Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 767/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Stwierdzono naruszenie prawa i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art.37 ust.1, art.61 ust.8
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.
article: §2 , §3
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka, asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca),, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 8 maja 2019r. sprawy ze skargi K. S. na informację Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nieuwzględnienia protestu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję Rozwoju Regionalnego S.A., 2. zasądza od Agencji Rozwoju Regionalnego S.A na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

K.S. (dalej: "wnioskodawca", "strona" lub "skarżący") złożył w dniu 18 maja 2018 r. wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Internacjonalizacja działalności stoczni jachtowej" o nr: "[...]" w konkursie nr "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020 Oś priorytetowa 1 – Inteligentna gospodarka "[...]", Działanie 1.4 Nowe modele biznesowe i ekspansja, Poddziałanie 1.4.4 Internacjonalizacja MŚP, organizowanym przez Agencję (dalej: "IP", "Instytucja" lub "organ"). Wniosek dotyczył dofinansowania w kwocie 1.260.000 zł.

Z opisu projektu wynika, że wnioskodawca planował poszerzenie asortymentu produktowego stoczni jachtowej K.S. – przez modernizację zaplecza produkcyjnego. Głównym celem projektu było opracowanie i budowa oraz wdrożenie modelu jednostki żaglowej o zmodyfikowanych parametrach technicznych, a także dostosowanie nowej jednostki motorowej do potrzeb klientów zagranicznych. W ramach inwestycji miały zostać zakupione nowe środki trwałe i narzędzia w postaci niezbędnego wyposażenia produkcyjnego umożliwiającego prace nad realizacją projektu. W załączniku 2.1 do wniosku o dofinansowanie wskazano, że projekt posiada charakter nieinfrastrukturalny i polega na zakupie środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, nie jest przez to objęty żadnym z powyższych paragrafów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej: "rozporządzenie środowiskowe").

Wniosek został pozytywnie zweryfikowany w zakresie wymogów formalnych. Nie uzyskał jednak pozytywnej oceny formalno-merytorycznej. W piśmie informującym o negatywnej ocenie wniosku IP poinformowała wnioskodawcę, że wniosek nie spełnia kryterium merytorycznego zerojedynkowego nr 4: "Zgodność projektu z politykami horyzontalnymi Unii Europejskiej - zrównoważony rozwój". Wskazała na brak przedłożenia kompletu dokumentacji środowiskowej m. in. opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "RDOŚ"), opinii Państwowej Powiatowej Inspekcji Sanitarnej, postanowienia w sprawie obowiązku przeprowadzenia OOŚ, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dokumentu potwierdzającego podanie do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000.

IP wskazała, że z uwagi na charakter działalności wnioskodawcy, który prowadzi stocznię jachtową produkującą własne modele jachtów żaglowych i jachtów motorowych, jego działalność zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać dla środowisko, wymienionych w §3 ust.1 pkt 46 rozporządzenia środowiskowego. Z uwagi, iż jest to kwalifikacja bezprogowa, to każda ingerencja w procesy produkcyjne stoczni kwalifikuje inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. IP zauważyła, że z wniosku o dofinansowanie oraz z kopii karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że w ramach projektu planuje się zakup dokumentacji projektowych oraz oprzyrządowania i maszyn do produkcji jachtu żaglowego i jachtu motorowego. Dzięki projektowi firma zmodernizuje i ulepszy posiadane zaplecze produkcyjne. Zakupiony sprzęt zostanie umiejscowiony na terenie istniejącej stoczni. Będzie stanowił. więc nową linię technologiczną do produkcji nowych jednostek pływających. Dlatego projekt należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna być wydana. Pomimo, iż projekt jest nieinfrastrukturalny, bo stanowi zakup urządzeń do produkcji jednostek pływających, to wnioskodawca powinien przedłożyć komplet wymaganych dokumentów.

Organ wskazał na Instrukcję wypełniania załączników, z której wynika, że z przedłożenia zał. 2.2. 2.3 oraz wypełnienia w pełnym zakresie zał. 2.1 nie są zwolnieni wnioskodawcy. którzy realizują projekty o charakterze nieinfrastrukturalnym wymienione w §2 lub §3 rozporządzenia środowiskowego, w tym tzw. projekty zakupowe, które polegają na zakupie maszyn. sprzętu. linii technologicznych wymienionych w §2 lub §3 ww. rozporządzenia.

Organ nie zgodził się z opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 29 sierpnia 2018 r. odnośnie do braku podstaw do wydania Deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarami Natura 2000. Zauważył, że ww. organ, formułując swoje stanowisko powołał się na nieobowiązującą dla danego konkursu Instrukcję wypełniania załączników z 17 listopada 2015 r., a powinien oprzeć się na Instrukcji obowiązującej dla danego konkursu.

Organ nie zgodził się także z opinią wyrażoną w zaświadczeniu Burmistrza z dnia 30 sierpnia 2018 r. Podkreślił, że wnioskowanie oparte na założeniu, że projekt ma charakter nieinfrastrukturalny, polegający na zakupie środków trwałych, wartości materialnych i prawnych, przez co nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu środowiskowym, jest błędne. Organ zauważył, że Burmistrz w ww. piśmie w ogóle nie odniósł się do przepisów §3 ust. 2 pkt. 2 ww. rozporządzenia środowiskowego.

IP podniosła także, że kryteria merytoryczne wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020 zostały zatwierdzone przez Komitet Monitorujący Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020 i określone w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowej Inteligentna Gospodarka RPO Województwa na lara 2014 -2020 (dalej" SZOOP") oraz w Regulaminie konkursu (dalej: "Regulamin"), który określa szczegółowe zasady, sposób finansowania oraz tryb i warunki ubiegania się o dofinansowanie.

Od tej oceny strona złożyła protest. Wskazała, że wyłącznie uprawnione organy, tj. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska (RDOŚ), Burmistrz oraz Państwowa Powiatowa Inspekcja Sanitarna są właściwe do oceny, czy dane przedsięwzięcie wymaga uzyskania deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 czy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organem właściwym do wydania deklaracji jest właściwy RDOŚ, który koordynuje funkcjonowanie obszarów Natura 2000 na obszarze swojego działania, i do którego zadań, zgodnie z art.131 ust.1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: "ustawa środowiskowa") należy ochrona i zarządzanie obszarami Natura 2000 oraz przeprowadzanie ocen oddziaływania na środowisko lub udział w tych ocenach. Z kolei organem właściwym do wydana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest Burmistrz. Ww. organy tj. RDOŚ, Burmistrz oraz Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny oceniły, że planowany projekt ma charakter nieinfrastrukturalny i polega na zakupie środków trwałych oraz wartości materialnych i prawnych, co nie podlega ocenie eksperta, który nie jest właściwy do podważania oceny dokonanej przez uprawnione ustawowo organy.

Strona podkreśliła, że projekt o charakterze nieinfrastrukturalnym to projekt zakupowy, szkoleniowy, edukacyjny, reklamowy, badawczy, który nie powoduje ingerencji w środowisko lub nie polega na przekształceniu terenu lub zmianie jego wykorzystywania. Zatem w przypadku ubiegania się o dofinansowanie w ramach przedmiotowego Konkursu, zgodnie z Wytycznymi Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 19 października 2015 r. w zakresie dokumentowania postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych, beneficjent nie ma obowiązku ubiegania się o uzyskanie deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000. RDOŚ oparł swoją ocenę na obowiązującym prawie wskazując, że przedmiotowy projekt nie jest związany z zamierzeniem budowlanym lub inną ingerencją w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, więc nie wymaga uzyskania deklaracji. W związku z tym nie ma znaczenia stwierdzenie eksperta, że RDOŚ wskazał nieobowiązującą instrukcję wypełniania załączników z dnia 17 listopada 2015 r., bowiem RDOŚ działa na podstawie ustaw i rozporządzeń i tylko takie są dla niego wiążące.

Zdaniem strony organ wyłącznie informacyjnie wskazał ww. Instrukcję. Z treści pisma RDOŚ z dnia 29 sierpnia 2018 r. wynika, że projekt nie jest związany z zamierzeniem budowlanym lub inną ingerencją w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, nie ma zatem potrzeby uzyskania deklaracji. Oparł więc ww. organ swoje stanowisko na ustawie środowiskowej. Niepowołana w piśmie podstawa prawna nie oznacza, że nie istnieje i że ww. przepisy nie zostały uwzględnione przez organ. Ponadto obowiązująca Instrukcja wypełniania załączników stanowiąca załącznik nr 3 do regulaminu konkursu z dnia 23 marca 2018 r. w tym zakresie jest identyczna w treści jak instrukcja z dnia 17 listopada 2015 r.

Strona powołała się na przepis art.3 ust.1 pkt 13 ustawy środowiskowej, który definiuje przedsięwzięcie jako zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu ( ... ). Wskazała następnie, że Burmistrz w zaświadczeniu z dnia 30 sierpnia 2018 r. powołując podstawy prawne swego rozstrzygnięcia, tj. art.9 i art.71 ust.2 ustawy środowiskowej oraz rozporządzenie środowiskowe zaświadczył, że przedmiotowy projekt nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oznacza to, że Burmistrz wskazując ww. rozporządzenie w podstawie prawnej swego zaświadczenia ocenił wszystkie przepisy zarówno §2, jak i §3. W swojej ocenie ekspert bezpodstawnie wskazał, że Burmistrz nie wypowiedział się co do §3 ust.2 pkt 2. Zaświadczenie jest dokumentem urzędowym potwierdzającym określony stan prawny lub faktyczny. Zaświadczenie jako dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości wobec czego inne organy i podmioty nie powinny kwestionować faktów lub stanów w nim stwierdzonych.

Dlatego, zdaniem strony, ekspert opiniujący projekt nie posiada kompetencji ustawowych do kwestionowania faktów i stanów zawartych w przedłożonych wraz z wnioskiem zaświadczeń i pism RDOŚ oraz Burmistrza. Strona zauważyła również, że jeżeli zapisy regulaminu konkursu czy załączników do regulaminu są sprzeczne z przepisami powszechnie obowiązującymi, to stosuje się wprost przepisy powszechnie obowiązujące. A zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami, przedmiotowy projekt nie wymaga dokumentów wskazywanych przez eksperta, co wykazały organy właściwe w tym zakresie.

IP nie uwzględniła protestu, podtrzymując ocenę w zakresie niespełnienia przez wniosek kryterium merytorycznego ogólnego nr 4. Jako przyczynę wskazano stwierdzenie, że projekt nie został przygotowany zgodnie z prawem dotyczącym ochrony środowiska i nie spełnia wymogów Listy sprawdzającej w zakresie OOŚ.

Organ powtórzył wcześniej zajęte stanowisko, zgodnie z którym zakres planowanej inwestycji kwalifikuje projekt do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał na §3 ust.1 pkt 46 rozporządzenia środowiskowego, w którym wymieniono stocznie produkcyjne lub remontowe, w związku z §3 ust.2 pkt 2 tego rozporządzenia. Powołał się także na definicję przedsięwzięcia zawartą w art.3 ust 1 pkt 13 ustawy środowiskowej i na tej podstawie stwierdził, że planowana inwestycja, pomimo, że nie stanowi zamierzenia budowlanego lub innej ingerencji w środowisko polegającej na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, to stanowi jednak stanowi rozbudowę już istniejącego przedsięwzięcia i tym samym istnieje dla niej obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej.

Dlatego, zgodnie z art.71 ust.2 ustawy środowiskowej inwestycja objęta wnioskiem wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

IP zauważyła, że z zaświadczenia Burmistrza z 30 sierpnia 2018 r. nie wynika, że organ ten dokonując kwalifikacji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających uzyskania decyzji środowiskowej, analizował fakt, że w ramach projektu objętego wnioskiem o dofinansowanie wnioskodawca poza zakupem instalacji, planuje także rozszerzenie prowadzonej produkcji, co właśnie stanowi podstawę kwalifikacji.

Organ wskazał na Instrukcję wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu ze środków EFRR Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014 - 2020 na etapie oceny i realizacji projektu, w której na stronie 52 i 53 jest mowa o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz o dokumentach z procedury uzyskania tej decyzji, wymienionych w Liście 2 lub Liście 3. Zatem strona powinna dołączyć do wniosku ww. albo decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach albo dokumenty z procedury uzyskania tej decyzji. Ze względu na niezłożenie przez stronę ww. dokumentacji, w ocenie organu także załącznik 2.1 - Formularz w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, nie został uzupełniony we właściwy sposób, czyli zgodnie ww. Instrukcją. Wątpliwość budzi także fakt, że wnioskodawca pomimo, utrzymywania, że przedmiotowy projekt nie zalicza się do przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w punkcie 3.1 zaznaczył, że przedmiotowy projekt kwalifikuje się do § 3 rozporządzenia środowiskowego.

Wskazał także organ na brak deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 oraz deklaracji właściwego organu odpowiedzialnego za gospodarkę wodną. Z załączonych dokumentów wynika, że w stanowiskach wyrażonych przez RDOŚ oraz Państwowe Gospodarstwo Wody Polskie, organy te odniosły się do planowanych w ramach projektu zakupów, natomiast nie wynika z nich, że analizowano kwalifikację projektu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko biorąc pod uwagę fakt, że poprzez realizację planowanych zakupów nastąpi rozszerzenie produkcji, a tym samym projekt stanowi rozbudowę już istniejącego przedsięwzięcia

Wskazując na Instrukcję wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie, organ zauważył, że z obowiązku przedkładania ww. Deklaracji wyłączeni zostają ci wnioskodawcy, którzy realizują projekty nieinfrastrukturalne (projekty zakupowe, szkoleniowe, edukacyjne, reklamowe, badawcze, które nie powodują ingerencji w środowisku oraz nie polegają na przekształceniu terenu lub zmianie jego wykorzystywania), przy czym nie dotyczy to zakupu sprzętu/maszyn/linii technologicznych wymienionych w §2 lub §3 rozporządzenia środowiskowego. Ponieważ zakres wnioskowanego projektu wskazuje na przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, załączniki 2.2 i 2.3 dla całego zakresu planowanego przedsięwzięcia były wymagane, a ich brak sprawia, że wniosek w zakresie przedłożonej dokumentacji środowiskowej nie jest kompletny.

Reasumując, brak pełnej dokumentacji środowiskowej uniemożliwił dokonanie oceny poprawności przeprowadzonej procedury oceny oddziaływania na środowisko. Dlatego nie było możliwe stwierdzenie, że projekt został przygotowany zgodnie z prawem dotyczącym ochrony środowiska, stwierdzenie, że projekt będzie miał pozytywny lub neutralny wpływ na zasadę horyzontalną UE - zrównoważony rozwój i dokonanie pozytywnej oceny wniosku o dofinansowanie.

Odmowę uwzględnienia protestu strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

W skardze zażądano stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zażądano także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej ocenie zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie §3 ust.1 pkt 46 oraz §3 ust.2 pkt 2 rozporządzenia środowiskowego w związku z art.3 ust.1 pkt 13 ustawy środowiskowej oraz art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny merytorycznej złożonego wniosku, polegającej na przyjęciu, że zgłoszone do dofinansowania przedsięwzięcie należy zaliczać do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz że zgłoszone do dofinansowania przedsięwzięcie stanowi rozbudowę istniejącego przedsięwzięcia. Zarzucono także naruszenie art.71 ust.2 ustawy środowiskowej poprzez uznanie, że przedsięwzięcie zgłoszone do dofinansowania kwalifikuje się do przeprowadzenia procedury związanej z uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazano także na naruszenie art.37 ust.5 ustawy wdrożeniowej poprzez wymaganie od wnioskodawcy dokumentów, które w ocenie właściwych i merytorycznych organów nie są niezbędne w procesie zaplanowanego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu skargi powtórzono dotychczasową argumentację, a ponadto wskazano, że organ bezpodstawnie kwalifikuje planowane przez skarżącego przedsięwzięcie jako objęte przepisami §3 ust.1 pkt 46 i §3 ust.2 pkt 2 rozporządzenia środowiskowego, bowiem pomija fakt, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie nie mieści się w definicji rozbudowy przedsięwzięcia zawartej w art.3 ust.6 ustawy Prawo budowlane w związku z art.3 pkt 1,2,3,4 oraz art.3 ust.1 pkt 13 ustawy środowiskowej.

Powołując się na Zbiór interpretacji przepisów dotyczących rozporządzenia środowiskowego z lat 2010-2014 w zakresie gospodarki odpadami i ściekami, rolnictwa, leśnictwa i akwakultury, turystyki i wypoczynku i innych przedsięwzięć oraz kwalifikacji zmian przedsięwzięć, opracowanych w Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz na przepisy ustawy Prawo budowlane - skarżący wyjaśnił znaczenie pojęć: "przebudowa", "rozbudowa", "nadbudowa", "montaż". Na tej podstawie, zdaniem skarżącego, należy przyjąć, że §3 ust.2 pkt 2 rozporządzenia środowiskowego ujmuje rozbudowę istniejącego przedsięwzięcia jako zamierzenia budowlanego w ramach istniejącego obiektu budowlanego (stoczni produkcyjnej). Skarżący podkreślił, że RDOŚ i Burmistrz jako właściwe do tego organy w sposób prawidłowy oceniły planowany projekt jako niewymagający uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt polega na stworzeniu nowej jednostki żaglowej, ma charakter nieinfrastrukturalny i polega na zakupie środków trwałych, wartości materialnych i prawnych, wobec czego nie kwalifikuje do §3 rozporządzenia środowiskowego. Dzięki projektowi firma ulepszy i zmodernizuje posiadane zaplecze. Zakupiony sprzęt zostanie umiejscowiony w istniejącej stoczni. Firma nie dokona rozbudowy tzn. nie zmieni charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego (stoczni produkcyjnej) takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Z pisma RDOŚ wynika, że uznał przedmiotowy projekt za nie związany z zamierzeniem budowlanym lub inną ingerencją w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, wobec czego nie on wymaga uzyskania deklaracji. Dlatego skarżący nie musiał wskazywać, że przeanalizował §3 rozporządzenia środowiskowego dotyczącego przedsięwzięć będących zamierzeniem budowlanym lub inną ingerencją w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu. Tak samo planowany projekt ocenił Burmistrz, wobec czego skarżący nie miał ustawowego obowiązku sięgać do przepisów ww. rozporządzenia i oceniać projekt pod kątem §3 ust.2 pkt 2 rozporządzenia środowiskowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zasady postępowania, obowiązujące organ podczas rozpatrywania wniosków o dofinansowanie projektów określone zostały w ustawie wdrożeniowej, tj. ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1431).

Z art.61 ust.8 tej ustawy wynika, że sąd może uwzględnić skargę w wypadku stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. W postępowaniu sądowym badane jest, czy został zachowany tryb postępowania określony przepisami prawa i kryteriami wyboru projektów zawartymi w przepisach i stosownych regulaminach konkursowych. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, sąd bada, czy miały one wpływ na wynik oceny.

W art.37 ust.1 ustawy wdrożeniowej zawarte są wiążące organ zasady wyboru projektów, nakazujące dokonywanie oceny w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zgodnie z art.37 ust.5 ustawy wdrożeniowej, Instytucja może wymagać od wnioskodawcy wyłącznie informacji i dokumentów niezbędnych do oceny wyboru projektów.

Rolą sądu jest dokonanie oceny, czy organ przeprowadził wybór projektu z poszanowaniem ww. zasad. Dodać przy tym należy, iż rozpatrując skargę wniesioną na negatywną ocenę projektu, sąd administracyjny powinien badać zasadność oceny projektu, czyli sięgać do argumentacji, na podstawie której projekt został oceniony. Należy wszakże zaznaczyć, że kontrola sądu administracyjnego przeprowadzana w tym zakresie, powinna zmierzać do oceny, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy, czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z regulaminu konkursu. Bowiem sądowa kontrola legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona. Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu, dokonanej przez ekspertów, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz uprawniony jest do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy wdrożeniowej, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., II GSK 2249/13, CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że sąd nie jest kolejną, trzecią instancją badającą poprawność wniosku, lecz dokonuje kontroli prawidłowości oceny działania organu. Może zaś sąd stwierdzić, czy ocena wniosku dokonana w ramach przeprowadzonego konkursu, dokonana została w sposób zgodny z obowiązującą organ procedurą.

Mając na względzie powyższe założenia, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie ocena wniosku dokonana została z naruszeniem powyższych zasad.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy na etapie oceny merytorycznej były podstawy do wykluczenia projektu skarżącego z dalszej procedury wyboru projektu, w oparciu o zastosowane kryterium oceny. Przypomnieć należy, że IP uznała, że projekt nie spełnia kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 4 "Zgodność projektu z politykami horyzontalnymi UE – zrównoważony rozwój", ponieważ nie został przygotowany zgodnie z prawem dot. ochrony środowiska oraz nie spełnia wymogów Listy sprawdzającej w zakresie oceny oddziaływania na środowisko. Skarżący zarzuca organowi, że niesłusznie ocenił w ramach tego kryterium, iż nie zostało ono spełnione z uwagi na niezałączenie do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000, które to dokumenty, zdaniem strony, nie były wymagana z uwagi na to, że projekt nie obejmował przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz dlatego, że właściwe organy stwierdziły brak podstaw do wydania żądanych dokumentów.

Kryteria wyboru projektów w konkursie nr "[...]" w ramach RPO Województwa na lata 2014-2020 Oś priorytetowa 1 – Inteligentna gospodarka, Działanie 1.4 Nowe modele biznesowe i ekspansja, Poddziałanie 1.4.4 Internacjonalizacja MŚP, a także szczegółowe zasady postępowania zostały określone w Regulaminie konkursu. Regulamin ten znajduje się w aktach sprawy (K-57) wraz z załącznikami nr 8 (wzór karty oceny kryteriów merytorycznych ogólnych obligatoryjnych i specyficznych obligatoryjnych wyboru projektów K-86), nr 9 - wzór Listy sprawdzającej do weryfikacji ww. kryteriów (K-88) wraz z listą sprawdzającą w zakresie ocen oddziaływania na środowisko (K-90). W aktach sprawy znajduje się także załącznik nr 3 do Regulaminu, tj. Instrukcja wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu (K-68). Wynika z niej (str.8-9), że deklarację organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000, czyli Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, należy złożyć w przypadku ubiegania się o dofinansowanie projektów infrastrukturalnych. Z obowiązku tego wyłączeni zostali wnioskodawcy realizujący m. in. projekty nieinfrastrukturalne zakupowe, przy czym nie dotyczy to zakupu sprzętu, maszyn, linii technologicznych wymienionych w §2 lub §3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Wskazano, że wzór deklaracji jest załącznikiem do Instrukcji.

Ponadto na żądanie Sądu przedłożono wypełnione karty oceny projektu potwierdzone za zgodność z oryginałem (K-103-147) oraz kopię złożonego przez stronę do RDOŚ wniosku o wydanie deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 (K-172-174). Sąd wziął także pod uwagę pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia 29 sierpnia 2018 r. oraz Burmistrza z dnia 30 sierpnia 2018 r. (bez numeru, akta przedłożone przez stronę wraz ze skargą) wraz z poprzedzającymi je wnioskami skarżącego z dnia 24 sierpnia 2018 r. (K-172-174).

W ocenie Sądu analiza treści postanowień Regulaminu i pozostałych wymienionych wyżej dokumentów, prowadzi do wniosku, że IP dokonała oceny wniosku z naruszeniem trybu postępowania wyznaczonego ww. Regulaminem. Akt ten ustala zasady postępowania podczas przygotowania i złożenia wniosku, obowiązujące zarówno wnioskodawcę, jak i organ.

Sposób postępowania skarżącego był zgodny z Regulaminem konkursu. Skarżący wystąpił, tak, jak wynika to z Regulaminu, do RDOŚ oraz do Burmistrza o wydanie stosownych dokumentów, tj. deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. We wnioskach o wydanie tych dokumentów wyjaśnił, że ubiega się o dofinansowanie do projektu pn. "Internacjonalizacja działalności stoczni jachtowej", przedstawił opis przedsięwzięcia oraz przedłożył Informację o przeprowadzonej ocenie oddziaływania na środowisko, mapę sytuacyjną z lokalizacją projektu. We wniosku do Burmistrza o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach projektu przedstawiono opis projektu i podano jego zakres rzeczowy.

W odpowiedzi na wniosek RDOŚ w piśmie z dnia 29 sierpnia 2018 r. stwierdził, że nie ma potrzeby uzyskania deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 z uwagi na to, że projekt nie jest związany z zamierzeniem budowlanym lub inną ingerencją w środowisko, polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu. Z kolei Burmistrz w zaświadczeniu z dnia 30 sierpnia 2018 r. stwierdził brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia przedstawionego we wniosku, tj. projektu pn. "Internacjonalizacja działalności stoczni jachtowej"

Zatem złożone przez skarżącego wnioski zostały rozpatrzone przez ww. organy w taki sposób, że uznały one, iż opisane we wnioskach przedsięwzięcie – zdaniem tych organów - nie wymaga wydania przez te organy odpowiednio: deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Skoro skarżący postąpił zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku, czyli zgodnie z przygotowanym przez Instytucję Regulaminem konkursu, to w ocenie Sądu uczynił wszystko, do czego zobowiązywał go Regulamin i w tej sytuacji nie można czynić mu zarzutu, że wniosek o dofinansowanie był niekompletny. Właściwe i kompetentne organy stwierdziły, że przedsięwzięcie planowane we wniosku nie wymaga ani wydania deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000, ani decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie miała więc Instytucja podstaw do uznania, że dokumenty "środowiskowe" nie zostały dołączone do wniosku, tak, jak nakazuje Regulamin. Rację ma strona skarżąca, twierdząc, że skoro właściwe, kompetentne organy zaświadczyły o braku takiej konieczności, mając przy tym na uwadze rodzaj wnioskowanego przedsięwzięcia, to organ powinien przyjąć, że dla analizowanego przedsięwzięcia wydanie ww. dokumentów jest zbędne. Dlatego nie podziela Sąd stanowiska Instytucji w kwestii konieczności dołączenia do wniosku o dofinansowanie ww. dokumentacji środowiskowej, w oparciu o §8 ust.1 i 4 Regulaminu konkursu, zgodnie z którym wniosek należy wypełnić zgodnie z "Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu" oraz zgodnie z "Instrukcją wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu". Bowiem w rozpatrywanej sprawie skarżący postąpił zgodnie z zasadami określonymi w ww. akcie.

Dlatego, w ocenie Sądu, naruszony został art.37 ust.5 ustawy wdrożeniowej, mówiący, że Instytucja może wymagać od wnioskodawcy wyłącznie informacji i dokumentów niezbędnych do oceny wyboru projektów.

W konsekwencji Sąd uznał skargę za zasadną i na podstawie art.61 ust.8 ustawy wdrożeniowej uznał, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.

Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę ocenę prawną zawartą w wyroku, w szczególności zaś to, że wniosek o dofinansowanie złożony został, w części dotyczącej deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z wymogami wynikającymi z Regulaminu konkursu.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art.200 ppsa. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł.