Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1985/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazania zamurowania otworu okiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. decyzją nr [...] z dnia [..] lutego 2003 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy – prawo budowlane z 1994 r. nakazał W. P. zamurowanie otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego (od strony nieruchomości T. R.), na posesji przy ul. B. w J., uznając iż usytuowanie okna w ścianie budynku znajdującego się w odległości 3,23m od granicy narusza przepis § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odwołanie od tej decyzji wniósł W. P. podnosząc, iż organy w sposób tendencyjny wyróżniają sąsiadkę w związku z jej nieprawidłową budową.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...]kwietnia 2003 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.09.1988 r., nakazujący skarżącemu zamurowanie tego samego otworu okiennego, odmurowanego następnie w lipcu 2002 r.

Działanie skarżącego pozostaje w sprzeczności z tym wyrokiem. 77-centymetrowe odstępstwo od warunków technicznych nie może być uznane za nieistotne.

Skargę na tę decyzję złożył W. P.. Podniósł on okoliczność, iż jego budynek mieszkalny został wybudowany wraz z otworami okiennymi w 1971 r., na podstawie pozwolenia na budowę. Na sąsiedniej posesji był pusty plac. Sąsiadka "na dziko" wybudowała swój budynek i zbliżyła go za blisko do granicy. Samowolnie zwiększyła powierzchnię zabudowy i postawiła dom z istotnymi odstępstwami od projektu. Łamanie prawa przez sąsiadkę powoduje skutki negatywne dla skarżącego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie odnieść się trzeba do wywodów zawartych w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, powołującego się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.09.1988 r. sygn. akt IV SA 186/98 oraz sprzeczność działań inwestora z tym orzeczeniem.

Rzeczywiście powyższym wyrokiem oddalono skargę W. P. na decyzję nakazującą mu wstrzymać roboty budowlane i w terminie jednego miesiąca po uprawomocnieniu się decyzji zamurować otwór okienny w budynku mieszkalnym położonym w J. przy ul. B.

Jak wynika z akt sprawy W. P. wykonał nakaz dotyczący zamurowania okna i taka sytuacja trwała do 2002 r., kiedy skarżący ponownie zamontował otwór okienny.

Nadmienić trzeba, ze zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) podobnie jak uprzednio z art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, ocena prawna Sądu wiąże w tej sprawie Sąd oraz organ którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Obowiązek podporządkowania się tej ocenie jest wyłączony w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego sprawy.

I taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1988 r. dotyczył otworu okiennego wybitego w czasie, gdy obowiązywała ustawa z dnia 24 października 1974 r. – prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17, poz. 62).

Wybity w 2002 r. otwór okienny, jak wynika z podstawy prawnej decyzji organu I instancji podlega postanowieniom tak ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.), jak i przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Wydany w innym stanie prawnym i faktycznym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może mieć więc tu zastosowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił kontrolowane decyzje również z innych przyczyn.

Uznał bowiem, iż organy administracyjne, orzekające w niniejszej sprawie, nie rozważyły kwestii naruszenia swoim rozstrzygnięciem konstytucyjnej zasady równości stron wobec prawa.

Jak wynika z materiału dowodowego, właścicielka sąsiedniej nieruchomości T. R. w wybudowanym kilka lat po skarżącym budynku mieszkalnym posiada w ścianie zwróconej w stronę granicy otwór okienny, przy czym ściana ta jest oddalona od granicy o 3,85m.

W załączonym postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] r. z dnia [...].01.2003 r. nałożono na T. R. obowiązek dostarczenia inwentaryzacji budowlanej i oceny technicznej istniejącego budynku mieszkalnego i inwentaryzacji powykonawczej obiektu (wybudowanego z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego). W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy podał, że usytuowanie otworu okiennego w budynku T. R. w orzecznictwie tego organu uznawane jest za nieistotne odstępstwo od warunków technicznych.

Zdaniem tego samego organu, wyrażonym w zaskarżonej decyzji, 77 –centymetrowe odstępstwo od warunków technicznych w budynku skarżącego, nie może być uznane za nieistotne.

Sąd administracyjny uznał, że orzekające w sprawie organy nie wykazały w sposób dostateczny, iż istnieje tak zróżnicowana sytuacja obu sąsiadów (stron tego postępowania) by w stosunku do każdego z nich sposób działania organów był tak diametralnie różny.

Z tych względów uznając, iż postępowanie administracyjne w sprawie naruszyło przepisy art. 7 i 77 kpa, Sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.