Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2237/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Izabela Ostrowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2014 r. zobowiązującej go do zwrotu kwoty [...] zł z tytułu nienależnie pobranego świadczenia w formie zasiłku stałego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W decyzji powyższej organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Decyzją z dnia [...] maja 2004 r., nr [...] Prezydent W. przyznał J. S. świadczenie z pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego jako osobie samotnie gospodarującej, w związku z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W., na którego podstawie został on zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe.

Po uzyskaniu informacji, że J. S. odbywa karę pozbawienia wolności, w dniu 19 września 2013 r. Prezydent W. wszczął postępowanie w sprawie przysługujących ww. uprawnień do zasiłku stałego, w związku z nowymi okolicznościami w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Prezydent W. ustalił, że od dnia [...] sierpnia 2013 r. J. S. nie przysługuje prawo do zasiłku stałego wraz ze składką na ubezpieczenie zdrowotne, przyznane na podstawie decyzji z dnia [...] maja 2004 r. Natomiast ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] uznał kwotę świadczeń wypłaconych w formie zasiłku stałego w okresie od dnia [...] sierpnia 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r. w wysokości [...] zł jako świadczenie nienależnie pobrane.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Prezydent W. zobowiązał J. S. do zwrotu kwoty [...] zł z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w formie zasiłku stałego za okres od [...] sierpnia 2013 r. do [...] sierpnia 2013 r. Jednocześnie organ odroczył termin spłaty tego świadczenia do czasu zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności tj. do dnia [...] sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu podniósł, że w okresie od [...] do [...] sierpnia 2013 r. J. S. pobrał nienależny mu zasiłek stały, albowiem przebywał wtedy w Areszcie Śledczym. Zatem został zobowiązany do jego zwrotu. Organ wskazał poza tym, że zachodzą przesłanki do odroczenia terminu spłaty nienależnie pobranego świadczenia do czasu powrotu zobowiązanego do środowiska, strona nie jest bowiem w stanie dokonać zwrotu świadczenia przebywając w zakładzie karnym i nie posiadając źródeł dochodu.

Od decyzji powyższej J. S. złożył odwołanie.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. wskazując że art. 13 ustawy o pomocy społecznej ma charakter bezwzględny i nie uprawnia organów administracji publicznej do stosowania go na zasadzie uznania administracyjnego. Oznacza to, zdaniem Kolegium, że fakt odbywania kary pozbawienia wolności, podobnie jak i fakt tymczasowego aresztowania wyklucza możliwość przyznania pomocy społecznej. Osoby odbywające karę pozbawienia wolności tracą prawo do wszystkich świadczeń pomocowych nie mogą nabyć uprawnień w trakcie odbywania tej kary. Potwierdzenie zatem okoliczności pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania powinno skutkować bezwzględnie odmową przyznania pomocy społecznej. Organ wyjaśnił, że stan taki motywowany jest faktem, że osoba osadzona pozostaje na utrzymaniu Państwa, w związku z czym ma zapewnione przez zakłady karny, w którym przebywa, odpowiedzenie warunki mieszkaniowe, opiekę zdrowotną, posiłki, odzież. Nie ma zatem potrzeby dodatkowego dofinansowywania jej odstawowych potrzeb bytowych.

Na decyzję tą J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wyraził swoje niezadowolenie z pracy organów administracji oraz przedstawił swoją trudną sytuację życiową. Przywołał przy tym art. 30 i ar.t 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Do skargi załączył kartę leczenia szpitalnego.

Odpowiadając na skargę samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosła o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 29 września 2014 r. skarżący wyraził swoją wątpliwości co do wyliczonej przez organy kwoty nienależnie pobranego świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa".

Skarga w niniejszej sprawie nie jest zasadna.

Przede wszystkim wskazać należy, że podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. z późn. zm.). Zgodnie z art. 98 tej ustawy świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi od osoby lub rodziny korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej, niezależnie od dochodu rodziny. Jednocześnie w myśl art. 6 pkt 16 ustawy, świadczeniem nienależnie pobranym jest świadczenie pieniężne uzyskane na podstawie przedstawionych nieprawdziwych informacji lub niepoinformowania o zmianie sytuacji materialnej lub osobistej.

W sprawie niniejszej, Prezydent W. decyzją nr [...] orzekł, że od dnia [...] sierpnia 2013 r. J. S. nie przysługuje prawo do zasiłku stałego wraz ze składką na ubezpieczenie zdrowotne. Natomiast decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] Prezydent W. uznał kwotę świadczeń wypłaconych w formie zasiłku stałego w okresie od dnia [...] sierpnia 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r. w wysokości [...] zł jako świadczenie nienależnie pobrane. Skarżący nie wniósł odwołania od tej decyzji i stała się ona ostateczna. W związku z czym słusznie, w ocenie Sądu, Prezydent W. orzekł o zwrocie wskazanej w tym orzeczeniu kwoty [...] zł.

Jak wynika to z treści wskazanego powyżej art. 98 ustawy o pomocy społecznej, świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi. Skoro w obrocie prawnym istnieje prawomocna decyzja uznająca świadczenie za nienależnie pobrane to zasadnie, organy orzekające w niniejszej sprawie, orzekły o konieczności jego zwrotu.

Odnosząc się zaś do wątpliwości skarżącego w zakresie ustalonej przez Prezydenta W. kwoty podlegającej zwrotowi, to Sąd nie zajmował się tą kwestią. Kwota ta została bowiem ustalona w odrębnej decyzji administracyjnej tj. decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r., która stała się ostateczna i nie podlega sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.