Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 187/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewy Osipuk po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w "[...]" z dnia 21 grudnia 2017 r., nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

"[...]", w skardze wniesionej do tut. Sądu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w "[...]" z dnia 21 grudnia 2017 r. w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek podał, że nie dysponuje środkami pieniężnymi na pokrycie wymaganej kwoty 36.000 zł, tym bardziej, że organ nałożył kolejną karę w wysokości również 36.000 zł. Wskazał, że działalność gospodarcza przynosi w chwili obecnej starty i zaktualizował się obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Dodał, że przymusowa egzekucja kary w tak znaczącej wysokości skutkowałaby utratą płynności finansowej i pociągnęłaby istotne ograniczenie prowadzenia działalności finansowej,

a w konsekwencji ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy. Skarżący stwierdził, że z uwagi na jego sytuację majątkową, egzekucja mogłaby się odbywać wyłącznie

z nieruchomości, w której zamieszkuje razem z małoletnim dzieckiem, co doprowadziłoby do nieodwracalnych skutków, gdyż zwrotne przeniesienie własności nieruchomości do lokalu byłoby niemożliwe, a ponadto dotknęłoby małoletnie dziecko. Skarżący podał ponadto, że na dzień 9 lutego 2018 r. posiada zaległości z tytułu nieopłaconych składek ZUS w łącznej kwocie 10.368,71 zł za okres od listopada do grudnia 2017 r.

Skarżący załączył do skargi kopię zeznania podatkowego za 2016 r., potwierdzenie jego złożenia drogą elektroniczną, wydruk "Podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za styczeń - grudzień 2017" i rozliczenie dochodu

z remanentem za ten okres.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa

w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia

2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych- http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, CBOSA).

Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej, więc nawet w przypadku wyegzekwowania spornej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku określona w decyzji należność zostanie skarżącemu zwrócona.

Skarżący nie wykazał istnienia okoliczności, które mogłyby wskazywać na zagrożenie powstania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Za niewystarczające w tym zakresie uznać należy powoływanie się przez skarżącego na zagrożenie utraty płynności finansowej i konieczność ogłoszenia upadłości,

w przypadku egzekucji należności. Istnienia takich okoliczności skarżący nie poparł wystarczającymi dokumentami, z których możnaby wywieść, że realnie występuje zagrożenie utraty płynności finansowej w przypadku uiszczenia kary w kwocie nawet łącznie 72.000 zł. Skarżący nie przedstawił całościowo swojej sytuacji majątkowej, co przemawia przeciwko uwzględnieniu wniosku. Z przedłożonych dokumentów źródłowych wynika zaś, że obroty finansowe z działalności gospodarczej w ostatnich dwóch latach były bardzo wysokie. Z dokumentów tych wynika, że w 2016 r. skarżący osiągnął przychód w kwocie "[...]" zł, natomiast "[...]".685,57 zł. W 2017 r. przychód skarżącego wyniósł "[...]" zł, a wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wyniosły "[...]" zł, w tym "[...]" zł na wynagrodzenia pracowników. Skarżący nie dokumentuje w ogóle, jakimi aktywami dysponuje i na co wydatkował w 2016 r. kwotę "[...]" zł, a w 2017 r. kwotę "[...]" zł. Nie przedstawił wykazu środków trwałych, czy dokumentów bankowych obrazujących obrót środkami finansowymi. Strona skupiła się na wykazaniu wysokości poniesionych wydatków z tytułu prowadzonej działalności i ciążących na stronie zobowiązań, bez odniesienia tych obciążeń do posiadanego majątku. Powyższe nie może oznaczać braku rzeczywistych środków finansowych. Wykazanie straty nie oznacza automatycznie jeszcze utraty możliwości płatniczych, gdyż pełna analiza dokumentów księgowych może prowadzić do odmiennych wniosków (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 43/11, CBOSA). Wykazana strata może być wynikiem bilansowym - nadwyżek kosztów nad przychodami, mającym wpływ na rozliczenia podatkowe, co nie odzwierciedla w pełni rzeczywistej kondycji finansowej przedsiębiorcy.

W tych okolicznościach, bez stosownych dokumentów źródłowych, które kompleksowo przedstawiałyby sytuację finansową skarżącego, nie sposób stwierdzić, jakie niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może spowodować uiszczenie przez wnioskodawcę spornej kary pieniężnej. Wprawdzie udzielenie ochrony tymczasowej pozostawione jest uznaniu Sądu, jednak nie oznacza to, że Sąd

w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie ma również możliwości prowadzenia z urzędu postępowania w tym zakresie.

W związku z powyższym, należało uznać, że w sprawie nie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu zbadania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem jej zgodności z prawem.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak

w sentencji.