Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1476/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28  ust. 2,  art. 61a kpa
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi J. K. i B. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "GINB", utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla "[...] " E. C. i U. R. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości M., gm. D.. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę wystąpili B. K. i J. K., wskazując, że ich działka nr [...] znajduje się w strefie oddziaływania przedmiotowej inwestycji i na mocy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1524/09, bezspornie są stroną postępowania w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., Wojewoda [...], na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu ww. wniosku, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu organ I instancji, powołując się na treść art. 157 § 2 K.p.a., art. 28 K.p.a., art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623), zwanej dalej "Prawem budowlanym", art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 61a § 1 K.p.a., wskazał, że podobny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty P. złożony w dniu 19 marca 2008 r. złożony m.in. przez B. i J. K., był już przedmiotem rozpatrywania. Ostatecznie postępowanie zakończyło się decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty P. Nr [...], ponieważ skarżący nie wnieśli odwołania.

Następnie organ przeszedł do ustaleń, czy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. Nr [...] wnioskodawcy posiadają interes prawny do żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego. Organ wskazał, że działka nr [...] należąca do wnioskodawców graniczy na odcinku około 5 m z działką nr [...], na której zlokalizowano przedmiotową inwestycję, przedmiotowe budynki na działce inwestycyjnej nr [...] zaprojektowane zostały po przekątnej, w stosunku do działki wnioskodawców. W ocenie organu, przepisy Prawa budowlanego oraz przepisy odrębne, nie precyzują okresu ważności mapy zasadniczej ani mapy jednostkowej, na których sporządza się projekty zagospodarowania inwestycji. Ponadto, biorąc pod uwagę lokalizację budynków na działce nr [...], ich gabaryty i charakter zabudowy, Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja spełnia wymagania z § 12, § 13 i § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", w stosunku do działki nr [...]. W zakresie odprowadzenia wód opadowych, stwierdził, że są one odprowadzone na teren własny inwestora, a biorąc pod uwagę, że kwestionowana decyzja nie obejmuje swoim zakresem przyłączy, a inwestor załączył do przedmiotowego projektu budowlanego warunki przyłączenia do sieci gazowej, wodociągowej, elektroenergetycznej oraz zgodę na włączenie odcinka sieci wraz z przyłączami do sieci kanalizacji sanitarnej wraz z zapewnieniem odbioru ścieków, wydaną przez Urząd Gminy D., planowana inwestycja w zakresie wydanej decyzji Nr [...] nie powoduje ograniczenia możliwości korzystania z mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja) w zakresie działki skarżących (nr [...]).

Organ I instancji wskazał także, że w dokumentacji stanowiącej podstawę do wydania objętej przedmiotowym wnioskiem decyzji o pozwoleniu na budowę, budynek wnioskodawców nie był naniesiony na części rysunkowej, ponieważ budynek ten w dacie wydania decyzji Nr [...] był w trakcie realizacji, co wynika ze stosownego zgłoszenia o zakończeniu budowy. Z map inwentaryzacyjnych wynika, że budynek wnioskodawców zlokalizowany jest w odległości ok. 13 m od granicy działki nr [...] (obecnie dz. nr [...]) i w związku z tym, w ocenie organu, powyższy fakt, nie ma wpływu na uznanie B. i J. K. za strony postępowania.

Następnie Wojewoda wyjaśnił, że w przypadku zabudowy jednorodzinnej, gdy zamierzenie zaprojektowane jest w określonych prawem odległościach, a wysokość budynku nie przekracza odległości pomiędzy nimi, trudno jest znaleźć podstawę do poszerzenia obszaru oddziaływania obiektu poza granice działki inwestora (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1144/06). Ponadto stwierdził, że na legitymację procesową do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym kwestionowanej decyzji Starosty P. Nr [...] nie ma wpływu kwestia merytorycznej prawidłowości rozstrzygnięcia organu stopnia podstawowego i tym samym bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostają merytoryczne zarzuty B. i J. K., odnoszące się do poprawności pozwolenia na budowę spornej inwestycji.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda [...] należy, iż planowana inwestycja nie powoduje ograniczeń lub zagrożeń i uciążliwości w korzystaniu z terenu sąsiedniej nieruchomości o nr [...], a obszar oddziaływania obiektu wyznaczony zwłaszcza w oparciu o przepisy rozporządzenia zamyka się w granicach działek nr [...] (nowy nr ewid. działki [...]) oraz dz. nr [...] (droga wewnętrzna) w M., gm. D., i w związku z tym wnioskodawcy nie posiadają w niniejszym postępowaniu przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Mając na uwadze charakter inwestycji, Wojewoda [...] nie znalazł podstaw do ustalenia obszaru oddziaływania w oparciu o inne przepisy, niż warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zażalenie od ww. postanowienia wnieśli B. K. i J. K..

Zaskarżonym postanowieniem GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpoznaniu ww. zażalenia, utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ zażaleniowy, przywołując te same przepisy Prawa budowlanego i Kodeksu postępowania administracyjnego, co Wojewoda [...] w postanowieniu pierwszoinstancyjnym, dodatkowo przywołał liczne orzeczenia sądów administracyjnych zapadłych w sprawach o sygn. akt: I OSK 1559/06, IV SA/Wa 1496/07, II SA/Go 708/07, II SA 1355/98, I SA 1189/98, VII SA/Wa 1550/07, II OSK 598/06, VII SA/Wa 470/08, VII SA/Wa 904/08, II OSK 1387/07, II OSK 1540/08, VII SA/Po 305/09. GINB wskazał, że wnioskodawcy – B.K. i J. K. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty P. Nr [...], a wywodzą swój interes prawny z tytułu posiadania prawa współwłasności działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości M., gm. D., co potwierdza księga wieczysta Nr [...].

W ocenie GINB, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji (budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych) w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działki o nr ewid. [...]. Położenie wskazanej działki względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, że sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z działki należącej do wnioskodawców, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa.

W szczególności organ zażaleniowy zauważył, że planowany budynek o wysokości w najwyższym punkcie ok. 8,75 m (Projekt Budowlany - Administracja Budowlana - rysunek nr 5) zaprojektowany na działce [...] oddalony od granicy działki skarżących nr ewid. [...] o ok. 9 m.

Nieruchomość należąca do skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), jak również o przepis § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), przepis § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych), przepis § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz o przepis § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 700 - 1700) ww. rozporządzenia.

W szczególności podkreślenia wymaga, że projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem (§ 13 rozporządzenia) obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działce nr ewid. [...]. Należy stwierdzić, że wysokość projektowanego obiektu, jak również wskazana wyżej odległość dzieląca ią od nieruchomości skarżących, sprawia, że działka wnioskodawców, z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji.

Oprócz powyższego, z analizy dokumentacji projektowej nie wynika, aby sporna inwestycji wpływała na warunki ochrony przeciwpożarowej (przepis § 271 i n. ww. rozporządzenia) usytuowanych na niej obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych), jak również nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Ponadto dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany ukształtowania terenu oraz nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych (przepis § 29 ww. rozporządzenia).

Mając na uwadze powyższe GINB stwierdził, że B. K. i J. K. mogą bez przeszkód zagospodarować należącą do nich nieruchomość, zaś projektowana inwestycja nie ogranicza ich w tym w najmniejszym stopniu.

Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez skarżącą należy zatem rozpatrywać w kontekście przedstawionego wyżej interesu faktycznego (...). Interes faktyczny zaś, pomimo, że istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05).

W ocenie GINB, brak jest zatem podstaw do uznania, że działka wnioskodawców znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Skoro decyzja Starosty P. Nr [...] nie dotyczyła interesu prawnego ani obowiązku B. K. i J. K. - stosownie do treści art. 28 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie mogą być oni uznani za strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Stąd też postanowienie Wojewody [...] należało utrzymać w mocy. Ponadto organ II instancji wskazał, że merytoryczne zarzuty zażalenia pozostają bez wpływu na treść jego rozstrzygnięcia, ponieważ merytoryczna ocena decyzji Nr [...] może mieć bowiem miejsce wyłącznie w ramach wszczętego postępowania administracyjnego.

Na marginesie, GINB wyjaśnił, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1524/09, zapadł w zupełnie innej sprawie, tj. dotyczącej innej decyzji oraz innego przedsięwzięcia o odmiennym usytuowaniu względem nieruchomości należącej do skarżących i w innym stanie prawnym (tj. przed wejściem w życie przepisu art. 61a K.p.a.).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. K. i B. K., domagając się rozpoznania skargi w aspektach: naruszenia ich interesu prawnego wynikającego z art. 28 K.p.a. (zacienienia, odprowadzania wód opadowych, połączenia działek), naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodaowania przestrzennego, pierwotnego podziału terenu działek nr [...] i [...], scalenia gruntów, art. 10 K.p.a. Ponadto powołali się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2007 r., sygn. akt

VII SA/Wa 1524/09, w którym zostali uznani za story w sprawie decyzji Starosty P. obejmującej działkę nr [...] również sąsiadującą z ich zabudowaną nieruchomością nr [...]. Skarzący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarzonych decyzji i postanowień.

W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie skarżący J.K.dodatkowo oświadczył, że nie rozumie, dlaczego nie uznano go za stronę postępowania przez organy administracyjne skoro został uznany za stronę w innym postępowaniu dotyczącym podziału działek zakończonym wyrokiem w Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygn. akt

VII SA/Wa 1524/09. Oświadcza, że wody opadowe z inwestycji wg zatwierdzonego projektu i udzielenia pozwolenia na budowę decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., spływają na jego działkę. Nie widział wywożenia ziemi celem podwyższania terenu ale widzi, że teren jest wyższy w stosunku do jego działki. Widział też jak były robione wykopy i jak jeździł traktor i wyrównywał teren. Uszkodził mu ogrodzenie. Nie ma zastrzeżeń do wysokości budynku. Odległość od mojego budynku do budynku inwestycyjnego wynosi ok. 10 m. W momencie kiedy był projektowany tamten budynek to mój budynek nie miał jeszcze inwentaryzacji powykonawczej. Ponadto oświadcza, że inwestorzy porobili wykopy i włożyli rynny do ziemi bez studni drenażowej. Nie mam zastrzeżeń co do miejsc parkingowych usytuowanych w stosunku do jego budynku, ale podnosi, że parkingi są zrobione 50 cm od okien budynku, który jest budowany wg decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. Wielkość działek jest mniejsza niż powinna być według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oświadczył też, że działka, na której jest inwestycja ma nr ewidencyjnym [...] i zacienia jego budynek w mniejszym stopniu niż działka nr [...]. Natomiast wody opadowe spływają na jego działkę z trzech działek, tj. nr ew. [...],[...] i [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co nastepuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy nadzorcze w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy prawidłowo zastosowały art. 61a § 1 K.p.a.

Z akt sprawy wynika, że przy piśmie z dnia 10 stycznia 2012 r. skarżący złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...]. W tym miejscu wskazania wymaga, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Powyższy zapis w zakresie rozstrzygania przez Sąd administracyjny w granicach danej sprawy oznacza w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy tyle, że kognicji Sądu została poddana legalność zaskarżonego postanowienia GINB, na tle którego zaistniało zagadnienie prawne dotyczące odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego z uwagi na to, że ze stosownym wnioskiem wystąpiły osoby nie będące stroną. Tylko w tym zakresie Sąd administracyjny jest władny rozpoznać przedmiotową skargę. Dlatego w niniejszej sprawie nie może przez Sąd zostać zbadana kwestia ewentualnego rażącego naruszenia prawa, jaka w ocenie skarżących wystąpiła w decyzji Starosty P. Nr [...]. Ponadto na obecnym etapie postępowania takiej ocenie nie może podlegać również kwestia wpływu faktycznie wykonanych robót budowlanych przy budowie spornego budynku mieszkalnego, ponieważ ustaleń w zakresie interesu prawnego skarżących w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, należy poszukiwać w samej decyzji. Skarżący winni mieć na względzie, że postępowanie nieważnościowe polega wyłącznie na ustaleniu, czy decyzja administracyjna obarczona jest kwalifikowanymi wadami, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Ocena ta nie ma więc wpływu na to w jaki sposób zostały wykonane roboty budowlane. Zgodność wykonanych robót budowlanych z prawem należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego, a nie organów architektoniczno-budowlanych, a ponadto wykonanie tych robót nie ma wpływu na wystąpienie kwalifikowanych wad decyzji, chyba że w okolicznościach faktycznych konkretnej sprawy, z ustaleń organów nadzoru budowlanego wynikałoby, że pomimo wykonania robót budowlanych zgodnie z decyzją dochodzi do naruszenia interesu prawnego osób trzecich. Jednak w niniejszej sprawie taka okoliczność nie zaistniała.

Przechodząc zatem do merytorycznej oceny, czy organy nadzorcze prawidłowo na wniosek B. K. i J. K. odmówiły wszczęcia postępowania nieważnościowego, wskazania wymaga, że zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania jest zatem uzależnione od tego, czy z takim wnioskiem wystąpiła strona postępowania. Konsekwencją powyższego jest to, że na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 61a § 1 K.p.a. jest podstawą prawną do odmowy wszczęcia postępowania w każdej sprawie zainicjowanej żądaniem, o jakim mowa w art. 61 K.p.a., w sytuacji gdy żądanie pochodzi od osoby nie będącej stroną. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz doktryny, organ nadzorczy orzeka o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn o charakterze formalnym (procesowym), które czynią stosowny wniosek niedopuszczalnym (jest to pogląd, choć ugruntowany na tle nieobowiązującej już regulacji art. 157 § 3 K.p.a., to aktualny w świetle obowiązującego art. 61a § 1 K.p.a.). Tak więc niedopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz 6. wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, s. 743). W niniejszej sprawie odmowa wszczęcia postępowania nastąpiła z przyczyn podmiotowych, tj. uznania, że wnioskodawcy nie są stroną postępowania.

Wszczęcie postępowania, o którym mowa w art. 157 § 2 K.p.a. wymaga zatem uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Na tym etapie postępowania organ administracyjny m.in. dokonuje legitymacji procesowej strony, która występuje z wnioskiem o stwierdzenie nieważności, a więc ustala, czy przysługuje jej przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Jednak przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę winien być analizowany na podstawie art. 28 K.p.a., w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który wprowadza określone modyfikacje wobec ww. przepisu K.p.a. w zakresie sposobu ustalenia interesu prawnego konkretnego podmiotu.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W niniejszej sprawie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości M., gm. D., wystąpili B. K. i J. K. - właściciele sąsiedniej działki nr ew. [...]. Jednak dla ustalenia interesu prawnego B. K. i J. K. w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie wystarczy wskazanie, że są oni właścicielami ww. działki, ponieważ zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, konieczne jest wykazanie, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, tj. budynków mieszkalnych, jak i wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę i stanowiącego integralną część tej decyzji projektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego "obszar oddziaływania obiektu" to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W zależności od charakteru inwestycji może ona powodować z uwagi na jej usytuowanie, gabaryty, a także immisje ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniego terenu. W niniejszej sprawie GINB prawidłowo ocenił, że z uwagi na zagospodarowanie terenu projektowanych budynków mieszkalnych (ich usytuowanie i gabaryty), mając na względzie treść § 12, § 13, § 19, § 23, § 29, § 57, § 60 ust. 1, § 271 i n. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie mają one wpływu na zagospodarowanie działki skarżących, którzy de facto na swojej działce nr [...] takowego zagospodarowania, zgodnie z przeznaczeniem tej nieruchomości, dokonali.

W ocenie Sądu, dokonując zestawienia ww. uregulowań, z aktami sprawy jednoznacznie wynika, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty P. Nr [...]. W tym miejscu wskazania wymaga, że w okolicznościach prawnych niniejszej sprawie zapadły w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 1524/09 nie jest wiążący w sprawie, ponieważ wyrok ten zapadły w zupełnie innej sprawie. Trafnie zatem GINB stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że wyrok ten dotyczył innej decyzji oraz innego przedsięwzięcia o odmiennym usytuowaniu względem nieruchomości należącej do skarżących i w innym stanie prawnym. Na marginesie wskazania wymaga, że wbrew twierdzeniom skarżących, wyrok ten w żadnej mierze nie przesądzał o przyznaniu skarżącym przymiotu strony. Wskazywał tylko, że brak jest oczywistych powodów dla odmowy wszczęcia postępowania nieważnosciowego, dlatego taka ocena winna nastapić po wszczęciu postępowania, w wyniku którego okaże się dopiero, czy wnoszącemu nie przysługuje przymiot strony – w związku z decyzją nie dochodzi do ograniczenia w zagospodarowaniu jego nieruchomości postępowanie ulega umorzeniu.

Z decyzji Starosty P. Nr [...] i zatwierdzonego tą decyzją dokumentacją projektową wynika, że budynki na działce nr [...] zostały zaprojektowane w odległości większej niż 4 metry od granicy z działką należącą do skarżących, co w oczywisty sposób oznacza, że spełnione zostały wymagania z § 12 rozporządzenia. Ponadto mając na uwadze wysokość projektowanych budynków, tj. niecałe 9 metrów i ich odległość od potencjalnej zabudowy z oknami na działce skarżących, która winna wynosić od granicy co najmniej 4 m, nie powoduje naruszenia § 13 w zwiazku z § 57 i § 60 ust. 1 rozporządzenia. W zakresie zachowania odległości o jakich mowa w § 19 rozporządzenia Jerzy Kondracki na rozporawie odstąpił od tego zarzutu, nie mniej jednak w ramach art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazania wymaga, że zaprojektowane miejsca postojowe znajdują się w odległości ponad 20 metrów od działki skarżących, przy czym minimalna odległość przy projektowanych 8. miejscach postojowych od potencjalnej zabudowy na działce skarżących winna wynosić nie mniej niż 10 metrów. Podobne usytuowanie śmietnika, wobec odległości wskazanych w § 23 rozporządzenia, nie powoduje żadnych ograniczeń w zabudowie działki skarżących. Ponadto z projektu budowlanego nie wynika, że decyzją Starosty P. Nr [...] zatwierdzono jakiekolwiek podniesienie terenu działki nr [...]. Z projektu zagospodarowania działki nr [...] wynika natomiast, że pomiędzy tą działką a działką skarżących istnieje naturalny spadek terenu o rzędnych terenu 22,4 na wysokości projektowanych budynków i granicy do 22,3 - 22,0 na działce skarżących (co też wynika z dokumentacji geotechniczej), co oznacza, że pomiedzy tymi działkami w świetle § 29 rozporządzenia może nastąpić naturalny spływ wody opadowej. Z projektu budowlanego wynika też, że wody opadowe za pomocą orynnowania odprowadzane są na teren działki nr [...], co nie zmienia faktu, że w świetle § 29 rozporządzenia wody te mogą podlegać naturalnemu spływowi na teren działki skarżących, co jednak nie ma wpływu na zaistnienie interesu prawnego o jakim mowa w art. 28 ust. 2 w zwiazku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Ponadto w świetle postanowień miejscowego planu (§ 3 ust. 1) projektowania zabudowa, jako zabudowa bliźniacza jednorodzinna, nie narusza funkcji terenu 1 MNj, w ramach którego zlokalizowania jest działka nr [...]. Nie powoduje zatem innych uciążliwości niż związanych z użytkowaniem tego terenu jako bliźniaczej zabudowy jednorodzinnej.

Mając na uwadze przedstawione powyżej wywody, w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżących sprowadzające się do stwierdzenia, że ich działka znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej zabudowy zatwierdzonej decyzją Starosty P. Nr [...]. Jak wyżej wskazano stanowisko to bowiem wynika z akt sprawy, co potwierdza, że organy nadzorcze przeprowadziły wyczerpującą analizę stanu zagospodarowania działki nr [...] pod kątem wpływu na zagospodarowanie działki nr [...], a co za tym idzie, w świetle braku ustalenia istnienia interesu prawnego skarżących, zasadnie zastosowały art. 61a § 1 K.p.a.

Z powyżej wymienionych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.