Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2552/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: 86 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia drzwi wejściowych do lokalu do stanu poprzedniego postanawia odmówić skarżącej H. M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

W dniu 13 października 2016 r. (data stempla pocztowego) H. M. (dalej jako "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia drzwi wejściowych do lokalu do stanu poprzedniego.

W skardze skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Do wniosku skarżąca załączyła oświadczenie męża – D. M., w którym wskazał, że pod koniec sierpnia odebrał listy z Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Był sam w domu. Schował listy do szuflady i zapomniał dać żonie. W oświadczeniu wskazano, że skarżąca całe lato prosto z pracy jeździła na działkę i tam przez cały czas przebywała. Następnie z uwagi na chorobę brata, skarżąca wyjechała na wieś opiekować się bratem. Maż skarżącej wskazał ponadto "kilka dni temu szukałem swoich dokumentów i wtedy znalazłem w szufladzie list z Nadzoru Budowlanego. Wziąłem je i oddałem żonie w czwartek 08.10.2015 bo wtedy jechałem na wieś do szwagra...".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, przy czym postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), jednakże wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu (§ 3). Ponadto na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z kolei spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu złożono z zachowaniem terminu o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., rozważenia więc wymagało, czy do uchybienia tego doszło bez winy skarżącej.

W doktrynie i utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że brak winy strony jest warunkiem koniecznym przywrócenia terminu przez sąd, bowiem to na stronie spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w trosce o swoje sprawy. Ponadto przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II OZ 221/12 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04 – również dostępnego na wskazanej stronie – kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko i wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Chodzi więc o wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie nie leżało po stronie skarżącej, a uniemożliwiło jej dopełnienie czynności procesowej w terminie. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw determinuje zasadność wniosku o przywrócenie terminu, bowiem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, zaś przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przeszkoda, o której mowa musi mieć charakter nagły. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy należy zaliczyć przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1087/07, LEX nr 501183, dostępne także na wskazanej wyżej stronie internetowej).

Jak wynika z akt administracyjnych przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie adresowana do H. M. została skutecznie doręczona w dniu 21 sierpnia 2015 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji doręczyciel wskazał, że przesyłka została odebrana przez adresata. Przy czym wskazać należy, że podpis odbiorcy na dowodzie doręczenia przesyłki jest nieczytelny. Jednocześnie wskazania wymaga, że przesyłka kierowana do męża skarżącej – D. M., również została odebrana w dniu 21 sierpnia 2015 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczyciel odnotował, że przesyłkę doręczono adresatowi, przy czym podpis na powyższym zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest różny od podpisu, który widnieje na potwierdzeniu odbioru przesyłki kierowanej do H. M. Powyższe świadczy, że skarżąca osobiście odebrała skarżoną decyzję. Niemniej jednak nawet w sytuacji, gdyby przesyłka skierowana do skarżącej była odebrana przez innego domownika, który nie przekazał tej przesyłki do rąk skarżącej we właściwym czasie, nie podając rzeczywistej daty odbioru, nie wyłącza winy skarżącej w uchybieniu terminowi.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 43 k.p.a., odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi. Warunkiem doręczenia przesyłki osobie nie będącej adresatem jest to, że odbierający pismo zobowiąże się do jej przekazania odbiorcy. Strona ponosi więc konsekwencje jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczane podczas jej nieobecności w miejscu zamieszkania (por. postanowienia NSA z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II OZ 892/14, z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt II OZ 1051/14, z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II GZ 882/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy uznać więc należało, że skarżąca nie wykazała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, a więc ponosi wyłączną odpowiedzialność za uchybienie ww. terminu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.