Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 130/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 78
journal: Dz.U. 2008 nr 115 poz 728
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 2 września 2010 r. sprawy ze skargi E. i P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia ... nr ... w przedmiocie udzielenia pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne wszczęte zostało wnioskiem E. i P. P. z dnia 1 lipca 2009 r. (data wpływu do organu 13 lipca 2009 r.) o udzielenie pomocy pieniężnej na pokrycie kosztów utrzymania małoletnich dzieci J. G. i K. G.z tym uzasadnieniem, że postanowieniem z dnia 17 lutego 2009 r. (sygn. akt I...) Sąd Rejonowy w G. zabezpieczył warunki wychowawcze i opiekuńcze dzieci poprzez powierzenie im pieczy nad nimi na czas trwania postępowania.

Decyzją działającego z upoważnienia Prezydenta W. Starszego Administratora Zespołu ds. Opieki nad Dziećmi i Młodzieżą Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia 13 sierpnia 2009 r. nr ...wydaną z powołaniem się na przepisy art. 19 ust. 5, art. 74 ust. 1 pkt 2, art. 78 ust. 1, 2,4 oraz art. 106 ust. 1,3,4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. z 2008 r. nr 115, poz. 728 ze zm.) (zwanej dalej ustawa o pomocy społecznej) w związku z § 10 ust. 1 oraz § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 18 października 2004 r. w sprawie rodzin zastępczych (Dz. U. Nr 233, poz. 2344 ze zm.) (zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie rodzin zastępczych), udzielono pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka K. G. od dnia 1 lipca 2009 r. w wysokości 988,20 zł miesięcznie oraz dodatkowo 164 zł miesięcznie dla rodziny zastępczej niespokrewnionej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że postanowieniem Sądu Rejonowego w G. Wydział III Rodzinny i Nieletnich sygn. akt . z dnia 17 lutego 2009 r. orzeczono o umieszczeniu dziecka K. G. ( urodzonego w dniu 5 listopada 2005 r.) w rodzinie zastępczej u E. i P. P.. Wobec tego, w oparciu o przepis art. 78 ustawy o pomocy społecznej rodzinie zastępczej udziela się pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania każdego umieszczonego w niej dziecka. Przy czym rodzina zastępcza niespokrewniona z dzieckiem otrzymuje dodatkowo kwotę odpowiadającą 10 % podstawy z tytułu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem. W sytuacji , w której dziecko nie uzyskuje żadnych dochodów wysokość pomocy ustala się w oparciu o treść art. 78 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej tj. w wysokości 60% podstawy , o jakiej mowa w ust. 2 tego przepisu tj. 988,20 zł do ukończenia przez dziecko 7 lat. Ponadto z uwagi na to , że wnioskodawcy stanowią rodzinę zastępczą niespokrewnioną z dzieckiem, zgodnie z art. 78 ust. 7 ustawy, otrzymują dodatek z tytułu sprawowania osobistej opieki w wysokości 164,70 zł.

W odwołaniu od decyzji pierwszo-instancyjnej strony wniosły o jej zmianę poprzez przyznanie pomocy pieniężnej od dnia1 lutego 2009 r. Odwołujący wywodzili , że w dniu 17 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy w G. w postępowaniu o pozbawienie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi: J. G. oraz K. G. (sygn. ...) zabezpieczył warunki wychowawcze i opiekuńcze wskazanych małoletnich poprzez powierzenie im na czas trwania postępowania, pieczy nad nimi jako "przeszkolonej rodzinie zastępczej". Natomiast postanowieniem z dnia 17 lipca 2009 r. Sąd Rejonowy w G. zmienił postanowienie z dnia 19 marca 2009 r. określając, że uczestnicy postępowania E. i P. P., stanowią rodzinę zastępczą dla małoletnich: J. G. oraz K. G..

Samorządowe Kolegium Odwoławczego we W. decyzją z dnia 9 listopada 2009 r. Nr ... utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy przytaczając brzmienie przepisu art. 78 ustawy o pomocy społecznej stwierdził , że wysokość udzielonej pomocy jest zgodna z tym przepisem . Natomiast kwestią, sporną jest wypłata świadczenia wstecz, tj. od momentu powierzenia stronie pieczy nad dzieckiem na czas trwania postępowania, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 17 lutego 2009 r. (sygn. akt ...). Kolegium wyjaśniło, że rozporządzenie w sprawie rodzin zastępczych przewiduje w § 10, że pomoc pieniężną, o której mowa w art. 78 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej, przyznaje się za okres pobytu dziecka:

1) w rodzinie zastępczej spokrewnionej z dzieckiem, rodzinie zastępczej

niespokrewnionej z dzieckiem oraz zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem

wielodzietnej i specjalistycznej rodzinie zastępczej, począwszy od dnia ustanowienia rodziny zastępczej,

2) w zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodzinie zastępczej o charakterze

pogotowia rodzinnego, począwszy od dnia, w którym dziecko zostało faktycznie

umieszczone w tej rodzinie o charakterze pogotowia rodzinnego

- nie wcześniej jednak niż od miesiąca złożenia wniosku.

Przytoczony przepis rozporządzenia wykonawczego w sprawie rodzin zastępczych, jednoznacznie uzależnia termin przyznania pomocy na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej, od terminu złożenia wniosku w tej sprawie w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej. E. P. i P. P. wystąpili z takim wnioskiem w dniu 1 lipca 2009 r. i otrzymali wnioskowaną pomoc - zgodnie z powołanymi przepisami – od dnia 1 lipca 2009 r., zatem nie ma podstaw do wypłacenia przedmiotowej pomocy za okres wsteczny, tj. od momentu powierzenia odwołującym pieczy nad dzieckiem.

Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. , w której strona skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz zadanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność § 10 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r. w sprawie rodzin zastępczych z przepisem art. 78 ustawy o pomocy społecznej. Skarga oparta została na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie § 10 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 18 października 2004 r. w sprawie rodzin zastępczych, który – zdaniem skarżących - jest niezgodny z art. 78 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej . W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że od początku sprawowania opieki nad małoletnim J. i K. czynią duże nakłady finansowe na ich utrzymanie, a nie z ich winy Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z dnia 17 lutego 2009 r. powierzył dzieci jako opiekunom, a nie jako rodzinie zastępczej, a od tego czasu faktycznie sprawowali funkcję rodziny zastępczej. W ocenie skarżących przepis art. 78 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej ustanawia po ich stronie roszczenie o pomoc w częściowym pokryciu kosztów utrzymania dziecka, a udzielenie pomocy nie jest zależne od spełnienia przez rodziców zastępczych kryterium dochodowego. Według skarżących przepis ten zobowiązuje Państwo do wsparcia rodzin zastępczych, a w tym kontekście postanowienie § 10 rozporządzenia w sprawie rodzin zastępczych jest z tym przepisem sprzeczne, bowiem ogranicza termin jego uzyskania od dnia złożenia wniosku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena zasadności skargi wymaga w pierwszej kolejności odniesienia się do wyartykułowanego w skardze wniosku o zwrócenie się przez Sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności § 10 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r. w sprawie rodzin zastępczych z przepisem art. 78 ustawy o pomocy społecznej. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z

art.188 Konstytucji Rzeczpospolitej organem powołanym do orzekania w sprawach zgodności ustaw i zgodności przepisów prawa wydawanych przez centralne organy państwowe z Konstytucją i ustawami jest Trybunał Konstytucyjny. Sąd, który rozstrzyga konkretną sprawę jest zobowiązany zbadać, czy przepis, który znajduje zastosowanie jest zgodny z Konstytucją. Jeśli sąd poweźmie wątpliwości co do zgodności tego przepisu z Konstytucją, wówczas powinien wystąpić z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego, który jest władny rozstrzygać w tej materii. Z powołanego uregulowania wynika zatem, że ze stosownym wnioskiem w tym zakresie należy wystąpić, gdy pojawią się przy okazji rozstrzygania sprawy uzasadnione wątpliwości co do zgodności aktu prawnego z Konstytucją lub ustawą. Zważywszy , że Sąd może odmówić zastosowania rozporządzenia sprzecznego z aktem wyższego rzędu, a prawo do oceny przez Sąd zgodności aktu wykonawczego z Konstytucją wynika z art. 8 ust 2 Konstytucji. Teza o prawie Sądu do odmowy zastosowania w sprawie niezgodnego z Konstytucją przepisu rozporządzenia jest w tej chwili powszechnie uznana w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ( por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2006r. sygn. I OPS 4/05 , ONSAiWSA 2006, nr2, poz.39) . Ta praktyka orzecznicza znajduje również swoje umocowanie także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego , który w postanowieniu z dnia 13 stycznia 1998r. U2/97 ( OTK 1998, nr 1, poz.4) stwierdził, że "z uwagi jednak na podustawową rangę tego przepisu , ocena jego konstytucyjności i legalności może być dokonana przez sady rozpatrujące sprawy indywidualne, w których przepis ten mógłby być zastosowany. Na gruncie nowej Konstytucji nie uległa bowiem zmianie kompetencja sądów do incydentalnej kontroli tych wszystkich przepisów prawa , które są usytuowane poniżej ustawy." Jako zasadę należy więc przyjąć ,że skład orzekający , który powziął wątpliwości co do konstytucyjności aktu normatywnego , powinien zmierzać we własnym zakresie do jej usunięcia w drodze wykładni .( R. Hauser . J. Trzciński , Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego , Warszawa 2008, s.34 ) . Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego takie wątpliwości co do konstytucyjności przepisów , która stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w badanej sprawie nie zachodzą. Taka ocena wymaga więc odwołania się do materialno-prawnej podstawy wydanych w sprawie decyzji , którą stanowiły przepisy ustawy dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r., Nr 115, poz. 728 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Innymi słowy pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, zatem jej udzielenie jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o pomoc nie może sama uporać się z trudną sytuacją życiową przy pomocy własnych starań, środków. Z powyższego wynika, że każde świadczenie przyznawane na podstawie ustawy o pomocy społecznej, musi podlegać ocenie organu pod kątem zasad ogólnych nią rządzących. Przy czym zakres tej oceny w każdym konkretnym przypadku uzależniony jest od rodzaju świadczenia – pieniężnego, bądź niepieniężnego, o które ubiega się potencjalny beneficjent pomocy społecznej. Nie inaczej jest w przypadku świadczeń związanych z umieszczeniem dziecka w rodzinie zastępczej, w tym w szczególności pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w takiej rodzinie. Regulacja wskazanej pomocy zamieszczona została się w przepisach art. 78 oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 18 października 2004 r. w sprawie rodzin zastępczych, wydanego na podstawie upoważnienia określonego w art.78 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej.

W myśl art. 78 ust. 1,2,3 ustawy o pomocy społecznej, rodzinie zastępczej udziela się pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania każdego umieszczonego w niej dziecka, podstawą ustalenia wysokości pomocy pieniężnej jest kwota 1647 zł, zwana dalej "podstawą", a starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania rodziny zastępczej udziela tej rodzinie pomocy pieniężnej w wysokości 40 % podstawy, pomniejszonej o kwotę odpowiadającą 50 % dochodu tego dziecka, nie mniej jednak niż 10 % podstawy.

Stosownie do art. 78 ust. 4 ww. ustawy starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania rodziny zastępczej udziela tej rodzinie pomocy pieniężnej, uwzględniając:

1) wiek dziecka,

2) stan zdrowia dziecka,

3) niedostosowanie społeczne dziecka, jeżeli wykazuje ono przejawy demoralizacji w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach nieletnich

- w wysokości wyższej niż określona w ust. 3, lecz nieprzekraczającej 80 % podstawy, pomniejszonej o kwotę odpowiadającą 50 % dochodu tego dziecka, nie mniej jednak niż 20 % podstawy. [...].

Zgodnie natomiast z art. 78 ust. 11 Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób i zakres współdziałania powiatowego centrum pomocy rodzinie z rodzinami zastępczymi,

2) tryb przygotowywania kandydatów do pełnienia funkcji i szkolenia rodzin zastępczych ze szczególnym uwzględnieniem niespokrewnionych z dzieckiem rodzin zastępczych oraz zawodowych niespokrewnionych z dzieckiem rodzin zastępczych,

3) zakres programowy szkolenia kandydatów do pełnienia funkcji rodzin zastępczych, prowadzenia placówek rodzinnych oraz rodzin zastępczych, w tym zakres programowy dla zawodowych niespokrewnionych z dzieckiem rodzin zastępczych oraz tryb zatwierdzenia programów szkolenia rodzin zastępczych,

4) zakres współdziałania powiatowego centrum pomocy rodzinie z sądem

- uwzględniając dobro dziecka pozbawionego całkowicie lub częściowo opieki rodziców.

Pozostaje poza sporem w analizowanej sprawie wysokość przyznanego świadczenia. Osią sporu jest wyłącznie termin, od którego świadczenie może być przyznane, a także charakter świadczenia, o którym mowa w przepisie art. 78 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej , z którego skarżący wywodzą istnienie roszczenia po stronie rodziny zastępczej o pomoc w częściowym pokryciu kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w takiej rodzinie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do charakteru świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka, bowiem rzutuje to na ocenę podniesionego przez skarżących zarzutu niezgodności przepisów rozporządzenia w sprawie rodzin zastępczych z przepisem art. 78 ustawy o pomocy społecznej. W tym miejscu przypomnieć należy ,że rodziny zastępcze otrzymują dwa rodzaje finansowego wsparcia: wynagrodzenie i pomoc pieniężną. Wynagrodzenie przyznawane jest jedynie zawodowym rodzinom zastępczym niespokrewnionym z dzieckiem .Pomoc pieniężną na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka otrzymuje każda rodzina zastępcza. Jest ona jednak zróżnicowana i zależy od typu rodziny i potrzeb dziecka. Warto podkreślić, że pomoc pieniężna nie pokrywa w pełni kosztów utrzymania dziecka, a rodzina zastępcza powinna się liczyć z ewentualnością przeznaczania własnych środków na potrzeby wychowanka. Dla określenia wartości pomocy ustawodawca posługuje się kwotą bazową nazywaną też podstawą. Po pierwszej weryfikacji kwot ustawowych wynosi ona 1647 zł. Liczba dzieci przebywających w rodzinie zastępczej nie ma wpływu na wysokość wynagrodzenia pobieranego przez tę rodzinę, ale wpływa na wartość pomocy pieniężnej. Pomoc ta przyznawana jest na każde dziecko umieszczone w rodzinie zastępczej. ( zob. M. Sierpowska , Ustawa o pomocy społecznej , Komentarz, Kraków 2007.) Nie budzi zatem wątpliwości ,że pomoc dla rodzin zastępczych jest rodzajem świadczenia z pomocy społecznej (art. 36 pkt 1 lit. e komentowanej ustawy), w przyznawaniu omawianych świadczeń nie wyłącza się więc stosowania zasad ogólnych pomocy społecznej i uwzględniania jej celów, świadczenia te wyróżniają się jednak specyficznymi cechami. Przede wszystkim należy im przypisać charakter roszczeniowy i brak swobody organu w ustalaniu ich wartości.

Wprawdzie w polskim systemie prawnym mamy do czynienia z dwutorowością regulacji prawnych dotyczących pieczy zastępczej , której jedną z form jest rodzina zastępcza. Zagadnienie to regulowane jest zarówno normami prawa prywatnego ( Kodeks rodzinny i opiekuńczy ) , jak i publicznego ( ustawa o pomocy społecznej) . Wobec tego usytuowanie instytucji pieczy zastępczej w systemie pomocy społecznej daje podstawy prawne do zastosowania zasad i trybu postępowania w sprawie świadczeń z pomocy społecznej .Wprawdzie udzielenie pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka jej nie jest uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego, jednakże brak tego kryterium nie świadczy o tym, że mamy do czynienia ze świadczeniem obligatoryjnym i obowiązek działania organu administracji z urzędu .Wymaga podkreślenia, że w ustawie o pomocy społecznej ustawodawca unika wyraźnej kategoryzacji prawa do pomocy społecznej, a jak dotąd to w tej ustawie zamieszczone są unormowania dotyczące pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej, a więc zgodnie z zasadami wykładni prawa nie mogą być odczytywane z pominięciem zawartych w niej przepisów. Stosownie do przepisu art.102 ust.1 tej ustawy postępowanie w sprawie przyznania świadczenia wszczyna się na wniosek , choć omawiana ustawa w ust.2 przewiduje również możliwość udzielania pomocy z urzędu . Powyższe sposoby zainicjowania postępowania administracyjnego opierają się więc na zasadzie skargowości i oficjalności. Zasadniczo , gdy przedmiotem postępowania jest ustalenia obowiązku administracyjnego, postępowanie wszczynane jest urzędu , zaś gdy przedmiotem postępowania jest uprawnienie , wszczęcie następuje na wniosek uprawnionego podmiotu. Postępowanie w celu przyznania świadczeń z pomocy społecznej dotyczy interesu prawnego strony , wobec tego to zwykle z jej inicjatywy rozpoczyna ono swój bieg. I z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. W tym zakresie zasadnie organy zastosowały przepisy powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie rodzin zastępczych , wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w przepisie art. 78 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej . W § 10 tego rozporządzenia określono moment, od którego przysługuje pomoc pieniężna na pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej. I tak w wymienionym paragrafie ustawodawca wskazał, że pomoc pieniężną, o której mowa w art. 78 ust. 3 i 4 ustawy, przyznaje się za okres pobytu dziecka:

1) w rodzinie zastępczej spokrewnionej z dzieckiem, rodzinie zastępczej niespokrewnionej z dzieckiem oraz zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem wielodzietnej i specjalistycznej rodzinie zastępczej, począwszy od dnia ustanowienia rodziny zastępczej,

2) w zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodzinie zastępczej o charakterze pogotowia rodzinnego, począwszy od dnia, w którym dziecko zostało faktycznie umieszczone w tej rodzinie o charakterze pogotowia rodzinnego

- nie wcześniej jednak niż od miesiąca złożenia wniosku.

Z powyższego uregulowania wynika jednoznacznie, że pomoc o jaką ubiegają się skarżący przyznawana jest w trybie postępowania wszczynanego na wniosek, co niewątpliwie wpisuje się w opisane wyżej zasady ogólne udzielania pomocy społecznej . Oznacza to , po pierwsze ,że organy nie mają obowiązku działania z urzędu w tym zakresie, a po drugie , że przysługuje ona od momentu ustanowienia rodziny zastępczej, a zatem od chwili uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego o ustanowieniu takiej rodziny, nie wcześniej jednak niż od miesiąca złożenia stosownego wniosku o przyznanie pomocy pieniężnej przez uprawniony podmiot . W rozpoznawanej sprawie postanowienie o ustanowieniu rodziny zastępczej dla K. G. opatrzone klauzulą natychmiastowej wykonalności wydane zostało przez Sąd Rejonowy w G. (sygn. akt ...) w dniu 17 lipca 2009 r., a skarżący wniosek o przyznanie pomocy złożyli w dniu 13 lipca 2009 r. Wobec tego zasadnie organ administracji przyznał wnioskowaną pomoc od miesiąca lipca 2009 r.

Z kolei odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu sprzeczności rozporządzenia w sprawie rodzin zastępczych z przepisem art. 87 i 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt K 6/08, badając konstytucyjność przepisu art. 85 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej wyraził pogląd, że dokonując porównania treści art. 78 i art. 85 ustawy o pomocy społecznej Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że ustawodawca dysponował narzędziami prawnymi, umożliwiającymi poprawną redakcję jej przepisów odsyłających do przepisów rozporządzenia i mógł spełnić wymogi określone w art. 92 ust. 1 Konstytucji, co pokazuje przykład przepisu art. 78 ustawy i wydanego na jej podstawie rozporządzenia, a czego zaniedbał w art. 85 ust. 7 ustawy.

Z tych powodów Sąd nie powziął wątpliwości co do konstytucyjności zakwestionowanego przez skarżących aktu normatywnego , jak również nie znalazł podstaw do odmowy zastosowania rozporządzenia wydanego na podstawie prawidłowego wydanego upoważnienia ustawowego. Za powyższym przemawia również wykładnia historyczna, bowiem zapisy rozporządzenia – nie obowiązującego już w chwili orzekania -, a w szczególności § 10 zostały w dosłownym brzmieniu powtórzone w ustawie z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej (Dz.U.81.527) i wprowadzone w ramach tej nowelizacji do ustawy o pomocy społecznej.

Konkludując stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa, które to naruszenie obligowałoby Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze. zm.) orzekł, jak w sentencji