Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 672/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2007 r. sprawy ze skargi G. i S. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006r. znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 113 § 1 Kpa, sprostował z urzędu omyłki pisarskie w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006r. znak: [...] uchylającej decyzję Starosty L. z dnia [...] września 2006r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego oraz umorzenia postępowania w sprawie wznowienia jako bezprzedmiotowego.

Organ administracyjny sprostował swoją decyzję z dnia [...] listopada 2006r. w ten sposób, że w wierszu 12 na pierwszej stronie decyzji zamiast: "postępowaniu wznowionym z dnia [...] kwietnia 2006r., znak: [...]" – powinno być – "postępowaniu wznowionym z dnia [...] września 2006r., znak: [...]" oraz

w wierszu 13 na pierwszej stronie zamiast: "odmawiającej uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej" - powinno być – "odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2006r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej".

W uzasadnieniu wskazał, że w decyzji zostały popełnione omyłki, które należy uznać za oczywiste, co wynika bezpośrednio z akt sprawy i uzasadnienia decyzji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpoznaniu zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wskazał, że błędne określenie w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006r. znak:[...] daty decyzji Starosty L., od której strony wniosły odwołanie, a także pominięcie daty i znaku decyzji Starosty L., którą udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę, jest oczywistą omyłką pisarską. Nie ma ona wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w przedmiotowej decyzji.

Ponadto zakres postępowania określonego w art. 113 Kpa obejmuje tylko i wyłącznie kwestie uregulowane tym przepisem. Dlatego nie ma podstaw prawnych do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Wojewody L. z dnia [...] listopada 2006r., o co wnosi skarżąca w treści złożonego zażalenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli G. i S. W.

Skarżący zarzucili, iż postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest lakoniczne, wybiórcze oraz brak w nim odniesienia do ich pisma z dnia 26 stycznia 2007r.

Ponadto wskazali, iż w/w postanowienie rażąco narusza przepis art. 113 § 1 Kpa, poprzez błędną interpretację pojęcia "innej oczywistej omyłki", za które nie można uznać zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, późniejszym postanowieniem.

W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem.

Na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zmiana treści decyzji administracyjnej może nastąpić w drodze zmiany decyzji, sprostowania bądź uzupełnienia, przy czym każda z tych instytucji dotyczy innych kwestii, jest regulowana innymi przepisami i dokonuje się w innym trybie. W trybie art. 113 § 1 Kpa organ może jedynie sprostować decyzję. Postanowienie podjęte w tym przedmiocie może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica między "zmianą decyzji" a sprostowaniem decyzji wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną, czy też nieistotną, co decyduje również o formie rozstrzygnięcia - decyzją lub postanowieniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2002r., sygn. akt IV SA 136/02, publ. M. Praw. 2002/24/1108). W przypadku gdy decyzja dotknięta jest istotną wadą - zmiany organ dokonuje decyzją na podstawie art. 154 – 163 Kpa, natomiast w przypadku wystąpienia wady nieistotnej, tj. takiej która nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, organ administracyjny może postanowieniem w oparciu o art. 113 § 1 i 3 Kpa sprostować decyzję objętą "wadą nieistotną".

Art. 113 Orzeczenia [32]Praktyczne wyjaśnienia [2]§ 1 Kpa stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.Orzeczenia [6][pic]Orzeczenia [3] Na postanowienie w sprawie sprostowania (...) służy zażalenie (§ 3).

Na podstawie w/w przepisu, organ administracyjny postanowieniem może sprostować błędy pisarskie i oczywiste omyłki, które nie wpływają na zmianę rozstrzygnięcia podjętego w prostowanej decyzji. W literaturze oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, iż nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 Kpa błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (patrz: A. Adamiak i J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 6. wydanie, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 529). Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001r., sygn. akt II SA 863/00, publ. LEX nr 75522).

Przedmiotem sprostowania w niniejszej sprawie była data decyzji Starosty Powiatowego w L. z dnia [...] września 2006r. oraz opuszczenie daty i znaku decyzji Starosty z dnia [...] kwietnia 2006r.

Zaskarżonym postanowieniem sprostowano niewłaściwie wpisaną datę decyzji, zamiast prawidłowej [...] września 2006r. - wpisano [...] kwietnia 2006r. oraz dopisano pominiętą datę [...] kwietnia 2006r. i znak: [...]. Ponieważ były to błędy tego rodzaju, że ich oczywistość można było stwierdzić porównując treść decyzji z jego uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek. Ponadto dokonane sprostowanie w niniejszej sprawie, tj. zmiana daty oraz dopisanie daty i znaku decyzji, nie jest istotnym błędem, którego organ administracyjny dopuścił się w stosowaniu prawa, bowiem nie doszło do zmiany ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Tak więc w/w sprostowanie nie ma wpływu na merytoryczną treść prostowanej decyzji, dlatego należy uznać, że organy prawidłowo zastosowały art. 113 § 1 Kpa.

Ponadto podniesiony w skardze przez skarżących zarzut, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się w zaskarżonym postanowieniu do treści zażalenia, należy uznać za bezzasadny. Podniesione w zażaleniu argumenty strony skarżącej dotyczą bezpośrednio decyzji o pozwoleniu na budowę (zarzut niezgodności wydanego pozwolenia na budowę z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) oraz wad postępowania, natomiast nie dotyczą sprostowania oczywistej omyłki. Dlatego pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.