Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 674/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 39 ust. 1 pkt 1, art 40 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur – Selwa /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi L. B., B. B. i F. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących L. B., B. B. i F. B. solidarnie kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art. 39 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm., dalej: "u.d.p.").

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że . B., B. B. i F. B. w dniu 5 września 2018 r. zwrócili się do Wójta Gminy o zezwolenie na zajęcie części pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości na okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] Wójt Gminy odmówił udzielenia zezwolenia.

W podstawie prawnej organ wskazał art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 u.d.p. , w podstawie zaś faktycznej, że zachodzi konieczność zbadania pasa drogowego pod obiektami zajętymi przez podmioty zajmujące się handlem, które ze względu na obciążenie budowlami wymagają okresowych kontroli nawierzchni, jak również zachodzi konieczność wykonania prac konserwacyjnych rowu, na którym posadowiony jest obiekt handlowy, nadto planowane są roboty dotyczące wykonania oświetlenia, w związku z którymi zlecono prace związane z wycinką i przycinką drzew i krzewów znajdujących się w pasie drogowym i jego pobliżu, na które zostało wydane zezwolenie.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik wnioskodawców radca prawny P. W. zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

art. 39 ust. 3 u.d.p. poprzez jego błędne zastosowanie, przy braku ku temu podstaw faktycznych i prawnych,

art 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a w związku z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, ort. 9, art. 11 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego przedmiotowej decyzji, w sposób chaotyczny oraz uniemożliwiający odtworzenie procesu decyzyjnego organu i merytoryczne odniesienie się do zapadłego rozstrzygnięcia, a w szczególności brak wskazania okoliczności dotyczących postępowania administracyjnego, jego stron, daty wydania i uprawomocnienia się decyzji w sprawie wydania innym podmiotom decyzji zezwalającej na zajęcie od dnia 1 stycznia 2019 r., pasa drogi gminnej publicznej nr 118416R, a wręcz zatajenie przez organ faktu okoliczności oraz dat wydania decyzji zezwalających na 2019 rok innym podmiotom,

art. 28 K.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 §1, art. 9, art. 10, art. 11 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez prowadzenie kilku postępowań, przedmiotem których jest ten sam fragment pasa drogowego drogi gminnej nr 118416R, znajdujący się na działce nr 203 w sytuacji, gdy organ I instancji winien przeprowadzić jedno postępowanie i wydać jedną decyzję wszystkim stronom, które ubiegają się o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, a w efekcie naruszenie również podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj.: zasady prawdy obiektywnej, zasady informowania stron i pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, co oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

art. 10 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym czynnego udziału w każdym stadium postępowania przed organem pierwszej instancji, oraz uniemożliwienie L. B., F.B. i B. B. przed wydaniem decyzji przez Wójta Gminy wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia ewentualnych nowych wniosków dowodowych, bądź złożenia, jako dowody w sprawie dokumentów, których zebrania zaniechał organ pierwszej instancji.

art. 62 K.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art 8 §1, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie jednego postępowania z udziałem wszystkich zainteresowanych stron, których uprawnienia wynikały z tego samego stanu faktycznego oraz tej samej podstawy prawnej, zaś w sprawach tych właściwy był ten sam organ administracji publicznej, a w konsekwencji naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj.: zasady prawdy obiektywnej, zasady informowania stron i pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, zasady przekonywania oraz zasady szybkości i prostoty postępowania, a nawet poprzez całkowite pominięcie przez organ tak ważnej okoliczności, jaką jest wyrażenie tożsamej zgody dla innych niż skarżący podmiotów, na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej nr [...], w miejscowości pod stoisko handlowe na działce nr 203,

art. 32 i art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1 K.p.a. poprzez brak zezwolenia odwołującym się na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości pod stoisko handlowe na działce nr 203 w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019r oraz przyznanie takiego uprawnienia innemu podmiotowi wobec tożsamości ich sytuacji faktycznej i prawnej, bez merytorycznego uzasadnienia różnic w podjętej decyzji, oraz zatajenie tego faktu, choć on właśnie stanowi rzeczywistą przyczynę odmowy skarżącym, co doprowadziło do naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa oraz ich równego traktowania wobec prawa,

art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. w związku z art. 7, art. 8 § 1, art. 9 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak rozpoznania sprawy w sposób całościowy, brak działania organu I instancji w sposób wnikliwy oraz niezebranie dowodów w postępowaniu, a poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj.: zasady prawdy obiektywnej, zasady informowania stron i zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej.

W oparciu o wskazane zarzuty pełnomocnik odwołujących się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W piśmie przekazującym odwołanie z dnia 8 kwietnia 2019 r. organ I instancji wskazał, że w zakresie wnioskowanego przez Państwo B. terenu i terminu tutejszy organ administracji publicznej wydał już wcześniej zgody w formie decyzji administracyjnych, które stały się ostateczne i zezwoliły na zajęcie od dnia 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. części pasa drogi gminnej publicznej nr 118416R innym podmiotom wnioskującym o udzielenie takiej zgody, w tym samym fragmencie drogi tej powierzchni, o którą wnioskowali Państwo B..

Organ II instancji nie podzielił powyższych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Organ podkreślił, że decyzja wydawana na podstawie art. 40 ust. 1 u.d.p. rozstrzygająca w przedmiocie wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest decyzją uznaniową. W opinii Kolegium z treści wniosku nie wynika żaden "szczególnie uzasadniony przypadek" przemawiający za wydaniem decyzji pozytywnej. Wniosek L. B., B. B. i F. B. nie zawiera wskazania, jakie szczególne okoliczności przemawiały i uzasadniałyby odstąpienie od ustawowej zasady priorytetu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i bezwzględnej ochrony pasa drogowego, przy czym organ wskazał, że "przypadkiem" tym nie może być prowadzenie od dłuższego czasu działalności gospodarczej.

Jednocześnie organ wskazał, że stan faktyczny sprawy został w sposób wyczerpujący wyjaśniony, przez co nie można postawić organowi I instancji zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili naruszenie:

art. 39 ust. 3 u.d.p. poprzez jego błędne zastosowanie, przy braku ku temu podstaw faktycznych i prawnych,

art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego przedmiotowej decyzji, w sposób całkowicie oderwany od zarzutów odwołania, oraz uniemożliwiający odtworzenie procesu decyzyjnego organu II instancji i merytoryczne odniesienie się do zapadłego rozstrzygnięcia, a w szczególności brak wskazania okoliczności uzasadniających utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w kontekście sprecyzowanych przez skarżących w treści odwołania zarzutów, a w szczególności całkowity brak odniesienia się organu drugiej instancji do faktu wydania przez Wójta Gminy innym podmiotom decyzji zezwalającej na zajęcie w 2019 roku, pasa drogi gminnej publicznej nr 118416R, w miejscowości , a także poprzez całkowite pominięcie faktu zatajenia przez Wójta Gminy wydania innym podmiotom decyzji zezwalających na 2019 rok, w zakresie tego samego dobra prawnego, o które ubiegali się Skarżący,

art. 28 K.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 §1, art. 9, art. 10, art. 11 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez pominięcie przez organ II instancji, faktu prowadzenia przez Wójta Gminy kilku postępowań, przedmiotem których jest ten sam fragment pasa drogowego drogi gminnej nr 118416R, znajdujący się na działce nr 203 w sytuacji, gdy organ I instancji winien przeprowadzić jedno postępowanie i wydać jedną decyzję wszystkim stronom, które ubiegają się o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. W efekcie, czego doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj.: zasady prawdy obiektywnej, zasady informowania stron i pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, co oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

art. 10 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym czynnego udziału w każdym stadium postępowania przed organem pierwszej instancji, oraz uniemożliwienie L. B., F. B. i B. B. przed wydaniem decyzji przez Wójta Gminy wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia ewentualnych nowych wniosków dowodowych, bądź złożenia, jako dowody w sprawie dokumentów, których zebrania zaniechał organ tak pierwszej, jak i II instancji.

art. 62 K.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art 8 §1, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie jednego postępowania z udziałem wszystkich zainteresowanych stron, których uprawnienia wynikały z tego samego stanu faktycznego oraz tej samej podstawy prawnej, zaś w sprawach tych właściwy był ten sam organ administracji publicznej, a w konsekwencji naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj.: zasady prawdy obiektywnej, zasady informowania stron i pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, zasady przekonywania oraz zasady szybkości i prostoty postępowania, a nawet poprzez całkowite pominięcie przez organ tak ważnej okoliczności, jaką jest wyrażenie tożsamej zgody dla innych niż skarżący podmiotów, na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej nr 118416R, w miejscowości pod stoisko handlowe na działce nr 203.

art. 32 i art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1 K.p.a. poprzez brak zezwolenia odwołującej się na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości pod stoisko handlowe na działce nr 203 w okresie od dnia 1 stycznia 2019r. do dnia 31 grudnia 2019r oraz przyznanie takiego uprawnienia innemu podmiotowi wobec tożsamości ich sytuacji faktycznej i prawnej, bez merytorycznego uzasadnienia różnic w podjętej decyzji, oraz zatajenie tego faktu, choć on właśnie stanowi rzeczywistą przyczynę odmowy Skarżącym, co doprowadziło do naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa oraz ich równego traktowania wobec prawa,

art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. w związku z art. 7, art. 8 § 1, art. 9 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak rozpoznania sprawy w sposób całościowy, brak działania organów zarówno I, jak i II instancji w sposób wnikliwy, brak zebrania dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy, a w konsekwencji naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj.: zasady prawdy obiektywnej, zasady informowania stron i zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej.

Art. 40 ust. 1 u.d.p., poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego w przedmiocie rozstrzygania wniosków kilku stron o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej nr [...], w miejscowości , i rozstrzyganie tych wniosków w oparciu o różne i niepodane do publicznej wiadomości kryteria - nieznane skarżącym, a w konsekwencji poprzez rozstrzyganie w przedmiocie tych wniosków w sposób całkowicie dowolny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ( art 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Stosownie zaś do art 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy odmawiającą skarżącym udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości , pod stoisko handlowe na działce nr 203 o pow. 33,28 m2 na okres od stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.

Z uzasadnienia decyzji organu I, jak i II instancji wynika, że podstawą odmowy udzielenia zezwolenia była potrzeba przeprowadzenie w obrębie pasa drogowego, o którego zajęcie wystąpili skarżący, prac konserwacyjnych i inwestycyjnych, które kolidowałyby ze stosikiem handlowym umieszczonym w pasie drogowym drogi gminnej nr [...] w miejscowości . Na dowód powyższego organ dołączył decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] zezwalającą Gminie na usunięcie drzew rosnących w pasie drogowym publicznej drogi gminnej nr [...] na działce ewidencyjnej 203 położonej w miejscowości .

Z kolei z pisma Wójta Gminy z dnia 8 kwietnia 2019 r. przekazującego odwołanie skarżących wynika, że organ I instancji wydał w formie decyzji na ten sam okres i na ten sam fragment drogi zgody na zajęcie pasa drogowego innym podmiotom.

Podstawowym zarzutem skarżących było prowadzenie przez organ I instancji kilku postępowań z wniosku różnych osób o udzielenie zezwolenia na ten sam okres i na ten sam fragment drogi i w konsekwencji wydanie odrębnych decyzji oraz zatajenie tego faktu przed skarżącymi, co skutkowało naruszeniem art 28 K.p.a. w zw. z art 6, 7, 8 § 1, 9, 10, 11 w zw. z art 156 K.p.a., a także art 62 K.p.a.

Sąd stwierdza, że wszystkie podniesione w skardze zarzuty okazały się słuszne.

Zasadą wyartykułowaną w przepisie art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest zakaz umieszczania w pasie drogowym m.in. urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W drodze wyjątku w art. 39 ust. 3 cyt. ustawy, ustawodawca przewidział, że w szczególnie uzasadnionych wypadkach lokalizowanie w pasie drogowym wspomnianych urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej.

Z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Według art. 40 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy, zezwolenie takie dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam.

Z powyższego wynika i co w zasadzie nie jest kwestionowane, że decyzja o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ma charakter uznaniowy. Uznaniowość decyzji nie może jednak oznaczać dowolności, a przeprowadzone przez organy obu instancji postępowania skłania do wniosku, że są one tą wadą obarczone.

Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie (w:) wyrok NSA z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141).

Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności.

W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli- art 7 K.p.a. W świetle art. 8 K.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Na podstawie art. 61 § 4 K.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. W sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony – art 62 K.p.a.

I tak: jeżeli o przydział tej samej części lokalu występują dwie strony o zbieżnych interesach, z powołaniem się jednak na odmienne podstawy prawne żądania, organ administracji powinien - jakkolwiek art. 62 K.p.a. nie ma w takim wypadku bezpośredniego zastosowania - obie sprawy rozpatrywać łącznie, kierując się zasadami interesu stron oraz szybkości i ekonomiczności działania (art. 7 i art. 12 k.p.a.). Tak wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 lipca 1982 r., sygn. akt I SA 438/82. Z kolei w wyroku z dnia 20 marca 1998 r., I SA 684/97, NSA wskazał, że " Jeżeli o tę samą nieruchomość ubiegają się dwa podmioty w tym samym czasie i przed tym samym organem administracji, ale na innej podstawie prawnej, co wyłącza zastosowanie art. 62 K.p.a., organ ma obowiązek prowadzić równolegle oba postępowania i oba zakończyć decyzjami administracyjnymi w tym samym czasie, doręczając nawzajem stronom o sprzecznych interesach wydane decyzje. Taki obowiązek wynika z art. 7, art. 8, art. 11 i art. 12 § 1, a zwłaszcza z art. 9 K.p.a."

Uzasadnieniem dla takiego stanowiska jest fakt, że łączne rozpatrzenie kilku spraw w jednym postępowaniu umożliwia dokładniejsze zbadanie wszystkich istotnych dla treści rozstrzygnięć okoliczności, zastosowanie jednolitych kryteriów przeprowadzanych ocen oraz udostępnienie stronom pełnej informacji o dokonanych przez organ ustaleniach oraz przyjętych przez niego preferencjach.

W ocenie Sądu uwagi te należy odnieść także do postępowania będącego przedmiotem aktualnej kontroli sądowoadministracyjnej.

Analiza przeprowadzonego przez organy postępowania wykazała, że w sprawie o udzielenie zezwolenia na zajęcie tego samego fragmentu drogi na ten sam okres została wydana, poza zaskarżoną do Sądu, także inna decyzja, którą udzielono zezwolenia innemu podmiotowi. Informacja o powyższym wynika z pisma organu I instancji przekazującego odwołanie organowi II instancji.

Rodzi to uzasadnione wątpliwości co do zastosowania przez organ jednolitych kryteriów oceny wniosku, jak również wywiązania się przez organ z obowiązku informowania stron o wszystkich podjętych w sprawie czynnościach i uzasadnia przekonanie o zasadności prowadzenia jednego postępowania w sprawie z wniosków różnych osób dotyczących udzielenia tego samego zezwolenia. Uwagi te wydają się tym bardziej uzasadnione, że informacji tej organ nie ujawnił w uzasadnieniu decyzji kierowanym do stron, a wyłącznie w piśmie przekazującym odwołanie, kierowanym bezpośrednio do organu II instancji.

Pomimo podniesionych w tym zakresie zarzutów i spoczywającego na organie II instancji obowiązku ponownego wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze , bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania ( art 136 K.p.a.) a także nie odnosząc się w żaden sposób do podniesionych zarzutów, utrzymało obarczoną tymi wadami decyzję organu I instancji w mocy.

Z tych przyczyn i na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego , a kierując się treścią art 135 P.p.s.a. z obrotu prawnego wyeliminował również decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art 200 i 205 § 2 P.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2018 r., poz. 265 )

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu zadaniem organu I instancji będzie ponowne przeprowadzenie postępowania z udziałem wszystkich zainteresowanych stron i wydanie jednej decyzji ( opartej na tej samej podstawie prawnej) przy zastosowaniu jednolitych kryteriów oceny. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że upłynął okres, na który zostało wydane zezwolenie, albowiem posiadanie takiego zezwolenia przez dany podmiot związane jest określonymi konsekwencjami.