Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 798/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2b, art. 5 ust. 5, art. 5 ust. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 869
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników.
article: art. 120, art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Sałek, asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi N. S.A z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 stycznia 2018 r. nr 0111-KDIB3-2.4018.10.2017.1.MN w przedmiocie zasad ewidencji i identyfikacji podatników i płatników 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz N. S.A z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 25 października 2017 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek N. S.A. w W. (dalej: Skarżąca) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2017 r., poz. 869 ze zm., dalej "Uzeipp").

Skarżąca przedstawiła we wniosku stan faktyczny z którego wynikało, że wynajmuje lokal, który następnie udostępnia Spółce. Spółka będzie we wspomnianym lokalu świadczyła na rzecz Skarżącej usługi pośrednictwa w sprzedaży produktów bankowych. W lokalu będą zatem widoczne oznaczenia marketingowe związane z N.. Spółka będzie płaciła czynsz oraz zwracała koszty mediów. Za zgodą Skarżącej będzie mogła sama zawierać umowy na dostawy wody, energii, itp. Skarżąca nie będzie odpowiadać za zatrudnienie osób wykonujących pracę na rzecz Spółki. Pełna odpowiedzialność w tym zakresie będzie ciążyła na Spółce. Jednym z powodów takiego ukształtowania kwestii lokalowych jest fakt, że Skarżąca ma większą siłę negocjacyjną niż Spółka i jest w stanie uzyskać lepsze stawki oraz lepsze lokalizacje najmu. Skarżąca i Spółka nie są powiązane kapitałowo ani osobowo.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym Skarżąca wyraziła wątpliwość czy będzie zobowiązana do aktualizacji informacji NIP-8 w zakresie miejsc prowadzenia działalności gospodarczej?

Zdaniem N., w sytuacjach jak opisane w stanie faktycznym, to nie na Skarżącej będzie ciążył wspomniany obowiązek aktualizacyjny.

Z treści wniosku wynika ponadto, że pytanie Skarżącej dotyczy obowiązków wynikających z art. 5 ust. 2b Uzeipp.

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

DKIS uznał, że lokal jest wykorzystywany przez Skarżącą do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. pobierania pożytków w postaci najmu. Zdaniem organu nie ma znaczenia, że w tym miejscu niema jej personelu, organu uczestniczącego w zarządzaniu i nadzorowaniu działalności N., a także organizacyjnie wyodrębnionego oddziału. Miejscem prowadzenia działalności uznaje się natomiast miejsce, gdzie działalność jest wykonywana w celach zarobkowych, tj. w celu osiągnięcia przychodu w sposób zorganizowany oraz ciągły. DKIS podkreślił, że Spółka będzie świadczyła na rzecz banku usługi pośrednictwa w sprzedaży produktów bankowych w lokalu, w którym będą znajdowały się oznaczenia marketingowe Skarżącej.

Zdaniem DKIS, z tych względów miejsce najmu należy wpisać w zgłoszeniu identyfikacyjnym NIP-8 jako miejsce prowadzenia działalności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie N. wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła DKIS naruszenie:

1) art. 5 ust. 2b pkt 2, art. 5 ust. 5 Uzeipp w zw. z Załącznikiem nr 4 do Rozporządzenia Ministra Finansów z 25 listopada 2014 r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i zgłoszeń aktualizacyjnych oraz zgłoszeń w zakresie danych uzupełniających (Dz. U. z 2014 r., poz. 1665 ze zm., dalej Rozporządzenie), poprzez niezasadne uznanie, że w zgłoszeniu aktualizacyjnym Skarżąca powinna zgłaszać również lokale podnajmowane z uwag na fakt pobierania pożytków w postaci najmu;

2) art. 92 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez niezastosowanie się do zasady, że rozporządzenia wykonawcze są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania oraz w zakresie spraw przekazanych do uregulowania i jako akty wykonawcze nie powinny rozszerzać lub nakładać na podatników obowiązków innych niż określone ustawą; oraz wydanie interpretacji z naruszeniem zasady proporcjonalności;

3) art. 14h w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 Op, poprzez nałożenie obowiązków, których nie przewiduje Uzeipp; nierozstrzygnięcie wątpliwości związanych z definicją miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na korzyść podatnika zgodnie z zasadą praworządności; wydanie interpretacji z naruszeniem zasad wynikających z orzecznictwa sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 Uzeipp, podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.

Stosownie do art. 5 ust. 2b Uzeipp, zgłoszenie identyfikacyjne podatników wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego zawiera dane:

1) objęte treścią wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym, z wyłączeniem rejestru dłużników niewypłacalnych, przekazywane automatycznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego;

2) uzupełniające: skróconą nazwę (firmę), wykaz rachunków bankowych, adresy miejsc prowadzenia działalności, dane prowadzącego dokumentację rachunkową, w tym jego NIP, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej, dane kontaktowe, a w przypadku osobowych spółek handlowych i podmiotów podlegających wpisowi do rejestru przedsiębiorców na zasadach określonych dla spółek osobowych - dane dotyczące poszczególnych wspólników, w tym ich identyfikatory podatkowe.

Stosownie do art. 5 ust. 5 Uzeipp, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i formularzy zgłoszeń aktualizacyjnych oraz zgłoszeń w zakresie danych uzupełniających, o których mowa w ust. 2b pkt 2, w art. 42 ust. 3a pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1068 oraz z 2017 r. poz. 60) i w art. 43 ust. 5b pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963, ze zm.), z wyjątkiem zgłoszeń osób fizycznych będących przedsiębiorcami, biorąc pod uwagę kompletność przekazywanych danych niezbędnych do ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz konieczność przekazywania danych uzupełniających do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej oraz Centralnego Rejestru Płatników Składek.

W poz. B.4 Zgłoszenia NIP-8, stanowiącego Załącznik nr 4 do Rozporządzenia, zawarto wyjaśnienie, że w zgłoszeniu identyfikacyjnym, w zakresie danych uzupełniających, należy podać adresy wszystkich miejsc prowadzenia działalności (również hurtowni, magazynów, składów), a w zgłoszeniu aktualizacyjnym, w zakresie danych uzupełniających, stosownie do okoliczności i zmian.

W złożonej skardze Skarżąca podnosi, że przepisy Rozporządzenia w zakresie informacji uzupełniających, przewidzianych w art. 5 ust. 2b pkt 2 Uzeipp, rozszerzają zakres ustawowych obowiązków ewidencyjnych i w konsekwencji stanowią przekroczenie delegacji ustawowej unormowanej w art. 5 ust. 5 tej ustawy.

Zdaniem Sądu, treść poz. B.4 Zgłoszenia NIP-8, stanowiącego Załącznik nr 4 do Rozporządzenia, w którym zawarto wyjaśnienie, że w zgłoszeniu identyfikacyjnym, w zakresie danych uzupełniających, należy podać adresy wszystkich miejsc prowadzenia działalności, nie nakłada na podatnika innych obowiązków, aniżeli te, które wynikają z treści do art. 5 ust. 2b Uzeipp. Przepis ten w pkt drugim, wśród danych uzupełniających wskazuje bowiem na obowiązek podania adresów miejsc prowadzenia działalności. Zdaniem Sądu, brak w treści ustawy słowa "wszystkich" nie czyni skutecznym zarzutu unormowania danych uzupełniających w tym zakresie w sposób sprzeczny z ustawą.

Zdaniem Sądu, treść poz. B4 odpowiada odesłaniu z art. 5 ust. 5 Uzeipp, gdyż Rozporządzenie w tym zakresie określa wzór zgłoszenia w zakresie danych uzupełniających, o których mowa w ust. 2b pkt 2.

Kolejną kwestią sporną w tej sprawie pozostaje ustalenie, czy w myśl powołanych przepisów udostępniany Spółce przez Skarżącą na zasadzie najmu lokal użytkowy, stanowi miejsce prowadzenia działalności, które podatnik ma obowiązek uwzględnić w stosownym zgłoszeniu identyfikacyjnym lub aktualizacyjnym.

Zdaniem Sądu, w tym zakresie rację należało przyznać Skarżącej, która słusznie wywodzi, że oddany Spółce, na zasadzie najmu, lokal użytkowy nie jest miejscem prowadzenia jej działalności.

Z treści wniosku wynika bowiem, że Spółka świadczy wobec banku usługi pośrednictwa w sprzedaży jej produktów, co siłą rzeczy wymaga, aby w lokalu znajdowały się widoczne oznaczenia marketingowe związane z N.. Kluczowe znaczenie odgrywa jednak fakt, że wykonuje, jako agent, własną działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa sprzedaży. Opiera się przy tym na własnym potencjale ludzkim. Nie zmienia tego okoliczność, że działa w wynajętym lokalu.

Zdaniem Sądu, wynajmowany lokal, w którym znajduje się personel Spółki, tworzy infrastrukturę, z którą można bezsprzecznie utożsamiać miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Nie jest to jednak miejsce prowadzenia działalności Skarżącej, ale właśnie wspomnianej Spółki. Skoro Spółka w tym lokalu dokonuje pośrednictwa sprzedaży na własny rachunek, to sporny lokal jest zatem jej miejscem prowadzenia działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, czerpanie korzyści z tytułu najmu stanowi jedynie odrębny przedmiot działalności Skarżącej, lecz nie stanowi odrębnego miejsca jej prowadzenia. Lokal należy w tym wypadku traktować w dominującym stopniu jako przedmiot świadczenia, a nie jako miejsce, w którym to świadczenie jest wykonywane.

Przyjmując argumentację organu doszłoby do paradoksalnej sytuacji, w której sporny lokal stanowiłby formalnie miejsce prowadzenia działalności przez co najmniej trzy podmioty (Skarżąca również wynajmuje go od innego podmiotu), co jest nie do pogodzenie z celem unormowań dotyczących m. in. ewidencji i identyfikacji podatników. Miejsce prowadzenia działalności pociąga bowiem za sobą niezwykle doniosłe skutki procesowe, w szczególności w zakresie doręczeń. Celem analizowanych przepisów miała być natomiast łatwość lokalizowania poszczególnych podatników, a nie tworzenie dodatkowych trudności.

Zdaniem Sądu wiele praktycznych problemów mogłoby natomiast wywołać uznanie lokalu za miejsce prowadzenia działalności, w którym dany podatnik jest tylko wynajmującym, nie wykonuje żadnych czynności i nie utrzymuje żadnej wyodrębnionej infrastruktury.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 5 ust. 2b pkt 2, art. 5 ust. 5 Uzeipp w zw. z Załącznikiem nr 4 do Rozporządzenia okazał się zasadny.

DKIS niezasadne uznał, że w zgłoszeniu aktualizacyjnym, w opisanym stanie faktycznym, Skarżąca powinna zgłaszać również lokal podnajmowany z uwag na fakt pobierania pożytków w postaci czynszu z najmu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 Ppsa. Na kwotę 200 zł złożył się wpis od skargi.