Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 890/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-09-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 13 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. i V. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. i V. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta, nakładającą na E.K. i V.S. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego w wysokości [...] zł.

E.K. i V.S., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję organu drugiej instancji, wnosząc przy tym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając zgłoszony wniosek skarżące wskazały, że żądanie zapłaty, jego egzekucja mogą spowodować nieodwracalne skutki, poniesienie kolejnych kosztów (np. egzekucyjnych), których odzyskanie w razie korzystnego rozstrzygnięcia sprawy będzie co najmniej nader utrudnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.).

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. Zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak, spełniającego powyższe warunki, uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że jego uzasadnienie jest bardzo ogólne. Strony skarżące podały jedynie, iż egzekucja nałożonej kary może spowodować nieodwracalne skutki prawne i poniesienie kolejnych kosztów. Nie wykazały natomiast, jaką znaczną szkodę poniosą lub też jakie nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji trudno więc mówić o powstaniu przesłanek o jakich mowa w 61 § 3 P.p.s.a.

Skoro zatem strony skarżące nie wykazały w swoim wniosku, na czym miałyby polegać znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonego aktu, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.