Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 68/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, 52, 58
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 37, 141
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. G. na bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. wskazując jako podstawę prawną skargi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że pismem z dnia 18 czerwca 2009r. zwrócił się do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G.(następcę prawnego TWKL w O.) z prośbą o zweryfikowanie treści pouczenia postanowienia nr [...] z dnia [...] 2009r. Na ten wniosek dotychczas nie odpowiedziano. Spodziewał się, że organ usunie z tego pouczenia zapis o prawie zaskarżenia postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. oraz umieści tam pouczenie, że w terminie 14 dni od jego uzyskania przysługiwało skarżącemu prawo do złożenia odwołania od orzeczenia TWKL w O. z dnia [...] 2002r. nr [...], które to orzeczenie było pozbawione tego pouczenia. To, że skarga administracyjna od postanowienia TWKL w G. nr [...] z dnia [...] 2009r. skarżącemu nie przysługiwała, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. potwierdził w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009r., sygn. akt IV SA/GI 465/09, odrzucając z tego powodu skargę.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2009r. wysłanym do RWKL w K. prosił o podjęcie kroków prawnych w oparciu o art. 37 k.p.a., z powodu nie załatwienia przez TWKL w G. sprawy w terminie, która to sprawa powinna zostać załatwiona bez nieuzasadnionej zwłoki, najpóźniej w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania, ale i to wezwanie nie przyniosło żadnych rezultatów. Pismem z dnia 15 września 2009r. udzielono skarżącemu odpowiedzi, że organ ten, niczego TWKL w G. w tym przedmiocie nie nakaże. Zdaniem skarżącego należało wydać postanowienie nakazujące w określonym terminie organowi niższej instancji załatwienie sprawy, a tego nie uczyniono.

W dniu 5 października 2009r. skarżący wysłał do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej zażalenie w oparciu o art. 37 k.p.a., z powodu niezałatwienia przez RWKL w K. sprawy w terminie, ale dotychczas nie uzyskał na nie odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. wniosła o jej odrzucenie. Podniosła, że w dniu [...] 2009 r. TWKL G. wydała postanowienie nr [...] o odmowie uzupełnienia orzeczenia nr [...] z [...] 2002 r. o pouczenie w zakresie prawa wniesienia odwołania. W pouczeniu postanowienia znalazł się zapis dotyczący prawa zaskarżenia postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. Skargę taką złożył S. G. a Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. skargę odrzucił wskazując, że ten rodzaj postanowienia nie jest zaskarżalny - nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie służy na nie zażalenie.

Pomimo jednoznacznego uzasadnienia wyroku, S. G. złożył zażalenie do RWKL (pismo z dnia 29 sierpnia 2009r.), domagając się innego niż w postanowieniu nr [...], pouczenia. W odpowiedzi RWKL poinformowała skarżącego, że nie może rozpatrzyć jego pisma, jako "zażalenia", gdyż na postanowienie TWKL G. nie służy zażalenie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący precyzuje, że niezależnie od przysługującego lub nie, prawa do zaskarżenia postanowienia TWKL G., postanowienie to w jego ocenie powinno zawierać pouczenie o prawie do odwołania nie od postanowienia, ale od orzeczenia TWKL O. nr [...] z dnia [...] 2002. Domaga się, więc uzupełnienia postanowienia TWKL G. z [...] 2009 r. o zapis, iż od w/w postanowienia przysługuje mu odwołanie od orzeczenia TWKL O. nr [...] z dnia [...] 2002 r., a w braku realizacji swoich żądań upatruje bezczynności TWKL G. jak i RWKL K.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. uważa, że żądanie uzupełnienie decyzji może nastąpić tylko w trybie przewidzianym w art. 111 k.p.a. tzn. w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Z całą pewnością termin do zgłoszenia żądania o uzupełnienie decyzji [...] z [...] 2002 r., dawno minął. Z tego względu żądanie uzupełnienia decyzji z 2002 r. nie mogło mieć innego rozstrzygnięcia niż to, jakie przyjęła TWKL G. w postanowieniu z [...] 2009 r. o odmowie uzupełnienia decyzji z 2002 r.

Żądanie S. G. uzupełnienia postanowienia TWKL G. z [...] 2009 r. o odmowie uzupełnienia decyzji z 2002 r. o pouczenie o prawie do odwołania od orzeczenia TWKL O. nr [...] z dnia [...] 2002 r. w ocenie organu jest niedopuszczalne. Żądana przez skarżącego treść pouczenia tj., że od postanowienia służy odwołanie od orzeczenia [...] z [...] 2002 r., nie może się w tym postanowieniu znajdować. S. G. mógłby zgłosić żądanie uzupełnienia decyzji jak i zastrzeżenia, co do treści pouczenia, gdyby sprawa wniosku o uzupełnienie decyzji toczyła się w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Tylko wówczas właściwa wojskowa komisja lekarska mogłaby rozpatrzeć sprawę pozytywnie wydając decyzję o uzupełnieniu orzeczenia z 2002 r., lub negatywnie wydając postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia.

Wniosek o uzupełnienie decyzji został złożony kilka lat od dnia doręczenia orzeczenia [...] z dnia [...] 2002 r. a termin określony w art. 111 k.p.a. dawno minął. Ponadto postanowienie TWKL G. z dnia [...] 2009 r. jest tego typu postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Z tego względu RWKL w K. nie mogła rozpatrzeć pisma skarżącego z dnia 29 sierpnia 2009 r., jako zażalenia. Na postanowienie to również nie służyła skarga do sądu administracyjnego. Z tego powodu została odrzucona skarga S. G. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. Zdaniem RWKL w K., skoro niedopuszczalne jest żądanie uzupełnienia decyzji z 2002 r., (z powodu uchybienia terminu do zgłoszenia takiego żądania), to wniosek o uzupełnienie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji wydanego na podstawie takiego żądania jest również niedopuszczalny. Nadto, skoro postanowienie TWKL G. nie podlega zaskarżeniu w całości, to nie podlega również zaskarżeniu w części, w tym w części dotyczącej pouczenia.

Wobec powyższego RWKL w K. wniosła o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy, tzn. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę, co do istoty, jak również wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na podstawie powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W niniejszej sprawie S. G. przedmiotem skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uczynił bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. polegającą na tym, że nie zostało przez ten organ wydane postanowienie w trybie art. 37 k.p.a., a złożył do tego organu pismem z dnia 29 sierpnia 2009r. zażalenie na bezczynność TWKL w G. (następcę prawnego TWKL w O.). Pismem z dnia 15 września 2009r. RWKL w K. udzieliła skarżącemu odpowiedzi. Zdaniem skarżącego należało wydać postanowienie nakazujące w określonym terminie organowi niższej instancji załatwienie sprawy, a tego nie uczyniono.

Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a., jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (art.52 § 1 i 2 p.p.s.a.) i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu I instancji i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. zarówno co do formy jak i treści.

Ponadto, stosownie do brzmienia art. 141 k.p.a., zażalenie przysługuje na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia tylko wtedy, gdy k.p.a. tak stanowi. Ustawa ta nie przewiduje jednak możliwości wniesienia zażalenia na orzeczenie wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. W konsekwencji nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność organu polegającą na nie wydaniu postanowienia w trybie art. 37 § 2 kpa.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest brak wydania na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. postanowienia przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w K. Postanowienie to, jak wyżej wyjaśniono, jest orzeczeniem, na które nie służy zażalenie, nie jest też postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy, co do jej istoty. Dodatkowo należy wskazać, że postanowienie to nie zostało ani też nie miało zostać wydane w postępowaniu egzekucyjnym bądź zabezpieczającym. Zatem nie należy do którejkolwiek z kategorii orzeczeń, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a.

Dlatego też Sąd uznając wniesienie skargi w niniejszej sprawie za niedopuszczalne z innych przyczyn na podstawie wskazanych powyżej przepisów, odrzucił skargę na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a.