Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 769/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędziowie sędzia WSA Olga Białek, sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.), Protokolant Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. z dnia 25 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji i odmowa we wznowionym postępowaniu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wiat stalowych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją Starosty O. z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 104, art. 150 § 2 i art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 35 ust. 5 w zw. z art.82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, uchylono decyzję Starosty M. nr [...] z dnia [...] r., zmienioną decyzją tego organu nr [...] z dnia [...] r., oraz odmówiono A. sp. z o.o. z/s w B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budowę wiat stalowych na działce nr ew. 107/5, [...] w M..

Na skutek odwołania wniesionego przez inwestora decyzją z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na uzasadnienie organ wskazał, że zasadnie wznowiono z urzędu postępowanie, zakończone decyzją ostateczną Starosty M. nr [...], zmienioną decyzją tego organu nr [...]., ponieważ zaszła podstawa do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a.

W ocenie Wojewody D., Starosta O. po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia w sposób właściwy dokonał oceny, że przesłanka wznowienia wystąpiła. Organ pierwszej instancji ustalił, że współautorem zatwierdzonych (weryfikowaną w trybie nadzwyczajnym decyzją wraz jej zmianą) projektów budowlanych był W. S., który w czasie wydawania decyzji pełnił funkcję Wicestarosty M.. Z kolei rozstrzygnięcia podpisała, działająca z upoważnienia Starosty M., osoba pełniąca funkcję kierownika Wydziału Architektury i Budownictwa w Starostwie Powiatowym w M.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 24 § 3 k.p.a., bowiem wicestarosta jako członek organu wykonawczego Powiatu M. i bezpośredni przełożony Kierownika Wydziału Architektury i Budownictwa w Starostwie Powiatowym w M. jest współautorem projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Nr [...] i jednocześnie ojcem pełnomocnika inwestora. Powyższe stanowiło, w ocenie organu pierwszej instancji, okoliczności mogące wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika wydającego decyzję. Rozstrzygając o istocie sprawy organ uznał, że projekt budowlany jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Ponadto podano, że na terenie objętym projektem zagospodarowania terenu znajduje się obiekt budowlany (instalacja techniczna spalarni odpadów) w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Powyższe zaś, stosownie do art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, skutkuje odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Uchwała Rady Miejskiej w M. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w M. i w K. w części obejmującej obszar miasta M. i K. pod M. (Dz. Urz. Woj. Doln. [...] ze zm.) określiła podstawowe przeznaczenie działki gruntu o numerze ewidencyjnym 107/5, [...] w M. jako teren usług zdrowia - szpital powiatowy. Według art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t. j. Dz. U. z 2015, poz. 618 ze zm.) szpitalem jest przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego, w którym podmiot ten wykonuje działalność leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne. Świadczenie szpitalne określone zostały jako wykonywane całą dobę kompleksowe świadczenia zdrowotne polegające na diagnozowaniu, leczeniu, pielęgnacji i rehabilitacji, które nie mogą być realizowane w ramach innych stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych lub ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych; świadczeniami szpitalnymi są także świadczenia udzielane z zamiarem zakończenia ich udzielania w okresie nieprzekraczającym 24 godzin (art. 2 pkt 11 ustawy). Dodatkowo organ podał, że plan miejscowy dopuszcza na tym terenie lądowisko dla helikopterów pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z przepisów szczególnych. W projekcie budowlanym inwestycję określono jako budowę wiat stalowych nad istniejącymi urządzeniami spalarni odpadów. Podano, że projektowane obiekty będą pełniły funkcję zadaszeń nad istniejącymi urządzeniami (filtry, zbiorniki) spalarni odpadów medycznych oraz rampą załadunkową.

Organ podkreślił, że z treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r., (której nieważność stwierdzono decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., Nr 719/2015) nakazującej spółce A. dokonać rozbiórki urządzeń instalacji technicznej spalarni odpadów zamontowanych samowolnie poza obrysem budynku spalarni, na działce o numerze 107/5 [...] w M. wynika, że w dniu 19 maja 2014 r. organ nadzoru budowlanego dokonał kontroli na terenie spalarni odpadów medycznych. W trakcie prowadzonych oględzin ustalono, że inwestor posiadał zezwolenie właściwego organu na budowę dwóch wiat stalowych na ww. działce., natomiast samowolnie dokonał montażu instalacji termicznego unieszkodliwiania odpadów pod wiatami. W związku z tym inwestycję należało uznać jako budowę wiat stalowych na terenie działki gruntu, na którym nie dokonano legalnej instalacji urządzeń spalarni odpadów medycznych i weterynaryjnych. Przytoczone ustalenia planu wskazują, że na tym terenie określonym w planie symbolem Al UZ przeznaczenie podstawowe stanowią usługi zdrowia, a konkretnie szpital powiatowy. Jak wynika z odpisu z rejestru przedsiębiorców znajdującego się w aktach sprawy, przedmiotem działalności spółki A. nie jest działalność lecznicza w rodzaju świadczeń szpitalnych, a jedynie zbieranie, przetwarzanie i unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne. Tym samym zamiar budowlany przewidziany przez ten podmiot na wymienionej nieruchomości, polegający na budowie wiat stalowych, których przeznaczeniem będzie ochrona instalacji spalarni odpadów medycznych i weterynaryjnych przed warunkami atmosferycznymi, a więc mieszczący się w działalności obejmującej gospodarowanie odpadami jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za taką wykładnią przepisów planu przemawia również okoliczność, że plan miejscowy w sposób niezwykle szczegółowy określa przeznaczenie terenów określonych symbolem A (A1UZ podstawowe: tereny usług zdrowia - szpital powiatowy, dopuszczalne - lądowisko dla helikoptera, A2ZP podstawowe: teren zieleni urządzonej - park leśny stanowiący zaplecze rekreacyjne dla szpitala). Reasumując przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazuje się zaś w orzecznictwie sądowoadministracyjnym: negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego) uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyr. NSA z 5 grudnia 2013 r., II OSK 1630/12).

W skardze na tę decyzję spółka zarzuciła naruszenie prawa: art. 145 pkt 3 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego, w którym nie zachodziła żadna z określonych w art. 25 tejże ustawy przesłanka wyłączenia organu lub pracownika organu, art. 138 § 1 w zw. z. art. 151 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji uchylającej ostateczną decyzję administracyjną, pomimo braku podstaw do wznowienia postępowania zakończonego jej wydaniem, art. 24 § kpa, poprzez jego zastosowanie do ustalonego przez organ administracji publicznej stanu faktycznego, w którym nie było przesłanek do wyłączenia organu administracji publicznej, § 13 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z [...]r. roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w M. i w K. poprzez stwierdzenie, że projekt budowlany, który był zatwierdzony decyzją administracyjną uchyloną zaskarżoną decyzją administracyjną jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ nie jest związany z dawnym szpitalem powiatowym w M..

W związku z tym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zdaniem strony skarżącej pierwsza z przesłanek - określona wart. 24 § 1 pkt 1 kpa nie zaistniała, gdyż projektant nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zdaniem strony skarżącej, w niniejszej sprawie istotne jest także to, że obiekt budowlany - co zauważył również Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. - powstał i został przyjęty do użytkowania jako budynek spalarni odpadów szpitalnych na terenie Szpitala Miejskiego w M. przy ul. [...]. Z powyższego wynika, że spalarnia od momentu wybudowania była obiektem konstrukcyjnie samodzielnym, ale przestrzennie i funkcjonalnie połączonym ze szpitalem (w roku 1999 noszącym nazwę miejskiego). Stanowiła zatem element "kompleksu szpitalnego". Związku tego nie zerwała zmiana właściciela obiektu i połączone z tym wydzielenie działki, na której znajduje się spalarnia, z nieruchomości na której zlokalizowane są pozostałe budynki szpitalne. Najlepszym tego potwierdzeniem jest oświadczenie dyrektora M. Centrum Medycznego, zgodnie z którym spalarnia odpadów medycznych dostarcza do szpitala ciepłą wodę i ogrzewania, a szpital nie posiada innego źródła ciepła. Z oświadczenia tego wynika niezbicie, że w chwili obecnej szpital nie jest w stanie funkcjonować bez obiektu spalarni, ponieważ nie ma własnej, odrębnej instalacji grzewczej. Przeznaczeniem budynku spalarni są zatem wciąż usługi zdrowia, bez względu na osobę właściciela, pomimo lokalizacji na odrębnej geodezyjnie działce i niezależnie od tego, że w budynku unieszkodliwiane są odpady medyczne i weterynaryjne również z innych niż m. ośrodków zdrowia. W odniesieniu do ostatniej z poniesionych kwestii (będącej jednocześnie zarzutem ze strony organu I instancji), tj. okoliczności, że spalarnia przyjmuje odpady nie tylko z M. Centrum Medycznego, to należy wskazać, że także ta jednostka świadczy usługi wykraczające poza powszechne usługi zdrowotne. Szpital - będący własnością spółki prawa prywatnego - oferuje bowiem szeroki zakres usług komercyjnych, przede wszystkim w zakresie diagnostyki, działalności wchodzącego w skład kompleksu szpitalnego laboratorium, ale także poprzez funkcjonowanie w budynkach szpitala prywatnych gabinetów medycznych. W sytuacji, gdyby interpretować zapisy obowiązującego planu miejscowego w sposób tak ścisły, jak to czyni Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., należałoby uznać, że taka zmiana przeznaczenia (połączona np. z przebudową pomieszczeń na cele prywatnych gabinetów) jest niezgodna z postanowieniami tego planu. Według skarżacej wszelkie wątpliwości i rozbieżności dotyczące interpretacji zapisów planu nie powinny być rozstrzygane na niekorzyść strony, tym bardziej gdy prowadzi to do ograniczenia konstytucyjnie chronionego prawa własności. Takie działanie organów byłoby również nie do pogodzenia z zasadą uwzględniania interesu obywateli w postępowaniu oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznając skargę wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 761/15) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy prawidłowo uznały, iż w sprawie zaszła przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., albowiem zostało uprawdopodobnione zaistnienie okoliczności nie wymienionych w § 1 art. 24 k.p.a., które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika organu.

Oceniając natomiast prawidłowość rozstrzygnięcia co do istoty, we wznowionym postępowaniu, WSA zwrócił uwagę na przedmiot decyzji z dnia [...] r. udzielającej pozwolenia na budowę, zmienionej decyzją z dnia [...] r., którym była "budowa wiat stalowych na działce nr 107/5". We wznowionym postępowaniu organ może procedować zatem jedynie we wskazanym zakresie. Bez znaczenia dla wyniku postępowania pozostają rozważania tak organów jak i skargi w zakresie instalacji technicznej spalarni odpadów. W konsekwencji Sąd stwierdził, iż oba orzekające organy uznając, że inwestycja obejmująca wiaty stalowe jest sprzeczna z obowiązującym planem miejscowym, bowiem zapisy planu dla działki zainwestowanej stanowią tereny oznaczone symbolem A1UZ, czyli tereny o podstawowym przeznaczeniu "tereny usług zdrowia – szpital powiatowy", jest co najmniej przedwczesne. W ocenie Sądu organy nie rozważyły w zakresie wszystkich unormowań planu, czy wiaty stalowe o wnioskowanych gabarytach nie mogą znajdować się na działce nr 107/5 w ramach np. przeznaczenia uzupełniającego terenu. Brak ustaleń organów w tym zakresie powoduje naruszenie art. 7 k.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę, rzeczą organu będzie uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie prawidłowego ustalenia, czy inwestycja objęta ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę istotnie pozostaje w sprzeczności z m.p.z.p.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda D., kwestionując go w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2016 r. (sygn. akt II OSK 996/16) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w stopniu dostatecznym podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonego wyroku, jako przyczynę uchylenia decyzji zaskarżonej i decyzji ją poprzedzającej, WSA wskazał w sposób lapidarny, iż konkluzja organów w świetle dotychczas ustalonego stanu faktycznego, że budowa wiat stalowych na działce nr 107/5 jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie nie wypełnia normy art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jest przedwczesna, a to z tego powodu, że w ocenie Sądu organy nie rozważyły, czy wiaty te mogą znajdować się na przedmiotowej działce w ramach np. przeznaczenia uzupełniającego. Przy czym z treści uzasadnienia nie wynika, z jakich powodów Sąd zajął takie stanowisko. Stanowisko to nie zostało bowiem poparte wymaganymi w tym zakresie rozważaniami, gdy jednocześnie we wstępnej części tego uzasadnienia przedstawiając stan sprawy zamieszczono obszerne wywody, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję.

NSA zauważył, że na przedmiotowej działce znajduje się budynek spalarni odpadów medycznych wybudowany legalnie i posiadający pozwolenie na budowę z dnia [...]r. Jednocześnie z kontrolowanej decyzji wynika, że Spółka samowolnie zainstalowała (poza obrysem budynku) instalację termiczną unieszkodliwiania odpadów.

W kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji z dnia [...] r. Wojewoda podniósł, że przeznaczeniem przedmiotowych wiat będzie ochrona instalacji spalarni odpadów medycznych i weterynaryjnych przed warunkami atmosferycznymi, które to urządzenia zostały zainstalowane samowolnie. Tym samym, zdaniem organu, zamiar budowy spornych wiat jako ochrony instalacji spalarni odpadów medycznych i weterynaryjnych przed warunkami atmosferycznymi, a więc mieszczący się w ramach działalności obejmującej gospodarowanie odpadami, jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Z projektu budowlanego wynika, że zaprojektowano dwie wiaty o konstrukcji stalowej. Wiata nr 1 stanowi zadaszenie nad rampą załadunkową, zaś wiatę nr 2 zaprojektowano jako zadaszenie nad elementami instalacji utylizacji odpadów. W tej sytuacji rolą Sądu pierwszej instancji, przy kontroli decyzji, było wyjaśnienie, czy zasadnie organ uznał, że funkcja przedmiotowych wiat sprawia, iż omawiany zamiar ich budowy powoduje, że jest on niezgodny z planem miejscowym, czy też ich realizacja opisana w projekcie, wobec przyjęcia prawa miejscowego (w 2003 r.) już po wybudowaniu i uruchomieniu spalarni miała wyłącznie na celu utrzymanie funkcjonującej spalarni w odpowiednim stanie, a następnie ewentualna ocena, czy taka inwestycja jest zgodna ze wskazanym planem miejscowym. Sąd pierwszej instancji takich rozważań nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie wynika bowiem z niego by analizował projekt zagospodarowania działki pod kątem celu w jakim przedmiotowe wiaty miały powstać. Ustalenia te, w ocenie NSA winny być skonfrontowane ze stanowiskiem organu odwoławczego, że funkcja wiat stalowych będących przedmiotem zamierzenia wyklucza ich realizację w ramach przeznaczenia terenu w planie miejscowym. Organ I instancji uznał, że sporne wiaty wraz z instalacją spalarni zamontowaną samowolnie tworzą całość techniczno-użytkową, a zatem stanowią rozbudowę tego zakładu, a w konsekwencji taka inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym.

Reasumując, NSA stwierdził, że z powodu naruszenia przez WSA przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) i c) p.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżony wyrok WSA uchylił i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także, że skoro kwestia zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. została przez Sąd pierwszej instancji przesądzona w zaskarżonym wyroku i stanowisko to nie jest kwestionowane skargą kasacyjną, to przy ponownej ocenie legalności zaskarżonej decyzji niezbędne jest rozważenie, czy we wznowionym postępowaniu , po uchyleniu decyzji Starosty M. z dnia [...] r. zmienionej decyzją z dnia [...] r., możliwa była odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, mając na uwadze rozważania NSA.

Na rozprawie przed WSA pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i wnioski w niej zawarte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. W badanej sprawie takie okoliczności nie zaistniały.

Należy także zaznaczyć, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez WSA granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznał skargę kasacyjną. Ratio legis unormowania art.190 p.p.s.a. sprowadza się więc do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2014 r., I FSK 1448/13, LEX nr 1643195).

Nie ulega wątpliwości, że w badanej sprawie przesądzona została kwestia prawidłowego zastosowania przez organy orzekające art. 145 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, mówiącego o tym, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji państwowej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a. W tej bowiem kwestii szeroko wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 13 stycznia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 761/15) a Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 listopada 2016 r. (sygn.akt II OSK996/16) stwierdził w tym zakresie, że "skoro kwestia zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. została przez Sąd pierwszej instancji przesądzona w zaskarżonym wyroku i stanowisko to nie jest kwestionowane skargą kasacyjną, to przy ponownej ocenie legalności zaskarżonej decyzji niezbędne jest rozważenie czy we wznowionym postępowaniu, po uchyleniu decyzji Starosty M. z dnia [...] r. zmienionej decyzją z dnia [...] r. możliwa była odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, mając na uwadze powyższe rozważania", które zawarł NSA w uzasadnieniu wyroku.

Trzymając się zatem granic rozpoznania skargi w kontekście wyroku NSA z dnia 4 listopada 2016 r., Sąd w obecnym składzie orzekającym nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Jak podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie niesporne jest, iż działka na której posadowione są sporne wiaty według ustaleń planu miejscowego - zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w M. Nr [...] z dnia [...] r. - położona jest w jednostce strukturalnej "A" na terenie oznaczonym symbolem "A1UZ", gdzie przeznaczenie podstawowe to: tereny usług zdrowia – szpital powiatowy; na terenie tym w ramach funkcji dopuszczalnej możliwa jest też lokalizację lądowiska dla helikopterów pod warunkiem spełnienia przepisów szczególnych dla tego rodzaju inwestycji. W ramach tej jednostki "A" mamy jeszcze tereny oznaczone symbolem "A2ZP"(tereny zieleni) i "A3D"(ulica dojazdowa). Kolejne regulacje w tym akcie prawa miejscowego dotyczą już innych obszarów podzielonych na jednostki od "B" do "F". Dodać również należy, że jednocześnie w § 5 uchwały wyjaśniono, że przeznaczenie podstawowe to takie przeznaczenie, które powinno dominować na danym terenie wydzielonym liniami rozgraniczającymi. Według rysunku planu, teren A1UZ obejmuje nie tylko działkę 107/5, ale także inne działki. Przeznaczenie dopuszczalne to rodzaj przeznaczenia inny niż podstawowy, który nie koliduje z przeznaczeniem podstawowym. Dla omawianego terenu, plan nie przewiduje natomiast przeznaczenia uzupełniającego (rodzaje przeznaczeń inne niż podstawowe i dopuszczalne, które uzupełniają i wzbogacają przeznaczenie podstawowe).

Interpretując postanowienia m.p.z.p. należało mieć na uwadze nie tylko literalne brzmienie postanowień planu ale także cel danego uregulowania, przy uwzględnieniu istnienia obiektów budowlanych legalnie wybudowanych w dacie wejścia w życie planu miejscowego. W konsekwencji należało ocenić czy realizacja planowanego zamierzenia służyć będzie celom planu miejscowego wynikającym z przewidzianej w nim funkcji i warunków zagospodarowania.

Sąd w obecnym składzie podziela pogląd wypowiedziany przez WSA w innym składzie osobowym w wyroku z dnia 20 kwietnia 2016 r. (sygn.akt II SA/Wr 838/15), a dotyczący tego właśnie terenu - mówiący o tym że "Na omawianym obszarze (teren A1UZ) w zagospodarowaniu terenu powinny przeważać – obiekty budowlane i związane z nimi urządzenia usług zdrowia - szpitala powiatowego. Lokalny prawodawca nie zdefiniował jednak w zapisach planu co rozumie pod pojęciem usługi zdrowia – szpital. Pojęcie to należy zatem wyinterpretować z powszechnie obowiązujących przepisów, ewentualnie dookreślić, posługując się znaczeniem językowym (potocznym). Według polskiej klasyfikacji wyrobów i usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z 29 października 2008 r. Usługi w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego to usługi obejmujące opiekę medyczną i szpitalną, świadczone dla pacjentów, oraz czynności bezpośrednio z nią związane, podejmowane przez szpitale, podmioty lecznicze lub diagnostyczne i inne uprawnione zakłady o podobnym charakterze." Szpital zdefiniowany został natomiast w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej szpital to przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego, w którym podmiot ten wykonuje działalność leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne. Natomiast przedsiębiorstwo, to zespół składników majątkowych, za pomocą którego podmiot leczniczy wykonuje określony rodzaj działalności leczniczej.

Nie można jednakże pominąć faktu, że przedmiotowa spalarnia funkcjonowała już legalnie w dacie uchwalenia tego planu (2003 r.) jako spalarnia szpitalna, na podstawie uzyskanego wcześniej (w 1999 r.) pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie. Należy zatem zgodzić się z interpretacją Sądu w sprawie o sygn. II SA/Wr 838/15, że przeznaczenie w planie miejscowym uchwalonym w dniu [...] r. terenu UZ na szpital, uwzględniać musiało istniejące wówczas zagospodarowanie terenu, w tym także spalarnię i kotłownię wybudowaną jako część ówczesnego szpitala i służące do jego obsługi. Tak rozumianą spalarnię należało kwalifikować jako obiekt pomocniczy szpitala a części z kotłownią jako jego infrastrukturę techniczną pozostającą w ścisłym związku z obiektem odpowiadającym funkcji podstawowej terenu. Spalarnia szpitalna ( a więc taka, która obsługuje tylko i wyłącznie istniejący szpital) odpowiada zatem funkcji terenu i warunkom zagospodarowania przewidzianym w planie. Każda zaś inna forma aktywności budowlanej polegająca w szczególności na rozbudowie istniejącej spalarni, budowie na tym terenie dodatkowych obiektów niezwiązanych z funkcją podstawową i dopuszczalną musi zostać uznana za sprzeczną z obowiązującym m.p.z.p.

Przyjąć zatem należy, że spalarnia i kotłownia znajdujące się na terenie A1UZ, obecnie nie są obiektami wykorzystywanymi przez szpital do świadczenia usług zdrowotnych w zakresie świadczeń szpitalnych, czy innego rodzaju świadczeń zdrowotnych. Obiekt ten nie należy obecnie do składników majątkowych szpitala jako przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego, skoro szpital pozbył się dobrowolnie tej części składowej swojego zakładu. Sąd nie kwestionuje możliwości wyzbycia się określonego składnika części przedsiębiorstwa leczniczego, jednakże w warunkach niniejszej sprawy, wyodrębnione w sposób prawny obiekty spalarni i kotłowni (dotychczas przyszpitalnej) winny nadal – w kontekście zapisów m.p.z.p. - pełnić tylko i wyłącznie dotychczasową funkcje. Plany związane z rozwojem przedmiotowej spalarni w kierunku spalarni o szerszym zasięgu przyjmowania odpadów do utylizacji i dodatkowo odpadów nie tylko medycznych (jak dotychczas) ale również weterynaryjnych, samo w sobie należy już do kategorii instalacji do termicznego przekształcania odpadów z odzyskiem lub bez odzysku wytwarzanej energii cieplnej - zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Jest więc instalacją gospodarki odpadami, a nie instalacją szpitala, czy innych usług zdrowia. Tak więc obie wiaty, jak wynika to z projektu budowlanego i wniosku inwestora mają służyć ochronie przed warunkami atmosferycznymi samowolnie zbudowanej nowej instalacji o siedmiokrotnie wyższej wydajności niż wydajność spalarni w chwili wejścia w życie planu miejscowego (spalarni szpitalnej) i rampy załadunkowej odpadów medyczno-weterynaryjnych przyjmowanych w przeważającej części od innych podmiotów ( z terenu całego województwa) aniżeli dotychczasowy szpital. To powiązanie funkcjonalno-użytkowe obu wiat z samowolnie usytuowaną poza budynkiem spalarni instalacją i rampą powodują - jak wynika to z przedłożonej przez inwestora decyzji DWINB z dnia [...] r. nr [...] - faktyczną zmianę sposobu użytkowania z obiektu spalarni przyszpitalnej (wskutek intensyfikacji przyjmowania i przerobu odpadów do unieszkodliwiania) na spalarnię praktycznie regionalną o kilkakrotnie wyższej wydajności. Ten fakt powoduje, że przedsięwzięcie którego dotyczy postępowanie (budowa dwóch wiat dobudowanych do budynków zakładu utylizacji odpadów szpitalnych, służących do: pierwsza wiata - zadaszenia rampy załadunkowej odpadów i druga wiata - do zadaszenia elementów instalacji usytuowanych poza istniejącymi budynkami a zrealizowanymi w ramach samowoli budowlanej) wprowadza istotne zmiany wobec dotychczasowego zagospodarowania terenu poprzez planowaną budowę obu obiektów w taki sposób, że zmiana ta w efekcie prowadzi (wraz z samowolnie usytuowaną instalacją i rampą przesłoniętą wiatami) do zmiany funkcji terenu z działalności "tereny usług zdrowia – szpital" na teren obejmujący "działalność gospodarowaniem odpadami", na co niewątpliwie nie pozwala obowiązujący plan miejscowy. Stanowi to w konsekwencji naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane polegające na niezgodności projektu budowlanego z warunkami m.p.z.p. Obowiązujący plan zezwala na istnienie tylko spalarni przyszpitalnej, której instalacje znajdowały się w całości w istniejącym obiekcie budowlanym a nie poza nim, bez możliwości zmiany jej przeznaczenia na spalarnię obsługującą także inne podmioty z terenu całego województwa, tj. w istocie lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( § 8 pkt 2 ppkt 1a) m.p.z.p.). Nie da się zatem rozpatrywać planowanej budowy wiat w oderwaniu od ich konkretnego przeznaczenia - służącego zadaszeniu samowolnie wybudowanych instalacji i budowli, które nie są dopuszczalne na tym terenie ze względu na wielokrotne zwiększenie wydajności instalacji z 50 kg/h do 350 kg.h. Teren objęty inwestycją znajduje się bowiem na obszarze Parku Krajobrazowego "[...]", wprowadzającego szereg ograniczeń. Ocena dokonana przez organy, zdaniem Sądu, jest zatem w pełni prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze zarzuty skargi są bezzasadne, co powoduje jej oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a.