Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2312/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA J Jolanta Augustyniak–Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant ref. staż. Magdalena Bąba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] im. K. W. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3064/13 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych Nr [...] im. K. W. w [...] (dalej jako "skarżąca", "Szkoła") na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Główny Inspektor Sanitarny zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2013 r., na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263, ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z 2003 r., Nr 6, poz. 69, ze zm.), art. 5 ust. 2 w zw. z art. 61 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Dyrektora Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych Nr [...] im. K. W. w [...] od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., odmawiającej zmiany decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. w zakresie terminu wykonania obowiązków określonych w punktach 1a, 1b, 1c, 1f, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że w związku z przeprowadzeniem czynności kontrolnych na terenie Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych Nr [...] w [...] i stwierdzaniem uchybień sanitarnych, w dniu [...] listopada 2005 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję nr [...], nakazując m.in. doprowadzenie do należytego stanu sanitarno-technicznego ścian i sufitów w salach lekcyjnych, salach gimnastycznych, ciągach komunikacyjnych, pomieszczeniach sanitarnych i gabinecie medycznym, doprowadzenie do należytego stanu sanitarno-technicznego części podłóg, doprowadzenie do należytego stanu sanitarno-technicznego stopni schodów oraz obudowanie grzejników. Termin wykonania obowiązków określono na dzień [...] sierpnia 2007 r.

Ostateczna decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2005 r. była wielokrotnie zmieniana, na wniosek Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych, w zakresie terminu wykonania obowiązków mających na celu doprowadzenie wskazanych pomieszczeń do należytego stanu sanitarno – technicznego.

W wyniku złożenia kolejnego wniosku o zmianę decyzji, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], działający po zmianie przepisów jako organ I instancji, uzależnił wydanie rozstrzygnięcia od przedstawienia przez stronę dokumentacji wskazującej na działania podejmowane w związku z ubieganiem się o środki finansowe potrzebne do wykonania prac remontowych, jak również planu działania, mającego na celu wywiązanie się z obowiązków nałożonych decyzją i usunięcie nieprawidłowości sanitarno-technicznych, stwierdzonych podczas kontroli na terenie placówki.

W odpowiedzi na wezwanie Dyrektor Szkoły przedstawił pismo do Wydziału Edukacji Urzędu Miasta [...], jak również dokumentację dotyczącą potrzeb remontowych szkoły oraz zestawienie dotychczas podjętych działań.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] w dniu [...] listopada 2010 r. wydał decyzję, w której w odniesieniu do części obowiązków wyznaczył nowy termin na dzień [...] grudnia 2011 r., zaś w odniesieniu do pozostałej części wyznaczył nowy termin na dzień [...] sierpnia 2011 r. Jednocześnie organ odmówił zmiany terminu wykonania obowiązku dotyczącego obudowy grzejników w sali do aerobiku ze względu na bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia osób wykonujących ćwiczenia ruchowe w pobliżu grzejników.

W wyniku kolejnego wniosku o zmianę decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r. wyznaczył termin wykonania obowiązków określonych w punktach 1f oraz 4 decyzji na dzień [...] grudnia 2011 r.

Następnie w związku z kolejnym wnioskiem Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wezwał stronę do uzupełnienia dokumentacji i przedstawienia dowodów na to, że strona podejmowała działania zmierzającego do wywiązania się z obowiązków. Po nadesłaniu przez Dyrektora Szkoły m.in. opisu dotychczasowych działań oraz terminarza planowanych prac organ zmienił decyzję w dniu [...] stycznia 2012 r.

W związku z kolejnym wnioskiem Dyrektora Szkoły o zmianę decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. nie uwzględnił wniosku strony i odmówił kolejnej zmiany terminu wykonania prac określonych w decyzji z [...] r. Organ I instancji wskazał, że w interesie społecznym jest niezwłoczne wyremontowanie budynku szkoły, którego stan obecny zagraża bezpieczeństwu uczniów. Organ zwrócił ponadto uwagę na fakt, że ze względu na wieloletnie opóźnienia w wykonaniu remontu konieczne było np. wyłączenie z użytkowania przez uczniów niektórych pomieszczeń szkoły np. pracowni chemicznej i sali do aerobiku.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych Nr [...] w [...] wskazując, że zalecenia organu sukcesywnie były realizowane. Strona skarżąca wskazała na zrealizowane już prace oraz podała, jakie prace zostaną wykonane w czasie ferii oraz wakacji.

Główny Inspektor Sanitarny utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał, że dalsze zmiany terminu są sprzeczne z interesem społecznym i nie prowadzą do oczekiwanego skutku, czyli uzyskania środków finansowych, ukończenia remontu oraz w konsekwencji do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków osobom przebywającym na terenie szkoły.

Zdaniem organu odwoławczego niezależnie od liczby prac koniecznych do wykonania i potrzebnych środków strona nie wykorzystała efektywnie siedmiu lat, które upłynęły od chwili wszczęcia postępowania. Organ zaznaczył, że w tym czasie nie zostało usunięte najbardziej niebezpieczne uchybienie, tzn. nie zabezpieczono grzejników w sali gimnastycznej do aerobiku. Nie doprowadzono też do należytego stanu sanitarno-technicznego ścian i sufitów w większości sal lekcyjnych wymagających remontu. Zamiast tego wyłączono z użytkowania salę gimnastyczną do aerobiku i salę chemiczną. W ocenie organu odwoławczego postepowanie polegające na wyłączaniu z użytku sal zamiast ich remontowania nie przyczynia się do poprawy bezpieczeństwa, lecz do obniżenia standardu nauczania w placówce.

Organ zauważył, że stronie umożliwiono rozłożenie remontu na czas prawie dwóch lat, dając jednocześnie czas na dopełnienie formalności związanych z ubieganiem się o środki finansowe z budżetu organu prowadzącego. Pomimo to remont schodów, których stan wymagał naprawy niezwłocznej wykonano dopiero w 2011 r., z kolei obudowy grzejników znajdujących się na korytarzach wykonano dopiero w 2012 r., co oznacza, że grzejniki te pozostawały niezabezpieczone przez siedem lat.

Organ odwoławczy podał również, że dalsze opóźnienia dotyczące planowego remontu mogą doprowadzić do tego, że koszty napraw okażą się jeszcze wyższe, a w przypadku doprowadzenia do skrajnego zaniedbania obiektu należy liczyć się z tym, że nie będzie on mógł być użytkowany.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w [...] . Skarżący podniósł, że adresatem decyzji powinien być Prezydent Miasta [...], który jest organem prowadzącym szkołę. Wskazał również, że organem orzekającym w pierwszej instancji na podstawie art. 155 k.p.a. powinien być Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], tj. organ, który wydał decyzję z dnia [...] listopada 2005 r., a nie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny. Ponadto zdaniem strony skarżącej, ponieważ na podstawie decyzji strona nie nabyła prawa, a przeciwnie nałożoną na nią obowiązki – właściwy w sprawie był tryb z art. 154 k.p.a. Wskazała również, że za zmianą decyzji przemawia interes społeczny. Strona skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. z uwagi na fakt, że organ nie przeprowadził kontroli dotychczasowego wykonania obowiązków z decyzji ostatecznej, przez co zaniechał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1130/13 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji uznając, że decyzje dotknięte są wadą naruszenia przepisów o właściwości, określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd wskazał, że ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), znowelizowany został art. 155 k.p.a. w zakresie właściwości organu rozpatrującego wniosek o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej, uzyskując nowe brzmienie. Zgodnie z nim decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał. W ocenie Sądu nowela, która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r. pozbawiła organ wyższego stopnia kompetencji do rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 155 k.p.a. w stosunku do decyzji organu niższego stopnia.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lipca 2015 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 3064/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia uznając, że właściwość organu administracyjnego do wzruszenia decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. należało określić według aktualnego stanu struktury administracji publicznej oraz podziału w niej właściwości w sprawach indywidualnych.

NSA wskazał, że zgodnie z art. 155 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania) organem właściwym do zmiany decyzji ostatecznej w tym trybie jest organ administracji publicznej, który ją wydał. W przypadku kiedy od czasu wydania decyzji, która ma być zmieniona, zmienił się stan prawny i uległa zmianie właściwość organów, należy przyjąć, że organem właściwym do rozpatrzenia takiego wniosku jest organ, który aktualnie jest organem pierwszej instancji w danej sprawie (jeżeli decyzja ostateczna była decyzją wydaną w pierwszej instancji).

W ocenie NSA decyzje w niniejszej sprawie zostały wydane przez właściwe organy, w związku z czym Sąd pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę zobowiązany będzie odnieść się do zarzutów skargi o charakterze merytorycznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja zapadła zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 155 k.p.a., a zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie.

Na wstępie należy się odnieść do najdalej idącego zarzutu skargi dotyczącego właściwości organu wydającego zaskarżoną decyzje oraz decyzję ją poprzedzającą.

Kwestia ta była przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego który w wyroku z dnia 23 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3064/13, przesądził ,iż w sprawie niniejszej orzekały właściwe ze względu na właściwość rzeczową, miejscową i funkcjonalną organy, co mając na uwadze treść art. 190 ppsa czyni zarzut skargi chybionym.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej.

Należy podkreślić, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją nr [...] z [...] listopada 2005 r, nakazał m.in. doprowadzenie do należytego stanu sanitarno-technicznego ścian i sufitów w salach lekcyjnych, salach gimnastycznych, ciągach komunikacyjnych, pomieszczeniach sanitarnych i gabinecie medycznym, doprowadzenie do należytego stanu sanitarno-technicznego części podłóg, doprowadzenie do należytego stanu sanitarno-technicznego stopni schodów oraz obudowanie grzejników. Termin wykonania obowiązków określono na dzień [...] sierpnia 2007 r.

Podstawą materialnoprawną powyższego rozstrzygnięcia był art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263, ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z 2003 r., Nr 6, poz. 69, ze zm.), art. 5 ust. 2 w zw. z art. 61 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.).

Następnie na przestrzeni siedmiu lat od wydania tej decyzji organy sanitarne pięciokrotnie uwzględniały wniosek skarżącego o zmianę terminu wykonania obowiązków , przy czym niektóre z prac określonych przez decyzję z [...] listopada 2005r. zostały w międzyczasie wykonane.

W związku z kolejnym wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012r. Dyrektora Szkoły o zmianę w trybie art. 155 kpa decyzji, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. odmówił zmiany terminu wykonania prac określonych w decyzji z [...] r.

Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, iż uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalne w przypadku spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Jednym z nich i jak wynika z konstrukcji przepisu podstawowym jest brak sprzeczności w uchyleniu lub zmianie decyzji z przepisami szczególnymi. Przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. z 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wynika, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Wskazać zatem należy, iż w świetle art. 155 k.p.a. nie jest możliwa zmiana decyzji administracyjnych, mających charakter "związany". Uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 k.p.a. może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze owego "luzu decyzyjnego" wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy, narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 555/08, LEX nr 513870).

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest decyzją uznaniową. W okolicznościach wymienionych w tym przepisie właściwy organ nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, co oznacza, iż ma on obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje zatem, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, iż jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (wyrok NSA z dnia 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1420/96 niepubl.).

A zatem, uwzględnienie przez organ na podstawie art. 155 k.p.a. wniosku o uchylenie takiej decyzji ze względu na interes strony prowadziłoby do sprzeczności z wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten należy traktować jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednocześnie zauważyć należy, iż nie można jako nie tworzącej praw nabytych dla strony potraktować decyzji, która ustanawia obowiązki. Tym samym, przepisowi art. 155 k.p.a. podlegają nie tylko decyzje uprawniające, lecz także decyzje zobowiązujące (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1402/07, Lex nr 526051).

Należy jednak zauważyć, że choć decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter związany, to już termin określony w tej decyzji ma charakter uznaniowy. Powyższe powoduje, że o ile zmiana decyzji ostatecznej nakładającej obowiązki w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego w części dotyczącej tych obowiązków jest niedopuszczalna o tyle - co do zasady istnieje możliwość zmiany tej decyzji w części dotyczącej terminu ich wykonania.

Zauważyć bowiem należy, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 stycznia 2003 r.- sygn. akt III SA 1195/01 (LEX nr 137821), zawarta w art. 155 k.p.a. przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady uwzględnienia z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony.

Oznacza to, że organ uprawniony przez przepisy prawa do rozstrzygnięcia sprawy powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w kolizji z interesem społecznym.

Rozpoznając zatem sprawę z wniosku strony w trybie art. 155 k.p.a. organ powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w sprzeczności z przepisami prawa i nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym.

W rozpatrywanej sprawie organ administracji trafnie uznał, że interes społeczny przemawia za tym, aby nałożony na skarżącego obowiązek został wykonany do dnia [...] grudnia 2012r. Organ uzasadniając swoje stanowisko słusznie wykazuje pierwszeństwo interesu społecznego jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa korzystających z pomieszczeń szkoły uczniów. Nie ulega wątpliwości, iż tak rozumiany interes społeczny musi pozostać ponad interesem skarżącego. Należy zgodzić się z organami obu instancji, iż w okresie siedmiu lat nie zabezpieczono grzejników w sali gimnastycznej do aerobiku. Nie doprowadzono też do należytego stanu sanitarno-technicznego ścian i sufitów w większości sal lekcyjnych wymagających remontu. Zamiast tego wyłączono z użytkowania salę gimnastyczną do aerobiku i salę chemiczną. Trudno nie zgodzić się z oczywistą konkluzją uzasadnienia organów, iż wyłączanie z użytku sal zamiast ich remontowania nie przyczynia się do poprawy bezpieczeństwa, lecz do obniżenia standardu nauczania w placówce.

W tym kontekście należy podzielić stanowisko organów, iż słuszny interes strony winien ustąpić interesowi społecznemu, co uniemożliwia zastosowanie art. 155 kpa i przedłużenie terminu wykonania obowiązku o kolejny rok jak tego chce skarżący

Zmiana - czyli przedłużenie terminu na wykonanie prac określonych w decyzji z dnia [...] listopada 2005r. spowodowałoby przedłużanie stanu zagrożenia życia i zdrowia ludzi, a zatem naruszającym przepisy Prawa budowlanego oraz przepisów sanitarnych. W tych okolicznościach zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca prawidłowo zastosowały przepisy prawa.

Stwierdzić zatem należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2013r. odpowiada prawu. Organ nie mógł bowiem uwzględnić wniosku strony o zmianę, na podstawie art. 155 k.p.a., decyzji ostatecznej w części dotyczącej terminu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wyjaśnić, iż celem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. jest ustalenie zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Postępowanie oparte na art. 155 k.p.a. nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy już ostatecznie zakończonej, co trafnie w niniejszej sprawie podkreślano w skarżonym wyroku i kontrolowanej decyzji. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu, o którą tą decyzję "pierwotną" wydano. Oznacza to, że w toku niniejszego postępowania Sąd nie może dokonać kontroli legalności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] listopada 2005r. . Tym bardziej nie mogą być uwzględnione zarzuty skierowania decyzji z dnia [...] listopada 2005r.do podmiotu nie będącego stroną w sprawie co wyczerpywałoby dyspozycję art. 156 § pkt 4 kpa. Kwestia ta mogłaby być rozważana wyłącznie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji jednak nie może być przedmiotem analizy organów ani też Sądu w sprawie niniejszej.

W świetle powyższego zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a biorąc pod uwagę, że Sąd nie doszukał się takich naruszeń prawa zarówno materialnego, jak i procesowego, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia - skargę należało oddalić.

Z tych względów w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.