Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2110/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędziowie:, Sędzia NSA Marzenna Zielińska, Asesor WSA Danuta Dopierała (spr.), Protokolant Beata Zborowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2005 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie powstania długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w [...] , powołując się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja Podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 2 § 2, art. 3 § l pkt 14, art. 9, art. 39, art. 210 § l pkt l, § 2, § 3 pkt 3, art. 242, art. 2421, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. Nr 75 z 2001 r., poz. 802 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] września 2002 r., w sprawie dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towarów w postaci 10 sztuk CD-ROM i 60 sztuk dyskietek z zawartością - wydawnictwa medyczne w formie elektronicznej oraz stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie od w/w towarów, w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] października 2000 r., na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] , objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym przesyłki kurierskie o wartości do 70 EURO, w tym przesyłkę adresowaną do [...] Spółka z o.o., i zawierającą, zgodnie z załączoną fakturą i specyfikacją, materiały drukowane - ulotki medyczne - o wartości 12,54 USD.

W dniu 25 lutego 2002 r., działająca z upoważnienia [...] Sp. z o. o., Agencja Celna [...] Spółka z o.o., na podstawie art. 57 § l, art. 60 § l Kodeksu celnego, wystąpiła do Urzędu Celnego w W. o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru, w postaci 10 sztuk płyt CD-ROM oraz 60 sztuk dyskietek, wyszczególnionego na fakturze nr [...] z dnia [...] października 2000 r., o łącznej wartości 1383,15 EURO.

W w/w wniosku wskazano, iż w dniu 5 października 2000 r. [...] Sp. z o.o. otrzymała przesyłką kurierską w/w towar z zawartością wydawnictwa medyczne w formie elektronicznej. Przesyłka została odprawiona przez Urząd Celny, jako przesyłka kurierska o wartości poniżej 70 EURO na zbiorczym JDA SAD nr [...] , przez firmę [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. W następnych dniach [...] Sp. z o.o. otrzymała fakturę nr [...] z dnia [...] października 2000 r., o wskazanej wyżej wartości, która winna być podstawą do ustalenia wartości celnej towaru.

W oparciu o przedstawione przez Spółkę dokumenty, 9 września 2002 r., Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wydał decyzję nr [...] , mocą której dopuścił do obrotu na polskim obszarze celnym towary wyszczególnione na fakturze nr [...] z [...] października 2000 r., wystawionej przez [...] z N. dla [...] Spółka z o.o. w W. oraz stwierdził powstanie długu celnego w przywozie od towarów wyszczególnionych w w/w fakturze: CD-ROM - 10 sztuk, dyskietki - 60 sztuk.

Organ celny pierwszej instancji zważył, iż w/w płyty CD-ROM oraz dyskietki zostały sprowadzone do Polski w październiku 2000 r., wraz z materiałami drukowanymi - ulotkami medycznymi dopuszczonymi do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z [...] października 2000 r. W momencie sprowadzenia ich do Polski, ani płyty CD-ROM ani dyskietki nie zostały zgłoszone do odprawy celnej.

W związku z powyższym stwierdził, iż przedmiotowe towary zostały nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny i w konsekwencji nastąpiło powstanie długu celnego w przywozie w myśl art. 210 § l pkt 1 Kodeksu celnego. Ponadto wskazał, iż stosownie do treści art. 210 § 2 w/w ustawy dług celny w sprawie niniejszej powstał z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru tj. [...] października 2000 r., (w dniu dokonania w/w zgłoszenia celnego). Zatem zasadne było pobranie odsetek na podstawie art. 242 § 3 kodeksu celnego.

Orzekając na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w [...] , decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] , utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż bezsprzeczną jest okoliczność niezgłoszenia przedmiotowych płyt CD-ROM oraz dyskietek do odprawy celnej w dniu [...] października 2000 r. Podzielił tym samym stanowisko organu pierwszej instancji, iż w/w towar został nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny, czego skutkiem było powstanie długu celnego w przywozie. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie niniejszej dług celny powstał z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru tj. w dniu przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego, a zatem w zaistniałej sytuacji konieczne było pobranie odsetek na podstawie art. 242 § 3 Kodeksu celnego. Za bezzasadny, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, uznać należy zarzut nieprawidłowego wyliczenia odsetek, ponieważ podstawę ich wymiaru stanowił przepis art. 242 § 3 Kodeksu celnego, dotyczący pobierania odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie należności celnych, liczonych od dnia powstania długu celnego, a nie jak twierdzi strona art. 222 § 4 i nast. powołanej ustawy, regulujące kwestię pobrania odsetek wyrównawczych w związku z uzyskaniem korzyści finansowych na skutek przesunięcia daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z długu.

Organ odwoławczy nie uznał zarzutu [...] Spółka z o.o., iż decyzja administracyjna w niniejszej sprawie, stwierdzająca powstanie długu celnego w przywozie, została wydana bezpodstawnie gdyż przedmiotowy dług celny powstał z mocy prawa, a zatem postępowanie administracyjne prowadzone wobec Spółki było bezprzedmiotowe. Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż stosownie do treści art. 262 Kodeksu celnego oraz art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej, w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie mogło nastąpić tylko w drodze decyzji administracyjnej. Jednocześnie podkreślił, iż powołany przez stronę przepis art. 2421 Kodeksu celnego został wprowadzony do ustawy z uwagi na wątpliwości czy stwierdzenie powstania długu celnego w drodze decyzji administracyjnej jest tożsame z dopuszczeniem towaru do obrotu na polskim obszarze celnym. Natomiast z treści w/w przepisu nie wynika, że organ celny jest zwolniony z orzekania w przedmiocie długu celnego w drodze decyzji administracyjnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, [...] Spółka z o.o. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] kwietnia 2004 r., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z [...] września 2002 r. w sprawie dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym przedmiotowych towarów oraz stwierdzenia powstania długu celnego w ich przywozie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 2421 w związku z art. 210 § 1 i § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny.

Skarżąca podniosła, iż postępowanie prowadzone wobec Spółki było bezprzedmiotowe ponieważ w niniejszym przypadku dług celny powstał z mocy prawa, na co w szczególności wskazują: art. 3 § 1 pkt 2 oraz art. 210 § 1 i § 2 Kodeksu celnego.

Z uwagi na okoliczność, iż w przedmiotowej sytuacji cała należna kwota wynikająca z długu celnego w przywozie towaru została przez skarżącą uiszczona, bezzasadne było - jej zdaniem - wydanie przez organ celny decyzji administracyjnej orzekającej o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym. Towar ten został już uprzednio dopuszczony do obrotu i stał się - w myśl postanowień przepisu art. 2421 Kodeksu celnego - towarem krajowym z mocy samego prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa, w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. W toku postępowania organy celne prawidłowo ustaliły stan faktyczny w oparciu o zebrany w sprawie niniejszej materiał dowodowy. Stosując zaś przepisy prawa materialnego, wskazane w podstawach rozstrzygnięć, nie naruszyły dyrektyw ich stosowania.

Kwestią sporną w sprawie niniejszej jest zasadność wydania decyzji administracyjnej przez organ celny w sprawie dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towarów w postaci 10 sztuk CD-ROM oraz 60 sztuk dyskietek z zawartością wydawnictwa medyczne w formie elektronicznej oraz stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie tych towarów.

Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej decyzja stwierdzająca powstanie długu celnego została bezpodstawnie wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego, gdyż w sprawie niniejszej ma zastosowanie przepis art. 2421 Kodeksu celnego, na podstawie którego przedmiotowy towar został dopuszczony do obrotu i stał się towarem krajowym z mocy samego prawa. Zatem postępowanie administracyjne prowadzone wobec spółki było bezprzedmiotowe.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, powstanie długu celnego w przywozie nastąpiło, w myśl art. 210 § l Kodeksu celnego, w związku z nielegalnym wprowadzeniem w/w towarów na polski obszar celny. Stąd, rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w sprawie dopuszczenia przedmiotowych towarów do obrotu oraz stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie, było zasadne i mogło nastąpić tylko w drodze decyzji administracyjnej.

W sprawie niniejszej bezsporna jest natomiast okoliczność, iż w dniu [...] października 2000 r., na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] , objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym przesyłki kurierskie o wartości do 70 EUR, w tym przesyłkę adresowaną do [...] Spółka z o.o., i zawierającą, zgodnie z załączoną fakturą z [...] września 2000, nr [...] oraz specyfikacją (poz. [...] , przesyłka - ang. consignment – [...] ), materiały drukowane - ulotki medyczne o wartości 12,54 USD.

W dniu 25 lutego 2002 r., działająca z upoważnienia [...] Polska Spółka z o. o., Agencja Celna [...] Spółka z o.o., wystąpiła do Urzędu Celnego w W. z wnioskiem o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru - 10 sztuk płyt CD-ROM oraz 60 sztuk dyskietek – wyszczególnionego na, dołączonej do wniosku, fakturze nr [...] z dnia [...] października 2000 r., o łącznej wartości 1383,15 EURO. W uzasadnieniu wskazała, iż przesyłka została odprawiona przez Urząd Celny jako przesyłka kurierska o wartości poniżej 70 EURO na zbiorczym JDA SAD o wskazanym wyżej numerze w dniu [...] października 2000 r.

Wobec powyższego nie może budzić wątpliwości, iż towar w postaci 10 sztuk CD-ROM oraz 60 sztuk dyskietek nie został zgłoszony do odprawy celnej w dniu [...] października 2000 r. Słuszne jest zatem stanowisko organów celnych, które uznały, iż wobec naruszenia przepisów art. 39 Kodeksu celnego, poprzez niedopełnienie obowiązku przedstawienia organowi celnemu w/w nośników informacji elektronicznych, towar ten – stosownie do treści art. 9 § l Kodeksu celnego - został nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny.

Podkreślić należy, iż obowiązek przedstawienia towarów organowi celnemu ciąży bowiem na osobie do tego zobowiązanej (osoba, która wprowadziła towar – przewoźnik, importer), lub osobie, która przejęła odpowiedzialność za towar po jego wprowadzeniu (spedytor, agent, celny). Jest to tzw. powinność celna, czyli obowiązek dostarczenia i okazania towaru oraz dokumentów dotyczących towaru (przewozowych, handlowych), a na żądanie organu celnego – udostępnienie towaru dla rewizji celnej (Feliks Prusak; Kodeks Celny – Komentarz; Warszawa, rok 2000).

Zasadność stanowiska organów celnych w sprawie niniejszej potwierdza treść w/w pisma Agencji Celnej [...] , zgodnie z którym [...] Spółka z o.o. otrzymała w dniu 5 października 2000 r. przesyłkę kurierską zawierającą w/w płyty CD-ROM oraz dyskietki z zawartością wydawnictwa medyczne w formie elektronicznej. Natomiast faktura z dnia [...] października 2000 r. nr [...] , która winna stanowić podstawę do ustalenia wartości celnej towaru, nadesłana została w terminie późniejszym.

W konsekwencji, mając na względzie przepisy art. 210 § 1 pkt l oraz § 2 Kodeksu celnego, regulujące kwestię powstania długu celnego w przywozie w przypadku nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, organ celny pierwszej instancji zasadnie stwierdził powstanie długu celnego w przywozie od w/w towarów. Nadto, zważywszy, iż w sprawie niniejszej dług celny powstał z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny, tj. [...] października 2000 r. (w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego SAD nr [...] ), zasadnie dokonał pobrania odsetek na podstawie art. 242 § 3 Kodeksu celnego.

Za niezasadne należy uznać stanowisko skarżącej Spółki, zgodnie z którym decyzja stwierdzająca powstanie długu celnego w przywozie została bezpodstawnie wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego, gdyż w sprawie niniejszej ma zastosowanie przepis art. 2421 Kodeksu celnego, na podstawie którego przedmiotowy towar został dopuszczony do obrotu i stał się towarem krajowym z mocy samego prawa. Zatem postępowanie administracyjne prowadzone wobec spółki było bezprzedmiotowe.

Zgodnie z brzmieniem art. 2421 Kodeksu celnego, jeżeli w odniesieniu do danego towaru wydana została decyzja stwierdzająca powstanie długu celnego na podstawie art. 210-214 i należności celne przywozowe zostały uiszczone, towar ten uważa się za krajowy bez obowiązku zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu, pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów przewidzianych w przepisach odrębnych.

Jak wskazano powyżej, w/w nośniki informacji elektronicznej, w dniu [...] października 2000 r., zostały nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny, co stanowiło przesłankę powstania długu celnego w przywozie. Powyższej okoliczności nie kwestionuje skarżąca. W argumentacji skargi słusznie stwierdzono bowiem, iż w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepis art. 210 § 1 i § 2 Kodeksu celnego. Należy jednak odmówić słuszności stanowisku skarżącej, zgodnie z którym w niniejszym przypadku cała należna kwota wynikająca z długu celnego w przywozie towaru, który powstał zgodnie z przepisem art. 210 Kodeksu celnego, została przez spółkę uiszczona. Stąd, wobec braku wypełnienia powyższej przesłanki, przedmiotowy towar - 10 sztuk płyt CD-ROM oraz 60 sztuk dyskietek - nie może być uznany za towar krajowy w rozumieniu art. 2421 Kodeksu celnego.

Niezależnie od powyższego, podkreślić należy, iż o wprowadzeniu art. 2421 do Kodeksu celnego (ustawą z dnia z 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny i ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym; Dz.U. z 2001 r., nr 12, poz. 92) zadecydowały głównie względy ekonomiki procesowej. Przedmiotowe rozwiązanie prawne zapobiega bowiem prowadzeniu kolejno po sobie dwóch odrębnych postępowań, z których pierwsze dotyczyłoby tylko długu celnego, a drugie – dopuszczenia do obrotu. W następstwie wprowadzenia art. 2421 organ celny wszczynający postępowanie w sprawie przywozu towarów w sytuacjach uregulowanych w art. 210 – 214, powinien wyznaczyć jego zakres w taki sposób, ażeby – jak w sprawie niniejszej – wyjaśnić również okoliczności dotyczące wprowadzania towaru do obrotu po uiszczeniu przez dłużnika należności celnych.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, z treści analizowanego przepisu nie wynika, że organ celny jest zwolniony z orzekania w drodze decyzji administracyjnej w przedmiocie długu celnego.

W konkluzji stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego, utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją, w sprawie dopuszczenia przedmiotowych towarów do obrotu na polskim obszarze celnym oraz stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie, było zasadne i mogło nastąpić tylko w drodze decyzji administracyjnej.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Wydając zaskarżoną decyzję, Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie przepisów prawa, prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o zebrany materiał dowodowy, a wnioski które wyprowadził z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało oddalić skargę jako niezasadną.