Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1272/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2019 roku sprawy ze skargi T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adw. B. O. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę [...] ([...]) złotych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] Prezydent M. [...] orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy kat. B T. C. (dokument nr [...], druk nr: [...]).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie we [...] uznał, iż T. C. uchyla się od przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego; złożony został na Komisariacie P. w Z. wniosek o ściganie dłużnika za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz do Prezydenta M. [...] wniosek o zatrzymanie prawa jazdy. Wobec przedstawionych okoliczności Prezydent M. [...], działając na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia [...] września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r., Nr 1, poz. 7 ze zm.) orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy.

Na skutek złożonego przez T. C. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2010 r., sygn. akt: SKO-1200/10 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Następnie wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. T. C. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...] września 2010 r., znak: [...].

W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że został pozbawiony prawa do obrony, co skutkuje nieważnością decyzji, a ponadto jego zdaniem brak jest podstaw do zatrzymania prawa jazdy, zwłaszcza po upływie ośmiu lat od dnia wydania decyzji, co do której nie ma żadnej informacji, aby była wydana. T. C. wniósł o unieważnienie decyzji i o zaniechanie nękania.

W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. wnioskodawca oświadczył ponadto, że jest osobą pozbawioną wolności, jest ojcem siedmiorga dzieci i nie jest w stanie zarobić na alimenty. Pozostaje częściowo niezdolny do pracy (orzeczenie ZUS), a posiadane prawo jazdy jest dla niego wielkim atutem przy podejmowaniu prac dorywczych, z których robi prezenty dzieciom, natomiast strata dokumentu może pogorszyć jego bardzo dobre kontakty z dziećmi.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] w sprawie zatrzymania T. C. prawa jazdy kat. B.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że kwestionowanej decyzji z dnia [...] września 2010 r. o zatrzymaniu prawa jazdy, nie można zarzucić wady kwalifikowanej uzasadniającej stwierdzenie jej nieważności. W szczególności, nie zachodzi przypadek wydania decyzji bez podstawy prawnej, gdyż rozstrzygnięcie znajdowało podstawę prawną w art. 5 ust 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r., Nr 1, poz. 7 ze zm.).

Kolegium nie stwierdziło także, by decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy było uwarunkowane złożeniem wniosku w tym przedmiocie przez organ właściwy dłużnika (w tym przypadku MOPR [...]), w sytuacji gdy organ ten ustalił, że dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił wskazanych w przepisie czynności. Poza wnioskiem o zatrzymanie prawa jazdy ten sam organ i wobec tych samych okoliczności faktycznych złożył też wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 kk.

Odnośnie zaś ewentualnego naruszenia przepisów proceduralnych, w tym zarzutu naruszenia prawa do obrony, to w ocenie Kolegium w sprawie administracyjnej może być on rozpatrywany w kontekście zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 Kpa), jednak analiza akt sprawy nie pozwoliła uznać skuteczności tego zarzutu. W szczególności, organ wydający kwestionowaną decyzję z [...].09.2010 r., po otrzymaniu wniosku o zatrzymanie prawa jazdy, skierował do strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania w tej sprawie (zawiadomienie z [...] maja 2010 r.). Poinformowano w nim stronę o wynikającym z art. 10 § 1 Kpa prawie zapoznania się z aktami. Zawiadomienie doręczono w dn. [...].05.2010 r. w trybie doręczenia zastępczego pełnoletniemu domownikowi (wujkowi adresata). Kolejno, pismem z [...] sierpnia 2010 r. T. C., na podstawie art. 10 § 1 Kpa, został zawiadomiony o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz możliwości złożenia ewentualnych pisemnych wyjaśnień dokumentów. Zawiadomienie to strona odebrała osobiście w dn. [...] sierpnia 2010 r. Akta nie wskazują, by strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień, o których została powiadomiona. Decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy T. C. odebrał zaś osobiście w dniu [...] października 2010 r., w następstwie czego złożył zresztą odwołanie.

Organ podkreślił, że badanie pod kątem wystąpienia wad kwalifikowanych, nie może wykraczać poza przedstawioną wyżej analizę przepisów i stanu faktycznego na dzień, w którym decyzja zapadła, tymczasem strona zakwestionowała we wniosku także sam fakt późniejszego zatrzymania prawa jazdy, po ośmiu latach od wydania decyzji, co jednak wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T. C. wskazał, że w dniu [...] maja 2010 r., w ramach doręczenia zastępczego, pismo doręczono jego wujkowi, z którym był skonfliktowany, a który nie przekazał mu pisma, co uniemożliwiło mu podjęcie jakichkolwiek działań. Odnosząc się do okoliczności niezłożenia oświadczenia majątkowego wnioskodawca wskazał, że nie przypomina sobie, aby ktoś wzywał go do złożenia takiego oświadczenia lub przesłał mu dokumenty do wypełnienia. Gdyby to zrobiono, wywiązałby się z ciążącego na nim obowiązku. Wskazał ponadto, że nikt nie zapytał jego dzieci, czy chciałyby wszczęcia takiej procedury przeciwko ojcu.

Wnioskodawca podkreślił, że jest rencistą, a wypłacane świadczenie podlega egzekucji komorniczej, stąd też zmuszony jest do wykonywania dorywczych prac, do których potrzebne jest mu prawo jazdy. W jego ocenie prawo jazdy zatrzymano bez uzasadnionej przyczyny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podtrzymało swoją argumentację uprzednio przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując, iż podstawę materialnoprawną wydania decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...].09.2010 r., znak: [...] stanowił art. 5 ust. 5 ustawy z dnia [...] września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w związku z czym nie sposób przyjąć, iż została ona wydana bez podstawy prawnej.

Kolegium nie stwierdziło także, by decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy było uwarunkowane złożeniem wniosku w tym przedmiocie przez organ właściwy dłużnika (w tym przypadku MOPR [...]), w sytuacji gdy organ ten ustalił, że dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił wskazanych w przepisie czynności. Poza wnioskiem o zatrzymanie prawa jazdy ten sam organ i wobec tych samych okoliczności faktycznych złożył też wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 kk.

Odnosząc się kolejno do okoliczności podniesionych przez T. C. w treści wniosku o stwierdzenie nieważności Prezydenta M. [...] z dnia [...].09.2010 r. oraz w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, do których nie odniesiono się we wcześniejszej części uzasadnienia przedmiotowej decyzji, Kolegium zauważyło, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw prawnych dla uznania, że T. C. został pozbawiony prawa do obrony w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta M. [...] z dnia [...].09.2010 r. oraz nie miał informacji o wydaniu powołanej decyzji. Ponownie Kolegium przytoczyło argumentację wskazującą, iż organ wydający kwestionowaną decyzję z [...].09.2010 r., po otrzymaniu wniosku o zatrzymanie prawa jazdy, skierował do strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania w tej sprawie (zawiadomienie z [...] maja 2010 r.). Poinformowano w nim stronę o wynikającym z art. 10 § 1 Kpa prawie zapoznania się z aktami. Zawiadomienie doręczono w dn. [...].05.2010 r. w trybie doręczenia zastępczego pełnoletniemu domownikowi (wujkowi adresata). Kolejno, pismem z [...] sierpnia 2010 r. T. C., na podstawie art. 10 § 1 Kpa, został zawiadomiony o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz możliwości złożenia ewentualnych pisemnych wyjaśnień dokumentów. Zawiadomienie to strona odebrała osobiście w dniu [...] sierpnia 2010 r., przy czym okoliczność, iż pismo to nie zostało przekazane adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel., Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el.2016) i nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że T. C. złożył odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia [...] października 2010 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z czego wynika, że w żaden sposób nie uniemożliwiono wnioskodawcy czynnego udziału w postępowaniu.

Przy wydaniu powołanej decyzji, w ocenie Kolegium nie wystąpiły również inne przesłanki warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji określone w treści art. 156 § 1 K.p.a., bowiem decyzja Prezydenta M. [...] z dnia [...].09.2010 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Na mocy art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Z kolei na mocy art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 995 ze zm.) funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje: 1) rada miasta; 2) prezydent miasta. Tym samym w miastach na prawach powiatu, do których zalicza się [...], funkcję starosty sprawuje prezydent miasta.

W dalszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że decyzja nie została wydana została bez podstawy prawnej, ponieważ podstawę prawną przedmiotowej decyzji stanowił art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Decyzja nie dotyczy również sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, a co więcej nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Nie ulega wątpliwości, że stroną w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta M. [...] z dnia [...].09.2010 r. był T. C., do którego skierowano powołaną decyzję. Powołana decyzja nie była również niewykonalna w dniu jej wydania, a w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. W ocenie Kolegium nie zawiera również wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Odnosząc się do zakwestionowanej przez wnioskodawcę okoliczności zatrzymania prawa jazdy po ośmiu latach od dnia wydania decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...].09.2010 r., Kolegium zauważyło, że powołana kwestia nie stanowi przedmiotu orzekania w niniejszej sprawie.

W skardze do Sądu T. C. wniósł o zmianę decyzji Kolegium i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że muszą być łącznie spełnione określone przesłanki, aby ośrodek opieki społecznej mógł złożyć wniosek o zatrzymanie prawa jazdy, a jego zdaniem w spornej sprawie żadna z nich nie zaistniała.

Skarżący oświadczył, że nie unikał wywiadu alimentacyjnego, a poza tym przebywa na rencie i nie ma możliwości odmowy rejestracji, czy też pracy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego.

Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] o zatrzymaniu prawa jazdy kat. B T. C. (dokument nr [...], druk nr: [...].

W pierwszej kolejności należy podnieść, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. W związku z powyższym celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego, "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 20 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1056/10 - dostępne na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1521/10, CBOSA).

Przez pojęcie decyzji wydanej bez podstawy prawnej rozumie się zaś decyzję, która została wydana w sytuacji, gdy brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że w piśmie zawierającym wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...].09.2010 r. wnioskodawca nie powołał się wprost na jakąkolwiek przesłankę stwierdzenia nieważności wymienioną w treści art. 156 § 1 k.p.a. Jednakże wskazane we wniosku okoliczności tj. że przy wydaniu ww. decyzji wnioskodawcę pozbawiono prawa do obrony, a ponadto brak było podstaw prawnych do zatrzymania prawa jazdy – prawidłowo zostały zakwalifikowane przez Kolegium, które rozpatrywało je pod kątem rażącego naruszenia prawa, czyli zaistnienia przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Bezspornie przyznać należy, iż podstawę materialnoprawną wydania decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...].09.2010 r., [...] stanowił art. 5 ust. 5 ustawy z dnia [...] września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zgodnie z którym, na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Powołany ust. 3 stanowi, że w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił:

. złożenia oświadczenia majątkowego,

. zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy,

. bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych,

- organ właściwy dłużnika składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz.553, z pózn. zm.) oraz kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie we [...] wezwał T. C. do osobistego stawiennictwa w siedzibie urzędu celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego. Wezwanie skierowane zostało do skarżącego przesyłką poleconą na adres ul. [...], [...] [...]. Z adnotacji umieszczonej na kopercie wynika, że przesyłki nie podjęto w terminie, stąd też została ona zwrócona do nadawcy, co w świetle art. 44 K.p.a. pozwoliło organowi administracji na słuszne przyjęcie, iż doręczenie skarżącemu pisma wzywającego do osobistego stawiennictwa w siedzibie urzędu celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego zostało skutecznie dokonane.

Uchylanie się od przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego skutkowało obligatoryjnym podjęciem stosownych działań przewidzianych przez prawo: Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie we [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. wystąpił do Komisariatu P. w Z. z wnioskiem o ściganie za przestępstwo określone

w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz.553 z pózn. zm.) oraz pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. skierował do Prezydenta M.

[...] o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego – T. C.. Okoliczności te wskazują na to, że wypełnione zostały przesłanki określone w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia [...] września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, uprawniające i obligujące starostę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy T. C.. Nie wystąpiła więc w tym przypadku okoliczność rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego.

W ocenie Sądu prawidłowe i logiczne są ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż skarżący nie został pozbawiony prawa do obrony w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta M. [...] z dnia [...].09.2010 r., przy czym pozbawione uzasadnienia są insynuacje skarżącego jakoby nie miał informacji o wydaniu powołanej decyzji. Przeczy temu materiał dowodowy zebrany w sprawie, z którego wynika, iż pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. zawiadomiono skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zarówno to pismo, jak również decyzja z dnia [...].09.2010 r. wysłane zostały na adres skarżącego - ul. [...], [...] [...]. Odbiór pisma z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz decyzji adresat potwierdził osobiście. Zgodnie z adnotacją na "potwierdzeniu odbioru" pisma z dnia [...] maja 2010 r. zostało ono doręczone dorosłemu domownikowi adresata – wujkowi, jednak okoliczność, że pismo to nie zostało przekazane adresatowi osobiście, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia i nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. Z przepisów prawa nie wynika obowiązek doręczenia skarżącemu decyzji w sposób faktyczny – "bezpośrednio do rąk", ale jedynie zgodnie z obowiązującym prawem – na adres przez niego wskazany.

Ponadto słusznie Kolegium zauważyło, że skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia [...].09.2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co również potwierdza, że w żaden sposób nie uniemożliwiono stronie czynnego udziału w postępowaniu.

Gdyby nawet przyjąć, że doręczenie decyzji z dnia [...] września 2010 r., o zatrzymaniu prawa jazdy było wadliwe, to stanowiłoby to ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższa kwestia nie ma jednak znaczenia w niniejszym postępowaniu, gdyż okolicznością bezsporną jest, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy została odebrana przez skarżącego osobiście, a potem została przez niego zaskarżona.

W przedmiotowej sprawie Kolegium prawidłowo ustaliło również, że nie zaszła żadna z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 3 – 7 k.p.a., co znajduje oparcie w materiale dowodowym i jest uzasadnione. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), gdyż organem właściwym do przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy jest starosta. Ponadto brak jest podstaw do twierdzenia, iż rozstrzygnięcie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Kwestowane rozstrzygnięcie zostało również skierowane prawidłowo do podmiotu będącego stroną w sprawie, a zatem nie jest także dotknięte wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. jak również nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy samego prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.).

Reasumując wskazać należy, że okolicznością bezsporną w sprawie jest, że wypełnione zostały przesłanki określone w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, uprawniające i obligujące starostę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, a brak występowania kwalifikowanych wad decyzji określonych przepisem art. 156 § 1 pkt 1- 7 K.p.a. determinuje konieczność stwierdzenia, że decyzja z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] o zatrzymaniu prawa jazdy była pozbawiona jakiejkolwiek rażącej wadliwości prawnej.

W tej sytuacji, uwzględniając obowiązujące przepisy oraz argumentację skargi Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 2010 r., wydało decyzję niezgodną z prawem.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku o oddaleniu skargi.

O przyznaniu adwokatowi kwoty 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na postawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016 r., poz. 1714 ze zm.).