Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2362/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego T. z siedzibą w M. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę


UZASADNIENIE

Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w W. wnioskiem z dnia[...] lipca 2011 r. wystąpił do Wójta Gminy C. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na ubezpieczeniu lewego brzegu rzeki [...] w km [...]w m. C. , gm. C. , pow. l. , woj. [...].

W toku prowadzonego postępowania Wójt Gminy C. ustalił, że nie jest organem właściwym rzeczowo do wydania powyższej decyzji, w związku z czym, pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak:[...], przekazał sprawę zgodnie z właściwością Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w W.

Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., działając na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) zwana dalej ooś w zw. z § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na ubezpieczeniu lewego brzegu rzeki [...] w km [...]w m. C., gm. C., pow. l., woj. [...].

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. , działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wskazanego przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska O. Odwołanie zostało wniesione w terminie. Skarżący przedmiotowej decyzji zarzuca:

- naruszenie art. 7 i 64 § 2 k.p.a.;

- naruszenie zakazów i ograniczeń dotyczących ochrony gatunkowej zwierząt określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. Nr 237, poz. 1419);

- wydanie decyzji na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia przygotowanej niezgodnie z ustaleniami art. 3 ust. 1 pkt 5 ustany ooś.

O. na podstawie art. 142 k.p.a., zaskarżył także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] października 2011 r., znak:[...], zarzucając organowi pierwszej instancji wydanie postanowienia po przeprowadzeniu tylko pobieżnej analizy, niezgodnej z treścią art. 63 ust. 1 ustawy ooś.

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania O. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., dalej RDOS w W., z dnia [...] grudnia 2011 r., orzekło:

1) utrzymaniu powyższej decyzji w mocy;

2) utrzymaniu w mocy postanowienia RDOŚ w W. z dnia [...] października 2011 r., znak: [...]

W uzasadnieniu GDOŚ wskazał, iż organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo oznaczył stronę postępowania (wnioskodawcę), przez co wydał decyzję na rzecz RZGW w W. Zarząd Zlewni [...] i [...] granicznego w L., zamiast na rzecz RZGW w W. Powyższe nie stanowi jednak podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, bowiem decyzja ta została faktycznie skierowana do właściwej strony, mimo że strona ta została określona w decyzji niewłaściwie poprzez jej jednostkę organizacyjną.

W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, RDOŚ w W. zasadnie odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Planowane przedsięwzięcie obejmuje:

- odbudowę tamy podłużnej RI-[...]o dł. 540,35 m od jej początku do połączenia z tamą poprzeczną [...];

- odbudowę poprzeczki [...] o dł. 69,00 m;

- odbudowę poprzeczki [...] o dł. 185,5 m;

- odbudowę poprzeczki [...] o dł. 201,50 m;

- odbudowę prze tamowania [...] o dł. 168,15 m;

i będzie realizowane na terenie działek o nr. ewid. [...], [...] i [...] położonych w miejscowości C. oraz [...] i powstałych w wyniku podziału działki [...] wskazanej w karcie informacyjnej przedsięwzięcia — [...] , [...] , [...] położonych w miejscowości C., gmina C. Powierzchnia terenu objętego wnioskiem wynosi [...] m2. Informację o podziale działki [...] inwestor przedłożył pismem z dnia [...] marca 2012 r.

Organ wskazał, iż przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397): "budowle przeciwpowodziowe, z wyłączeniem przebudowy wałów przeciwpowodziowych polegającej na doszczelnieniu korpusów wałów i ich podłoża, w celu ograniczenia możliwości ich rozmycia i przerwania w czasie przechodzenia wód powodziowych, a także regulacja wód lub ich kanalizacja rozumiana jako zagospodarowanie wód umożliwiające ich wykorzystanie do celów żeglugowych", do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W związku z powyższym, przedsięwzięcie to, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.).

W ocenie organu odwoławczego analiza dokumentacji wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie ze względu na rodzaj i charakterystykę, w tym skalę przedsięwzięcia oraz emisje i występowanie innych uciążliwości, a także usytuowanie oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania nie stwarza zagrożenia dla środowiska w stopniu uzasadniającym konieczność przeprowadzenia jego oceny oddziaływania na środowisko.

Organ stwierdził, że przedsięwzięcie planowane nie wpłynie negatywnie na obszary sieci Natura 2000, tj. w obszarze specjalnej ochrony ptaków " [...]" [...] oraz obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty " [...] " [...], a także na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]".

W ocenie organu odwoławczego powyższe przedsięwzięcie nie narusza także zakazów określonych w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), bowiem — co wynika z art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) — zakazy określone w art. 24 ust. 1 powyższej ustawy, możliwe do wprowadzenia na obszarze chronionego krajobrazu przez organ wyznaczający ten obszar, nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego.

Odnosząc się do zarzutu odwołania tj. naruszenia art. 7 i 64 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo nieuzupełnienia przez wnioskodawcę braków formalnych wniosku z dnia [...] lipca 2011 r.,w tym w zakresie pełnomocnictwa dla H. S., organ stwierdził że chociaż zarzut ten jest słuszny, to nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy, do powyższego wniosku nie został dołączony dokument upoważniający L. B. do reprezentowania RZGW w W. w przedmiotowej sprawie. Dokument taki, pomimo wezwania RDOŚ w W. z dnia [...] września 2011 r., nie został przedłożony również pismem inwestora z dnia [...] września 2011 r., natomiast z przedłożonego pełnomocnictwa nr [...] dla H. S. nie wynika takie upoważnienie. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], wezwał inwestora do przedłożenia dokumentów upoważniających L. B. i H. S. do reprezentowania RZGW w W. w omawianym postępowaniu lub do potwierdzenia czynności podjętych przez powyższych w toku postępowania, począwszy od złożonego wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. Dyrektor RZGW w W. potwierdził powyższe czynności.

Ponadto, co zauważył organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania, inwestor nie wypełnił właściwie wezwania RDOŚ w W. z [...] lutego 2012 r. w zakresie uzupełnienia dokumentacji o poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy oos). Znajdujące się w aktach sprawy kopie mapy ewidencyjnej, zarówno te przedłożone z wnioskiem z dnia [...] lipca 2011 r., jak i te przedłożone pismem z dnia [...] września 2011 r.5 nie spełniają wymogów określonych w § 52 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), tj. nie są potwierdzone przez właściwy organ. Poza tym, przedłożone kopie mapy ewidencyjnej nie obejmują działki o nr. ewid. [...] położonej w miejscowości C. gm. C., natomiast działki o nr. ewid. [...] (położona jak wyżej) oraz [...] i [...] położone w miejscowości C., gm. C. są przedstawione w sposób fragmentaryczny.

Organ odwoławczy korzystając więc z uprawnień zawartych w art. 136 k.p.a., pismem z dnia [...] marca 2012r., wezwał inwestora o uzupełnienie dokumentacji w powyższym zakresie. Uzupełnienie zostało przedłożone pismem z dnia [...] marca 2012 r.

Za bezzasadny GDOŚ uznał także zarzut, iż karta informacyjna przedsięwzięcia przygotowana i sporządzona została niezgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt. 5 ustawy ooś.

Zarzut powyższy nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Przedłożona przez wnioskodawcę karta informacyjna, wraz z jej uzupełnieniem z dnia [...] września 2011 r., zawiera informacje wskazane w powyższym przepisie w zakresie wystarczającym do oceny omawianego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko, w tym obszary Natura 2000, w szczególności do rozważenia zasadności przeprowadzenia jego oceny oddziaływania na środowisko.

Z treści powyższego przepisu wyraźnie wynika, że karta informacyjna stanowi dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu. Informacja dotycząca miejsc pochodzenia budulca (kamień łupany i faszyna) planowanego do wykorzystania w ramach inwestycji, która zdaniem skarżącego powinna być umieszczona w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, daleko wykracza poza podstawowe informacje dotyczące przedsięwzięcia. Co więcej, pozyskiwanie kamienia i faszyny nie jest objęte przedmiotowym postępowaniem.

Brak w karcie informacyjnej danych dotyczących rzędnych budowli wodnych — wskazany przez skarżącego — nie oznacza braku tych informacji w aktach sprawy, bowiem rzędne te zostały podane na załączonych do wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. załącznikach graficznych: "Plan sytuacyjny rzeka W. km 341+000 - 342+000" oraz "Plan sytuacyjny rzeka W. km 342+000". Zamieszczenie powyższych informacji tylko w załącznikach graficznych jest wystarczające do rozpoznania sprawy.

Także zawarcie w karcie informacyjnej przedsięwzięcia ogólnej informacji o położeniu planowanej inwestycji w obszarze chronionym Natura 2000, z pominięciem lub błędnym podaniem nazwy danego obszaru, nie dyskwalifikuje karty informacyjnej jako dowodu w sprawie.

Organ odwoławczy podkreślił, że brak nazw obszarów Natura 2000 w karcie informacyjnej nie jest równoznaczny — wbrew opinii odwołującego się — z nierozważeniem przez organ pierwszej instancji możliwego oddziaływania planowanej inwestycji na powyższe obszary. Co więcej, pkt 2e uzasadnienia zaskarżonej decyzji potwierdza, że organ pierwszej instancji, rozważając zasadność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uwzględnił uwarunkowania wynikające z położenia inwestycji w obszarach Natura 2000 " [...]" i " [...] ".

Organ odwoławczy przyznał, że co prawda organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób dość lakoniczny odniósł się do oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na wskazane wyżej obszary Natura 2000, przez co zaskarżona decyzja obarczona jest wadą formalną w postaci braku wyczerpującego uzasadnienia stanowiska organu pierwszej instancji. Powyższe jednakże nie skutkuje merytoryczną wadliwością decyzji, tj. niewłaściwą oceną konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (w tym na obszary sieci Natura 2000), bowiem brak wyczerpującego uzasadnienia w tym zakresie nie miał znaczącego wpływu na rozstrzygnięcie analizowanej sprawy co do jej istoty. W pełni potwierdza to analiza dokumentacji w sprawie dokonana w postępowaniu odwoławczym.

Kolejny zarzut dotyczył miejsca realizacji przedsięwzięcia — odwołujący się wskazał, że z treści zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, iż przedsięwzięcie będzie realizowane wyłącznie w jednej miejscowości ([...]), gdy tymczasem akta sprawy wskazują jako miejsce realizacji przedsięwzięcia również miejscowość C. Organ wyjaśnił, że stwierdzenie to nie jest prawdziwe. Z sentencji decyzji wynika, że została ona wydana dla przedsięwzięcia polegającego na: "Ubezpieczeniu lewego brzegu rzeki [...] w km [...]w m. C., gm. C, pow. l., woj. [...]". Co prawda nazwa przedsięwzięcia wskazuje tylko jedną miejscowość, na terenie której przedsięwzięcie będzie realizowane, jednakże z informacji zamieszczonych w karcie informacyjnej omawianego przedsięwzięcia wyraźnie wynika, że przedsięwzięcie o tej nazwie będzie realizowane w miejscowościach C. i C. położonych w gm. C.

GDOŚ zauważył, iż w punkcie I.a uzasadnienia decyzji RDOŚ w W., jako miejsce realizacji przedsięwzięcia wskazana jest gmina C., a nie miejscowość C.

Organ odwoławczy odniósł się także to zarzutu O., iż nie uwzględniono wariantu wskazanego w treści odwołania. W opinii Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wariant wybrany przez inwestora, ze względu na celowość, tj. konieczność szybkiego zabezpieczenia wału przeciwpowodziowego przed jego przerwaniem w wyniku ewentualnej powodzi, jest w pełni uzasadniony. Realizacja tego wariantu nie wyklucza możliwości podjęcia w późniejszym terminie dalszych czynności, w tym wskazanych przez skarżącego, mających za zadanie zabezpieczenie okolicznych terenów przed powodzią.

Odwołujący się wskazał na naruszenia zakazów i ograniczeń określonych w rozporządzeniu w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Organ odwoławczy zauważył, że zarzut powyższy sformułowany został przez skarżącego w sposób bardzo ogólny. Nie wskazuje on, jakie konkretnie zakazy zostaną naruszone i w jaki sposób. Nie został on również poparty jakimikolwiek dowodami i faktami, jak również nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Odwołujący się ogranicza się jedynie do pobieżnego stwierdzenia, że inwestycja naruszy zakaz "płoszenia i niszczenia siedlisk lęgowych wielu gatunków ptaków, występujących na omawianym odcinku rzeki".

Zdaniem organu odwoławczego realizacja planowanego przedsięwzięcia nie naruszy zakazów wyszczególnionych w § 7 powyższego rozporządzenia. Co prawda będzie stanowiła ona ingerencję w środowisko, jednakże ingerencja ta nie będzie miała rozmiaru powodującego niszczenie siedlisk i ostoi zwierząt. Należy tutaj również zauważyć, że inwestycja będzie realizowana na obszarze już nieznacznie przekształconym antropogenicznie - przedsięwzięcie obejmuje odbudowę budowli wodnych. Podczas realizacji inwestycji może jedynie dochodzić do płoszenia i niepokojenia zwierząt.

Przepisy ustawy o ochronie przyrody dopuszczają możliwość odstępstw od powyższych zakazów. Odbywa się to na zasadach określonych w art. 56 powyższej ustawy, w drodze zezwolenia wydanego przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska lub regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Zezwolenie to zawiera m.in. opis czynności, na które wydaje się zezwolenie oraz określenie czasu i miejsca ich wykonania. Ponadto, co wynika z treści ust.7a powyższego przepisu, organ wydający zezwolenie jest uprawniony do dokonywania kontroli spełnienia warunków określonych w zezwoleniu. Powyższe świadczy o tym, że — wbrew opinii skarżącego — w obowiązujących przepisach prawa zostały określone instrumenty, inne niż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, które umożliwiają związanie inwestora wskazanym terminem do wykonania określonych prac mogących powodować naruszenie zakazów określonych w § 7 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, jak również podjęcie kontroli ich przestrzegania.

W ocenie odwołującego się, w decyzji nie uwzględniono wielu oddziaływań skumulowanych. Zdaniem organu odwoławczego zarzut powyższy został również sformułowany przez skarżącego w sposób pobieżny, bez wskazania o jakie skumulowane oddziaływania chodzi. Pozyskiwanie materiałów budowlanych w postaci kamienia łupanego i wikliny na potrzeby realizacji przedmiotowej inwestycji nie jest powiązane z inwestycją w sposób wywierający jakiekolwiek oddziaływania skumulowane. Ponadto, co już zostało wskazane przez organ odwoławczy, pozyskiwanie tych materiałów nie jest objęte przedmiotowym postępowaniem. RDOŚ w W. w pkt. I. b uzasadnienia zaskarżonej decyzji zasadnie wskazuje, że planowane przedsięwzięcie nie jest powiązane z innymi przedsięwzięciami, jak również nie nastąpi kumulowanie się jego oddziaływania z innymi. Niniejszy zarzut skarżącego jest bezpodstawny, co jednoznacznie potwierdzają akta sprawy.

Organ odwoławczy wskazał także, że analiza przedłożonej dokumentacji w sprawie wykazała, że RDOŚ w W. — będąc do tego zobligowanym na podstawie art. 7 ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r. — nie stosował przepisu art. 49 k.p.a., tj. nie zawiadamiał stron o wydanych orzeczeniach i wykonywanych czynnościach poprzez obwieszczenie lub inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłoszenia. Organ o powyższym zawiadamiał wyłącznie inwestora, skarżącego oraz spółkę Wspólnoty gruntowej wsi C. oraz Wspólnotę wsi C.

Mając powyższe na uwadze, jak również treść art. 7 ust. 2 powyższej ustawy, organ odwoławczy naprawił ten błąd poprzez zawiadomienie, na podstawie art. 10 oraz 49 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r., pismem z dnia [...] lutego 2012r., oraz pismem z dnia [...] marca 2012 r. ewentualnych stron przedmiotowego postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Powyższe zawiadomienie zostało podane do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicach ogłoszeń Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w W., Urzędu Gminy w C. oraz Urzędu Gminy w W. Żadna ze stron nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień.

Pismem z dnia [...] września O.(O.) wniosło skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji GDOŚ z dnia [...] lipca 2012r. w całości, wraz z uchyleniem w całości Decyzji RDOŚ w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz zasądzenie od GDOŚ na rzecz O. kwoty 200 zł (słownie: dwieście zł), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji O. zarzuciło naruszenie:

-art. 10 § 1 k.p.a. gdyż nie powiadomiono O. o fakcie ani zakresie przeprowadzenia przez GDOŚ dodatkowego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 k.p.a., tym samym T. nie brało w tym postępowaniu czynnego udziału,

- art. 64 § 2 k.p.a. ,

- art. 81 k.p.a. (a contrario) - gdyż uznano za zasadne przyjęcie w wyżej wymienionym postępowaniu okoliczności faktycznych w okoliczności gdy strony nie były powiadomione zawczasu o przeprowadzeniu dowodów,

- art. 49 k.p.a. - gdyż obwieszczenia, jakie dokonywał organ odwoławczy w trakcie zakończonego w dniu 31 lipca 2012 r. postępowania odwoławczego, jak również w sprawie wydania zaskarżonej w niniejszej skardze decyzji ostatecznej nie były wykonane w miejscach realizacji przedsięwzięcia, którego dotyczy ta decyzja, w szczególności na tablicach ogłoszeń sołectw w miejscowościach w których ma być realizowane ubezpieczenie lewego brzegu [...] w km [...] szlaku żeglugowego tej rzeki, lub też w innych miejscach w sposób zwyczajowo w danej okolicy przyjęty,

- art. 107 §1 k.p.a. - czyli bez oznaczenia wszystkich stron zakończonego ostatecznie w dniu [...] lipca 2012 r. postępowania administracyjnego, zarówno w rozdzielniku wydanej decyzji, jak i w aktach sprawy - co budzi wątpliwości O., czy w opisanej sytuacji GDOŚ miał prawo do zastosowania wymienionego powyżej w niniejszej skardze art. 49 k.p.a. (czy liczba stron postępowania przekroczyła 20),

- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. gdyż po zakończeniu omawianego postępowania odwoławczego w dalszym ciągu nie zostało wyjaśnionych wiele istotnych wątpliwości merytorycznych, w tym także w zakresie czy planowane ubezpieczenie brzegu [...] w gminie C. nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - w szczególności na tamtejsze sieci Natura 2000 - w tym na ustanowiony obszar specjalnej ochrony ptaków (“[...]") i zatwierdzony przez Komisję Europejską do ustanowienia przez Rząd R.P. specjalny obszar ochrony siedlisk przyrodniczych ("[...] ").

Zdaniem Towarzystwa wyżej wymienione naruszenia prawa administracyjnego miały istotny wpływ na wynik podjętego w dniu [...] lipca b.r. przez GDOŚ i zaskarżonego przez O. w niniejszej skardze rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżącego doszło także do naruszeń prawa materialnego, w szczególności prawa ochrony środowiska, zarówno krajowego, jak i unijnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m. in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonej decyzji, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej GDOŚ) utrzymująca w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej RDOŚ w W.), stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na ubezpieczeniu lewego brzegu rzeki [...] w km [...] w m. C., gm. C., pow. l, woj. [...]. Ponadto GDOŚ utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ w W. z dnia [...] października 2011 r.

Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397): "budowle przeciwpowodziowe, z wyłączeniem przebudowy wałów przeciwpowodziowych polegającej na doszczelnieniu korpusów wałów i ich podłoża, w celu ograniczenia możliwości ich rozmycia i przerwania w czasie przechodzenia wód powodziowych, a także regulacja wód lub ich kanalizacja rozumiana jako zagospodarowanie wód umożliwiające ich wykorzystanie do celów żeglugowych", do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W związku z powyższym, przedsięwzięcie to, zgodnie z art 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej ustawa ooś, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Orzekające w niniejszej sprawie organy stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Podkreślenia wymaga, iż przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje odbudowę zniszczonych przez powódź w 2010 r. konstrukcji wchodzących w skład istniejącego sytemu ubezpieczeniowego brzegu [...]. Zgodnie z informacjami zawartymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia odcinki tamy podłużnej, poprzeczek i przetasowania, w miejscach, gdzie zachowały się fundamenty pozwalające na uformowanie skarp i korony tych budowli, zostaną uzupełnione narzutem kamiennym. Natomiast w miejscach, gdzie budowle te uległy przerwaniu, wykonany zostanie fundament z materacy faszynowo-kamiennych, a następnie narzutem kamiennym zostaną uformowane skarpy i korona budowli. Nie jest to zatem wprowadzanie zupełnie nowych budowli na nieuregulowanym dotąd odcinku rzeki [...].

Mimo iż przedsięwzięcie planowane jest do realizacji w obszarze sieci Natura 2000, tj. w obszarze specjalnej ochrony ptaków " [...]" [...] oraz obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty "[...]" [...], a także na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]", w ocenie orzekających w sprawie organów z uwagi na skalę przedsięwzięcia oraz emisje i występowanie innych uciążliwości, a także usytuowanie oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania nie zachodzi ryzyko wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszary chronione Natura 2000

Obszar specjalnej ochrony ptaków " [...]" obejmuje odcinek doliny [...] między J. a K. Charakterystyczne dla tego odcinka są wysokie brzegi, meandry i liczne wyspy (od niskich, piaszczystych wysp po wyżej wyniesione i porośnięte roślinnością). Brzegi rzeki i terasę zalewową pokrywają zarośla wiklinowe i lasy wierzbowo-topolowe, a także łąki kośne i pastwiska. W obszarze tym występuje co najmniej 14 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej.

Obszar mający znaczenie dla Wspólnoty " [...] " [...] obejmuje odcinek doliny [...] od ujścia S. powyżej A. do miasta P. Na odcinku tym występują liczne starorzecza, piaszczyste wyspy, namuliska, płaty zarośli wierzbowych oraz lokalnie — płaty łęgów nadrzecznych. Niektóre odcinki koryta [...] są obwałowane, a teren międzywala zajęty jest przez ekstensywnie użytkowane łąki i zarośla wierzbowe. Obszar ten został wyznaczony w celu ochrony cennych siedlisk przyrodniczych. Ponadto obszar ten jest ostoją wielu gatunków zwierząt wymienionych w załączniku II Dyrektywy Siedliskowej.

W ocenie Sądu analizując wpływ planowanej inwestycji na obszary Natura 2000 " [...]" i " [...]" organy zasadnie wskazały, że jest to odbudowa urządzeń regulacyjnych, które funkcjonowały po utworzeniu na tym terenie wyżej wymienionych obszarów chronionych, nie zagrażając siedliskom przyrodniczym i gatunkom roślin i zwierząt, dla ochrony których wyznaczono te obszary. Odbudowane urządzenia nie będą generowały więc większego oddziaływania niż dotychczasowe.

Jak wynika z akt sprawy w trakcie prowadzonego postępowania Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wziął pod uwagę wymagania siedliskowe gatunków zwierząt, dla ochrony których utworzono obszar Natura 2000 " [...] ". Zważywszy na niewielką skalę inwestycji, fakt funkcjonowania na tym odcinku budowli regulacyjnych, które mają być tylko odbudowane, prowadzenia prac jedynie przy lewym brzegu rzeki oraz znaczną powierzchnię obszaru chronionego, która wynosi ponad 15 tys. ha, organ odwoławczy uznał, że uzupełnianie materiałami naturalnymi (narzutem kamiennym i faszyną) istniejących konstrukcji nie niesie za sobą ryzyka negatywnego wpływu na wspomniane gatunki fauny (w tym wskazywane przez O. w postępowaniu administracyjnym gatunki ryb i ważek, czy kumaka nizinnego). Przedmiotowa inwestycja nie będzie miała wpływu na czerwończyka nieparka związanego ze środowiskiem wilgotnych łąk oraz szlaczkonia szafrańca występującego w otwartych siedliskach ksero termicznych, bowiem ma być realizowana w samym korycie rzeki [...].

GDOŚ wskazał, iż w ramach prac nie przewiduje się wycinki drzew i krzewów zatem nie dojdzie do likwidowania zbiorowisk wchodzących w skład chronionych w powyższym obszarze siedlisk przyrodniczych, m.in. łęgów wierzbowych, topolowych, olszowych i jesionowych (kod 91E0). Zdaniem organu odwoławczego, w związku z faktem, iż przedmiotowa inwestycja to odbudowa istniejących konstrukcji, pozostałe siedliska przyrodnicze również nie są zagrożone. Organ zwrócił również uwagę na fakt, że roboty budowlane prowadzone będą metodą "z wody" i drogą wodną będą także transportowane materiały, w związku z czym uniknie się wprowadzania dróg dojazdowych w międzywalu.

Dlatego zdaniem Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut nierozważenia przez organy możliwości wpływu omawianej inwestycji na obszary Natura 2000: " [...]" [...], "[...] " [...] oraz "[...]" [...].

W trakcie postępowania ustalono także, że powyższe przedsięwzięcie nie narusza także zakazów określonych w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu S. nad W. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]).

W ocenie Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut, iż karta informacyjna przedsięwzięcia sporządzona została niezgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt. 5 ustawy ooś. Zarzut ten podnoszony był na etapie postępowania odwoławczego i GDOŚ wyjaśnił, iż nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Przedłożona przez wnioskodawcę karta informacyjna, wraz z jej uzupełnieniem z dnia [...] września 2011 r., zawiera informacje wskazane w powyższym przepisie w zakresie wystarczającym do oceny omawianego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko, w tym na obszary Natura 2000, w szczególności do rozważenia zasadności przeprowadzenia jego oceny oddziaływania na środowisko. Do zarzutu tego szeroko ustosunkował się GDOŚ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący zarzucił również naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. które polegało na niepowiadomieniu O. o fakcie ani zakresie przeprowadzenia przez GDOŚ postępowania w oparciu o art. 136 k.p.a.

Jak wynika z akt sprawy w ramach przeprowadzonego, w oparciu o art. 136 k.p.a., dodatkowego postępowania wyjaśniającego GDOŚ uzupełnił dokumentację sprawy w zakresie braków formalnoprawnych wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ramach tego postępowania potwierdzono umocowanie L. B. i H. S. do reprezentowania Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. (z akt przedłożonych organowi pierwszej instancji takie upoważnienie nie wynikało, co zostało podniesione również przez O.) oraz uwiarygodniono znajdujące się w aktach sprawy kopie mapy ewidencyjnej (kopie przedłożone organowi pierwszej instancji nie spełniały określonych prawem wymogów, co jednak nie zostało zakwestionowane przez O.).

W ocenie Sądu stwierdzić należy, że zakres dokumentacji uzupełnionej przez GDOŚ w jakimkolwiek stopniu nie wpłynął na rozstrzygnięcie przez organ sprawy co do jej istoty, tj. w kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zarzut naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. uznać należy więc za niezasadny tym bardziej, iż GDOŚ pismem z dnia [...] lutego 2012 r., oraz z dnia [...] marca 2012 r. zawiadomił na podstawie art. 10 k.p.a. strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz złożenia ewentualnych uwag i wniosków. Zawiadomienie z dnia [...] lutego 2012 r. zostało również bezpośrednio skierowane do strony skarżącej, tj. O. Żadna ze stron, w tym O., nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień.

Kolejny zarzut który również był formułowany na etapie postępowania administracyjnego dotyczy naruszenia art. 64 § 2 k.p.a poprzez wydanie decyzji pomimo braku uzupełnienia przez wnioskodawcę braków formalnych wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. Do zarzutu tego szczegółowo odniósł się GDOŚ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a orzekający w niniejszej sprawie Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem organu.

Strona skarżąca wskazała także na naruszenie art. 81 k.p.a. W ocenie Sądu zgodzić należy się ze stanowiskiem GDOŚ zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, iż zarzut ten przedstawiony przez skarżącego w sposób niesprecyzowany. O. nie wskazał jakie okoliczności faktyczne ma na myśli i o przeprowadzenie jakich dowodów chodzi. Bezspornym jest, że skarżący w toku prowadzonego postępowania odwoławczego miał możliwość zapoznania się z całością materiału dowodowego.

Kolejny zarzut który był także podnoszony na etapie postępowania administracyjnego dotyczy naruszenia art. 49 k.p.a. poprzez umieszczanie obwieszczenia, w innych miejscach niż miejsca realizacji przedsięwzięcia. Stosownie do treści art. 49 k.p.a. strony postępowania mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Jak wynika z akt sprawy z uwagi na fakt, że przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest do realizacji na terenie gminy C. oraz w bliskim sąsiedztwie gminy W., a także fakt, że gmina jest podstawową jednostką samorządu terytorialnego, w trakcie prowadzonego postępowania GDOS przekazywał zawiadomienia o dokonywanych czynnościach m.in. do Urzędu Gminy w C. oraz do Urzędu Gminy w W., z prośbą o wywieszenie zawiadomień na tablicach ogłoszeń urzędów lub zawiadomienie stron w inny zwyczajowo przyjęty sposób. W ocenie Sądu zatem zarzut skargi w tym zakresie jest bezzasadny.

Za bezzasadny w ocenie Sądu uznać także należy zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak oznaczenia wszystkich stron zakończonego ostatecznie w dniu 31 lipca 2012 r. postępowania administracyjnego, zarówno w rozdzielniku wydanej decyzji, jak i w aktach sprawy. Powyższe zdaniem skarżącego budzi wątpliwości co do podstaw zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 49 k.p.a.

W ocenie Sądu zgodzić należy się z GDOŚ, iż ze względu na charakter regulacji wynikającej z przepisu art. 7 ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 24 czerwca 2010 r.( Dz.U. Nr 125 poz.835 ze zm.) - mającej zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w związku z art. 49 k.p.a., przyjęcie literalnej wykładni przepisu art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie oznaczenia stron postępowania jest nieuzasadnione, bowiem niweczyłoby cel wprowadzenia regulacji szczególnej. Tym samym w omawianym postępowaniu nie ma konieczności umieszczania w rozdzielniku skarżonej decyzji imiennego oznaczenia wszystkich stron postępowania,

Odnosząc się do podniesionego na rozprawie zarzutu dotyczącego braku uzasadnienia rozstrzygnięcia w zakresie utrzymania w mocy postanowienie RDOŚ w W. z dnia [...] października 2011 r., znak:[...] stwierdzić należy, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu bowiem w uzasadnieniu dotyczącym braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na ubezpieczeniu lewego brzegu rzeki [...] w km [...] w m. C., gm. C., pow. l., woj. [...] organ wykazał, iż nie zachodziła potrzeba nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącego, iż skoro decyzji organu pierwszej instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności to organ odwoławczy powinien rozważyć czy postępowanie odwoławcze nie jest bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu powyższe stanowisko nie znajduje uzasadnienia ani w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( w tym w art. 72) ani w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe Sąd skargę oddalił.