyzji, które skądinąd nie potwierdzały, by dach budynku został zabezpieczony, czy też uprzątnięto wnętrze budynku. W myśl art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przepis ten ma wyłącznie charakter fakultatywny, umożliwiający uzupełnienie materiału dowodowego tylko w przypadku zaistniałych wątpliwości, które w niniejszej sprawie nie wystąpiły.

Ponadto wyjaśnić należy, że Sąd administracyjny orzeka w zasadzie na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. Zgodnie bowiem z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. (...). W postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodu z dokumentu, przy czym dowód uzupełniający to taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją (por. wyrok NSA z dnia z dnia 10 października 2019 r., II GSK 2872/17 – Lex nr 2757267).

Zdaniem Sądu w oparciu o powyższe należy zważyć, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie art. 107e ust.1 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków. Zarzuty skargi sprowadzają się do polemiki dotyczącej "wypełniania" (czas przyszły niedokonany) przez skarżącą zaleceń pokontrolnych, które to okoliczności w sposób prawidłowy i wszechstronny zostały uzasadnione w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wbrew zarzutom skargi wskazał powody uzasadniające wysokość nałożonej kary. Wyjaśnił, że kara w wysokości 25.000 zł nałożona przez organ I instancji była nieadekwatna do stwierdzonego naruszenia, ale wobec niewykonania w zakreślonym terminie zaleceń z pkt 1 i 3 za uzasadnione uznał jej obniżenie do wysokości 10.000 zł, co mieści się w granicach dopuszczalnej sankcji (art. 107e ustawy o ochronie zabytków). Organ odwoławczy dokonał zatem miarkowania kary, słusznie zdaniem Sądu uznając, że w obniżonej wysokości jest adekwatna do wagi naruszenia i odpowiada celom, dla których jest stosowana. To, że zmiarkowanie kary nie nastąpiło do minimalnej wysokości 500 zł, jak oczekuje skarżąca nie stanowi naruszenia art. 189d k.p.a. Również okoliczność, że skarżąca nie była dotychczas karana za niewłaściwe postępowanie z zabytkiem, nie przesądza o wypełnianiu przez nią jako właścicielu zabytku obowiązków wynikających z ustawy o ochronie zabytków. Przeczą temu bowiem wnioski z protokołu kontroli i zaleceń pokontrolnych, których skarżąca nie zakwestionowała.

Z wymienionych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.