Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 977/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-01-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ż. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi Ż. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia

[...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r. Skarżąca powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." podniosła, że w sprawie oczywistym jest,

iż z uwagi na znaczną wartość dotychczas określonych zobowiązań podatkowych, wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji będzie dla niej zbyt poważnym obciążeniem i spowoduje skutki, które będą nieodwracalne. Jednocześnie wskazała, że wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji nie będzie groziło Skarbowi Państwa poniesieniem szkody, gdyż w toku postępowania podatkowego ewentualne przyszłe należności podatkowe skarżącej zostały zabezpieczone ustanowieniem hipotek na należących do niej nieruchomościach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji lub postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że z ostatniego zdania wymienionego przepisu wynika możliwość badania w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. nie tylko decyzji zaskarżonej, ale również wcześniejszych decyzji, ściśle związanych z tą zaskarżoną, jako wydanych w granicach tej samej sprawy. Pogląd ten znalazł potwierdzenie zarówno w orzecznictwie, jak i u komentatorów (por. postanowienia NSA z dnia 16 maja 2005r., sygn. akt II OZ 363/05; z dnia 20 grudnia 2006r., sygn. akt I FZ 513/06; J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r., s.122; B.Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005 r., s.169). Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji,

jak również decyzji organu pierwszej instancji, która mieści się w granicach sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, może ona zatem również podlegać badaniu

w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających

z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004r., sygn. akt FZ 85/04). Żądając zatem wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść,

że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Przy tym chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna przy tym znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04).

Skoro zatem postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, to strona nie może ograniczyć się w złożonym wniosku do przedstawienia samego żądania z ogólnym jego uzasadnieniem, lecz powinna precyzyjnie wskazać na poparte dowodami zagrożenia płynące z wykonania tych decyzji.

W niniejszej sprawie skarżąca wprawdzie uzasadniła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jednak zdaniem Sądu, uzasadnienie to jest zbyt ogólne. Argumentacja strony sprowadza się w zasadzie do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wskazania,

że wykonanie decyzji będzie dla niej zbyt poważnym obciążeniem i spowoduje skutki, które będą nieodwracalne. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku nie zawiera natomiast żadnych konkretnych informacji: jakimi środkami finansowymi dysponuje skarżąca i jakie mają one odniesienie do kwoty zaległości podatkowej określonej zaskarżoną decyzją, jakie są przychody i wydatki rodziny skarżącej oraz jaki będzie miało na nie wpływ wykonanie przedmiotowego zobowiązania. Skarżąca nie wskazała również, jaki jest stan majątkowy jej rodziny, nie udzieliła informacji o posiadanych nieruchomościach, czy też wartościowych ruchomościach. Na poparcie wniosku skarżąca nie przedstawił także żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej, które uczyniłyby tę argumentację wiarygodną.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2008r., sygn. akt II OZ 876/08 stwierdził, że "to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu,

w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku

o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę." Orzecznictwo sądowoadministracyjne jednoznacznie formułuje pogląd, że wnioskodawca przedstawiając argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04).

Powyższe obligowało Sąd do uznania, że skarżąca nie wykazała, że w stosunku do niej wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania decyzji.