Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 918/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 53, art. 54, art. 56
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 64 § 2, art. 104, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Działając na wniosek pełnomocnika B, Wójt Gminy L., decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] – działając na podstawie art. 50 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej w skrócie: "u.p.z.p.") i na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "K.p.a.") – ustalił warunki lokalizacji dla planowanej inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV C. Wschód-C. ZPP, na terenie działki oznaczonej geodezyjnie nr [...], położonej w obrębie miejscowości D., Gmina L.

Od powyższej decyzji, odwołanie wniósł A, właściciel działki oznaczonej geodezyjnie nr [...]. Zarzucił organowi bezpodstawne zaliczenie planowanej inwestycji jako spełniającej przesłanki inwestycji celu publicznego, przez co naruszony został art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej w skrócie: "u.g.n."). Nadto podniósł, iż planowana lokalizacja inwestycji m.in. na działce nr [...] w sposób wskazany na mapach, narusza jego prawo własności i uniemożliwi w przyszłości realizację własnych celów inwestycyjnych. Jednocześnie zaproponował inny przebieg ww. inwestycji liniowej, co pozwoli na bezkolizyjne realizowanie jego zamierzeń.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 i 4, art. 52 ust. 2, art. 53 ust. 1, 2, 3 i 4 i 6, art. 54 i art. 56 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności stwierdził, że planowana inwestycja stanowi niewątpliwie inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., co wynika bezpośrednio z akt sprawy.

Dalej Kolegium stwierdziło, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek złożony przez inwestora – zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 52 ust. 2 u.p.z.p., do wniosku dołączono decyzję nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji ww. przedsięwzięcia. Przebieg postępowania był zgodny z przepisami w tym zakresie – organ dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, sporządzenie projektu decyzji powierzył osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego architektów, właściwie dokonał uzgodnień, określił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, wymagań dotyczących ochrony osób trzecich. Zarówno inwestor, jak i właściciel nieruchomości nr [...] w D., o czynnościach podejmowanych w toku postępowaniu zostali powiadamiani pisemnie, natomiast pozostałe strony tegoż postępowania - poprzez obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy w L.

Odnośnie zarzutu nadmiernej ingerencji w prawo własności odwołującego Kolegium wskazało, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Decyzja taka nie przesądza zatem o prawie do rozpoczęcia budowy, którą można rozpocząć dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydawanej jedynie temu inwestorowi który m.in. wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

A nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i pismem z dnia [...] lipca 2014 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Zdaniem skarżącego decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów, albowiem w myśl przepisów prawa modernizacja spornej linii nie jest inwestycją celu publicznego, której lokalizacja może być ustalona w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem skarżącego, inwestor powołujący się na cel publiczny powinien udowodnić, że realizacja celu nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego – indywidualnego lub grupowego, a tego w tym przypadku nie uczynił.

Skarżący zwrócił zatem uwagę, że odbiorcą energii elektrycznej przesyłanej tą siecią 110 kV jest prywatny przedsiębiorca pod nazwą D w C. Natomiast przedmiotowa linia WN 110 kV ma za zadanie dostarczyć energię elektryczną w celach zdecydowanie handlowych od jednego przedsiębiorcy do drugiego. Nie ma zatem charakteru publicznego, a zdecydowanie indywidualny i nawet nie grupowy dla wąskiej grupy odbiorców.

Zdaniem skarżącego, Kolegium bezpodstawnie i jednostronnie przyjęło za oświadczeniem wnioskodawcy B iż inwestycja ta spełnia warunki inwestycji celu publicznego co jest niezgodne z prawdą i stosownymi przepisami. Ponadto Kolegium bezpodstawnie przyjęło, iż inwestycja ta nie będzie wywierała negatywnego wpływu na warunki panujące na działce nr [...] pod adresem D. ul. [...], która jest już uzbrojona w media w postaci wody i energii elektrycznej albowiem tereny te są przeznaczone pod zabudowę budynkami mieszkalnymi i usługowymi zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy w L. z dnia [...] kwietnia 2000 roku z późn., zmianami, a Skarżący przystąpił już do realizowania zamierzenia inwestycyjnego na swojej działce o charakterze budynku mieszkalnego z funkcją gospodarstwa agroturystycznego. Lokalizacja linii WN 110 kV w takim stanie uniemożliwi realizację tego zamierzenia co jest ewidentnym naruszeniem interesu prawnego i całkowicie zburzy plany inwestycyjne skarżącego.

Kolejnym pismem z dnia [...] lipca 2014 r., zatytułowanym jako "skarga", A ponownie wystosował – tym razem bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – argumenty przytoczone wcześniej w skardze z dnia [...] lipca 2014 r. Do tego pisma skarżący załączył ponadto szereg dokumentów dotyczących przebiegu postępowania administracyjnego w sprawie poddanej kontroli sądowej.

W odpowiedzi na skargę A, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem procesowym z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący ustosunkował się do powyższej odpowiedzi na skargę. Podniósł, że: (1) nie przedstawiono żadnych dokumentów na poparcie stanowiska, że sporna linia elektroenergetyczna jest w złym stanie technicznym; (2) sporna linia elektroenergetyczna spełnia komercyjny charakter zasilania w energię elektryczną tylko jednego odbiorcę, którym jest prywatna firma D; (3) zarówno inwestor B, Wójt Gminy L. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. byli wielokrotnie informowani przez skarżącego o naruszaniu jego interesów prawnych, jak również o propozycjach nieznacznej zmiany trasy przebiegu linii w celu ochrony terenu przed szkodliwym oddziaływaniem promieniowania; (4) wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zrodziło daleko idące skutki prawne, o czym Kolegium powinno doskonale wiedzieć; (5) decyzja Starosty C. o ograniczeniu prawa do dysponowania nieruchomością została przez A zaskarżona do Wojewody Wielkopolskiego i czeka na rozstrzygnięcie.

Pismem procesowym z dnia [...] sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego doprecyzował żądania skarżącego i wniósł o:

- stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy L., ewentualnie o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy L. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższego pisma pełnomocnik podniósł, że podtrzymuje dotychczasową argumentację skarżącego, a także w ramach uzupełnienia skargi, odniesie się do materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji.

Pełnomocnik podniósł, że odbiorcą energii elektrycznej przesyłanej przedmiotową siecią jest prywatny przedsiębiorca spółka D z siedzibą w C. Na zastosowanie przemysłowe linii wskazują także jej parametry przesyłowe, czego zdaje się nie zauważać organ pierwszej oraz drugiej instancji. Dodatkowo spółka wystąpiła o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w zakresie przebudowy istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV, bez wskazania jaki konkretnie cel publiczny określony przez ustawodawcę w art. 6 u.g.n. chce realizować. Jednocześnie spółka nie wskazała też potencjalnych odbiorców energii w ramach danej inwestycji, tym samym nie może być mowy o spełnieniu warunku zaspokajania przez inwestycję lokalnych potrzeb. Zdaniem pełnomocnika, spółka B w żaden sposób nie wykazała, że zamierzenie inwestycyjne jest celem publicznym, który uzasadnia wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dodatkowo, co pozostaje kluczowe w przedmiotowej sprawie, organ pierwszej instancji, a także organ drugiej instancji nie dokonały weryfikacji w tym zakresie. Takie działanie organów wskazuje na naruszenie przepisów postępowania – art. 7 i art. 107 § 3 K.p.a. Organ pierwszej instancji w żadnym wypadku nie wskazał dlaczego uznał przedmiotowe przedsięwzięcie za inwestycję celu publicznego.

Pełnomocnik podniósł następnie, że nie został w sprawie spełniony przez spółkę B wymóg określony w art. 52 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p., w zakresie załączenia do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mapy zasadniczej również w skali 1:2000 w przypadku realizacji inwestycji liniowej. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r., zostały do niego załączone mapy wykonane w skali 1:1000. Również załącznik do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowią mapy we wspomnianej skali 1:1000. Dlatego, zdaniem pełnomocnika, doszło do naruszenia art. 64 § 2 K.p.a. w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w zakresie w jakim, pomimo braków formalnych wniosku, organ pierwszej instancji nie wezwał wnioskodawcy do usunięcia braków w terminie 7 dni oraz doszło do naruszenia art. 54 pkt 3 u.p.z.p., w związku z załączeniem do decyzji map sporządzonych w skali niezgodnej z wymaganiami przepisów ww. ustawy.

Pełnomocnik podniósł następnie, że skarżący wielokrotnie składał oferty, poprzez które proponował poprowadzenie linii elektroenergetycznej w innym miejscu, co jest wykonalne ze względów technicznych, a nie naruszałoby prawa własności skarżącego, bądź też naruszałoby go w mniejszym stopniu. B nie podjął żadnych negocjacji w tym zakresie, proponując kwotę wynagrodzenia w wysokości [...] zł z tytułu ustanowienia służebności przesyłu, która w żaden sposób nie rekompensuje naruszenia prawa własności skarżącego. W związku z powyższym, zdaniem pełnomocnika, organ pierwszej oraz organ drugiej instancji, uznając daną inwestycję za inwestycję celu publicznego, powinny mieć na względzie, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska chroni własność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], ustalającą warunki lokalizacji dla planowanej inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV C. Wschód-C. ZPP, na terenie działki oznaczonej geodezyjnie nr [...], położonej w obrębie miejscowości D., Gmina L.

Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.).

W myśl art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3 u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

W świetle art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, o czym stanowi wyraźnie przepis art. 56 u.p.z.p., zgodnie z którym właściwy organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że w przypadku gdy organ administracji stwierdzi niezgodność planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z przepisami ustawy, to ma prawny obowiązek wydać decyzję odmowną, w przeciwnym wypadku zobligowany jest do wydania decyzji uwzględniającej żądanie wnioskodawcy (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1118/12; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ prowadzący postępowanie powinien oprzeć wszelkie rozwiązania sprzeczne z wnioskiem (odmowę ustalenia warunków lub określenie warunków wbrew stanowisku wnioskodawcy) na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Norma ogólna musi być skonkretyzowana przez taki przepis, aby mogła oddziaływać pośrednio na rozstrzygnięcie (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2011, s. 468 i 470).

Mając na uwadze powyższe regulacje prawne, zdaniem Sądu, prawidłowo stwierdziły organy obu instancji, że inwestycja objęta wnioskiem stanowi inwestycję celu publicznego.

Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., przez "inwestycje celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.).

Art. 6 pkt 2 u.g.n. określa jako cel publiczny budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Inwestycja objęta wnioskiem, jak wskazano wyżej, polega na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV C. Wschód-C. ZPP, na terenie działki oznaczonej geodezyjnie nr [...], położonej w obrębie miejscowości D., Gmina L.

Sąd podziela prezentowane w doktrynie stanowisko, że budowę obiektów takich jak inwestycje liniowe związane z przesyłaniem energii uznać należy za inwestycję celu publicznego należącą do spraw służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności, które są niezbędne do funkcjonowania wspólnoty samorządowej (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Z. Niewiadomski (red.), Warszawa 2013, s. 383). Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości fakt, że inwestycje liniowe związane z przesyłaniem energii stanowią inwestycje celu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1133/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1329/13 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/GL 1018/14 – orzeczenia publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W bezspornie ustalonym stanie faktycznym wykazano, że zakres inwestycji obejmujący przebudowę spornej linii elektroenergetycznej na działce nr [...] w miejscowości D. na długości [...] m, stanowi fragment przebudowy tej linii na odcinku łącznie [...] km, na terenie miasta C. oraz na terenie Gminy L. w obrębie D. Zdaniem Sądu, zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że realizacja inwestycji jest konieczna, ponieważ dotychczasowa linia na tym odcinku jest w złym stanie technicznym a przewody mają zbyt małe przekroje, co wpływa na częste awarie i pogorszenie jakości oraz pewności zasilania odbiorców (k. 21 akt admin.). Ponadto nie ulega wątpliwości, że sporna linia elektroenergetyczna będzie funkcjonowała w układzie sieci elektroenergetycznych jako instalacji połączonych i ze sobą współpracujących, będzie dostępna nieograniczonej i z góry nieustalonej liczbie i grupie osób, które spełniając konkretne warunki staną się jej użytkownikami. W związku z powyższym należy raz jeszcze podkreślić, że sporna inwestycja spełnia kryterium inwestycji celu publicznego.

Zasadne jest także stanowisko organów administracji, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie wymogi wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przewidziane w powołanych wyżej przepisach. Postępowanie zostało zainicjowane na wniosek złożony przez inwestora, a więc zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. Do wniosku dołączono decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji ww. przedsięwzięcia. Należy zgodzić się z Kolegium, że organ pierwszej instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu. Sporządzenie projektu decyzji powierzono osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego architektów, właściwie dokonano uzgodnień, określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, wymagań dotyczących ochrony osób trzecich. Ponadto należy podkreślić, że zarówno inwestor, jak i właściciel nieruchomości nr [...] w D., o czynnościach podejmowanych w toku postępowaniu byli powiadamiani pisemnie, natomiast pozostałe strony tegoż postępowania – poprzez obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy w L.

Kwestią sporną w sprawie poddanej sądowej kontroli jest fakt załączenia przez inwestora do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mapy zasadniczej w skali 1:1000, podczas gdy art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. stanowi, że w stosunku do inwestycji liniowych wymagana skala mapy to 1:2000. Jednakże w tym zakresie Sąd w składzie rozstrzygającym niniejsza sprawę w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r. o sygn. akt II OSK 2688/13 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), z którego wynika, że: "Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia tego przepisu wskazuje, że w przypadku inwestycji liniowych mapa w skali 1:2000 nie jest składana obowiązkowo obok mapy w skali 1:500 lub mapy 1:1000 tylko może być złożona w miejsce mapy w skali 1:500 lub w skali 1:1000. Jednym słowem w przypadku inwestycji liniowych mapa może być złożona w jednej z trzech wymienionych skal." Zatem zarzut pełnomocnika skarżącego w tym zakresie należy uznać za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy prawa własności skarżącego Sąd zauważa, że żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1576/12; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nadto ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego, że sporna linia elektroenergetyczna spełnia komercyjny charakter zasilania w energię elektryczną tylko jednego odbiorcę, Sąd zauważa, iż żaden przepis u.p.z.p. ani u.g.n. nie uprawnia do twierdzeń, iż inwestycja celu publicznego musi służyć ogółowi zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym, w znaczeniu bycia zawsze i koniecznie wykorzystywaną przez ten ogół społeczności. Oczywiście, inwestycja celu publicznego winna służyć ogółowi zbiorowości, ale nie zawsze w znaczeniu dosłownym (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1/11; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od powyższego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie inwestycja celu publicznego jest zasadna i – z uwagi na jej zakres i funkcjonowanie w układzie sieci elektroenergetycznych jako instalacji połączonych i ze sobą współpracujących – wpłynie na zwiększenie stabilności dostaw energii elektrycznej dla nieograniczonej liczby podmiotów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.