Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 784/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 142 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania licencji zawodowej pośrednika pracy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

II SA/Wa 784/08

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1072) oraz art. 93 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) i § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 20 października 2004 r. w sprawie trybu nadawania licencji zawodowych pośrednika pracy i doradcy zawodowego (Dz. U. Nr 238, poz. 2393), odmówił M. S. nadania licencji zawodowej pośrednika pracy.

W uzasadnieniu stwierdził, że zainteresowana nie spełniła przesłanki co najmniej 12 – miesięcznego stażu pracy na stanowisku pośrednika pracy – stażysty, określonej w przepisie art. 92 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. podniosła, iż licencję pośrednika pracy powinna otrzymać z mocy prawa na podstawie art. 142 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bez względu na termin złożenia wniosku o jej nadanie, gdyż rozporządzenie powołane w decyzji, w sprawie nadania licencji pośrednika pracy i doradcy zawodowego tej kwestii nie reguluje. Stwierdziła również, że zadania z zakresu pośrednictwa pracy wykonywała przez ponad 6 lat, tj. od [...].03.1991 r. do [...].08.1997 r., a obecnie wykonuje je nadal od [...].10.2007 r.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 94 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że w okresie od 1 czerwca 2004 r. do 26 października 2007 r. przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dopuszczały możliwość ubiegania się o nadanie licencji zawodowej pośrednika pracy. Od 27 października 2007 r., zgodnie ze zmianami wprowadzonymi przez ustawę z dnia 24 sierpnia o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1243), o licencję zawodową pośrednika pracy może ubiegać się osoba zatrudniona na stanowisku pracy określonym w art. 92 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ustawodawca w sposób jednoznaczny określił, iż przyznanie licencji zawodowej pośrednika pracy uwarunkowane jest posiadaniem co najmniej 12 – miesięcznego stażu pracy na stanowisku pośrednika pracy – stażysty. Natomiast M. S. na ww. stanowisku zatrudniona jest od [...] października 2007 r., nie spełnia zatem powyższego warunku.

Dodatkowo organ podniósł, że zgodnie z art. 61 § 1 Kpa, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W sprawach wszczynanych na wniosek postępowanie uważa się za wszczęte z chwilą złożenia wniosku. W sytuacji natomiast, gdy przepisy szczególne wyraźnie stanowią, w jakich przypadkach wszczyna się postępowanie z urzędu lub na wniosek, organ jest związany tymi przepisami nie tylko co do sposobu wszczęcia postępowania, lecz także co do innych określonych w tych przepisach wymagań.

W ocenie organu jednym z takich przepisów jest art. 93 ust. 1 powołanej ustawy, który stanowi, że wojewoda na wniosek zainteresowanej osoby, w drodze decyzji administracyjnej nadaje licencję zawodową pośrednika pracy określonego stopnia, osobie spełniającej warunki, o których mowa w art. 92 ust. 2, 2a, 4, 5 ustawy. Natomiast przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 20 października 2004 r. w sprawie trybu nadawania licencji zawodowych pośrednika pracy i doradcy zawodowego określają m.in. zawartość wniosku oraz wymagane dokumenty. Organ administracji publicznej nie ma możliwości wyboru między tymi dwoma rozwiązaniami.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. nie zgodziła się z takim rozstrzygnięciem, uznając je za krzywdzące. Ponownie powołała się na przepis art. 142 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i podkreśliła, że zadania w zakresie pośrednictwa pracy wykonywała przez ponad 6 lat. Podniosła, że posiada duże doświadczenie jako pośrednik pracy, większe niż pośrednik pracy-stażysta po 12 miesiącach wykonywania zadań w tym charakterze.

Stwierdziła także, że nie można odebrać jej prawa nabycia licencji z mocy prawa, skoro spełniała warunki przed zmianą ustawy, tj. przed 26 października 2007 r., a cytowane rozporządzenie nie reguluje terminu ubiegania się o nadanie licencji. Zarzuciła ponadto niepoinformowanie jej, że spełniała warunki do ubiegania się o nadanie licencji. Dlatego w jej ocenie nie powinna ponieść szkody z tego tytułu.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), pośrednikiem pracy może zostać osoba, która otrzymała licencję zawodową, jeżeli:

1. posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2. nie była karana za przestępstwo umyślne;

3. posiada co najmniej średnie wykształcenie;

4. wykonywała zadania na stanowisku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (pośrednik pracy – stażysta), w zakresie pośrednictwa pracy przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia;

5. posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą do wykonywania zadań.

Zgodnie zaś z przepisem art. 93 ust. 1 ww. ustawy, wojewoda na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nadaje licencję zawodową pośrednika pracy, osobie spełniającej warunki, o których mowa w szczególności w art. 92 ust. 2.

Niewątpliwie skarżąca nie spełniła warunku określonego w art. 92 ust. 2 pkt 4 ustawy, ponieważ na stanowisku pośrednika pracy – stażysty wykonuje zadania od [...] października 2008 r., zaś wniosek o nadanie licencji zawodowej pośrednika pracy złożyła w dniu [...] stycznia 2008 r., a więc po niewiele ponad 3 miesiącach wykonywania wymienionych zadań.

Należy wszakże zauważyć, że powołana ustawa zawiera przepis art. 142 ust. 4, który stanowi, iż osoby zatrudnione w urzędach pracy lub ochotniczych hufcach pracy w dniu wejścia w życie ustawy stają się z mocy prawa pośrednikami pracy, o których mowa w art. 92 ust. 2.

Jak wynika z zaświadczenia Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] października 2007 r., skarżąca jest zatrudniona w ww. urzędzie od [...] marca 1991 r. Natomiast od [...] marca 1991 r. do [...] sierpnia 1997 r. na stanowisku inspektora wykonywała czynności z zakresu pośrednictwa pracy i gospodarki Funduszem Pracy. Zatem w dniu wejścia w życie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (1 maja 2004 r.) była osobą zatrudnioną w urzędzie pracy, a nadto przez ponad 6 lat wykonywała zadania w zakresie m.in. pośrednictwa pracy. Oznacza to, że spełniała na dzień 1 maja 2004 r. przesłanki, by z tym dniem stać się z mocy prawa pośrednikiem pracy, o którym mowa w art. 92 ust. 2 powołanej ustawy. Obowiązkiem wojewody było w tej sytuacji rozważenie nadania M. S., stosownie do art. 93 ust. 1 omawianej ustawy, na jej wniosek licencji zawodowej pośrednika pracy, w drodze decyzji administracyjnej o charakterze deklaratoryjnym.

Organ w zaskarżonej decyzji dokonał błędnej wykładni przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dotyczących nadawania licencji zawodowej pośrednika pracy. Nietrafne jest zwłaszcza jego stanowisko, iż jedynie od 1 czerwca 2004 r. do 26 października 2007 r. istniała możliwość ubiegania się o nadanie licencji pośrednika pracy na podstawie wykonywania zadań z zakresu pośrednictwa pracy.

Zmiany wprowadzone ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1243), zmodyfikowały m.in. treść art. 92 ust. 2 ustawy, lecz nie doprowadziły do uchylenia czy utraty mocy przepisu art. 142 ust. 4, który nadal obowiązuje i może być podstawą nadawania licencji pośrednika pracy, o ile osoba ubiegająca się o nią spełnia zawarte w nim warunki. Dodatkowo należy podnieść, iż ani ten przepis, ani żaden inny przepis ustawy, czy też aktów wykonawczych regulujących te kwestie, nie wprowadza ograniczeń czasowych dotyczących terminu składania wniosków.

Nie sposób również zgodzić się z poglądem organu, jakoby wojewoda nie posiadał, w świetle aktualnej treści art. 93 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, kompetencji do nadania licencji zawodowej pośrednika pracy osobie, która spełniła przesłanki zawarte w art. 142 ust. 4 ww. ustawy. W tym ostatnim przepisie istnieje wyraźne stwierdzenie, że osoby takie traktuje się na równi z osobami, o których mowa w art. 92 ust. 2 ustawy, co należy rozumieć jako uznanie ich za osoby spełniające określone w nim wymagania. Natomiast wspomniany przepis art. 93 ust. 1 powołanej ustawy stanowi jednoznacznie, iż wojewoda nadaje licencję zawodową pośrednika pracy m.in. osobie, która spełniała warunki zawarte w art. 92 ust. 2.

Bez wątpienia błędna wykładnia ww. przepisów prawa materialnego miała wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny dokonać analizy sytuacji prawnej skarżącej poprzez pryzmat art. 142 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy.