Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 296/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus del.sędzia WSA Joanna Wierchowicz ( spr ) Protokolant referent - stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2005 r sprawy ze skargi G.D. na postanowienie Kuratora Oświaty z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie o nadanie stopnia awansu zawodowego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Kuratora Oświaty na rzecz skarżącej G.D. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ J.Wierchowicz /-/ P.Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus JFS


UZASADNIENIE

Starosta decyzją nr [...] z dnia [...] – aktem nadania stopnia awansu zawodowego- nadał Skarżącej G.D. stopień nauczyciela mianowanego z dniem 1 września 2002r. Decyzja zawierała pouczenie o sposobie i terminie odwołania się od niej.

Pismem z 9 września 2002r. Starosta poinformował Kuratora Oświaty o wydaniu p. G.D. aktu nadania i poprosił o zajęcie stanowiska w sprawie orzeczenia wysokości należnego jej odszkodowania.

G.D. pismem z dnia 10 września 2002r. na którym widnieje prezentata Starostwa Powiatowego z 12 września 2002r. zwróciła się do Kuratora Oświaty wnosząc o uznanie jej kwalifikacji nauczyciela mianowanego z dniem 1.09.1987r. W uzasadnieniu wskazała, że stopień nauczyciela mianowanego zdobyła w dniu 1 września 1987 , że jej kwalifikacje nauczyciela mianowanego, po wejściu w życie znowelizowanej ustawy Karta Nauczyciela tj. z dniem 6 kwietnia 2000r., zostały cofnięte przez Starostę Powiatowego, co było równoznaczne z otrzymaniem uposażenia nauczyciela kontraktowego. Nadto dodała, że w wyniku zaskarżenia decyzji Kuratorium Oświaty-Delegatury, Naczelny Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzje obu instancji w związku z czym, w dniu 30 sierpnia 2002r. została ponownie nauczycielem mianowanym, jednakże Starosta odmówił wyrównania jej zaległych świadczeń wstecz.

W odpowiedzi Kurator Oświaty pismem z dnia 17 września 2002r. poinformował Skarżącą, że zgodnie z art. 39 ust. 1 Karty Nauczyciela zmiana wysokości wynagrodzenia w czasie trwania stosunku pracy w związku z uzyskaniem kolejnego stopnia awansu zawodowego następuje z dniem pierwszym najbliższego miesiąca kalendarzowego, a zatem nie widzi podstaw do ubiegania się o świadczenia za okres poprzedzający wydanie decyzji przez Starostę.

W dniu 17 grudnia 2002r. G.D. wniosła do Starosty odwołanie od jego decyzji z dnia [...] żądając ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej aktu nadania awansu zawodowego oraz podając, że źle zinterpretowała wykładnię prawną i odwołała się do Kuratora Oświaty, a po jego odpowiedzi skierowała sprawę do Sądu Pracy, gdzie poinformowano ją, iż powinna dochodzić swoich praw na drodze postępowania administracyjnego.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]Kurator Oświaty, z powołaniem się na przepis art. 134 kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od aktu nadania stopnia awansu zawodowego.

Powyższe rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi , której dotyczy orzeczenie będące przedmiotem niniejszego uzasadnienia. W skardze G.D. zarzuciła , że jej pismo z dnia 10 września 2002r. skierowane do Kuratora Oświaty, było w istocie odwołaniem i jako takie winno zostać rozstrzygnięte aktem administracyjnym. Ponadto zarzuciła, że .postanowienie to zostało wydane z naruszeniem art. 9 kpa oraz art. 134 kpa gdyż , jak twierdzi, nie zawiera stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Organ wniósł o odrzucenie skargi zarzucając , że Skarżąca nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Skarga jest zasadna. Ma rację skarżąca wywodząc, że jej pismo skierowane do Kuratora Oświaty datowane 10 września 2002r. było w istocie swej odwołaniem, choć tak nie zostało zatytułowane. Z pisma tego wynikało jednoznacznie, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przyjęta w artykule 128 kodeksu postępowania administracyjnego zasada odformalizowania odwołania, dopuszcza każde sformułowanie, z którego wynika, że strona jest niezadowolona z decyzji. Skarżąca dokładnie sprecyzowała jakie ma roszczenia, a ponadto załączyła dokumenty : akt mianowania z 1.09.1987 r., wyrok NSA oraz akt mianowania z 30 sierpnia 2002r. I właśnie ta merytoryczna treść jej pisma przesądziła o tym że mamy do czynienia z odwołaniem. Skarżąca ponadto wysłała to pismo do wiadomości Starosty Powiatowego. Nie mogło być więc żadnych wątpliwości , że strona jest niezadowolona z decyzji i że jest to odwołanie. Znamienne jest również to, że wniosła je za pośrednictwem Starosty, o czym świadczy prezentata tego Urzędu na jej piśmie, choć formalnie nie zaadresowała odwołania :"za pośrednictwem Starosty". Nie ulega też wątpliwości, że wniosła je w terminie, bowiem pieczęć Starosty wskazuje na dzień 12 września 2002r., a odbiór decyzji (aktu nadania) Skarżąca pokwitowała w dniu 2 września 2002r. na samym akcie. W tej sytuacji Kurator Oświaty winien zastosować się do treści art. 56§2 zgodnie z którym, podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.

Ma również rację Skarżąca twierdząc, że Kurator Oświaty winien rozstrzygnąć jej zarzuty w formie decyzji z pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Nie czyniąc tego dopuścił się rażącego naruszenia przepisów wskazanych wyżej. Okoliczności sprawy wskazują wręcz na nasilenie złej woli organu orzekającego w sprawie lub słabą znajomość procedury administracyjnej. W tej sytuacji należy uznać, że działania Kuratora Oświaty zniweczyły konstytucyjnie zagwarantowane Skarżącej prawo do dwuinstancyjnego toku postępowania w sprawie.

W świetle powyższych rozważań oczywiście bezzasadny jest zarzut organu II instancji o braku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skoro, jak wyżej wykazano, Skarżąca wniosła odwołanie od orzeczenia I instancji w terminie, wniosek taki byłby całkowicie bezprzedmiotowy, a pouczenie o nim skarżącej wprowadzałoby ją w błąd.

Waga uchybień organu II instancji miała, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, istotny wpływ na jego rozstrzygnięcie sprawy i w związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c usta

wy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153,poz. 1271 z późn. zm.) uchylił zaskarżone orzeczenie.

/-/ J.Wierchowicz /-/ P.Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus

jfs