Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 53/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 139 ust. 1 i 4, art. 142 ust. 1, art. 144 ust. 1 w zw. z art. 145 ust. 1, art. 146 ust. 4, art. 143 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.
article: art. 3 § 2 pkt 8, art. 58 § 1 pkt 1 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi W. M. H. na bezczynność Rektora P. P. w przedmiocie wszczęcia postępowania wyjaśniającego w związku z postępowaniem niegodnym nauczyciela akademickiego postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Drzazga


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 lutego 2015 r. W. M. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Rektora P. P. co do wszczęcia postępowania wyjaśniającego wobec Dziekana Wydziału Inżynierii P. P. oraz Kierownika Ergonomii i Inżynierii Jakości Wydziału Inżynierii Zarządzania P. P. w związku z czynami (zamierzoną bezczynnością) i postępowaniem mogącym uzasadniać ich odpowiedzialność dyscyplinarną w myśl art. 139 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.) w sprawie mobbingu i nierównego traktowania.

W odpowiedzi na skargę Rektor P. P. wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, iż jest ona niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skargę wniesioną w niniejszej sprawie jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Zważyć należy, iż zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. określa, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. gdy sprawa powinna być zakończona decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjny i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innym niż określonym w pkt 1-3 aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemną interpretacją przepisów prawa podatkowego wydawaną w indywidualnej sprawie.

Tymczasem w niniejszej sprawie W. M. H. wniosła skargę na bezczynność Rektora P. P. w sprawie wszczęcia postępowania wyjaśniającego wobec Dziekana Wydziału Inżynierii P. P. oraz Kierownika Ergonomii i Inżynierii Jakości Wydziału Inżynierii Zarządzania P. P. w związku z czynami (zamierzoną bezczynnością) i postępowaniem mogącym uzasadniać ich odpowiedzialność dyscyplinarną w myśl art. 139 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.) w sprawie mobbingu i nierównego traktowania. Skarżąca wniosła zatem skargę na bezczynność Rektora w przedmiocie nie podjęcia działań w ramach postępowania dyscyplinarnego wobec wskazanych w skardze osób. Powołała bowiem przepis art. 139 Prawa o szkolnictwie wyższym, którego ust. 1 określa, że nauczyciel akademicki podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za postępowanie uchybiające obowiązkom nauczyciela akademickiego lub godności zawodu nauczyciela akademickiego.

Zważyć należy, iż przepis art. 139 ust. 4 tej ustawy wskazuje, że postępowanie dyscyplinarne toczy się przed komisjami dyscyplinarnymi do spraw nauczycieli akademickich i jest dwuinstancyjne. Zgodnie z art. 142 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym (dalej: P.s.w.) w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli akademickich orzekają w pierwszej instancji - uczelniana komisja dyscyplinarna do spraw nauczycieli akademickich (...), zaś w drugiej instancji - komisja dyscyplinarna do spraw nauczycieli akademickich przy Radzie (...). Postępowanie dyscyplinarne komisja dyscyplinarna wszczyna na wniosek rzecznika dyscyplinarnego po przeprowadzeniu przez niego postępowania wyjaśniającego wszczętego z urzędu lub na polecenie organu, który go powołał tj. rektor uczelni (art. 144 ust. 1 w zw. z art. 145 ust. 1 P.s.w.). Zgodnie z art. 146 ust. 4 P.s.w. od prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 142 ust. 1 pkt 2, stronom służy odwołanie do Sądu Apelacyjnego w Warszawie - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Do odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego nie służy skarga kasacyjna.

Z powołanych przepisów wynika zatem, że sprawy z zakresu postępowania dyscyplinarnego, w tym bezczynności organów uczelni wyższej, w tym rektora, w ramach tego postępowania, nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Gwoli wyjaśnienia Sąd pragnie wskazać, że skarżąca chcąc doprowadzić do wszczęcia postępowania wyjaśniającego poprzedzającego postępowanie dyscyplinarne powinna zwrócić się do rzecznika dyscyplinarnego P. P.. Niemniej jednak, stosownie do przepisu art. 144 ust. 3 P.s.w. rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające z urzędu, co oznacza, że nie jest związany wnioskiem strony.

Mając na uwadze, że przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. określa, że sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a niniejsza sprawa dotyczy bezczynności Rektora P. P. w zakresie postępowania dyscyplinarnego wobec nauczyciela akademickiego uczelni wyższej, uznać należało, że nie należy ona do właściwości tutejszego Sądu.

Dlatego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.

/-/ B. Drzazga