Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2822/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 315, art. 299 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms /spr./ sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Andrzej Matan Protokolant starszy asystent sędziego Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 889/12 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Ostateczną decyzją Prezydent m. st. Warszawy z [...] maja 2008 r. ustalił skarżącej Spółce dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z urządzeń wentylacyjno - klimatyzacyjno - chłodniczych zainstalowanych na terenie budynku C. zlokalizowanego przy Al. S. w W., w wysokości: równoważny poziom hałasu dla pory dnia (6.00 - 22.00) LAeqD - 55 dB oraz równoważny poziom hałasu dla pory nocy (22.00 — 6.00) LAeq N - 45 dB.

Pomiary kontrolne hałasu przeprowadzone przez Mazowiecki Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie w dniu 22 września 2009 r. w porze dnia bezspornie wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia, ustalonego decyzją z [...] maja 2008 r.. Z tego względu Mazowiecki Wojewódzki Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie decyzją z [...] grudnia 2009 r. ustalił wymiar kary biegnącej, zgodnie z art. 300 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.).

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie z [...] grudnia 2009 r., którą ustalono dla skarżącej Spółki wymiar kary biegnącej w wysokości 158,40 złotych za przekroczenie o 9,6 dB dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia, określonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r. oraz ustalającą początkowy termin naliczania kary biegnącej od dnia 22 września 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 315 ust. 2 Prawa ochrony środowiska przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wskaźnikiem L Aeq D lub L Aeq N przyjmuje się przekroczenie w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia lub dla pory nocy. Największe przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia, wynoszące 9,6 dB, stwierdzono w punkcie pomiarowym Nr 2, zlokalizowanym na wysokości 4 m i w odległości 1 m od elewacji budynku mieszkalnego przy Al. S. [...]. Zatem wymiar kary biegnącej wynosi: 9,6 dB x 16,50 zł/dB (jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego hałasu) = 158,40 zł. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami skarżącej, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] maja 2008 r. ustalająca dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska nie stała się ostateczna i nie może stanowić podstawy nałożenia kary za przekroczenie ustalonego przez nią dopuszczalnego poziomu hałasu. Zastępca Burmistrza Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy pismem z 11 maja 2010r. poinformował (załączając kopię zwrotnego potwierdzenia odbioru), że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] maja 2008 r. została prawidłowo doręczona skarżącej w dniu 26 maja 2008 r.

Wyrokiem z dnia 18 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1281/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] maja 2008r. ustalająca dopuszczalny poziom hałasu w porze dnia nie weszła do obrotu prawnego, gdyż została doręczona jedynie skarżącej Spółce, a nie jej pełnomocnikowi procesowemu ustanowionemu w sprawie. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy przeprowadził w zakresie doręczenia Spółce decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] maja 2008r. postępowanie dowodowe, co czyniło zbędnym przeprowadzanie w tym zakresie postępowania dowodowego przez Sąd. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska otrzymał informację z Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, że decyzja z dnia [...] maja 2008 r. ustalająca dopuszczalny poziom hałasu jest ostateczna, albowiem w ustawowym terminie nie wpłynęło od niej odwołanie. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że prawidłowość wydania decyzji z dnia [...] maja 2008r. może być badana jedynie w odrębnym postępowaniu administracyjnym.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Spółkę Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 132/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że skoro organ odwoławczy przeprowadził postępowanie dowodowe na okoliczność ostateczności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] maja 2008 r. to zbędnym było przeprowadzenie w tym zakresie postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Informacja Zastępcy Burmistrza Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy, zawarta w piśmie z 11 maja 2010 r. nie mogła być podstawą dla dokonania ustalenia, że skarżąca Spółka podczas całego postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji z [...] maja 2008 r. występowała bezpośrednio, bez udziału pełnomocników, skoro w tym samym piśmie Zastępca Burmistrza wskazał w szczególności, że odwołanie od decyzji zostało wniesione przez skarżącą, reprezentowaną przez P. S., pełnomocnika Zarządu oraz R. J. radcę prawnego. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że bez znaczenia dla ważności i skuteczności pełnomocnictwa procesowego było udzielenie pełnomocnictwa dnia 20 marca 2003 r. i złożenie pełnomocnictwa w grudniu 2005 r., nawet przy zmianach osób upoważnionych do reprezentowania Spółki. Dla zbadania, czy pełnomocnictwo z dnia 20 marca 2003 r. było ważne i skuteczne, wystarczające było zbadanie na podstawie odpisu z KRS, czy podpisane pod pełnomocnictwem osoby były w dacie udzielenia tego pełnomocnictwa uprawnione do dokonania takiej czynności w imieniu Spółki. Jeśli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Doręczenie pisma tylko stronie, jeśli ustanowiła ona pełnomocnika, jest bezskuteczne. Bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi. Gdyby termin do złożenia odwołania od decyzji z [...] maja 2008 r. nie zaczął dla Spółki biec (art. 40 § 2 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a) to przyjęcie, że decyzja ta jest ostateczna i podlega ochronie z art. 16 k.p.a., było błędne. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było ustalenie, czy decyzja z [...] maja 2008 r. stała się ostateczną. Konieczne było jednoznaczne ustalenie, czy pełnomocnik Spółki w postępowaniu, w którym zapadła decyzja z [...] maja 2008 r., był należycie umocowany. Z konstrukcji art. 298 p.o.ś. wynika, że wymierzenie kary pieniężnej warunkowane jest przekroczeniem poziomu hałasu, ustalonego w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (tam gdzie nie ma decyzji, nie ma też kary). Dopiero zatem ustalenie, że decyzja z [...] maja 2008 r. jest ostateczna, obliguje właściwy organ, który ustali w wyniku pomiarów przekroczenie poziomu hałasu określonego w takiej decyzji ostatecznej, do wymierzenia kary biegnącej.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, przyjmując, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] maja 2008 r. ustalająca dopuszczalny poziom hałasu stała się ostateczna, jakkolwiek Sąd uznał, że w toku całego postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji z dniu [...] maja 2008 r. skarżąca Spółka była reprezentowana przez radcę prawnego R. J. W aktach administracyjnych tego postępowania nie znajdują się żadne dokumenty, oświadczenia lub wnioski, z których mógłby wynikać, że radca prawny R. J. utracił uprawnienie do reprezentacji skarżącej Spółki. Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika, winien on mieć zapewniony czynny udział w postępowaniu tak samo jak strona, a pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje takie same skutki prawne. Decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] maja 2008 r. została doręczona bezpośrednio stronie, nie zaś umocowanemu pełnomocnikowi procesowemu, doszło zatem do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. Skutkiem pominięcia strony w postępowaniu administracyjnym jest procesowa możliwość wznowienia postępowania administracyjnego na wniosek strony, która bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4) kpa). W ocenie Sądu pierwszej instancji nie było podstaw zakwestionowania tego, że termin do złożenia odwołania rozpoczął swój bieg dla skarżącej Spółki. Termin ten rozpoczął swój bieg pomimo, że decyzja nie została doręczona jej pełnomocnikowi, a samej Spółce. Skarżąca Spółka nie była jedyną stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2008 r. o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Decyzja ta została doręczona wielu innym stronom postępowania, stała się ostateczna i weszła do obrotu prawnego. Stwierdzenie przekroczenia przez dany podmiot poziomu hałasu określonego w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub w pozwoleniu na emitowanie hałasu do środowiska zobowiązuje wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Największe przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia, wynoszące 9,6 dB, stwierdzono w punkcie pomiarowym Nr 2, zlokalizowanym na wysokości 4 m i w odległości 1 m od elewacji budynki mieszkalnego przy Al. S. [...]. Zatem wymiar kary biegnącej wynosi: 9,6 dB x 16,50 zł/dB = 158,40 zł i jest pochodną przyjętych wartości dopuszczalnego hałasu wyznaczonych ostateczną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] maja 2008r. oraz stwierdzonych podczas pomiarów wartości hałasu w porze dnia.

W skardze kasacyjnej od wyroku skarżąca zarzuciła naruszenie art. 135, 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145 § 2 oraz art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", art. 7, 8, 16 § 1, art. 40 § 2, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a także art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 315 Prawa ochrony środowiska. Skarżąca podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę, zastosował się tylko do części wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego i przeprowadził postępowanie dowodowe tylko w zakresie umocowania radcy prawnego R. J., pominął natomiast kwestie wykładni przepisów art. 40 w związku z art. 16 K.p.a. i wyciągnął sprzeczne z wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioski. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał wadliwej i niezgodnej z wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny w przedmiocie ostateczności decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 132/11 wskazał, że doręczenie pisma tylko stronie, jeśli ustanowiła ona pełnomocnika jest bezskuteczne, a bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenie pisma pełnomocnikowi. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że gdyby termin do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2008 r. nie zaczął biec dla skarżącej Spółki, to przyjęcie, że decyzja ta jest ostateczna było błędne. Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął wykładnię prawną przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie art. 40 K.p.a. i skutków jakie niesie ze sobą niedoręczenie decyzji należycie umocowanemu pełnomocnikowi strony. Sąd pierwszej instancji nie był uprawniony do przyjęcia, że mimo niedoręczenia jednej ze stron decyzji, weszła ona do obiegu prawnego. Decyzja z dnia [...] maja 2008 r. nie stała się ostateczna w stosunku do skarżącej, ponieważ nie została doręczona jej pełnomocnikowi. Tym samym Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie mógł wydać decyzji określającej wymiar kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.

Przytaczając takie podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wskazanych przepisów dotyczą podstawowego w tej sprawie zagadnienia, czy prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] maja 2008 r. ustalająca dopuszczalny poziom hałasu stała się ostateczna oraz czy stanowisko to nie pozostaje w kolizji z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie w poprzednim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 132/11. Cytując obszerne fragmenty wyroku NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., skarżąca Spółka przyjmuje, iż w ramach wykładni prawa, która wiąże Sąd pierwszej instancji w toku ponownego rozpoznawania sprawy (art. 190 P.p.s.a.), przesądzona została kwestia, iż w razie ustalenia, że radca prawny R. J. był pełnomocnikiem Spółki w postępowaniu administracyjnym a decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] maja 2008 r. nie została doręczona pełnomocnikowi, to decyzja z dnia [...] maja 2008 r. nie jest decyzją ostateczną, ponieważ nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania od tej decyzji. Takie stanowisko Spółki w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie jest trafne.

Po pierwsze, wykładnia prawa wiążąca sąd, któremu sprawa została przekazana, w rozumieniu art. 190 P.p.s.a. stanowi ograniczenie niezawisłości sędziowskiej sądu rozpoznającego sprawę w innym składzie (art. 185 § 2 P.p.s.a.), co oznacza, że przepis art. 190 P.p.s.a. należy stosować ściśle. Dlatego też określenie "wykładnia prawa", należy odnosić do ustalenia treści przepisu prawnego, który był przedmiotem wykładni, a nie do ocen i wnioskowań odnoszących się do stanu faktycznego sprawy, chociażby oceny te i wnioskowania były powiązane z określonymi przepisami. Z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 132/11 wynika, że wykładnia prawa, która wiązała Sąd pierwszej instancji obejmowała stwierdzenie, że stosownie do art. 40 § 2 K.p.a, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi, co oznacza, że doręczenie pisma stronie a nie jej pełnomocnikowi jest bezskuteczne. Natomiast stwierdzenia, że bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi nie powiązano z wykładnią określonego przepisu, lecz ze wskazanymi orzeczeniami NSA i Sądu Najwyższego, zaś stwierdzenia, że "gdyby termin do złożenia odwołania od decyzji z [...] maja 2008 r. nie zaczął dla Spółki P. biec (art. 40 § 2 w związku z art. 129 § 2 k.p.a.), to przyjęcie, że decyzja jest ostateczna i podlega ochronie z art. 16 k.p.a., było błędne", stanowi ocenę wnioskowania przyjętego przez Sąd pierwszej instancji a nie wykładnię prawa w rozumieniu art. 190 P.p.s.a.

Po drugie, oceny sformułowane w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 132/11 odnosiły się do sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia, że radca prawny R. J. nie był pełnomocnikiem Spółki w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] maja 2008 r., podczas gdy ustalenie to budziło wątpliwości i nie zostało przekonująco uzasadnione. Zasadniczym powodem uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1281/10 i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania była konieczność wyjaśnienia, czy Spółka była reprezentowana przez należycie umocowanego pełnomocnika. Tak więc oceny NSA dotyczące kwestii, kiedy decyzja staje się ostateczny były formułowane w stanie faktycznym, który wymagał dodatkowego wyjaśnienia.

Podzielając stanowisko, co do tego, że decyzja powinna być doręczona pełnomocnikowi strony, jeżeli strona w postępowaniu administracyjnym ustanowiła pełnomocnika, a także co do tego, że doręczenie decyzji stronie a nie ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi nie jest skuteczne, należy jednak zwrócić uwagę, że wadliwe doręczenie decyzji stronie a nie jej pełnomocnikowi nie może oznaczać samo przez się, że decyzja taka nie może stać się ostateczna. Według ustaleń przyjętych przez Sąd pierwszej instancji, na podstawie akt sprawy administracyjnej, w postępowaniu brała udział nie tylko Spółka, ale także inne strony, którym decyzja została doręczona prawidłowo. Bezskuteczność wadliwego doręczenia decyzji trzeba rozpatrywać w zakresie skutków, które dotyczą wadliwego doręczenia decyzji a nie legalności samej decyzji. Skutki te wiążą się przede wszystkim z możliwością zaskarżenia decyzji. Unormowanie przyjęte w art. 40 § 2 K.p.a. ma na celu ochronę interesu strony, która ustanowiła pełnomocnika, co ma szczególne znaczenie gdy tym pełnomocnikiem jest adwokat lub radca prawny. Nie można jednak pominąć, przy ocenie skutków wadliwego doręczenia, że po doręczeniu decyzji stronie w dniu 26 maja 2008 r., ani strona, ani jej pełnomocnik nie podjęli dotychczas żadnych czynności w celu zaskarżenia tej decyzji, a aktywność strony ograniczyła się jedynie do podnoszenia zarzutu, że decyzja nie jest ostateczna, w postępowaniu prowadzonym przez inne organy w innej sprawie. Na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. pełnomocnik Spółki przyznał, iż Spółka podjęła działania polegające na modernizacji urządzeń budynku powodujących hałas w celu obniżenia poziomu hałasu. Istota sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2008 r. dotyczyła ochrony przed nadmiernym hałasem właścicieli nieruchomości sąsiednich, którzy byli stroną tego postępowania i nie można twierdzić, że decyzja ta nie stała się ostateczna z tego tylko powodu, że zamiast pełnomocnika Spółki została doręczona Spółce. Ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu w związku z eksploatacją określonego obiektu w równym stopniu dotyczy podmiotu, który eksploatuje obiekt, jak i podmiotów, na które oddziaływuje emisja hałasu. Nie można więc zgodzić się z poglądem prezentowanym przez Spółkę, że ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu w związku z eksploatacją określonego obiektu dotyczy tego kto eksploatuje obiekt. Przedmiotem ochrony jest stan akustyczny środowiska, co jednoznacznie wynika z art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Przepis ten stanowi, że ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska.

Z tych względów konieczne jest wyważenie racji dotyczących z jednej strony wady proceduralnej polegającej na wadliwym doręczeniu decyzji, z naruszeniem art. 40 § 2 K.p.a., a z drugiej strony konsekwencji materialnoprawnych dotyczących stanu akustycznego środowiska wynikających z ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu, a także stanowiska skarżącej Spółki, która nie podejmowała działań w celu zaskarżenia doręczonej jej decyzji oraz podjęcie działań w celu obniżenia poziomu hałasu w związku z eksploatacją obiektu Spółki. Wyważenie tych racji musi uwzględniać również to, że decyzja została doręczona prawidłowo pozostałym stronom oraz upływ czasu od wydania i doręczenia decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu.

Wyważenie tych racji prowadzi do wniosku, że stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do tego, że decyzja ustalająca dopuszczalny poziom hałasu stała się ostateczna i mogła być podstawą do wymierzenia kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska. Oznacza to, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 190 P.p.s.a. nie są uzasadnione.

Nie są również uzasadnione zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 298 ust. 7 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 315 Prawa ochrony środowiska, które oparte są na założeniu, iż nie było podstaw do wymierzenia kary, ponieważ decyzja o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu nie była ostateczna, które to założenie okazało się wadliwe.

Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.